Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
- โอเคไหมคะ - ค่ะ
- ลูกคนแรกเหรอคะ - ค่ะ
โอเค
นี่หัวใจลูกกำลังเต้นนะคะ
ตรงนี้คือส่วนท้อง
นี่ไตข้างขวา
ไตข้างซ้าย
กระดูกสันหลัง
กระดูกก้นกบ ส่วนเอว
ส่วนอก หัวไหล่ ข้อศอก
มีพื้นที่ให้เคลื่อนไหวเยอะเลยค่ะ
(ขอที่ว่างให้หัวใจได้เคลื่อนไหว)
นี่คือส่วนหัวของเด็กค่ะ
ที่เห็นนี่คือขอบโครงกะโหลกเวลามองจากด้านบน
ดูเข้าไปในสมอง
โครงสร้างร่างกายดูปกติดีนะคะ ขนาดตัวเด็กก็ตามเกณฑ์
กระเพาะ กระดูกสันหลัง กระเพาะปัสสาวะ ไต หัวใจ
เท่าที่เห็นในทารกวัยนี้ ทุกอย่างดูปกติหมดค่ะ
(ปกติ)
(ปกติคืออะไร)
(สิ่งใดที่ถือว่าเป็นบรรทัดฐานหรือปกติ)
(นิวโรไดเวอร์เจนต์ - คำคุณศัพท์)
(ความแตกต่างของการทำงาน ทางจิตหรือระบบประสาท)
(จากสิ่งที่ถือว่าเป็นบรรทัดฐานหรือปกติ)
(เจนน์)
(33 ปีต่อมา)
สวัสดีค่ะ ทุกคน
สวัสดี
โอเค เรามีเวลาอยู่ด้วยกันไม่นาน เพราะงั้น…
ฉันรู้ว่าหลายคนกำลังจะเรียนจบเร็วๆ นี้
และการออกไปสู่โลกกว้าง มักจะมีเรื่องที่เราไม่รู้เยอะแยะมากมาย
และนี่คือช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือน เราต้องดิ้นรนหาคำแนะนำจากทุกที่
และต้องมองไปรอบตัว เพื่อทำความเข้าใจว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร
ฉันแค่อยากจะเตือนสติทุกคนว่า จงอย่าลืมตัวตนของเรา
และมองลึกลงไปข้างใน เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้
เพราะเรามีคำตอบในใจมากกว่าที่ตัวเองคิดว่ามี
ฉันรู้สึกกลัว
ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามันจะยากขนาดนี้
การที่ต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้เกี่ยวกับตัวเอง
(ขอที่ว่างให้หัวใจได้เคลื่อนไหว)
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ
มีค่ะ
แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ฉันก็คิดเชื่อมโยงของฉันไปเองว่า
การมีความอยากรู้อยากเห็น หรือการตั้งคำถามเป็นเรื่องที่อันตราย
สิบและหนึ่ง…
ผู้คนจำเป็นต้องเข้าใจว่า
คนบางคนเขารับรู้โลกในวิธีที่ต่างออกไป
แต่วิธีที่คุณรับรู้โลกใบนี้น่ะ มันยอดเยี่ยมและน่าทึ่งมากเลยนะ
ถ้าฉันเต้นไม่ได้ ฉันก็คงไม่รู้จักตัวเอง
แต่เพราะแบบนี้แหละค่ะ มันถึงทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด
ยังไงเหรอคะ
ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเมื่อเรารู้
และสามารถเรียกชื่อประสบการณ์ และความรู้สึกต่างๆ ที่เรารับรู้มาตลอด
มันทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนขึ้นมาก
ฉันรู้สึกมาตลอดเลยว่า มีอะไรบางอย่างที่มันแปลกๆ
ตอนนี้ทุกอย่างรู้สึกไม่เหมือนเดิมเลย
เราพบว่ามีความท้าทายอยู่สามด้านด้วยกัน
ด้านการสื่อสาร
ด้านการเข้าสังคม
และพฤติกรรมซ้ำๆ ที่เป็นแบบแผน
คุณเข้าข่ายทั้งสามด้านที่ว่ามาเลยค่ะ
ซึ่งฉันต้องประเมินพัฒนาการที่ผ่านมา
ผ่านประวัติและพัฒนาการช่วงวัยเด็กของคุณ
มันมีปัจจัยทางชีวประสาท ที่หล่อหลอมตัวตนของเรา
ซึ่งเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นของวัยเด็ก
และจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต
และคุณมีคุณลักษณะตรงตามเกณฑ์ ของกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม
(กลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม)
กลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม คือภาวะบกพร่องทางพัฒนาการที่ซับซ้อน
ซึ่งส่งผลให้เกิดความท้าทายอย่างต่อเนื่อง ในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม
การพูด การสื่อสารผ่านอากัปกิริยา รวมถึงพฤติกรรมที่จำกัดหรือซ้ำซาก
โดยปกติแล้ว โรคออทิสติกมักจะได้รับการวินิจฉัย ในช่วงวัยหัดเดินหรือวัยเด็กตอนต้น
ผลกระทบของโรคออทิสติกและความรุนแรง จะแตกต่างกันไปในแต่ละคน
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ
จะเอาอะไรไหม
แค่รู้สึกเหมือน…
รู้สึกโล่งใจยังไงไม่รู้
นึกภาพไม่ออกเลย
วันนี้ฉันได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ
ว่าเข้าข่ายกลุ่มอาการ ออทิสติกสเปกตรัมระดับหนึ่ง
"ต้องการการสนับสนุน"
เตรียมเก็บกระเป๋า
(เอียน สจวร์ต สามี โปรดิวเซอร์)
เก็บกระเป๋าเหรอ
- ใช่ - จะไปไหน
- เตรียมตัวเดินทางครั้งใหญ่ไง - อ๋อ
ลืมไปว่าคุณไม่ชอบคำเปรียบเปรย
ไม่เก็ตเลยสักนิด
ค่ะ ฉันมีความรู้สึกเยอะแยะไปหมดเลย แบบ…
รู้สึกเหมือนไม่ไว้ใจความคิด หรือพื้นที่ในหัวของตัวเองยังไงไม่รู้
มันเหมือน…
พอฉันอ่าน… ลักษณะอาการ
ของคนที่เป็นออทิสติก หรือกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัมระดับหนึ่ง
ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอ่าน เรื่องราวในชีวิตตัวเองเลย
มันชัดเจนมากและฉันก็รู้สึกอินไปกับมันสุดๆ
แต่เดี๋ยวฉันก็รู้สึกว่าตัวเองมโนไปเอง หรือรู้สึกว่ามันไม่จริงหรอก
หรือฉันแค่กำลังมองหาทางลัดเพื่อแก้ปัญหา
เหมือนเป็นการต่อสู้ทางความคิด แบบแปลกๆ ในหัวฉัน
แต่วันนี้ฉันได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการแล้ว
ฉันก็เลย… พอจะหายใจได้บ้าง
และได้… รู้จักตัวเอง
ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเคยมี…
ความเป็นไปได้หรือโอกาสที่จะทำแบบนั้นเลย
มันดูเป็นเรื่องใหญ่มาก แต่ในอีกมุมหนึ่ง
ก็รู้สึกมีความหวัง
และฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ
ที่มีโอกาสได้ผ่านกระบวนการนี้มาได้
แล้วทำไมถึงกลัวล่ะ
การถ่ายสารคดีคือฝันร้ายที่สุดของฉัน
การที่ต้องสื่อสารกับคน
ในระดับที่ลึกซึ้งขนาดนี้ แล้วก็…
ฉันก็ไว้ใจอเล็กซ์แหละ แต่… ฉันไม่ชอบทำเรื่องที่ตัวเองทำไม่เป็น
แต่คุณก็รู้คำตอบดีนี่นา
เพราะทุกอย่างที่คุณทำได้ตอนนี้ คุณเคยทำไม่เป็นมาก่อน
อะไรที่ทำให้คุณเอาชนะช่วงเวลาเหล่านั้นได้
งงเลยว่า "อยู่ไหนแล้วเนี่ย" เป็นไงบ้าง
- ยินดีที่ได้รู้จักครับ - เช่นกันครับ
- นี่เอียน - สวัสดีครับ เอียน ผมอเล็กซ์
ฉันเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ควรทำ
ฉันก็เลยจะทำ
(ควีนส์ รัฐนิวยอร์ก)
นี่เจมส์ค่ะ
- ว้าว ดูหน้าสิ - ว้าว จัดเต็มจริงๆ
- ฮีเสิร์ฟจ้ะ - เสิร์ฟจริงๆ
และตำนานตัวจริงเสียงจริง ผมไม่…
- งานแสดงครั้งแรกของฉัน - รูปนั้นน่ะ…
- ดูมือ… - ใช่ไหมล่ะ
- ขอติดไมค์ให้ได้ไหม - ได้สิ
ส่วนหนึ่งที่ฉันเครียดก็เพราะ ฉันไม่รู้ว่าหนังสารคดีสร้างยังไง
หรือเธอทำงานยังไง และ…
- คุณก็ถ่ายผมด้วยนี่นา - ใช่ ผมถ่ายอยู่ตลอด
ผมแค่พยายามจะเก็บภาพ ตอนที่เธอใช้ชีวิตตามปกติในพื้นที่ต่างๆ
และมันก็ออกมาดีมากเลย
มันแปลกดีนะ เพราะทุกคนที่ฉันเจอตอนนี้
ไม่รู้เรื่องนี้เลย
แล้วพอต้องมาคิดเรื่องการถ่ายทำทั้งหมดนี่
ทุกอย่างมันดูเหลือเชื่อไปหมด
ทุกอย่างมัน…
ทุกวันเหมือนเป็นวันที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ช็อกแน่นอน
ว้าว ดูสิ
ฉันมีความกล้า
ที่จะทำสิ่งต่างๆ ในนามของการเต้น
ที่ฉันคงทำไม่ได้ในฐานะเจนน์ที่เป็นคนธรรมดา
- อย่างที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้ - เหมือนกัน
และอีกหลายอย่างในชีวิตฉัน
เพราะว่าในส่วนลึกของทุกการปฏิสัมพันธ์
หรือทุกโอกาส หรือทุกงานที่เข้ามาคือ
"ไม่นะ ฉันไม่อยากทำเลย"
ความรู้สึกวิตกกังวลเกิดขึ้นมาในทันทีทันใด
แต่ฉันก็ทำอยู่ดี
เหมือนกันเป๊ะเลย
แต่คิดว่าโปรเจ็กต์นี้ไม่เหมือนแบบนั้นนะ
- ถึงจะยังไม่รู้ว่ามันจะออกมาแบบไหน - โอเค
โดยส่วนใหญ่แล้ว งานของฉันวนอยู่กับสิ่งที่การแสดงให้กับคนดู
แต่ฉันอยากสำรวจมาตลอดว่า
การแสดงให้อะไรกลับคืนสู่ตัวศิลปินเองบ้าง
- เข้าใจ - และนั่น…
ทำให้ฉันหันมาสนใจ เรื่องจิตบำบัดผ่านการเคลื่อนไหว
ซึ่งก็เป็นคำที่ดูหรูหรา
ที่ใช้เรียกการ "สื่อสารผ่านการเต้น ในยามที่คำพูดใช้ไม่ได้ผล"
- ใช่ - นี่เป็นสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่
- และเธอก็เป็นคนแรกที่ฉันนึกถึง - นั่นสิ
ฉันรู้ว่ามันผ่านมาหกปีแล้ว แต่ฉันติดต่อมาหาเธอ
เพราะฉันติดตามผลงานเธอมาตลอด ตั้งแต่เราทำมิวสิกวิดีโอด้วยกัน
ฉันว่ามันคือโชคชะตานะ ที่หลังจากเวลาผ่านไปนานขนาดนี้
ฉันส่งข้อความหาเธอ ในวันเดียวกับที่เธอได้รับผลวินิจฉัยพอดี
ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย มันตื้นตันมาก
ผมเพิ่งกลับจากแอลเอเมื่อคืนก่อนหน้า
มีนัดของเธอเช้าวันถัดไป แล้วตู้ม อีเมลก็เด้งเข้ามา
- ครับ - นัดครั้งนั้นคือสุดๆ ไปเลย
อะไรคือแรงจูงใจให้เธอเข้าสู่ วงการศิลปะการแสดงและการเต้น
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะตอบว่า…
ฉันถูกชี้นำให้เข้าสู่วงการ
และก็ตกหลุมรักมัน
และ… มันรู้สึกเหมือนเป็นจุดมุ่งหมายของฉัน
และสิ่งที่ฉันควรทำในชีวิตนี้
และมันคือพรสวรรค์ของฉัน
และมันคือวิธีที่ฉันเชื่อมโยงกับผู้คน
และมันคือวิธีที่ฉันช่วยเหลือผู้คนได้
แต่ฉันรู้สึกมาตลอดว่ามีคนชี้นำ
หรือนำทางให้ฉันใช้ชีวิต
ซึ่ง… ตอนนี้ก็ยังรู้สึกแบบนั้นกลายๆ
แต่… ฉันคิดว่าฉันแค่…
ที่ฉันหมกมุ่นกับการเต้นขนาดนี้ อาจเป็นเพราะฉันเป็นออทิสติกนั่นแหละ
และมันช่วยฉันได้
ในแบบที่ฉัน… เพิ่งจะเข้าใจตอนนี้
โอเค มาดูกันว่าจะเป็นยังไงต่อไป
เริ่มแบบค่อยเป็นค่อยไป ฉันคอยติดตามเธอไปเงียบๆ
- โอเค - แล้วดูว่าจะได้อะไรไหม
งั้นก็มาเริ่มกันเลย
(สเต็ปส์)
(ยินดีต้อนรับสู่สตูดิโอริปลีย์-เกรียร์)
(ศูนย์ชุมชนกิบนีย์คอมพานี)
(โรงเรียนมาร์ธาแกรห์ม สตูดิโอหนึ่ง)
(สเต็ปส์ ออน บรอดเวย์)
ห้า หก เจ็ด และ…
และหนึ่ง สอง…
เอาเลย แบร์รี่
ห้า หก…
เยี่ยม
ใช่ กางออกเยอะๆ…
ใช้พื้นที่ของตัวเองซะ
นั่นแหละ ใช่
มองมาทางนี่ ให้ฉันดูหน่อย
เริ่มแรกก็เป็นแค่การเต้นเฉยๆ
แต่นี่มันก็หลายปีแล้ว…
กางแขนออก ดอกไม้บาน
ที่มันไม่ได้ทำหน้าที่ เป็นเครื่องบำบัดจิตใจให้กับฉันเลย
พอมาถึงจุดหนึ่ง
การเต้นเริ่มสูบพลังไปจากฉัน มากกว่าที่มันมอบให้ฉัน
ใช่
ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เวลาที่ฉันมองพวกคุณเต้น
ถ้าฉันไม่สามารถสบตาคุณได้
ฉันจะเชื่อมโยงกับพวกคุณไม่ได้จริงๆ
ฉันหาทางหาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งที่ฉันรักได้
แต่มันก็นานมากแล้ว
ที่ฉันหาความสุข จากการเคลื่อนไหวร่างกายไม่เจอเลย
แต่ฉันก็ยังคงมีหน้าที่การงานที่ดำเนินควบคู่กันไป
แต่ฉันหาความสุขเพื่อตัวเอง ในการทำงานไม่เจอเลย
แต่ฉันก็ยังไปสอนลูกศิษย์อยู่
ใช่ นั่นแหละ มาลุยกันเลย
ตอนนี้ฉันหาสภาพแวดล้อม ที่ทำให้ฉันรักการเต้นจริงๆ ได้ยากมาก
ฉันเห็นเลยว่าคุณสูญเสียความรู้สึกนั้นไปบ้าง
ฉันรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่สามารถ หาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งที่ฉันรักได้
แต่มันก็เหมือนเป็นคำสาปด้วยเหมือนกัน
เพราะเราสามารถสูญเสียความสุข ในสิ่งที่เรารักไปได้
เต้นจบแล้วแต่เลือดยังสูบฉีดแรงอยู่ใช่ไหม
ที่มันเป็นขนาดนั้นก็เพราะเราฝึกมาแบบนี้
เราต้องการให้มันเป็นแบบนี้แหละ
ใช่ ฉันมีวินัย
แต่ฉันชอบเห็นความพยายามในการเต้น
ฉันไม่ชอบให้มันดูง่ายเกินไป หรือสมบูรณ์แบบเกินไป หรือเนี๊ยบเกินไป
ฉันชอบเห็นสิ่งนี้ โดยเฉพาะในผู้หญิง
ฉันอยากเห็นพลังที่อยู่เบื้องหลังสิ่งที่คุณทำ และความพยายาม
แต่มันยาก
นี่เป็นสถานที่ที่มีความหมายสำหรับฉัน
ฉันโตที่รัฐไอดาโฮ ในที่ที่ห่างไกลความเจริญมาก
และฉันเคยเห็นชื่อ "สเต็ปส์" ในนิตยสารเต้น แล้วฉันก็…
อย่างสตูดิโอนี้น่ะ
และฉันก็… ฉันอยากมาอยู่ที่นี่มาก
และการที่ฉันได้มาอยู่ที่นี่กับพวกคุณ
และได้เจอหน้าหลายคนที่คุ้นเคย ที่ฉันรู้จักมานานหลายปี
ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
- พวกคุณ… - พวกเรารักคุณ
ห้า หก เจ็ด แปด…
อาการต้องปรากฏให้เห็นในช่วงต้นของพัฒนาการ
แต่อาจไม่ปรากฏชัดเจน
จนกว่าความต้องการทางสังคม จะเกินขีดความสามารถที่มีอยู่อย่างจำกัด
หรืออาจถูกบดบังด้วยกลยุทธ์ที่เรียนรู้ในภายหลัง
(อาการอาจถูกบดบังได้ในช่วงชีวิตหลังจากนั้น)
เจนนิเฟอร์
- สวัสดีจ้ะ - สวัสดีสิจ๊ะ
- พูดสิ - สวัสดี
มองกล้องหน่อย
- พูดสิ ลูก - สวัสดี
เป็นอะไรของหนูเนี่ย
สวัสดีทุกคนจากสถานที่โปรดของฉันบนโลกใบนี้
สถานที่แห่งความสุขของฉัน
ฉันชอบอยู่ในนี้มากเลย
ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงของวันอังคาร
และนี่คือการแช่น้ำครั้งที่สองในวันนี้
เป็นวันแบบนั้นน่ะค่ะ
คุณรู้สึกอย่างไร
พฤติกรรมกระตุ้นตัวเอง คือสิ่งที่ทำกับร่างกายตัวเอง
เพื่อให้ตัวเองอยู่ในสภาวะที่ควบคุมได้
คุณรู้สึกอย่างไร
สิ่งใดก็ตามที่ทำให้คนคนนั้น สามารถควบคุมตัวเองได้
นั่นคือพฤติกรรมในลักษณะการกระตุ้นตัวเอง
นิ้วเท้าสวยดีนี่
ตอนที่คุณยังเด็ก
ฉันคิดว่าคุณกระตุ้นตัวเองตอนที่คุณหมุนตัว
ซึ่งพ่อแม่คุณเรียกว่าเป็นการเต้น
เต้นให้จบเพลงสิ ลูก
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด
ห้า หก เจ็ด แปด
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
ขยับสะโพกเร็วกว่านี้ได้อีกไหม
(แบร์รี่ แกนส์ นักเต้น - เพื่อนสนิทของเจนน์)
- นั่นแหละ - เยี่ยม
ลง
อีกด้านซิ
สวยมาก
ก้าว ก้าว ก้าว ห้า ก้าว ห้า เตะ เตะ ห้า
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
โอเคนะ อยากลองกับเพลงไหม
หนึ่ง สอง
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
การตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางประสาทสัมผัส ที่มากหรือน้อยเกินไป
หรือความสนใจที่ผิดปกติในแง่ประสาทสัมผัส ที่มีต่อสภาพแวดล้อมรอบตัว
ความไม่สะทกสะท้านต่อความเจ็บปวดหรืออุณหภูมิ
การตอบสนองในทางลบ ต่อเสียงหรือผิวสัมผัสที่เฉพาะเจาะจง
การดมหรือสัมผัสวัตถุมากจนเกินไป
มีความหลงใหลทางสายตา ต่อแสงหรือการเคลื่อนไหว
รู้สึกดีเหรอ
- ใช่ - ลากท่อนไม้นี่มันรู้สึกดียังไงเหรอ
มันเหมือน… สัญชาตญาณมนุษย์ของฉัน มันอยากทำแบบนี้
แรงสั่นสะเทือนในมือและเสียงเวลาลาก
ฉันรู้สึกว่าต้องทำให้ได้
ความท้าทายทางสังคมนั้น แสดงออกมาในรูปแบบที่หลากหลายมาก
ปัญหาการรับรู้ความรู้สึก ก็แสดงออกหลายด้านเช่นกัน
สุขสันต์วันเกิด เจนนิเฟอร์
สว่างไปเหรอ
ภาพ เสียง พื้นผิวสัมผัส…
- ขอโทษ เช็ดกับกางเกงสิ - ไม่เอา
- โธ่ เจนนิเฟอร์ พอเหอะ - อี๋
- กลับไปที่รถเลย
มันเยอะเกินไป
- ไหวไหม เจน - ไม่ไหว
ฉันแทบจะชัตดาวน์ไปเลย รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า
ถึงได้บอกไงว่าเดี๋ยวเดินซื้อของเองก็ได้…
แต่ฉันก็อยากมีอารมณ์ เลือกซื้อของด้วยกันสนุกๆ ด้วยไง
เหมือนมีสายฟ้าแวบในตาฉัน แบบแสงวาบๆ
แสงสว่างจ้า
รู้สึกเหมือนสมองฉันมันกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ
อย่างถาวร
ความรู้สึกมันท่วมท้นไปหมด
ฉันคิดว่าระบบประสาทสัมผัสของคุณตอนนี้ แบกรับภาระหนักเกินไปมานานมาก
คุณต้องหาวิธีรับมือให้ได้
แต่วิธีนั้นอาจจะไม่ดีต่อสุขภาพของคุณเสมอไป
คุณแค่ต้องหาตัวช่วยในขณะนั้น
เพื่อให้สามารถปลอบประโลม จัดการ และประมวลผลสิ่งต่างๆ ได้
- อะไร - แค่เกิดอารมณ์อยากดื่มเบียร์มากๆ เลย
หนักมาก เพราะผมเริ่มดื่มตอนอายุแค่ 13 เอง
ดื่มหนักมาก มันอยู่ในดีเอ็นเอ อาการหนักเลยแหละ
เข้าใจเลย
ขอแก้วนึงด้วย ที่รัก
ตอนที่อะไรๆ มันหนักหนาเกินไป หรือไม่เป็นไปตามแบบแผน
ในแบบที่คนอย่างคุณเข้าใจได้
โลกจะกลายเป็นที่ที่ท้าทายและอยู่ยากขึ้นมาทันที
พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็หยุดกระตุ้นตัวเอง
ระบายมันออกมาเลย
ปลดปล่อยออกมา ไม่เป็นไร ปล่อยให้มันถาโถมเข้ามาเลย
เพราะมันทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด
หรือทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนตัดสิน
นั่นคือสาเหตุว่าทำไม ความสามารถในการควบคุมอารมณ์
เติมพลัง และสร้างสมดุล ด้วยวิธีที่ดีต่อสุขภาพจึงเป็นเรื่องสำคัญมาก
ฉันก็ยังกระตุ้นตัวเองโดยใช้การเต้นนี่แหละ
หาสมดุล หาจุดกึ่งกลาง หาจุดที่คุณควรจะอยู่ให้เจอ
หรือจะแค่หลบเข้าไปอยู่ในรังส่วนตัว และอยู่ในพื้นที่ที่รู้สึกปลอดภัย
ใช่ ฉันเคยทำแบบนั้นบ่อยมากตอนเด็กๆ
ทำมุมเล็กๆ ของตัวเอง
และนั่นสามารถเป็นที่ที่คุณพบความสงบใจ
และความสบายใจอย่างมาก
การอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ช่วยปลอบประโลมได้มาก
ขอแนะนำให้ไปในที่เหล่านั้น และใช้เวลาอยู่กับตัวเองที่นั่นนานๆ
- พร้อมไหม - พร้อม
สวยจังเลย คิดว่าไง
ชอบมากเลย
ผมก็ชอบเหมือนกัน
- ฉันรักคุณ - ผมรักคุณนะ พวก
ตัดเสียงจากโลกภายนอกให้หมด
- แขนหรือสะโพก ส่วนไหนนะ - ยับเยินไปหมดเลยค่ะ จะตรงไหนก็แล้วแต่
บาดเจ็บจากการเล่นกีฬาเหรอครับ
ค่ะ ฉันเป็นนักเต้น
- เดี๋ยวหมอโบโรสกีจะเข้ามานะครับ - ค่ะ
กางเกงนี่มันเล็กไปนะ
- เล็กไปค่ะ ขอไซส์ใหญ่กว่านี้ - ขอดูก้นหน่อยซิ
- หันหลังให้ดูหน่อย - ไม่เอา
มาเล่นบทหมอกับพยาบาลกัน
ไม่เอาละ ขอบคุณ
- พังไหมครับ - การงานฉันจบสิ้นแล้วเหรอคะ
ดึงเข่ามาหามือหมอหน่อยค่ะ
นั่น…
ค่ะ
- โอเค งั้น… - อะไรก็ตามที่ต้องยกขาคือเจ็บหมดเลยค่ะ
เหรอคะ
ฉันเคยฝืนเต้นไปทั้งอย่างนั้นได้ ทุกอย่างก็ปกติดี
ทำมาแบบนี้ตลอดเลยครับ
ค่ะ เข้าใจ
พอมาถึงจุดนี้ในชีวิต ก็ฝืนเต้นไปทั้งๆ ที่เจ็บอยู่นี่แหละค่ะ
- มีปัญหาอยู่หลายจุดเลยค่ะ - ค่ะ
กล้ามเนื้อสะโพกของคุณดูเหมือนจะอักเสบ
หมอแนะนำว่า เราไปทำเอ็มอาร์ไอกันตอนนี้เลยดีกว่า
หมออยากตรวจเช็กให้แน่ใจว่า มันไม่ใช่ภาวะกระดูกล้า
ถ้ากลายเป็นปัญหาขึ้นมาละแย่เลย เธอมีงานมาร์ธา แกรห์มรออยู่
นอกจากงานทั้งหมดที่ทำอยู่ ฉันยังมีการแสดงระดับชาติรออยู่อีก
งั้นมาทำกายภาพบำบัด…
คลาสน่าจะมีคนเข้าร่วม 250 ถึง 400 คน…
หนักแน่นอน
การยึดติดกับความเหมือนเดิม
การยึดมั่นในกิจวัตรอย่างเข้มงวด
หรือรูปแบบพฤติกรรมทางคำพูดหรือไม่ใช้คำพูด ที่ทำจนเป็นพิธีการ
พาฉันกลับบ้าน
- คิดอะไรอยู่เหรอ - คิดว่านี่มันไม่เห็นน่าสนใจตรงไหนเลย
ถ่ายอะไรเนี่ย
น่าสนใจดีออก
เก็บกระเป๋าสิ
ดูฉันมันไม่น่าสนุกหรอก
เอาเจมส์ไปด้วยไหม
ไปได้ก็ดีสิ
เจนน์กำลังเก็บกระเป๋า ดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไร
คิดอะไรอยู่เหรอ
ตอนนี้จัดการอารมณ์ตัวเองได้ไม่ค่อยดี
สำหรับคุณ มันยากมากที่จะรู้ว่าต้องทำอะไร
ต้องเริ่มตรงไหน ต้องมีปฏิสัมพันธ์ยังไง ต้องพูดคุยสนทนายังไง
จะเข้าใจมุมมองของคนอื่นได้ยังไง ในแง่อารมณ์ความรู้สึก
คุณต้องประมวลผลทุกคน
อารมณ์ของแต่ละคน
เรื่องราวเบื้องหลังของแต่ละคน
อ่านบรรยากาศและเข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
และมันก็ท้าทายมากจริงๆ เมื่อคิดถึงว่า
คนเราต้องใช้กระบวนการทางความคิด เพื่อคลายปมสิ่งต่างๆ มากมายขนาดไหน
สำหรับคุณ ความกดดัน ในสถานการณ์ทางสังคมนั้นมีไม่น้อยเลย
มีเยอะมาก
(รางวัลเต้นระดับชาติ ฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา)
สายของคุณถูกโอนไปยัง ระบบฝากข้อความอัตโนมัติ
สวัสดีครับ นี่อเล็กซ์ ฝากข้อความไว้ได้เลย
ฮัลโหล อเล็กซ์
ฉันสอนเต้นอยู่
แต่ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมฉันถึงรู้สึก ตัดขาดจากร่างกายตัวเองขนาดนี้
เหตุผลหนึ่งที่ฉันรักการเคลื่อนไหวมาก เพราะมันเป็นสิ่งชั่วคราว
พอทำออกมาแล้วก็จบ
ฉันมีความสุขมากขึ้นเวลาที่ได้ขยับตัว
แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากขยับตัวเลย
ก็นั่นแหละ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เอาละ เหล่านักเต้น ออกมาที่ฟลอร์ได้เลย ใครที่ลงเรียนคลาสนี้
ฉันจะไปสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กๆ ได้ยังไง ถ้าฉันยังสร้างแรงบันดาลใจให้ตัวเองไม่ได้เลย
จะมาถึงกี่โมงเหรอ
ห้ามถ่ายตอนหลับอยู่สิ
ตื่นแล้วนี่
ฝันดีนะ
บาย
เต้นตรงหน้าต่างหน่อยสิ เพราะช็อตนี้สวยมาก
แบบนี้เหรอ…
เห็นเงาเหมือนบียอนเซ่เลย
เหมือนก็ดีสิ
ฉันขอให้มีอ่างอาบน้ำทุกครั้ง
เขาถึงให้ฉันกลับมาอยู่ตึกนี้ เพราะฉันคิดว่า…
- ตึกที่มีอ่างอาบน้ำเหรอ - ตึกที่มีอ่างอาบน้ำ
เมื่อคืนฉันเกิดอาการแพนิค
- แพนิคจริงเหรอ… - ซึ่งมันโง่มากเพราะฉันเตรียมตัวแล้ว แบบ…
และฉันทำแบบนี้มาสิบกว่าปี
- ใช่ - แต่มันไม่เคย…
สำหรับฉัน มันยิ่งยากขึ้น มันไม่ได้ง่ายขึ้นเลย
- จริงเหรอ ทำไมล่ะ - ใช่ ไม่รู้สิ
คงเพราะว่า…
ไม่รู้สิ มันไม่ง่ายขึ้นเลย เพราะฉันรู้สึกว่า…
คนคาดหวังมากขึ้นเหรอ
ไม่ใช่คาดหวัง แต่แบบ…
ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยไปถึงจุดที่ จะทำไปวันๆ แบบขอไปทีได้เลย
ฉันยังคงพยายามลองทำสิ่งใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา
- ใช่ - นั่นแหละ…
- แล้วอยากทำแบบขอไปทีไหมล่ะ - ไม่
เรามา…
หายใจเข้าลึกๆ พร้อมกัน
หายใจออก
และขอให้ใช้สักครู่ เพื่อระลึกว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่
เลิกเหล้าได้แล้วเหรอ
- ใช่ เลิกได้แล้ว - เหรอ
- ประมาณสามปีแล้ว - เหรอ
ทำไมถึงเลิกล่ะ
รู้สึกว่าต้องเลิก
ฉันอยากเห็นทุกคนก้าวเข้าไป เป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวจริงๆ
สร้างสรรค์มันออกมาจากข้างใน ทำให้มันเป็นท่าเต้นของเราตั้งแต่เริ่ม
ฉันก็อยากจะเลิกเหล้าให้ขาด แต่ฉันว่ามันยากมากเลย
ฉันอยากให้ทุกคนเปิดใจให้กว้างในเรื่องวิธีการ
และเผื่อแผ่พลังวิญญาณออกมา
ตอนนี้อย่าเพิ่งห่วงเรื่องของตัวเอง มาส่งต่อพลังให้คนอื่นกันก่อน
พอเข้าใจไหม
แล้วฉันก็รู้ตัวว่าฉันเริ่มดื่มตอนเข้ามหาวิทยาลัย
ตอนที่ฉันถูกบังคับให้เป็นส่วนหนึ่งของสังคมมากขึ้น
เข้าใจเลย
ฉันเลยพึ่งเหล้ามาตลอดเพื่อช่วยให้ผ่านมันไปได้
เหมือนกัน
ไม่ดื่มดีกว่าอยู่แล้ว
แต่มันไม่ได้ช่วยให้ง่ายขึ้น
ใช่ ฉันก็เดี๋ยวเลิก เดี๋ยวกลับไปดื่ม
ตอนนี้รู้สึกว่าอยากเลิกแล้ว
เหรอ
ฉันอยากเลิก
ห้า หก เจ็ด เอาละนะ
หนึ่ง สอง สาม สี่
ถอย
ก้าว อีกรอบ
สาม สี่
ถอย
ก้าว อีกรอบ
มันเป็นอะไรที่มากกว่าแค่การเคลื่อนไหว
ฉันชอบที่ได้เห็นการต่อสู้ดิ้นรน
ก้าว อีกครั้ง
สาม สี่ ถอย
ก้าว อีกรอบ
- ทำงานร่วมกันมานานแค่ไหนแล้วครับ - สิบปี สิบเอ็ดปี
อีกรอบ
ฉันเห็นเทย์มาตั้งแต่อายุ 12
- ตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว - 24 ค่ะ
ฉันออกแบบท่าเต้นให้เธอตั้งแต่อายุ 12
ใช่ สาม
นั่นแหละ ไม่รู้ทำไม แต่โฟกัสของคุณดีมากๆ เลย
สาม สี่
ถอย
ก้าว อีกรอบ
หนึ่ง สอง สาม สี่
ถอย
ก้าว อีกรอบ
สาม สี่
ถอย ก้าว อีกรอบ
หนึ่ง สอง สาม สี่ ถอย…
อาการเหล่านี้ทำให้เกิด ความบกพร่องที่มีนัยสำคัญทางคลินิก
ในด้านสังคม การทำงาน
หรือด้านอื่นๆ ที่สำคัญต่อการดำรงชีวิตในปัจจุบัน
หนึ่ง สอง สาม สี่
ถอย ก้าว อีกรอบ
สาม สี่ ถอย ก้าว อีกรอบ
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า…
เจนน์ โอเคหรือเปล่า
แปด…
- ไม่อยากไปซ้อมวันนี้เหรอ - อยากไป แต่แค่…
รู้สึกเหมือนเป็นบ้านิดหน่อย
ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้นล่ะ
ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่เป็นไรหรอก ถ้าบางวันจะรู้สึกแพนิคบ้างอะไรบ้าง
ดูเหมือนว่าอาการแพนิคจะมาบ่อยขึ้นเยอะเลย
แบบเกิดขึ้นทันทีที่เริ่มวันใหม่
เราเลยนอนบนโซฟาสักพัก และพยายามให้เธอหายใจเข้าลึกๆ
ผมเตรียมน้ำอุ่นให้เธอแช่
ใส่กางเกงในตัวเดียวแล้วเต้นไปรอบบ้าน
พยายามทำให้สมองเธอช็อกจากภาพอุจาดตา
ก็พอทำให้ขำได้อยู่ แต่มันก็ได้แค่นั้น
คุณรู้สึกยังไงบ้าง
ฉันรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้
อารมณ์มันมาเร็วกว่าคำพูดเยอะเลย
- ค่ะ - ตรงนี้แหละที่ยาก
ค่ะ
นั่นเป็นเพราะคุณไม่รู้ตัวว่า ทุกอย่างกำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน
และคุณก็ฝืนตัวเองจนถึงขีดสุดจนมันปะทุออกมา
- แล้วคุณก็แบบ "นี่มันอะไรกัน" - ค่ะ
แต่มันเป็นแบบนี้มาตลอด แค่ไม่เคยมีใครพูดถึงมันอย่างจริงจัง
- ค่ะ - นั่นแหละ
- และฉันบอกไม่ได้ว่ามันคืออารมณ์อะไร - ค่ะ
มันแค่… เป็นอารมณ์ที่ใหญ่โตมาก
ผมว่ามันหนักหนาเกินไป
ไม่รู้ว่าเธอทำได้ยังไง
เจ็บ
แค่หายใจก็เจ็บ
เจ็บจี๊ดนิดนึงนะครับ
เก่งมาก ที่รัก เก่งมาก
ตอนนี้เจนน์มีภาวะภูมิคุ้มกันทำลายตนเองกำเริบ
ซึ่งทำให้ตรวจพบว่าเธอมีนิ่วในถุงน้ำดีด้วย
เลยต้องเข้ารับการผ่าตัดด่วนเพื่อเอานิ่วออก
ตอนนี้เธอก็เลย…
น่าจะขวัญเสียพอดูเลยละครับ
จะลงแล้วนะครับ
ปุ่มนี้กดเองไม่ได้นะ
ผมกำลังไปไวท์เพลนส์เพื่อไปหาอเล็กซ์
เพราะตอนนี้เขาอยู่ห้องฉุกเฉินที่ไวท์เพลนส์
และมิเกล สามีของเขาก็ไปทำงานอยู่ที่อื่น
ผมก็เลย… จะไปดูให้แน่ใจว่าเขาโอเค
หวัดดี
คู่หูคู่ฮาจริงๆ เลยเรา
- ไง - เนอะ
- หวัดดี - เกิดอะไรขึ้น
ฉันก็อยู่โรงพยาบาลเหมือนกัน
- ถ้าไม่โดนผ่าซะก่อน ฉันคงไปอยู่ด้วยแล้ว - รู้เลยแหละ
เพิ่งถึงบ้านอเล็กซ์
จัดการเรียบร้อย
เดี๋ยวเขาจะได้แอดมิทเข้าโรงพยาบาล
เอ่อ แอดมิทไปแล้วสิ
กำลังทำเอ็มอาร์ไอสมองอยู่
ตอนนี้เขาดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย
ผมว่าไม่น่าใช่แค่หมดไฟแล้วละ
ผมว่าเขากลัว
ผมรู้ว่ามิเกลจะรีบกลับมาพรุ่งนี้
(อเล็กซ์กับมิเกล)
แถมหลังเกิดเรื่องเจนน์สดๆ ร้อนๆ
ที่เพิ่งผ่าตัดถุงน้ำดีอย่างอกสั่นขวัญแขวนไปหมาดๆ
เหมือนคนที่สำคัญในชีวิตผมทั้งหมด กำลังเจอเรื่องแย่ๆ พร้อมกัน
- อยากดูแผลผ่าตัดไหม - อยากสิ
หมอดึงถุงน้ำดีออกมาจากตรงนี้เลย
โห จริงเหรอ
ทำไมหน้าตานิ้งเชียว
ใส่ฟิลเตอร์เหรอ
เปล่านะ
นี่เราสองคนเข้าโรงพยาบาล ภายในอาทิตย์เดียวกันเลย
ฉันแค่อยากเห็นหน้าพวกเธอ เพราะมัน…
พวกเราเพิ่งผ่านอาทิตย์ที่หนักสุดๆ และเอียนก็เป็นเหมือนแม่ของทุกคน
แล้วเธอเป็นไงบ้าง รู้สึกยังไง
เริ่มกลับมาขยับตัวเมื่อวานกับวันนี้
แค่ขยับตัวเบาๆ แต่ก็แค่เดินนั่นแหละ
ตลกดีนะ เราอยู่ในสถานะเดียวกันเป๊ะเลย
เพราะฉันเองก็พยายามเดินให้ตรงอยู่
- เธอจ๋า - ฉันจะ…
เป็นอะไรเนี่ย
ฉันเป็นโรคที่เรียกว่า… อะไรนะ เอียน
กิลแลง-บาร์เร
กิลแลง-บาร์เร ฟังดูรื่นหู
เหมือนกับว่าระบบภูมิคุ้มกัน ทำงานผิดปกติจนเกินขีดจำกัด
แล้วเข้าไปทำลายเซลล์ประสาท ที่ใช้สั่งการกล้ามเนื้อให้ขยับร่างกาย
เหมือนการรับรู้อากัปกิริยาทำงานผิดปกติ
ใช่ แปลว่าอะไรก็ไม่รู้ แต่ใช่แหละ
ร่างกายบอกว่า "ช่างแม่ง พุ่งเข้าโจมตีแม่งทุกระบบ"
- ตอบสนองรุนแรงเกิน - มันทำให้เป็นอัมพาตได้จริงๆ
และอย่างที่รู้ เราพูดถึงเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างจิตใจกับร่างกายมาตลอด
พอเป็นแบบนี้ยิ่งทำให้เห็นชัดขึ้น
เพราะเราต้องคิดให้ได้ว่าอะไรสำคัญกับตัวเรา
และทำมันซะ
- ใช่ - ในขณะที่ยังทำได้
ถูกต้องที่สุด
(แบร์รี่ แกนส์ นักเต้น - เพื่อนสนิทเจนน์)
ใช่ นั่นแหละ ต่อเลย
ดีมาก
ตอนเด็กๆ ฉันมักจะรู้สึกเหมือน เป็นคนนอกในครอบครัวของตัวเองเสมอ
หรือไม่ก็รู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจ
เพราะแบบนี้ คนที่กลายมาเป็นเหมือนครอบครัว ถึงมีความหมายต่อฉันมากๆ
เรารู้จักกันมานานมาก
- จะไปไหนเหรอ - ข้างบน
- สูงแค่ไหน - สูงมาก
หก เจ็ด แปด เอาเลย
ความสุขนั้นน่ะ ฉันคิดว่ายิ่งเรายอมให้ตัวเรา
ได้กลับไปสัมผัสกับสิ่งที่ มอบความรื่นรมย์ในสายงานของเรา
เราก็จะได้พบความสุขนั้นอีกครั้ง
หาสิ่งที่เรารักเกี่ยวกับมัน คุยกับคนที่ช่วยเติมเต็มจิตใจ
เอาตัวเองไปอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น
พยายามสนุกกับมัน และหาความสนุกในสิ่งที่เราทำอีกครั้ง
ว้าว
นั่นสิ มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะเลยนะเนี่ย
จะไม่เป็นไรใช่ไหม
โอเคสิ
- เสียใจด้วยนะ - ไม่เป็นไร
- อะไรจะเป็นก็ต้องเป็นไป - เนอะ
ถ้าไม่เคยเจอเรื่องแย่ๆ ก็ไม่รู้ว่าเรื่องดีๆ มันรู้สึกยังไง
ต้องพูดคำคมตอนนี้เนี่ยนะ
ใช่สิ
มีคำคมอะไรอีกที่คิดว่าคนควรรู้
ก็แบบ…
ฉันคิดมาตลอด นี่คิดเองเลยนะ
จงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่คุณอยากเห็นในโลกใบนี้
- โห ลึกซึ้ง - ใช่
จงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่คุณอยากเห็นในโลกใบนี้
ถ้าการเคลื่อนไหวคือสิ่งที่ บอกเล่าเรื่องราวและอารมณ์ของคุณ
ฉันว่านั่นคือจุดที่คุณควรจะอยู่ในตอนนี้
ฉันรู้… ว่าต้องทำยังไง
รู้สึกเหมือนฉันมีข้อความที่บอกให้ทุกคนรู้
ฉันถึงรู้ว่าการเต้นมันไม่เคยหายจากฉันไปไหน
การเต้นอยู่กับคุณเสมอ
นั่นจึงบอกอะไรคุณได้มากเลยว่า คุณต้องทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง
ฉันทำความเข้าใจโลกที่อยู่รอบตัว และจุดยืนของฉันบนโลกผ่านการเต้นมาตลอด
ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย
ฉันอยากบอกให้โลกได้รับรู้
ถึงเวลาที่จะสร้างสรรค์บางอย่างขึ้นมาแล้ว
คุณจะได้พบความสุขนั้นอีกครั้งแน่นอน
งั้นมาเริ่มกันเลยค่ะ
เธอทำได้อยู่แล้ว…
(วันซ้อมวันแรก)
ทำได้อยู่แล้ว เธอรักสิ่งนี้
ความเป็นไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด
มันทำไมนะ
ไม่มีที่สิ้นสุด!
แล้วพวกเราล่ะ
- เพอร์เฟ็กต์ - เพอร์เฟ็กต์ พวกเรานั้นเพอร์เฟ็กต์
อยู่ในที่ที่เพอร์เฟ็กต์
และเราจะให้เกียรติมันด้วยท่วงท่าที่งดงาม
และเราจะ…
เยี่ยม
ทุกสิ่งที่พวกคุณนำมา มันคือมนต์ขลัง และความงดงามและความตั้งใจให้เป็นแบบนี้
ขอบคุณทุกคนที่ตอบตกลง
มาทำโชว์กันเถอะ
เยี่ยม
อยากบอกทุกคนในกลุ่มนี้ไหมว่าคุณรู้ได้ยังไง
ตอนที่ฉันรู้ว่าฉันเป็นแบบนี้
ฉันไม่มีความรู้เรื่องโรคออทิสติกเลย
ไม่มีความรู้เลยสักนิด
พวกคุณส่วนใหญ่น่าจะรู้เรื่องนี้แล้ว
แต่ฉันรู้ตัวว่าอาจจะเป็นออทิสติก
ตอนที่ดูสารคดีของอเล็กซ์เกี่ยวกับเอมี่ ชูเมอร์
(เอมี่ ชูเมอร์ บีอิ้งเอมี่ ชูเมอร์)
ที่ติดตามการตั้งครรภ์ของเอมี่ การสร้างคอเมดี้ตอนพิเศษ
แต่ในหนังมีการพูดถึงสามีของเอมี่ที่ชื่อคริส
และในหนัง เขาได้รับการวินิจฉัยว่า เป็นโรคในกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม
วิธีที่สารคดีเรื่องนั้นนำเสนอออกมา จังหวะมัน… กะทันหันมากๆ
เธอก็รักผู้ชายที่น่าทึ่งคนนี้มาก
แต่มันมีความไม่เข้าใจกันในวิธีการสื่อสาร
พวกเขาเลยไปหาหมอ
ตอนที่ฉันกำลังดูอีพีนั้น
จู่ๆ ก็คิดขึ้นได้ว่าฉันก็เป็นออทิสติกเหมือนกัน
ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นเลย
ตอนที่ฉันดู… คุณพูด
และวิธีการที่ครอบครัวของคุณพูดถึงคุณ
ป่านนี้ฉัน… ฉันก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่ฉันรู้สึกว่า "ฉันเข้าใจจริงๆ ว่าสิ่งนี้มันคืออะไร"
เหมือนทุกคนรู้ว่าเราแตกต่าง แต่ก็ไม่เคยบอกเราอย่างนั้นใช่ไหม
ถ้าอยู่กับคนที่เป็นออทิสติก เราต้อง… รักในสิ่งที่เขาเป็น
ที่ฉันรู้ได้ว่าตัวเองเป็นอะไร
เป็นเพราะคนอื่นกล้าพอ ที่จะบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง
นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยากทำโชว์นี้
ฉันยังจำตอนที่รู้เป็นครั้งแรก
รู้สึกเหมือนโลกมันเปิดออกมา
ฉันว่าในการตระหนักรู้ส่วนใหญ่ เราจะรู้สึก…
ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น
เราจะรู้สึกเหมือนโลกถล่มทลายลงมาใส่เรา
แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนโลกเปิดออกมา
และฉันคิดว่ามันมีบางอย่างที่สวยงามจริงๆ
เกี่ยวกับความต้องการที่จะรู้สึกว่า สิ่งที่เรารู้สึกและวิธีที่เราเห็นมันเป็นเรื่องจริง
และยอมรับว่า "นี่คือสมองของฉัน"
คุณลักษณะจริงๆ ของออทิสติก โดยเฉพาะระดับหนึ่งคือการบดบัง
มันมาคู่กันเลย เอ่อ…
ความคิดที่ว่าเราไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้
ก็เลยเริ่มชินกับการปิดบังแง่มุมต่างๆ ของตัวเอง
และเมื่อเวลาผ่านไป มันก็สะสมขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่
เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำแบบนั้นอยู่
พอรู้ตัวก็เริ่มอยากที่จะหยุด
แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
และการรู้ว่าตัวตนจริงๆ ของเราคือใครกันแน่
ภายใต้หน้ากากนี้ มันรู้สึกเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย
เรามีฟุตเทจย้อนกลับไป จนถึงคลิปอัลตราซาวด์ตอนเจนน์อยู่ในท้อง
พ่อเจนน์ถ่ายไว้หมดเลย
เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่า คุณสองคนกำลังทำอะไรอยู่
มันอธิบายยากอยู่นะ
ฉันกำลังพยายามสร้างสภาพแวดล้อม เพื่อวิเคราะห์การวินิจฉัยของเจนน์
เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอรอดพ้น ช่วงเวลานั้นมาได้ผ่านการเคลื่อนไหวร่างกาย
และวิธีที่เธอสร้างสรรค์ ท่วงท่าสื่อสารเฉพาะตัวขึ้นมามากมาย
ผ่านการกระตุ้นตัวเอง อาการกระตุก และความวิตกกังวล
ตอนเด็กๆ ฉันชอบความรู้สึกตอนเวียนหัว
เหมือนมันทำให้ทุกอย่างหายวับไป
มันคือการวิเคราะห์วิวัฒนาการ
ของท่วงท่าสื่อสารที่เธอสร้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว
มันเกือบจะเหมือนกับว่า ฉันสร้างท่าทางเหล่านั้นออกมาจากสัญชาตญาณ
แล้วหลังจากนั้น ฉันถึงค่อยกลับมามองย้อนดู
และทำความเข้าใจว่า ตอนนั้นฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่
แต่ก็นั่นแหละ สิ่งที่คุณทำคือการใช้การเต้น มาเป็นวิธีควบคุมสภาวะอารมณ์ของตัวเอง
ตั้งแต่ตอนที่คุณยังเด็ก ที่คุณชอบสะบัดมือและหมุนตัวไปรอบๆ
หมุนตัวเลย
สิ่งเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องที่ดี
ฉันคิดว่าการเต้นช่วยเชื่อมโยงคุณในหลายๆ ด้าน
กับผู้คนในโลกของการเต้นที่บอกว่า "มาสิ พวกเราอยากเป็นเพื่อนกับเธอ"
เพราะคุณชอบในสิ่งที่เขาชอบเหมือนกัน
หมุนหน่อย
พอคิดแล้วมันก็ทรงพลังมากเลยนะ
ตอนที่ฉันทำสิ่งเหล่านั้น
ผู้คนบอกว่าฉันกำลังเต้น
การเคลื่อนไหวที่ซ้ำๆ เชื่อมโยงตัวคุณเข้าด้วยกัน
และฉันคิดว่าในการเต้นของคุณ นั่นคือการสื่อสารรูปแบบหนึ่ง
และมันเชื่อมคุณเข้ากับผู้คนมากมาย เพราะคุณไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดเลย
คุณสามารถใช้ร่างกายเพื่อบอกเล่าบางสิ่งได้
คุณคือคนคนหนึ่งที่กำลังมองไปยังคนอื่นๆ
ที่อาจมีความสะดวกใจในการเข้าสังคมมากกว่า
แต่พวกเขาไม่ได้มองเห็นโลก ในแบบที่สวยงามเหมือนที่คุณเห็น
มันคือสิ่งที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง และไม่ควรมองในแง่ลบ
เพราะมันงดงามมาก
ดร.คิม…
- ใช่ไหมล่ะ เธอ… - เรามาคุยเรื่องดร.คิมกันหน่อยได้ไหม
สิ่งที่พูดมามันสวยงามมาก และช่วยสร้างความมั่นใจ
ให้กับคนที่เพิ่งได้รับข้อมูลใหม่
ซึ่งข้อมูลนี้อาจเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอไปเลย
- นั่นไงล่ะ - สมบูรณ์แบบ
ซอนย่าเป็นคนที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอมา ทั้งในเรื่องงานและในชีวิตของฉัน
ไม่มีส่วนไหนของงานชิ้นนี้จะเกิดขึ้นได้ ถ้าเราสองคนไม่ได้ร่วมมือกัน
เธอมักจะพูดกับฉันบนดาดฟ้า
ฉันคิดว่าเธอ…
เธอบอกว่า "ฉันมีเรื่องจะบอก" ฉันก็แบบ "ซวยแล้ว"
ดูจริงจังมาก
แล้วฉันถามว่าอะไรนะ "เธอท้องเหรอ"
- "หรือจะลาออก" - ใช่
- "ฉันทำอะไรหรือเปล่า" อะไรทำนองนี้ - ใช่
- แล้วฉันก็บอกว่า "ฉันเป็นออทิสติก" - แล้วฉันก็แบบ "อ้อ"
- ใช่ "อ้อ" - "อ้อ"
"เยี่ยมเลย โอเค แล้วไงต่อ"
ตรงนี้แหละที่เหลือเชื่อ
ไม่ใช่เรื่องของตัวผลวินิจฉัย หรือประสบการณ์การเป็นออทิสติก
แต่คือการใช้ชีวิตมาเกือบ 34 ปี โดยที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย
เรามีประสบการณ์ร่วมกันมามากมาย
และประสบการณ์เหล่านั้น ก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ด้วย
(คลาสของซอนย่า - 15 ปีก่อน)
ปัญหาที่เธอต้องเผชิญ ทั้งในความเป็นเพื่อนและในที่ทำงาน
ฉันแค่คิดว่าฉันน่าจะรู้เร็วกว่านี้
เพราะการที่ได้รับรู้ว่า
จะทำยังไงให้เธอใช้ชีวิต แต่ก็ใช้ชีวิตในแบบที่เธอรู้สึกว่ามันเบาลง…
เบาลงนิดนึงก็ยังดี
แต่ฉันไม่รู้ไง
นั่นแหละประเด็น
เพราะถ้าไม่รู้ ก็ไม่มีจุดเริ่มต้น
- ไม่มีโอกาสเลยด้วยซ้ำ - ใช่
ที่ตลกคือเธอรู้สึกเศร้าหรือแย่เพราะเรื่องนี้
แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเธอคือคนที่เข้าใจฉันมากที่สุด
ตลกไหมล่ะ
มาทำโชว์นี้ด้วยกันเถอะ
ทำด้วยกัน
อย่าเข้ามาใกล้ ฉันจะร้องไห้
รักเธอ แต่เธอต้องบ้าแน่ๆ
เพราะฉันจะทำในแบบละครเพลง
เผื่อเธอจะไม่ร้องไห้
ฉันกำลังประสบกับภาวะหมดไฟอย่างหนัก
ในระดับที่ไม่เคยเจอมาก่อน
ถึงขั้นขยับตัวไม่ได้เลย
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมกระบวนการนี้ และการสร้างผลงานชิ้นนี้
การทำสิ่งนี้ในตอนนี้ จึงเป็นเรื่องที่ประจวบเหมาะมากเลย
เพราะ… ฉันรู้สึกห่างไกล จากสิ่งที่เคยรู้จักเหลือเกิน
จนรู้สึกว่าถ้าฉันไม่เริ่มทำอะไรแบบนี้ในตอนนี้
ฉันอาจจะเป็นบ้าเข้าจริงๆ
- จ้ะ - เข้าใจไหม
ฉันต้องรู้จักตัวเองอีกครั้ง ในที่ที่รู้สึกเหมือนเป็นบ้าน
เหมือนที่เคยเป็น
ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม
ฉันรักผู้คนกลุ่มนี้มากเลย
เป็นเหมือนครอบครัว
เหมือนมันลงตัวมากเลย การได้ยินเสียงคิม
แล้วก็เห็นทุกคนในห้องนี้
ขอบคุณทุกคนในห้องนี้มากๆ
ไม่รู้สิ มันเหมือนชีวิตกับศิลปะมาบรรจบกัน
ในแบบที่เจ๋งมากๆ และฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย
ฉันเคยเห็นมันเกิดขึ้นกับคนอื่น แต่ไม่เคยเกิดกับฉัน
เป็นอะไรที่เจ๋งมากเลย
เจนน์ เล่นให้เราฟังหน่อยสิในเมื่อคุณเป็นคน…
สรุปคร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละค่ะ
มีคำถามอะไรจะถามไหมคะ
- นั่นแหละ - โอเค
- น่าตื่นเต้นนะ - ใช่
เล่นอีกทีซิ
สรุปคร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละค่ะ
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ
น่าจะประโยคนี้เลยแหละที่ไขกุญแจได้
- ใช่ - "มีคำถามค่ะ"
"และนี่คือคำถามของฉัน" เป๊ะเลย
เยี่ยมมาก ลองอีกที เก่งมากเจนน์
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ
ชอบมาก ต่อเลย
ดูนี่สิ
ผมเสียหมดเลย
ตอนนี้ผมฉันร่วง
เยอะมาก
ดูสิ
เสียหมด
ผมหลุดออกมาเลย
ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย
ฉันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
รู้สึกไม่ดีเลย
รู้สึกไม่ดี
อยากคุยกับอเล็กซ์ไหม
เขาก็เป็นแบบนี้บ่อยนะ
อเล็กซ์
ว่าไงนะ
ฉันจะโทรหาอเล็กซ์
(กำลังโทรออก… อเล็กซ์ แฮมเมอร์)
ยังโทรไม่ได้เหรอ
กำลังรออให้เล็กซ์โทรกลับมา
โอเค
นี่ อเล็กซ์โทรมา
- ว่าไง - เฮ้
- หายไปไหนมาเนี่ย - มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
กลับไปนอนโรงพยาบาลมาน่ะ
เกิดอะไรขึ้น
ก็เรื่องเดิมที่เคยเกิดขึ้นนั่นแหละ
แย่จัง ทำไมล่ะ
ฉันเป็นโรคกิลแลง-บาร์เร ชนิดที่เรียกว่าโรคมิลเลอร์ ฟิชเชอร์
แล้วมันก็กำเริบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มันเกิดขึ้นได้ยังไงเนี่ย
ในกรณีของฉัน
หมอก็ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด
นอกจากความเครียดทางจิตใจและร่างกาย
แต่ฉันมีอาการแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้แล้วนะ
หมายความว่าไงเหรอ
ก็ไม่เข้าใจจริงๆ หรอก
แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาที่ใหญ่กว่านี้
อยากเล่าให้ฟังไหม
มันส่งผลกระทบในแบบที่
ร่างกายและจิตใจไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ
อธิบายเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม
ฉันเข้าใจมาตลอดว่าโรคซึมเศร้าคืออะไร
เพราะฉันจมอยู่กับมันมาตลอด
ฉันไม่รู้เลยนะเนี่ย
และฉันก็รู้จักคำว่า "วิตกกังวล"
แต่ฉันไม่รู้ความหมายที่แท้จริงของมัน
พอได้เรียนรู้ความหมายจริงๆ
ก็เลยถึงบางอ้อ "อ้าว ฉันรู้สึกแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วนี่นา"
ความจริงคือฉันเป็นแบบนั้นมาตลอด
ฉันทั้งซึมเศร้า ทั้งวิตกกังวล
มานานมากจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า กำลังทุกข์ทรมานอยู่
เพราะฉันคิดว่าชีวิตมันก็เป็นแบบนี้
เหมือนกัน
- ใช่ ฉันกินยามาหลายปีแล้ว - ใช่
มันช่วยลดความรุนแรงลง
แต่ก็ยังมีช่วงที่วิตกกังวลมากๆ อยู่ดี
ยังมีช่วงที่ซึมเศร้าหนักๆ
แต่ตอนนี้เธอรักษาสุขภาพได้อย่างดีที่สุดแล้วนะ
- ใช่ - ออกกำลังกายก็เต็มเม็ดเต็มเหนี่ยวมาก
แถมยังเลิกเหล้าได้อีก
คือแบบ… จะให้มันดีกว่านี้ได้อีกเหรอวะ
- เนอะ - แต่ก็ยังรู้สึกแบบนี้อยู่ดี
คืออย่างนี้
ฉันรู้สึกว่าฉันน่าจะเล่าเรื่องนี้ ให้พวกเธอฟังได้แล้ว
เรารู้มาสักพักแล้วว่าฉันเป็น…
ไบโพลาร์
และมันส่งผลกระทบกับฉัน
มากกว่าที่ฉันอยากจะยอมรับ
ระบบภูมิคุ้มกันของฉัน มันประท้วงขึ้นมาดื้อๆ ได้เลย
แล้วร่างกายฉันก็… พัง
เหมือนกันแหละ
ฉันเหมือนหลุมดำ
- ใช่ - ว่างเปล่า
- ไม่มีอะไรเลย - ใช่
พวกเราไม่ได้กำลังพยายาม กำจัดช่วงเวลาเหล่านี้ให้หายไป
ใช่
แต่กำลังพยายามยอมรับว่า มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
- ฉันควรจะเป็นฝ่ายปลอบเธอไม่ใช่เหรอ - ฉันเข้าใจ
แต่การรู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว มันไม่ใช่ความผิดของเรา
บางทีมันก็เพียงพอแล้ว ที่จะทำให้ใครสักคนก้าวไปข้างหน้า
ขอบคุณที่รับฟังนะ
การพูดออกมาดังๆ นี่แหละ
เป็นส่วนที่ยากที่สุด
เธอทำให้มันง่ายขึ้นเยอะเลย
เธอกับฉันยังมีเรื่องต้องคิดอีกเยอะ
ตอนนี้คุณรู้สึกเศร้าหรือโล่งใจ
ไม่ ฉันแค่รู้สึกว่าฉันกำลังเปลี่ยนไป
ฉันกำลังเปลี่ยนแปลง และมันรู้สึกเศร้าๆ
แต่ก็ดี
(เจนน์ โซโล่ ปี 1998)
คุณรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงแบบไหน
เปล่า ฉันว่ามันก็แค่การปล่อยวางความคิดที่ว่า…
สิ่งที่ฉันเคยคิดว่าฉันเป็น
เจนนิเฟอร์เป็นนักเรียนเกรดเอ ที่ชอบเรียนหนังสือและรักการเต้น
โตขึ้น เจนนิเฟอร์อยากเป็นนักเต้นชื่อดัง
เจนนิเฟอร์อยากขอบคุณครอบครัว ที่ช่วยซัพพอร์ตในเรื่องการเต้น
เธอรักพวกเขามาก
ฉันหมกมุ่นกับมันมากๆ
เป็นมาตลอด และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป
ฉันชอบที่ได้ปล่อยตัวเองให้หลงใหล ไปกับการทำงานหนักและการเต้น
- สามารถพูดได้ไหมว่าคุณรู้สึกสงบเวลาเต้น - ค่ะ
เหมือนทุกอย่างมันหายไปหมด
แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็เข้าสู่สภาวะ ที่เพิกเฉยต่อความต้องการของตัวเองโดยสิ้นเชิง
การอยู่ในโลกของการเต้น
มักจะถูกห้อมล้อมด้วยผู้คน ที่ไม่ให้ความสำคัญกับความสมดุลอยู่ตลอดเวลา
เพราะมันคือวัฒนธรรมแห่งการ…
ฝืน
รูปแบบชีวิตของคุณคือ การฝืนผลักดันตัวเองจนกว่าจะล้มพับไป
ฉันหมดไฟจริงๆ
ถ้าพูดถึงการหมดไฟ
กลไกการทำงาน สำหรับคนที่มีภาวะออทิสติกโดยภาพรวมแล้ว
คือมันจะพุ่งไปจนสุดทางเสมอ
คุณรู้วิธีผลักดันตัวเอง
ไปจนถึงจุดที่คุณลงไปกองกับพื้นได้เลย
ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่ที่มันจบลง
เพราะเมื่อฉันทำเสร็จแล้ว
กลับมีอะไรให้ทำอีกมากมาย อีกมากมาย
อีกมากมาย
มากมาย
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นบ้า
รู้สึกเหมือนเป็นบ้า รู้สึกเหมือนไม่รู้…
อะไรเลย
ฉันรู้สึกกลัว
แล้วก็…
ฉันไม่รู้ว่า…
มันจะหนักหนาขนาดนี้…
การที่ได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้เกี่ยวกับตัวเอง
ไม่มีเวลาให้รอคอย
หรือยั้งคิด
ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องทำเช่นไร
ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น เมื่อเราสามารถยอมรับความจริงได้จริงๆ
และสามารถเรียกชื่อประสบการณ์หรือความรู้สึก ที่เผชิญมาตลอดชีวิตได้ถูกต้อง
มันช่วยให้…
ทุกอย่างดูเป็นจริงมากขึ้น
ไปเถิด
มันยากเพราะคุณเหนื่อยล้ามาก และนั่นก็คือ…
เวลาพูดถึงวิธีคิดแบบ "ถ้าไม่ดีที่สุดก็ไม่ทำเลย"
ก็คือการทำแบบ "ทุ่มสุดตัวหรือไม่ทำเลย"
ไปเถิด
คุณยังมีแนวโน้มที่จะทำอะไรที่สุดโต่งด้วย
มันเลยเหมือนกับว่าคุณใช้งานตัวเองจนพังพินาศ
แล้วร่างกายของคุณก็แบบว่า "เดี๋ยวก่อน เราต้องหยุดแล้วนะ"
ไปต่อเถิด ไปเสีย
แล้วสะโพกเป็นไงบ้างคะ
แย่มากเลยค่ะ
ฉันทำตามทุกอย่างตามคำแนะนำแล้ว แต่มันไม่ดีขึ้นเลย
เลยเริ่มรู้สึกน่ากลัวขึ้นมานิดนึงแล้วค่ะ
ไปเถิด
มีอะไรที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นไหม
ถ้าให้พูดตามตรง ฉันมีอาการปวดเรื้อรัง มาตั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่นแล้วค่ะ
ตรงนั้น
เอาอีก จงไป
เคยไปหาหมอที่ ตรวจเช็กผลเลือดอย่างละเอียดหรือยังคะ
เพื่อดูว่ามีอาการอะไรที่เข้าข่าย โรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเองหรือเปล่า
ฉันรู้ว่าเราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว
แต่โรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเองกับออทิสติก มีความเชื่อมโยงกันที่ค่อนข้างสูง
ไป
ตัวชี้วัดโรคแพ้ภูมิตัวเองของฉัน…
ไปเถิด
สูงมาก
ไป…
คุณมีสถานการณ์ที่ต่างจากนักเต้นคนอื่นๆ
คุณมีอาการของโรคที่เป็นอยู่ก่อนแล้ว นั่นคือปัญหาเรื่องภูมิคุ้มกัน
ฉันรู้ว่าความเครียด สามารถกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาได้
ตอนนี้อย่าเพิ่งไปห่วงเรื่องเงินเลย
- ฉันไม่อยากผลิตโชว์เองอีกแล้ว - ไม่ต้องทำหรอก
โดยเฉพาะโชว์ที่ฉันแสดงด้วย
ทุนก้อนใหญ่ที่สุดที่เรายื่นขอไปไม่ได้รับการอนุมัติ
ได้เข้ารอบสุดท้าย เกือบจะได้แล้ว
แต่มันก็ยังน่าผิดหวังอยู่ดี
เพราะต้องเริ่มระดมทุนกันใหม่หมดเลย
คุณถูกสอนให้อดทนต่อความเจ็บปวด
ถูกสอนให้อดทนต่อความไม่สบายตัว
ฉันควรทำอย่างไรดี
นั่นแหละที่ทำให้ฉันรู้สึกหนักเกินรับไหว
อีก
ฉันแค่อยากโฟกัสกับสิ่งเดียว
ทุกอย่างที่อยู่นอกเหนือโชว์ อย่างการสอนและการออกแบบท่าเต้น
มันไม่ใช่แค่งานเสริม
ฉันทุ่มเททุกอย่างให้กับมัน
แต่มันทำให้ฉันเสียอะไรไปเยอะเลย
ไม่มีเวลาให้รอคอย
ไม่มีเวลาให้ยั้งคิด
ไม่มีเวลาให้รู้สึก
ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม
ฉันจะทำมากกว่านี้
ทำมากกว่านี้
มันสูบพลังมหาศาลเลยละ การที่ต้องผ่านเรื่องพวกนั้น
และการเปิดเผยตัวเอง
นั่นแหละ อย่างที่คุณบอกว่า
"ฉันผ่านอะไรมาเยอะ ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่นิ่งๆ"
ฉันแค่พยายามพาตัวเอง ออกไปทำหน้าที่ในทุกๆ วัน
ไม่ว่าฉันจะรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม
ไปเถิด ไป
ฉันควรทำอะไรมากกว่านี้
ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม
ควรไหม
ค่าครองชีพที่จ่ายกันอยู่นี่ คือสิ่งที่ทำให้คุณหมดไฟหรือเปล่า
ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากให้ภาระในการหาเงิน เพื่อซัพพอร์ตไลฟ์สไตล์แบบนี้มันหมดไปซะที
ให้ยกเลิกโชว์ก็ได้นะครับ
เพราะสิ่งสุดท้ายที่คุณควรทำ คือการฝืนทำโชว์เพื่อคนอื่น
เพื่อโลกภายนอก ซอนย่า หรืออเล็กซ์ หรือ…
เปล่าค่ะ ฉันอยากทำโชว์นี้จริงๆ
แต่ฉันอยากทำแค่นั้น ฉันไม่อยากทำอย่างอื่นแล้ว
งั้นก็มาลุยกันครับ
ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม
ฉันจะทำมากกว่านี้…
เธอต้องพึ่งฉันสิยะ
เธอไม่ได้เป็นภาระอะไรเลย เป็นพี่เป็นน้องกัน
- ไปเอาพลังมาจากไหนเยอะแยะ - เธอนี่… ก็ฉันมันบ้าไง
บ้าคลั่งการเต้น
บ้าคลั่งไอเดีย
และบ้าคลั่งกับการเห็นพี่น้องทางใจรู้สึกดีขึ้น
จะล้มก็ล้มมาทางนี้เลย ฉันรับได้
ฉันเข้ามาทำสิ่งนี้ก็เพราะอยากบอกเล่าเรื่องราว
มันคือแรงกระเพื่อมเล็กๆ
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ คนที่จำเป็นต้องเห็นโชว์นี้ควรจะได้เห็นมัน
ซึ่งก็หลายคนเลย
เดี๋ยวก็หาทางได้
ฉันรู้ว่าโชว์จะเกิดขึ้นแน่นอน ฉันเห็นภาพนั้น
ฉันรับรู้ได้ถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณเลย
แต่แค่ไม่รู้ว่าที่ไหนหรือเมื่อไหร่ และยังไม่รู้ด้วยว่าจะเกิดขึ้นยังไง
หลายอย่างในอาชีพนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีต่อสุขภาพของฉันสักเท่าไร
ใช่ มันก็มีเรื่องดีๆ เยอะ แต่ฉันคงไม่แนะนำให้ทุกคนทำตาม
มันเป็นแค่ความสนใจพิเศษของฉัน
สิ่งที่ช่วยฉันได้คือการเต้น
คุณกลัวอะไรมากที่สุด
เวลานึกถึงตอนที่ต้องเก็บของแล้วไปจากเมืองนี้
ในเมื่อตอนนี้คุณรู้แล้วว่ามันกำลังจะเกิดขึ้น
การเปลี่ยนแปลงมากมายในคราวเดียว
และฉัน… ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเป็นยังไงต่อไป
เรากำลังขายบ้านในฝันของเรา
ที่เราไม่มีเหตุผลเพียงพอ ที่จะเก็บมันไว้อีกต่อไปแล้ว
แบกภาระไม่ไหว ถ้ายังอยาก สร้างงานศิลปะแบบที่ฉันต้องการจริงๆ
ใช่ค่ะ ฉันตัดสินใจ ยกเลิกงานทุกอย่างในฤดูใบไม้ร่วงนี้
ฉันไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง ฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน
เพิ่งปฏิเสธงานมูลค่า 50,000 ดอลลาร์ไป
ห้าพันใช่ไหม ไม่ใช่ห้าหมื่นใช่ไหม
งานมูลค่า 50,000 ดอลลาร์จ้ะ
รู้สึกดีจัง โอ้ เย่
โอเค งั้นก็ชนแก้ว
ชนแก้ว ฉันไม่มีปัญญาซื้อกางเกงแล้ว
ครับ ผมไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรต่อนอกจากโชว์นี้
เหมือนการถอยหลังเพื่อก้าวไปข้างหน้าจริงๆ ค่ะ
เหมือนเราเลย ที่รัก
- หนูท่อสองตัวน่ะเหรอ - ใช่ มาจากเจอร์ซีย์
- หนูท่อสองตัวที่จะย้ายไปเจอร์ซีย์ - คุณคือตัวที่อ้วนกว่า
ผมเป็นตัวอ้วนเหรอ…
โธ่ คงเดินมาดูวิวแบบนี้ใกล้ๆ อีกไม่ได้แล้ว
ไม่มีอีกแล้ว
แต่ผมเชื่อว่าถึงจะล้มลุกคลุกคลานเพื่อก้าวต่อไป
ก็น่าจะดีกว่าอยู่ที่นี่ต่อไป แล้วดูเป็ดว่ายน้ำผ่านไปเฉยๆ
แถมยังว่ายเป็นเส้นตรงด้วย
พวกมันกำลังบอกว่า “จัดระเบียบชีวิตให้เข้าที่เข้าทางซะ”
- ความสมดุลมันรู้สึกแบบนี้แหละ - ใช่
บางที ในงานของคุณ
คุณอาจช่วยสร้างคำนิยามใหม่ ให้กับโลกของการเต้นก็ได้นะ
การผลักดันตัวเองในฐานะนักกีฬาเป็นเรื่องสำคัญ แต่การพักผ่อนก็สำคัญไม่แพ้กัน
โภชนาการสำคัญครับ ความสมดุลก็ด้วย
จิตใจ สุขภาพ อารมณ์ ทุกอย่างล้วนเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งนั้น
และฉันเชื่อว่าเมื่อทุกอย่างสมดุล
คุณจะมีการแสดงที่น่าทึ่งที่สุด
ใช่ค่ะ นั่นคือสิ่งที่ฉัน อยากหาให้เจอว่ามันจะเป็นยังไง
ขอบคุณจ้ะ เจนนิเฟอร์
ค่ะ ฉันชอบประโยคนั้น “ว่ามันจะเป็นยังไง”
ใช่ เพราะตอนนี้คุณยังไม่รู้หรอก แต่คุณกำลังหามันเจอ
ศิลปะที่ดีที่สุดคือศิลปะที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังสร้างมันอยู่
แค่ดำดิ่งและอยู่กับมันในทุกขณะจิต
เหมือนเจนน์เลยครับ ตอนนี้ผมก็กำลังมองโลกผ่านสายตาคู่ใหม่
และเริ่มเข้าใจว่าอะไรที่ทำให้ ผมกับเจนเชื่อมโยงกันได้ตั้งแต่แรก
และอะไรที่เชื่อมโยงเธอกับผม และทำไมเราถึง…
ผมกำลังพยายามต่อสู้กับ "ปัจจัยความแกร่ง"
จากการที่โตมากับการเป็น เด็กพังก์อมทุกข์ในยุค 90
ที่ดื่มหนักเกินไปตั้งแต่อายุยังน้อย
ยุคที่เราเก็บกดทุกอย่างเอาไว้ ทำเป็นเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้
ผมต้องทิ้งตัวตนเดิมของเอียนคนนั้นไปให้หมด แล้วแม่งก็ยากฉิบหาย
ที่ต้องทำไปพร้อมๆ กับเธอในช่วงเวลานี้
ปวดหัวมากเลย
กุญแจอยู่ไหน
กุญแจอยู่ที่ฉันเหรอ
เดี๋ยวมานะ
เขาดูเครียดๆ นะ
- เขากำลังเจอเรื่องเครียดอยู่ - เหรอครับ
ฉันกำลังแช่ในอ่างน้ำครั้งสุดท้าย ในอะพาร์ตเมนต์นิวยอร์กซิตี้ของเรา
แต่ฉันว่ามันก็ดีแล้วละ
เราจะย้ายไปนิวเจอร์ซีย์กันสักพัก
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะนานแค่ไหน
แต่ก่อนอื่น…
พาฉันกลับบ้าน
พาฉัน…
ขาดทักษะการสื่อสารทางสังคม
และการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในหลายบริบท
พาฉันกลับบ้าน
บ้าน
คุณโตมาในที่ที่สวยงามมากเลยนะ
ที่ที่คุณรู้สึกปลอดภัยและเหมือนอยู่บ้าน
การได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติช่วยให้ใจสงบมาก
เจนน์!
โธ่เว้ย!
เป็นสภาพแวดล้อมที่ลดแรงกดดัน
ในการที่ต้องคอยตอบสนอง หรือคอยควบคุมระบบประสาทรับความรู้สึก
ในขณะที่ทุกอย่างเริ่มกระจ่างชัด
ฉันกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กวัยรุ่นยังไงไม่รู้
รู้สึกเหมือนกำลังได้เปิดประสบการณ์ ทุกอย่างเป็นครั้งแรกอีกรอบ
ฉันเลยอยากรู้ทันทีว่าความรู้สึกนี้มันมาจากไหน
มันทำให้ฉันสับสนมาก เพราะมีทุกคนมีความรักมากมายให้กัน
แต่กลับไม่มีโอกาสที่จะสื่อสารกันได้สำเร็จเลย
รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
แต่ฉันมีความรู้สึกลึกๆ ว่าฉันต้องไป
ค่ะ
ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยตอนออกจากบ้านมา
(ของเจนน์)
ความบกพร่องในพฤติกรรมการสื่อสาร ผ่านอากัปกิริยาที่ใช้ในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม
ความรักกับความต้องการมันต่างกันนะ
ลูกไม่เคยต้องการแม่จริงๆ
แม่
ไม่จริงเลยนะ
(ร็อบบิน ฟรีแมน แม่ของเจนน์)
เจนนิเฟอร์ พูดว่า "สุขสันต์วันแม่" ได้ไหม
วันแม่
ใช่
ตอนเด็กๆ ฉันโดนหาว่าเห็นแก่ตัวบ่อยๆ
ปล่อย!
แล้วจะผลักแม่ทำไมเนี่ย
ชอบต่อต้าน
บอกว่าฉันไม่แคร์คนในครอบครัว
ฉันก็เลยเริ่มเชื่อคำเหล่านั้น
พอได้รับการวินิจฉัย
แล้วก็ได้ข้อมูลว่ามันเป็นกรรมพันธุ์ หรือเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมา
ก็จะเริ่มหันกลับมามองครอบครัวตัวเอง
- เอาเรื่องอะไรมาใส่หัวฉันเยอะเลย - ขอโทษ
ฉันคุมลูกไม่ได้เลย
ตอนฉันเด็กๆ แค่แม่ส่งเสียงนิดเดียว
ฉันก็วิ่งแจ้นแล้ว
แต่พอฉันเป็นแม่ ไม่มีแบบนี้เลย
รู้สึกว่าจริงๆ แล้ว ทุกอย่างมันมีต้นตอมาจากการสื่อสาร
- ใช่ - ฉันเคยรู้สึกแบบนั้นกับแม่
ฉันสื่อสารกับคนคนนี้ไม่ได้
มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนบ้า
ตอนที่แม่พูดกับหนูว่า “แล้วจะอยากรู้ไปทำไม"
แล้วก็ "จะวินิจฉัยไปเพื่ออะไร"
แล้วก็ "มันจะเปลี่ยนอะไรได้" กับ "ใครสนล่ะ"
แม่ไม่เข้าใจโลกของลูก
เพราะลูกไม่เคยเล่าให้แม่ฟัง
ที่หนูให้แม่เข้ามาในโลกของหนูไม่ได้ เพราะมันมีชิ้นส่วนสำคัญที่ขาดหายไป
(เจนนิเฟอร์)
ความบกพร่องในการตอบสนอง ทางอารมณ์และสังคม
แค่พยายามหาเงินมาทำโชว์
- จะขายตุ๊กตาพวกนี้เหรอ - ใช่ ฉันดูอยู่ว่าจะขายได้เท่าไร
ของแต่ละชิ้นพวกนี้คือตัวแทนความทุ่มเทอย่างหนัก
ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันได้พบกับการเต้น เพราะฉันโตมาในเมืองที่เล็กมาก
ไม่มีโอกาสมากนัก และคนส่วนใหญ่ก็ไม่ย้ายออกไปไหน
อย่างที่แม่คุณพูด ถ้าคุณไม่ได้เต้น
คุณคงเสียคนไปแล้ว
- ใช่ - คงเสียคนหนักมาก
ที่ไอดาโฮ ผมมองเห็นเลยละ
มีกลุ่มคนจำนวนมากเลย
ที่ไม่เคยเข้าถึงการดูแลสุขภาพจิต
หรือมันไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดคุยกัน
ไม่ใช่สถานที่ที่น่าอยู่เลย…
มาแล้ว
สำหรับอะไรก็ตามที่ถูกมองว่าแตกต่าง
เจนน์ไม่เข้ากับสมการของเมืองนั้น
มันเป็นเมืองที่เล็กมาก
ตอนฉันโตที่นั่น มีประชากรประมาณ 700 คนเองมั้ง
- เมืองคุณชื่ออะไรนะ - สตาร์
ตายแล้ว สมุดบันทึกตอนเกิด ที่เขียนข้อมูลไว้สองหน้าเต็ม
(ไบรอน ฟรีแมน พ่อของเจนน๋)
"บันทึกพฤติกรรม"
"แปดเดือน อยากเล่นกับเด็กโต ไม่อยากเล่นกับเด็กวัยเดียวกัน"
"ตอนอายุเท่านี้ หนูเป็นเด็กที่ มีความเป็นตัวของตัวเองสูงและชอบเถียง"
"บางครั้งแม่ก็สงสัยว่า แม่จะผ่านพ้นวันนั้นไปได้ไหม"
"หนูฉลาดมาก"
"สะกดชื่อได้ นับเลขได้"
"บางครั้งหนูก็มีคำศัพท์ที่น่าทึ่ง"
"กรี๊ดเยอะมาก"
มีเขียนไว้ไหม
- ปล่อยนะ - ได้แล้ว ถอดออกมา
- ปล่อย - ได้แล้ว
ไม่…
"แต่ที่สำคัญที่สุด
เรารักลูกมากกว่าที่เคยคิดว่าจะรักใครได้"
"ลูกเป็นเด็กที่วิเศษ ไม่มีอะไรมาแลกกับลูกได้เลย"
"ลูกเป็นเด็กตัวน้อยที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่"
"วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 1991"
ความบกพร่องในการพัฒนา การดำรงไว้ และการทำความเข้าใจในความสัมพันธ์
เขาว่ากันว่าส่วนหนึ่งของการเป็นออทิสติก มาจากพันธุกรรม
ดูไม่ปกติเลย
พี่น้องกับครอบครัวก็เหมือนกระจกสะท้อนตัวเรา
- เนียนเลยนะ - ก็เป็นครอบครัวกันนี่
การค้นพบความจริงในชีวิตทั้งหมดนี้ กำลังเกิดขึ้นไปพร้อมๆ กัน
กับการทำโชว์ครั้งนี้
ชูตุ๊กตาขึ้นมาให้ทุกคนเห็นสิ เจนนิเฟอร์
การค้นพบที่เกิดขึ้นในชีวิตฉัน
กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าบนเวที ในรูปแบบที่สวยงามและเป็นธรรมชาติ
หมีเหรอ หมีอยู่ไหน
หมีอยู่ไหน
พ่อว่าอยู่ที่ลูกนะ
หมีอยู่ไหน
- น่ารักจัง ลูกไม่เห็นฉัน - ลูกคลานได้ ลืมแล้วเหรอ
ถ้าโลกนี้มันสมบูรณ์แบบ
ฉันคงดึงออกมาได้เป็นกองเลย
ใช่
กองเป็นภูเขาอยู่ที่เท้าตอนที่ฉันทำเสร็จ
นั่นแหละ
คุณพูดถึงงานชิ้นนี้สักหน่อยได้ไหม
- มันมีความหมายกับคุณยังไง - ได้
นี่คือบ้านแม่ของร็อบบิน
สวัสดีค่ะ คุณยาย
ที่บ้านคุณยายของฉัน
ฉันมีความทรงจำเกี่ยวกับการเล่น
และรู้สึกอิสระเสรี
จ๊ะเอ๋
ยายมีวิธีรับรู้โดยสัญชาตญาณ
ที่จะปล่อยให้ฉันได้ทำอะไรซ้ำๆ อย่างต่อเนื่อง
ฉันเลยรู้สึกเป็นอิสระเสมอ เพราะคุณยายไม่เคยห้ามฉัน
ฉันจะเปิดเพลงเดิมเป็นร้อยรอบ
ยายไม่เคยบอกว่า "เอ้า ปิดได้แล้ว"
ที่มีทิชชู่ก็เพราะตอนเด็กๆ ฉันกระโดดข้ามไม่เป็น
คิมบอกฉันว่านี่คือลักษณะทั่วไปของเด็กออทิสติก
ที่มักจะมีปัญหาเรื่องการกระโดดข้าม
คุณยายก็เลยสอนฉันกระโดด โดยใช้กล่องกระดาษทิชชู่
ท่านจะบอกว่า “พอหนูก้าวขา ให้หยิบทิชชู่ออกมา
แล้วพอหนูกระโดดก็ให้โยนมันทิ้งไป”
ฉันกระโดดข้ามเป็นเพราะแบบนี้
จำได้ว่าทั้งห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยทิชชู่
และยายก็ไม่ได้สั่งให้ฉันเก็บกวาด
หรือทำให้รู้สึกผิดที่ทำบ้านรกเลยค่ะ
ฉันกระโดดเป็นเพราะแบบนี้แหละ
ไอเดียเรื่องทิชชู่ในโชว์ก็เลยมาจากเรื่องนี้
ท่านสอนให้คุณขยับร่างกายอย่างเป็นจังหวะ
คนที่มีภาวะออทิสติกมักมีปัญหา การสั่งการกล้ามเนื้อที่ไม่สัมพันธ์กัน
พวกเขาเลยมักจะไม่มีจังหวะ ในการเคลื่อนไหวร่างกาย
นั่นคือสาเหตุที่การกระโดดข้าม เป็นเรื่องยากสำหรับคุณ
คุณยายช่วยฝึกให้คุณก้าวผ่านเรื่องนั้นไปได้
ด้วยวิธีที่เห็นภาพชัดเจนผ่านกระดาษทิชชู่
และช่วยสาธิตให้คุณเห็นผ่านการก้าวขา
ตอนที่คุณหยิบทิชชู่ออกมา และกระโดดขณะที่โยนทิชชู่ทิ้งไป
พอท่านทำแบบนั้น คุณก็ทำได้ทันทีเลย
และนั่นคือวิธีเข้าถึง คนที่มีภาวะออทิสติกได้อย่างแท้จริง
คือการสื่อสารผ่านสิ่งที่พวกเขาสนใจ
ท่านได้มอบของขวัญที่ล้ำค่าให้กับคุณจริงๆ ค่ะ
(ภรรยา - แม่ - ยาย ฟลอเรนซ์ ไอ.)
เจนนิเฟอร์เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง ตั้งแต่อายุยังน้อย
ส่วนฉัน กว่าจะรู้ก็ตอนที่แม่เสียไปแล้ว
แม่พึ่งพาคุณยายจริงๆ
ใช่
และแม่ก็อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น
แม่ไม่เคยโกรธลูกเลยนะ
แม่รักทุกอย่างที่ลูกเป็น
แม่แค่ต้องการความช่วยเหลือในบางครั้ง
ท่านมอบของขวัญที่ล้ำค่าให้กับคุณจริงๆ
ใช่
(เซาท์ออเรนจ์ รัฐนิวเจอร์ซีย์)
- ฮัลโหล - สวัสดี
- เข้าเรื่องเลย
เพเรลแมนจะสนับสนุนการแสดงของเรา
- อะไรวะ - อะไรวะ
เราจะได้เป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลเปิดตัว
ซอนย่าได้รับอีเมลนี้จากบิล ผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์เมื่อวันนี้เอง
เขาบอกว่า "ขอโทษที่ตอบช้า ช่วงนี้ยุ่งมาก"
"เราพร้อมสนับสนุนเต็มที่
ต้องการจ้างงาน รวมถึงช่วยทำให้โปรเจกต์นี้เกิดขึ้นจริง”
“ซอนย่า ขอบคุณมากที่นำเสนอ โปรเจกต์ที่สวยงามนี้ให้เราพิจารณา”
นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเลยนะ
- นี่มัน… - เราควรตั้งชื่อสารคดีว่าอย่างนั้นนะ
- "นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ" - เนอะ ต้องตั้งชื่อนี้เลย
เหนือความคาดหมายมาก
เหนือกว่าสิ่งที่ฉันเคยฝันไว้มากจริงๆ ค่ะ พูดเลย
- ใช่ มันน่าทึ่งมาก - ใช่
ฉันไม่รู้เลยว่ามีอะไรแบบนี้อยู่ด้วย
เหลือเชื่อจริงๆ
ก็แค่ต้องมีเรื่องสะเทือนใจในชีวิตเกิดขึ้นก่อน
ไม่ได้อะไรมาง่ายๆ
(ศูนย์ศิลปะการแสดงเพเรลแมน นิวยอร์ก - รัฐนิวยอร์ก)
โอเค กระโดด
คุณแค่จินตนาการว่ามันจะเป็นยังไง
ซึมซับมันเข้าไป
เจ๋งมาก
ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ฉันอยู่เคียงข้างคุณเสมอถ้าคุณต้องการฉัน
แต่คุณเองก็มีความสามารถ ที่จะบอกความต้องการในชีวิตได้ด้วยตัวเอง
และวันนี้คุณก็ต้องการฉัน
และฉันก็ดีใจมากที่ได้มอบพื้นที่นี้ เพื่อให้คุณได้ระบายออกมา
ฉันรู้สึกดีมากที่คุณเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม และดีใจจริงๆ ที่คุณทำแบบนั้น
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ
มีครับ
ฉันยินดีที่จะช่วยพูดคุยหาทางออก ไปพร้อมกับคุณ ถ้าคุณต้องการ
ครับ ผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์มากเลย
- ดีเลยครับ ขอบคุณครับ - โอเคค่ะ ได้เลย
มันเป็นเรื่องที่สร้างกำลังใจ เพราะฉันรู้ว่ากำลังทำสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร
- คิดว่าคุณก็รู้เหมือนกัน - ใช่
- เหตุผลมันมีอยู่ - ใช่
แต่พ่อแม่ที่รู้ว่าลูกเป็นออทิสติก หรืออาจจะอยู่ในกลุ่มอาการ
แต่พวกเขากลับเลือกที่จะไม่ระบุตัวตนนั้น
“รอดูไปก่อนเถอะว่า เขาจะใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ไหม”
และนั่นมันน่าเศร้ามาก เพราะเด็กคนนั้นรู้ดี
ว่าเขาไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นๆ
การเพิกเฉยต่อเรื่องนี้ก็เท่ากับ คุณกำลังสอนให้เขาเพิกเฉยต่อตัวตนของตัวเอง
ฉันไม่ได้บอกว่ามันเกิดจากความประสงค์ร้าย
- ทำไปเพราะรัก - เขาคิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูก
แต่ในฐานะคนที่ได้รับการวินิจฉัย ค่อนข้างช้าในชีวิต
ฉันรู้สึกว่าน่าจะรู้เร็วกว่านี้
ฉัน… อยากรู้ให้เร็วกว่านี้จริงๆ
เหมือนกัน
- ค่ะ - ทำไมไม่เอากล้องจากอเล็กซ์ล่ะ
- โอเค - หันไปทางเขาสักแป๊บ
- อ๋อ โอเค - ได้ไหม
- ได้ - เปิดอยู่ไหม
- เปิดอยู่ มันบอกว่า "กำลังบันทึก" ใช่ไหม - ใช่
อเล็กซ์
- มีอะไรเกิดขึ้นเยอะเลย - ใช่
- ยังเกิดขึ้นอยู่ - ใช่
ฉันเลยสงสัยว่า ตอนนี้เธออยู่ตรงไหนในรถไฟเหาะตีลังกา
พูดอะไรหน่อยสิ
ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ
รู้แล้ว เดี๋ยวนะ เครียดหรือเปล่าเนี่ย
เปล่า น่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้นะ
ฉันรู้สึกโชคดีที่ได้เจอเธอ
อย่าเพิ่งโยนนะ
- ตอนที่เราเจอกันและวิธีที่เราเจอกัน - ว้าว สวยจัง
หรือพูดให้ถูกคือเราหากันจนเจอ
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ที่กำลังเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเราทั้งคู่
ฉันเข้าใจดีเลย
เธอกลายมาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันคนหนึ่ง
หาอเล็กซ์ซิ
แต่ฉันรู้ว่าเราคล้ายกันมากกว่าที่ฉันคิด
เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ
เพราะเธอบดบังมันไว้ได้เนียนมาก จนไม่มีใครสังเกตเห็น
ไม่มีใครแก่เกินไปที่จะรู้สึกว่าเป็นคนพิเศษ
แต่ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้เห็นตัวตนของเธอ
เห็นตัวตนจริงๆ ของเธอ
ฉันค้นพบว่าเธอคือ… กระจกสะท้อนตัวฉัน
มีใครรู้ไหมว่าเธอเป็นออทิสติก นอกจากฉันกับดร.กิลเบิร์ต
ไม่มี
เธอคอยซ่อนบางสิ่งที่ไม่ชอบเกี่ยวกับตัวเอง
ใช่
และตอนนี้เธอถูกขอให้เปิดเผย ส่วนที่พยายามซ่อนมาตลอดชีวิต
มันมีจุดที่ฉัน… พังทลายเลยแหละ
ใช่ เมื่อไม่กี่ปีก่อนฉันก็ชัตดาวน์เลย
ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง ตอนนั้นผมแย่สุดๆ
มันส่งผลกระทบต่องาน ครอบครัว และเพื่อน
ผมทำอะไรไม่ได้เลย
แล้วคุณรู้สึกถึงความเศร้า ตรงส่วนไหนของร่างกายบ้างคะ
ทุกส่วนเลยครับ
พูดไม่ออกเหรอ
- อืม เข้าใจ - ใช่
ตอนนั้นฉันไม่สามารถสบตาคนอื่น และสื่อสารได้เลย
คิดว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนั้น
มีคำถามที่เกี่ยวกับความรู้สึกและอารมณ์
และคำถามแรกคือความสุข
อะไรทำให้คุณมีความสุข
- ครอบครัวครับ - ค่ะ
ผมโชคดีมากในเรื่องนั้น
หวัดดีครับ แม่
- หวัดดีจ้ะ - เป็นไงบ้าง
- ถ่ายวิดีโออยู่เหรอ - ใช่
- ตายจริง - พูดอะไรหวานๆ หน่อย
- แม่รักลูก - ขอบคุณครับ
- และแม่ยินดีกับลูกมากๆ - ขอบคุณครับ แม่
ดูสิ พี่น้องแฮมเมอร์
ผมได้รับแรงบันดาลใจจากพี่ชายเยอะมาก เพราะผมนับถือเขา
เพราะผมได้อะไรจากเขามาเยอะ
- ฉันรู้ว่าคุณสนิทกับเขามาก - ครับ สนิทมากเลย
บ้าจริงๆ
แล้วก็มีมิเกล
โห ผมรักผู้ชายคนนั้นจริงๆ ผมคิดเรื่องนี้บ่อยๆ
คิดว่าถ้าไม่มีมิเกล ถ้าเราไม่เคยเจอกัน
ผมก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน
ฉันเห็นว่าคุณมีอาการเข้าข่ายอยู่นะคะ
คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้
พูดตรงๆ เลย ผมก็ไม่นึกว่าผลจะออกมาแบบนี้
ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้าง
ผมแค่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้
ฉันว่าคนชอบพูดกันเป็นปกติว่า "ไม่เห็นเหมือนคนเป็นออทิสติกเลย"
"ไม่ดูเป็นแบบนั้นซะหน่อย" หรือ "แล้วมันสำคัญยังไงล่ะ"
เพราะฉันรู้ว่ายังมีคนอื่นๆ บนสเปกตรัม ที่อาการหนักกว่าฉัน
ฉันคิดวนอยู่ในหัวว่า พวกเขาน่าจะได้รับการวินิจฉัยมากกว่าฉัน
การที่ฉันได้รับการวินิจฉัย
รู้สึกเหมือนฉันไปแย่งมันจากคนอื่น
- ไม่รู้ทำไม - อืม
เพราะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผ่านเส้นชัยของช่วงที่ยากที่สุดมาแล้ว
คนส่วนใหญ่คิดแบบนั้น
หลังจากที่พิสูจน์มาตลอดว่าเรามีความสามารถ
ทำไมถึงอยากติดป้ายที่มันฟังดูไม่ดีอย่างออทิสติก
ทำไมไม่เลือกที่จะเป็นคนปกติต่อไปล่ะ
ทำไมถึงต้องเปิดเผยตัวเองแบบนั้น
- นั่นคือสิ่งที่พวกเขาพูดจริงๆ - ใช่ ฉันแค่เบื่อที่จะเสแสร้ง
- นั่นคือสิ่งที่ต้องเปลี่ยน - ใช่
(ไม่จริง)
(ฟรีทรีตเมนต์หน้า)
ฉันไม่แน่ใจอันนี้
- ไม่รู้ว่าแปลกไปไหม - ไม่ ฉันว่ามันต้องแปลกไว้ถึงจะดี
เจ๋งมากเลย
รู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นคนตัดต่อหนัง
มันเป็นยังไงเหรอ
เหมือนพยายามแก้ปริศนา ที่มีความเป็นไปได้ไม่จำกัด
ขณะเดียวกันก็ต้องออกแบบปริศนานั้นไปด้วย
ฉันรักในสิ่งที่เป็นอยู่ เพราะฉันได้รู้แล้วว่าสมองของฉันถูกสร้างมา
ให้ประมวลผล มองโลก สร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ในมุมที่แตกต่างออกไป
ใช่
ความสำเร็จที่ผ่านมาเกิดจาก การที่ฉันหมกมุ่นกับมันอย่างหนัก
แต่ก็เกิดจากการที่ฉัน เพิกเฉยต่อขีดจำกัดของตัวเองด้วย
ใช่เลย
จัดเต็มไปเลย เบบี๋
เอาเลย แฮมเมอร์
ฉันก็เหมือนเธอแหละ พอถึงจุดที่ ต้องเริ่มใช้สิ่งนี้เพื่อหาเลี้ยงชีพเป็นอาชีพหลัก
ฉันรู้สึกว่าในฐานะศิลปิน ฉันสูญเสียจุดมุ่งหมายไป
ฉันล้มเหลวในการเข้าใจความซับซ้อน การเมือง
และสูญเสียความไว้ใจในตัวผู้คนไปมากเลย
มันเป็นสิ่ง… เป็นผลลัพธ์ที่ผมไม่อยากมี
- ผมก็ไม่รู้ว่าผมพูดอะไร - ไม่ค่ะ คุณกำลังอธิบาย
ผมเป็นคนที่ไว้ใจคนอื่นมากเกินไป จนมันกลายเป็นข้อเสีย
ผมมองแค่สิ่งที่เขาแสดงออกภายนอก และเชื่อว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ
และนั่นก็ทำให้คุณตกอยู่ในสถานการณ์ ที่มักจะถูกคนอื่นเอาเปรียบ
ผมมักจะเจอปัญหาตรงนั้นแหละ
ฉันเหมือนเธอเลย ตรงที่สามารถฝืนทนผ่านทุกอย่างไปได้
เหมือนตรงที่ทำงานหนักจนหมดไฟเอาได้
ไม่เคยรู้ว่าภาวะหมดไฟของออทิสติกคืออะไร ก็เลยไม่มีเครื่องมือรับมือกับมัน
ใช่
เพื่อนสนิทของฉันที่ชื่อเรย์ก็ไม่รู้เหมือนกัน
เยี่ยมเลย
ฉันไม่ชอบอยู่หน้ากล้อง แต่ก็จะทำเพื่อพวกเธอนะ รักนะ
เราเหมือนกันมาก
- เหมือนกันมาก - ใช่
ฉันรู้จักนิสัยเขา
รู้ว่าเขากลัวอะไร โกรธเรื่องอะไร และรู้ว่าเขาแสดงอะไรให้โลกเห็น
ซึ่งต่างกันมาก
นอกจากเรย์แล้ว
ฉันไม่เคยคุยกับใครเรื่องอะไรเลย
เขาเป็นคนร่าเริงมาก
- แต่มันเป็นการชดเชยสิ่งที่ขาดไป - ค่ะ
เหมือนกับเจนน์
ผมได้เห็นด้านหนึ่งของเรย์ที่คนอื่นไม่ค่อยได้เห็น
และผมเห็นตัวเอง
เขาเป็นแสงสว่าง
เขาเป็นแสงสว่างในชีวิตผม
เมื่อหลายปีก่อน
เขาฆ่าตัวตาย ด้วยการกระโดดออกจากหน้าต่างบนตึก
และผมก็อดคิดไม่ได้ว่า
ถ้าในตอนนั้น เราทั้งคู่ ต่างรู้ความจริงในสิ่งที่ผมรู้ตอนนี้
บางทีเขาอาจจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ดีกว่านี้ ถ้ามีเครื่องมือในการรับมือที่ถูกต้อง
(คนออทิสติกมีโอกาสฆ่าตัวตาย มากกว่าคนทั่วไปถึงเก้าเท่า)
มาคุยเรื่องที่มีความสุขกันดีกว่า คิดยังไงกับหนังเรื่องนี้บ้าง
เพราะผมอาจจะเปลี่ยนทั้งหมด
เธอว่าไงบ้าง ฉันรับรู้ถึง ความรู้สึกของเธอได้เยอะมากเลย
ประสบการณ์ที่เจอในชีวิตจริง จะเปลี่ยนมุมมองของเรา
พอๆ กับที่เธอกำลังเล่าเรื่องราวของฉัน
ประสบการณ์และมุมมองของเธอ
ก็เป็นส่วนสำคัญของสิ่งที่เธอทำอยู่
เธอต้องอยู่ในนั้นด้วย
ปกติคุณไม่ใช่คนที่จะออกมาบอกเล่าเรื่องราว
คุณคือคนที่นำเสนอสิ่งที่คนอยากบอกเล่า
เพราะงั้น นี่จึงเป็นมุมมองที่ต่างออกไปสำหรับคุณ
- มันน่ากลัวน่ะครับ - ค่ะ
เพราะทีแรก ผมไม่ได้จะเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้
แต่นั่นคือเรื่องเดียวที่เรามี
ผมไม่เคยพูดอะไรกับใครเลย พูดจริงๆ
นั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยมีมาก่อน แม้แต่กับมิเกล
เพราะผมมักจะเก็บมันไว้…
คุณกลัวอะไรคะ
ผมอายน่ะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
มันยากมากที่จะผ่านจุดนั้นไปได้
เพราะผมไม่เคยรู้สึกว่า ตัวเองเข้ากับที่ไหนได้เลยจริงๆ
เลยพยายามหาการยอมรับจากทุกที่
ซึ่งทำให้ผมถูกชักจูงได้ง่าย เพื่อไปทำอะไรอย่าง…
การล่วงละเมิด… การล่วงละเมิดทางเพศในเด็ก
โธ่…
ผมไม่เคยพูดออกมาดังๆ แบบนี้มาก่อน
คุณอายุเท่าไรตอนที่เริ่มเกิดเหตุแบบนั้น
(80 ถึง 90% ในคดีล่วงละเมิด ทางเพศเด็กไม่ถูกการรายงาน)
น่าจะประมาณห้าหรือหกขวบ
ตายจริง ยังเด็กมากเลย
- ครับ - อเล็กซ์
ส่วนที่ยากของการถูกล่วงละเมิด คือการที่มันต้องถูกเก็บเป็นความลับ
น่าเสียดายที่คนคนนั้นสอนคุณ
ให้ปิดบังและเงียบไว้
ไม่ให้เป็นตัวของตัวเอง
(เด็กออทิสติกมีแนวโน้มตกเป็นเหยื่อกว่าห้าเท่า)
มีความสัมพันธ์กันสูงกว่า ประชากรกลุ่มปกติมากเลยค่ะ
ผมกลัวว่าจะถูกมองว่าเป็นเกย์
ค่ะ
นั่นคือสิ่งที่ผมกลัวที่สุด และผมคิดว่านั่นคือเหตุผลที่ผมเงียบ
ผมแค่ไม่เข้าใจมัน
(คนเป็นออทิสติกมีแนวโน้มระบุตัวตน เป็นเพศทางเลือกมากกว่าคนปกติหกเท่า)
แต่โลกบอกผมว่าเป็นเกย์มันไม่ดี
ตอนเด็กๆ คุณกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ว่าผมจะเป็นคนที่ไม่มีใครรักและถูกทิ้ง
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันไม่มีวันที่จะเป็นแบบนั้นได้เลย
ต้องใช้พลังงานเยอะมากเลยนะ อเล็กซ์ ที่ต้องเก็บมันไว้นานขนาดนั้น
การเรียนรู้ที่จะพูดคุยกับคุณ
ทำให้การเชื่อมโยงกับมิเกลง่ายขึ้นมาก
ผมไม่เคยคิดว่าจะได้คุยกับเขาแบบนี้ โดยไม่ต้องกลัวอะไร
ผม… ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นตั้งแต่เรย์
แต่ตอนนี้เจนน์ก็เข้ามาเป็นแบบนั้นให้ผม
เพราะเราสามารถช่วยกันคิดประมวลผล แทนที่จะคิดคนเดียว
ฉันมักจะชอบหนีไปแอบเวลาที่อาการเริ่มแย่
เธอกับฉันมีอะไรคล้ายกันหลายอย่างมาก
- ตลกมากเลย - เนอะ
- เธออยากเลิกเหล้าให้ได้ - ใช่
- อยากมานานแล้ว - ใช่
อยากมากๆ เลย…
ฉันพยายามจะเข้มแข็ง และกล้าเผชิญหน้ากับทุกอย่าง
มันสำคัญกับฉันมาก
แต่นี่เป็นเรื่องที่ฉันรู้สึกอับอายมาก
- แล้วฉันก็รู้สึกเหมือน… มัน… - อืม
เหมือนฉันเป็น… เหมือนฉันเป็นคำโกหก
โรคซึมเศร้าและโรควิตกกังวล สามารถเกิดขึ้นควบคู่กับออทิสติกได้
หลายครั้งคนก็จะหันไปพึ่งแอลกอฮอล์ เพื่อปลอบประโลมใจ
เพราะมันสามารถเปิดโอกาส ให้สถานการณ์เหล่านั้นง่ายขึ้นมาก
(คนออทิสติกมีแนวโน้ม ติดสารเสพติดมากกว่าเจ็ดเท่า)
เธอร้องไห้แล้วบอกว่า "ฉันกังวลว่าถ้าอยู่กับคุณ
ฉันจะเลิกเหล้าไม่ได้ และฉันไม่อยากอยู่โดยไม่มีคุณ"
และผมคิดว่าตอนนั้นแหละที่ผมแบบ…
"แม่งเอ๊ย"
รู้ไว้นะว่าฉันรักพวกเธออย่างไม่มีเงื่อนไข
และฉันอาจจะเป็นหนึ่งในคนที่เข้าใจมากกว่า
ฉันนำหน้าเธอไปสองสามก้าว
- แค่นั้นแหละ ไม่ได้ไกลมาก - ใช่
- เหมือนตอนที่เธอเป็นออทิสติก - ใช่
- แค่รู้ไว้ว่าฉันอยู่เคียงข้างเสมอ - ขอบคุณนะ
ยิ่งคุณระบายมันออกมา ยิ่งคุณยอมให้คนอื่นได้เห็น
และได้รับความรักกลับไป มันจะยิ่งช่วย สร้างความเชื่อมั่นในตัวคุณให้แข็งแกร่งขึ้น
ตัวตนของคุณมีความหมายต่อโลกใบนี้
ครับ
สุขสันต์วันเกิด…
นี่คือเหตุผลที่ผมพยายามอย่างหนัก
เพื่อทำความเข้าใจสมองของผม
ก่อนที่จะได้รับการวินิจฉัยนี้อีก
เพราะผมกลัว
ผมไม่อยากถึงจุดที่รู้สึกว่าไม่มีทางเลือกอื่น
นอกจากปิดทุกอย่าง
(ด้วยการสนับสนุนอย่างเป็นระบบ สำหรับอาการระดับหนึ่ง สอง และสาม)
(คนออทิสติกมีแนวโน้มที่จะเติบโตได้ดี)
เอียน
(พึ่งพาตนเองได้)
- เอียน - อะไร
ไม่เห็นหน้า
(มีสุขภาพจิตที่ดี)
ไม่เห็นหน้า
ไม่ๆ มาให้เห็นหน้าหน่อย จะได้รู้ว่าอยู่ไหน
เราอยู่ที่ไหนกัน
(เจคอบส์พิลโลว์ เบ็คเก็ต - แมสซาชูเซตส์)
เจคอบส์พิลโลว์
ในสตูดิโอที่สวยที่สุดในอเมริกา
บอกหน่อยว่าเราอยู่ที่ไหน
เราอยู่ที่เดอะเชิร์ชที่แซกฮาร์เบอร์
ที่นี่เหมือนมีมนตร์ขลังเลย
องค์กรเหล่านี้ไม่ได้แค่บริจาคพื้นที่ให้เรา
แต่ที่สำคัญที่สุดคือเวลา
(โฟร์ทีนสตรีท วาย นิวยอร์ก)
การสร้างโชว์แบบนี้ อาจใช้เวลาหลายปีและทรัพยากรมากมาย
(กำลังทำการแสดง ห้ามเข้า)
ในศิลปะของเราและในหลายๆ ที่
มีสูตรที่ใช้มานานแล้ว
ที่ใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป
ถ้าเราลดความเข้มงวดนั้นลงได้
และสำรวจมันไปด้วยกัน
และไม่มองว่าสถานการณ์เหล่านี้ เป็นข้อบกพร่องหรืออุปสรรค
บางทีอาจต้องใช้เวลามากขึ้น
แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณให้เวลา
พื่อให้สมองที่งดงามได้โอบรับไอเดียใหม่ๆ
มันจะเป็นยังไง
นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ
สำหรับคนที่เป็นออทิสติก
หนึ่งในพฤติกรรมกระตุ้นประสาท ที่พบบ่อยที่สุดคือการเต้นแบบด้นสด
ฉันอยากให้คงความเป็นอิสระแบบด้นสดนี้ไว้บ้าง
ฉันว่ามันสำคัญที่เราจะเดินเข้าไปแล้วถามว่า
"คุณต้องการอะไร" ไม่ใช่ "คุณเป็นอะไร"
ในเคสของเจนน์ เธอไม่ได้พยายามที่จะ
รักษามันให้หาย หรือแก้ไขสิ่งที่เธอเป็น
มันคือการตระหนักรู้
การทำให้ชัดเจนว่านี่เป็นเรื่องของฉันเท่านั้น
และฉันไม่มีความตั้งใจที่จะมาพูดแทนใคร หรือสรุปภาพรวมที่ยิ่งใหญ่อะไร
เกี่ยวกับออทิสติกโดยทั่วไป หรือประสบการณ์ของคนอื่น
และนั่นสำคัญมากเพราะ อาการออทิสติกมีเป็นสเปกตรัม
และคนเรามีความต้องการการซัพพอร์ตหลายแบบ
พอถึงตรงนี้
ฉันว่าถ้าใช้แขนมากกว่านี้ จะทำให้รู้สึกถึงการหยุดได้มากขึ้น ใช่
การตระหนักว่าฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนสมองได้
เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นอิสระที่สุด
(เรเชล ฮอค ผู้ออกแบบฉาก)
มีคำถามอะไรไหม ก่อนที่เราจะเริ่ม
ใช่ มันต้องสนุกแน่
ใช่
(ฮอลแลนด์ แอนดรูว์ส นักแต่งเพลงและนักแสดง)
เราลองนำภาษาจากเกณฑ์ การวินิจฉัยโรคจริงๆ มาใช้ในโชว์
และฉันคิดว่ามันน่าสนใจมาก ที่ได้เห็นภาษาที่แข็งทื่อแบบนั้น
มาแปะเคียงข้างกับประสบการณ์ของมนุษย์จริงๆ
เวลาอ่านเกณฑ์การวินิจฉัยออทิสติกในดีเอสเอ็ม
มันแข็งทื่อมาก
คำแรกของทุกลักษณะมันจะเป็น
"ล้มเหลว ผิดปกติ ไร้ความสามารถ ขาดแคลน"
แล้วพอได้ยินนักบำบัดของฉันอธิบายลักษณะเหล่านี้
เธออธิบายมันออกมาในมุมที่ สวยงามและสร้างสรรค์มาก
การได้เห็นภาษาที่แตกต่างกันสุดขั้นแบบนั้น
แล้วก็ได้เห็นวิดีโอของเด็ก
มันไม่เข้ากันเลย
ใช่
บางทีมันก็มีอะไรบางอย่าง
ใช่ ฉันก็เหมือนกัน
อะไร
คุณทำอะไร
ตอนที่คุณ…
ฉันไม่เคยถามคุณ
- ได้แล้ว - เย่
- เยี่ยม - เวลานี้แหละที่มีไว้เพื่อสิ่งนี้
บอกหน่อยว่าเราอยู่ที่ไหน
- ไม่ได้ยิน พูดดังๆ หน่อย - ลาโฮลยา
- ลาโฮลยาเหรอ - ลาโฮลยาเหรอ สวัสดี
ได้เลยค่ะ อยากไปมาก
เราอยากไปอยู่ที่นั่นสามเดือน
ขอบคุณมากนะคะ บาย
เราอยู่ที่โรงละคร ลาโฮลยาเพลย์เฮาส์อันเลื่องชื่อ
อยู่ในห้องซ้อม
ที่ลาโฮลยา รัฐแคลิฟอร์เนีย
(ร้อง ฮอลแลนด์)
วันแรก
(กลอง ไพรซ์)
(ไพรซ์ แมคกัฟฟีย์ กลอง - นักแสดง)
เราเห็นความทรงจำนี้ที่นี่
และรถแทรกเตอร์กับตุ๊กตาเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องเห็น
(ตำแหน่งชุดนอก ตำแหน่งส่งชุด)
โชว์ของเราได้รับจ้างจากโรงละครลาโฮลยา
(ชุด)
เราเป็นการแสดงเต้นชุดแรกเลยมั้ง
ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลหลัก
เหมือนฝันไปเลยจริงๆ
ที่ได้มาที่นี่
เพื่อสร้างสรรค์ผลงาน
การได้แสดง
แล้วล้มเหลว เรียนรู้ และเติบโต
- โอเค ทุกคน เย่ - ขอให้โชว์ออกมาดี
รู้สึกเหมือนมีคนคอยโอบอุ้มและสนับสนุน
เย่
การได้มีโอกาสฝันให้ใหญ่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ
สุดยอดมากเลย
(ศิลปะและวัฒนธรรม ชีวิตบนสเปกตรัม)
กางให้ดูหน่อย
(ฟรีแมน)
สะกดชื่อถูกด้วยแฮะ
วันพฤหัสฯ หรือยัง
เมื่อไหร่จะได้เต้นอีก
(วันพฤหัสฯ หรือยัง)
ตอนที่เจนน์ยังเด็ก
วันพฤหัสฯ คือวันเรียนเต้น
ถึงจะเป็นวันจันทร์
เธอก็จะถามว่า "วันนี้วันพฤหัสฯ หรือยัง"
- อะไรนะ - ถามซ้ำๆ
ฉันอยากจะบอกว่า "ฉันอยากให้เป็นวันพฤหัสฯ ฉันอยากเต้นทุกวัน"
แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้จะพูดยังไง
เมื่อไหร่ฉันจะได้เต้นอีก
เธอเฝ้ารอวันพฤหัสบดี เพราะมันทำให้เธอสงบและปลดปล่อย
มันมอบความรู้สึกถึงระเบียบแบบแผนที่ลึกซึ้ง
วันพฤหัสฯ หรือยัง
ฉันก็เลยรู้สึกว่ามันสวยงามมาก
วันพฤหัสฯ หรือยัง
วันนี้มีอะไร
วันนี้เป็นคืนเปิดการแสดงที่โรงละครลาโฮลยา
และเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชม
ตอนนี้คิดอะไรอยู่
ฉันภูมิใจในตัวพวกเราสุดๆ
จนไม่อยากเชื่อว่าเวลาผ่านไปสามปีแล้ว
- ใช่ - เข้าใจที่พูดไหม
ฉันว่าฉันน่าจะตื้นตันมากกว่านี้
หลังจบโชว์ ในตอนที่ฉันได้เห็น คนที่ฉันรักทุกคนมาอยู่พร้อมหน้ากัน
ไม่รู้จะมีคนมาดูเยอะไหม
ยี่สิบ สิบเก้า สิบแปด สิบเจ็ด สิบหก สิบห้า สิบสี่
สิบสาม สิบสอง สิบเอ็ด สิบ เก้า แปด เจ็ด หก…
บ้าชะมัด เรากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย
สาม สอง หนึ่ง
ในฐานะคนที่เพิ่งได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติก
ฉันกำลังค้นพบตัวเองอีกครั้ง รวมถึงตัวตนของฉันในฐานะศิลปิน
แบบเรียลไทม์ ไปพร้อมๆ กับที่โชว์นี้กำลังเป็นรูปเป็นร่าง
ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่มีสถานที่อย่าง ศูนย์ศิลปะการแสดงและโรงละครลาโฮลยา
มันสะท้อนให้เห็นว่า พวกเขากล้าที่จะยอมรับความเสี่ยงแค่ไหน
เพราะงานศิลปะมากมายมักเริ่มต้นขึ้น
ในรูปแบบที่แปลกประหลาด หรือไม่สามารถวัดผลเป็นรูปธรรมได้
มันรู้สึกยิ่งใหญ่มากเหลือเกิน
ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก
ขอบคุณนะ ฉันรักเธอจัง
ฉันก็รักเธอ
อรุณสวัสดิ์ เจนน์
มาเริ่มกันเลย
เพอร์เฟ็กต์!
- เห็นทุกคนลุกตอนที่เธอบอกว่า "ลุกขึ้น" ไหม - ใช่ เต้นด้วย
ใช่ เต้นกันใหญ่เลย
เก่งมาก
ผมรักคุณนะ
ฉันรักคุณมากเหลือเกิน
ฉันโชคดีมาก
ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่มีเธออยู่ในชีวิต
โอ้ พระเจ้า
พวกเราสามคนเหมือนมีมสไปเดอร์แมนเลย
เธอเป็นออทิสติก อ้าว เธอก็เป็นออทิสติก
ใช่ไหมล่ะ
โอ๊ย บ้าจริง
เอาละ
อเล็กซ์ ออกไปจ้ะ พวกเราต้องเลือกชุด
- เดี๋ยวฉันกลับมาคอนเฟิร์ม - โดนไล่ซะแล้ว
ตะโกนเรียกนะ เดี๋ยวตามไป
- เยี่ยม - รักนะ
- นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอต้องเจอหน้าฉัน - ใช่สิ
- บาย สนุกมาก - บาย สนุกมากเลย เยี่ยมจริงๆ
ตอนที่เธอติดต่อมาเรื่องโปรเจกต์นี้
เธอก็ไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็น
สารคดีที่เน้นเรื่องออทิสติก
ใช่
ถ้าเลือกได้ อยากมีลูกเป็นออทิสติกไหม
อยาก
- อยากเหรอ - แม่ก็ยังอยากมีลูกอยู่ดี
- ถ้าเลือกได้ แม่ก็อยากมีหนูเหรอ - ใช่
และมันคงจะดีถ้าเข้าใจลูกมากกว่านี้อีกสักนิด
แต่ถึงจะไม่เข้าใจ แม่ก็ยังเลือกที่จะมีลูกอยู่ดี
สวัสดีจ้ะ ลูกรัก
- หวัดดีครับแม่ - หอมหน่อย
ผมต้องบอกว่าตั้งแต่เสียเรย์ไป
นอกจากมิเกลแล้ว
การได้คุยกับพวกเธอเรื่องพวกนี้
เป็นสิ่งที่พิเศษมากสำหรับฉัน
จ้ะ
เพราะฉันไม่ได้มีแบบนี้กับใครเลย
(โออาฮู ฮาวาย)
ต่อให้ทุกอย่างจบลงวันนี้
ไม่มีคนสนับสนุนสารคดี มันไม่ได้ไปต่อ ฉันก็ยังรู้สึกว่า…
มันทำหน้าที่ของมันแล้ว
- มันช่วยชีวิตเจนน์กับชีวิตคุณ - ใช่
ฟังดูเว่อร์วัง
แต่สำหรับฉันมันคือเรื่องจริง
- แด่ความรักและชีวิต - แด่ความรักและชีวิต
- ไม่มีทางย้อนกลับไปได้ - ไม่
แยกเป็นชีวิตก่อนการวินิจฉัยและหลังการวินิจฉัย
- ก่อนกับหลังออทิสติกศักราช - นั่นแหละ
มันไม่ใช่แค่บทต่อไปด้วยซ้ำ
- มันเหมือนหนังสือเล่มใหม่เลย - ใช่
มีคนมากขึ้นที่ค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวของตัวเอง
แบ่งปันข้อมูลและเข้าถึงข้อมูลได้
และมองเห็นตัวเองในประสบการณ์ของคนอื่น
ไม่ใช่แค่เปิดตำรา
ใช่
ฉันทำการค้นคว้า
เกี่ยวกับการเคลื่อนไหว เพื่อบำบัดผู้ที่มีภาวะออทิสติกสเปกตรัม
และฉันตื่นเต้นมากที่จะได้เห็นว่า มันจะเปลี่ยนการสอนของฉันยังไง
ใช่ ฉันก็ว่ามันจะเปลี่ยนแน่ค่ะ
ถ้าคุณแบ่งปันสิ่งนั้นกับคนอื่น มันจะช่วยให้พวกเขาเข้าใจด้วย
ว่าพวกเขาสามารถนำมันไปใช้ กับงานศิลปะหรืองานของพวกเขา
เพื่อช่วยสร้างสมดุลให้ตัวเอง
ฉันรู้สึกว่ามีตัวอย่างมากมาย
ของคนที่อยู่ในชุมชนการเต้นอย่างปลอดภัย
ซึ่งไม่งั้นพวกเขาอาจจะไม่มีชีวิต ที่มีชีวิตชีวาและสงบสุขแบบนี้
ฉันเห็นในบรรดานักเรียนด้วย
และส่วนใหญ่เป็นนักเรียนที่ฉัน รู้สึกเชื่อมโยงด้วยอย่างลึกซึ้ง
เป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากเลยค่ะ
คนที่อาจต้องการมันมากกว่าที่พวกเขาเข้าใจ
ฉันยินดีที่ได้ช่วยเหลือคุณ
คุณทั้งดีกับเรา ให้กำลังใจ สุดยอดจริงๆ เลยครับ
จนผมไม่รู้จะบรรยายยังไง
มันพิเศษมากจริงๆ
สำหรับผม สำหรับเจนน์
ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี
โธ่ อเล็กซ์
แต่ผมอยากคุยกับคุณต่อในฐานะคนไข้
ผมอยากให้เงินคุณ
อเล็กซ์ บางครั้งในชีวิตคนเรา เงินก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญหรอกค่ะ
(ประตูหลังเวที)
มันเหมือนเป็นของขวัญ
การวินิจฉัยเหมือนเป็นของขวัญ
ขาเขาน่ะ
นั่นแหละ
(แด่เรย์)
คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์