Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
W porządku?
- To pani pierwsze dziecko? - Tak.
Rozumiem.
Tu słychać bicie serca dziecka.
To jego brzuszek.
Prawa nerka,
lewa,
kręgosłup,
kość ogonowa, lędźwie,
odcinek grzbietowy, bark, łokieć.
Maleństwo ma dużo miejsca na ruch.
POTRZEBA RUCHU
To głowa dziecka.
To zarys czaszki od góry.
To widok mózgu z góry.
Anatomia prawidłowa, rozmiar dziecka również.
Żołądek, kręgosłup, pęcherz, nerki, serce –
wszystko, co widać na tym etapie, wygląda prawidłowo.
NEUROATYPOWY – PRZYMIOTNIK
FUNKCJONUJĄCY PSYCHICZNIE LUB NEUROLOGICZNIE INACZEJ
NIŻ PRZYJĘTA NORMA.
33 LATA PÓŹNIEJ
Cześć wszystkim!
Witajcie.
Mamy mało czasu, więc…
Wielu z was wkrótce kończy szkołę.
Wkraczacie w świat pełen niewiadomych.
To czas, gdy człowiek myśli, że powinien zasięgać rad wszędzie,
żeby zrozumieć, jak kroczyć przez życie.
Chcę wam tylko przypomnieć, że cała ta wiedza jest tutaj.
Zajrzyjcie w głąb siebie i zaufajcie sobie,
bo macie więcej odpowiedzi, niż wam się wydaje.
Czuję przerażenie.
Nie wiedziałam, że będzie mi tak trudno…
poznawać samą siebie.
Masz do mnie jakieś pytania?
Tak.
Ale w pewnym momencie uznałam,
że ciekawość i zadawanie pytań są niebezpieczne.
Dziesięć i jeden…
Ludzie muszą zrozumieć,
że niektórzy inaczej postrzegają świat.
A to postrzeganie może być niesamowite.
Bez tańca nie wiedziałabym, kim jestem.
Dlatego to wszystko zmienia.
Opowiedz więcej.
Przełom jest wtedy, gdy potrafisz uznać
i nazwać doświadczenia oraz uczucia, które masz w sobie od zawsze.
Przez to są one bardziej realne.
Zawsze czułam, że coś tu nie gra.
Teraz wszystko wydaje się inne.
Trudności występują w trzech obszarach:
komunikacji, relacji społecznych
i zachowań powtarzalnych oraz stereotypowych.
U ciebie występują wszystkie trzy.
Widzę to na przestrzeni czasu, analizując twój rozwój od wczesnych lat.
To, jaki ktoś jest, zależy od neurobiologii,
która kształtuje się w dzieciństwie i towarzyszy nam przez całe życie.
Spełniasz kryteria zaburzeń ze spektrum autyzmu.
ZABURZENIA ZE SPEKTRUM AUTYZMU
Zaburzenia ze spektrum autyzmu to złożone zaburzenia rozwojowe,
które wiąże się z trudnościami w kontaktach społecznych,
mowie i komunikacji niewerbalnej,
a także z zachowaniami powtarzalnymi.
ASD diagnozuje się zwykle w wieku niemowlęcym
lub wczesnym dzieciństwie.
Objawy ASD i ich nasilenie różnią się w zależności od osoby.
Masz do mnie jakieś pytania?
Potrzebujesz czegoś?
Czuję, że…
W pewnym sensie czuję ulgę.
Domyślam się.
Dziś oficjalnie otrzymałam
diagnozę spektrum autyzmu, poziom pierwszy.
MĄŻ JENN / PRODUCENT
„Wymaga wsparcia”.
Spakuj się.
Mam się spakować?
- Tak. - Gdzie się wybieram?
W podróż.
Zapomniałem, że nie lubisz analogii.
Tej nie zrozumiałam.
Mam w sobie wiele emocji.
Czuję, jakbym nie ufała własnemu umysłowi.
Kiedy…
czytam…
opisy cech osoby z ASD poziomu pierwszego,
odnoszę wrażenie, że czytam o moim życiu.
Wszystko to jest dla mnie jasne i łatwo się z tym utożsamiam.
A potem czuję,
że to wszystko zmyślam, że to nieprawda
i szukam na to szybkiego wytłumaczenia.
Gram sama ze sobą w taką dziwną grę.
Ale dziś dostałam oficjalną diagnozę,
więc mogę wreszcie odetchnąć
i poznać…
samą siebie.
Chyba nigdy wcześniej
nie miałam takiej możliwości.
To przytłaczające uczucie, ale jednocześnie…
daje nadzieję.
Jestem wdzięczna,
że miałam okazję przejść ten proces.
To czemu się boisz?
Udział w tym filmie dokumentalnym to mój największy koszmar,
bo będę musiała się przed kimś otworzyć,
i to bardzo głęboko…
Ufam Alexowi, ale nie lubię robić rzeczy, których nie potrafię.
Znasz odpowiedź.
Kiedyś nie umiałaś robić tego, co teraz potrafisz.
Co sprawiło, że udało ci się przezwyciężyć te chwile?
Myślałem, że się zgubiłem. Co tam?
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
- To Ian. - Cześć, jestem Alex.
Wierzę, że to właściwa decyzja,
więc to zrobię.
QUEENS NOWY JORK
To jest James.
- Spójrz na niego. - Pręży się.
- Daje popis. - Racja.
A oto nasza legenda.
- To zdjęcie… - Z pierwszego występu.
- Ta rączka. - Tak, tak.
- Mogę ci przypiąć mikrofon? - Jasne.
Stresuję się, bo nie wiem, jak się robi dokumenty.
Nie wiem, jak pracujesz.
- Ty też mnie filmujesz. - Owszem.
Próbuję uchwycić, jak ona funkcjonuje w tej przestrzeni.
I wygląda to świetnie.
To dziwne uczucie, bo żadna z osób, które teraz spotykam,
nie ma o tym pojęcia.
A teraz jeszcze muszę myśleć o tym, że kręcicie ten dokument…
To wszystko jest szalone.
Wszystko.
Każdy dzień jest nowym doświadczeniem.
Zdziwisz się.
No proszę.
Mam w sobie tę odwagę,
bo robię te wszystkie rzeczy dla tańca.
Jako po prostu Jenn nie byłabym w stanie ich zrobić.
- Choćby to, co teraz robimy. - Ja też.
W wielu przypadkach w moim życiu,
przy niemal każdej interakcji,
każdej szansie albo nowej pracy pojawia się przekonanie,
że nie chcę tego robić.
Od razu czuję niepokój.
Ale i tak to robię.
Mam dokładnie tak samo.
Ale ten projekt jest inny.
W sumie to jeszcze nie wiem jaki.
Cała moja kariera kręci się wokół tego, co występ daje widzowi.
Ale zawsze ciekawiło mnie,
co występ daje samym artystom.
Jasne.
To zaprowadziło mnie do psychoterapii przez ruch,
co jest tylko ładnym określeniem na:
„komunikację przez taniec, gdy słowa zawodzą”.
- Oczywiście. - Bo to właśnie mnie dotyczy.
SZEŚĆ LAT WCZEŚNIEJ
- Pomyślałem najpierw o tobie. - Jasne.
Wiem, że minęło sześć lat, ale napisałem do ciebie,
bo śledzę twoją karierę od naszego wspólnego klipu.
To chyba zrządzenie losu, że po tylu latach
napisałem do ciebie w dniu twojej diagnozy.
Nadal nie mogę tego ogarnąć. To takie dziwne.
Dzień wcześniej wróciłem z Los Angeles.
Następnego dnia miała sesję i nagle przyszedł e-mail.
- Rozumiem. - Sesja zrobiła się szalona.
Co cię pociągało w sztukach scenicznych i tańcu?
Kiedyś mówiłam, że…
ktoś mnie do tego wciągnął
i się w tym zakochałam.
I mam poczucie, że to jest mój cel,
dokładnie to, co powinnam robić w życiu.
To mój talent
i metoda kontaktu z ludźmi.
Mogę w ten sposób pomagać ludziom.
Ale zawsze miałam poczucie, że ktoś mnie prowadzi
przez całe moje życie.
W sumie nadal tak uważam, ale…
myślę, że tak naprawdę
zafiksowałam się na tańcu, być może dlatego, że jestem w spektrum.
I to było dla mnie pomocne
w sposób, który dopiero teraz rozumiem.
Zobaczmy, co z tego wyjdzie.
Będę po prostu ci towarzyszył i zobaczymy, co się z tego urodzi.
Dobrze.
Zaczynajmy.
WITAMY W RIPLEY-GRIER STUDIOS
SZKOŁA IM. MARTHY GRAHAM
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć…
I raz, dwa…
Tak, Barry!
Pięć, sześć…
Tak!
Tak, szeroko…
Wykorzystajcie przestrzeń.
Tak.
Oczy tutaj. Pokażcie się.
Na początku to był tylko taniec.
Ale już od wielu lat…
Otwiera się, rozkwita.
…nie traktuję tego jako terapii.
Na pewnym etapie taniec zabierał mi więcej, niż dawał.
Tak!
Gdy patrzę na wasz taniec jako człowiek
i nie widzę waszych oczu,
nie potrafię nawiązać z wami kontaktu.
Utrzymuję się z tego, co kocham,
ale od dawna
nie znajduję w tańcu radości.
Kontynuuję tę karierę i toczy się ona jakby równolegle,
choć już nie czerpię z niej radości.
Staram się dla moich studentów.
Tak! Wspaniale. Dalej!
Trudno mi znaleźć środowisko, w którym lubię tańczyć.
Widzę, że coś z tego straciłaś.
Mam szczęście, że mogę żyć z tego, co kocham,
ale to także przekleństwo,
bo można stracić radość z tego, co się kocha.
Zejście na ziemię jest ciężkie.
Bywa bardzo ciężkie,
ale uczą nas, jak sobie z tym radzić.
Jestem zdyscyplinowana,
ale lubię też widzieć cały ten wysiłek włożony w taniec.
Nie lubię, gdy wygląda on zbyt łatwo, idealnie i gładko.
To dotyczy zwłaszcza kobiet.
Chcę widzieć tę siłę i cały wysiłek włożony w taniec.
Ale to ciężka praca.
To miejsce jest dla mnie kultowe.
Dorastałam na totalnym odludziu w Idaho.
Widziałam zdjęcia Steps w czasopismach tanecznych.
Zdjęcia właśnie tego studia.
I marzyłam o tym, by tu ćwiczyć.
Gdy myślę, że jestem tu teraz z wami,
z tyloma twarzami, które znam od lat,
czuję ogromną wdzięczność.
- Jesteście… - Kochamy cię!
Pięć, sześć, siedem, osiem…
Objawy muszą być obecne we wczesnym okresie rozwojowym,
lecz mogą nie ujawnić się w pełni,
dopóki wymagania społeczne nie przekroczą możliwości osoby.
Mogą też być maskowane w późniejszym życiu przez wyuczone strategie.
W PÓŹNIEJSZYM ŻYCIU OBJAWY MOGĄ BYĆ MASKOWANE
Jennifer!
Powiedz „cześć”!
- Śmiało. - Cześć!
Tylko patrzy.
- Śmiało. - Cześć!
Co jest z tobą nie tak?
Witam z mojego ulubionego miejsca na Ziemi.
Mojego azylu.
Uwielbiam to miejsce.
Jest wtorek, pierwsza po południu
i biorę dziś drugą kąpiel.
Taki to dzień.
Co czujesz?
Stimming to wszystko, co robimy z ciałem,
żeby pomóc mu się wyregulować.
Co czujesz?
Wszystko, co pomaga danej osobie się wyregulować,
to zachowanie stymulacyjne.
Ładne palce.
Gdy byłaś młodsza,
myślę, że stymulowałaś się, kręcąc się w kółko.
A twoi rodzice nazywali to tańcem.
Dokończ swój taniec.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
CHOREOGRAFKA, PRZYJACIÓŁKA JENN
Szybciej z tymi biodrami!
TANCERZ, PRZYJACIEL JENN
- O tak. - Nieźle.
I w dół.
- Teraz druga strona. - Pięknie.
Step! Step, step, pięć! Step, pięć! Kick, kick, pięć!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Spróbujemy z muzyką?
Raz, dwa.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Nadmierna lub osłabiona reaktywność na bodźce sensoryczne
lub nietypowe zainteresowanie sensorycznymi aspektami otoczenia.
Pozorna obojętność na ból lub temperaturę.
Niepożądana reakcja na konkretne dźwięki lub faktury.
Nadmierne wąchanie lub dotykanie przedmiotów.
Wzrokowa fascynacja światłami lub ruchem.
Dobrze się czujesz?
- Tak. - Co jest w tym przyjemnego?
Po prostu mój instynkt każe mi to robić.
Czuję wibracje w dłoni i słyszę dźwięk.
Czuję się związana.
Istnieje wiele form trudności społecznych,
jak i trudności natury sensorycznej.
Sto lat, kochana Jennifer
Za jasno?
Obrazy, dźwięk, faktura…
- Wytrzyj o spodnie. - Nie!
- Przestań, Jennifer. - Fuj!
- Wracaj do auta.
To jest przytłaczające.
- Wszystko dobrze? - Za dużo tego.
Dosłownie się wyłączyłam. Czuję się źle.
Może sam dokończę zakupy…?
Chciałam zrobić to razem i mieć frajdę z wybierania rzeczy.
Jakby coś błyskało mi przed oczami.
Takie ostre światło.
Miałam wrażenie, że mój mózg się rozpada.
Nieodwracalnie.
To bardzo przytłaczające.
Myślę, że twój układ sensoryczny jest od dłuższego czasu przeciążony.
Musisz wypracować sposoby radzenia sobie z tym.
Ale nie zawsze są one zdrowe,
bo w takiej chwili ich potrzebujesz, żeby się wyciszyć i sobie z tym poradzić.
- No co? - Nabrała ogromnej ochoty na piwo.
Kiepsko, bo ja zacząłem pić, gdy miałem 13 lat.
Piłem na umór. Mam to gówno w genach.
Rozumiem.
Nalej mi też.
Gdy coś jest zbyt intensywne lub nie układa się w logiczny wzór,
świat staje się trudny do zniesienia.
W wieku dorosłym tłumisz stimowanie…
Wyrzuć to z siebie.
Wypal to. Pozwól temu wybrzmieć.
…bo innych ludzi to krępuje
albo czujesz się oceniana.
Dlatego umiejętność regulacji,
regeneracji i odzyskiwania równowagi zdrowymi metodami
ma tu ogromne znaczenie.
Udawałam, że mój stimming to taniec.
Znajdź równowagę, środek, swoje miejsce.
Albo po prostu schowaj się w swojej bezpiecznej przestrzeni.
W dzieciństwie często tak robiłam.
Tworzyłam sobie takie małe kryjówki.
Coś takiego może dawać dużo ukojenia
i poczucie bezpieczeństwa.
Przebywanie na łonie natury uspokaja,
więc naturalnie chcesz tam przebywać przez dłuższy czas.
- Gotowy? - Tak!
Ale ślicznie. Co myślisz?
- Kocham to. - Ja też.
- I kocham ciebie. - Ja ciebie też.
Odetnij się od świata.
- To ramię czy biodro? - Nieważne, bo wszystko jest do dupy.
To kontuzja sportowa?
Tak. Jestem tancerką.
Zaraz przyjdzie doktor Borowski.
Są na mnie za małe.
- Potrzebuję większych. - Pokaż tyłek.
- Odwróć się. - Nie.
- Pobawmy się w pielęgniarkę i lekarza. - Nie.
- Zepsuła się? - To koniec kariery?
Przyciągnij kolano do mojej ręki.
ORTOPEDA MEDYCYNY SPORTOWEJ
- No dobrze. - Każde podniesienie nogi boli.
Rozumiem.
Udawało mi się tańczyć mimo bólu.
Zawsze tak robi.
Jasne.
Obecnie cały czas tańczę pomimo bólu.
Mamy tu kilka problemów.
Zginacz biodra jest mocno podrażniony.
Zróbmy rezonans magnetyczny.
Chciałabym wykluczyć reakcję przeciążeniową.
To może być problem, bo Jenn uczy tańca.
Oprócz tego wkrótce czekają mnie mistrzostwa…
Wdrożymy fizjoterapię.
Na zajęciach będzie od 250 do 400 osób.
Będzie ciężko.
Potrzeba niezmienności.
Sztywne trzymanie się rutynowych zachowań.
Rytualne wzorce lub werbalne i niewerbalne zachowania.
- O czym myślisz? - Że to nie jest ciekawe.
Co filmujesz?
Ja uważam, że to ciekawe.
Pakuj się.
Nie jestem ciekawym obiektem.
- Weźmiesz Jamesa? - Chciałabym.
Jenn pakuje się i jest niezadowolona.
O czym myślisz?
Na razie jej nie idzie.
Trudno ci zrozumieć, co powinnaś robić,
od czego zacząć, jak się komunikować, jak rozmawiać,
jak emocjonalnie uchwycić perspektywę drugiej osoby.
Musisz analizować każdą osobę,
jej emocje i historię jej życia.
Odczytywać sytuację i jej kontekst.
To ogromne wyzwanie, jeśli pomyślimy,
ile rzeczy trzeba rozłożyć na części pod względem poznawczym.
I w sytuacjach społecznych odczuwasz dużą presję.
Ogromną.
KRAJOWE NAGRODY TANECZNE PHOENIX, ARIZONA
Połączenie zostało przekierowane na pocztę głosową.
Tu Alex. Zostaw wiadomość.
Alex…
Prowadzę zajęcia,
ale nie czuję połączenia z moim ciałem.
Kocham ruch między innymi dlatego, że jest taki ulotny.
Wydarza się i znika.
Jestem szczęśliwsza, gdy więcej się ruszam.
Ale teraz to ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę.
Sama nie wiem, co się dzieje.
Dobra, tancerze, na parkiet.
Jak mam zmotywować te dzieciaki, skoro sama nie umiem się zmotywować?
O której będziesz?
Nie możesz mnie nagrywać, jak śpię.
Już się obudziłaś.
FILMOWIEC
Dobranoc.
Pa!
Zatańcz przed oknem, będzie dobre ujęcie.
Tak?
Z sylwetki przypominasz Beyoncé.
Chciałbym.
Zawsze proszę o wannę.
Dlatego wróciłam do tego budynku…
- Bo są tu wanny? - Właśnie.
Miałam wczoraj ataki paniki.
To głupie, bo jestem przygotowana.
I zajmuję się tym od ponad dekady.
- Rozumiem. - Ale jakimś cudem…
Jest mi coraz trudniej, nie łatwiej.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Może…
Sama nie wiem. Jest mi coraz trudniej, bo…
- Bo wymaga się od ciebie więcej? - Może nie, ale…
Nigdy nie robię tego na pół gwizdka.
Wciąż próbuję nowych rzeczy.
- Rozumiem. - No wiesz.
- Ale chciałabyś nieco odpuścić? - Nie.
Weźmy razem głęboki oddech.
I wydech.
I przypomnijcie sobie, dlaczego tu jesteście.
Nie pijesz teraz?
- Owszem. - Dobrze.
- Od trzech lat. - Rozumiem.
Czemu przestałeś pić?
Musiałem.
Chcę, żebyście poczuli ruch od środka.
Niech on z was wychodzi, by od samego początku był wasz.
Chcę przestać pić, ale to dla mnie trudne.
Podejdźcie do tańca z otwartością
i dajcie z siebie jak najwięcej.
Ale teraz spróbujcie oddziaływać na innych.
Rozumiecie?
Zaczęłam pić na studiach,
kiedy musiałam się stać bardziej towarzyska.
Właśnie.
Zawsze się tym posiłkowałam, żeby jakoś sobie radzić.
Ja też.
Bez tego czuję się dużo lepiej,
ale i tak nie jest mi łatwiej.
U mnie też było z tym różnie.
I czuję, że chcę z tym skończyć.
Rozumiem.
Chcę to zakończyć.
Pięć, sześć, siedem. Jedziemy.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Do tyłu,
do przodu i powtórka.
Trzy, cztery.
Do tyłu,
do przodu i powtórka.
To coś więcej niż ruch.
Lubię widzieć wysiłek.
Do przodu. Powtórka.
Trzy, cztery. Do tyłu.
Do przodu, powtórka.
- Jak długo razem pracujecie? - Od około 11 lat.
Powtórka.
Znam Tay od jej 12. roku życia.
- Ile masz teraz lat? - 24.
Cały czas tworzę dla niej układy.
Tak. Trzy.
Właśnie tak.
Twoje skupienie jest tu kluczowe.
Trzy, cztery.
Do tyłu,
do przodu, powtórka.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Do tyłu,
do przodu, powtórka.
Trzy, cztery.
Do tyłu, do przodu, powtórka.
Raz, dwa, trzy, cztery. Do tyłu…
Objawy wywołują istotne upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego
lub w innych obszarach aktualnego funkcjonowania.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Do tyłu, do przodu, powtórka.
Trzy, cztery. Do tyłu, do przodu, powtórka.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć…
W porządku, skarbie?
…osiem…
Nie chcesz iść dziś na próbę?
Chcę, ale…
czuję się trochę dziwnie.
Skąd to uczucie?
Nie wiem.
Możesz sobie pozwolić na taki dzień paniki.
Ataki paniki zdarzają się coraz częściej.
I to już na początku dnia.
Poleżeliśmy chwilę na kanapie i próbowaliśmy oddychać.
Przygotowałem jej kąpiel.
Potem trochę tańczyłem w bieliźnie,
żeby jej mózg doznał wstrząsu od tego okropnego widoku.
Pośmiała się, ale to nie wystarczyło.
Co czujesz?
Czuję, że tracę kontrolę.
- Moje emocje są szybsze od słów. - Tak.
- I to jest trudne. - Zgadza się.
Nie zauważasz, że to wszystko dzieje się w twoim wnętrzu,
i doprowadzasz się do punktu,
w którym wszystko się wylewa i nie rozumiesz, co się dzieje.
To zawsze w tobie było, tylko nikt tego nie nazwał.
- Właśnie. - Tak.
- Nie rozpoznaję tych emocji. - Tak.
To po prostu coś wielkiego.
To dla niej za dużo.
Jak ona sobie radzi?
Boli.
Oddychanie boli.
Będzie lekkie ukłucie.
Dzielna jesteś.
U Jenn zaostrzyła się choroba autoimmunologiczna
i wykryto u niej kamienie żółciowe.
Potrzebna jest pilna operacja.
Jest teraz bardzo osłabiona.
Zjeżdżamy.
Ten przycisk nic nie robi.
Jadę do Alexa do White Plains,
bo trafił tam na ostry dyżur,
a jego mąż Miguel wyjechał służbowo.
Jadę tam, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku.
Cześć.
Ale z nas para.
- Cześć. - Tak.
- Cześć. - Co tam?
Też jestem w szpitalu.
- Odwiedziłabym cię, ale mnie tu pokroili. - Wiem, wiem.
Właśnie przyjechałem do domu Alexa.
Pomogłem mu się ogarnąć, bo przyjmują go do szpitala.
Właściwie już go przyjęli.
Robią mu rezonans mózgu, bo zdecydowanie nie jest sobą.
To na pewno coś więcej niż wypalenie.
Na pewno się boi.
Miguel wraca wcześniej z delegacji i będzie tu jutro.
I po tym wszystkim z Jenn,
jej nagłej operacji pęcherzyka żółciowego,
mam wrażenie, że wszystkie bliskie mi osoby
przechodzą ciężki czas.
- Pokazać ci moje blizny? - Jasne.
- Tędy wyjęli pęcherzyk żółciowy. - Ciekawe.
Ślicznie wyglądasz.
Nałożyłeś jakiś filtr?
Nie.
Oboje w szpitalu w tym samym tygodniu.
Chciałem zobaczyć wasze twarze,
bo ostatnie tygodnie były dla nas trudne,
a Ian to taka opiekuńcza mama niedźwiedzica.
Jak się czujesz?
Przechodzę rehabilitację.
Wykonuję minimalne ruchy, ale głównie tylko chodzę.
To zabawne, bo jesteśmy w tej samej sytuacji.
Ja też próbuję chodzić prosto.
- Stary. - Cóż…
Co się dzieje?
Mam taką chorobę… Ian, jak to się nazywa?
- Zespół Guillaina-Barrégo. - Brzmi prześlicznie.
To nadmierna reakcja autoimmunologiczna,
która atakuje komórki nerwowe odpowiedzialne za ruch.
Twoja propriocepcja szwankuje.
Nie wiem, co to znaczy, ale chyba tak.
Ciało mówi: „Pieprzyć to, zaatakujemy wszystko”.
Reaguje za mocno.
To może prowadzić do paraliżu.
Często mówi się o relacji ciało–umysł.
I to naprawdę zmienia perspektywę,
bo człowiek musi ustalić, co jest dla niego ważne,
i działać.
- Tak. - Póki się da.
Zdecydowanie.
TANCERZ, PRZYJACIEL JENN
Tak, dalej.
Super.
Dorastając, miałam poczucie, że stoję na uboczu mojej rodziny
albo jestem nieco niezrozumiana.
Dlatego moja „wybrana” rodzina tak wiele dla mnie znaczy.
Znamy się od tak dawna.
- Dokąd to? - Do góry.
- Jak wysoko? - Bardzo.
Sześć, siedem, osiem, start.
Jeśli ponownie otworzysz się na tę radość
i na to, co sprawia ci przyjemność,
to ta radość wróci.
Znajdź w tym to, co kochasz, rozmawiaj z ludźmi, którzy cię wspierają.
Otaczaj się takimi ludźmi,
spróbuj dobrze się bawić i znów czerpać radość z tego, co robisz.
To sporo do przetrawienia.
- Dasz radę? - Jak zawsze.
- Wybacz. - W porządku.
- Tak bywa. - Tak.
Wzloty są przyjemniejsze po upadkach.
Będziesz teraz rzucać budującymi cytatami?
Tak.
Jakie jeszcze cytaty warto znać?
No wiesz…
Zawsze uważałem – i to moja własna myśl…
Zmieniaj się tak, jak chcesz, by zmienił się świat.
- Głębokie. - Tak.
Zmieniaj się tak, jak chcesz, by zmienił się świat.
Skoro wyrażasz siebie i swoje emocje przez taniec,
to powinnaś to właśnie robić.
Wiem, co robić.
Czuję, że mam coś do przekazania,
i wiem, że taniec nadal we mnie jest.
Twój taniec nadal jest z tobą.
To jasno pokazuje, co teraz musisz zrobić.
Taniec zawsze pomagał mi rozumieć ten świat i moje miejsce w nim.
Dużo się nauczyłam.
Chcę się tym podzielić ze światem.
Czas coś stworzyć.
Ta radość wróci.
Zaczynajmy.
Masz to w garści
PIERWSZY DZIEŃ PRÓB
Uwielbiasz to
Możliwości są nieograniczone
Jakie są?
Nieograniczone!
Jacy jesteśmy?
Idealni!
Idealni ludzie W idealnym miejscu
Celebrujemy to Z wielką gracją
I…
Dobra!
Wszystko, co wnosicie, jest magiczne, piękne i potrzebne.
Dziękuję, że się zgodziliście.
Zróbmy show.
Tak.
Chcesz opowiedzieć wszystkim, jak to odkryłaś?
Kiedy odkryłam, że taka jestem,
nie miałam bladego pojęcia na temat tego,
czym jest autyzm.
Byłam kompletnie zielona.
Większość z was zna tę historię,
ale pomyślałam, że mogę być w spektrum,
oglądając dokument Alexa o Amy Schumer.
O jej ciąży, tworzeniu programu komediowego.
Ale był tam też wątek poświęcony jej mężowi Chrisowi,
w którym otrzymuje on diagnozę, że znajduje się w spektrum autyzmu.
W filmie pokazano to tak niespodziewanie.
Pokochała cudownego faceta, ale coś nie grało w ich komunikacji
i poszli do lekarza.
I kiedy oglądałam ten odcinek,
doznałam olśnienia, że ja też jestem autystyczna.
Nigdy wcześniej nie zaświtało mi to w głowie.
Dopiero gdy zobaczyłam, jak mówisz,
i to, jak twoja rodzina mówi o tobie.
Nadal nie wiem, co to było,
ale pomyślałam: „Ja to dobrze rozumiem”.
Ludzie widzą, że jesteś inna, ale nigdy ci o tym nie mówią.
Jeśli jesteś z kimś ze spektrum, musisz to w nim pokochać.
Dowiedziałam się tego o sobie,
bo ktoś odważył się opowiedzieć swoją historię.
Stąd pomysł na ten spektakl.
Kiedy to sobie uświadomiłam, poczułam, jakby mój świat się otworzył.
Pewnie w większości przypadków
przy takiej diagnozie
człowiek czuje, że jego świat się wali.
Ale ty poczułaś, że twój się otwiera.
To naprawdę piękne,
że chcesz się przekonać
iż to, co czujesz i postrzegasz, jest prawdziwe,
bo tak działa twój mózg.
Maskowanie to cecha autyzmu, zwłaszcza pierwszego stopnia.
Jedno idzie z drugim w parze.
Masz poczucie, że „nie wolno” ci być sobą,
więc zaczynasz ukrywać różne aspekty swojej osobowości.
Z czasem to się nawarstwia,
aż w końcu nie zdajesz sobie sprawy, że w ogóle to robisz.
Gdy już to sobie uświadomisz i chcesz przestać,
to prawie niemożliwe.
I nawet odkrycie siebie pod tymi wszystkimi warstwami
też wydaje się niemożliwe.
Mamy materiały filmowe sięgające pierwszego USG Jenn.
Jej ojciec wszystko filmował.
Opowiesz mi, co przygotowujesz?
Trudno to wyjaśnić.
Próbuję zbudować przestrzeń, w której Jenn analizuje swoją diagnozę.
To opowieść o tym, jak ruch pomógł jej przetrwać
i jak stworzyła swoisty język
ze swojego stimmingu, tików i lęków.
Jako dziecko uwielbiałam uczucie, gdy kręci mi się w głowie.
Wszystko wtedy znikało. Dosłownie.
To analiza ewolucji
języka ruchu, który powstawał u niej nieświadomie.
Ruch wychodzi ze mnie intuicyjnie,
a dopiero potem go analizuję
i próbuję zrozumieć, co wtedy czułam.
Taniec był dla ciebie w dzieciństwie metodą samoregulacji.
Machałaś rękami i się kręciłaś.
Kręć się!
To było przyjemne.
Taniec połączył cię na wiele sposobów
z ludźmi ze świata tańca, którzy mówili: „Chodź, chcemy się zaprzyjaźnić”,
bo uwielbiałaś robić to samo, co oni.
Zakręć mną!
To właśnie najmocniej mnie porusza.
Kiedy to robiłam,
ludzie mówili, że tańczę.
To powtarzanie ruchu tworzyło więź.
Twój taniec jest formą komunikacji.
On łączy cię z innymi ludźmi.
W tańcu nie potrzeba słów, bo możesz mówić swoim ciałem.
Jesteś jednostką patrzącą na inne jednostki,
które łatwiej nawiązują relacje,
ale nie widzą świata w tak piękny sposób jak ty.
Warto to celebrować, a nie traktować jako wadę,
bo to jest piękne.
Doktor Kim…
Możemy o niej porozmawiać?
To przepiękne słowa wsparcia dla kogoś,
kto właśnie dostał wiadomość,
która może zmienić całe jego życie.
- No proszę. - Perfekcja.
Sonya zawsze była częścią mojego życia i mojej kariery.
Żadna część tego projektu nie powstałaby bez nas dwóch.
Powiedziała mi na dachu.
Myślałam, że jest w…
Zmroziły mnie jej słowa, że musi mi coś wyznać.
Zrobiło się poważnie.
Zapytałam cię, czy jesteś w ciąży,
czy rzucasz pracę, czy coś źle zrobiłam.
- Zasypałam cię pytaniami. - Tak.
- „Jestem autystką”. - Ja na to: „Ach!”.
Właśnie.
„Ale ulga. No dobra, to co teraz?”
To właśnie jest szalone.
Nie sama diagnoza i doświadczenie bycia osobą autystyczną,
tylko 34 lata życia bez wiedzy, że się nią jest.
Wiele razem przeżyłyśmy
i te doświadczenia są częścią tej historii.
ZAJĘCIA SONYI – 15 LAT WCZEŚNIEJ
Zmagała się z trudnościami w naszej relacji i w pracy.
Żałuję, że nie wiedziałam tego wcześniej,
bo wtedy pewnie wiedziałabym,
jak pomóc jej żyć takim życiem,
które ona sama postrzega jako lżejsze.
Nieco lżejsze.
Ale nie wiedziałam.
W tym rzecz.
Jeśli nie wiesz, nie masz od czego zacząć.
- Nie masz szans. - Tak.
Czujesz się z tym źle,
ale to przy tobie najbardziej czułam się sobą.
Ironia.
Zróbmy ten spektakl razem.
Razem.
Nie podchodź, bo się rozpłaczę.
Kocham cię Ale oszalejesz
Zrobię to W musicalowym stylu
Może nie będziesz płakać
Doświadczam potężnego wypalenia,
jakiego nigdy wcześniej nie miałam.
Dosłownie nie mogę się ruszyć.
Dlatego cały ten proces i robienie tego spektaklu
przypadły na idealny moment,
bo czuję się zupełnie odcięta od tego, co było wcześniej,
i jeśli teraz tego nie zrobię,
to mogę to wszystko stracić.
- Tak. - Wiesz?
Muszę znów poczuć się jak w miejscu, które jest moim domem.
Jak kiedyś.
Inaczej nie wiem, czy do tego wrócę.
Kocham tych ludzi.
To moja rodzina.
To wspaniałe, móc słuchać słów Kim
i widzieć tych ludzi w tym miejscu.
Dziękuję każdej osobie w tym pomieszczeniu.
To jakby życie i sztuka się spotkały
w sposób, którego wcześniej nie znałam.
Widziałam to u innych, ale nie u siebie.
Więc jest super.
Jenn, może nam to zagrasz, skoro…
To w zasadzie wszystko.
Masz do mnie jakieś pytania?
Dobra!
Świetne. Puść jeszcze raz.
To w zasadzie wszystko.
Masz do mnie jakieś pytania?
To może być przełomowa kwestia.
„Tak, mam”.
A potem: „Oto moje pytania”.
Świetnie. Puść jeszcze raz. Dobra robota, Jenn.
Masz do mnie jakieś pytania?
Super. Jedziemy dalej.
Patrz.
Włosy mi się łamią.
Dosłownie tracę
mnóstwo włosów.
Patrz.
Wszystkie połamane.
Wypadają mi włosy.
Co się ze mną dzieje?
Jak długo będę w takim stanie?
Źle się czuję.
- Co? - Źle się czuję.
Chcesz pogadać z Alexem?
On też się z tym mierzy.
Alex.
Co?
Zadzwonię do Alexa.
POŁĄCZENIE Z ALEXEM HAMMEREM
Nadal nic?
Czekam, aż Alex oddzwoni.
Dobra.
Hej, to Alex!
- Cześć. - Hej!
- Gdzie się podziewałeś? - Co się dzieje?
Znowu trafiłem do szpitala.
Co się stało?
To samo, co wcześniej.
Straszne. Dlaczego?
Mam wariant zespołu Guillaina-Barrégo zwany zespołem Millera-Fishera.
IMMUNOGLOBULINA DOŻYLNA 10%
To ciągle się powtarza.
Jak to możliwe?
W moim przypadku
nie wiedzą, co dokładnie to wywołuje
poza stresem psychicznym i fizycznym.
Ale takie rzeczy dzieją się, odkąd pamiętam.
To znaczy?
Naprawdę tego nie rozumiem.
- Ale to element większej całości. - Opowiesz nam?
To działa tak,
że nie mogę funkcjonować ani fizycznie, ani psychicznie.
Możesz to nieco rozwinąć?
Dobrze wiedziałem, co to jest depresja,
bo cały czas w niej tkwiłem.
Nie wiedziałam.
Znałem też słowo „lęk”,
ale nie wiedziałem, co to dokładnie jest.
Kiedy w końcu to zrozumiałem,
pojąłem, że to mój standardowy stan.
Prawda jest taka, że ja też zawsze tak mam.
Mam depresję i lęki od tak dawna,
że nie wiedziałam nawet, że cierpię,
bo myślałam, że tak właśnie wygląda życie.
Ja też.
- Od lat biorę leki. - Tak.
One łagodzą objawy,
ale nadal miewam napady lęku.
I epizody depresji.
Prowadzisz zdrowy tryb życia.
- Tak. - Ćwiczysz, ile się da.
I nie pijesz.
Co jeszcze masz robić lepiej?
- Tak. - A mimo to tak się czujesz.
W zasadzie czuję,
że mogę wam to teraz powiedzieć.
Jakiś czas temu wykryto u mnie…
dwubiegunówkę.
I… to mnie dotyka bardziej,
niż chciałbym przyznać.
Mój układ odpornościowy wariuje,
a moje ciało po prostu się rozpada.
Mam tak samo.
Jestem pusta w środku.
- Tak. - Pusta.
- Nie ma nic. - Właśnie.
Nie próbujemy wyeliminować tych epizodów.
Rozumiem.
Chodzi o to, by zaakceptować je jako część życia.
- Czy to nie ja powinienem cię pocieszać? - Rozumiem cię.
Ale świadomość, że nie jesteś sam i to nie twoja wina,
czasem wystarczy, żebyś mógł ruszyć dalej.
Dzięki, że mnie wysłuchałaś.
Najtrudniej jest powiedzieć to na głos.
Przy tobie jest mi łatwiej.
Mamy jeszcze sporo do ogarnięcia.
Czujesz w tej chwili smutek czy ulgę?
Raczej czuję, że się zmieniam.
Zmieniam się i jest mi smutno…
ale i dobrze.
WYSTĘP SOLOWY JENN, ROK 1998
Jakie zmiany odczuwasz?
Chyba po prostu żegnam się z wizją tego,
kim myślałam, że jestem.
Jennifer to wzorowa uczennica, która lubi szkołę i kocha taniec.
Marzy, by w przyszłości zostać sławną tancerką.
Dziękuje rodzinie za wsparcie w nauce tańca.
Bardzo ją kocha.
Miałam na tym punkcie obsesję.
Zawsze tak było i będzie.
Lubiłam zatracać się w ciężkiej pracy i tańcu.
Czy można uznać, że taniec cię uspokaja?
Tak.
Wtedy znika wszystko dookoła,
ale jednocześnie całkowicie pomijam swoje potrzeby.
W świecie tańca
cały czas jesteś wśród ludzi,
którzy nie dbają o równowagę ciała i umysłu.
To kultura ciągłego…
ciśnięcia.
Ty też masz tendencję do ciśnięcia aż do upadku.
Totalnie się wypaliłam.
À propos wypalenia.
U osób w spektrum ten przełącznik odpowiedzialny za intensywność działań
jest przesunięty do samego końca.
Potrafisz cisnąć tak mocno,
że w rezultacie padasz ze zmęczenia.
Skąd mam wiedzieć, że na dziś koniec?
Bo kiedy kończę
Zawsze jest coś do zrobienia
Więcej do zrobienia
Więcej
Czuję się jak wariatka.
Jakbym zupełnie niczego…
nie wiedziała.
Jestem przerażona
i…
Nie wiedziałam…
że aż tak trudne będzie…
poznawanie samej siebie.
Nie ma czasu na czekanie
Ani myślenie
Skąd mam wiedzieć?
Zmiana następuje, gdy potrafisz zaakceptować
i nazwać doświadczenia i uczucia, które towarzyszą ci od zawsze.
Przez to wszystko staje się bardziej realne.
Idź
Człowiek jest tym wyczerpany.
Myślenie „wszystko albo nic” u ciebie staje się też działaniem.
Idź
Często idziesz też w skrajności.
Doprowadzasz się do skrajnego wyczerpania,
aż w końcu twoje ciało mówi: „Czekaj, zatrzymajmy się”.
Idź, idź
Jak biodro?
Kiepsko z nim.
Robię wszystko, co trzeba, ale nic nie pomaga.
Zaczyna mnie to przerażać.
Idź
Coś przynosi ci ulgę?
Szczerze mówiąc, mam przewlekły ból od nastoletnich lat.
Tutaj.
Jeszcze więcej, idź
Ktoś przejrzał twoje badania krwi
pod kątem chorób autoimmunologicznych?
Wiem, że o tym rozmawiałyśmy, ale przy ASD te choroby są częstsze.
Idź
Markery tocznia były…
Idź
…wysokie.
Idź
Twoja sytuacja różni się od tej innych tancerzy.
Masz diagnozę choroby autoimmunologicznej.
Wiem, że stres może wywołać tę reakcję.
Nie martw się o pieniądze.
- Nie chcę sama produkować spektaklu. - Nie będziesz.
Zwłaszcza takiego, w którym występuję.
Nie dostaliśmy głównego grantu, o który się ubiegaliśmy,
choć byliśmy w finale.
Ale to zawsze dołujące,
bo teraz musimy zacząć zbierać fundusze od nowa.
Nauczono cię znosić ból,
znosić dyskomfort.
Co powinnam zrobić?
To mnie przytłacza.
Więcej
Chcę się skupić na jednej rzeczy.
Inne rzeczy poza spektaklem – nauczanie, choreografia –
to nie tylko dodatkowe zajęcia.
Wkładam w nie wszystko.
Ale to mnie wykańcza.
Nie ma czasu na czekanie
Nie ma czasu na myślenie
Nie ma czasu na czucie
Czy powinnam robić więcej?
Zrobię więcej
Więcej
To ogromny ciężar, musieć przez to przechodzić
i tak się odkrywać.
Dlatego mówisz:
„Dużo przeszłam i chcę po prostu odpocząć”.
Staram się codziennie przychodzić.
Nawet jeśli nie wiem, co robię.
Idź
Co mam robić więcej?
Czy powinnam robić więcej?
Czy powinnam?
Martwią cię koszty życia?
Chcę pozbyć się ciężaru utrzymywania naszego stylu życia.
Możemy odwołać twój spektakl,
bo nie powinnaś go robić dla innych,
dla całego świata, Sonyi czy Alexa…
Nie robię. Zależy mi na tym spektaklu.
To jedyne, na czym mi zależy.
To zróbmy to.
Czy powinnam robić więcej?
Zrobię więcej
Musisz mi coś powierzyć.
Niczym mnie nie obciążasz, siostrzyczko.
- Skąd miałabyś na to siłę? - Mam obsesję.
Na punkcie tańca i pomysłów.
I na punkcie tego, żebyś poczuła się lepiej.
Zwal to wszystko na mnie. Dam radę.
Robię to tylko po to, żeby dzielić się tym z innymi.
Kropla drąży skałę.
Najważniejsze, żeby zobaczyli to ludzie, którzy muszą to zobaczyć.
To wielu ludzi.
Znajdziemy sposób.
Wiem, że ten spektakl powstanie.
Wiem to w głębi duszy.
Choć nie mam jeszcze pojęcia gdzie, kiedy i w jaki sposób.
Ta praca chyba nie jest dla mnie całkiem zdrowa.
Dała mi mnóstwo dobrego, ale nie poleciłabym jej każdemu.
To po prostu moja szczególna pasja.
Taniec był dla mnie wielkim wsparciem.
Czego boisz się najbardziej
na myśl o wyprowadzce z miasta?
Teraz, gdy klamka zapadła?
Że to wiele zmian naraz.
I że nie wiem, co przyniesie przyszłość.
Sprzedajemy nasz wymarzony dom, którego nie możemy już utrzymać.
Nie stać nas na niego, jeśli chcę tworzyć sztukę.
Odwołałam wszystkie plany na jesień.
Nie wiem, co dalej. Nigdy tak nie robiłam.
Właśnie odrzuciłam zlecenia za 50 tysięcy dolarów.
Chyba pięć, nie pięćdziesiąt?
Pięćdziesiąt tysięcy dolarów
Jakie to przyjemne.
W porządku. Powodzenia.
Już nie stać mnie nawet na spodnie.
Oprócz tego spektaklu to wszystko to totalna niewiadoma.
To jak cofnąć się o krok, żeby pójść naprzód.
Są jak my, skarbie.
- Te dwa uliczne szczury? - Z Jersey.
Przenoszące się do Jersey.
- Ty jesteś ten grubszy. - Tak?
Nie będziemy już mieć tego widoku.
Nie.
Ale nawet jeśli się potkniemy,
i tak wyjdziemy na tym lepiej, niż tkwiąc tu i gapiąc się na kaczki.
Poza tym to blisko.
Mówi się: „Ustaw kaczki w rządku”.
- Tak smakuje równowaga. - Tak.
Może twoja praca pomoże stworzyć nową definicję tego słowa w świecie tańca.
Dla sportowca wysiłek jest ważny,
ale to samo dotyczy odpoczynku, odżywiania, balansu.
Psychika, zdrowie fizyczne, emocje – to wszystko ważne elementy.
Kiedy to wszystko jest w równowadze,
możesz dać najlepszy występ.
Właśnie tego chcę: przekonać się, jak to działa.
Dziękuję, Jennifer.
Dobrze to ujęłaś,
bo jeszcze tego nie wiesz, ale to odkrywasz.
Najlepsza sztuka to ta, którą artysta tworzy nieświadomie.
Po prostu w niej jesteś.
Podobnie jak Jenn, ja też zaczynam widzieć świat inaczej
i zaczynam rozumieć, co przyciągnęło nas do siebie nawzajem
i dlaczego tak szybko się…
Próbuję porzucić tę pozę twardziela,
który w latach 90. dorastał jako smutny punk,
za dużo pił i dusił w sobie emocje, bo trzeba było jakoś sobie radzić.
Muszę całkowicie porzucić starego Iana, a to jest kurewsko trudne,
robiąc to razem z nią w tej chwili.
Głowa mnie boli.
Gdzie są klucze?
Miałam klucze?
Zaraz wracam.
Wygląda na zestresowanego.
- Przeżywa to. - Dobra.
Biorę ostatnią kąpiel w naszym nowojorskim mieszkaniu,
ale myślę, że będzie dobrze.
Przenosimy się na jakiś czas do Jersey.
Nie wiadomo na jak długo.
Ale najpierw…
Zabierz mnie do domu
Zabierz mnie…
Trwałe trudności w komunikacji
i relacjach społecznych w różnych sytuacjach.
Zabierz mnie do domu
Do domu
To było piękne miejsce na dorastanie.
Czuło się tam bezpiecznie i u siebie.
Przebywanie na łonie natury jest bardzo kojące.
Jenn!
Cholera!
Było to mniej przytłaczające środowisko,
niewymagające reakcji i samoregulacji sensorycznej.
Zaczynam to wszystko rozumieć,
a jednocześnie czuję się trochę jak nastolatka.
Jakbym wszystkiego doświadczała na nowo.
I od razu chcę wiedzieć, skąd to się wzięło.
Strasznie mnie to dezorientuje, bo w tym miejscu jest wiele miłości,
ale nie ma szans na udaną komunikację.
Tak to czuję.
Ale miałam głębokie poczucie, że muszę wyjechać.
Rozumiem.
Nic nie czułam, wyjeżdżając z domu.
RZECZY JENN
Deficyty w komunikacji niewerbalnej
używanej w interakcjach społecznych.
Jest różnica między miłością a potrzebą.
Nigdy mnie nie potrzebowałaś.
Mamo.
MATKA JENN
To nieprawda.
Jennifer, powiedz: „Wszystkiego dobrego z okazji Dnia Matki”.
Dnia Matki.
Tak!
Mówiono, że jestem samolubnym dzieckiem.
Puść!
Czemu próbujesz mnie odepchnąć?
Bardziej waleczna.
Mówiono mi, że nie zależy mi na rodzinie.
Zaczęłam w to wierzyć.
Przy diagnozie dowiadujesz się,
że to może być dziedziczne, więc zaczynasz analizować swoją rodzinę.
BRAT JENN
- Sporo na mnie teraz zrzuciłaś. - Przepraszam.
Nie umiałam nad nią zapanować.
Wychowano mnie tak, że każde słowo mojej mamy jest święte.
Ja tego nigdy nie doświadczyłam.
To wszystko wynika z braku komunikacji.
- Tak. - Miałam tak z moją mamą.
Nie mogę się z nią dogadać.
Doprowadza mnie to do szału.
Pytasz mnie: „Czemu chcesz to wiedzieć?”.
Albo: „Po co ci ta diagnoza?
Co to zmienia? Kogo to obchodzi?”.
Nie rozumiem twojego świata,
bo mnie do niego nie wpuściłaś.
Nie mogłam cię do niego wpuścić, bo brakowało w nim ważnego elementu.
Trudności w odwzajemnianiu emocji i zachowań społecznych.
Czemu to wszystko przeglądasz?
Szukam pieniędzy na mój spektakl.
- Chcesz sprzedać te lalki? - Sprawdzam, ile mogą być warte.
Każde z tych trofeów to nagroda za niezwykle ciężką pracę.
Dobrze, że odkryłam taniec, bo w tej mieścinie było mało możliwości.
Ludzie stąd nie wyjeżdżają.
Twoja mama mówi, że dzięki tańcowi nie zeszłaś na manowce.
- Tak. - Stoczyłabyś się.
W Idaho to możliwe.
Jest tam mnóstwo ludzi
bez dostępu do opieki psychiatrycznej.
O tym się tam nie mówi.
To nie jest dobre miejsce…
Idę!
…dla kogoś, kto się wyróżnia.
Jenn nie pasowała do tego miasteczka.
To bardzo małe miasteczko.
Kiedy dorastałam, mieszkało tam około 700 osób.
- Jak ono się nazywa? - Star.
Ledwie zapisany pamiętnik maluszka.
OJCIEC JENN
„Osiem miesięcy.
Chcesz się bawić tylko ze starszymi dziećmi”.
„Jesteś bardzo niezależna i kłótliwa jak na swój wiek.
Czasami zastanawiam się, czy przetrwam cały dzień”.
„Jesteś bardzo bystra.
Literujesz swoje imię, liczysz,
masz niesamowicie bogate słownictwo”.
„Dużo krzyczy”.
Jest tam to?
- Puść! - Zdejmij to.
- Puść! - Już dobrze.
Nie!
„Ale najważniejsze jest to, że kochamy cię nade wszystko
i nie oddałabym cię za nic na świecie,
bo jesteś taką dojrzałą dziewczynką.
21 lutego 1991 roku”.
Trudności w nawiązywaniu, podtrzymywaniu i rozumieniu relacji.
Autyzm często ma podłoże genetyczne.
Dysfunkcyjna rodzinka.
Rodzeństwo i rodzina są dla ciebie swoistym lustrem.
- Pasujemy do siebie? - Jak to rodzina.
Wszystkie te moje odkrycia zbiegają się
z powstawaniem mojego spektaklu.
Pokaż lalkę, żeby wszyscy widzieli.
To, co odkrywam w swoim życiu,
trafia potem na scenę w piękny i bardzo naturalny sposób.
Miś? Gdzie jest miś?
Gdzie jest miś?
Chyba ty go masz.
Gdzie jest miś?
W idealnym scenariuszu
wyciągnęłabym ich całe mnóstwo.
Rozumiem.
Żeby pod koniec leżała u moich stóp cała góra tych tkanin.
O tak.
Powiedz coś na temat tego fragmentu.
- Tak. - Co on dla ciebie znaczy?
To dom mamy Robbyn.
Cześć, babciu!
Z domu babci
pamiętam głównie zabawę
i poczucie totalnej swobody.
A kuku!
Miała swoistą intuicję
i pozwalała mi powtarzać w kółko różne zachowania.
Czułam się wolna, bo nigdy mnie nie powstrzymywała.
Mogłam sto razy puszczać tę samą piosenkę,
a ona nigdy nie mówiła: „Wyłącz to”.
Chusteczki są tu dlatego, że nie umiałam skakać.
Kim powiedziała mi, że wiele dzieci w spektrum
ma z tym problem.
Babcia nauczyła mnie skakać za pomocą pudełka chusteczek.
Mówiła: „Zrób krok i złap chusteczkę,
a podskakując, rzuć ją”.
Tak się tego nauczyłam.
Pamiętam, że cały salon był pokryty chusteczkami.
Nie kazała mi ich sprzątać
ani czuć się źle z powodu bałaganu.
Tak nauczyłam się skakać.
Stąd ten motyw chusteczek.
Nauczyła cię rytmicznego ruchu.
Osoby w spektrum często mają trudności motoryczne.
Dlatego ich ruch nie zawsze jest płynny.
Dlatego miałaś problem z podskokami.
Babcia nauczyła cię tego
w wizualny sposób z chusteczkami.
Pokazała ci to tak:
robisz krok – chwytasz chusteczkę, robisz podskok – rzucasz ją.
I kiedy to zrobiła, załapałaś.
Tak właśnie dociera się do osób z zaburzeniami ze spektrum.
Mówiąc ich językiem.
Dała ci wspaniały dar.
ŻONA – MATKA – BABCIA FLORENCE I.
Jennifer bardzo wcześnie nauczyła się samodzielności.
Ja dopiero po śmierci mamy.
Bardzo na niej polegałaś.
Owszem.
I zawsze chciałam tego dla ciebie.
Nigdy nie miałam do ciebie żalu.
Zawsze cię kochałam.
Czasem po prostu potrzebowałam pomocy.
Dała ci wspaniały dar.
Tak.
- Halo? - Cześć.
- Do rzeczy.
Perelman zamówił nasz spektakl.
- Co, kurwa? - Co, kurwa?
Będziemy częścią ich inauguracyjnego sezonu
Sonya dostała dziś e-maila od dyrektora artystycznego Billa.
Napisał:
„Przepraszam za późny odzew, ale sporo się tu działo.
Jesteśmy zdecydowanie na tak i chcemy zrealizować ten spektakl.
Sonya, dziękuję, że zaproponowałaś nam ten piękny projekt”.
To nie jest normalne.
- To… - Zatytułujmy tak ten film.
- To nie jest normalne. - Zdecydowanie!
To przekracza wszystko,
naprawdę wszystko, co mogłam sobie zamarzyć.
- Niesamowite. - Tak.
Nie wiedziałam, że coś takiego jest możliwe.
Szaleństwo.
Czasem, by odnieść sukces, trzeba najpierw przejść traumę.
Drzwi same się nie otworzą.
PERELMAN PERFORMING ARTS CENTER NOWY JORK
Skacz.
Wyobrażasz sobie, jak to będzie.
Cieszę tym oczy.
Super.
Chcę, żebyś wiedziała, że zawsze możesz na mnie liczyć,
ale że sama też potrafisz wyrażać swoje potrzeby.
Byłam ci dziś potrzebna
i cieszę się, że mogłam cię wysłuchać.
Cieszę się z tego spotkania.
Masz do mnie jakieś pytania?
Tak.
Chętnie z tobą to przegadam.
Myślę, że to byłoby korzystne.
- Byłbym wdzięczny. - Nie ma sprawy.
To mnie napędza, bo wiem, po co to robię.
- Ty chyba też. - Tak.
- Mamy cel. - Tak.
Niektórzy rodzice wiedzą lub podejrzewają, że ich dziecko jest w spektrum,
ale nie chcą tego tak nazwać i mówią:
„Poczekajmy, może mu przejdzie”.
To smutne, bo to dziecko wie,
że nie jest takie samo jak inne dzieci.
Ignorując to, uczysz je ignorować siebie.
Nie mówię, że to jest złośliwe.
- Robią to z miłości. - Że tak jest najlepiej.
Jako ktoś, kto dostał diagnozę na późniejszym etapie życia,
chciałabym wiedzieć wcześniej.
Zdecydowanie chciałbym wiedzieć wcześniej.
Ja też.
- Tak. - Może weźmiesz kamerę od Alexa?
- Dobra. - Nagraj go.
- Dobra. - Może być?
- Tak. - Nagrywa?
- Tak, nagrywa. - Dobra.
Alex!
- Dużo się dzieje. - Tak.
- I to cały czas. - Owszem.
Zastanawiam się, gdzie jesteś teraz w tym całym chaosie.
Powiedz coś.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Wiem. Czekaj, stresujesz się?
Da się to zrobić lepiej.
- Cieszę się, że cię znalazłem. - Jeszcze mnie nie rzucaj!
- I z tego, kiedy i jak się poznaliśmy. - Ładnie.
Jak się znaleźliśmy.
Z jakiegoś powodu, który przeradza się w coś większego.
Doskonale to rozumiem.
- Stałaś się jedną z moich przyjaciółek. - Kamera na Alexa.
Ale widzę, że jesteśmy bardziej podobni, niż myślałem.
Nie lubię tego.
Bo świetnie się maskujesz przed innymi ludźmi.
W każdym wieku można czuć się wyjątkowo.
Ale ja cię zobaczyłem.
Zobaczyłem cię tak naprawdę.
Uświadomiłem sobie, że jesteś…
moim lustrem.
Czy ktoś poza mną i doktor Gilbert wie, że jesteś w spektrum?
Nie.
Ukrywałeś te cząstki siebie, których nie akceptujesz.
Tak.
A teraz musisz pokazać te części siebie,
które przez całe życie starałeś się ukryć.
W pewnym momencie to po prostu pękło.
Kilka lat temu się zamknąłem.
Nie wiedziałem, co robić. Było ze mną bardzo źle.
To wpływało na moją pracę, rodzinę i przyjaciół.
Nie byłem w stanie nic zrobić.
W której części ciała czujesz smutek?
W każdej.
Brakuje ci słów.
- Tak. - Rozumiem.
Nie mogę wtedy patrzeć ludziom w oczy ani się z nimi komunikować.
Czemu tacy jesteśmy?
Mam pytania dotyczące twoich uczuć i emocji.
Pierwsze dotyczy szczęścia.
Co cię uszczęśliwia?
- Moja rodzina. - Tak?
Tu mi się poszczęściło.
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie.
- Nagrywasz mnie? - Tak.
- O rany. - Powiedz coś miłego.
- Kocham cię i jestem z ciebie dumna. - Dzięki, mamo.
Spójrzcie na młodych Hammerów.
Mój brat mnie inspiruje, bo jest dla mnie wzorem.
Sporo od niego wyniosłem.
- Wiem, że jesteście blisko. - Bardzo.
Wariat.
No i jest Miguel.
MĄŻ ALEXA
Kocham go.
Często myślę, że gdybyśmy się nie poznali,
to nie wiem, gdzie teraz bym był.
Widzę u ciebie spektrum autyzmu. Spełniasz kryteria.
Co o tym sądzisz?
Szczerze mówiąc, nie spodziewałem się tego usłyszeć.
Co teraz czujesz?
Nie spodziewałam się tego.
Ludzie często mówią:
„Nie wyglądasz na osobę z autyzmem”.
Albo: „Czy to w ogóle ważne?”.
Wiem, że są ludzie z większym nasileniem objawów,
którzy potrzebują tego bardziej niż ja.
Dostając tę diagnozę, mam wrażenie, jakbym ją komuś odbierał.
Nie wiem czemu.
Bo jestem już dorosły i mam już za sobą najtrudniejszy etap.
To powszechne myślenie.
Po latach udowadniania, że dajesz radę,
po co ci teraz taka straszna etykietka jak autyzm?
Czy nie lepiej zostać przy byciu osobą neurotypową?
Dlaczego miałbyś się teraz ujawniać?
- Ludzie tak mówią. - Mam dość udawania.
- To trzeba zmienić. - Tak.
NIEPRAWDA
Gotowi?
Obawiałem się, że to jest zbyt dziwne.
Właśnie czegoś takiego potrzeba więcej.
To jest super.
Jestem montażystą filmowym.
Opowiedz o tym.
To jak układanie i jednoczesne projektowanie puzzli
o nieskończonej liczbie kombinacji.
Uwielbiam to,
bo zrozumiałem, że mój mózg jest skonstruowany tak,
by przetwarzał i tworzył rzeczy w inny sposób.
Właśnie.
Sukces zawdzięczam obsesji na tym punkcie,
ale też ignorowaniu swoich ograniczeń.
Pełna zgoda.
Dalej, skarbie!
Jazda, Hammer!
Kiedy to stało się dla mnie pracą,
zatraciłem gdzieś sens jako artysta.
Nie rozumiałem złożoności, układów
i straciłem zaufanie do wielu ludzi.
To rezultat, z którego nie jestem zadowolony.
- Sam nie wiem, co mówię. - Wyjaśniasz to.
Za bardzo ufam ludziom.
Wierzę, że ich działania są zgodne z ich intencjami.
A to sprawia, że można cię łatwo wykorzystać.
Zawsze mam z tym problem.
Tak jak ty mogłem przetrwać wszystko,
ale tak jak u ciebie to skończyło się wypaleniem.
Nie słyszałem o wypaleniu autystycznym, więc nie umiałem z tym walczyć.
Mój najlepszy przyjaciel Ray też nie.
Dobra!
Nie cierpię kamer, ale dla was to zrobię.
Kocham was.
Byliśmy tacy podobni.
Bardzo podobni.
Znałem jego osobowość,
jego lęki i złości,
ale przed światem pokazywał się z zupełnie innej strony.
Poza Rayem
nigdy z nikim o niczym nie rozmawiałem.
Był bardzo towarzyski.
Ale to była przykrywka.
Tak jak w przypadku Jenn,
widziałem w Rayu stronę, której inni ludzie nie znali.
I zobaczyłem siebie.
Był światłem.
Światłem w moim życiu.
Kilka lat temu
popełnił samobójstwo, wyskakując z okna.
I nie mogę przestać myśleć,
że gdybyśmy wtedy wiedzieli to, co wiem teraz,
może dzięki odpowiednim narzędziom Ray wybrałby inną drogę.
U OSÓB W SPEKTRUM
RYZYKO POPEŁNIENIA SAMOBÓJSTWA JEST DO 9 RAZY WYŻSZE.
Pogadajmy o czymś miłym. Co sądzisz o filmie?
Chciałbym w nim wszystko zmienić.
Co masz na myśli?
Czuję obecnie z tobą ogromną więź.
To, co teraz przeżywasz, na pewno zmieni twoją perspektywę.
Choć opowiadasz moją historię,
to twoje doświadczenia i punkt widzenia
są ogromną częścią tego dzieła.
Ty też musisz w nim być.
Zwykle to nie ty się odsłaniasz.
Pokazujesz to, czym ktoś inny postanowił się podzielić.
To dla ciebie coś nowego.
- I przerażającego. - Tak.
Nie miałem w ogóle w tym uczestniczyć, a teraz to jedyny wątek tego filmu.
Nigdy z nikim o niczym nie rozmawiałem.
Nie miałem tego wcześniej, nawet z Miguelem.
Zawsze to w sobie tłumiłem.
Czego się boisz?
Wstydzę się tego i sam nie wiem czemu.
Trudno mi się przełamać,
bo nigdzie w pełni nie pasowałem.
Szukałem akceptacji, gdzie tylko się dało,
co czyniło mnie podatnym na manipulację
i wykorzystanie seksualne.
O rany.
Nigdy wcześniej o tym nie mówiłem.
Ile miałeś lat, gdy to się zaczęło?
Pięć albo sześć.
Byłeś bardzo młody.
- Tak. - Alex.
Wykorzystywanie seksualne zwykle dzieje się w ukryciu.
Niestety ta osoba nauczyła cię
ukrywać to i milczeć.
Nie być sobą.
U osób w spektrum to występuje częściej niż u osób neurotypowych.
Bałem się, że będę postrzegany jako gej.
Rozumiem.
To był mój największy lęk i dlatego milczałem.
Nie rozumiałem tego.
Ale świat mówił mi, że bycie gejem jest złe.
Gdy byłeś mały, to czego się obawiałeś?
Że nie będę kochany i zostanę porzucony.
Teraz wiem, że tak nigdy by się nie stało.
To musi być strasznie wyczerpujące, tak długo w sobie to dusić.
Nauczyłem się z tobą rozmawiać
i teraz jest mi łatwiej otworzyć się przed Miguelem.
Nie sądziłem, że będę mógł z nim rozmawiać bez żadnych obaw.
Brakowało mi tego od czasu Raya.
A teraz Jenn pełni dla mnie tę rolę.
Bo możemy to przepracować razem, zamiast osobno.
Ja się chowam, kiedy jest źle.
Jesteśmy do siebie bardzo podobni.
- To aż absurdalne. - Wiem.
- Chce być całkiem trzeźwa. - Wiem.
Od dawna tego chce i niczego bardziej nie pragnie.
Staram się być odważna i tym wszystkim się dzielić.
To dla mnie bardzo ważne,
choć budzi we mnie ogromny wstyd.
I czuję, że praktycznie to wszystko…
Że jestem…
zakłamana.
Depresja i stany lękowe często idą w parze z ASD.
Ludzie często sięgają także po alkohol,
bo to ułatwia im funkcjonowanie w trudnych sytuacjach.
Szlochała i mówiła: „Boję się, że jeśli z tobą zostanę,
to nigdy nie wytrzeźwieję, a nie chcę żyć bez ciebie”.
I wtedy pomyślałem…
„Cholera”.
„Do cholery”.
Wiedz, że kocham was bezwarunkowo
i być może jestem jedną z osób, które lepiej cię w tym rozumieją,
bo jestem parę kroków przed tobą.
- Ale tylko parę. - Tak.
Tak jak ty byłaś przede mną z diagnozą autyzmu.
- Wiedz, że cię wspieram. - Dzięki.
Im bardziej się otworzysz i pozwolisz ludziom się pokochać,
tym mocniej utwierdzisz się w przekonaniu,
że twoja obecność na świecie się liczy.
Tak.
Sto lat…
Od lat próbowałem zrozumieć swój mózg,
zanim jeszcze dostałem tę diagnozę.
Bo jestem przerażony.
Nie chcę znaleźć się w miejscu, gdzie poczuję, że jedynym wyjściem
jest wszystko to wyłączyć.
DZIĘKI SPERSONALIZOWANEMU WSPARCIU
AUTYSTYCY MOGĄ SIĘ LEPIEJ ROZWIJAĆ,
ZYSKAĆ NIEZALEŻNOŚĆ I LEPSZE WYKSZTAŁCENIE.
- Ian. - Co?
Nie widzę cię.
- Co? - Nie widzę cię.
Nie, pokaż się.
Chcę wiedzieć, gdzie jesteś.
Gdzie jesteśmy?
W Jacob’s Pillow.
Najpiękniejszym studiu tańca w Ameryce.
Gdzie jesteśmy?
W studiu The Church w Sag Harbor.
To magiczne miejsce.
Wszystkie te instytucje dały nam nie tylko przestrzeń,
ale przede wszystkim czas.
Stworzenie takiego spektaklu zajmuje lata
i pochłania mnóstwo zasobów.
SPEKTAKL W TRAKCIE WSTĘP WZBRONIONY
W wielu obszarach świata tańca
od dawna obowiązuje ten sam sztywny schemat,
który już się nie sprawdza.
Gdybyśmy nieco odpuścili…
i wspólnie zbadali ten teren,
nie uznając niektórych kwestii za wady albo ograniczenia…
Być może niektóre rzeczy zajmują więcej czasu.
A gdyby tak jakiś niezwykły umysł dostał nieco więcej czasu
na rozwinięcie swojego pomysłu?
Co by z tego wyszło?
Tego właśnie chcę.
U osób w spektrum
jednym z najczęstszych stimów jest taniec improwizowany.
Chciałabym zachować ten element improwizacji.
Ważne, by zapytać człowieka:
„Czego ci trzeba?”, nie: „Co jest nie tak?”.
Jenn nie próbuje w ten sposób
siebie wyleczyć ani „naprawić”, tylko chce uświadamiać.
Chcę podkreślić, że opowiadam tu tylko moją historię.
Nie zamierzam w ten sposób budować żadnych uogólnień ani tez
o autyzmie albo cudzych doświadczeniach.
To bardzo ważne, bo autyzm to spektrum
i każda autystyczna osoba potrzebuje innego rodzaju wsparcia.
Jeśli dodasz jeszcze ten ruch ramieniem,
pauzy będą wyraźniej się odznaczały.
Świadomość, że mój mózg nigdy się nie zmieni,
przyniosła mi ogromne poczucie ulgi.
SCENOGRAFKA
Czy są jakieś pytania, zanim zaczniemy?
Będzie fajna zabawa.
O tak.
KOMPOZYTORKA, WYKONAWCZYNI
Wpleciemy w spektakl język zaczerpnięty z kryteriów diagnostycznych.
Ciekawe jest zestawienie tego sztywnego języka
z realnymi doświadczeniami człowieka.
Kryteria DSM dla autyzmu
brzmią bardzo oficjalnie.
Każda cecha zaczyna się od słowa:
„deficyt”, „zaburzenie”, „niezdolność”.
Moja terapeutka opisuje te same cechy
w piękny, pozytywny sposób.
Zestawiając ten suchy język z nagraniami dziecka, zobaczymy,
że coś tu nie pasuje.
Racja.
Czasem tak po prostu jest.
O właśnie tak.
Co
Co zrobiłaś
Gdy wyrosłaś
Z czerwonej sukienki
Nigdy cię nie pytałam
- Mam! - Hura!
- Super! - To właśnie daje czas.
Powiedz, gdzie jesteśmy.
- Nie słyszę. Głośniej. - W La Jolla.
- La Jolla? - La Jolla? To ty? Cześć.
Bardzo chętnie spędzimy tam trzy miesiące.
Wielkie dzięki. Pa.
Jesteśmy w słynnym teatrze La Jolla Playhouse,
w naszej sali prób,
w La Jolla w Kalifornii.
WOKALE
Pierwszy dzień.
Tak jest!
PERKUSJA
PERKUSISTA, WYKONAWCA
W tym wspomnieniu
trzeba dobrze pokazać zabawkowy traktor i lalkę.
Nasz spektakl zamówił też teatr La Jolla Playhouse.
To chyba pierwszy spektakl taneczny, który trafił do ich głównego repertuaru.
To spełnienie marzeń,
że możemy tu być,
tworzyć to przedstawienie,
eksperymentować,
popełniać błędy, uczyć się i rozwijać.
- No dobrze. - Udanego spektaklu!
Czuję tu ogromne wsparcie.
To coś niesamowitego, móc marzyć na tak wielką skalę.
To było świetne.
SZTUKA I KULTURA ŻYCIE W SPEKTRUM
Podnieś.
Nawet dobrze napisali twoje imię.
Już czwartek?
Kiedy znowu będę tańczyć?
JUŻ CZWARTEK?
Kiedy Jenn była mała,
miała w czwartki lekcje tańca.
Ale już w poniedziałek
pytała: „Już czwartek?”.
W kółko.
Tak naprawdę chodziło mi o to, by codziennie był czwartek i taniec,
ale nie umiałam tego wyrazić.
Kiedy znów będę tańczyć?
Wyczekiwała czwartków, bo dawały jej spokój i ukojenie,
głębokie poczucie ładu.
Już czwartek?
I właśnie to wydaje mi się piękne.
Już czwartek?
Co się dziś dzieje?
Dziś premierowe przedstawienie w La Jolla Playhouse
i pierwszy występ przed publicznością.
O czym teraz myślisz?
Jestem z nas dumna.
Nie do wiary, że minęły trzy lata.
- Tak. - Rozumiesz?
Myślę, że będę bardziej wzruszona
już po spektaklu, gdy zobaczę wszystkich, których kocham.
Nie wiem, ile osób przyjdzie.
Dwadzieścia, dziewiętnaście, osiemnaście,
siedemnaście, szesnaście, piętnaście, czternaście,
trzynaście, dwanaście…
ŚWIATOWA PREMIERA W LA JOLLA PLAYHOUSE
…osiem, siedem, sześć…
To szaleństwo. Co my robimy?
…trzy, dwa, jeden.
Jako osoba ze świeżo zdiagnozowanym autyzmem
odkrywam siebie na nowo i to, kim jestem jako artystka,
na żywo, gdy spektakl się tworzy.
Jestem wdzięczna, że są takie miejsca jak PAC i La Jolla,
które są gotowe podjąć się tego ryzyka,
bo sztuka często rodzi się
w sposób nietypowy i trudny do ogarnięcia liczbami.
To dla mnie coś wielkiego.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Dziękuję. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dzień dobry, Jenn.
Zacznijmy.
Idealnie!
- Co zrobili, gdy kazałaś im wstać? - Zaczęli tańczyć.
Dobra robota.
- Jestem z ciebie dumny. - Tak bardzo cię kocham.
Szczęściara ze mnie.
Jestem dozgonnie wdzięczna za to, że mam cię w moim życiu.
Boże.
Jesteśmy jak mem ze Spider-Manem.
Masz autyzm. Czekaj, ty też. Czekaj.
Wiem.
Kurwa!
Już dobrze.
Alex, wyjdź. Musimy wybrać stylizację.
- Wkrótce wrócę. - Wyrzucają cię.
Zawołaj mnie.
- Super. - Kocham cię.
- Widzisz mnie po raz ostatni. - Właśnie.
- Pa! Dzięki! - Pa! Było dużo zabawy.
Kiedy się do mnie zgłosiłeś z tym projektem,
nie miałeś pojęcia, że stanie się on opowieścią o autyzmie.
Nie.
Chciałabyś mieć znów dziecko w spektrum?
- Tak. - Serio?
Znowu ciebie.
- Znowu mnie? - Tak.
I byłoby łatwiej, gdybym cię lepiej rozumiała,
ale nawet bez tego zrobiłabym to jeszcze raz.
Cześć, skarbie!
- Cześć, mamo. - Daj całusa!
Muszę przyznać, że odkąd straciłam Raya,
oprócz Miguela
tylko z wami mogę o tym wszystkim pogadać
i to jest dla mnie niezmiernie ważne.
Rozumiem.
Bo z nikim innym tak nie potrafię.
OAHU HAWAJE
Nawet gdyby to się skończyło,
gdyby film nie dostał wsparcia,
to czuję, że on i tak…
Spełnił swoją rolę.
- Uratował życie Jenn i twoje. - Właśnie.
Wiem, że to brzmi przesadnie,
ale dla mnie to prawda.
- Za miłość i życie! - Za miłość i życie.
- Nie ma odwrotu. - Nie.
Jest życie przed diagnozą i po niej.
- PRD i POD. - Zgadza się.
To nie jest nowy rozdział.
- To nowa księga. - O tak.
Coraz więcej osób próbuje zrozumieć swoją historię
i dzielić się doświadczeniami,
rozpoznając siebie w historiach innych ludzi.
- Nie w naukowych książkach. - Tak.
Zaczęłam zgłębiać temat
ruchu jako formy terapii dla osób z ASD
i czuję ekscytację na myśl, jak może to zmienić moje nauczanie.
Czuję, że tak będzie.
Jeśli opowiesz o tym ludziom, pomożesz im zrozumieć,
że mogą wykorzystać to w swojej sztuce albo pracy,
żeby odnaleźć równowagę.
Sądzę, że wielu ludzi
odnalazło swoje miejsce w społeczności tanecznej,
bo poza nią mogliby nie wieść tak pełnego i spokojnego życia.
Widzę to u uczniów,
zwłaszcza u tych, z którymi mam najgłębszą więź.
Niesamowita historia.
Którzy potrzebują tego bardziej, niż im się wydaje.
Cieszę się, że mogłam pomóc.
Okazałaś nam tyle dobroci i wsparcia,
że aż nie umiem wyrazić,
jak wiele to znaczyło
dla mnie i dla Jenn.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Alex.
Ale chcę być twoim pacjentem
i płacić ci za porady.
Czasami pieniądze nie są najważniejsze.
WEJŚCIE DLA AKTORÓW
To jest jak dar.
Ta diagnoza jest jak dar.
Właśnie.
DLA RAYA
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz