Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
(ริคกี้ เจอร์เวส: หัวเราะให้ความตาย)
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ ว้าว ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณครับ โอเค
โอเค เงียบก่อน ขอบคุณ
เอาจริงนะครับ ผมตื้นตันใจมาก แต่เงียบก่อน
ขอบคุณมากๆ
ขอบคุณ ขอต้อนรับสู่โชว์
ดีใจมากที่ได้กลับมา พร้อมกับรายการพิเศษใหม่ถอดด้าม
รายการพิเศษล่าสุดของผม ฉายแค่ที่ Netflix ตอนคริสต์มาสเมื่อสองปีก่อน
และในรายการพิเศษนั้น ผมพูดถึง รายการพิเศษก่อนหน้านั้นที่ขึ้นอันดับหนึ่ง
เพราะคนต่อว่ากันเยอะมาก
และไอ้พวกโง่งี่เง่าก็ทำอีกจนได้
เมื่อไหร่พวกเขาจะเรียนรู้ จริงๆ นะ
"แบนเลย อย่าให้ออกอา…"
อันดับหนึ่งทุกที่ไปเลย
ชื่อผมติดเทรนด์อยู่สามวัน ช่วงคริสต์มาสปีนั้น
ผมไม่ใช่นักแสดงตลกคนเดียว ที่ติดเทรนด์ช่วงคริสต์มาสปีนั้น
คุณรู้จักนักแสดงตลกชื่อโรซี่ โจนส์ไหม
เธอสมองพิการ และเธอไปออกรายการตอบคำถามทางทีวี
แล้วพวกเกรียนก็โผล่มาในทวิตเตอร์ บอกว่า "เธอไม่ฮาเลย"
คนก็บอก "คุณแค่พูดแบบนั้นเพราะเธอพิการ"
"คุณก็แค่ปกป้องเธอเพราะเธอพิการ" กลับไปกลับมา
แต่นั้นไม่ใช่เรื่องดราม่าสุดของเธอในปีนั้น
นี่เรื่องจริงนะครับ
เมื่อต้นปีนั้น โรซี่ โจนส์ทำสารคดีให้ช่องสี่
เกี่ยวกับอาการของเธอ สถานการณ์ของเธอ
ที่เธอโดนพวกเกรียนคอยป่วน ที่มีคนด่าว่าเธอ
แล้วเธอก็ตั้งชื่อสารคดีแบบกวนประสาทว่า
ฉันปญอ.เหรอ
ใช่ เยี่ยม ยกนิ้วให้เธอเลย
ทีนี้ คนที่ต่อว่าน่ะ เป็นนักรณรงค์เพื่อคนพิการ
พวกเขาเล่นงานเธอ
พวกเขาบอกว่า "คุณใช้คำนั้นไม่ได้" เธอถาม "อะไร ทำไม"
พวกเขาบอก "เพราะคุณพิการทางร่างกาย"
"นั่นเป็นคำดูหมิ่นคนที่บกพร่องทางสติปัญญา"
"ถ้าคุณอยากใช้คำดูหมิ่น ก็ควรใช้คำที่อธิบายสภาพของคุณสิ"
พูดง่ายๆ ก็คือ โรซี่ โจนส์บอกว่า "ฉันปัญญาอ่อนเหรอ"
และนักรณรงค์เพื่อคนพิการบอกว่า
"ไม่ คุณเป็นง่อย"
มัน… มันแรงนะ ว่าไหม
คือ…
มันเป็นเรื่องของบริบทน่ะ
เธอใช้มันเพื่อมอบอำนาจให้ผู้คน
เธอโดนคนเรียกแบบนั้น เธอไม่พูดว่า "นั่นไม่ใช่ฉัน"
เธอยอมรับมัน และเอาคำนั้นกลับมาใช้เอง
นักรณรงค์เพื่อคนพิการบอกว่า "ไม่ได้ คุณต้องพูดให้เจาะจงมากๆ"
"เฉพาะคนปัญญาอ่อนจริงๆ เท่านั้น ที่ใช้คำว่า 'ปัญญาอ่อน' ได้"
แต่ใครจะบอกพวกเขาล่ะ ใคร…
เข้าใจใช่ไหม ใครจะ…
คุณคงไม่เดินเข้าไปในห้อง แล้วเจอ… สมโชค
นอนอยู่บนพื้น ใช้สีเทียนวาดรูป
แล้วคุณก็พูดว่า "สบายดีไหม สมโชค"
เขาตอบ "ดี"
ไม่ อย่า
มันละเอียดอ่อนมาก เราอย่า…
เขาตอบว่า "ดี" คุณบอก "รู้ไหมว่านายพูดว่า 'ปัญญาอ่อน' ได้"
"ทำไมอะ"
"คิดสิวะ ไอ้สมองทึบ คิด"
ยังไงก็เถอะ ผมว่าเธอควรได้รับอนุญาต ให้ใช้คำนั้น ถ้าบริบทเหมาะสม
ถ้าเธอใช้คำนั้นไม่ได้ แล้วตอนนี้ผมก็ใช้คำนั้นไปแล้ว
งั้นผมก็ซวยอีกสิ
ที่จริงผมไม่ได้ใช้คำนั้นนะ นี่คือประเด็นที่ผมอยากพูด
คนบอกว่า "โอ้ เขาใช้คำนั้น นู่นนี่นั่น"
ผมไม่ได้ใช้คำนั้นนะ
การใช้คำนั้นคือการเรียกใครสักคนด้วยคำนั้น
นั่นคือการใช้คำนั้น
ผมพูดคำนั้นในการพูดคุยเกี่ยวกับคำห่านั่น
มันควรได้รับอนุญาตในหมู่ผู้ใหญ่ไหม
ถ้าจะมีสักเรื่องที่เราทุกคนควรเห็นตรงกัน ไม่ว่าคุณจะอยู่ฝ่ายการเมืองไหนก็ตาม
เราทุกคนควรเห็นพ้องต้องกันว่า เสรีภาพทางการพูดยังเป็นเรื่องที่ดีมากจริงๆ
มันดีตลอดมา…
และมันจะดีตลอดไป
แต่ตอนนี้มีกลุ่มคนที่บอกว่า
"ไม่ เราเข้าใจผิด เราไม่ชอบมัน
เราเปลี่ยนใจแล้ว เราไม่ชอบเสรีภาพในการพูดแล้ว
คนที่ต้องการเสรีภาพในการพูด ต้องการแค่เสรีภาพในการพูด
จะได้พูดจาแย่ๆ ไปทั่วได้"
ซึ่งไม่จริงเลย และต่อให้จริงนะ
ข้อดีของเสรีภาพในการพูดคือ คนเราสามารถพูดจาแย่ๆ กลับมาได้
มันเป็นระบบที่ดีมาก
และคุณพูดอะไรไม่ได้เลย ภายใต้กฎแห่งเสรีภาพในการพูด
นั่นเป็นการเข้าใจผิดเต็มๆ
เสรีภาพในการพูดมีเงื่อนไขเยอะมากนะ ซึ่งที่จริงผมก็เห็นด้วยหมดเลย
คุณปลุกปั่นความรุนแรงไม่ได้ เป็นกฎที่ดี
คุณใส่ร้ายคนอื่นไม่ได้ เป็นกฎที่ดี
คุณเขียนใส่ร้ายคนอื่นไม่ได้ รู้ไหม
ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจ เกี่ยวกับกฎหมายหมิ่นประมาทด้วยการเขียน
คุณเขียนใส่ร้ายคนตายไม่ได้
เพราะงั้นผมสามารถยืนตรงนี้และพูดได้ว่า
"คานธีเคยโดนเอาตูด"
ถ้าผมอยากพูดนะ
ซึ่งผมอยาก
เสรีภาพในการพูดคือสิทธิมนุษยชนที่สำคัญที่สุด
ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของสิทธิอื่นๆ ทั้งหมด
ถ้าไม่มีเสรีภาพในการพูด คุณก็ไม่มีสิทธิมนุษยชนหรอก
ในทางทฤษฎีนะ เรามีเสรีภาพในการพูด ในประเทศนี้ได้อีกไม่นานหรอก
เราวิจารณ์รัฐบาลได้ เราวิจารณ์ตำรวจได้
แต่เราควรยกย่องประเทศที่ยอมให้เราทำแบบนั้น
เพราะเราเป็นที่อิจฉาของบางประเทศ
ในบางประเทศ
ถ้าคุณวิจารณ์ตำรวจ คุณจะถูกซ้อม หรือแย่กว่านั้น
ถ้าคุณวิจารณ์รัฐบาล คุณจะถูกจับเข้าคุกตลอดชีวิต
พวกเขาเลยหนีการกดขี่ของพวกเขา ซึ่งก็ถูกแล้ว เป็นคุณก็คงหนี
พวกเขาหนีและมาที่นี่ พวกเขาบอกว่า "เราอยากมาอังกฤษ"
เราถาม "ทำไม" เขาตอบ "เสรีภาพในการพูด"
เราบอก "เข้ามาสิ ยินดีต้อนรับ แล้วคุณจะทำยังไงต่อ"
"ไปเดินขบวน" "คุณจะพูดอะไร"
"อังกฤษห่วยแตกแค่ไหน"
"ขอบใจ ขอบคุณ"
นั่นเป็นสิทธิ์ของพวกเขา
แต่ตอนนี้ผมแก่เกินกว่า จะไม่พูดสิ่งที่ผมอยากพูดแล้ว
ผมอยากพูดและทำสิ่งที่ผมต้องการตลอดเวลา
ผมอยากทำสิ่งที่ผมชอบที่สุดตลอดเวลา
ผมไม่อยากทำสิ่งที่ผมชอบรองลงมาเลยด้วยซ้ำ
ถ้าผมคิดว่าผมทำสิ่งที่ผมชอบที่สุดได้ เข้าใจใช่ไหม
สิ่งที่ผมชอบที่สุดคือเล่นเทนนิส
ผมเล่นทุกวันศุกร์ ผมเว้นวันศุกร์ให้ว่างตลอด
ผมตั้งตารอมัน ผมเล่นเทนนิส มันทำให้ผมพร้อมลุยสัปดาห์ใหม่
ดังนั้นถ้าในวันศุกร์ ผมต้องทำสิ่งที่ชอบรองลงมา
อย่างเมื่อสามสัปดาห์ก่อน
ไปงานศพลูกของเพื่อนบ้าน
ผมแบบ…
"นี่มัน
น่าเบื่อ"
แต่เราทุกคนต้องการความเคารพใช่ไหม
เราทุกคนต้องการความเคารพ
และเราทุกคนอยากยกสถานะของเราในสังคม
อันนั้นเราห้ามไม่ได้ มันอยู่ในวิวัฒนาการของเรา
นั่นเป็นสิ่งที่กลุ่มคัดสรรกันมา ตั้งแต่ยุคที่การนินทาใช้ควบคุมเผ่าต่างๆ
และยังมีอีกสองวิธี ที่คุณสามารถยกระดับสถานะในสังคมได้
หนึ่ง เก่งในบางเรื่อง
เช่น "เขาล่าสัตว์เก่ง ไปกับเขาสิ เขาดีสำหรับเผ่า"
อีกวิธีนึงที่คุณจะยกระดับสถานะได้ คือมีคุณงามความดี
เช่น "โอ้ เขาล่าสัตว์ไม่เก่ง แต่เขาฉลาด หรือใจดี หรืออะไรก็ตาม"
แล้วพอมีโซเชียลมีเดีย
อยู่ๆ คนก็ค้นพบว่า พวกเขาพูดเองได้ว่าตัวเองมีคุณธรรม
ไม่มีหลักฐาน ไม่มีข้อพิสูจน์
แค่ใส่รูปธงชาติต่างๆ ไว้ในไบโอ
แล้วพวกเขาจะยกสถานะตัวเองขึ้น
ด้วยการกดให้คนต่ำลง คอยจับผิดคน
"ดูที่เขาพูดสิ เขาไม่มีคุณธรรมเหมือนฉัน"
"ดูสิว่าฉันดีแค่ไหน ดูสิว่าเขาแย่…"
นั่นคือที่มาของคำว่า "การแสดงว่าเป็นคนดี"
และผมเกลียดเวลาที่ พวกเขาลากลูกๆ มาเอี่ยวด้วย
คุณจะเชื่ออะไรก็ได้ อยากโหวตใครก็ได้…
ไปเดินขบวนเลย เยี่ยมมาก
แต่เวลาผมเห็นเด็กห้าขวบถือป้าย
เขาไม่รู้ว่ามันเขียนว่าอะไร
นั่นเป็นฝีมือของผู้ใหญ่ นึกออกไหม
ผมเคยเห็นคนทวีตแบบนี้ มีคนทวีตว่า
"ลูกสี่ขวบของฉันเงยหน้ามองฉันแล้วถามว่า 'แม่
ทำไมริชี ซูแน็กถึงเกลียดคนจน'"
แม่งไม่เคยเกิดขึ้นเลย
แต่สิ่งที่น่ารำคาญที่สุด เกี่ยวกับการแสดงว่าเป็นคนดี
ก็คือพวกที่ทำตัวอวดดีว่า ตัวเองมีศีลธรรมเข้ากับยุคนี้
คุณเป็นอย่างที่คุณเป็น เพราะที่ที่คุณอยู่และยุคสมัยที่คุณอยู่
อย่างผมก็ไม่ได้เป็นคนกล้าหาญ ที่ไม่เชื่อในพระเจ้า
ในประเทศนี้ ในยุคสมัยนี้
มันคงจะกล้าหาญเมื่อ 200 ปีก่อน
หรือเป็นบ้า
และมันคงจะกล้าหาญในบางประเทศ หรือเป็นบ้า
แต่คนพูดกันแบบว่า "โอ้ ฉันต่อต้านการเหยียดเชื้อชาติ"
"ครับ ดีมาก เราก็ต่อต้านทุกคน"
เรารู้ว่านั่นคือวิธีที่จะเป็นในปัจจุบัน แต่มันคงไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป
ถ้าคุณเกิดที่อื่น หรือเวลาอื่น คุณอาจจะไม่ได้ต่อต้าน
พวกเขาบอก "ไม่ ฉันคงต่อต้าน การเหยียดเชื้อชาติไม่ว่าจะเกิดยุคไหน"
คนเราพูดอะไรประมาณว่า
"ชัวร์ป้าบ ฉันจะให้ที่หลบซ่อน กับแอนน์ แฟรงค์แน่นอน"
"จริงเหรอ"
แอนน์ แฟรงค์มาเคาะประตูบ้านคุณช่วงสงคราม
คุณเปิดประตูออกไป มีนาซีอยู่เต็มไปหมด
เธอถาม "ฉันขอหลบในนี้ได้ไหม" คุณบอก "เฮ้ย…"
แค่เอาฝ่ามือห้ามแอนน์ แฟรงค์แบบนั้น
"เฮ้ย เดี๋ยวก่อน"
"ถ้าพวกเขาเจอคุณจะเป็นยังไง"
"พวกเขาจะฆ่าฉัน และคุณ"
"ไปข้างบ้านนะ"
"พวกเขามีห้องใต้หลังคาใหญ่สวยงาม มีเครื่องพิมพ์ดีด
คุณจะชอบที่นั่น"
แต่ผมต่อต้านการเหยียดเชื้อชาติ ผมต่อต้านอยู่แล้ว
แต่ผมก็กล้ายอมรับนะว่า ถ้าผมเกิดเมื่อ 300 ปีก่อน
และผมเป็นคนขาวและร่ำรวย
ผมก็คงมีทาสเป็นของตัวเอง
เพราะ… ไม่ เพราะ…
ผมจะทำดีกับพวกเขาน่ะ เพราะงั้นหุบปากซะ ผมจะ… ใช่
ผมจะเป็นเจ้าของทาสที่ดีที่สุดที่คุณแม่งเคย…
ไม่ ผมจะเป็น ผมจะดูแล…
ผมจะให้ทาสของผมแต่งตัวดีๆ ผมจะให้ทาสของผม…
ใช่ ผมจะทำ ผมจะให้ทาสของผมใส่สูท
ผมจะบอกว่า "โยนชุดเอี๊ยมทิ้งไปซะ
ใส่สูทสิ"
ทาสคนอื่นดูแบบ… ผมจะบอก…
แล้วผมจะบอกว่า "เอาละ
ไปผับกันเถอะ หนุ่มๆ"
พวก "คนขาว" จะบอกว่า "คุณพาทาสของคุณไปผับไม่ได้นะ"
ผมจะบอก "ไปตายซะ ไอ้ฟาสซิสต์ พวกเขา…"
"พวกเขาเป็นทาสของฉัน ฉันจะทำอะไรกับพวกเขาก็ได้"
ในผับ บาร์เทนเดอร์จะบอกว่า "คุณพาพวกเขาเข้ามาไม่ได้"
"ไปตายซะ" เราจะไปบาร์หรูๆ กัน
เราใส่สูทดูดีกันแล้ว
ผมบอก "นายใส่สูทแล้วดูดีนะ หนุ่มๆ"
"ใส่ถุงเท้าสิ เราใส่ถุงเท้ากับสูท"
ผมบอก "ฉันจะเลี้ยงเครื่องดื่มเอง เก็บเงินของนายไปซะ
นายไม่มีเงินหรอก แต่นายเข้าใจแหละ"
แล้วเราก็หัวเราะกัน หยอกล้อกัน อำกัน
ถ้ามีคนไหนทำตัวสนิทสนมเกินไป ผมคงต้องลงโทษเขา
เพื่อรักษาสถานะเดิมไว้
ถ้าเขาเรียกผมว่า "ลุงหัวร้อน" หรืออะไรสักอย่าง
ซึ่งเป็นคำเหยียดเชื้อชาติคำเดียวที่ตอนนี้ยังพูดได้
ไม่เป็นไร คุณเรียกคนขาวว่าลุงหัวร้อนได้ ไม่รู้ทำไม แต่ไม่เป็นไร
คุณเหยียดอายุได้ด้วยซ้ำ คุณบอก "ไอ้ลุงหัวร้อนใกล้ลงโลง"
และไม่รู้ทำไม มันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้สุดๆ
แต่ผมจะเอาคำนั้นกลับมาใช้เอง
เหมือนที่คนดำเอาคำว่า น. มาใช้เอง
ผมจะเอาคำว่า "ลุงหัวร้อน" มาใช้เอง
ดังนั้นผมจะอยู่ที่ร้านคาร์ลุชโช่ที่แฮมป์สเตด
กับเพื่อนผิวขาวของผมทุกคน
และเราจะนั่งเล่นกัน พูดว่า "เป็นไงบ้าง ไอ้ลุงหัวร้อนของฉัน"
ใช่ไหม และ…
ถ้ารูเพิร์ต เพื่อนผิวดำของเรา…
ผมบอกว่ามันคือที่แฮมป์สเตด ถ้า…
ถ้ารูเพิร์ตเข้ามาแล้วพูดว่า "ลุงหัวร้อนของฉัน" ผมจะบอก "มึงห้ามใช้คำนั้นเด็ดขาด"
ประเด็นของผมคือ ศีลธรรมมันเปลี่ยนไปตามยุค
มันเคลื่อนไหวไปตามกาลเวลา เหมือนทุกอย่าง คิดดูสิ
ในช่วงสองสามชั่วอายุคน
เราเปลี่ยนจากยุคที่การมีทาส เป็นเรื่องถูกกฎหมาย
และน่านับถือในสายพระเนตรของพระเจ้า
มาเป็นยุคที่คนเหยียดเชื้อชาติ ถูกมองว่าเลวร้ายที่สุด
คนเหยียดเชื้อชาติคือคนที่แย่ที่สุด ในสังคมทุกวันนี้
ที่จริง พวกใคร่เด็กน่ะแย่สุดต่างหาก
พวกใคร่เด็กก่อน แล้วค่อยพวกเหยียดเชื้อชาติ
ไอ้พวกใคร่เด็กที่เหยียดเชื้อชาติเนี่ย
เป็นคนที่ชั่วช้าที่สุด
ถ้าผมเจอพวกใคร่เด็ก ที่เหยียดเชื้อชาติ ผมจะบอกว่า
ล่อเด็กผิวดำด้วยสิวะ ไอ้จอมเหยียด
นึกออกไหม
ไม่เป็นไร พูดได้ ขำได้
มัน…
พวกเขาไม่แบนผมเพราะเรื่องนั้นหรอก
พวกเขาพยายามแบนผมมาประมาณ 15 ปีแล้ว
และพวกเขาล้มเหลวมาตลอด
และบ่อยนะที่คนที่พยายามจะแบนผม คือนักแสดงตลกคนอื่นๆ
ที่ทำแบบที่พวกเขาชอบพูดกันนั่นแหละ
"เขาเล่นงานคนที่ด้อยกว่า
ตลกควรเล่นงานคนที่เหนือกว่า เราเล่นงานแต่คนที่เหนือกว่า"
ไอเดียการเล่นงานคนที่เหนือกว่าของพวกเขา… พวกเขาเล่นงานบอริส จอห์นสัน
มันเล่นงานคนที่เหนือกว่าตรงไหนวะนั่น
ไอ้เวรนั่นมันบกพร่องด้านการเรียนรู้ เขาเหมือน…
เหมือนแกรี่ บูซีย์ตัวบวมอืด
ไอ้มนุษย์ไข่ผมซีดนั่น
เขาพูดจาให้รู้เรื่องยังไม่ได้เลย เคยได้ยินเขาพูดไหมล่ะ เขาแบบ…
เขาโคตรโง่เลย
ผมเล่นงานคนที่เหนือกว่านะ
ผมเล่นงานคนอย่าง… สตีเฟน ฮอว์กิงงี้
ใช่ คนสมองดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา
คุณเล่นงานเขา… และเขาทนได้
เขาคงไม่สนหรอก ตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ เพราะเขา…
ส่วนนึงเขาเป็นหุ่นยนต์ใช่ไหม
เขาคือเก้าอี้พูดได้ดีๆ นี่เอง
ดังนั้นคุณจะพูดอะไรก็ได้ที่อยากพูด
และดูเหมือนเขาจะอยู่บนเกาะของเอปสตีน ดังนั้นก็ช่างเขาเถอะ
ผมไม่…
เขาไปทำอะไรที่นั่น ทำไมเขาถึง…
"ผมอยากไป…" "ทำไม ทำไมคุณถึง… ทำไม"
เขาแค่อยู่ที่นั่น ไม่ได้ทำห่า…
ผมคงถาม "อะไรนะ"
ผมรู้จักพวกใคร่เด็ก ที่อยากได้ตั๋วไปที่นั่นใจจะขาดนะ
แล้วเขาก็ไปแย่งที่ซะเฉยๆ
คงเป็นเรื่องความหลากหลายเท่าเทียมมั้ง แล้วพวกเขาก็บอก "เราต้องการคนพิการคนนึง"
ผมจะถามว่า "คุณมาทำอะไรที่นี่ สตีฟ"
เขาจะบอก "กำลังคิดอะไรวิตถารอยู่"
"ไปให้พ้น"
มุกเมื่อกี้อาจเป็น อาชญากรรมจากความเกลียดชังนะ
มันใช่เลย
ตอนนี้คำนี้ฮิตมาก "อาชญากรรมจากความเกลียดชัง"
ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น จะมีคนถามว่า "เป็นอาชญากรรมจากความเกลียดชังไหม"
"ทำไม" "มันทำให้เรื่องแย่เข้าไปใหญ่"
เหรอ ทำไมล่ะ
ถ้าคืนนี้ผมเดินกลับบ้าน และมีคนเข้ามาทำร้ายผม
ซ้อมผม ปล้นผม แทงผม สาดน้ำกรดใส่หน้าผม
ผมตื่นขึ้นมาในห้องไอซียู
ผมลืมตาผ่านผ้าพันแผล
มีตำรวจคนนึง "คุณเจอร์เวสครับ" ผมตอบ "ครับ"
เขาบอก "เราอยากบอกคุณว่า มันไม่ใช่อาชญากรรมจากความเกลียดชัง"
ผมบอก "โอ้ ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ใช่"
ค่อนข้างเกลียดชังเลยนะ ว่าไหม
แต่ไม่ อาชญากรรมจากความเกลียดชัง
เป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับเชื้อชาติ ความพิการ เพศสภาพของคุณ
สมมติผู้ชายคนนึงมีปืน เขาอยากฆ่าคนสุ่มๆ มั่วๆ
เขาเห็นฝูงชน เขาบอก จ้ำจี้มะเขือเปราะ
ปัง ฆ่าคนตาย
เขาไปขึ้นศาล ผู้พิพากษาถาม "คุณฆ่าคนคนนั้นทำไม"
เขาบอกว่า "ไม่มีเหตุผล"
ผู้พิพากษาถาม "คุณไม่ใช่พวกเหยียดคนอื่นเนอะ" เขาบอกว่า "ไม่ครับ"
ผู้พิพากษาบอก "อ้อ"
"สิบปี"
แต่ผู้ชายอีกคนมีปืน เขาบอก "ฉันเกลียดไอ้พวกคนแคระ"
เขาเห็นคนแคระคนนึง เขาเล็ง ปัง
ฆ่าคนแคระตาย
เขาไปขึ้นศาล ผู้พิพากษาถาม "คุณฆ่าคนแคระคนนั้นทำไม"
เขาบอก "เพราะผมเกลียดไอ้เวรพวกนั้น"
ผู้พิพากษาบอก "คุณเป็นพวกเหยียดคนอื่น 20 ปี"
ทีนี้ เขาไม่ควรโดนโทษหนักกว่า สำหรับการยิงคนแคระ
จะว่าไปแล้ว มันยิงยากกว่าด้วยนะ
ถ้าผมเป็นผู้พิพากษา ผมจะแบบ
"เดี๋ยว อะไรนะ ยิงคนแคระที่ระยะร้อยเมตรเหรอ"
"ครับ" "แม่งสุดยอดว่ะ มันช่าง…"
"ห้าปี"
"เข้ากองทัพเลย ให้เขาเข้ากองทัพ"
ผมรู้สึกแย่กับมุกนั้นนะ เพราะผมกำลังอ่านเรื่อง
ช่วงเวลาอันยากลำบาก ที่คนแคระเผชิญมาตลอดประวัติศาสตร์
ในยุคกลาง พวกเขาชอบทรมานคนแคระและฆ่าคนแคระ
จับใส่ถังไม้ที่มีหนามแหลม แล้วกลิ้งพวกเขาลงเนินเขาเพื่อความสนุก
ในยุควิกตอเรีย ก็ให้คนแคระอยู่ในคณะละครสัตว์
และให้พวกเขาทำสิ่งที่อันตราย
และช่วงปลายทศวรรษที่ 1980
ผมจำได้ว่ามหาวิทยาลัยเคยมีกิจกรรม อย่างการโยนคนแคระ
ที่จับพวกเขาโยนไปเหมือนปาเป้าน่ะ
หรือโบว์ลิ่งคนแคระ
และในที่สุดก็มีคนพูดว่า "เราทำบ้าอะไรกันอยู่วะ
เราเลิกให้คนแคระทำอะไร เพื่อความบันเทิงของเราได้ไหม"
แล้วมันก็หยุด และตอนนี้มันกลับมาแล้ว
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในสเปเชียลโอลิมปิกส์
ตอนนี้พวกเขามี… ใช่
พวกเขาบอก "ให้พวกเขาแข่งกันเถอะ และ…"
ใช่
"มาโยนพวกเขาลงน้ำ และดูว่าพวกเขาจะว่ายน้ำได้ไหมกันเถอะ"
พวกเขาว่ายได้นะ ว่ายได้
แต่มุกเมื่อกี้ยังต้องพัฒนาอีกนิดนะ
คนไม่รู้หรอกว่าทัวร์เดี่ยวไมค์พวกนี้ ต้องทุ่มเทแค่ไหน
ทัวร์ล่าสุดของผม แสดงโชว์ที่ใช้เนื้อหาใหม่ไป 60 คืน
จากนั้นก็โชว์มุกที่กำลังพัฒนา อีกประมาณ 25 รอบ
จากนั้นผมก็ไปทัวร์ตามอารีนาทั่วโลก 85 วัน และปรับมุกตลอดเวลา
นักวิจารณ์คนนึงนั่งอยู่ที่โต๊ะในครัว บอกว่า "ขี้เกียจ"
เขาด่าผมว่าไม่เป็นผู้ใหญ่และหยาบคาย
ไอ้เวรสี่ตาเอ๊ย
ตอนนี้ผมอยู่ในวัยที่รู้สึกรำคาญไปหมดทุกอย่าง
ผมพูดแบบนี้วันละครั้ง ผมพูดว่า "ทำไมอะไรๆ มันถึงไม่เวิร์กวะ"
นึกออกไหม ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เถอะ
รีโมตคอนโทรลสำหรับทีวี ทำงานได้ดี
คุณกลับไปกดใหม่
เกิดอะไรขึ้นในสิบวินาทีที่ผ่านมาเนี่ย
สัญญาณโทรศัพท์ ที่ผมอยู่ในแฮมป์สเตดห่วยแตกมาก
ผมเดินไปรอบบ้าน พูดว่า "ได้ยินผมรึยัง"
ถ้าคุณโทรออก ในถนนที่ปูด้วยหินของแฮมป์สเตด
สัญญาณเต็มห้าแท่งเลยนะ เม้าท์มอยชิลๆ เพลินๆ
ถ้าคุณก้าวเท้าไปผิดทิศทางก้าวเดียว…
รู้ไหมทำไมสัญญาณมือถือที่แฮมป์สเตดถึงกากมาก
เพราะทุกคนที่นั่นเป็นไฮโซ
และไม่มีใครอยากให้มีเสาสัญญาณ ในสวนบ้านตัวเอง
เพราะมันดูแย่และทำให้คุณเป็นมะเร็ง
แต่ผมบอกสภาไปแล้วว่า
มาหาคนตาบอดที่เป็นมะเร็งอยู่แล้วกันเถอะ
เอาไปไว้ในสวนของพวกเขา ไม่ต้องบอกพวกเขาด้วยซ้ำ
แต่ของไม่มีชีวิตน่ะช่างมันเถอะ คนต่างหากที่น่ารำคาญที่สุดสำหรับผม
ผมก็พูดแบบนี้วันละครั้งเหมือนกัน
ผมบอก "มีคนแม่งทำเสียเรื่องตลอดเลย"
นึกออกไหม แบบ ทำไม
เรานั่งเครื่องบินไปซานฟรานซิสโก ไม่นานมานี้ ผมกับเจน
เครื่องบินขึ้น
ชั้นหนึ่ง สัญญาณรัดเข็มขัด ติ๊ง มีเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ ดีงาม
แล้วผู้หญิงคนนี้ที่นั่งถัดไปข้างหลังสองแถว เธอหยิบแล็ปท็อปออกมา
เธอเริ่มพิมพ์อะไรบางอย่างที่สำคัญมากต๊อกแต๊กๆ
เธอใส่กำไลอยู่
เหมือนมันไปกระแทกกับ…
มันทำให้ผมโมโห เสียงมันเหมือนเต้นระบำมอร์ริสเลยจริงๆ
มันทำให้ผม…
แต่ผมรู้ว่ามันไม่ผิดกฎหมาย ผมเข้าไปบอกว่า "นี่ตำรวจจับกำไล" ไม่ได้
ผมเลยต้องทนทรมานอยู่เงียบๆ
และหวังว่าเครื่องจะตก
เดี๋ยวนี้ผมก้าวข้ามเรื่องต่างๆ แบบนี้แหละ
ถ้าผมรำคาญใครมากๆ ผมจะจ้องหน้าพวกเขา
และจินตนาการว่าเราทั้งคู่ตาย สักวันนึง และมันก็แบบ…
อย่างอันนี้ผมจินตนาการว่า นักบินพูดว่า "เรากำลังจะตก"
เครื่องบินกำลังพุ่งลง เรากำลังจะตาย
แล้วผมก็มองไป และเธอก็…
แล้วผมก็…
แล้วเครื่องบินก็ชนภูเขา และเราทุกคนก็ถูกไฟคลอก
แต่ผมมีชีวิตอยู่นานกว่าหนึ่งวินาที
ผมมองไปและเห็นเธอสภาพเยินมาก
ขอให้ผ่านไปได้ อะไรก็ทำเถอะ
แล้วเราก็ไปถึงซานฟรานซิสโก แล้วเราก็ไปเที่ยวแบบไปเช้าเย็นกลับ
เราไปสถานที่ที่ชื่อว่าซอซาลิโต เมืองท่าเล็กๆ ที่น่ารักแห่งนี้
เรากำลังเดินไปรอบๆ กำลังชมเมือง
แต่ประมาณ 11 โมง เป็นเพราะเจ็ตแล็ก เราเลยหิว
เราคิดว่า "เราต้องกินมื้อเที่ยง"
แล้วเราก็เจอร้านอาหารที่เปิดตอน 11 โมง
แน่นอนว่าไม่มีคน ซึ่งผมคิดว่าเป็นร้านที่ดีมาก ไม่มีลูกค้า
เรานั่งข้างหน้าต่าง เรากำลังมองออกไปที่อ่าว
มีสิงโตทะเลลอยตุ๊บป่องอยู่แถวนั้น แล้วก็มีนกกระทุงบินลงมา
พนักงานเสิร์ฟเอาอาหารมาเสิร์ฟ โอ้ มัน…
แล้วจู่ๆ ในความสงบและสมบูรณ์แบบนั้น
พนักงานเก็บจานเดินออกมาจากประตูห้องครัว
แล้วเขาก็ยืนอยู่ในร้านอาหารที่ไม่มีลูกค้านี้ แล้วเขาก็…
ผมมองเขา ผมมองเจน
เจนไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ เธอพูดแค่
"เราทำอะไรไม่ได้"
ผมเลยตัวคนเดียว
แล้วเหงื่อก็เริ่มตก ผมเหงื่อแตก
ผมบอก "โอเค เดี๋ยวเขาทำอีกแน่" แน่นอน เขา… แบบนั้น
ผมเอาส้อมกระแทกจานอย่างแรง แล้วก็มองหน้าเขา
เจนบอก "เขาไม่รู้ว่าคุณจ้องหน้าเขาทำไม"
ผมบอก "ผมอยากให้เขาถามว่า 'คุณโอเคไหม'"
ผมจะบอก "ไม่เลย คุณทำแบบนั้นอยู่ได้"
เจนบอก "ขอร้องล่ะ เขาเป็นพนักงานเก็บจาน เขาทำงานอยู่
กินให้เสร็จแล้วไปกันเถอะ"
มื้ออาหารพังแล้วใช่ไหมล่ะ
และผมไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลย
นี่คือวิธีที่ผมผ่านสิบนาทีสุดท้าย ของอาหารมื้อนั้นมาได้
นี่เป็นเรื่องจริงนะครับ
ผมกิน ทุกครั้งที่เขา…
ผมจะแบบ "ไอ้หอก!"
นั่นคือสิ่งที่คุณควรได้รับ
ผมอยากให้โชว์นี้มีรสนิยมกว่านี้จริงๆ
พูดจริงๆ นะ ผมว่านี่เป็นโชว์ที่จริงใจ และเปิดเผยที่สุดของผมเลย
ไม่ใช่แบบงานเอดินบะระฟรินจ์นะ เข้าใจใช่ไหม
"โอ๊ย พ่อแม่ฉันตาย ฉันก็เลยเป็นออทิสติก" ไม่มี…
ไม่มีอะไรกากๆ แบบนั้น
พ่อแม่ผมก็ตายไปแล้ว แต่ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้เป็นออทิสติก
เพราะมีครั้งนึง มีคนยื่นรูบิกมาให้ผม
แล้วผมก็ทิ้งแม่งลงถังขยะทันที
ผมคิดว่านั่นคือบททดสอบ
ไม่ครับ มันชื่อว่าหัวเราะให้ความตาย แต่มันเป็นโชว์เชิงบวกนะ
ผมคิดงั้นนะ และมัน…
ผมอยากเล่าบางอย่างที่ผมได้เรียนรู้มา
ว่าการเป็นผมในวัยนี้มันเป็นยังไง เพราะผมเริ่มแก่แล้ว
เห็นไหม เงียบกริบเป็นปีแรกเลย
ก่อนหน้านี้คนจะบอกว่า "คุณไม่แก่หรอก"
ตอนนี้พวกเขาบอก "เล่าต่อเลย"
มันแบบ… ที่จริงพวกเขาทำให้มันแย่ลงอีก
พวกเขาพูดว่า "ใช่ แต่ข้อดีของการแก่ก็คือ
คุณไม่แคร์ว่าคนอื่นคิดยังไงกับคุณ"
คุณควรแคร์นิดนึงนะ เพราะการแคร์ว่าคนอื่นคิดกับเรายังไง
คือสิ่งที่หยุดคุณ ไม่ให้ขี้แตกใส่กางเกงแล้วเดินไปทั่ว
"โอ้ ดูคุณตาสิ
ดูสิ เขา…
เขาไม่แคร์ว่าคนอื่นคิดยังไงกับเขา"
ไม่เลย เขาชักว่าวที่งานแต่งงานนะ เขาไม่แคร์หรอก
แต่อย่างที่บอก มันเป็นโชว์เชิงบวก
เพราะการแก่มันไม่ได้มีแต่ความหดหู่สิ้นหวังนะ มันมีข้อดีและข้อเสียสำหรับการแก่
มีจริงๆ มันมีทั้งข้อดีและข้อเสียสำหรับการแก่
อย่างเช่น ใช่ ตอนนี้มีโอกาสมากขึ้น
ที่ผมจะหัวใจวาย เส้นเลือดในสมองแตก เป็นมะเร็ง
แต่ตอนนี้ก็มีโอกาสน้อยลงเยอะมาก ที่ผมจะถูกข่มขืนในคุก
ใช่ เห็นไหม
ตอนผมยังหนุ่ม ผมคิดว่า "เชี่ย ผมจะติดคุกไม่ได้เด็ดขาด
ถ้าก้นสวยขนาดนี้"
แต่ตอนนี้ ผมค่อนข้างมั่นใจ ว่าจะไม่มีใครมายุ่งกับผม
ผมเดินไปตามทางเดินในวันแรกของผม
พร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กๆ ผิวปากไปด้วย
ทุกคนจะมาเกาะลูกกรงแล้วแบบ… เข้าใจใช่ไหม
ผมจะใช้เวลาอาบน้ำได้ตามสบายเลย
ไม่มีใครมองด้วยซ้ำ ไม่มีใครสนเลย ไม่มีเลย
สิ่งที่อันตรายสุดสำหรับผมตอนนี้ ถ้าโก้งโค้งในห้องอาบน้ำในคุก
คงเป็นอาการหลังเดี้ยง
และทรุดลงไปกองกับพื้น แล้วต้องมีคนช่วยอุ้มผมไปที่เตียงนอน
ซึ่งเป็นเกย์จอมข่มขืนสองคน และพวกเขาก็
วางผมลงทั้งที่เปลือยอยู่และไป
ผมบอก "พวก ก่อนนายจะไป ไหล่ฉันเจ็บ
พวกนายช่วย… สไลด์หนอนให้ทีได้ไหม"
พวกเขาบอก "ไม่อะ" ผมถาม "หมายความว่าไง 'ไม่'
พวกนายเป็นเกย์จอมข่มขืนนะ"
พวกเขาบอก
"เราไม่ใช่ปีศาจ"
ผมจะติดคุกอย่างมั่นใจมากขึ้น เพราะผมมีเงินนิดหน่อย
ผมว่าผมจ่ายเงินเพื่อหนีจากอันตรายได้
เช่นวันแรกผมจะถามเลย "ใครเป็นคนคุม ใครเป็นสมเด็จ"
พวกเขาบอก "ชอปเปอร์ ฮาร์ริส ปีกดี"
ผมเลยไปหาชอปเปอร์ ผมบอก "เอาละ"
ผมบอก "เอาละ ฉันต้องติดคุกหนึ่งปี
มีเงินหนึ่งล้านรอนายอยู่ ถ้านายดูแลอย่าให้ใครทำร้ายฉัน
อย่าขโมยอาหารของฉัน
อย่าให้ใครเอานิ้วมาแยงตูดฉันได้
ผมไม่เคยพูดแบบนั้นมาก่อน ผมไม่เคย…
ชอปเปอร์คงแบบว่า "ในคุกไม่มีการเล้าโลมนะพวก"
ผมอยู่ในวัยที่ผมดีใจ
ที่เราไม่มีฮาโรลด์ ชิปแมนมาเคาะประตู
เข้าใจที่พูดใช่ไหม
พวกคุณยังเด็กเกินกว่าจะรู้ว่า ฮาโรลด์ ชิปแมนคือใคร
เขาเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่ก่อเหตุมากที่สุดของเรา
เขาฆ่าคนไป 300 คน เขาฆ่าคนแก่ นั่นคือประเด็นของผม
เขาคงจับตาดูผม "ฉันจะให้เวลาเขาอีกสักสองสามปี"
และเขาเป็นหมอด้วย
แต่เหตุผลที่คุณไม่เคยได้ยินชื่อเขา
เพราะเขาไม่เคยอยู่ในรายชื่อ ของฆาตกรต่อเนื่องที่เลวร้ายที่สุด
ทั้งที่เขาเป็นคนนึงที่เลวร้ายที่สุดเลย
แต่เขาไม่ได้ทำตัวเหมือนฆาตกรต่อเนื่อง
เขาเป็นหมอทั่วไป เขาเป็นคนหัวเก่า
เขาใส่เสื้อเชิ้ตผูกไท ใส่แจ็กเก็ตผ้าทวีด
มีเครานิดหน่อย ใส่แว่นอันเล็กๆ
เขาจะไปเยี่ยมคนไข้ที่บ้าน
เขามักจะแวะไปเยี่ยมยายเอ็ดน่า อายุ 85
"สบายดีไหม เอ็ดน่า" "ดีจ้า" "ดื่มชาไหมครับ" "ดื่มจ้า"
แล้วเขาจะชงชาอร่อยๆ ให้เอ็ดน่า
แล้วเขาก็ใส่ยาโอปิออยด์ ในปริมาณถึงตายได้ลงไป
แล้วเขาก็เอาชาให้เอ็ดน่า และดูเธอดื่มมัน
จนนอนหลับตายไป แค่นั้นเอง
เขาไม่ได้ช่วยตัวเองด้วยซ้ำ
ใช่ เสียของเปล่าๆ ครับ ใช่
คุณนี่ทุเรศได้ใจ
นั่นมัน…
และ
พวกเขาคิดว่าเขาได้ไอเดียนี้มา ตอนเขายังเด็ก
ฮาโรลด์ ชิปแมน ฮาโรลด์ ชิปแมนน้อย
เขาดูแม่เขาที่กำลังจะตาย เพราะมะเร็งปอดได้รับมอร์ฟีน
บางอย่างกระตุ้นในตัวเขา เขาคิดว่า "โตขึ้นฉันจะเป็นหมอ และฉันจะทำแบบนี้"
ไม่รู้ว่ามันแปลว่าเขาชอบวิธีที่มอร์ฟีน
ทำให้แม่เขาไม่เจ็บปวดรึเปล่า นี่ก็เลยเหมือนการการุณยฆาต
แบบว่า… หวนคิดถึงความกรุณาน่ะ หรือไม่ก็ตรงกันข้ามเลย
เขาอิจฉาคนแก่ที่อายุยืนกว่าแม่ของเขา
เขาเลยลงโทษพวกเขา ผมไม่รู้ ไม่สำคัญหรอก
ที่จริงมันก็สำคัญนะ เพราะถ้าคุณเข้าใจจริงๆ
ว่าทำไมคนบางคนถึงทำแบบนั้น
คุณอาจเห็นสัญญาณในอนาคต และหยุดอาชญากรรมก่อนที่มันจะเกิดขึ้นได้
ผมคิดแบบนั้น เวลามีเหตุกราดยิงโรงเรียนในอเมริกา
มันมักจะเป็นพวกอีโม ใช่ไหม ที่…
เข้าไปในโรงเรียนอนุบาล ฆ่าเด็กตัวเล็กๆ ประมาณ 30 คน
หันปืนใส่ตัวเอง
และพยานทุกคนก็พูดเหมือนเดิมตลอด
บอกว่า "เขาเป็นคนสันโดษ เขานั่งหลังห้อง
เขาขี้อาย เขาโดนบูลลี่"
ไปรวบตัวไอ้พวกเวรนั่นมาเลยเหอะ
เข้าใจที่พูดใช่ไหม
แบบว่า เข้าไปในโรงเรียน ดูว่าพวกบูลลี่ทำร้ายใคร
ไปบอก "เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง ขอบใจนะ"
และลากไอ้เบื๊อกนั่นไปโรงเรียนดัดสันดาน หรือคุก หรืออะไรสักอย่าง
ไปหาจอมบูลลี่ "ไปหามาอีกนะ"
เข้าใจใช่ไหม เขาทำได้…
เขาทำได้ดีมากเลย จอมบูล… เราต้องการจอม…
พวกเขากำลังซ้อมมือสังหารเด็กในอนาคต
คุณหมกมุ่นกับอาชญากรรมและการลงโทษ เมื่อคุณอายุมากขึ้น
ผมค่อนข้างสนใจมาตลอดเลย
ผมเรียนปรัชญาที่มหาวิทยาลัย และส่วนสำคัญของมันคือศีลธรรม
และผมต่อต้านโทษประหารมาตลอด
ผมเป็นหนุ่มเสรีนิยม และผมต่อต้านโทษประหารชีวิตจริงๆ
ตอนนี้ผมเป็นเสรีนิยมแก่ๆ และผมก็ยังต่อต้านโทษประหารอยู่
แต่ตอนนี้ผมชอบเวลามีคนถูกฆ่า
เพราะทำสิ่งที่ไม่ควรทำในตอนนั้น
อย่างเช่น คุณเห็นผู้ชายคนนึงในบราซิล คลิปจับตัวประกันน่ะ
เขาจับเด็กสาวคนนึงไว้ เขาเอาปืนจ่อหัวเธอ
เขาบอก "แกจับฉันเป็นๆ ไม่ได้หรอก ไอ้ตำรวจ"
จากนั้นนักแม่นปืนก็ยิงกบาลเขา
ผมชอบมาก
หยุด ย้อนกลับ
หรือตอนที่นักสู้วัวกระทิงถูกแทงจนตาย
อันนั้นแหละ ผมชอบสุดเลย
โดยเฉพาะตอนที่เขาวัวแทงก้นขึ้นไป
ผมเรียกมันว่า "ฮวนตูดแหก"
ขอบคุณครับ
ไม่ อย่า
หรือพวกคลิปที่ถ่ายจากนิวยอร์ก "ไร้กฎหมาย"
คุณเห็นในไอจีและยูทูบ คลิปที่คนถือไอโฟน
มันมีคนนึง เขาปล้นร้านสะดวกซื้อเล็กๆ
เขาใส่เสื้อมีฮู้ดและถือมีด และเขากำลังขโมยเหล้า
เขาไม่สนว่าโดนถ่ายคลิปอยู่ เขาจะหนีรอดไปได้
จากนั้น จากด้านหลังเคาน์เตอร์ มีชายเกาหลีวัย 70 โผล่มา
เขาใช้ไม้กวาดทุบไอ้หมอนั่นจนตาย
ผมแม่งโคตรชอบเลย
ผมนี่อยากเป็นศาลเตี้ยวัย 70 ปีจะแย่อยู่แล้ว
จะเดินไปรอบๆ แฮมป์สเตดพร้อมไม้เท้าอันนึง
โอ้ แต่มันคือดาบ
ผมจะทาไม้เท้าด้วยสีขาวด้วย ให้ผมดูเปราะบางขึ้นไปอีก
ใส่แว่นดำแบบนั้น
ผมเห็นแก๊งวัยรุ่น
ผมจะไปหาพวกเขาแล้วบอกว่า "ขอโทษนะ ทุกคน
รู้ไหมว่าร้านไนกี้อยู่ที่ไหน
ฉันอยากซื้อแอร์จอร์แดนด้วยเงินสดนี่"
แล้วพอพวกเขาจะขโมยเงินก็ "ไอ้พวกระยำตำบอน"
แต่โทษประหารชีวิตไม่ใช่แบบนั้นใช่ไหมล่ะ
มันไม่ใช่การป้องกันตัว
มันไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ มันเป็นความยุติธรรมที่เย็นชา
ไม่สำคัญหรอกว่าคุณทำอะไรลงไป คุณอาจจะฆ่าคนก็ได้
คุณไปขึ้นศาล พวกเขาตัดสินว่าคุณผิด
พวกเขาให้คุณอยู่ในแดนประหาร
บางครั้งก็สิบปี หรือ 15 ปี
ซึ่งดูโหดร้ายเกินจำเป็น
แล้วพวกเขาก็ฆ่าคุณต่อหน้าพยาน
และมันมาจากไบเบิล "ตาต่อตา ฟันต่อฟัน"
รัฐบอกว่า "คุณฆ่าคน งั้นเราก็จะฆ่าคุณ"
แต่ถ้าคุณข่มขืนและฆ่าใครสักคน
คุณก็ยังแค่ถูกฆ่าตาย
นั่นคือช่องโหว่ในกฎหมายไหมอะ มันเหมือนกับ…
ผมว่ามันเหมือนการเหยียดผู้หญิงนะ
มันเหมือนกับผู้พิพากษาพูดว่า "การข่มขืนน่ะฟรี แต่เราจะ…"
ผมอยากให้ผู้พิพากษาพูดว่า "คุณข่มขืนและฆ่าคน
ดังนั้นคุณจะถูกพาตัวจากที่นี่ ไปยังสถานที่หนึ่งที่คุณจะถูกแขวนคอ
และถูกข่มขืน"
"ฮะ พร้อมกันเลยเหรอ" "ใช่"
"เรามีอาสาสมัครพร้อมดิลโด้เพียบเลย"
เพราะงั้นเขาจะลงมาแบบนี้ และ…
"ไปให้พ้น"
"ไอ้ห่าราก"
"โอเค เขาตายแล้ว"
"ใช่ ผมรู้"
อาจจะดีก็ได้นะ
แต่ยิ่งคุณอายุมากขึ้น คุณก็จะยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น
ไม่ใช่แค่ผมนะ มันจะเกิดขึ้นกับพวกคุณทุกคน
ยิ่งคุณอายุมากขึ้น คุณก็เห็นอะไรๆ มากขึ้น
แล้วคุณก็แบบ "แม่งเอ๊ย แบบนี้อีกแล้ว"
และคุณก็ยิ่งแบกภาระไว้มากขึ้น
และยิ่งคุณแก่ คุณก็ยิ่งอ่อนแอลง ภาระก็ยิ่งหนักขึ้น
แล้วคุณก็แบบ "โอ้ พระเจ้า อีกแล้ว"
สมัยนี้คุณตายไม่ได้ เข้าใจใช่ไหม
คุณบอก "โอ้ ขอบคุณพระเจ้า ฉันกำลังจะตาย"
"อ้าวเชี่ย ฉันฟื้นอีกแล้ว" เข้าใจใช่ไหม
พวกเขาปลูกถ่ายอวัยวะได้ทุกส่วนแล้ว อะไรก็ตามที่มี…
ปลูกถ่ายอวัยวะทุกส่วนเลย
ไม่ใช่สมอง อันนั้นจะไม่สมเหตุสมผล คุณคือสมองของคุณ
เพราะงั้นมันก็คือ การปลูกถ่ายทุกอย่างที่เหลือนั่นแหละ
แต่ผมจะเอาด้วยแน่นอน
ผมไม่สนร่างนี้หรอก มันก็แค่ไว้พาสมองผมไปโน่นมานี่
ถ้าผมบริจาคเงินล้านปอนด์ ให้วงการวิทยาศาสตร์ได้ พอผมตาย…
สมมติว่าผมตาย ร่างกายผมถูกบดขยี้ ตายทันที แต่หัวผมยังเหมือนเดิม
พวกเขาเอาไปไว้บนน้ำแข็ง รอผู้บริจาคร่างกาย
มีคนจนบางคนโดนทุบหัวแบะ
เอาหัวผมไปวางบนตัวเขา แล้วผมก็คืนชีพ ใช่ไหม
ตามสถิติแล้ว จู๋ผมจะใหญ่ขึ้นด้วย
โอกาสเป็นของผมแน่นอน เชื่อผมสิ
ผมตื่นขึ้นมาในอนาคต ผมเห็นแผลเป็น แล้วผมบอก "โอ้ ใช้ได้เลยแฮะ"
ผมแบบ "โอ้" "คุณอยากจู๋ใหญ่มานานแล้ว" ผมบอก "ใช่ ผมอยากจู๋ใหญ่มานานแล้ว"
ผมบอก "มามีเวลาส่วนตัวกันหน่อยดีไหม"
แล้วผมก็เริ่ม แต่ทุกครั้งที่ผมมองลงไป
ผมแบบ "มันไม่ใช่จู๋ฉัน" นึกออกไหม
ผมแบบ "โอ้ นี่ไม่ใช่จู๋ฉัน"
"โอ้ นี่ไม่ใช่จู๋ฉัน"
ไม่ใช่มือผมด้วยเหมือนกัน ชักต่อเถอะ นึกออกไหม
ผมไปให้สัมภาษณ์มาเมื่อไม่นานมานี้ ผมว่านักข่าวไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่
เขาถามคำถามนี้กับผม ผมคิดว่ามันหยาบคาย
ผมเลยตอบไปแบบมั่วๆ
เขาถามว่า "แล้วคุณวางแผน งานศพของตัวเองไว้ยังไงบ้าง"
ผมตอบว่า "อ๋อ ผมอยากเป็นอาหาร ให้กับสิงโตที่สวนสัตว์ลอนดอน"
เขาแบบ "จริงเหรอ" ผมบอก "จริง"
ผมอยากให้คนดูแลสวนสัตว์
เอาศพผมที่ทั้งใหญ่ อ้วน เปลือย แล้วก็ขึ้นอืดใส่รถเข็นออกไป
เอาไปทิ้งในถ้ำสิงโต แบบนั้น
พวกนักท่องเที่ยวจะแบบ "นั่นคนจากเรื่องดิออฟฟิศรึเปล่า" แบบนั้น
แล้วสิงโตตัวใหญ่สองตัวก็ออกมา แล้วก็กินผม
และสิงโตเนี่ย มันจะเริ่มกิน ชิ้นส่วนที่อ่อนนุ่มของร่างกายก่อน
เพื่อจะแหวกเข้าไปในซี่โครง
เพราะงั้นมันคงกัดไข่คนละข้าง เพราะมันกัดได้ง่ายที่สุด…
ถึงตอนนั้น ไข่ผมคงจะห่างกันประมาณเกือบเมตร
ดังนั้นมันจะง่าย…
พวกมันจะเริ่มกินเข้ามาที่ตัวผม
เหมือนเรื่องทรามวัยกับไอ้ตูบ เป็นอะไรที่… โรแมนติกมาก
ผมตอบไปแบบนั้น แค่ขำๆ แต่เขาเชื่อผมสุดๆ เลย
เชื่อขนาดที่ว่าตอนที่เขาเขียนบทความ
เขาโทรไปสวนสัตว์ลอนดอน และถามพวกเขาว่าทำแบบนั้นได้ไหม
สวนสัตว์ตอบว่า "ไม่ได้อย่างแน่นอนครับ"
ดังนั้นพอบทความออกมา พาดหัวคือ
"สวนสัตว์ลอนดอนปฏิเสธคำขอของริคกี้ ที่จะเป็นอาหารให้สิงโต"
เหมือนผมแม่งเป็นไอ้โรคจิต
ประเด็นของผมคือ เรากังวลเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากตายไปแล้วไม่ได้
ปล่อยให้คนอื่นกังวลเรื่องนั้นเถอะ
คุณตายแล้ว คุณทำหน้าที่เสร็จแล้ว
ผมรู้จักบางคนที่เครียดจริงๆ ว่า จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากพวกเขาตายไป
พวกที่เคร่งศาสนาน่ะ
และพวกเขาเชื่อเรื่องสวรรค์และนรกพวกนั้น
ตอนนี้พวกเขาเลยเริ่มจะแบบ "ฉันทำดีพอหรือยัง"
"สวรรค์น่ะดีเยี่ยม แต่นรกล่ะ ให้ตายสิ ถ้าฉันตกนรกล่ะ"
และผมบอก "ไม่มีนรกหรอก มันเป็นเรื่องที่แต่งมาหลอกเด็ก"
หนังสยองขวัญเรื่องโปรดตลอดกาลของผม ยังคงเป็นหมอผีเอ็กซอร์ซิสต์เวอร์ชั่นแรก
ครั้งแรกที่ผมดูจากวิดีโอ ผมอึ้งมาก
ผมดูอีกรอบทันทีเลย ผมชอบมาก
มันมีอยู่ช่วงนึงที่เขาตั้งใจให้สะเทือนใจมากๆ
และผมขำในครั้งแรกที่ผมดู
เพราะหนังทำให้ปีศาจดูงี่เง่าและเหมือนเด็ก
คุณรู้จักฉากนั้นแหละ สาวน้อยถูกปีศาจเข้าสิง
พวกเขาทำพิธีไล่ผี
พวกเขาสาดน้ำมนต์ใส่เธอ เธอก็ขู่ฟ่อๆ
พวกเขาพูดว่า "พลังของพระคริสต์สั่งให้เจ้าออกไป"
แล้วพอถึงจุดนึง ปีศาจก็ทำให้เธอหมุนหัว แล้วทำให้เธอพูดว่า
"แม่แกดูดกระปู๋อยู่ในนรก"
และผู้ชายคนนั้นเสียใจมาก
เขาแบบ… เพราะเขากำลังคิดว่า "โอ้ นั่นคือปีศาจจริงๆ
เพราะงั้นมันรู้ มันคือเรื่องจริง"
"แม่ที่น่าสงสารของฉันดูดกระปู๋อยู่ในนรก"
ถ้านักวิทยาศาสตร์เจอปีศาจจริงๆ ผมคิดผิดเลยนะ พวกเขาเจอปีศาจร้าย
พวกเขาทดสอบมัน มีผู้เชี่ยวชาญตรวจทานแล้ว
ได้รางวัลโนเบลแม่งทุกสาขาเลย
เพราะมันจะเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
และผมจะดูวิทยาศาสตร์ ผมคงทึ่งมาก
แต่ผมบอก "คุณต้องยึดตามหลักวิทยาศาสตร์ ดังนั้นใช่ ผมเชื่อเรื่องปีศาจ"
มันไม่ใช่ความเชื่อด้วยซ้ำ มันจะเป็นความรู้ ผมอยากเจอมัน
ถ้าปีศาจมีอยู่จริง ผมอยากเห็นมันเองกับ…
ตราบใดที่ผมปลอดภัยนะ ผมไม่รู้ว่าเราจะปลอดภัยจากปีศาจได้ยังไง
แต่ถ้ามันมีอยู่จริง เราจะรู้ใช่ไหม เราจะ…
เช่น แวมไพร์เป็นอมตะ
แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่ากระเทียมเล่นงานพวกมันได้
ดังนั้นเราจะค้นพบอะไรบางอย่าง
อย่างถ้าเราเอาปีศาจไปขังในกรง แล้วปักพาร์สลีย์ไว้ข้างบนก้านนึง
มันจะอ่อนแอหรืออะไรสักอย่าง
และผมจะได้เจอปีศาจ และผมจะถาม…
มันจะอยู่ตรงนั้น ผมจะถาม "นายคือปีศาจใช่ไหม" มันจะตอบ "ใช่"
แล้วมันก็จะพยายามทำร้ายความรู้สึกผม
แล้วมันทำได้ดีที่สุดแค่นั้นเหรอ
แล้วมันก็แบบ "ริค" ผมก็แบบ "อะไร"
มันบอก "แม่แกดูดกระปู๋อยู่ในนรก"
ผมบอก "ฮึ ฉันไม่แคร์"
หนึ่ง เธอตายไปแล้ว
สอง เธอชอบเพศตรงข้าม
สาม เธอไม่เคยใส่ฟันปลอมเลย ในช่วงบั้นปลายชีวิต
ดังนั้น… ไม่
แต่มันคือนรกนะ
คิดถึงเรื่องแย่ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้สิ
ถูกข่มขืนด้วยเหล็กแหลมแดงร้อนจี๋ โดนหนูกินตา
แม่ผมได้ทำหน้าที่ดูดกระปู๋นะ สู้ๆ สาวน้อย
มันต้อง… มัน…
มันต้องเป็นหนึ่งในงานที่ดีกว่างานอื่น ในนรกแน่นอน
มันเหมือนกับ… เป็นงานที่แย่บนโลกนะ
ชีวิตนี้ผมไม่เคยดูดกระปู๋ จะไม่มีวันทำ
แต่ถ้าผมตาย แล้วตื่นขึ้น… "เชี่ย ฉันอยู่ในนรก"
ถูกทรมานไปตลอดกาล
ผมเห็นกระปู๋อันแรก ผมจะบอกว่า "เดี๋ยวผมจัดให้"
"ไม่มีปัญหา"
ผมจะมองไปรอบๆ เห็นคนถูกถลกหนังทั้งเป็น
ผมแบบ… ผมดูดรัวๆ เลย
ผมแม่ง… แบบนั้น ผม…
ผมจะมองไปที่ปีศาจแล้วพูดว่า "ฉันทำได้ดีมาก ไว้ใจฉันได้"
และ…
มีปีศาจถือคลิปบอร์ด ดูสับสนนิดหน่อย กำลังคิดว่า
"ไม่เคยมีใครตรงไปที่กระปู๋เลย แต่…"
แล้วมันก็พูดว่า "โอเค ทำต่อไป"
ผมก็จะ… แบบนั้น
แล้วถ้าต่อมามันบอก
"ฉันนึกว่านายต้องโดนเหล็กร้อนจี้นะ"
ผมบอก "เชี่ย ฉันเกือบ…"
"ฉันเกือบโดนเหล็กร้อนแทงแล้ว"
ใครกันที่โดนดูดกระปู๋ในนรก นั่นแหละที่ผมอยากรู้
เพราะเราไปที่นั่นเพื่อรับการลงโทษ แต่นั่นมันเหมือนได้รางวัลนะ
มันเหมือนกับว่าผมจะอยู่ที่นั่น รู้สึกชิลๆ
คิดว่า "นี่มันเจ๋งดี"
ไม่เจ๋งหรอก แต่ผมจะ…
แต่ปีศาจมันเป็นจอมลวงโลก
วันนึงผมจะถามว่า "อยากรู้จังว่านี่กระปู๋ใคร" แล้วก็เงยหน้าขึ้น
"อ้อ ของไอ้ฮิตเลอร์นี่เอง"
"ฉันแม่งดูดกระปู๋ของฮิตเลอร์อยู่"
เรื่องแบบนี้ทำในที่สาธารณะได้ยังไง
เพราะว่า
ถ้าผมตามพวกคุณคนนึงกลับบ้านไปคืนนี้ และตะโกนผ่านตู้จดหมายคุณว่า
"ไปดูดกระปู๋ฮิตเลอร์ในนรกซะ"
คุณโทรแจ้งตำรวจแน่
แต่คุณดันจ่ายตังค์เพื่อมาฟังผมพูดเรื่องพวกนี้
ให้ตายสิวะ
ผมจะบอกให้ว่าอะไรเป็นที่นิยมมาก ในอังกฤษตอนนี้
และในอเมริกาด้วย โดยเฉพาะแคลิฟอร์เนีย
ภาวะป่วยทางจิตครับ
มันเป็นที่นิยมมาก เป็นที่นิยมสุดๆ เลย
สมัยผมเรียนหนังสือ ถ้าคุณไม่โง่ก็ฉลาด
ปกติดีหรือป่วยจิต ใช่ไหม
ตอนนี้มีภาวะป่วยทางจิตใหม่ๆ เป็นพันเลย
และมันเคยเป็นตราบาป คนจะพูดว่า "ฉันไม่ได้เป็นโรคจิต"
เดี๋ยวนี้คนพูดว่า "ฉันเป็นโรคจิต"
พวกเขาอยาก… "ฉันเป็นโรคจิต"
เหมือนว่าทุกคนที่ผมรู้จักในวงการสื่อ เป็นโรคสมาธิสั้น
พวกเขาบอก "ผมสมาธิสั้น" "ผมสมาธิสั้น" "ใช่ ผมด้วย ผมสมาธิสั้น"
"ตรวจรึยัง" "ห้ารอบแล้ว"
"ผ่านในรอบที่ห้า" "โอ้ เยี่ยมมาก" ใช่ไหม
และมันแบบว่า… พวกเขา…
"ฉันกำลังแต่งเพลงเกี่ยวกับเรื่องนี้"
"ฉันเขียนหนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่" "โอ้ ทำดีมาก ใช่"
และพวกเขาโม้เรื่องนี้ พวกเขาใส่ไว้ในประวัติการทำงาน และใน…
มี "ความผิดปกติ" อยู่ในนั้น
เราเริ่มโม้ว่ามีความผิดปกติตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
เมื่อ 20 ปีก่อนนะ ไม่มีทางที่คุณจะได้รับนามบัตร
แล้วมันเขียนว่า "รอน ไพก์ มีหูดรอบตูด" หรอก
รู้ไหม แค่…
เก็บเป็นความลับเถอะ
ไม่มีใครสนใจหรอก
ผมคิดว่าโรคระบาดใหม่ในหมู่วัยรุ่น คงจะเป็นความกลัวและความวิตกกังวล
เพราะตอนนี้เรามีคนทั้งรุ่น ที่เติบโตมาพร้อมกับโซเชียลมีเดีย
ความพอใจที่ได้ในทันที ไม่ได้สร้างนิสัยที่ดี
พวกเขาเข้าสังคมไม่เป็น ไม่สามารถเผชิญหน้ากับผู้คนได้
พวกเขาชินกับการซ่อนตัว อยู่หลังตัวตนปลอมและรูปอวาตาร์
และตอนนี้พวกเขามีครูและพ่อแม่ ที่ทำให้พวกเขาป่วยทางจิต
แทนที่จะพยายามดึงพวกเขาออกมาจากมัน
พวกเขากลัวสิ่งที่ตัวเองเคยรัก พวกเขากังวลเรื่องอินเทอร์เน็ตและเอไอ
คนหนุ่มสาวกังวลเรื่องปัญญาประดิษฐ์
และผมพูดถึงเอไอแบบนี้
ถ้ามันเริ่มกลายเป็นภาระ ก็ปิดมันซะ ถูกไหม
เหมือนที่เราทำกับยาย
และ…
อีกเรื่องที่วัยรุ่นกลัวกันมากคือ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
พวกเขากังวลเรื่องภาวะโลกร้อนจริงๆ
ผมลองหาข้อมูลดู และถ้าแผ่นน้ำแข็งขั้วโลกละลายหมด
ระดับน้ำทะเลจะสูงขึ้น ประมาณ 60 เมตรรอบโลก
ดังนั้นพื้นที่ชายฝั่งทะเลทั้งหมด จะได้รับผลกระทบนิดหน่อย
แต่หายนะที่แท้จริง การสูญเสียชีวิตที่แท้จริง
จะไปอยู่ในที่ต่างๆ อย่างจีนและอินเดีย
เพราะงั้นอย่าเครียด มัน…
ไม่เป็นไร
แต่เราทุกคนล้วนทุกข์ทรมาน จากอาการป่วยทางจิตนิดหน่อย
เราทุกคนมีแนวโน้มเป็นออทิสติกใช่ไหมล่ะ เราย้ำคิดย้ำทำหรือสมาธิสั้นกันนิดหน่อย
อย่างผมเป็นโรคคิดไปเองว่าป่วย
ทุกเช้าผมตื่นขึ้นมาและคิดว่า "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
ผมแบบ "นี่อะไรเนี่ย เมื่อวานยังไม่เป็นเลย มันคืออะไร"
แล้วผมก็กูเกิ้ล ผมคิด "มันจะเป็น…" แล้วผมก็ชอบมโนไปในทางแย่ที่สุดด้วย
ผมเลยกูเกิ้ลดู และห้าหกผลลัพธ์แรก ผมไม่เป็นไร
มันบอกว่า "อาจเป็นความวิตกกังวล" "ใช่ ก็เป็นได้"
"นอนไม่พอ" "ใช่เลย"
"ขาดเส้นใยอาหาร" "ฉันจะกินเพิ่ม" "ขาดวิตามินบี" "ฉันจะหามา…"
ผมดูไปเรื่อยๆ พอมันบอกว่า "อาจเป็นมะเร็ง"
ผมก็แบบ "เป็นมะเร็งแล้วละ" แบบนั้น
พอผมออกมาจากห้องน้ำปุ๊บ ผมก็บอก "เจน ผมว่าผมเป็นมะเร็งลำไส้"
เธอบอก "เมื่อคืนเรากินบีทรูทกัน" ผมบอก "อ้อ ใช่"
ผมขอเล่าเรื่องจริงสองสามเรื่องปิดท้าย แล้วกันนะครับ
และอย่างที่บอก ผมคิดว่านี่เป็นโชว์ ที่จริงใจและเปิดเผยที่สุดเท่าที่ทำมา
ผมเลยอยากพูดถึงเรื่องที่ผมไม่เคยพูดถึงมาก่อน
และนั่นก็คือ
การเผยให้คุณได้เห็นเบื้องหลังงาน
ของงานลูกโลกทองคำ
และ…
ขอบคุณครับ ผม…
ผมเป็นพิธีกรงานลูกโลกทองคำ ครั้งสุดท้ายเมื่อปี 2020
มันคือครั้งที่ห้าในช่วงระยะเวลาสิบปี
ผมชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆ ครั้งสุดท้ายผมชอบสุด
เพราะโลกเปลี่ยนไปในสิบปีนั้น
ครั้งแรกที่ผมเป็นพิธีกรคือประมาณปี 2010
สื่ออเมริกา… พวกเขาโคตรเกลียดผมเลย
"ไอ้คนอังกฤษน่ารำคาญนี่ใครกัน ถึงมาดูถูกคนที่สำคัญที่สุดในโลก"
แต่ครั้งสุดท้ายที่ผมเป็นพิธีกร พวกเขาบอกว่า "เออ เอาเลย เล่นแม่งเลย"
เพราะคนทั่วไปทั้งเบื่อและเหนื่อยหน่าย
ที่ถูกมหาเศรษฐีพวกนี้สั่งสอน…
มันไม่มีอะไรผิดหรอก พวก…
ผู้ให้ความบันเทิงแบบเสรีนิยมพวกนี้
บอกพวกเขาว่าต้องโหวตยังไง และรีไซเคิลยังไง
ทั้งที่ทุกคนรู้ว่าพวกนี้นั่งเครื่องบินเจ็ตฟรี ไปที่เกาะใคร่เด็ก
มันเลยตรงกับกระแสของยุคนั้นเต็มๆ
แต่ข้อตกลงเหมือนเดิมเสมอ ทุกครั้งที่พวกเขาถาม "อยากทำไหม" "อยากสิ"
ผมบอก "แต่ผมจะเขียนมุกเองนะ" ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
"ผมจะเขียนมุกเองหมดเลย และผมจะไม่ซ้อม
ดังนั้นคุณจะไม่ได้ยินมุกล่วงหน้า และคุณจะยกเลิกอะไรไม่ได้เลย"
และพวกเขายอมให้ผมทำแบบนั้น
แต่ผมต้องเอามุกตลกให้ทนายดู ก่อนงานเริ่มหนึ่งชั่วโมง
เพื่อให้แน่ใจว่าผมไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ซึ่งผมไม่เคยทำผิด เพราะผมรู้กฎหมาย
บางครั้งทนายก็บอกว่า "แน่ใจนะว่าอยากพูดแบบนั้น"
ผมก็ถาม "ถูกกฎหมายไหม" พวกเขาตอบ "ถูก ตามหลักนะ"
ผมบอก "ก็จัดไปสิ"
งานลูกโลกทองคำ ไม่เคยห้ามผมไม่ให้เล่นมุกไหนเลยสักครั้ง
นั่นก็บ่งบอกบางอย่างเกี่ยวกับพวกเขานะ
ดังนั้น ยังไงก็ตาม… ขอบคุณครับ
เมื่อครั้งล่าสุด พวกเขาบอก
"ตอนนี้คุณต้องเจอทนายก่อนงานหนึ่งวันนะ"
ผมบอก "โอเค เยี่ยม"
แล้วพวกเขาก็ขับรถ พาผมไปเบเวอร์ลีฮิลส์เซ็นเตอร์
และพวกเขากำลังจัดเตรียมงาน
รูปของดาราตัวท็อป ก็วางอยู่บนเก้าอี้ของแต่ละคนแล้ว
ผมแบบ "โอ้ นั่นแบรด นั่นลีโอ นั่นบ็อบ" ทั้งหมดนี่ใช่ไหม
แล้วการ์ดตัวโตก็พาผมไปห้องห้องนึง เขาเปิดประตูแล้วก็ปิดหลังจากผมเข้าไป
แล้วผมก็มองไป ปรากฏว่ามีทนายในชุดสูทตั้งสิบคน
ปกติจะมีแค่หญิงวัยกลางคน ใส่เสื้อกันหนาวอยู่คนนึง
แล้วผมก็คิด "เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย" ผมคิด…
"เป็นเพราะครั้งล่าสุดที่ผมมารึเปล่า พวกเขากำลังระวังไม่ให้ผมพูดอะไรที่…"
และพวกเขาอยู่ที่นั่น และผมบอก "สวัสดีครับ" พวกเขาก็ "สวัสดี"
ผมถาม "ให้ผมเริ่มพูดตามบทเลยไหม" พวกเขาบอก "เชิญครับ"
คนดูเส้นลึก เนอะ
ผมมีบทอยู่ในมือ
แล้วผมก็ไล่อ่านไป มันยาวประมาณเจ็ดหรือแปดนาที
แล้วผมก็เล่นมุก และหลังจากแต่ละมุก ผมก็เงยหน้ามอง
พวกเขาทำแบบนี้ จดๆ
มีหนุ่มสาวสองสามคนที่แบบ… แบบนี้
แล้วผมก็อ่านจบ และบอกว่า "จบแล้วครับ"
พวกเขาบอกว่า "ดี"
ผมบอก "เยี่ยม" พวกเขาก็ "ใช่"
แล้วหัวหน้าทนาย
เขาอายุประมาณ 60 ปี ผมสีขาวโพลน
เขาบอก "เอ้อ ใช่ มีอยู่เรื่องนึง"
คืองี้ ผมเล่นมุกนี้ ไม่รู้พวกคุณจำได้ไหม
มุกนั้นคือ "โลกได้เห็น เจมส์ คอร์เดนเป็นจิ๊เหมียวตัวอ้วน
เขาเล่นหนังเรื่องแคทส์ด้วย แต่ไม่มีใครเห็น"
แล้วมุกก็ดำเนินต่อไป ถึงจุดนึงผมพูดว่า "แต่เดม จูดี้ เดนช์
บอกว่าเธอเกิดมาเพื่อเล่นบทนี้เลย
เพราะเธอไม่ชอบอะไรมากไปกว่า การหย่อนก้นลงบนพรม
ยกขาหลังขึ้น และเลียปิ๊ตัวเองแล้ว"
ทนายคนนี้บอกว่า…
เขาบอกว่า…
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงนะครับ
เขาบอกว่า "ตอนคุณพูดว่าเจมส์ คอร์เดน เป็นจิ๊เหมียวตัวอ้วน
นั่นหมายถึงบทบาทของเขาในแคทส์ใช่ไหม"
ผมบอก "ใช่ครับ"
"ใช่ครับ แน่นอน"
แล้วเขาก็บอก "โอเค เยี่ยม"
ผมคิด "ก็ง่ายดีแฮะ"
ผมอยากพูดว่า "นี่คุณเรียกตัวเองว่าทนายเหรอ"
แล้วก็แค่นั้นเลย แล้วพวกเขาก็บอกว่า "ขอให้สนุกกับโชว์" แล้วผมก็กลับ
และตอนที่ผมกำลังจะกลับ
ผมเห็นทนายอีกคนโน้มตัวไปหาหัวหน้าทนาย แล้วเอาไอโฟนให้เขาดู
แล้วหัวหน้าทนายก็บอกว่า "โอ้ ใช่"
เขาบอก "ขอโทษนะริคกี้ กลับมาก่อนได้ไหม"
ผมอยู่ตรงนั้น ผมบอก "ครับ" และเขาถือมือถืออยู่
พวกเขาค้นหาคำว่า "ปิ๊"
ผมนึกว่าจะรอดแล้วนะ
ตอนนี้เลยเหมือนผมโดนต่อว่า
แล้วหัวหน้าทนายก็บอกว่า "ตรงนี้มันบอกว่าคำว่า 'ปิ๊'
เป็นคำดูหมิ่นที่ใช้เรียกอวัยวะเพศหญิง"
ผมบอกว่า "ใช่ครับ มันเป็นคำสแลง ของคำว่า 'ช่องคลอด' ในอังกฤษ
ที่นี่ไม่พูดเหรอครับ"
เขาบอก "ไม่ เราไม่พูด แต่เราออกอากาศทั่วโลก
และเมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ตอนนี้เรารู้แล้วว่าคำนั้นเป็นการดูหมิ่น
เราต้องดูดเสียงคำนั้นออก"
ผมบอก "อย่าดูดเสียงนะครับ คนที่บ้านจะไม่รู้ว่าผมพูดอะไร"
ผมบอก "มันคือการตบมุกจริงๆ"
เขาบอก "ถ้ามันเป็นคำดูหมิ่น เราต้องทำ"
ผมถาม "งั้นผมจะใช้คำไหนได้ ที่คุณจะไม่ดูดเสียง"
เขาบอกว่า "คุณพูดว่า 'ช่องคลอด' ได้"
ผมบอก "ผมไม่พูดว่า 'ช่องคลอด' หรอก" มันไม่ขำเลย… เหมือนศัพท์หมอเกินไป
ผมนึกภาพจูดี้ เดนช์พูดว่า
"ทำไมเขาถึงพูดถึงช่องคลอดของฉันจริงๆ นะ"
ผมบอก "'ปิ๊' มันไม่ใช่แบบนั้น มัน… มันไม่เฉพาะเจาะจงขนาดนั้น"
เพราะ "ช่องคลอด" มันช่าง…
"ช่องคลอดคุณอยู่ไหน" "ตรงนั้น" ใช่ไหม
"ปิ๊คุณอยู่ไหน"
"ตรงนั้น"
ทนายคนนึงที่หนุ่มหน่อยบอกว่า "แล้วคำว่า 'น้องสาว' ล่ะ"
ผมบอก "ผมไม่พูดว่า 'น้องสาว' หรอกเพื่อน"
"เลียน้องสาวตัวเอง"
ผมบอก "'ปิ๊' น่ะเหมาะสุดแล้ว" ผมบอก "คนจะไม่รู้ว่ามันหมาย…"
ในอเมริกา พวกเขาไม่รู้หรอก…" ผมบอก "มันไม่ได้ดูหมิ่นหรอก มัน…"
ผมบอก
"เด็กๆ ใช้คำนี้ในอังกฤษนะ"
ใช่ไหม พวกเขาไม่เชื่อผม
ผมเลยบอกว่า
"แล้ว 'หอย' ล่ะ"
พวกเขาก็เลยค้นหาคำว่า "หอย"
เขาบอก "มันจะทำให้งงนะ เพราะที่อเมริกา
หอยคือสัตว์ทะเล"
ผมบอก "โอ้ นั่น…"
ผมบอก "ให้ผมพูดว่า 'ปิ๊' เถอะ แล้วอย่าดูดเสียงเลย"
ผมเชียร์คำว่า "ปิ๊" สุดใจขาดดิ้น
มันเหมือนเรื่อง 12 คนพิพากษา ผมบอก "ห้ามใครกลับไปจนกว่าผมจะพูดว่า 'ปิ๊' ได้"
ผ่านไปสักสิบนาที ผมตื๊อจนพวกเขาใจอ่อน
"ไม่ มันไม่เวิร์กหรอก" ผมบอก "ขอร้องล่ะ"
ผมบอก "ผมจะเขียน… คุณจะไม่โดนร้องเรียนแน่นอน"
แล้วในที่สุด หัวหน้าทนายก็บอกว่า "ก็ได้ คุณพูดว่า ''ปิ๊' ได้"
ผมบอก "อย่าดูดเสียงนะ" เขาบอก "ไม่ดูด"
ผมบอก "สัญญานะ" เขาบอก "ได้" แล้วผมก็กลับ ผมรู้พวกเขาจะดูดเสียง
แล้วพวกเขาก็ดูดเสียงจริงๆ
เพราะงั้นตอนที่ผมพูดว่า "ปิ๊"
ผมเลยชี้
คำถามที่มีคนถามผมบ่อยที่สุด เกี่ยวกับงานลูกโลกทองคำก็คือ
"มีใครไหมที่โกรธมากกับสิ่งที่คุณพูด จนหลังจากนั้นไปหาคุณแล้ว…"
ผมบอกทุกทีว่า "โอ้ ไม่มีหรอก"
ต่อให้มันเกิดขึ้น ผมก็ไม่พูดหรอก เพราะผมไม่ชอบการซุบซิบนินทาน่ะ บอกตรงๆ
แต่ผมคิดว่ามีผู้ชายคนนึงที่เข้าใจผิด
มันไม่ได้แย่… ไม่
กล้องจับไปที่เขา และผมไม่ใช่คนคุมกล้อง
ผมคิดว่าเขาเหวอน่ะ และคนนั้นคือเอลตัน จอห์น
แต่มันไม่ใช่มุกที่แย่นะ ผมกำลังแนะนำมาดอนน่า โอเคไหม
แล้วผมมารู้ทีหลังว่า เขากับมาดอนน่ามีเรื่องบาดหมางกันอยู่
และเขาเกลียดการถูกพูดถึง ในประโยคเดียวกับเธอ
แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ ผมงงเลย
และมันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบทพูดของผม แต่ผมอยู่ตรงนั้นประมาณสามชั่วโมงได้
และผู้จัดการเวทีก็โผล่หน้ามาเป็นช่วงๆ ถามว่า
"อยากแนะนำคนนั้นคนนี้ไหม" ผมบอก "ได้"
ผมเดินออกไป แนะนำปกติ หรือด้นสด
และอันนี้ก็เป็นการด้นสดนิดหน่อย เพราะผมเห็นเอลตัน จอห์นนั่งอยู่แถวหน้า
มุกเป็นอย่างนี้ครับ ผมออกไปและพูดว่า
"ผู้ประกาศรางวัลคนต่อไปของเราคือ ราชินีเพลงป๊อป
ไม่ใช่คุณ เอลตัน นั่งลง"
แล้วกล้องก็รับหน้าเขา เขาแบบ…
แล้วผมก็แบบ "เชี่ยแล้ว เขาไม่ชอบ"
แล้วผมก็คิด "ทำไมเขาถึง… พระเจ้า เขาคิดว่าฉันเกลียดพวกรักร่วมเพศเหรอ
ฉันไม่ได้เกลียดนะ" ในหัวผมมีแต่เรื่องพวกนี้
แล้วผมก็คิดว่า "เขาต้องเคยได้ยินมาหนักกว่านี้แน่"
ในช่วงปี 1980 ตอนที่เอลตัน จอห์น ยังไม่เปิดเผยรสนิยมทางเพศ…
เขาไม่เปิดตัว เขาแต่งงานอยู่กับผู้หญิงคนนึง
เขาเป็นประธานสโมสรฟุตบอลวอตฟอร์ดด้วย
และเขากับภรรยาในตอนนั้น จะไปดูวอตฟอร์ดเล่นด้วยกัน
และคนดูทั้งหมดจะร้องเพลงว่า
"อย่าก้มลงตอนที่เอลตันอยู่ใกล้ๆ
ไม่งั้นคุณอาจโดนจุ๊ดจู๋เสียบตูดได้"
ซึ่งทำให้มุกของผมดูจิ๊บจ๊อยไปเลย
ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นแฟนบอลรู้ได้ยังไงว่า ต้องเริ่มร้องเพลงตอนไหน
ในคีย์เดียวกัน
หรือว่าพวกเขาแจกแผ่นโน้ตเพลงก่อน…
เราจะร้องเพลง "จุ๊ดจู๋เสียบตูด" คีย์ซีนะ
เจฟฟ์จะเป็นคนโซโล่ มันแบบ… และ…
สิ่งที่ปกติพวกเขาทำกันคือเอาทำนองดั้งเดิม ที่ทุกคนรู้จักมาใช้ แล้วก็เปลี่ยนเนื้อร้อง
อัจฉริยะบางคนเปลี่ยนเนื้อเพลง
ให้เป็นการด่าใครสักคน หรืออะไรสักอย่าง หรืออะไรสักแห่ง หรืออะไรก็ตาม
และเพลงที่พวกเขาชอบใช้ ผมจำได้
มันคือเพลงเก่าสำหรับสังสรรค์ของชาวค็อกนีย์
สามีฉันบอกให้ตามรถตู้ไป
และอย่าเอ้อระเหยลอยชายระหว่างทาง
รู้จักเพลงนี้ไหม จำคำว่า "เอ้อระเหยลอยชาย" ได้ไหม
พวกเขาใช้มันอย่างสร้างสรรค์มากๆ ในเวอร์ชั่นของพวกเขา
และนี่คือเนื้อเพลงของพวกเขา มันเป็นยุค 80 นะ
มันไม่ถูกต้องทางการเมือง ผมขอโทษ
แต่พวกเขาเป็นพวกแฟนบอลหัวรุนแรง คุณจะทำอะไรได้ล่ะ
มาวิเคราะห์เนื้อเพลงสุดอัจฉริยะของพวกเขากัน นี่คือเพลงที่พวกเขาเคยร้องครับ
อย่าก้มลงตอนที่เอลตันอยู่ใกล้ๆ
ไม่งั้นคุณอาจโดนจุ๊ดจู๋เสียบตูดได้
ก็อาจจะโดนจริงนะ
ไม่จำเป็นต้องเป็นจู๋เขาก็ได้ แต่
นักคณิตศาสตร์ในหมู่พวกคุณ คงบอกว่า "มีความเป็นไปได้…"
คือถ้าคนพันคนก้มลงตอนที่เอลตันอยู่ใกล้ๆ
หนึ่งในนั้นอาจจะโดน…
อาจมีคนตกลงมาจักรยาน และพูดว่า "ขอโทษนะ"
แล้วพวกเขาก็แบบว่า "โอ้ เชี่ย"
และนักวิทยาศาสตร์ก็จะแบบ "หนึ่ง"
นึกออกไหม มันมีโอกาส…
แล้วก็ "ตอนที่เอลตันอยู่ใกล้ๆ" มันคลุมเครือ มันอาจตรงกับ…
อาจมีสุภาพบุรุษสองคน มีเซ็กซ์ทางทวารหนักกันในห้องพักโรงแรม
แล้ววันต่อมาพวกเขาก็พบว่า
เอลตัน จอห์นพักอยู่ในห้องถัดไป
และพวกเขาแบบว่า "ฉันโดนจุ๊ดจู๋เสียบตูด ตอนที่เอลตันอยู่ใกล้ๆ"
เนื้อเพลงพวกเขาก็ถูกอยู่นะ
อย่าก้มลงตอนที่เอลตันอยู่ใกล้ๆ
ไม่งั้นคุณอาจโดนจุ๊ดจู๋เสียบตูดได้
เขากล้าเรียกเราว่า "ที่รัก"
เราทุกคนรู้ว่าเขาแม่งเป็นเควียร์
โทษที
จากนั้นก็…
เขาลอยชายเอ้อระเหย
พวกเขาสลับคำ ทำไม
เขาลอยชายเอ้อระเหย
เขาเล่นจุ๊ดจู๋ของคนอื่น
เหมือนเดิม ผมไม่รู้ว่า "เล่นกับ" หมายถึงอะไรในบริบทนี้
อาจจะแบบ… อาจเป็นอะไรก็ได้ใช่ไหมล่ะ
"นึกว่าคุณจะดูดมันซะอีก" "ไม่"
เขาลอยชายเอ้อระเหย เขาเล่นจุ๊ดจู๋ของคนอื่น
เขาเสียบทุกตูดในเมือง
ผมจะหยุดพวกเขาตรงนั้น ผมจะบอกว่า "ไม่" อันนั้นพิสูจน์ได้เลยว่าไม่จริง
เขาไม่ได้เสียบทุกตูดในเมืองหรอก
เราพิสูจน์ได้ ลองนึกถึงเมืองเล็กๆ ดูสิ อย่างวอตฟอร์ดก็ได้
มีคน 120,000 คน
เขาไม่ได้เสียบทั้ง 120,000 ตูดหรอก
ครึ่งนึงก็เป็นผู้หญิงแล้ว เพราะงั้นอย่างมากก็ 60,000
และผมว่าเขาไม่ได้ล่อทั้ง 60,000 หรอก ถ้าเขาทำ ก็ขอให้โชคดี
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นของผม นี่คือประเด็นของผม
ภรรยาของเขาในตอนนั้นคิดยังไง เพราะเขาไม่เปิดเผย
และเธอเพิ่งแต่งงานกับเอลตัน จอห์น เธอไม่มีทาง… เธอกำลังมีความรัก
เธอภูมิใจในตัวเขามาก เอลตัน จอห์น และเขาเป็นประธานวอตฟอร์ด
เธอบอก "ฉันแต่งงาน กับเอลตัน จอห์น ป็อปสตาร์"
แล้วคนดูทั้งหมดก็ร้องเพลง
"อย่าก้มลงตอนที่เอลตันอยู่ใกล้ๆ ไม่งั้นคุณอาจโดนจุ๊ดจู๋เสียบตูดได้"
เธอคงแบบว่า "ทำไมพวกเขาร้องเพลงนั้นล่ะ เอลตัน"
แล้วเขาก็บอกว่า "ไม่รู้สิ ดูบอลเถอะ"
เข้าใจใช่ไหม คงอึดอัดน่าดู
ใกล้หมดเวลาของผมแล้วละ แต่ผมเพิ่งจะ…
ก่อนหน้านี้ผมบอกไปแล้วว่างานลูกโลกทองคำ ไม่เคยห้ามผมไม่ให้เล่นมุกไหนเลยสักครั้ง
และนั่นเป็นเรื่องจริงสุดๆ นะ
แต่ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีมุกนึงที่ผมห้ามตัวเอง
เพราะผมปอดแหกนิดๆ และผมอยากจะ…
ผมว่าผมระวังมากเกินไป ผมอยากเล่าให้พวกคุณฟัง
ผมได้มีโอกาสแนะนำเจสัน โมโมอา
รู้ไหมครับว่าเจสัน โมโมอาคือใคร รู้จักใช่ไหม
ผมเลยคิดว่ามุกแซวตัวเองที่ควรเล่นคือ การโชว์ความเสแสร้งและความขี้ขลาดของผม
ผมโอเคที่จะด่านักแสดงนะ ใครจะไปกลัวนักแสดงล่ะ
แต่พอเป็นผู้ชายตัวโต ผมก็ไม่ค่อยกล้า
ผมเลยจะพูดว่า
"ผมไม่มีอะไรไม่ดีจะพูดถึง ผู้ประกาศรางวัลคนต่อไปเลย
เพราะจู๋ของเขาใหญ่เท่าแขนเด็ก"
และผมบอกเพื่อนผมว่าจะพูดแบบนั้น แล้วเพื่อนผมก็บอกว่า
"คนจะคิดว่าเหยียดเชื้อชาติไหม"
ผมถาม "เหยียดเชื้อชาติตรงไหน"
เขาบอก "ก็เขาเป็นคนผิวสี และ…"
ผมบอก "เรื่องนั้นไม่เกี่ยวซะหน่อย
ประเด็นคือเขาตัวใหญ่มาก
จนจู๋เขาอาจจะใหญ่เท่าแขนเด็ก"
ผมเลยไม่ได้เล่นมุกนี้ ซึ่งมุกที่ตามมาก็ดีมากด้วยนะ
ผมจะเล่าให้หมดเลยละกัน นี่คือทั้งหมดที่ตอนนั้นผมจะพูด
เอาละ ผมออกไปและพูดว่า
"ผมไม่มีอะไรไม่ดีจะพูดถึง ผู้ประกาศรางวัลคนต่อไปเลย
เพราะจู๋ของเขาใหญ่เท่าแขนเด็ก
ไม่เหมือนปีเตอร์ ดิงค์เลจ
ที่มีแขนเหมือนจู๋เด็ก"
ดีใจมากครับที่ได้ยินเสียงหัวเราะแบบนี้
เพราะคุณอาจไม่ได้สังเกตเท่านักแสดงตลก แต่สิบปีนี้ เราเจอเรื่องแปลกๆ เยอะมาก
จนเราลังเลกันจริงๆ แบบ "มันโอเคไหมนะ"
คนสมัยนี้มองอะไรเป็นการล่วงเกินไปหมด
แต่เราโต้กลับ และเราชนะ เพราะฉะนั้นช่างพวกแม่ง
จนกว่าจะพบกันใหม่ พวกเขายังไม่ไปไหน พวกเขาแค่เลียแผลอยู่
พวกเขาจะกลับมาพร้อมอะไรที่บ้ากว่าเดิม
แต่ครั้งหน้าจำไว้ด้วยนะว่าเป็นใคร
มันมักจะเป็นพวกคนมีการศึกษา คนชั้นกลาง
มีสิทธิพิเศษ และชนชั้นสูงเสมอ ที่มาบอกคนชั้นแรงงานทั่วไป
ว่าอะไรทำได้ อะไรไม่ได้ อะไรพูดได้ อะไรหัวเราะได้
โดยที่ไม่เข้าใจเลยว่า เรื่องตลกสำคัญต่อคนธรรมดาแค่ไหน
ตอนผมเด็กๆ เติบโตมาในเรดิงโดยไม่มีอะไรเลย
อารมณ์ขันเป็นเหมือนเครื่องช่วยชีวิต
มันเป็นเหมือนพลังพิเศษ
ไม่ใช่พลังพิเศษจริงๆ แบบบินได้ แต่คุณเข้าใจผมแหละ
ลองถามใครก็ได้ว่าพลังพิเศษของเขาคืออะไร
ผมว่าเจ็ดในสิบคนจะตอบว่า "บินได้"
อีกสามคนจะตอบว่า "พลังมหาศาล" หรืออะไรสักอย่าง ซึ่งเยี่ยมมาก
ถ้าคุณเป็นซูเปอร์ฮีโร่ บินไปทั่ว มีพลังมหาศาล ก็เยี่ยมเลย
แต่ไม่ช้าก็เร็ว ซูเปอร์วายร้ายจะบอกว่า
"ดูไอ้ห่ารากนั่นสิ ฉันจะ…
ฉันจะจับมันแล้วฆ่ามัน"
พลังพิเศษของผมเนี่ย พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นฝีมือผม
พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีการใช้พลังพิเศษ
มันจะช่วยให้คุณรอดจากทุกสถานการณ์
พลังพิเศษของผมคือความสามารถ ในการทำให้ทุกคน
ขี้ราดได้ทันที
ลองคิดดูนะ คุณโดนจี้ด้วยมีด พวกเขาบอก "ส่งกระเป๋าตังค์มา"
คุณแค่… พวกเขาจะ "เชี่ย"
"โอ๊ย ไอ้ฉิบหาย"
จบเกมครับ จบเกมเลย
นั่นเป็นอีกเรื่องที่ผมภูมิใจมาก
พูดตามตรงเลยนะ ตลอด 64 ปีที่ผมมีชีวิตมา
ผมไม่เคยขี้ราดเลยสักครั้ง
ไม่ อย่าปรบมือ ไม่
ไม่! โอเค
ใช่
"ทำไมคุณถึงชอบลอนดอนนักล่ะ ริค"
เพราะคุณได้รับเสียงปรบมือ จากการไม่ขี้ราดตัวเอง
ใช่ครับ
แต่นั่นเป็นขั้นต่อไปแล้ว
ผมคิดว่าอีกสิบปีข้างหน้า ผมจะ…
แต่จนถึงตอนนี้ รูตูดผมไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลย
รูตูดของมนุษย์เนี่ย ถูกประเมินค่าต่ำไปมากนะ
ทุกคนพูดว่า "สมองมนุษย์ คือคอมพิวเตอร์ที่ล้ำที่สุดที่มนุษย์เคยมีมา"
"ตับมนุษย์สามารถงอกใหม่ได้เอง"
รูตูดคุณทำงานทั้งวันทั้งคืนนะ
แม้แต่ตอนที่คุณหลับ ก็ยังแบบนี้ "ออกมาไม่ได้นะ"
"ไม่"
"ออกมาไม่ได้นะ และแกก็ห้ามเข้ามาด้วย"
เพราะในนั้นมันเหมือนท่อระบายน้ำใช่ไหม
แต่คุณมีฝาท่อเล็กๆ ที่ดีงามอยู่
ลองคิดถึงชีวิตจริงสิ กำลังเดินไปบนทางเท้า
ถ้ามันระเบิด… และคุณก็รู้ว่า ในท่อระบายน้ำมีอะไรอยู่ใช่ไหม
ฉี่และอึ
และน้ำว่าว และ…
ปลาทองตาย
ตัวอ่อนในท้อง
ที่จีนน่ะ
แค่…
แค่เด็กผู้หญิงด้วยนะ ใจเย็นๆ
ผมก็อยู่ในวัยนั้นแล้วเหมือนกัน เพราะผมอยู่ในวงการบันเทิง
คนถามว่า "คุณจะไปดึงหน้าไหม"
ผมตอบ "ไม่"
คุณเคยเห็นการดึงหน้าไหม มันแข็งทื่อแบบนี้เลย นึกออกไหม
คุณไปหาหมอ และหมอบอกว่า
"คุณอยากดูแก่หรือดูเหมือนคนจีน" มันเหมือนกับ…
ดูเหมือนคนจีนก็ไม่ผิดหรอกนะ ถ้าคุณเป็นคนจีน
ถ้าคุณไม่ใช่คนจีน มันก็จะแปลกๆ หน่อย
มันเป็นการดูถูก ทำไมปล่อยให้ทำได้
คุณห้ามแต่งหน้าเลียนแบบคนดำ ทำไมถึงทำแบบนั้นได้
มันอาจมีข้อกำหนดและเงื่อนไข เพื่อให้มั่นใจว่าคุณจะไม่เหยียดเชื้อชาติขนาดนั้น
หมอบอกว่า "เอาละ เราทำตาแล้ว
แต่อย่าใส่หมวกทรงแหลม ออกจากบ้านเด็ดขาดเพราะ…"
ทำตัวเป็นเด็กจริงๆ
ทำตัวเป็นเด็กสุดๆ เลย
หวังว่าคุณจะเห็นด้วยว่ามันเป็นโชว์เชิงบวก มันไม่เกี่ยวกับความตาย มันเกี่ยวกับชีวิต
บางคนกังวลเรื่องความตายมาก จนลืมที่จะใช้ชีวิต
บางคนก็กลัวที่จะทำเรื่องต่างๆ พวกเขาบอกว่า "ไม่ มันอันตราย"
สิ่งที่สนุกที่สุดล้วนอันตรายทุกอย่าง ถนนก็อันตราย
แอลกอฮอล์ก็อันตราย แอลกอฮอล์คือยาพิษ
ผมควรรู้ ผมขายมัน ดัตช์บาร์นไง
ใช่ แอลกอฮอล์ ทำให้คุณเป็นโรคทางสมอง โรคตับ
โรคไต โรคหัวใจ โรคจิต
แต่มันทำให้คุณผ่อนคลาย ในปาร์ตี้ได้จริงๆ ดังนั้น…
คิดถึงเด็กๆ ทุกคน ที่เกิดมาเพราะแอลกอฮอล์สิ ใช่
หลายคนพิการถ้าแม่ยังคงดื่มต่อไป
แต่ข้อดีของการเกิดมาพิการคือ
คุณ…
ฟังผมก่อน
ข้อดีของการเกิดมาพิการคือ คุณสามารถเริ่มดื่มตั้งแต่อายุยังน้อยกว่ามากๆ ได้
และไม่มีใครทำให้คุณ… เข้าใจใช่ไหม
ถ้าคุณเห็นเด็กปกติดื่ม คุณจะบอก "ไอ้เด็กเลว"
ถ้าคุณเห็นเด็กพิการดื่ม คุณบอก "เออ เอาเลย"
เข้าใจใช่ไหม
คุณอายุแปดหรือเก้าขวบ คุณผ่านการผ่าตัดที่เจ็บปวดมา 27 ครั้ง
คุณได้เจอออลลี่ เมอร์ส
ดื่มเถอะ ว่าไหม
เอาละ
อย่างที่คุณเห็น ผมไม่เหลือมุกเด็ดๆ แล้ว
แต่พวกคุณสุดยอดกันมากๆ ขอบคุณและราตรีสวัสดิ์ครับ
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล