Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ito ang pinakamababang kaya ng boses ko.
Aba naman, si Ali Wong.
Si Jerry.
SCHLEPPY AT JANICE RIP
Mga magulang ko?
Mga binibini at ginoo at lahat ng nasa gitna.
-Heto na ang dati kong kalaguyo. -Sina Tina at Amy.
-Mas may katuturan 'yon. -Ay, ba't ko nabanggit?
Palakpakan natin ang kaibigan n'yo at kaibigan ko, si Sarah Silverman.
Salamat.
Wow.
Tinatanggap ko.
Kung di ganyan magtatapos ito, palpak ito.
Nag-aalala akong naghahanda kayong madismaya.
Pero masaya akong nandito kayo.
At sobrang saya kong nasa New York City ako…
sa Beacon Theater.
Kalagitnaan na ito ng tour ko.
At saka gustong-gusto ko talagang bumibiyahe, lalo na ngayon.
Kasi, una,
gustong-gusto ko talagang kumonekta sa mga manonood,
lalo sa panahon ngayon.
At pangalawa, kasi nagiging ano na 'ko…
tunay na hayok sa hotel.
Gustong-gusto ko pag maganda 'yong hotel.
Alam n'yo kung paano masasabing magara ang hotel?
Pag bumalik ka sa kuwarto mo
at 'yong dulo ng rolyo ng tisyu mo sa banyo
ay nakatiklop sa perpektong triangle.
Kasi naman, wala nang mas marangya pa
sa kaalamang ang mga daliri ng estranghero
ay hinawakan
ang isang bagay na tiyak namang ipampupunas mo sa puwit mo.
Ganyan nga mamuhay ang mayayaman.
At saka…
limang taon na kami ng boyfriend kong si Rory.
Dapat nasasabi ko na ang pangalan niya, pero nakakatawa.
Rory.
Sa tagal na namin, may mga ginagawa kami para uminit pa rin.
Nito lang, jinajakol ko siya gamit ang di ko dominanteng kamay.
Na ayos naman,
kasi ang pakiramdam, parang iba ang gumagawa.
At saka…
Medyo proud ako sa sarili ko nang naisip ko 'yang joke.
Natutulog sa tabi ko si Rory. Ginising ko siya at sinabi ko sa kanya.
Sabi niya, "Okay 'yan. Alam mo'ng tawag namin diyan?"
-Ang Estranghero. -Ang Estranghero.
"Ang Estranghero."
Ako lang ang may di alam.
Di ko pa narinig 'yon.
Parang nakakabaliw lang kasi pakiramdam ko lagi,
mas pamilyar kasi ang mga babae sa karanasan ng isang lalaki.
Kailangan naming makita ang mundo sa mata ng lalaki para lang mabuhay.
Di 'yon kailangang gawin ng lalaki, pero… Nalampasan ako no'n.
"Ang Estranghero."
Gusto ko ito. Sabi niya, "Gagamitin ko'ng kaliwang kamay ko,
o minsan uupuan ko'ng kamay ko para magmanhid nang konti."
Di ba, nakaka-in love.
At sa tingin ko, normal lang ito, parang…
May mga ginagawa kami pag magsi-sex, gaya ng usapang pantasya
minsan habang nagsi-sex, parang…
Minsang naglalampungan kami, lumabas lang ito sa bibig ko.
Di ito nakaplano.
Sabi ko, "Kakasipot mo lang sa summer camp ko."
Napaganito rin siya…
Pero naisalba niya.
Sabi niya, "Pero may-ari ka ng camp, di ba?"
Sabi ko, "Tama. Oo.
Ako'ng may-ari ng camp. Oo."
Minsan, nasa ibabaw niya 'ko… Ha, gumilid-gilid ba 'ko?
Basta. Di mahalaga ang posisyon, pero nagsi-sex kami.
Tapos sabi niya,
"Nakakabaliw 'to. Di ko man lang alam ang apelyido mo."
Siyempre sinakyan ko lang. Sabi ko,
"Hitler."
Tapos…
Nilabasan siya agad, na ano,
medyo nakakabahala.
Dito. Sa pagitan ng ano ko…
Sa may itaas na labi at sa baba ng ilong ko.
Ay, ang papa ko at stepmother kong si Janice
ay parehong namatay noong Mayo, siyam na araw ang pagitan.
At… Ay, dapat ayusin 'yon.
Pero totoo nga. Malapit ako sa kanilang dalawa.
Matalik kong kaibigan ang papa ko. Pareho silang maraming binigay sa 'kin.
Ang pinakahuli, mga isang oras ng bagong materyal, kaya gawin natin 'to.
Mabuti.
Sige.
Ipapakilala ko ang mga kasamang karakter.
Una, ang papa ko, si Donald "Schleppy" Silverman.
Schleppy ang tawag ng lahat sa kanya.
Ipinanganak sa Boston, tapos lumipat ang pamilya niya sa…
Alam mo 'yon?
Sabi mo, "Mula ako sa Boston." Pero mula ka sa Quincy. Pero…
Lumipat sila sa New Hampshire, at doon ako ipinanganak at lumaki.
May tindahan si Papa ng pambabaeng damit na may diskuwento
na ang tawag ay Crazy Sophie's Factory Outlet.
'Kakatawa. Pag sinabi kong mula ako sa New Hampshire, sagot ng tao,
"May Jews sa New Hampshire?"
Kaya ipapaliwanag ko sa kanilang dapat naman may magtinda sa New Hampshire.
At saka…
Gumawa siya ng komersiyal sa radyo. Ganito, "Ako si Crazy Donny.
Pag nakita ko ang presyo sa mall, gusto kong sumuka!"
Tapos magbabanggit siya ng maraming di-kilalang brand.
Sabi niya sa huli, "Kung gusto mong bumili ng pinakamaganda
pero sobra kang barat, pumunta sa Crazy Sophie's!"
Gano'n yata ang pinangalan niya kasi… Crazy Sophie's Factory Outlet…
Gustong-gusto niya 'yong Crazy Eddie sa New York noong '80s.
Parang gusto niya ng gano'n.
Kaya…
Pero dapat pangalan ng babae kasi pambabaeng damit na may diskuwento.
Saka, di ba, Jew kami kaya gusto niyang magsingit ng pangalang mala-Jew
kaya pinili niya ang Sophie, Crazy Sophie's Factory Outlet.
At ang lola ko, ang nanay niya, ay nainis kasi
ang matalik niyang kaibigan sa Boston ay si Sophie Moskowitz.
Pakiramdam niya, tinatawag siya ni Papa na baliw.
Kaya ipinaliwanag ni Papa kay lola,
"'Ma, kung ipinangalan ko 'yon kay Sophie Moskowitz,
tatawagin ko itong Ugly Sophie's Factory Outlet."
Natawa ako ro'n kaya ilang taon sa nakaraan,
binanggit ko sa isang talk show,
at di ko naisip noon
na buhay pa pala si Sophie Moskowitz.
Kaya…
Nagdulot ito ng maraming aberya sa pagitan ng mga pamilya.
Pero sinigurado ko namang
patay na siya ngayon, kaya…
Ang papa ko, tinatawagan ako tuwing Sabado,
at di ko laging sinasagot ang phone kasi sobrang ganda ng mga mensahe niya.
Tinandaan ko ang dalawa rito.
Naaalala ko noong panahong may cellphone ang lahat ng tao,
kahit sa New Hampshire, di ba?
Tumawag siya at sabi niya, "Hulaan mo kung nasaan ako.
Nasa car wash. Mantakin mo 'yon?
Nagsasalita ako sa malaking plastik na 'to,
tumatalbog 'to sa langit at pababa sa 'yo."
Ang langit. Tama.
Tapos bigla niyang sinabing,
"Oy."
"Oy!"
Nakababa ang mga bintana niya.
Pinakikinggan ko siyang nababasa ng ilang minuto.
Sobrang partikular na "oy" ito ng papa ko.
Di ko madalas marinig.
Eksaktong isang pelikula lang ang pinanood namin noong bata ako.
Parang perpektong pelikula sa pamagat, pero di talaga.
Boys Don't Cry ang pamagat.
Mahusay na pelikula, pero wag n'yong panoorin ng tatay n'yo.
Kasi…
May napakabrutal itong eksena ng abusong seksuwal.
Sa eksenang ito, tahimik ang buong sinehan at ang maririnig mo lang ay,
"Oy."
"Oy!"
Ang isa pang mensaheng tinandaan ko ay…
Lumipat na 'ko sa Los Angeles,
at nagkakatrabaho na 'ko sa mga TV show, gano'n.
Tinawagan niya 'ko, at sabi niya,
"Alam kong tunay ka nang sikat sa Hollywood ngayon.
Baka makahanap ka ng oras sa busy mong schedule
para tawagan ang lalaking nagbigay ng buhay mo."
Parang ibababa na niya pero magkakaideya siyang bago at sabi,
"Itinataas ko'ng maliliit mong binti noon para punasan ang tae sa puwit mo.
Baka naman magkaoras ka na para sa 'kin."
Gustong-gusto niyang tumatanda. Gustong-gusto niya.
Alam niyang nakakatuwa siya. Gusto niya 'yong nakakalusot siya.
Nasa tindahan kami ng sandwich sa LA.
Kumakain kami. May dalawang malaking lalaking maskuladong
lumapit sa kanya at sinimulan siyang takutin, parang…
Natawa siya, at umalis sila. Sabi ko, "Ano 'yon?"
Sabi niya, "Nag-refill ako ng Coke at nakita ko 'yong dalawang maskulado.
Nilapitan ko sila at sabi ko, 'Alam n'yo,
parang gusto kong manapak.'"
May maumbok siyang mga siko.
Parang may matubig na umbok na nakasabit sa dalawang siko niya.
Sabi nga ng doktor, "Pwede nating alisin 'yan."
Sabi niya, "Wag,
gusto ito ng mga apo ko."
Ay, umuwi ako sa amin.
Nagpahinga ako saglit mula sa tour para umuwi noong holiday.
At noong panahong 'yon,
nagpalinis ako ng ipin ko
kasi, siyempre, sumisingit ang kamatayan sa gilagid.
At pareho kami ng dentista ng papa ko,
si Dr. Hernandez, kaya masayang makita siya.
Habang nililinis niya ang ipin ko, sabi niya,
"Nami-miss ko'ng tatay mo!" Sabi ko, "Nami-miss ko rin siya."
Sabi niya, "Di mo naiintindihan. Dapat mong tingnan ang Yelp page ko."
Kaya munting dagdag ito sa kalahating ito ng tour.
Ay lintik, wala akong…
Wala 'kong salamin. Shooting kasi ito ng special.
Pahiram ng reading glasses.
Kahit isa lang sa inyo. Sinuman.
Uy, wag mataranta.
Pakihagis lang sa stage.
Reading glasses na walang ispesipikong… Okay.
Ikaw ba 'yon?
Ano'ng panlinis mo rito, salami?
Biro lang. Magpasalamat.
Salamat, ha.
Ito ang Yelp review ng papa ko.
"Five stars.
Ang teorya ko sa dentista ay, kung di sumasakit, wag ipaayos.
Sa edad na 84, naging epektibo talaga sa 'kin ito.
Ngayon, nahanap ko na ang babago sa patakaran kong ito.
At ang babago ay si James Hernandez.
Walang nasasayang na oras pag si Jimmy ang namumuno.
Ginintuan ang mga kamay niya,
agaran at mahusay niyang aayusin ang problema sa bibig mo.
Iwan mo na ang basura mong dentista at lumipat na sa pinakamahusay.
Sabihin mo, pinadala ka ni Schleppy."
Diyos ko.
Sobrang nakakatawa.
Kabaligtarang isnab daw siya,
na sinubukan kong ipaliwanag sa kanyang isnab lang talaga 'yon, di ba?
Pero galit siya sa mayayaman.
Nasa Florida ang mga magulang ko kapag winter
kasi batas ng Jews, tapos…
Uupo siya sa may Starbucks at mangangantiyaw ng mga tao.
Nang nakaupo siya ro'n, may lalaking may Bentley na pumarada.
Tumayo si Papa sa harap nito at sabi…
"Ang galing mo!
Ang galing mo. Bumili ka ng Bentley.
Parang mapapakain niyan ang 100,000 tao sa Africa.
Pero kailangan mo ng Bentley. Galing mo."
Sabi ng stepmother ko, "Di ko alam ang nangyari.
Nasuntok ang papa mo sa mukha sa tatlong magkakasunod na winter."
Pag nakakita siya ng naka-Rolex, ganito siya,
"Uy, ganda ng Rolex.
'Yong Timex ko ay 30 dolyar at pwedeng panlangoy, pero galing mo.
Kailangan mo ng Rolex. Alam na ng lahat na mayaman ka."
Galit talaga siya sa mayayaman
hanggang nagkapera na 'ko.
Ganito na siya, "Ayoko nang mag-economy sa eroplano."
Sunod, ang mama ko, ang tunay kong mama, si Beth Ann O'Hara.
At alam kong ang ilan sa inyo ay…
Parang nagtataka kayo.
Nagpakasal siya sa Katolikong Irish.
Jewish siya. Pwede pa rin akong isipin sa pagjakol.
Walong taon nang patay si Beth Ann.
Ilalarawan ko siya.
Natural ang ganda niya, walang makeup.
Ang suot niya,
overall na puro pintura kasi suot niya ito pag nagpipinta,
saka… dalawang magkaibang kulay na medyas.
May kahon siya ng alahas pero puno ito ng mga politikal na pin.
Saka, alam mo na, walang bra, bakat ang utong, labanan ang patriyarka.
Pero taliwas do'n, ang personalidad niya…
Ano, di ito orihinal na paraan ng paglarawan sa kanya,
pero para siya talagang si Diane Chambers ng Cheers.
Ang pagbigkas niya talaga ay when at where, at…
di ba, hilig niya ang gramatika at ang pagbigkas.
Noong magkasama kami noong bata ako, nag-oorder kami ng pagkain.
Ganito siya,
"Isang croissant na pang-almusal sa akin."
Nakatira kami sa Manchester, New Hampshire. "Avocaydo" ang bigkas nila.
Sabi ko, "Mama…"
Sabi ng tindera, "Ano?"
"'Yong croissant, pang-almusal na croissant."
"Mama, Croissan'wich 'yon.
Nasa Burger King tayo. Bagayan mo'ng mga tao."
Ano siya…
Direktor siya. Direktor ng lokal na teatro sa Manchester, New Hampshire.
Ipinanganak siyang direktor, nagsusulat ng mga gabay sa aktor,
mga maling itatama ng lahat ng makilala niya.
Laging sinasagutan ang mga card ng komento.
Siya talaga ang boses ng lokal naming sinehan,
ang Bedford Mall Cinemas.
"Kung saan dalawang dolyar lang ang matinee mula Lunes hanggang Sabado."
Nakuha niya 'yong trabaho kasi nagreklamo siya.
Pumasok siya at sinabing, "Tumawag ako para alamin ang palabas,
at ang lalaking nakasagot ay di maintindihan.
Di tama ang pagbigkas niya. Wala akong maintindihang salita."
Sabi nila, "Gusto mong gawin?"
Sabi niya,
"Ano… Aba, ewan ko.
Ano… Oo!
Sige!"
At ipinanganak ang isang artista.
Di talaga siya nagsinungaling.
Di niya maiisip na magsinungaling kahit para di masaktan ang isang tao.
Basta di niya ginawa, parang…
Nagdidirek siya ng dula, at tinanong siya ng isang batang aktres,
"Beth Ann, tingin mo ba, sisikat ako balang araw?"
Sabi niya, "Hindi!"
Nalaman ko lang 'to kasi tinanong ko ang kapatid kong si Susie
kung may kuwento siya tungkol kay Mama. Sinabi niya 'yon. Sabi ko,
"Ba't alam mo? Nando'n ka?" Wala raw.
"Sinabi sa 'kin ni Mama kasi di niya alam kung ba't umiyak 'yong babae."
Ang babaeng 'yon…
si Pam Sullivan.
Tama. Di n'yo siya kilala, 'no?
Hindi talentado.
Hindi artistahin.
Pero mama ko siya.
Tinabihan ko siya noong malapit na siyang mamatay.
At hawak ko ang kamay niya,
at tahimik na sandali 'yon.
At ang huli niyang sinabi sa 'kin, tumingala siya, at sinabing,
"Ang buhok mo.
Sobrang tuyo."
Di ko talaga ipagpapalit 'yon sa anuman.
Alam kong parang nilalait ko siya pero ang totoo, nagpapasalamat ako.
Lagi niyang sinasabi sa 'kin ang totoo, kahit madalas nakakainis.
Pero minsan, maganda naman. Kaya nalalaman kong totoo pala ito.
Tingin ko, kailangan pa natin ng mga Beth Ann sa mundo.
Kung may kulang tayo ngayon sa mundong ito, ito ay katotohanan.
Ang malamig, matigas, bakat na utong na katotohanan.
Pasok, Janice, ang salbahe kong stepmother.
Tawag niya 'yon sa sarili niya.
Siya ang pinakamalambing na aleng makikilala mo.
Bibigyan ko kayo ng ideya.
Bleach-blonde ang buhok.
Puno ng makeup ang mukha.
Mga kukong kakulay ng sapatos.
Buong porma ng damit.
May istilo siya. Ibang-iba sa mama ko.
At napakalambing.
Minsan, sinundo niya 'ko sa trabaho. Sumakay ako sa kotse
at sabi niya, "Ano'ng tingin mo sa makeup ko?"
At dahil anak ako ng nanay ko,
may mga masasabi ako.
Pero dahil anak din ako ni Janice,
alam ko kung kailan tatahimik at sasabihing maganda ito.
Buti na lang gano'n ang ginawa ko, salamat sa Diyos, kasi sabi niya,
"Naka-tattoo ito!"
Literal talaga si Janice.
Ano'ng ibig kong sabihin? Ewan, pero kailangan niya ng tiyak na tuntunin.
Di naman siya tanga. Literal siya.
Magaling siya sa sports, halimbawa, kasi maaaral niya ang bawat hakbang.
Alam n'yo kung paano ako mag-ponytail?
Parang…
Di ba? Ganito siguro siya,
"Hilahin mo'ng buhok at ikutin mo. Tapos ipasok mo ro'n ang buhok."
Alam n'yo 'yon? Paisa-isa siyang…
Alam n'yo 'yong pag-scramble ng itlog? Pakiramdaman lang.
Parang ganito pag si Janice, "Ilagay mo ang tinidor
tapos ikutin mo nang maliliit nang isang daang beses."
Kasama ko siya sa kotse, at sabi ko,
"Janice, may ChapStick ka?"
Naghanap siya at sabi,
"Ay, lintik.
Naku iha, pasensiya na, wala."
Sabi ko, "Ayos lang."
Tapos maya-maya, sabi niya,
"Meron akong tinatawag na Vaseline Lip Therapy."
"Sige, ayos 'yan. Ano…"
Alam n'yong di ko sponsor ang ChapStick, 'no?
Ang kapatid kong si Laura ay tunay na artist. Ginagawa niya lahat.
Magpipinta siya at iisiping, "Gusto 'to ni Janice."
Ipapadala niya ito at makukuha ni Janice.
Tatawag siya kay Laura at sabi, "Paano mo nalaman?"
Sabi ni Laura, "Nalamang ano?"
Sabi niya, "Mga kulay ko ito. Tan, bronze, at animal print."
Ang babaeng 'to.
Nasa stand-up comedy na 'ko mula noong 17 ako.
Pag naaalala ko noong batang baguhan ako
at kung gaano ako kataray at mapanghusga,
sobrang nahihiya ako.
Naaalala kong naiisip kong…
"Ang jologs ng mga babaeng naka-leopard print. Sobrang baduy.
Matatandang babaeng Jew at Italyana lang ang nagsusuot nito."
Tapos naging 50 na 'ko,
at napagtanto kong masaya palang print ito.
Habang tumatanda sina Papa at Janice
at may mga appointment sila sa doktor,
ipapa-record namin sa voice memo app ng iPhone nila.
Tapos ipo-post nila 'yon sa WhatsApp chat ng pamilya namin
para mapakinggan namin at masigurong naaasikaso ang lahat.
At ang pamilyang Silverman ay sobrang nakikialam sa isa't isa
sa mga WhatsApp chat, ha. Ano kami…
Meron kaming Silverman United, WhatsApp chat naming lahat.
At apat kaming magkakapatid kaya merong
chat ng magkakapatid lang.
Tapos merong magkakapatid puwera ang isa
at lahat ng iba-ibang kombinasyon no'n.
May appointment si Janice sa doktor,
at alam naming magiging masamang balita ito.
Sigurado kaming magiging masamang balita.
Pina-record namin sa kanila, at…
nilagay nila sa WhatsApp.
Pinakikinggan namin,
dinig mo ang sabi ng doktor,
"Janice, ikinalulungkot kong sabihin ito.
Pero meron kang stage-four pancreatic…"
Tapos biglang,
maririnig mo ang napakalakas,
mababa, mahabang utot.
Ano ha, parang tatlong segundo.
Alam kong sinasabi nilang tatlong segundo para masabing mabilis lumipas ang oras.
Pero kung iisipin mo talaga, 'yong pagbilang na may Mississippi,
matagal ito, di ba?
At alam kong papa ko 'yon.
Baka ganito kayo, "Oo nga, palautot siguro si Schleppy."
Di ko siya narinig umutot sa buong buhay ko. Ano…
Alam kong wala siyang kakayanang iproseso 'to
kaya katawan na niya ang namahala.
Tapos nakaupo ako at iniisip na, "Stage-four pancreatic na ano?"
Nag-obserba ako at hinulaan ko.
Ang kani-kanilang reaksiyon sa balitang ito…
Nakikinig pa rin ako, at si Janice ay…
Ang reaksiyon niya ay sobrang Janice.
Ganito siya,
"Sige, gagawin ko lang ang lahat ng sasabihin mo.
Gagawin ko ang bawat sabihin mo, at lalabanan ko ito."
Ganyan talaga siya.
At ang reaksiyon ng papa ko
ang pinakabaliw na narinig ko sa buong buhay ko.
Walang biro.
Ang sabi lang niya,
"Mag-isa na 'ko!"
Tapos sabi niya,
"Biyuda na 'ko!"
Alam kong ang mama ko, si Beth Ann, nasaan man siya, ay ganito,
"Biyudo 'yon." Pero Mama…
Nakakabaliw 'yon.
Ako ang nakatokang tagakausap ng tatay at naatasan akong tawagan siya.
At kailangan kong sabihing, "Papa, wag kang magsalita nang ganyan
sa harap ng buhay mong asawa.
Dapat umayos ka, ha?
Di ito tungkol sa 'yo.
Tungkol ito kay Janice. Dapat mong alagaan si Janice.
Dapat kang tumutok. Di ka pwedeng matumba ngayon."
Sabi niya, "Alam ko." Tapos humagulgol na siya.
Di ko pa siya narinig nang gano'n, eh.
Sabi niya, "Ano lang… ayoko sa mundong wala si Janice ko.
Ayokong nandito 'ko nang wala siya."
Gusto ko siyang aluin. Nag-isip ako ng sasabihin.
Sabi ko, "Ayon sa statistics, susunod ka na."
Ano…
Kasi…
Di ko alam na magkakatotoo 'yon.
Siyempre, ito ay
hindi oras para sabihing, "Sabi ko sa 'yo, eh".
Binaba namin ang phone. Nangako siyang aalagaan niya si Janice.
Kinabukasan, kinausap ko si Janice.
Sabi niya, humingi siya kay Papa ng isang basong tubig.
Sabi ni Papa,
"Nasaan 'yon?"
Nasaan ang tubig?
Nasa siko mo, 'Pa.
Maghanap ka ng straw at itusok mo ro'n.
Ikatutuwa ni Janice.
Siyempre, gaya ng inaasahan,
ang apat na magkakapatid at ilang apo ay pumunta sa apartment nila.
At ano kami…
Binusisi namin sila ng alaga.
At ang kamatayan ay…
Mahirap talaga 'to para sa 'kin.
At ito ang dahilan kaya natatangi ako.
Hindi, alam kong hindi.
Pero totoo. Mahirap para sa 'kin.
Napakahirap para sa 'kin ang pumatay ng kahit maliit na insekto,
at halos imposibleng palabasing nagpakamatay ito.
Ano…
Ang liliit nila.
May mga langaw kami sa bahay, maraming langaw, at ayokong…
Ayokong pumatay ng kahit ano, at…
Binuksan ko ang pinto at hinawi silang parang eroplano, parang, "Alis!"
Pero sa depensa naman nila, napagtanto kong langaw silang pambahay.
Sila ay nasa natural nilang tirahan kaya hinayaan ko na.
Pero napakaraming langaw sa kuwarto namin,
at sobrang dami, at di ko 'to nagustuhan.
Di ko talaga nagustuhan.
Ganito si Rory…
Masasabi ko kung pasosyal ako.
Rory.
Ganito si Rory,
"Gusto mong alisin ko sila?"
Sabi ko, "Ano'ng ibig mong sabihin?"
Sabi niya, "Gusto mo silang mawala?"
Sabi ko, "Sige."
Lumabas ako sa kuwarto at isinara ko ang pinto,
pero nando'n lang ako at nakinig.
At bigla kong narinig, parang, pak! Blag! Bam! Ganito 'ko…
Narinig niya siguro 'kong…
Tapos tumahimik siya.
Narinig kong binuksan niya ang bintana,
tapos sabi niya, "Babay, guys!
Ingat sa paglipad!"
Di ba?
Alam kong ginawa niya 'yon para sa 'kin.
Alam kong pinagpapapatay niya, pero nagsinungaling siya para sa 'kin.
Sa palagay ko, kaya ako magiliw sa mga langaw…
Diyos ko, langaw pa rin ba?
Oo, may apat na minuto pa 'ko sa mga langaw.
Pero isang milyong taon sa nakaraan, nalaman ko ang masayang detalyeng
nabubuhay lang ang mga langaw ng 24 na oras.
Buong buhay na nila 'yon.
Ewan ko ba pero parang meron itong taglay na
ganda at nakakadurog-pusong bagay, na ang buong buhay ay sa isang araw lang.
At, ewan ko, sa tingin ko, ang ano…
Alam mo, noon ko lang unang natutunan 'to.
Writer ako at artista rin sa Saturday Night Live.
Salamat. Malaki ang iniwan kong epekto.
Noong 1993-94 season ito,
para lang may ideya kayo kung gaano ako kaganda, at…
Nalaman ko 'yong masayang detalye at huling taon 'yon ni Phil Hartman, at…
Hindi ng buhay niya, pero
sa show.
Umalis siya at sumali siya sa NewsRadio.
At napakabait niya.
Sabi niya, "Ba't di ka magsulat ng pwede nating gawin?"
Sabi ko, "Okay." Nagsulat ako tungkol sa mga langaw.
Para ipaliwanag ito, ginaya namin 'yong panimulang credits ng Star Wars.
"Ang langaw ay nabubuhay ng 24 na oras."
Ginampanan niya ang matandang langaw
na mamamatay na noong 23 at kalahating
oras ang edad niya.
Ako naman ay batang langaw na katutubo lang ng mga pakpak,
at sinasabi niya sa 'kin ang kalakaran ng mundo, gaya ng…
"Naaalala ko ang tanghali," gano'n.
At…
Di ko na maalala, pero sa huli,
may asong dumating at tatae tapos aalis.
Tapos sasabihin niya sa 'kin, "Bata, punta ka na ro'n." At…
Di kayo maniniwala. Di ito umere. Pero…
Ano kasi… Sa akin, ang cute ng mga langaw.
Ba't ba natin sila pinapatay?
Di ba mahal natin ang mga hayop pag maliit pa sila?
Pag sobra namang liit, papatayin natin.
Mga halimaw kayo.
Napakaliit nila, eh. May maliliit silang pakpak
at malahiganteng mga mata,
at ginaganito ang mga kamay na parang may pinaplano sila.
Nagsisipilyo ako tapos merong baby na langaw na kakausbong ang pakpak.
Ganito 'ko,
"Uy, welcome sa mundo. Magkakaroon ka ng malaking adventure."
At noong gabing 'yon, naghihilamos ako,
at nando'n siya.
Sobrang hukluban na niya at,
ni hindi na… Di na siya nakakalipad.
Paika-ika na lang siya paminsan-minsan.
At sabi ko, "Nagawa mo, pare.
Panalo ang buhay."
At nasa banyo si Rory.
Sabi niya,
"Ibang langaw yata 'yan."
Sa tingin ko, sa panahong ito lang, sa mundo natin, sa bansa natin.
Ano lang… Ayokong pinagsasabihan ng lalaki.
Di lang… Ayoko talaga, kahit ano.
At hindi tama 'yon, pero ito ang nararamdaman ko.
Sabi ko, "Parehong langaw, pero salamat."
Tapos ang sabi ba naman ng gago,
"Sigurado kang 24 na oras lang nabubuhay ang langaw?"
Sabi ko, "Alam mo, hanapin mo kaya.
Ano ba'ng alam ko? Babae lang ako. Baka napanaginipan ko lang."
Umatras siya at sabi niya, "Sige." Pero…
Hinanap ko nga rin, at isang buwan silang nabubuhay, pero…
Ewan. Di ba…
Wala 'kong paki! Wala.
Unang namatay si Janice.
Saktong apat na buwan ngayon.
Mahal niya ang buhay.
Mabilis ba ang palit?
Mahal na mahal niya ang buhay. Gusto niyang mabuhay, eh.
Lahat ng gawin niya, tama.
Nakakainis lang.
At mukhang magandang oras ito para sabihing
may merch pala 'ko sa tour na 'to.
Ang saya, di ba?
Di pa talaga 'ko nagka-merch dati.
May mga sumbrerong Schleppy kami at mga Postmortem T-shirt,
at malalaking pangkolehiyong gray na sweatshirt na Silverman ang nakalagay.
Pakiramdam ko, nagkolehiyo 'ko.
Di pa talaga 'ko nagka-merch pero pakiramdam ko,
gugustuhin ng mga magulang kong pagkakitaan ko 'to.
Salamat.
Gaya ng sabi ko, nauna si Janice, at alam naming darating 'yon.
Umuwi nga ako sa gabing 'yon para matulog.
Nag-text ang kapatid kong si Susie, na isang rabbi, bandang 7:00 a.m.
At sabi niya…
Sabi niya, "Namatay si Janice ng bandang 2:00 a.m.
Nandito pa rin siya at natutulog si Papa.
Magkahawak sila ng kamay."
Sabi niya, "Alam mo, karaniwan, gising na dapat si Papa, pero tingin ko,
sa kaibuturan niya, alam na niya, pero…
ayaw lang niyang tanggapin.
Pero nandito 'ko. Tatabihan ko lang siya hanggang magising siya."
Sabi ko, "Okay, sige."
Tapos bigla niyang naalala itong joke
na gustong-gusto nila ni Papa.
Parang ganito 'yong joke, tumawag ang isang lalaki sa kapatid niya,
"Namatay ang pusa."
Sabi ng kapatid, "Wag mo lang sabihing namatay ang pusa."
"Ano'ng sasabihin ko?"
"Sabihin mong nasa bubong ang pusa at di namin siya maibaba.
Tapos tumawag ka at sabihing, 'Nasa vet kami. Mukhang masama.'
Saka mo itawag na, 'Namatay ang pusa.'"
Sabi ng kapatid, "Sige, pasensiya na."
Sabi ng kapatid, "Ayos lang. Kumusta si Mama?"
At… alam n'yo na.
Sabi niya, "Nasa bubong siya at di namin siya maibaba."
Kaya ngayon, si Rabbi Susie
ay naalala ito sa loob ng isang minuto at tawa siya nang tawa.
Rabbi siya pero pag nasimulan niya, di siya makahinto.
Maingay siya, naluluha na siya.
Di siya makahinto.
Natakot siyang baka magising si Papa at sabihing, "Ano'ng nakakatawa?"
Tapos ang sagot niya, "Namatay si Janice."
Nag-text siya at sabi niya,
"Paggising niya, sasabihin ko bang nasa bubong si Janice
at di natin siya maibaba?"
Ganito naman ako, "Oo!"
Kasi malagim at gago kaming pamilya, pero…
Iniba ko na lang kaya sabi ko, "Huwag, maging rabbi ka na lang.
Mamayang gabi,
ako na'ng magsasabi."
Sobrang nakakatawa.
Kasi ngayon lang kami nakakapagluksa kasi…
Napakaraming inaasikaso. Di mo inaasahan.
Di naman gano'n sa mga pelikula.
Ang daming dapat gawin, at… parang ang samang sabihin nito.
Mga responsable silang tao
pero ang pinakabaliw ay wala silang memorial plan.
Kaya ang dami tuloy naming gagawin. At ayokong sisihin…
Bilang depensa, edad 80 at 85 lang sila.
Malay ba namin.
At parang alam ko na ang gusto nila.
Sabi lagi ni Papa, "Ihagis mo 'ko sa kahong pine at ilibing.
Itutulak ko pataas ang mga bulaklak at puno."
Tingin ko, magugustuhan ni Janice ang magandang de-kalidad na silk ang loob…
Na may tali at bell, panigurado lang.
Pero naaalala kong dumadalaw sila tuwing Linggo
para mag-bagel at cream cheese, at paborito kong araw 'yon.
Dumalaw sila, mga dalawang taong nakaraan na yata.
Nasa may likod-bahay ang lahat.
Nasa kusina kami ng papa ko at tinanong ko siya,
"Takot ka bang mamatay?"
At sabi niya, "Hindi kaya.
Di ko maalala 'yong bago ako ipinanganak. Di ko maaalala pagkatapos no'n."
Pero sabi niya,
"Pero takot lang akong baka masakit 'yon."
Napakaduwag lang masaktan ng papa ko.
Totoo. Takot na takot siyang baka masakit 'yon.
Minsan, nagpa-ECG siya, 'yong nilalagyan ka nila ng mga sticker.
Di niya tatanggalin 'yong mga sticker.
Sabi niya, "Takot akong mahila ang balahibo ko."
Sabi niya, "Hahayaan kong kusang matanggal."
Gano'n nga ang ginawa. Inabot ng ilang linggo.
Nasa swimming pool siya minsan na may mga ECG sticker.
Mukha siyang asong kakapanganak lang ng mga tuta.
Di talaga siya takot, pero takot siyang baka masakit 'yon.
Tinawagan ako ng doktor niya.
Inaalagaan na namin siya ngayon, wala na si Janice.
Ako ang punong abala kaya sinagot ko.
Sa may pasilyo ko sinagot. Sabi ng doktor niyang si Dr. Northman,
"Nakuha na namin ang resulta ng blood test ng tatay mo
at may taning na siya.
Dapat na siyang maospital."
Sabi ko, "Di ko alam ang gagawin kasi nangako kaming wala nang ospital.
Ayaw na ayaw niya ro'n."
Sabi ng doktor, "Bilang doktor, pinapayo kong ipaospital n'yo na siya."
"Bilang tao, alam mo, ayos lang 'yon.
Pag nagpaospital siya, mabubuhay nga ng ilang araw
pero araw sa ospital 'yon.
Ngayon, nasa bahay siya, napapaligiran ng pamilya,
at sa tingin ko, mas nararapat ito."
Tapos sabi niya,
"Ang ikamamatay niya ay kidney failure,
na nagkataong walang sakit na pagkamatay.
May pagkahilo lang na para ngang nakakahumaling, tapos papanaw ka na."
Tuwang-tuwa ako para sa papa ko. Tumakbo ako sa kuwarto niya.
Dapat yata naghinay-hinay ako.
Sabi ko, "Papa, magandang balita!"
Sabi niya, "Ha?"
Sabi ko, "May pampalubag-loob ka. Mamamatay ka na."
Pero sabi ko, "Wala nang gamot." Kasi 40 ang gamot niya araw-araw.
Sabi niya, "Wala nang gamot?"
Sabi ko, "Wala. Tapos ka na.
At titira kaming lahat dito kasama mo habambuhay."
At… Ano?
Alam niya ang ibig kong sabihin.
Sinabi ko kung paano siya mamamatay
at wala talagang anumang sasakit.
Bumagsak ang balikat niya, at napakasaya niya.
Tinabihan namin siyang lahat sa kama. Ang ganda ng pagkamatay niya.
Kumakanta kami ng lumang kantang camp. Hilig niya 'yon.
Kuwentuhan ng nakakatawang kuwento ng pamilya Silverman.
Ginawan ko siya ng mix ng mga sikat na kanta
noong summer na edad 17 siya
kasi parang pinakamasaya niyang summer 'yon.
Alam niya ang bawat salita sa bawat kanta.
Ang galing lang.
Di ba, wala na si Janice, paalis na si Papa,
at kausap ko ulit ang puneraryang pinaglagyan namin kay Janice
para maasikaso na.
Pumasok ako sa kuwarto ni Papa at sabi ko,
"Papa, alam kong gusto mong mailibing
pero okay lang bang ma-cremate ka kasi…"
At… ang sasabihin ko ay masama para sa mga Jew.
Pero… ano…
Nakabargain ako sa libingan ni Janice.
Totoo nga. Ano…
"Ang tawag ay 'plus one'.
Ililibing kang kasama niya, mga tatlong talampakan sa ibabaw,
pero dapat na-cremate ka para magkasya."
Sabi niya, "Wala 'kong pakialam. Patay na 'ko."
Sabi ko, "Ang dali mong kausap.
Kukunin namin. Salamat."
Sabi ng lalaki sa punerarya, "Tatay mo ba 'yon?"
Sabi ko, "Oo."
Sabi niya,
"Di namin inii-schedule ang cremation ng taong buhay pa."
'Yong pagkakasabi niya, parang ako pa 'yong gago.
Sabi ko, "Jewish na punerarya kayo. Bawal dapat kayong magbenta ng cremation.
Bigla ka na lang naging istrikto?"
Ano'ng gagawin ko? Isa o dalawang linggo aabot ang cremation.
Pag Jewish, kinabukasan agad ang libing.
Sobrang farm-to-table lang. Saka…
Sabi ko pa, "Siyanga pala, may mga tattoo si Janice."
Di ba, 'yong nasa labi at kilay niya, tattoo pa rin 'yon.
Pero napagtanto kong di namin kailangan 'yong abo sa lamay.
Ano kasi…
Wala naman siya ro'n.
Para sa amin 'yon. Para sa atin ang lamay.
Wala naman yatang magsasabing, "O, nasaan ang abo?"
Maganda 'yong lamay namin. Makalipas ang dalawang linggo,
nakuha namin ang abo, may ginawa kaming apat na magkakapatid, pero…
Ewan ko… Sabi ng therapist ko,
"Ang mga magulang mo, ang mga mahal mo, wala sila sa kabaong. Wala sila sa lupa.
Kasama mo sila sa kotse papuntang sementeryo.
Kasama mo sila sa kotse pauwi mula sa sementeryo."
Naniniwala ako ro'n. Wala talaga akong diyos
pero naniniwala ako sa science, at… alam kong
hindi nalilikha o nawawasak ang enerhiya.
Sinulat ko 'yon.
At…
Naniniwala ako ro'n.
Ang mga mahal natin, wala na sila sa lupa o sa katawan nila. Sila ay…
Pero ang enerhiya nila…
ang esensiya nila, ang lahat-lahat nila, ay nariyan lang
at sa tingin ko, binabantayan tayo ng mga mahal natin sa buhay.
Baka hindi sa lahat ng oras, pero sa mahahalagang sandali,
gaya ng pag nagsasalsal tayo o…
Hay, Sarah.
Ba't ko ba sinabi 'yon?
Sa tingin ko…
Kailangan kong isipin 'yon para makaraos ako, pero…
Kasi malungkot 'yong show,
tapos mag-aalala ako, at sosobra naman ako pakabila, pero…
Balanse ito.
Pero sa tingin ko nga, ang mga mahal natin ay nakabantay pag nagsasalsal tayo.
Patunay ang mahinang, "Oy."
Oy!
Talaga? Aba…
Salamat.
Kaya ngayong may taning na ang papa ko, Diyos ko, nagpapatawa pa siya.
Sa isang punto, ganito siya…
Iipunin niya ang lahat ng lakas niya at,
"Nagbago na'ng isip ko.
Gusto kong mabuhay."
Napaganito 'yong kapatid kong si Susie na rabbi…
Sabi ko, "Susie, ginagago ka niya."
Dumalaw si Susie sa show noong nasa tour ako mga ilang linggo na.
Pumunta siyang backstage at sabi, "Nagbibiro ka ba?
Ikaw 'yong nabigla,
at ako ang nagsabi sa 'yong nanggagago siya."
Kaya kinailangan kong ipaliwanag sa kanyang
iba siya rito sa show.
Nagsasalitan kami sa pagbantay at pagtulog kasama ni Papa.
Sa isang punto,
si Rory… nakabantay siya sa papa ko.
Nag-ring ang phone ng papa ko.
Di ko maintindihan itong mga matatanda…
Di marunong gumamit ng smartphone pero nalalaman naman nilang
gawing 1,000 ang volume, at…
Ang ringtone nga pala ay "The Star-Spangled Banner," at…
Sabi ni Rory, "Gusto mong sagutin ko?
Steve Forman ang tumatawag."
Sabi ng papa ko, "Sige."
Inilagay niya sa speaker at tinapat kay Papa.
Sabi nitong Steve Forman, "Schleppy, totoo nga ba?"
Nag-usap sila. Sobrang nakakatuwa, at tinapos na nila.
Sabi ng papa ko kay Rory,
"Alam mo kung sino 'yon?
Alam mo ba 'yong imitation crab?"
Sabi ni Rory, "Oo, nilalagay 'yon minsan sa sushi, di ba?"
Sabi ng papa ko, "Siya ang nag-imbento ng imitation crab."
Hinanap niya. Tama nga.
"Noong 1970. At ngayon, mayaman na siya."
Sabi ni Rory, "Hanep. Paano mo nakilala?"
Sabi ni Papa,
"Sa Dunkin' Donuts."
Nagkakilala sa Dunkin' Donuts, tapos nag-uusap na sila bago siya mamatay.
Marami akong kaibigang dumalaw para magpaalam sa kanya
kasi ka-poker namin ang papa ko.
Kaya kilala siya ng karamihan ng kaibigan kong komedyante.
At si Jeff Ross, alam n'yo na, si Jeffrey Ross, ang Roastmaster General.
Ang pinakamagaling manlait.
Matagal na siyang naging malapit sa mga magulang ko.
Dinalaw niya si Papa.
Pagpasok niya, sabi niya, "Schleppy, may masama akong balita.
Di ka na yata pwede bilang emergency contact ko."
At saka…
Dinalaw niya si Papa, at ano,
ipinakilala ni Jeff ang papa ko at si Janice sa kaibigan niya,
itong matandang magician na si Bernie Shine.
Naging magkakaibigan sila nitong huling sampung taon.
Nagpunta sila… Napanood nina Papa at Janice ang show ni Bernie
mga anim na buwan ang nakaraan.
Tinabihan ni Jeff si Papa at sabi,
"I-FaceTime natin si Bernie para makapagpaalam ka?"
Sabi niya, "Sige."
Nag-FaceTime sila, at hinawakan niya.
Paglitaw ni Bernie, sabi niya, "Donald, naku, sorry."
Sabi ng papa ko, "Bernie, ang pangit ng show mo,
pinatay nito si Janice."
Tapos sabi niya, "Masama rin ang pakiramdam ko."
Niyayari niya habang nayayari siya.
At dapat, ito na 'yon… 'Yon na dapat, eh.
At, ano…
Naabot na yata namin ang panahong nasabi na namin ang lahat,
pero si Papa, parang…
di pa rin namamatay, eh.
At sa totoo lang, hindi na ito masyadong komportable.
Nakakailang na, at…
Tinabihan ko siya, nasabi na namin ang lahat, at…
Sabi ko,
"Gusto mong manood ng TV?"
Sabi niya, "Sige."
At nanood kami…
Pinanood namin ang Beef. 'Yong kina Ali Wong at Steven Yeun.
Nakakaloka, malagim. Hilig namin 'yon, at ang galing.
Nanood kami ng tatlong episode tapos umuwi ako para matulog.
Bumalik ako kinaumagahan.
Sabi ko, "Schleppy, handa ka na sa episode 4?" Sabi niya,
"Napanood ko na."
"Pinanood mong di ako kasabay? Anong…
Anong episode ka na?
Sabi niya, "Pinanood ko lahat."
Tinapos ng papa ko ang Beef bago siya namatay.
Magandang promo 'yon para sa Beef.
May kaibigan siya… Isang nagngangalang Barry Tatelman.
Kagalang-galang.
Nitong 15 taong nakaraan lang namin nakilala.
Hinanap niya ang papa ko.
Nahanap niya sa Facebook, at naging malapit sila sa huling 15 taon.
Bakit hinanap ni Barry Tatelman ang papa ko?
Kasi si Papa ang camp counselor niya na binago ang buhay niya.
Alam n'yo, mula nang mamatay siya,
may matatandang lalaking tumawag sa podcast ko para sabihing,
"Tatay mo ang camp counselor ko at binago niya ang buhay ko."
Minolestiya niya ang mga ito.
Tawa naman diyan.
Namatay nga si Schleppy nang walang sumakit, gaya ng ipinangako.
At kakaiba lang kasi wala na 'kong mga magulang.
At wala talagang edad na handa ka nang mawalan ng magulang.
Una, 'yong stepfather kong si John O'Hara na di man lang naisali sa show na 'to.
Ang kahanga-hanga.
Ang mama ko, si Beth Ann,
na di naman tahasang nakalusot.
Tapos si Janice. At ngayon, ang papa ko, at…
Ang karanasan ko ay parang…
Noong una, pakiramdam ko, parang nawalan ako ng direksiyon.
At…
Tapos parang di ko na alam ang pagkatao ko.
'Yon bang, sino ako kung wala na sila?
Di ba? Sino ako
kung wala na sila?
At kung nagtataka kayo kung sino kayo,
tingnan n'yo ang pinapakitang ads para sa inyo lang ng phone n'yo.
Ito ang pagkatao n'yo.
Alam na ng lahat ito. Alam na ng lahat ang targeted ads.
Parang pinakikinggan ka ni Siri at ni Alexa.
Lahat ng tina-type mo sa search bar ay ikokonsidera at ibabalik sa 'yo.
Pero may panahong nangyayari na ito
pero wala tayong kamalay-malay.
Titingin ako sa phone ko at maiisip na,
"Aba, kakabanggit ko lang ng kulots," o anuman.
Lilitaw bigla ang ads. Pag naiisip ko ang panahong 'yon,
sobrang ikinahihiya kong galit na galit ako.
Naaalala kong sinabi ko,
"Nagbabasa ako ng The New York Times op-ed section sa phone ko,
tapos biglang may ads ng ilovecum.com?
Baka mabasa ng mga bata ito!
Bakit itong The New York Times
ay nagbebenta ng ad space sa mga taong 'to?"
Siyempre, hindi naman talaga. Ano lang…
Phone ko lang 'yon,
kilala na 'ko nito.
Ayokong isipin n'yong tina-type ko ang ilovecum.com.
Una sa lahat, dot org ito, pero…
Di ko nga alam na website 'yon.
Nagta-type lang ako gamit ang anumang salitang hinahanap ko,
di ba, tulad ng,
"nilabasang titi" o anuman,
tapos ang phone ko, "Wag nang mag-type. Ako'ng bahala."
At dadalhin ako ro'n, gano'n.
Parang pinararating ng phone kong,
"Noong iisang pares lang ang mga yapak sa buhangin…
ito ang panahong pinapasan kita.
Ako'ng bahala."
Alam ko'ng iniisip n'yo.
"Dapat may Jesus na mabanggit sa cum joke. Kundi, aalis ako."
Aba, ayan na nga.
Pag-ibig ng Diyos, ayan na.
Sa daming beses kong sinabi ang cum.com,
makakakuha na kayo ng ads nito.
Gaya ng sabi ko, ngayon lang talaga kami nagluluksa, at…
Interesante sa akin 'to kasi
tatlo sa aming apat ay walang diyos.
Kaming magkakapatid, hindi buong lipunan.
Ayos 'yon kung sakali.
Nasa WhatsApp kaming magkakapatid, nagluluksa kami.
Naisip kong ang pagluluksa ay para palang relihiyon kasi
sinusubukan naming maunawaan ang di namin kayang intindihin.
Sinusubukan naming intindihin ang baka di pwedeng maintindihan.
Sabi ni Susie,
"Uy, may dalawang ibon sa labas ng bintana ko.
Alam kong sila 'yon."
Sagot nina Jodyne at Laura, "Sila nga!"
Gusto kong makisali.
Pinusuan ko. Pagkatapos…
Sabi ni Laura, "Noong nasa Target ako,
may babaeng lumapit sa akin at sinabing maganda ako pag naka-purple.
Alam kong si Janice 'yon."
Sagot nina Susie at Jodyne, "Si Janice nga!"
At ako naman…
Pero mas tinamaan ako sa sinabi ni Jodyne.
Sabi niya…
Sabi niya, "Uy, umutot ako ng apat na segundo."
Sabi ko, "Si Papa 'yan!"
Miss na miss ko na siya.
Pero okay lang naman ako.
Okay lang ako. Nangungulila lang ako sa kanya.
At ang tunay na nakakagulat sa akin ay,
di ko nami-miss ang bata at matipuno kong papa
o ang papa kong nag-alaga sa akin at pumunta sa lahat ng sports ko.
Ewan kung bakit pero nami-miss ko 'yong patapos na,
'yong mga huling araw.
'Yong mga tahimik na panahong inaalagaan ko siya,
at literal niyang sasabihin sa 'kin pag naiihi na siya.
Tapos kukunin ko ang titi niya at ilalagay sa pitsel, at…
Parang dessert ang "titi sa pitsel" sa TGI Fridays, 'no,
pero… hindi.
At…
Pero sa mga panahong 'yon, kahit 'yong pagpunas sa puwit niya
at pagpalit sa diaper niya, ano…
Noong una, parang… Sabi ko, "Papa, nasisindak ka ba?"
Sabi niya, "Wala 'kong pakialam."
Nang nalaman ko 'yon, naaano ko na…
hindi ini-enjoy,
pero ikinararangal kong… Gusto kong malinis siya lagi.
Baka iniisip n'yo, "Ayokong gawin 'yon."
Pero gagawin n'yo.
Magagawa n'yo…
Parang pag may nagsabing,
"Gusto ko ng aso pero ayokong pulutin ang tae niya."
Sa unang araw, ganito kayo, "Ang bait!
Diyos ko!"
Mawawala lang 'yon, balewala lang, gugustuhin mong gawin.
At sa mga sandaling 'yon
pag nalilinis ko na siya, di ba?
Nasasabihan ko siya ng, parang, "Papa, mahal kita,"
at "Papa, salamat."
At saka, di ba,
"Sino na'ng tagapunas ng tae sa puwit nino, gago ka?"
Maraming salamat.
Salamat, Beacon Theater.
Nakakabilib kayong audience.
Buti naman.
Salamat.
PARA KINA DONALD AT JANICE SILVERMAN
BETH ANN AT JOHN O'HARA
Asawa ito ni Crazy Sophie.
Nasusuka ako pag nakikita ko ang gimik ng mga department store
para pumasok kayo sa mamahalin nilang tindahan.
Mag-mall na lang kayo. Bumili kayo sa Crazy Sophie's.
Kung gusto mo ng pinakamaganda pero sobra kang barat,
ang sagot ay Crazy Sophie's Factory Outlet!
Ito ang una kong anuman ang lintik na 'to.
At isa ito sa marami pang darating.
At tatawa ka Iiyak ka
Babaho ka Magbubuntong-hininga ka
At ito ang itsura ng isang peminista!
May pag-uusapan tayo.
Gano'n?
Pinag-iisipan ko 'to.
-Nakikinig ka? -Oo.
Di ka na yata pwede bilang emergency contact ko.
Ewan ko. Dapat yata ako pa rin.
O sige. Dapat nandiyan ka para sa akin.
Sige.
-Kayo pa rin ng malambing mong girlfriend? -Oo.
Ano raw?
"Kayo pa rin ng malambing mong girlfriend?"
Iiskor ka na ba sa girlfriend ko?
-Hi, Honey. -Hi, Sarah.
Dahil Shabbas, naisip kong tawagan ka.
May bago akong baterya para sa bisikleta ko.
Maraming salamat sa tagahanap mo. Gustong-gusto ko.
Baka makaabot na 'kong Fargo nito.
Kanselahin mo na ang mga flight
kasi napakalakas nito.
Gayon pa man, o sabi nga nila sa New Hampshire, gayunman,
mahal kita.
Sana mabuti ang lagay mo.
Babay. Paano binababa ang lintik na 'to?
Tagapagsalin ng Subtitle: Libay Linsangan Cantor