Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
İyi misiniz?
Bu ilk bebeğiniz mi?
Pekâlâ.
İşte bebeğin kalp atışları.
Şu bebeğin karnı.
Şu sağ böbreği,
şu sol böbreği,
şu omurgası,
kuyruk sokumu, beli,
sırtı, omzu, dirseği.
Bebeğin çok fazla hareket alanı var.
HAREKET ALANI
Şu bebeğin kafası.
Bu da bebeğin kafatasının üstten görünüşü.
Beyne yukarıdan bakıyoruz.
Anatomisi normal görünüyor. Bebeğin boyutu iyi.
Mide, omurga, mesane, böbrekler, kalp,
bu kadar haftalık bir bebek için her şey normal görünüyor.
NORMAL NEDİR
TİPİK VEYA NORMAL NEDİR
NÖROÇEŞİTLİ - SIFAT
ZİHİNSEL VEYA NÖROLOJİK FONKSİYONLARI TİPİK VEYA NORMAL OLANLARDAN FARKLI
33 YIL SONRA
Herkese selamlar.
Merhaba.
Çok fazla vaktimiz yok, o yüzden…
Çoğunuz yakında mezun olacaksınız.
Hayata atılmak daima belirsizliklerle doludur.
Böyle zamanlarda insan her taraftan akıl almaya ihtiyaç duyuyor.
Hayatınıza nasıl yön vereceğinizi anlamak için her yere bakıyorsunuz.
O yüzden şunu hatırlatmak istiyorum, siz buradasınız.
İçinize dönün ve kendinize güvenin
çünkü aradığınız cevapların büyük kısmı zaten içinizde gizli.
Korkuyorum.
Kendimi keşfetme sürecimin…
…böyle zor olacağını bilmiyordum.
Bana soracağın bir şey var mı?
Evet.
Ama zamanla meraklı olmanın
ya da soru sormanın tehlikeli olduğu fikrine kapıldım.
On ve bir…
İnsanlar şunu anlamalı,
bazıları dünyayı farklı şekilde deneyimliyor.
Ama dünyayı algılama şeklin olağanüstü bir kere.
Dans elimden alınsaydı kendimi tanıyamazdım.
Ama o yüzden bu her şeyi değiştiriyor.
Biraz daha anlat.
Kendini bildin bileli hissettiğin şeylerin
adını koyup onları kabullendiğinde insanın içinde bir şeyler değişiyor.
Her şey daha sahici oluyor.
Hep bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordum.
Artık her şey farklı geliyor.
Üç alanda zorluk gözlemliyoruz.
Biri iletişim.
Biri sosyalleşme.
Biri de tekrarlayan, kalıplaşmış davranışlar.
Bu üç alanda da belirtiler gösteriyorsun.
İlk çocukluk yıllarından bugüne uzanan bu süreci incelemem gerek.
Kişinin yapısının temelinde ta çocuklukta başlayan
ve ömür boyu ona eşlik eden nörobiyolojik bir gerçeklik var.
Yani otizm spektrum bozukluğu kriterlerini karşılıyorsun.
OTİZM SPEKTRUM BOZUKLUĞU
Otizm spektrum bozukluğu, karmaşık bir gelişimsel durumdur.
Bu da sosyal etkileşimde, konuşmada ve sözsüz iletişimde
kalıcı zorluklar ile kısıtlı, tekrarlayan davranışlar meydana getirir.
OSB genellikle bebeklik ya da erken çocuklukta teşhis edilir.
OSB'nin etkisi ve semptomların şiddeti her kişide farklıdır.
Bana soracağın bir şey var mı?
Bir ihtiyacın var mı?
Sanki biraz…
Bir bakıma rahatladım aslında.
Tahmin bile edemem.
Bugün bana resmî olarak
birinci seviye otizm spektrum bozukluğu tanısı kondu.
"Destek gerekiyor."
Valizini hazırla.
-Valiz mi hazırlayayım? -Evet.
-Ne için? -Bu yeni macera için.
Benzetmeleri sevmediğini unutmuşum.
Hiç anlamamışım valla.
Evet, çok yoğun duygular hissettim. Yani…
Kendi zihnime güvenemezmişim gibi tuhaf bir his geldi.
Yani mesela…
Otizmli veya birinci seviye OSB'li birinin
özelliklerini okuyorum
ve kendi hayatımı okuyormuşum gibi oluyorum.
Çok aşina geliyor ve çok derin bir bağ kuruyorum.
Sonra bir anda hepsini uydurduğumu, gerçek olmadığını
ya da kolay bir kaçış aradığımı falan hissediyorum.
Kendimle tuhaf bir oyun oynuyorum sanki.
Ama bugün resmen teşhis kondu.
O yüzden biraz rahatlayıp
kendimi kabullenmeye başladım.
Bunu yapma fırsatını ya da imkânını hiç bulamamıştım.
Bu yüzden aslında ağır geliyor ama bir yandan da
umut verici.
Bu süreçten geçme fırsatı bulabildiğim için şükrediyorum.
Neden korkuyorsun?
Bir belgeselde yer almak en büyük kâbusum.
Biriyle bu kadar derin bir seviyede
iletişim kurmak…
Alex'e güveniyorum ama nasıl yapacağımı bilmediğim işlere kalkışmayı sevmiyorum.
Ama cevabı biliyorsun
çünkü şu an yapabildiğin şeyleri bir zamanlar yapamıyordun.
O zor anları aşmanı sağlayan neydi?
"Neredeyim ben?" diyorum. Nasılsınız?
-Memnun oldum. -Ben de öyle.
-Bu Ian. -Selam Ian. Ben Alex.
Bence doğru olan bu.
O yüzden yapacağım.
Bu James.
-Vay be, şuna bak. -Vay be. Pozlara bak.
-Pozlar çok iyi. -Havalara bak.
Ve efsanenin ta kendisi.
-O fotoğraf… -İlk resitalim.
-El de şöyle… -Aynen.
-Mikrofon takabilir miyim? -Tabii.
Bir belgeselin nasıl yapıldığını ya da senin çalışma şeklini bilmemek de
beni strese sokuyor.
-Siz de beni çekiyorsunuz. -Evet.
Onun o kendi hâlinde varoluşunu yakalamaya çalışıyorum.
Süper şeyler çıktı.
Garip çünkü şu anda karşılaştığım kimsenin bundan haberi yok.
Bir de tüm bunların filme alındığını düşünmek…
Her şey çok çılgınca.
Her şey…
Her günüm sanki hiç yaşamadığım bir gün gibi.
Çok şaşıracaksın.
Vay, şuna bak.
Dans konusunda…
DANCE UNLIMITED 2003 YILIN SANATÇISI
…Jenn olarak yapamayacağım şeyleri
yapacak cesarete sahibim.
-Şu anda yaptığımız şey gibi. -Aynen.
Hayatımdaki birçok konuda da böyle
çünkü her etkileşimin,
her fırsatın, her işin en başında şöyle diyorum,
"Bunu yapmak istemiyorum."
Bir anda bir kaygı seli kaplıyor içimi.
Ama yine de yapıyorum.
Ben de aynı böyleyim.
Bu proje farklı bence.
Henüz ne olduğunu tam olarak bilmiyorum.
Kariyerim, sergilenen performansın seyirciye kattıkları üzerine kurulu.
Ama aslında hep performansın
sanatçılara ne kattığını keşfetmek istemişimdir.
Anlıyorum.
Bu da beni hareket temelli psikoterapiye yönlendirdi.
Yani bu "kelimelerin tükendiği yerde dansla iletişim kurmak" demek aslında.
-Kesinlikle. -Bu da benim zorlandığım bir alan.
ALTI YIL ÖNCE
-Aklıma ilk sen geldin. -Tabii.
Görüşmeyeli altı yıl olmuş ama sana yazdım
çünkü çektiğimiz o klipten beri kariyerini takip ediyorum.
Bence yıllar sonra, tam tanı konduğu gün sana yazmış olmam kaderin bir cilvesi.
Hâlâ aklım almıyor. Çok tuhaf.
Los Angeles'tan döndüğüm geceydi.
Ertesi sabah muayenemiz vardı. Bir anda e-posta geldi.
-Evet. -Muayene de çok acayipti.
Sahne sanatlarına ve dansa yönelmenin sebebi neydi?
Eskiden cevabım şuydu…
Bu alana yönlendirildim ve bu sanata âşık oldum.
Ayrıca hayattaki amacım buymuş gibi geliyor.
Hayatta yapmam gereken şey buymuş gibi.
Bu benim yeteneğim. İnsanlarla böyle bağ kuruyorum.
İnsanlara bu şekilde yardım edebiliyorum.
Ama hep bir şekilde yönlendirildiğimi hissettim
ya da bir el bana yol gösteriyormuş gibi geldi.
Hâlâ da öyle hissediyorum bir bakıma
ama sanırım…
Belki de otistik olduğum için dansı takıntı hâline getirdim.
Ve bana öyle yardımcı oldu ki
nasıl olduğunu ancak şimdi anlayabiliyorum.
Tamam, bakalım bu iş nereye varacak.
Yavaştan başlarız ve seni takip ederim.
-Tamam. -Bakalım bir şey çıkacak mı.
O zaman başlayalım.
RIPLEY-GRIER STÜDYOLARI
GIBNEY TOPLULUĞU KÜLTÜR MERKEZİ
GRAHAM DANS OKULU STÜDYO 1
Bir, iki, üç, dört, beş, altı…
Ve bir, iki…
Aferin Barry!
Beş, altı…
Evet!
Evet, geniş alın…
Etrafınızdaki boşluğu kullanın.
Evet.
Gözler buraya. Sizi göreyim.
Başta sadece dans vardı.
Ama dans yıllar önce…
Açılıyor, çiçek açıyor.
…benim için terapi olmaktan çıktı.
Zamanla verdiğinden çok daha fazlasını benden götürmeye başladı.
Evet!
Bir insan olarak dansınızı izlerken
gözlerinizi göremezsem
sizinle bağ kuramam.
Sevdiğim işi yaparak geçinmenin yolunu buldum
ama uzun zamandır danstan eskisi gibi keyif alamıyorum.
Bir yandan da kariyerim devam ediyor
ama bundan kişisel olarak keyif almıyorum.
Yine de öğrencilerim için varım.
Evet! Aynen öyle. Hadi çocuklar.
Severek dans edeceğim ortamlar bulmakta zorlanıyorum.
Tutkunu kısmen kaybetmeni anlıyorum.
Sevdiğim işi yaparak geçimimi sağladığım için çok şanslıyım
ama bu aynı zamanda bir lanet çünkü sevdiğin şeyden soğuyabiliyorsun.
Düşüş yaşıyoruz. Tamam mı?
Düşüş yaşıyoruz çünkü böyle koşullandık ve olması gereken de bu.
Evet, disiplinliyim ama dansta çaba görmek de isterim.
Çok basit, kusursuz ya da fazla yapay görünmesini istemem.
Bunu özellikle kadınlarda görmek isterim.
Yaptığınız şeyin arkasındaki gücü ve çabayı görmek istiyorum.
Ama zor tabii.
Burası benim için çok özel.
Idaho'da, ücra bir yerde büyüdüm
ve dans dergilerinde Steps'i görürdüm…
Bu stüdyoyu görürdüm.
Burada olmayı çok istiyordum.
Şu anda burada sizlerle,
yıllardır tanıdığım yüzlerle birlikte olduğum için
büyük minnet duyuyorum.
-Siz… -Seni seviyoruz!
Beş, altı, yedi, sekiz…
Belirtiler genelde erken gelişim döneminde ortaya çıkar
ama sosyal beklentilerin
sınırlı kapasiteyi aştığı döneme kadar açığa çıkmayabilir
veya ileriki yaşlarda öğrenilmiş stratejilerle maskelenebilir.
BELİRTİLER İLERİKİ YAŞLARDA MASKELENEBİLİR
Jennifer!
-Selam! -Selam de!
-Hadi! -Selam!
Buraya bak.
-Hadi ama. -Selam!
Neyin var senin?
Dünya üzerindeki en sevdiğim yerden herkese selamlar.
En mutlu olduğum yer.
Burayı seviyorum.
Bugün günlerden salı, öğleden sonra saat 13.00.
Bugün ikinci kez banyo yapıyorum.
Zor günlerimden biri.
Ne hissediyorsun?
Stimleme, insanın kendini yatıştırmak için
vücuduyla bazı hareketler yapmasına verilen isimdir.
Ne hissediyorsun?
O kişinin yatışmasını sağlayan her türlü hareket
aslında bir tür kendini uyarma davranışıdır.
Hoş parmaklar.
Küçükken kendi etrafında dönerken kendini yatıştırmaya çalışıyormuşsun.
Ailen de buna dans demiş.
Dansını bitir.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi.
Beş, altı, yedi, sekiz.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
Kalçalarını daha hızlı hareket ettirebilir misin?
BARRY GANS DANSÇI - JENN'İN EN İYİ ARKADAŞI
-İşte böyle. -Güzel.
Aşağı.
Öbür tarafa.
Çok güzel.
Adım! Adım, adım, beş! Adım, beş! Tekme, tekme, beş!
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
Tamam mı? Müzikle denemek ister misin?
Bir, iki.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
Duyusal uyarana karşı aşırı veya yetersiz tepkisellik
ya da çevrenin duyusal boyutlarına karşı alışılmadık bir ilgi.
Acıya veya ısıya karşı belirgin bir kayıtsızlık.
Belirli seslere veya dokulara aşırı hassasiyet.
Nesneleri koklama ve onlara dokunmada aşırıya kaçma.
Işık veya hareketten görsel olarak büyülenme.
-İyi misin? -Evet.
Bunu sürüklemenin nesi güzel?
İnsani içgüdülerim beni buna zorluyor.
Elimdeki titreşim ve ses.
Beni resmen esir alıyor.
Sosyal alanda yaşanan zorlukların farklı yansımaları var.
Duyusal sorunlar da tezahür ediyor.
İyi ki doğdun sevgili Jennifer
Çok mu parlak?
Görüntüler, ses, doku…
Üzgünüm. Pantolonuna sil.
-Ah be Jennifer, kes şunu. -İğrenç!
-Arabaya dön o zaman.
Tüm bunları hazmetmek zor.
-İyi misin Jenn? -Fazla geldi.
Resmen beynim durdu. Delirmiş gibiyim.
O yüzden alışverişi bana bırakmalısın…
Ama birlikte eğleniriz, birlikte seçeriz diye düşünmüştüm.
Gözlerimde şimşek çakmış gibi oldu. Flaşlar patlıyordu.
Parlak bir ışık vardı. Beynim duracak sandım.
Kalıcı olarak.
Çok yıpratıcı.
Bence duyusal sistemin
çok uzun süredir aşırı yüklenmeye maruz kalmış.
Başa çıkmanın yollarını bulman önemli.
Ama bu her zaman sağlıklı değil.
O an sakinleşmek ve toparlanmak için ihtiyacın olan bir şey sadece.
-Ne oldu? -Canım çok bira çekiyor.
Durum kötü çünkü 13 yaşında içki içmeye başladım.
Durmadan içerdim. Genlerimde var. Berbat bir şey.
Anlıyorum.
Bana da koy canım.
Uyaranlar aşırı geldiğinde veya işler kafana yatacak şekilde ilerlemediğinde
dünya senin için yaşanılmaz ve katlanılmaz oluyor.
Yetişkinliğe adım atınca stimleme işini bırakıyorsun…
Dök içini.
Boşalt gitsin. Rahat ol. İnceldiği yerden kopsun.
…çünkü diğer insanlara rahatsızlık veriyor.
Ya da yargılanmış hissediyorsun.
Bu yüzden kendini yatıştırabilme
ve sağlıklı bir şekilde denge kurabilme yeteneğine sahip olmak çok önemli.
Ben stimlemelerimi dansla gizledim.
Dengeyi, orta noktayı, olman gereken yeri bul.
Ya da kozana çekilip kendini güvende hissettiğin yerde kal.
Evet, gençken bunu çok yaptım.
Kendime küçük köşeler oluşturdum.
Orası senin bolca huzur ve teselli bulabileceğin bir yer olabilir.
Doğada olmak çok rahatlatıcı.
Bu yüzden uzun süre oralarda kalıp sadece var olmak istersin.
-Hazır mısın? -Evet!
Çok güzel. Ne dersin?
-Bayıldım. -Ben de bayıldım.
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
Dünyadan soyutlan.
-Kol mu, kalça mı o? -İkisi de mahvolmuş. Ne fark eder?
-Sporla ilgili bir sakatlık mıydı? -Evet. Dansçıyım.
-Dr. Borowski birazdan gelir. -Tamam.
Bunlar bana çok küçük.
-Çok küçük. Daha büyüğü lazım. -Kalçana bakayım.
-Arkanı dön. -Hayır.
-Hemşire-doktor fantezisi yapalım. -Kalsın.
-Hapı yuttu mu? -Kariyerim bitti mi?
Bu dizi elime doğru çek.
Bu… Evet.
-Tamam, yani… -Bacağımı kaldırınca kötü oluyor.
-Tamam. -Dans edebildim gerçi. Bir şey olmadı.
-Her zaman öyle yapar. -Evet. Tabii.
Hayatımın bu noktasında acıya rağmen dans etmeye alıştım.
Birkaç şey söz konusu.
Kalça fleksör kasların kesinlikle alarm veriyor.
Bence şimdi MR çektirelim.
Stres reaksiyonuna bağlı olmadığından emin olmak istiyorum.
Ciddi bir şey çıkarsa yandık, Martha Graham gösterisi var.
Bunca yükün üstüne bir de ulusal ödüller var.
Fizik tedavi yapalım…
O derslerde 250 ila 400 kişi olacak…
Çok zor olacak.
Israrla aynı kalmasını isteme.
Rutinlere tavizsiz bir bağlılık.
Ya da sözlü/sözsüz davranış veya ritüelleşmiş kalıplar.
Beni eve götür
-Ne düşünüyorsun? -Bunun ilginç olmadığını.
Neyi çekiyorsun?
Bence ilginç.
Valizini topla.
İzlemesi eğlenceli biri değilim.
-James'i götürecek misin? -Keşke.
Jenn valiz topluyor ve çok mutsuz.
Ne düşünüyorsun?
Şu anda durumu pek parlak değil.
Ne yapacağını, nereden başlayacağını bilmek,
nasıl etkileşim, iletişim kuracağını kestirmek
başkasının duygularını anlamak senin için oldukça zor.
Her bir kişiyi, onların hislerini ve geçmişlerini tek tek analiz etmek,
ortamı koklayıp neler döndüğünü çözmeye çalışmak zorunda kalıyorsun.
Birinin bir konuyu bilişsel olarak çözmesi için
harcadığı zihinsel efor çok yıpratıcı.
Senin sosyal durumlarda hissettiğin baskı hiç de az değil. Aksine çok fazla.
ULUSAL DANS ÖDÜLLERİ PHOENIX - ARIZONA
Aramanız otomatik sesli mesaj sistemine yönlendirilmiştir.
Selam, ben Alex. Mesaj bırakın.
Şey, Alex…
Buradayım, ders veriyorum
ama bedenimle aramda anlayamadığım bir kopukluk var.
Hareketi bu kadar sevmemin bir sebebi de gelip geçici olması.
Bir kere yaptın mı bitiyor.
Aktif olduğumda daha mutlu oluyorum.
Ama şu anda içimden hiç hareket etmek gelmiyor.
Yani ne olduğunu anlamıyorum.
Pekâlâ dansçılar, derse katılacaksanız sahneye çıkın.
Kendimi motive edemezken bu çocukları nasıl motive edeceğim?
Buraya kaçta geliyorsun?
Beni uyurken çekmen yasak.
Uyanıksın ama.
İyi geceler. Güle güle.
Pencerenin önünde dans etmelisin çünkü açı güzel.
Şöyle…
Silüetin Beyoncé gibi görünüyor.
Keşke.
Hep küvet isterim.
Bu yüzden beni bu binaya aldılar sanırım.
-Küvet binası mı? -Küvet binası.
Dün gece panik atak geçirdim.
Çok saçma çünkü hazırlıklıyım.
-Bunu 10 yılı aşkın süredir yapıyorum. -Evet.
Ama bana göre daha da zorlaşıyor. Kolaylaşmıyor.
-Öyle mi? Neden? -Bilmiyorum.
Sanırım…
Bilmiyorum. Kolaylaşmıyor çünkü bence…
Beklentiler mi arttı?
Beklenti değil ama…
Hiçbir zaman işi geçiştirdiğim bir an olmuyor.
Hâlâ sürekli yeni şeyler deniyorum.
-Evet. -Yani…
-Ama geçiştirmek istiyor musun? -Hayır.
Şöyle yapalım…
Hep birlikte nefes alalım.
Nefes verelim.
Bir an için neden burada olduğunuzu hatırlayın.
İçkiyi bıraktın mı?
-Aslında bıraktım. -Evet.
-Üç yıl oldu. -Evet.
Neden bıraktın peki?
Mecburdum.
Hareketi gerçekten yaşadığınızı görmek istiyorum.
Hareketleri dışarıdan ezbere değil, en başından hissederek yapın.
Ben de bırakmak istiyorum ama zorlanıyorum.
Hem yaklaşımınız hem de enerjiniz konusunda cömert olun.
Kendinizi düşünmeyin, diğerlerini etkileyin.
Anlatabildim mi?
Üniversitede içmeye başladım,
o sosyal çevreye ayak uydurmak zorunda kalmıştım.
Kesinlikle.
Bir rahatlatıcı olarak hep içkiden medet umdum.
Ben de.
Onsuz hayat çok daha iyi ama daha kolay değil.
Ben de bırakıp tekrar başlıyorum.
-Ama artık temelli bırakmak istiyorum. -Evet.
Bırakmak istiyorum.
Beş, altı, yedi. Hadi bakalım.
Bir, iki, üç, dört.
Geri.
İleri. Tekrar.
Üç, dört.
Geri.
İleri. Tekrar.
Hareketten çok daha fazlası.
Mücadeleyi görmeyi seviyorum.
İleri. Tekrar.
Üç, dört. Geri.
İleri. Tekrar.
-Ne zamandır birlikte çalışıyorsunuz? -10, 11 yıldır.
Tekrar.
Tay'i 12 yaşından beri tanıyorum.
-Şimdi kaç yaşındasın? -24.
12 yaşından beri onunla dans ediyorum.
Evet. Üç.
İşte bu. Odaklanma konusunda çok iyisin.
Üç, dört.
Geri.
İleri. Tekrar.
Bir, iki, üç, dört.
Geri.
İleri. Tekrar.
Üç, dört.
Geri. İleri. Tekrar.
Bir, iki, üç, dört. Geri…
Semptomlar, sosyal, mesleki
veya diğer önemli işlevsel alanlarda klinik düzeyde bir bozulmaya yol açar.
Bir, iki, üç, dört.
Geri. İleri. Tekrar.
Üç, dört. Geri. İleri. Tekrar.
Bir, iki, üç, dört, beş…
Jenn, iyi misin canım?
…sekiz…
-Bugün provaya gitme istersen. -Yok, istiyorum da…
Biraz delirmiş gibiyim.
Seni delirten nedir canım?
Bilmiyorum.
Bazı günler panik ataklı olabiliyor.
Panik ataklar son günlerde sıklaştı.
Bu kez gün başlarken ortaya çıktı,
biraz kanepeye uzandık ve soluklanmasını sağladık.
Ona banyoyu hazırladım.
Biraz iç çamaşırlarımla dans ettim.
O korkunç manzarayla beynini şaşırtmaya çalıştım.
Biraz güldü ama pek uzun sürmedi.
Ne hissediyorsun?
Kontrolsüz hissediyorum.
-Duygularım sözlerimden çok daha hızlı. -Evet.
-Zor olan bu. -Evet.
Tüm bunların iç dünyanda yaşandığını fark etmiyorsun
ve kendini o kadar çok zorluyorsun ki sonunda patlak verdiğinde
"Bu ne şimdi?" diyorsun.
Ama bunlar hep vardı. Sadece dile getirilmedi.
-Evet. -Evet.
-Duygunun adını da koyamıyorum. -Evet.
Sadece çok büyük.
Bence çok ağır. Nasıl başa çıkıyor, bilmiyorum.
Acıyor.
Nefes almak canımı acıtıyor.
Sinek ısırığı gibi gelecek.
Aferin tatlım. Aferin sana.
Jenn bir otoimmün atak geçirdi
ve safra kesesinde taş olduğu ortaya çıktı.
Acil ameliyatla taşları aldırmamız gerekiyor.
Yani morali epey…
Şu anda morali epey bozuk.
Aşağı iniyoruz.
Bu düğme senin kontrolünde değil.
Alex'i görmek için White Plains'e gidiyorum
çünkü kendisi şu anda acil serviste
ve kocası Miguel şehir dışında, iş seyahatinde.
O yüzden gidip bir durumuna bakacağım.
Selam.
Ne ikili ama.
-Selam. -Evet.
-Selam. -Neler oluyor?
Ben de hastanedeyim.
-Bıçak altına yatmasaydım gelirdim. -Kesinlikle.
Alex'in evine yeni geldim.
Onu yerleştirdim. Hastaneye yatacak.
Daha doğrusu hastaneye yattı.
Beyin MR'ı filan çekiliyor. Şu anda kesinlikle kendinde değil.
Tükenmişlikten ibaret değil bence.
Eminim korkuyordur.
Miguel'in de yarın koştura koştura geleceğini biliyorum.
Jenn'in o korkutucu
safra kesesi ameliyatının şokunu henüz atlatamadık.
En çok değer verdiğim insanlar bir bir ağır şeyler yaşıyor.
-Kesiklerimi göstereyim mi? -Çok isterim.
-Safra kesesini şuradan çıkardılar. -İlginç.
Çok güzelsin. Filtre filan mı var?
Hayır.
Bu hafta aynı anda hastanede değiliz.
Yüzlerinizi görmek istedim çünkü…
Hepimiz zor haftalar geçirdik, Ian ise anne şefkati gösteriyor.
Siz nasılsınız?
Dün ve bugün antrenman yaptım.
Çok hafif hareketler yapıyorum, bildiğin yürüyorum aslında.
Tamamen aynı durumdayız
çünkü ben de düz çizgi üzerinde yürümeye çalışıyorum.
-Kıyamam. -Şeye kadar…
Neyin varmış peki?
Şey diye bir sendrom… Adı neydi Ian?
-Guillain-Barré. -Guillain-Barré, kulağa hoş geliyor.
Bağışıklık sistemin kontrolden çıkıp aşırı tepki veriyor
ve kaslarına hareket etmelerini söyleyen sinir hücrelerine saldırıyor.
Propriyosepsiyonun bozuluyor yani.
Evet, o kelimenin anlamını bilmiyorum ama evet.
Vücudun "Siktir et, her şeye saldıralım" diyor.
-Aşırı tepki. -Felç edici boyuta varabiliyormuş.
Üstelik sürekli zihin-beden ilişkisinden bahsediyorduk.
Bu tür şeyler bu anlamda bir vizyon katıyor
çünkü neyin önemli olduğunu bulup onu başarman gerektiğini anlıyorsun.
-Evet. -Hâlâ fırsatın varken.
Kesinlikle.
DANSÇI - JENN'İN EN İYİ ARKADAŞI
Evet, devam et.
Bayıldım.
Çocukluğumdan beri kendimi hep aileme biraz yabancı,
biraz anlaşılmamış hissettim.
Bu yüzden seçilmiş ailem benim için çok önemli.
Çok uzun süredir tanışıyoruz.
-Nereye? -Yukarı.
-Ne kadar yukarı? -Çok yukarı.
Altı, yedi, sekiz, hadi.
O neşe var ya, bence mesleğinde sana keyif veren şeylere alan açarsan
o neşeyi yeniden bulursun.
Sana o işi sevdiren yönleri hatırla, sana iyi gelen insanlarla konuş
ve çevrene bu tür insanları al.
Yaptığın işi tekrar eğlenceli hâle getirmeye bak.
Vay be.
Evet, hazmetmesi zor bir şey.
-Toparlanabilecek misin? -Her zaman.
-Üzgünüm. -Önemli değil.
-Hayat bu. -Evet.
İnişler olmadan çıkışların değerini bilemezsin.
Şu anda ilham verici sözler söyleyesin mi var?
Evet.
Başka hangi sözleri bilmeliyiz?
Mesela…
Hep şöyle düşünmüşümdür, bu arada bu fikri ben buldum…
Dünyayı değiştirmek istiyorsan işe kendinden başla.
-Vay be. Çok derin. -Evet.
Dünyayı değiştirmek istiyorsan işe kendinden başla.
Hikâyelerini ve duygularını hareketle anlatıyorsan
şu anda onu yapman gerekiyor bence.
Ne yapmam gerektiğini biliyorum.
Paylaşmam gereken bir mesaj varmış gibi geliyor.
Dansım hâlâ içimde bir yerlerde.
Kesinlikle dans hâlâ içinde.
Bu da aslında kendin için ne yapman gerektiğini gösteriyor.
Çevremdeki dünyayı ve içindeki yerimi hep dans ederek anlamışımdır.
Çok şey öğrendim.
Bunu dünyayla paylaşmak istiyorum.
Bir şeyler yapma vakti.
O neşeyi yeniden bulacaksın.
Başlayalım.
Bu iş cepte Kesin cepte, severek yapıyorsun
PROVALARIN İLK GÜNÜ
Olasılıklar sonsuz
-Neymiş? -Sonsuz!
Biz kimiz?
Mükemmeliz
Mükemmel insanlarız Mükemmel bir yerdeyiz
Ve bunu zarafetle taçlandırıyoruz
Ve biz…
Süper!
Kattığınız her şey büyüleyici, güzel ve olması gerektiği gibi.
Kabul ettiğiniz için teşekkürler.
Hadi bir gösteri yapalım.
Evet.
Bu gruba farkına varış sürecini anlatmak ister misin?
Böyle olduğumu fark ettiğimde
otizm hakkında henüz hiçbir şey bilmiyordum.
En ufak bir fikrim yoktu.
Çoğunuz hikâyeyi biliyorsunuz
ama Alex'in çektiği Amy Schumer belgeselini izlerken
otistik olabileceğimi fark ettim.
Amy'nin hamileliğini, gösteri hazırlığını konu alıyordu
ama Amy'nin kocası Chris hakkında bir yan hikâye de vardı.
Filmde Chris'e otizm spektrum bozukluğu tanısı konuyor.
Belgeselde gösteriliş şekli o kadar aniydi ki.
Bu harika adamı seviyordu ama iletişimlerinde bir kopukluk vardı.
Doktora gittiler.
Bu bölümü izlerken
benim de otistik olabileceğim kafama dank etti.
Daha önce kendimle ilgili hiç böyle düşünmemiştim.
Seni konuşurken izlediğimde
ve ailenin senin hakkındaki nasıl konuştuğunu duyduğumda…
Hâlâ adını koyamıyorum.
Ama "Tüm bu olan bitenler bana çok tanıdık geliyor" demiştim.
Farklı olduğunu anlıyorlar ama sana söylemiyorlar.
Spektrumda biriyle birlikteyseniz bu yönlerini sevmeniz gerekiyor.
Hikâyesini paylaşacak kadar cesur biri sayesinde kendimin farkına vardım.
Bu yüzden bu gösteriyi yapmam şart.
Farkına vardığım anı hatırlıyorum, sanki önümde yeni bir ufuk açıldı.
Çoğu farkındalıkta insan…
Genelde böyle büyük farkındalıklarda dünya başına yıkılıyormuş gibi gelir,
sen yeni bir ufuk açıldığını hissetmişsin.
Bence hislerinin ve bakış açının gerçek olduğunu görme ihtiyacını duymanın
ve "Benim beynim böyle" demenin çok güzel bir yanı var.
Otizmin, özellikle birinci seviyesinin en belirgin özelliği maskelemedir.
Bu ikisi ayrılmaz bir bütündür.
Gerçek benliğinle var olmanın yasak olduğu fikri hâkimdir.
Bu yüzden kendinin farklı yönlerini maskelemeye başlarsın.
Zamanla bu birikir ve öyle bir noktaya gelir ki
bunu yaptığının bilincine varmazsın bile.
Yaptığını fark edip bırakmak istediğinde bunu başarmak neredeyse imkânsızdır.
Ve tüm bu maskelerin altında yatan kişiyi tanımak da
insana imkânsız gelir.
Elimizde Jenn'in ultrasonuna varana kadar bir sürü görüntü var.
Babası her şeyi çekmiş.
Nasıl bir gösteri hazırlıyorsun?
Anlatması zor.
Jenn'in teşhis sürecini, hareket yoluyla hayatta kalmasını,
stimlemeleri, tikleri ve kaygılarından yola çıkarak oluşturduğu
o kendine has ifade biçimini anlatan
bir analiz ortamı yaratmaya çalışıyorum.
Küçükken başımın dönmesi çok hoşuma giderdi.
Etrafımdaki dünya yok olurdu.
Farkında olmadan geliştirdiği o kendine has beden dilinin
evrimini içeren bir çalışma bu.
Hareketi neredeyse içgüdüsel bir refleksle yapıyorum,
sonra da geriye dönüp bakarak o anda neler hissettiğimi anlayabiliyorum.
Sen kendini yatıştırma yöntemi olarak dansı kullanmışsın.
Küçükken ellerini çırpar, kendi etrafında dönermişsin.
-Dön! -Bu olumlu bir şeye dönüşmüş.
Bence dans sayesinde
"Hadi arkadaş olalım" diyen dans dünyasındaki insanlarla bağ kurmuşsun
çünkü onlarla ortak bir zevkin var.
Döndür beni!
Beni iyi anlamda en çok etkileyen de bu oldu.
Ben o hareketleri yaparken insanlar dans ettiğimi söylerdi.
O tekrarlayan hareketler sizi bağlıyor. Bence dansında bu bir iletişim yolu.
Birçok insanla bağ kurmanı sağlamış çünkü konuşman gerekmiyor.
Bedeninle konuşabiliyorsun.
Bir birey olarak sosyal ilişkilerde daha rahat olan bireylere bakıyorsun
ama onlar dünyayı senin o güzel bakış açınla görmüyor.
Bunun olumsuz bir yanı yok, bilakis kutlamak gerek çünkü çok güzel.
Dr. Kim…
-Aynen. O… -Dr. Kim'i konuşabilir miyiz?
Hayatının yönünü değiştirebilecek yeni bir bilgi verirken
ne kadar güzel bir yaklaşımı var.
-İşte bu. -Mükemmel.
Sonya, kariyerimin ve hayatımın ayrılmaz bir parçası.
İkimiz bir araya gelmeden bu gösteriye başlayamazdık bile.
Evimin çatısındayken söylemişti…
"Bir şey söyleyeceğim" dedi. "Sıçtık" dedim.
Bir anda ciddileşti.
"Hamile misin?" diye mi sormuştum?
-"Bırakıyor musun?" -Evet.
Ne yapmıştım?
-Bir sürü soru sormuştum. -Evet.
-"Otistiğim" dedim. -Tepkim şuydu, "Aa!"
-Evet. -"Aa!"
"Tamam ya, peki. Şimdi ne olacak?"
Acayip olan da bu.
Tanının kendisi ve otistik olma deneyimi değil.
34 yıl boyunca bundan bihaber yaşamak.
Birçok deneyim yaşadık ve o deneyimler de bunun bir parçası.
SONYA'NIN DERSİ - 15 YIL ÖNCE
Arkadaşlığımızda ve iş yerinde zorluklar yaşadı.
Keşke bilseydim.
Çünkü farkındalığım olsaydı
hem onun dolu dolu yaşamasını sağlar hem omzundan biraz yük alırdım…
Yükü biraz hafiflerdi.
Bilmiyordum.
Mesele de bu. Bilmiyorsan bir başlangıç noktan bile olamaz.
-En ufak bir şansın olmaz. -Evet.
Sen bu konuda üzülüyorsun
ama beni en iyi senin anladığını düşünüyorum.
Ne kadar ironik.
Bu gösteriyi birlikte yapalım.
Birlikte.
Yaklaşma, ağlarım.
Seni seviyorum Ama aklını kaçıracaksın
Müzikal tarzında yaklaşacağım
O zaman belki ağlamazsın
Daha önce hiç yaşamadığım
yoğun bir tükenmişlik yaşıyorum.
Hareket bile edemiyorum.
Tam da bu yüzden bu sürece başlamak, bu gösteriyi yapmak
benim için büyük bir şans
çünkü şimdiye dek bildiklerimden o kadar uzaklaştım ki
şu anda böyle bir adım atmazsam
aklımı kaçırmaktan korkuyorum.
-Evet. -Anlıyor musun?
Bana evimdeymişim gibi hissettiren bu yerde kendimi bulmam gerek.
Eskiden olduğu gibi.
Aksi takdirde tekrar geri dönemeyebilirim.
Bu insanları seviyorum. Onlar benim ailem.
Kim'i duymak ve onları bu mekânda görmek,
bu birliktelik bambaşka.
Bu odadaki herkese çok teşekkür ederim.
Ne bileyim işte,
hayat ve sanat ömrümde ilk kez böyle güzel bir şekilde kesişiyor.
-Benim için yani. -Evet.
Başkalarının başına geldiğini gördüm ama bana ilk kez oluyor.
O yüzden çok güzel.
Pekâlâ Jenn, bize biraz dinletir misin…
Böylece her şeyi özetlemiş olduk.
Soracağın bir şey var mı?
-Evet. -Tamam!
-Güzelmiş. Bir daha dinlet. -Evet.
Böylece her şeyi özetlemiş olduk.
Soracağın bir şey var mı?
Her şeyi başlatan söz bu olabilir.
-Evet. -"Evet, var."
"Ve işte sorularım." Tam olarak.
Bu harika. Bir daha dinlet. Aferin Jenn.
Bana soracağın bir şey var mı?
Bayıldım. Devam edelim.
Şuna bakın. Bütün saçlarım kırılıyor.
Saçlarım resmen tutam tutam dökülüyor.
Şuna bakın.
Hepsi kırık.
Saçlarım dökülüyor.
Bana ne oluyor böyle?
Daha ne kadar böyle olacağım?
Hiç iyi değilim.
Alex'le konuşmak ister misin?
O da bu tür şeyler yaşıyor.
Alex.
Ne?
Alex'i arayacağım.
CEP ARANIYOR… ALEX HAMMER
Hâlâ açmıyor mu?
Alex'in beni aramasını bekliyorum.
Tamam.
Selam. Alex arıyor.
-Selam. -Selam.
-Nerelerdesin? -Neler oluyor?
Yine hastaneye yatırıldım.
-Ne oldu? -Daha önce olan şeyin aynısı.
Kötü olmuş. Neden peki?
Bende Guillain-Barré sendromunun Miller Fisher denen bir türü varmış.
Sürekli nüks ediyor.
Nasıl oluyor bu?
Benim özelimde,
zihinsel ve fiziksel stres dışında
neyin sebep olduğunu bilmiyorlar.
Ama kendimi bildim bileli böyle şeyler yaşıyorum.
Nasıl yani?
Gerçekten anlamıyorum.
-Ama daha büyük bir şeyin parçası. -Anlatmak ister misin?
Beni öyle bir etkiliyor ki bedenen ve ruhen kilitleniyorum.
Biraz daha açar mısın?
Depresyonun ne demek olduğunu hep bilirdim çünkü uzun süredir çekiyorum.
Bunu bilmiyordum.
"Anksiyete" kelimesini bilirim ama ne anlama geldiğini bilmiyormuşum.
Gerçek anlamını öğrendiğimde "Meğer benim normalim buymuş" dedim.
Gerçek şu ki benim için hep öyleydi.
O kadar uzun zamandır depresyon ve anksiyete yaşıyorum ki
acı çektiğimin farkına bile varmamışım
çünkü hayatın böyle olduğunu sanıyordum.
Ben de.
-Yıllardır ilaç kullanıyorum. -Evet.
İlaç biraz olsun rahatlatıyor
yine de anksiyete nöbetleri geçiriyorsun.
Depresyon nöbetleri geçiriyorsun.
-Üstelik son derece sağlıklısın. -Evet.
Çok fazla spor yapıyorsun. İçki de içmiyorsun.
Yani neyi daha iyi yapabilirsin ki?
-Evet. -Buna rağmen böyle hissediyorsun.
Şey, aslına bakarsan
artık bunu sizinle paylaşmamda bir sakınca yok.
Bir süre önce öğrendik ki ben…
Bipolarmışım.
Ve bu da beni
kabullenmek istemediğim kadar çok etkiliyor.
Bağışıklık sistemim sapıtıyor
ve vücudum iflas ediyor.
Benimki de. Ruhum çekiliyor.
-Evet. -İçim boş.
-Hiçbir şey yok. -Evet.
-Bu atakları yok etmeye çalışmıyoruz. -Doğru.
Onları hayatımızın bir parçası olarak kabul etmeye çalışıyoruz.
-Benim seni teselli etmem gerekmiyor mu? -Anlıyorum.
Ama yalnız olmadığını, suçun olmadığını bilmek
bazen birinin hayatına devam etmesini sağlayabilir.
Dinlediğin için teşekkür ederim.
Bunu dile getirmek. En zor kısmı bu.
Sen kolaylaştırıyorsun.
Kendimizle ilgili hâlâ çözmemiz gereken konular var.
Şu an üzgün müsün, rahatladın mı?
Hayır, sadece değiştiğimi hissediyorum.
Değişiyorum ve bu üzücü…
…ama iyi de.
Ne tür bir değişim hissediyorsun?
Hayır, sorun şeyle vedalaşmak…
Kafamdaki eski "ben" imajıyla vedalaşmak.
Jennifer okulunu ve dans etmeyi seven takdirlik bir öğrenci.
Büyüyünce ünlü bir dansçı olmak istiyor.
Dans konusundaki destekleri için ailesine teşekkür ediyor.
Onları çok seviyor.
Dansa takıntılıydım.
Hep öyleydim ve öyle olacağım.
Kendimi o ağır tempoya ve dansa kaptırıp her şeyi unutmayı seviyordum.
O dans ettiğin anlarda huzurlu muydun peki?
Evet.
Başka hiçbir şey yokmuş gibi hissediyorum
ama bir yandan da kendi ihtiyaçlarımı hiçe saydığım bir noktaya geliyorum.
Dans dünyasında
dengeye önem vermeyen insanlarla çevrili oluyorsun.
Çünkü bu sektörün kültüründe…
…kendini zorlamak var.
Düşene kadar kendini zorlamak senin rutinin olmuş.
Bir ara tükenmişlik sendromu geçirdim.
Tükenmişlik konusunda,
otizm spektrumundaki bireyler için o mekanizma, o şalter sonuna kadar iner,
ortası yoktur, hep uçlardadır.
Kendini düşecek kadar zorlamayı gayet iyi biliyorsun yani.
Ne zaman bittiğini nereden anlayacağım?
Çünkü bitti dediğim anda
Hep yapılacak yeni bir şeyler çıkıyor Hep bir şeyler çıkıyor
Yeni bir şeyler çıkıyor
Yeni bir şeyler
Delirmiş gibiyim.
Delirmiş gibiyim. Sanki hiçbir şey…
…bilmiyorum.
Korkuyorum.
Bir de…
Kendimle ilgili…
…bunca şeyi öğrenmenin…
…böyle zor olacağını bilmiyordum.
Bekleyecek vakit yok
Ya da düşünecek
Nereden bileceğim nasıl olacağını?
Yıllardır yaşadıklarını ve hissettiklerini kabullenip
onların adını koyabildiğinde bir değişim gerçekleşiyor.
Bu her şeyi çok daha sahici kılıyor.
Haydi
Zor çünkü çok yorgunsun ve bu…
"Ya hep ya hiç" düşüncesi aslında "Ya hep ya hiç" eylemi.
Haydi
Aşırıya kaçma eğilimin de var.
Yani kendini neredeyse pestilin çıkana kadar zorluyorsun
ve vücudun "Bir dakika, durmalıyız" diyor.
Devam et, haydi
-Kalçan nasıl peki? -Bir süredir çok kötü.
Yapmam gereken her şeyi yapıyorum ama hiçbir şey işe yaramıyor.
O yüzden biraz korkmaya başladım.
Haydi
İyi gelen bir şey var mı?
Dürüst olmak gerekirse ergenliğimden beri kronik ağrım var.
Tam orası.
Daha fazlasını yap, haydi
Otoimmün bir durum var mı diye kan tahlillerini birine gösterdin mi?
Bunu konuşmuştuk gerçi
ama otoimmün ve OSB arasında daha yüksek bir korelasyon var.
Haydi
Lupus değerlerim…
Haydi
…yüksek çıktı.
Haydi…
Diğer dansçılardan farklı bir hikâyen var.
Altta yatan bir otoimmün tanın var.
Stresin de bu durumu tetikleyebileceğini biliyorum.
Şu anda parayı dert etme.
-Yine kendi gösterimin yapımcısı olmam. -Olmayacaksın.
Hele bizzat dans ettiğim bir gösterinin.
Başvurduğumuz en büyük hibeyi alamadık.
Finale kaldık, çok yaklaştık ama büyük hayal kırıklığı oldu
çünkü kaynak bulma işine şimdi yeniden başlayacağız.
Acıya katlanmayı öğrendin.
Rahatsızlığa katlanmayı öğrendin.
Ne yapacağım şimdi?
İşte beni bunaltan da o.
Yeni bir şey
Tek bir şeye odaklanmak istiyorum.
Gösterim haricinde yaptığım eğitmenlik ve koreograflık
öylesine yaptığım işler değil.
Onlara her şeyimi veriyorum.
Ama benden çok şey götürüyor.
Bekleyecek vakit yok
Düşünecek vakit yok
Hissedecek vakit yok
Daha fazlasını yapmalı mıyım?
Daha fazlasını yaparım
Daha fazlasını
Bunları yaşamak ve içini dökmek insanı acayip tüketiyor.
O yüzden de şunu diyorsun
"Çok şey yaşadım, biraz durmak istiyorum."
Her gün hayatıma devam etmeye çalışıyorum.
Ne yaptığımı bilsem de bilmesem de.
Haydi
Daha fazla ne yapabilirim?
Daha fazlasını yapmalı mıyım?
Yapmalı mıyım?
Seni tüketen geçim masraflarımız mı?
Evet, bu yaşam tarzının getirdiği yükten kurtulmam gerek.
Gösteriyi de iptal edebiliriz
çünkü bu gösteriyi başkaları için, dış dünya için,
Sonya veya Alex için yapmamalısın.…
Onlar için değil. Bu gösteriyi yapmak istiyorum.
Ama sadece bunu yapmak istiyorum. Başka bir şey istemiyorum.
Öyleyse yapalım.
Daha fazlasını yapmalı mıyım?
Daha fazlasını yaparım…
Bana sırtını daya canım.
Bana yük olmuyorsun. Sen kardeşimsin.
-Bu yükü nasıl kaldıracaksın? -Tutkuluyum çünkü.
Dans hastasıyım. Fikirlere bayılıyorum.
Tek derdim kardeşimin iyi olması.
Sırtını bana yasla, üstüme yıkıl. Ben hallederim.
Sadece paylaşmak için bu işe giriştim.
Ufak dalgacıklar gibi.
En önemlisi bu eseri görmesi gerekenlerin bu eseri görmesi.
-Bir sürü insan var. -Bir yolunu buluruz.
Bu gösteri olacak. Bunu görebiliyorum.
Bunu adım gibi biliyorum.
Nerede, ne zaman ve nasıl olacağını bilmiyorum sadece.
Bu kariyerin büyük kısmı benim için pek sağlıklı değil bence.
Evet, harika şeyler yaşadım ama bunu herkese önermem.
Bu benim özel ilgi alanım ve bana yardımcı olan şey danstı.
Valizini toplayıp şehirden gitmenin senin için en çok nesi korkutucu?
Artık kesinleşti sonuçta.
Bir anda çok fazla değişiklik.
Bir de geleceğin belirsizliği.
Artık sahip olmamızın mantıklı gelmediği o rüya gibi evimizi satıyoruz.
Sanatımı yaparken maddi gücüm buna yetmez.
Bu sonbaharda her şeyi iptal etmeye karar verdim.
Ne olacağını bilmiyorum. Bunu ilk kez yapıyorum.
50 bin dolarlık işi geri çevirdim.
Beş dedin, değil mi? 50 değil.
50 bin dolarlık iş.
Güzel bir his. Yaşasın.
Tamam, hadi bakalım. Tebrikler.
Sağ ol, artık pantolon alacak param yok.
Şu gösteri haricinde ne halt edeceğimizi bilmiyorum.
İlerlemek için geri adım atmak gibi düşünmek lazım.
Bize benziyorlar aşkım.
-Sokak fareleri mi? -Evet, Jersey'li.
-Jersey'ye taşınan iki fare. -Sen tombul olansın.
Tombul mu…
Bu manzaraya yürüme mesafesinde olmayacağız artık.
Aynen öyle.
Ama çabalarken çuvallamak bile
burada oturup ördekleri izlemekten daha iyidir bence.
Bak, sıra olmuşlar.
Bize mesaj veriyorlar.
-Denge böyle bir şey. -Evet.
Belki de eserinle
dans dünyasındaki bu algıyı değiştireceksin.
Sporcu olarak sınırları zorlamak önemli ama dinlenmek de önemli.
Beslenme ve denge önemli.
Zihnin, sağlığın, duyguların, bunların hepsi bir bütün.
Bence tüm bunlar dengede olduğunda olağanüstü bir performans sergileyeceksin.
Evet, ben de onun nasıl bir şey olduğunu öğrenmek istiyorum.
Teşekkürler Jennifer.
Bunu sevdim, nasıl bir şey olduğunu öğren çünkü daha bilmiyorsun ama öğreniyorsun.
En iyi sanat, farkında olmadan ürettiğin sanattır.
Sadece içinde var olduğun sanattır.
Jenn gibi ben de dünyaya artık bambaşka gözlerle bakıyorum
ve beni Jenn'e, onu da bana neyin çektiğini,
aramızdaki bu hızlı çekimi anlamaya başlıyorum…
90'lı yıllarda, ufak yaşta alkole sarılan,
dertlerini içine gömüp güçlü görünerek ayakta kalmaya çalışan
bir serseri olarak büyümenin getirdiği sorunları çözmeye çalışıyorum.
O eski Ian'ı geride bırakmam lazım ve bu beni çok zorluyor.
O bu süreçten geçerken bunu yapmak iyice zor.
Kalçam çok ağrıyor.
Anahtarlar nerede?
Anahtarlar bende miydi?
Hemen dönerim.
Stresli görünüyor.
-Şu anda zorlanıyor. -Peki.
New York'taki evimizde son banyomu yapıyorum
ama bence her şey yolunda.
Bir süreliğine Jersey'ye taşınıyoruz.
Ne kadar kalırız, kim bilir.
Ama önce…
Eve götür beni
Eve götür…
Farklı bağlamlarda kendini gösteren
kalıcı sosyal iletişim ve etkileşim yetersizlikleri.
Eve götür beni
Eve
Çok güzel bir yerde büyümüşsün.
Kendini güvende ve evinde hissetmişsin.
Doğada olmak çok rahatlatıcı.
Jenn!
Kahretsin!
Seni sürekli tepki vermeye,
duyusal denge sağlamaya zorlayan bir ortam değil.
Kafamda her şeyin netleştiği bu dönemde
bir yandan da kendimi bir ergen gibi hissediyorum.
Her şeyi yeni baştan ilk kez yaşıyormuşum gibi.
Bu yüzden bunun nereden geldiğini öğrenmek istiyorum.
Kafam çok karışık çünkü ortada çok fazla sevgi var
ama sağlıklı iletişim yok.
Öyle hissediyorum.
Ama oradan ayrılmam gerektiğine dair derin bir his vardı.
Evet.
Evden ayrılırken bir şey hissetmedim.
JENN'İN EŞYALARI
Sosyal etkileşimde kullanılan sözsüz iletişim becerisi yetersizliği.
Sevmekle ihtiyaç duymak arasında fark vardır.
Bana hiç ihtiyacın olmadı.
Anne. Bu doğru değil.
JENN'İN ANNESİ
Jennifer, "Anneler Günü'n kutlu olsun" diyebilir misin?
-Anneler Günü. -Evet.
Küçükken bana hep bencil derlerdi.
-Bırak! -Beni niye itiyorsun öyle?
Hırçın derlerdi.
Ailemi umursamadığımı söylerlerdi.
Ben de inandım.
Tanı konulup da
bunun genetik olduğu ya da aileden geldiği söylendiğinde
dönüp ailene bakıyorsun.
-Beynimi yaktın şu an. -Affedersin.
Onu zapt edemiyorum.
Ben küçükken annemin bir dediğini iki etmezdim.
Onu böyle yetiştiremedim.
-Sorun iletişimden kaynaklanıyor gibi. -Evet.
Annemle iletişimim de öyleydi.
Bu insanla iletişim kuramıyorum.
Deliriyormuş gibi oluyorum.
Bana "Bunu bilmeye neden ihtiyacın var?
Tanı konmasının ne anlamı var?
Ne fark eder? Kimin umurunda?" dediğinde…
Senin dünyanı anlamıyorum çünkü benimle paylaşmadın.
Seninle dünyamı paylaşamadım çünkü ortada eksik bir parça var.
Sosyal-duygusal paylaşımda yetersizlik.
Niye bu eşyaları karıştırıyorsun?
Gösterim için para bulmaya çalışıyorum.
-Bebekleri mi satacaksın? -Ne kadar eder diye bakıyorum.
Bunların her biri verilen büyük emekleri temsil ediyor.
İyi ki dansı bulmuşum çünkü ufacık bir kasabada büyüdüm.
Pek fırsat yoktu ve insanlar orada kalıyordu.
Annenin dediği gibi dans olmasaydı kötü yola düşerdin.
-Evet. -Çok yazık olurdu.
Idaho örneğinde durum çok net.
Psikolojik desteğe hiç erişimi olmayan bir sürü insan var orada.
Konuşulmuyor bile.
Farklı olanın…
Geliyorum!
…rahat edebileceği bir yer değil.
Jenn o kasabanın yapısına uymuyordu.
Ufacık bir kasaba.
Ben çocukken oranın nüfusu 700 falandı.
-Kasabanın adı ne? -Star.
Tanrım. İki sayfası filan doldurulmuş bir doğum albümü bu.
"Davranış notları.
Sekiz aylık. Yaşıtlarınla değil, büyük çocuklarla oynamak istiyorsun.
Yaşına göre bağımsız ve dik kafalısın.
Bazen günü atlatabilecek miyim diye merak ediyorum.
Çok zekisin.
Adını heceliyorsun, sayıyorsun.
Bazen kelime dağarcığın bizi şaşırtıyor."
"Çok çığlık atıyor." O yazıyor mu?
-Bırak! -Tamam. Çıkar.
-Bırak! -Tamam.
Bırak ama…
"Ama her şeyden önemlisi, seni tahminimizden çok seviyoruz.
Harika bir çocuksun. Seni hiçbir şeye değişmem.
Çok olgun bir kızsın.
21 Şubat 1991."
İlişki kurma, sürdürme ve kavrama konusunda yetersizlikler.
Otizmin kısmen genetik olduğu söyleniyor.
Bu hiç sağlıklı değil.
Kardeşler ve aile insanın aynası oluyor elbette.
-Tam uydu o zaman. -Ne de olsa aileyiz.
Gerçek hayatla tüm bu yüzleşmeler
gösterinin yapım süreciyle eş zamanlı gerçekleşiyor.
Bebeğini kaldır ki herkes görsün.
Böylece kendi hayatımda keşfettiklerim
çok güzel ve doğal bir şekilde sahnede, karşımda beliriveriyor.
Ayıcık. Ayıcık nerede?
Ayıcık nerede?
Neredeymiş bu ayıcık?
Sanırım sende.
Neredeymiş bu ayıcık?
-Çok şeker. Beni görmedi. -Emekleyebiliyor ama.
İdeal şartlarda,
bir sürü mendil çıkarabilirdim.
Evet.
Çıkarmayı bitirdiğimde ayağımın dibinde bir yığın oluşurdu.
Evet.
Bu eseri hızlıca anlatır mısın?
-Ne ifade ediyor? -Evet.
İşte Robbyn'in annesinin evi.
Merhaba büyükanne!
Büyükannemin evinde
oyun oynadığım ve özgür hissettiğim
bir sürü anım var.
Ce!
İçgüdüsel olarak
bir şeyi tekrar tekrar yapmama izin vermeyi biliyordu.
Beni durdurmadığı için hep özgür hissederdim.
Aynı şarkıyı yüz kere çalardım, "Kapat artık" demezdi.
Mendil fikrine gelirsek küçükken sek sek oynayamazdım.
Kim, otistik çocukların genelde seksek oynayamadığını söyledi.
Büyükannem bana bir kutu mendil vererek sek sek oynamayı öğretti.
"Adım atarken bir mendil al, zıplarken at" derdi.
Sekseği böyle öğrendim.
Bütün salonun peçeteyle kaplandığını hatırlıyorum.
Onları bana toplatmazdı. Ortalığı dağıttım diye beni fırçalamazdı.
Ama sekseği böyle öğrendim.
Mendil fikri oradan geliyor.
Sana ritmik bir şekilde hareket etmeyi öğretmiş.
OSB'li bireylerde motor beceri eksikliği olur.
Hareketlerinde her zaman bir ritim olmaz.
Bu yüzden seksek senin için zormuş.
Büyükannen bunu sana mendillerle görsel olarak anlatmış
ve mendil çekerken adım atmayı,
onları atarken zıplamayı göstermiş.
Bunun sayesinde öğrenmişsin.
İşte OSB'li bireylere ulaşmanın yolu onların dilinden konuşmaktan geçer.
Sana büyük bir iyilik yapmış.
EŞ - ANNE - BÜYÜKANNE FLORENCE I.
Jennifer çok küçük yaşta bağımsız olmayı öğrendi.
Ben annem ölene dek öğrenemedim.
Ona çok bağlıymışsın.
Evet.
Hep öyle olmanı istemiştim.
Sana hiç kızmadım.
Seni her yönünle sevdim.
Sadece bazen yardıma ihtiyacım oluyordu.
Sana ne büyük bir iyilik yapmış.
Evet.
-Alo? -Selam.
-Sadede gel.
Perelman gösterimizi sahneleyecek.
-Nasıl ya? -Nasıl ya?
Yeni sezon programında yer alacağız.
Sanat yönetmeni Bill'den Sonya'ya bugün bir e-posta geldi.
"Gecikme için özür dilerim. Çok yoğun bir dönemdi.
Bu projeyi kesinlikle sahnelemek ve gerçekleştirmek istiyoruz.
Bu güzel projeyi bize getirdiğin için teşekkürler Sonya."
Bu normal değil.
-Bu… -Belgeselin adı bu olmalı.
-"Bu Normal Değil." -Adı bu olmalı.
Bu, hayal edebileceğim her şeyin ötesinde, cidden.
-Evet. Müthiş. -Evet.
Bunun mümkün olduğunu bile bilmiyordum.
Çok acayip.
Hayatında travmatik şeyler yaşaman gerekiyormuş demek ki.
O kapılar kolay açılmıyor.
PERELMAN SAHNE SANATLARI MERKEZİ NEW YORK
Zıpla.
Nasıl olacağını hayal ediyorsun.
Şunu güzelce bir sindirelim. Çok havalı.
Bana ihtiyacın olursa her zaman buradayım
ama neye ihtiyacın olduğunu söyleyebilme becerin var.
Bugün bana ihtiyacın vardı
ve konuşabilmen için imkân sağladığım için çok mutluyum.
Bana danıştığın için çok mutluyum, iyi ki danıştın.
Soracağın bir şey var mı?
Evet, var.
İhtiyacın varsa konuşabiliriz.
Evet, bence çok faydalı olur.
-Memnun olurum. Teşekkürler. -Tamam. Tabii.
Neden yaptığımı bildiğim için cesaretim var.
-Bence sen de biliyorsun. -Evet.
-Nedenini biliyoruz. -Evet.
Çocuğunun otistik olduğunu ya da spektrumda olabileceğini bilen
ama bunu kabullenmeyi seçmeyen ebeveynler,
"Bekleyelim, belki geçer" diyenler…
Bu çok üzücü çünkü o çocuk
diğer çocuklardan farklı olduğunu biliyor.
Yani bunu görmezden gelerek kendini görmezden gelmeyi öğretiyorlar.
Kötü niyetli demiyorum.
-Sevgiyle yapılıyor. -Güya iyiliği için.
Ama hayatının epey geç döneminde tanı almış biri olarak
daha önce öğrenmeyi dilerdim.
Kesinlikle daha önce bilmek isterdim.
-Ben de. -Evet.
Alex'ten kamerayı alsana.
-Tamam. -Biraz onu görelim.
-Peki. -Olur mu?
-Evet. -Açık mı?
-Açık. "Kayıtta" yazıyor. -Evet.
Alex!
-Çok şey oluyor. -Evet.
-Hâlâ olmakta. -Evet.
İniş çıkışlar treninde şu anda nerede olduğunu merak ediyorum.
-Bir şey söyle. -Sana söyleyecek bir şeyim yok.
Biliyorum. Stresli misin?
Hayır. Daha iyi bir yolu var sanki.
Seni bulduğum için şanslıyım.
Beni hemen atma.
-Bu zamanda ve böyle bulduğum için. -Vay, güzel.
Daha doğrusu birbirimizi bulduk.
İkimizi de aşmaya başlayan bir sebepten ötürü.
Çok iyi anlıyorum.
En yakın dostlarımdan biri oldun.
Alex'i bulun.
Ama düşündüğümden daha çok benziyoruz birbirimize.
Bunu sevmediğimi biliyorsun.
Çünkü bunu herkesten çok iyi gizleyebiliyorsun.
Özel hissetmek için yaşlı değilsin.
Ama seni anlıyorum bence, gerçekten içini görüyorum.
Senin bir ayna olduğunu fark ettim.
Benden ve Dr. Gilbert'ten başka otistik olduğunu bilen var mı?
Hayır.
-Beğenmediğin yönlerini saklıyorsun. -Evet.
Şimdi de ömür boyu saklamaya çalıştığın o yönleri açığa çıkarman isteniyor.
Bir noktada benim için film koptu.
Evet, birkaç yıl önce dünyayla bağım koptu.
Ne yapacağımı bilemedim. Kötüleşmeye başladım.
İşimi, ailemi ve arkadaşlıklarımı etkiliyordu.
Hiçbir şey yapamıyordum.
Üzüntüyü vücudunun neresinde hissediyorsun?
Her yerinde.
Boğazın düğümleniyor.
-Anlıyorum. -Evet.
O noktada insanların gözlerine bakıp konuşamıyorum bile.
Neden böyleyiz sence?
Duygularla ilgili bazı sorularım var.
Bunlardan ilki mutlulukla ilgili.
Seni ne mutlu eder?
-Ailem. -Evet.
O konuda çok şanslıyım.
Selam anne.
-Selam canım. -Nasılsın?
-Çekiyor musun? -Evet.
-Eyvah. -Güzel bir şey söyle.
-Seni seviyorum. Senin için seviniyorum. -Sağ ol anne.
Hammer kardeşlere bakın hele.
Abimden çok ilham alıyorum. Ona hayranım.
Çünkü bana çok şey kattı.
-Onunla çok yakınsın. -Hem de çok.
Delirmiş bu.
Bir de Miguel var.
ALEX'İN KOCASI
Onu seviyorum. Hep aklımda.
Miguel olmasaydı, hiç tanışmasaydık nerede olurdum, bilmiyorum.
Yani bu tanı sana uyuyor ve kriterleri karşılıyorsun.
Bu konuda ne düşünüyorsun?
Açıkçası bunu duymayı beklemiyordum.
Şu anda ne hissediyorsun?
Bunu beklemiyordum.
İnsanlar genelde "Otistik gibi görünmüyorsun" der.
"Öyle görünmüyorsun" veya "Ne fark eder?" derler.
Çünkü spektrumda daha ileri seviyede olanlar var
ve tanıya benden daha çok ihtiyaçları var.
Bu tanıyı almak, bir başkasının hakkına giriyormuşum hissi veriyor.
-Nedense öyle. -Evet.
Çünkü bir yetişkinim ve en sancılı süreci çoktan atlatmışım.
Yaygın bir düşünce.
Bunca zamandır yetenekli olduğunu kanıtladıktan sonra
neden otizm gibi kötü bir etiketi isteyesin ki?
Neden nörotipik biri gibi davranmaya devam etmeyesin?
Neden gerçek yüzünü böyle ifşa edesin ki?
-Aslında bunu söylüyorlar. -Evet, rol yapmaktan yoruldum.
-Değişmesi gereken de bu. -Evet.
GERÇEK DEĞİL
Hazır mısınız?
ÜCRETSİZ CİLT BAKIMI
Biraz kararsızdım.
-Tuhaf kaçabileceğini düşündüm. -Bence bunları artıralım.
Çok havalı.
-Ben kurgu yönetmeniyim. -Nasıl bir şey?
Sonsuz olasılık kombinasyonuna sahip bir yapbozu çözmeye çalışmak gibi.
Üstelik aynı anda yapbozu tasarlarken.
Bunu seviyorum çünkü artık beynimin her şeyi farklı şekilde algılamak,
görmek ve yaratmak üzere programlandığını öğrendim.
Evet.
Başarımın kaynağı çok tutkulu olmam ve sınırlarımın farkına varmamam.
Kesinlikle.
Yansın ortalık!
Yürü be Hammer!
Tıpkı senin gibi, hayatımı bundan kazanmaya başladığımda
bir sanatçı olarak amacımı kaybettiğimi hissettim.
Karmaşayı, dönen dolapları anlayamadım
ve birçok kişiye olan güvenimi kaybettim.
Bu sonuçtan memnun değilim.
-Ne dediğimi bilmiyorum. -Hayır, açıklıyorsun.
Maalesef zaafım insanlara aşırı güvenmek.
Yüzeysel davranışlarını gerçek niyetleri olarak görüyorum.
Bu da senin sömürülmene yol açıyor.
O konuda hep zorlanıyorum.
Ben de senin gibi her şeyin üstesinden gelebilirdim
ama tıpkı senin gibi ben de çok çalışıp tükeniyordum.
Otistik tükenmişliği bilmediğim için onunla savaşamadım.
Evet.
Yakın dostum Ray de savaşamıyordu.
Yaşa!
Kameraları sevmem ama sizi kıramam. Sizi seviyorum.
Birbirimize çok benziyorduk.
-Aşırı benziyorduk. -Evet.
Karakterini biliyordum.
Korkularını, öfkesini, dünyaya gösterdiği yüzünü biliyordum.
Onunla hiç alakası yoktu.
Daha önce Ray dışında kimseyle hiçbir şey hakkında konuşmamıştım.
Çok sosyal biriydi.
-Meğer maskeliyormuş. -Tamam.
Jenn'de olduğu gibi,
Ray'in de pek az kişinin gördüğü gerçek yüzünü gördüm.
Onda kendimi gördüm.
O bir ışıktı. Hayatımda bir ışıktı.
Birkaç yıl önce
bir binanın penceresinden atlayarak kendi hayatına son verdi.
Şunu düşünmeden edemiyorum.
Şu anda bildiklerimi o zaman ikimiz de bilseydik
belki doğru araçlarla daha iyi bir yola girebilirdi.
OTİSTİK BİREYLERİN İNTİHAR ETME OLASILIĞI DOKUZ KAT DAHA FAZLADIR
Mutlu şeylerden bahsedelim. Filme ne diyorsun?
Tamamen değiştirmeyi düşünüyorum.
Aklında ne var? Seni şu anda çok iyi anlıyorum.
Gerçek hayatta yaşadıkların bakış açını değiştirecek.
Benim hikâyemi anlatsan da
senin deneyimin ve bakış açın
yaptığın şeye mutlaka sirayet edecek.
Sen de yer almalısın.
Genelde paylaşan kişi sen olmuyorsun.
Başkasının paylaştıklarını gösteriyorsun.
Bu yüzden senin için farklı olacak.
-Korkutucu. -Evet.
Çünkü başta konuya dâhil değildim ama elimizdeki hikâye bu.
Doğrusu kimseyle hiçbir şey konuşmazdım.
Bu hiç yapmadığım bir şey, Miguel'le bile.
Çünkü bunları hep…
Neden korkuyorsun?
Utançtan. Nedenini bilmiyorum.
O kısmı aşmak çok zor
çünkü hiçbir yere tam olarak ait olamadım.
Bu yüzden her fırsatta onaylanma ihtiyacı duydum,
bu da beni manipüle edilmesi kolay biri yaptı.
Çocuk cinsel istismarına mesela.
İnanmıyorum.
Bunu hiç dile getirmemiştim.
Bu durum kaç yaşında başladı?
Beş, altı yaşlarındaydım sanırım.
İnanmıyorum. Çok küçükmüşsün.
-Evet. -Alex.
İstismarın en zor tarafı gizli kapaklı olması.
Ne yazık ki o kişi sana
örtbas etmeyi, sessiz kalmayı, kendin olmamayı öğretmiş.
Nörotipik popülasyona kıyasla daha yüksek bir korelasyon mevcut.
Eşcinsel olarak algılanmaktan korkuyordum.
Tamam.
En büyük korkum buydu ve bence bu yüzden sustum.
Anlamıyordum ama dünya bana eşcinselliğin kötü olduğunu söylüyordu.
Ama küçükken olacaklardan mı korktun?
Sevilmeyeceğimi, terk edileceğimi düşündüm.
Şimdi bunun asla ihtimal dâhilinde olmadığını biliyorum.
Bunu bu kadar uzun süre içinde tutmak çok büyük enerji ister Alex.
Seninle bazı şeyleri konuşmayı öğrenmek Miguel'le bağ kurmamı kolaylaştırdı.
Onunla böyle sakınmadan konuşabileceğim düşünsem aklıma gelmezdi.
Ray'den beri bunu çok özlemiştim.
Ama şimdi Jenn de benim için bu rolü üstlenmeye başladı.
Çünkü bir şeyleri artık birlikte hazmedebiliyoruz.
Kötüleşince saklanıyorum.
Seninle o kadar çok benziyoruz ki.
-Aşırı derecede. -Biliyorum.
-İçkiyi bırakmak istiyor. -Evet.
-Uzun zamandır istiyor. -Evet.
En çok istediği şey.
Her konuda cesur olup her şeyi paylaşmaya çalışıyorum.
Bu benim için çok önemli.
Ama bu konuda çok utanıyorum.
-Ve bu yüzden her şeyin… -Evet.
Sanki bir yalanı yaşıyormuşum gibi.
Depresyon ve anksiyete de OSB'ye eşlik edebilir.
İnsanlar genelde rahatlamak için alkole yönelir
çünkü bu tür durumlarda işleri kolaylaştırma imkânı sağlayabilir.
Ağlayarak dedi ki "Seninle kalırsam içkiyi bırakamam diye korkuyorum
ve sensiz kalmak istemiyorum."
İşte o anda dedim ki…
-"Kahretsin" dedin. -"Kahretsin" dedim.
Sizi koşulsuz sevdiğimi bilin.
Belki de anlamaya en yakın olanlardan biri benim.
Sizden birkaç adım öndeyim.
-O kadar. Çok değil. -Evet.
-Otizmde de siz öndeydiniz. -Evet.
-Yanınızdayım, bunu bilin. -Teşekkürler.
Konuştukça ve insanların seni görüp sevmesine izin verdikçe
öz değerini çok daha iyi anlarsın.
-Dünyada varlığın önemli. -Evet.
İyi ki doğdun…
İşte bu sebeplerden dolayı beynimi anlamak için uğraş veriyorum.
Tanı konmadan çok önceden beri.
Çünkü ödüm kopuyor.
Kendimi tamamen kapatmaktan başka çarem yokmuş gibi hissetmek istemiyorum.
SEVİYE 1, 2 VE 3 OTİSTİK BİREYLER
ÖZEL DESTEKLE PEK ÇOK KONUDA BAŞARILI OLABİLİR.
Ian.
-Ian. -Evet?
Seni göremiyorum.
Hayır. Seni göreyim. Nerede olduğunu bileyim.
Neredeyiz?
Jacob's Pillow.
Amerika'nın en güzel dans stüdyosu.
Neredeyiz?
Sag Harbor'da, Church'teyiz.
Burası büyüleyici.
Tüm bu kuruluşlar bize mekân sağlamakla kalmadı,
en önemlisi, bize zaman ayırdılar.
Böyle bir gösteri yaratmak çok fazla vakit ve kaynak istiyor.
GÖSTERİ VAR - GİRMEYİNİZ
Sanatımızda ve birçok yerde
uzun zamandır değişmeyen ve artık işe yaramayan bir formül var.
Bunu esnetebilir, birlikte keşfedebilirsek
ve bu durumları kusur ya da engel olarak görmemeyi başarabilirsek…
Belki bazı şeyler biraz daha uzun zaman alır
ama pırıl pırıl bir beyne
bir fikri özümsemesi için zaman tanırsanız ne olur?
Nasıl olur? İşte ben bunu istiyorum.
Otistik bireyler için
en yaygın stim hareketlerinden biri serbest doğaçlama danstır.
Bir kısmını doğaçlama yapmak istiyorum.
"Neye ihtiyacın var?" diye sormak önemli. "Neyin var?" değil.
Jenn'in hedefi bu durumun tedavi edilmesi değil.
Farkındalık.
Bunun sadece benim hikâyem olduğunu,
genel olarak otizm ya da başkalarının deneyimleri hakkında
ahkâm kesme niyetimin olmadığını açıkça belirtmek isterim.
Bu çok önemli çünkü otizm bir spektrum
ve insanların farklı desteklere ihtiyaçları oluyor.
Geliş kısmı var ya?
O duraksamaları hissetmek için ön kolun mutlaka yardımı olacaktır. Evet.
Beynimin asla değişmeyeceğini kavramak,
beni en çok özgürleştiren buydu.
SAHNE TASARIMCISI
Başlamadan önce sormak istediğiniz bir şey var mı?
Evet, eğlenceli olacak.
Evet.
BESTECİ - PERFORMANS SANATÇISI
Gerçek tanı kriterlerinde yer alan bir dil kullanmayı deniyoruz.
Bence bu soğuk ve mesafeli dili insani duygularla iç içe görmek,
o tezatlığı görmek ilginç.
DSM el kitabındaki otizm kriterlerini okuduğunuzda
o soğuk dili görüyorsunuz.
Her özelliğin ilk kelimesi
"başarısız, anormal, yetersiz, eksik".
Sonra terapistimin bu özellikleri anlatışını dinledim,
onları son derece güzel, olumlu bir şekilde anlattı.
Bu iki dili karşılaştırmak,
aynı zamanda bir çocuğun videosunu izlemek birbiriyle çelişiyor, evet.
Bazen böyle şeyler oluyor.
Evet, ben de öyleyim.
Ne
Ne yaptın sen
Kırmızı elbise artık sana büyük geldiğinde
Hiç sormadım sana
-Oldu! -Yaşasın.
-Süper! -Bu çalışma bunun için.
Nerede olduğumuzu söyle.
-Duyamıyorum. Bağır. -La Jolla.
-La Jolla mı? -La Jolla? Sen misin? Merhaba.
Evet, çok isteriz.
Üç ay orada kalmayı çok isteriz. Çok teşekkürler, hoşça kal.
Meşhur La Jolla Playhouse'taki prova odamızdayız.
La Jolla, California'dayız.
VOKALLER HOLLAND
İlk gün.
İlk gün!
DAVUL PRICE
PRICE MCGUFFEY DAVUL - PERFORMANS
Bu sahnede bu anıyı görüyoruz.
Traktörü ve bebeği görmek önemli.
La Jolla Playhouse da gösterimizi sahneleyecek.
Sanırım ana sezonun parçası olan ilk dans gösterisiyiz.
Buraya gelip dans etmek, çuvallamak, öğrenmek, gelişmek,
yaratıcı sürecin bir parçası olmak,
büyük bir hayalin gerçek olması demek.
-Tamam millet. Yaşasın! -İyi gösteriler!
Destek gördüğünü hissediyorsun.
Yaşasın!
Büyük hayaller kurma fırsatına sahip olmak inanılmaz.
Harikaydı.
SANAT VE KÜLTÜR OTİZM SPEKTRUMUNDA YAŞAM
Kaldır.
Adını bile doğru yazmışlar.
Daha perşembe olmadı mı?
Ne zaman dans edeceğim?
DAHA PERŞEMBE OLMADI MI?
Jenn küçükken
dans kursu perşembeleriymiş.
Günlerden pazartesi bile olsa "Daha perşembe olmadı mı?" diye sorarmış.
Defalarca.
"Bugün perşembe olsun, her gün dans edeyim" demek istiyormuşum
ama o zamanlar bunu ifade edemiyormuşum.
Ne zaman dans edeceğim?
Perşembe günü rahatlama getirdiği için dört gözle beklenen bir günmüş.
-Ona düzen duygusu veriyormuş. -Daha perşembe olmadı mı?
Bunu çok güzel buluyorum.
Daha perşembe olmadı mı?
Bugün ne var?
La Jolla Playhouse'ta açılış gecemiz ve ilk kez seyirciyle buluşacağız.
Ne düşünüyorsun?
Çok gururluyum. Üç yılın su gibi geçtiğine inanamıyorum.
-Evet. -Anlıyor musun?
Sanırım gösterinden sonra
sevdiğim insanları görünce daha duygusal olacağım.
Kaç kişinin geleceğini bilmiyorum.
20, 19, 18, 17, 16, 15, 14,
13, 12, 11, 10, dokuz, sekiz, yedi, altı…
DÜNYA PRÖMİYERİ
Bu çok acayip. Ne yapıyoruz biz?
…üç, iki, bir.
Yeni teşhis konmuş bir otistik olarak
kendimi ve sanatçı kimliğimi yeniden keşfediyorum.
Üstelik gösterinin yapımıyla eş zamanlı ilerleyen bir süreç.
PAC ve La Jolla Playhouse gibi yerler olduğu için şükrediyorum.
Bu onların büyük riskleri göze aldıklarını gösteriyor
çünkü sanat eserlerinin büyük kısmı
alışılmadık ya da ölçülemez şekillerde doğar.
Çok büyük geliyor.
Seninle gurur duyuyorum.
Teşekkürler. Seni seviyorum.
Ben de seni.
Günaydın Jenn.
Başlayalım.
Mükemmel!
-"Kalkın" deyince nasıl kalktılar? -Dans ediyorlardı.
Evet, öyle.
Tebrikler.
-Seninle gurur duyuyorum. -Seni çok seviyorum.
Çok şanslıyım.
Hayatımda olduğun için şükranla dolup taşıyorum.
Tanrım.
Şu Örümcek Adam resmi gibiyiz.
Otizmlisin. Sen de otizmlisin. Sen de.
Aynen öyle.
-Siktir ya! -Pekâlâ.
Alex, çıkmamız gerek. Kıyafet seçeceğiz.
-Onaylamak için döneceğim. -Kovuluyorsun.
Seslen, hemen gelirim.
-Tamam. -Öptüm.
-Bu beni son görüşün. -Kesin öyledir.
-Güle güle. Güzeldi. -Hoşça kal. Keyifliydi.
Bu projeyle ilgili bana ulaştığında
bunun otizm odaklı bir şeye dönüşeceğini bilmiyordun.
Yok.
Yine otizmli bir çocuk doğurur muydun?
Evet.
-Öyle mi? -Seni yine doğururdum.
-Beni yine doğurur muydun? -Evet.
Biraz daha anlayışlı olmanı tercih ederdim
ama anlayışsız da olsan yine de seni doğururdum.
Selam canım.
-Selam anne. -Öpücük ver.
Şunu söylemem lazım ki Ray'i kaybettiğimden beri,
Miguel dışında
bu tür şeyleri konuşabileceğim sizin gibi insanlara sahip olmak
benim için çok özel bir şey.
Evet.
Çünkü başka kimseyle böyle bir ilişkim yok.
Bugün her şey sona erse bile,
mesela belgesel için destek bulamasak ve yarıda kalsa bile bence…
Görevini yaptı.
-İkinizin hayatını kurtardı. -Evet.
Kulağa abartılı gelebilir ama benim açımdan doğru.
-Aşka ve hayata. -Aşka ve hayata.
-Geri dönüş yok. -Yok.
Tanıdan öncesi ve tanıdan sonrası diye iki dönem var.
-TÖ ve TS var. -Aynen öyle.
Yeni bir bölüm bile değil.
-Yepyeni bir kitap. -Evet.
Kitaplardan teorik bilgiler edinmektense
insanlar kendi hikâyelerini birleştiriyor, bilgi paylaşıyor, bilgiye ulaşıyor
ve başkalarının deneyimlerinde kendilerini görüyorlar.
Evet.
Otizm spektrum bozukluğu olanlar için hareket terapisini araştırıyorum.
Bunun öğretmenliğimi değiştirmesini dört gözle bekliyorum.
Değiştireceğini hissediyorum.
Bunu insanlarla paylaştığında, kendilerini dengelemek adına
bu yaklaşımı sanatlarına veya işlerine nasıl taşıyacaklarını da öğreniyorlar.
Bence dans camiası içinde güvenle var olabilmiş,
aksi hâlde böyle huzurlu bir hayata sahip olamayacak birçok kişi var.
Genelde derin bir bağ kurduğum bazı öğrencilerimde bunu görüyorum.
Olağanüstü bir hikâye.
Belki de buna ihtiyaç duyduklarını anlamayan öğrenciler.
Size destek olmak benim için bir zevk.
O kadar nazik, destekleyici ve harikaydınız ki
ne kadar teşekkür etsem az…
Benim için ve Jenn için ne kadar özel olduğunu anlatamam.
-Nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum. -Alex.
Ama danışan olarak gelmek isterim. Ödeme yapmak isterim.
Alex, bazen hayatta önemli olan para değildir.
SAHNE KAPISI
Bu bir lütuf.
Bu tanı bir lütuf.
RAY İÇİN
Alt yazı çevirmeni: Başak Çelikoğlu Arıkan