Downloaded from YTS.MX
ΣΑΡΑ ΣΙΛΒΕΡΜΑΝ: ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΕ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Η φωνή μου δεν πάει πιο χαμηλά.
Θεέ μου! Η Άλι Γουόνγκ!
Τζέρι!
ΣΛΕΠΙ ΚΑΙ ΤΖΑΝΙΣ
Οι γονείς μου;
Κυρίες και κύριοι, και όλα τα ενδιάμεσα,
υποδεχτείτε…
Η Τίνα κι η Έιμι. Πιο λογικό αυτό.
Πώς μου ξέφυγε;
Ένα δυνατό χειροκρότημα για τη φίλη σας και φίλη μου,
τη Σάρα Σίλβερμαν!
ΣΑΡΑ ΣΙΛΒΕΡΜΑΝ: ΑΠΩΛΕΙΑ
Ευχαριστώ.
Δέχομαι.
Αν δεν τελειώσουμε και με χειροκρότημα, θα έχω αποτύχει, αλλά…
Ανησυχώ μήπως απογοητευτείτε στο τέλος.
Χαίρομαι που είστε εδώ
και χαίρομαι που είμαι στη Νέα Υόρκη.
Στο Θέατρο Μπίκον.
Βρίσκομαι στη μέση της περιοδείας μου.
Μ' αρέσει να είμαι σε περιοδεία, ειδικά τώρα.
Πρώτον,
γιατί μ' αρέσει να επικοινωνώ με το κοινό,
κυρίως τώρα.
Και δεύτερον,
επειδή έχω φάει κόλλημα με τα καλά ξενοδοχεία.
Μου…
Μου αρέσουν τα πολυτελή ξενοδοχεία.
Ξέρετε πώς ξεχωρίζουν τα κυριλέ ξενοδοχεία;
Όταν γυρνάς στο δωμάτιο
και βλέπεις ότι η άκρη στο χαρτί υγείας
έχει διπλωθεί σ' ένα τέλειο τρίγωνο.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολυτελές
απ' το να ξέρεις ότι τα δάχτυλα ενός αγνώστου…
έχουν πιάσει
κάτι με το οποίο θα σκουπίσεις την κωλοτρυπίδα σου κάποια στιγμή.
Έτσι ζει ο πλούσιος κόσμος.
Και…
Έχω σχέση με τον φίλο μου, τον Ρόρι, εδώ και πέντε χρόνια.
Δεν θα 'πρεπε να δυσκολεύομαι να λέω το όνομά του.
"Ρόρι".
Είμαστε αρκετό καιρό μαζί, οπότε σπάμε λίγο τη ρουτίνα πού και πού.
Ας πούμε, τώρα τελευταία, του τραβάω μαλακία με το μη κυρίαρχο χέρι.
Είναι υπέροχο, ξέρετε,
γιατί είναι σαν να το κάνει κάποιος άλλος.
Και…
Ένιωσα αρκετά περήφανη όταν σκέφτηκα αυτό το αστείο.
Ο Ρόρι κοιμόταν δίπλα μου.
Τον ξύπνησα και του το είπα.
Λέει "Ναι, καλό είναι.
Ξέρεις πώς λέγεται αυτό;"
-Ο Ξένος. -Ο Ξένος.
"Ο Ξένος".
Μόνο εγώ δεν το ήξερα.
Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ.
Είναι απίστευτο.
Πάντα νιώθω ότι γενικά οι γυναίκες
ξέρουν όσο να 'ναι τι θα πει να είσαι άντρας.
Βλέπουμε τον κόσμο από αντρική σκοπιά
για να επιβιώσουμε, βασικά.
Οι άντρες δεν χρειάζεται να το κάνουν.
Αλλά αυτό μου ξέφυγε. "Ο Ξένος".
Μ' αρέσει.
Λέει "Ναι, καμιά φορά το κάνω με το αριστερό
ή κάθομαι πάνω στο χέρι μου για να μουδιάσει λίγο".
Μα πόσο ρομαντικό!
Το θεωρώ φυσιολογικό…
Κάνουμε διάφορα στο σεξ.
Καμιά φορά, ας πούμε, λέμε για φαντασιώσεις πάνω στο σεξ.
Μια φορά, χαριεντιζόμασταν,
και μου βγήκε αυθόρμητα, δεν το σκέφτηκα.
Λέω
"Μόλις ήρθες στην κατασκήνωσή μου".
Μέχρι κι εκείνος έκανε…
Αλλά το έσωσε λέγοντας
"Είσαι η ιδιοκτήτρια, έτσι;"
Κι εγώ λέω "Ναι, αυτό.
Είμαι η ιδιοκτήτρια της κατασκήνωσης".
Μια άλλη φορά, τον καβαλούσα…
Πώς κουνιέμαι έτσι;
Δεν έχει σημασία η στάση. Κάναμε σεξ.
Κι εκείνος λέει
"Είναι απίστευτο. Δεν ξέρω καν το επίθετό σου".
Και…
Κι εγώ είμαι στον ρόλο και λέω
"Χίτλερ με λένε".
Και…
Τελείωσε κατευθείαν, κάτι που ήταν
κομματάκι ανησυχητικό.
Εδώ ακριβώς. Ανάμεσα στο…
Ανάμεσα στο χείλος και τη μύτη μου.
Ο μπαμπάς μου κι η μητριά μου, η Τζάνις,
πέθαναν πέρυσι τον Μάιο, με διαφορά εννιά ημερών.
Και… Θέλει δουλειά το αστείο.
Έτσι έγινε όντως, και…
Ήμουν πολύ δεμένη και με τους δύο.
Ο μπαμπάς μου ήταν ο καλύτερός μου φίλος.
Μου πρόσφεραν κι οι δύο πάρα πολλά.
Και πιο πρόσφατα, μία ώρα με καινούργια αστεία.
Πάμε, λοιπόν.
Ωραία.
Εντάξει.
Να σας γνωρίσω τους χαρακτήρες μας.
Καταρχάς, ο μπαμπάς μου, ο Ντόναλντ "Σλέπι" Σίλβερμαν.
Όλοι τον φώναζαν Σλέπι.
Γεννήθηκε στη Βοστόνη. Η οικογένειά του μετακόμισε…
Το ξέρεις;
"Κι εγώ από Βοστόνη!" Απ' το Κουίνσι είσαι.
Αλλά…
Μετακόμισαν στο Νιου Χάμσαϊρ,
κι εκεί γεννήθηκα και μεγάλωσα εγώ.
Και…
Ο μπαμπάς μου είχε εκπτωτικό κατάστημα με γυναικεία ρούχα,
το Crazy Sophie's Factory Outlet.
Όταν λέω ότι είμαι απ' το Νιου Χάμσαϊρ, μου λένε
"Ζουν Εβραίοι στο Νιου Χάμσαϊρ;"
Τους εξηγώ ότι ακόμα και το Νιου Χάμσαϊρ αξίζει να έχει λιανεμπόριο.
Και…
Έκανε διαφημίσεις στο ράδιο.
"Είμαι ο τρελο-Ντόνι.
Μου 'ρχεται να ξεράσω με τις τιμές του εμπορικού".
Και μετά απαριθμούσε κάτι άγνωστες μάρκες.
Στο τέλος, έλεγε
"Αν θέλετε τα καλύτερα, αλλά είστε τσιγκούνηδες,
ελάτε στο Crazy Sophie's!"
Νομίζω ότι το ονόμασε Crazy Sophie's Factory Outlet…
Λάτρευε τα Crazy Eddie απ' τη Νέα Υόρκη, απ' τη δεκαετία του '80.
Ήθελε να κάνει κάτι παρόμοιο.
Και…
Αλλά ήθελε γυναικείο όνομα, γιατί πωλούσε γυναικεία ρούχα.
Και είμαστε Εβραίοι, οπότε ήθελε να βάλει ένα εβραϊκό όνομα.
Έβαλε το "Σόφι". "Εκπτωτικό κατάστημα της τρελο-Σόφι".
Η γιαγιά μου, η μαμά του, θύμωσε πολύ
γιατί η κολλητή της στη Βοστόνη λεγόταν Σόφι Μόσκοβιτς.
Κι ένιωθε ότι ο μπαμπάς μου την έλεγε τρελή.
Εκείνος της εξήγησε
"Μαμά, αν εννοούσα τη Σόφι Μόσκοβιτς,
θα το έλεγα 'κατάστημα της άσχημης Σόφι'".
Μου φάνηκε πολύ αστεία ιστορία,
οπότε πριν από χρόνια, την είπα σ' ένα τοκ σόου,
και τότε δεν είχα καταλάβει
ότι η Σόφι Μόσκοβιτς ζούσε ακόμα.
Και…
Προκάλεσε αρκετό σαματά μεταξύ των οικογενειών.
Αλλά φρόντισα να είμαι απολύτως βέβαιη
ότι έχει πεθάνει πια, οπότε…
Ο μπαμπάς μου μου τηλεφωνούσε κάθε Σάββατο,
και δεν το σήκωνα σχεδόν ποτέ, γιατί άφηνε κάτι απίστευτα μηνύματα.
Απομνημόνευσα μερικά απ' αυτά.
Το ένα είναι από τότε που είχαν όλοι κινητά,
ακόμα και στο Νιου Χάμσαϊρ.
Με παίρνει και μου λέει "Μάντεψε πού είμαι.
Στο πλυντήριο αυτοκινήτων. Το πιστεύεις;
Μιλάω σ' αυτό το πλαστικό μαραφέτι,
και το σήμα πηγαίνει στον ουρανό και μετά σ' εσένα".
Στον "ουρανό", ναι.
Και μετά, αρχίζει να κάνει…
Είχε κατεβάσει τα παράθυρα.
Οπότε, τον άκουγα να γίνεται παπί για πολλά λεπτά.
Ήταν ένα πολύ συγκεκριμένο επιφώνημα.
Δεν το έκανε συχνά.
Πήγαμε μία φορά μόνο σινεμά
όταν ήμουν παιδί.
Απ' τον τίτλο έμοιαζε η τέλεια ταινία, αλλά δεν ήταν.
Λεγόταν Boys Don't Cry.
Εξαιρετική ταινία. Αλλά μην τη δείτε με τον πατέρα σας.
Και…
Έχει μια πολύ σκληρή σκηνή σεξουαλικής κακοποίησης.
Όσο έπαιζε, επικρατούσε απόλυτη σιωπή στο σινεμά,
και το μόνο που ακουγόταν ήταν…
Το άλλο μήνυμα που απομνημόνευσα είναι…
Είχα μετακομίσει στο Λος Άντζελες
και έκλεινα ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές και τέτοια.
Με πήρε τηλέφωνο και είπε
"Ξέρω ότι είσαι φίρμα στο Χόλιγουντ πλέον.
Βρες λίγο χρόνο στο γεμάτο πρόγραμμά σου
να τηλεφωνήσεις στον άντρα που σ' έφερε στη ζωή".
Έκανε ότι θα το έκλεινε, αλλά σκέφτηκε κάτι άλλο και είπε
"Σου σήκωνα τα ποδαράκια και ξεσκάτιζα τον ποπό σου.
Βρες λίγο χρόνο και για μένα".
Του άρεσε πολύ που γερνούσε.
Το λάτρευε. Ήξερε ότι ήταν αξιολάτρευτος.
Τη σκαπούλαρε από πολλά.
Ήμασταν σε σαντουιτσάδικο στο ΛΑ.
Τρώγαμε, και δύο πελώρια ντερέκια τον πλησιάζουν
και αρχίζουν να τον απειλούν, σε φάση…
Γελούσε, αυτοί έφυγαν και λέω "Τι ήταν αυτό;"
Μου λέει "Πήγα να βάλω κι άλλη Coca-Cola
και είδα αυτά τα δύο ντερέκια.
Τους πλησιάζω και λέω 'Ξέρετε κάτι;'
Έχω όρεξη να ρίξω ξύλο'".
Με τους ροζιασμένους αγκώνες.
Είχε κάτι τεράστιες φουσκάλες που κρέμονταν απ' τους αγκώνες του.
Ακόμα κι ο γιατρός έλεγε "Μπορώ να τις αδειάσω".
Έλεγε "Μπα, μωρέ.
Αρέσουν στα εγγόνια μου".
Πήγα σπίτι.
Έκανα ένα διάλειμμα απ' την περιοδεία για τις γιορτές.
Τότε πήγα για καθαρισμό στα δόντια,
γιατί ο θάνατος τρυπώνει μέσα απ' τα ούλα, φυσικά.
Και…
Εγώ κι ο μπαμπάς είχαμε τον ίδιο οδοντίατρο,
τον δρα Χερνάντεζ.
οπότε χάρηκα που τον είδα.
Μου καθάριζε τα δόντια και είπε "Μου λείπει ο μπαμπάς σου!"
Του λέω "Κι εμένα μου λείπει".
Λέει "Δεν καταλαβαίνεις.
Κοίτα τη σελίδα μου στο Yelp".
Αυτό το πρόσθεσα στο δεύτερο μισό της περιοδείας.
Γαμώτο! Δεν έχω…
Δεν φοράω γυαλιά λόγω του σόου.
Ας μου πετάξει κάποιος τα γυαλιά του.
Κάποιος από σας. Δυο τρεις.
Μην πανικοβάλλεστε.
Πετάξτε τα στη σκηνή.
Τα γυαλιά ανάγνωσης δεν έχουν… Ωραία.
Εσύ τα πέταξες;
Με τι τα καθαρίζεις; Με σαλάμι;
Πλάκα κάνω. Είμαι ευγνώμων, το εκτιμώ.
Αυτή είναι η κριτική του μπαμπά μου στο Yelp.
"Πέντε αστεράκια.
Η προσέγγισή μου με τους οδοντίατρους είναι 'Αν δεν πονάει, άσ' το έτσι'.
Στα 84 χρόνια μου, με έχει βολέψει αρκετά αυτό.
Τώρα βρίσκω μια εξαίρεση στον κανόνα μου.
Αυτή η εξαίρεση είναι ο Τζέιμς Χερνάντεζ.
Ο χρόνος δεν χαραμίζεται με τον Τζίμι στο τιμόνι.
Τα χέρια του πιάνουν
και φτιάχνει ό,τι σας πονάει στο στόμα άμεσα και αποτελεσματικά.
Ξεφορτωθείτε τον άχρηστο οδοντίατρό σας κι επιλέξτε τον καλύτερο.
Πείτε ότι σας έστειλε ο Σλέπι".
Θεέ μου.
Πόσο αστείο!
Αυτοαποκαλούνταν αντίστροφο ψώνιο.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι και τα ψώνια αυτό είναι.
Μισούσε τους πλούσιους.
Πήγαιναν στη Φλόριντα για λίγο τον χειμώνα.
Ο νόμος των Εβραίων, ξέρετε. Και…
Καθόταν στα Starbucks και φώναζε στους περαστικούς.
Εκεί που καθόταν,
ένας τύπος με μια Bentley παρκάρει απ' έξω.
Ο μπαμπάς μου στέκεται εκεί κι αρχίζει να κάνει…
"Μπράβο σου!
Μπράβο σου. Πήρες Bentley.
Θα τάιζες 100.000 άτομα στην Αφρική.
Αλλά εσύ χρειαζόσουν Bentley. Μπράβο".
Η μητριά μου μού έλεγε
"Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Τρεις χρονιές τώρα, του ρίχνουν μπουνιές".
Αν έβλεπε κανέναν με Rolex, έλεγε
"Ωραίο Rolex.
Το Timex μου έκανε 30 δολάρια κι είναι αδιάβροχο, αλλά μπράβο σου.
Το χρειαζόσουν το Rolex. Τώρα ξέρουμε ότι είσαι πλούσιος".
Μισούσε απίστευτα τους πλούσιους,
μέχρι που άρχισα να βγάζω λεφτά.
Και μετά έλεγε "Τέλος πια οι φτηνές πτήσεις!"
Μετά, έχουμε τη μητέρα μου, τη βιολογική μου μητέρα,
την Μπεθ Ανν Ο'Χάρα.
Ξέρω ότι μερικοί από σας τώρα…
Μάλλον μπερδευτήκατε λίγο.
Παντρεύτηκε έναν καθολικό Ιρλανδό.
Είναι φουλ Εβραία. Συνεχίστε να με φαντασιώνεστε.
Η Μπεθ Ανν πέθανε πριν από οκτώ χρόνια.
Και…
Ας την περιγράψω. Είχε φυσική ομορφιά, δεν βαφόταν.
Φορούσε μουτζουρωμένες φόρμες
γιατί ζωγράφιζε μ' αυτές, και…
Φορούσε κάλτσες με δύο διαφορετικά χρώματα.
Είχε μια κοσμηματοθήκη, αλλά ήταν γεμάτη πολιτικές κονκάρδες.
Και δεν φορούσε σουτιέν,
έξω οι ρώγες, γαμώ την πατριαρχία.
Σε αντίθεση μ' όλα αυτά, ο χαρακτήρας της ήταν…
Δεν είναι πολύ πρωτότυπη περιγραφή,
αλλά ήταν όπως ακριβώς η Νταϊάν Τσέιμπερς απ' το Cheers.
Πραγματικά, μιλούσε πολύ καθωσπρέπει.
Η γραμματική, το συντακτικό και η σωστή προφορά
ήταν το πάθος της.
Μια φορά, όταν ήμουν μικρή, παραγγέλναμε φαγητό,
κι εκείνη είπε
"Θα ήθελα το 'κγουασάν' πρωινού".
Μέναμε στο Μάντσεστερ του Νιου Χάμσαϊρ. Εκεί λένε "αβοκέιντο".
Είπα "Μαμά…"
Η σερβιτόρα είπε "Το ποιο;"
"Το 'κγουασάν' πρωινού".
"Μαμά, λέγεται κρουασάνουιτς. Είμαστε στο Burger King.
Πες το όπως το λένε εδώ".
Ήταν…
Ήταν σκηνοθέτις.
Σκηνοθετούσε παραστάσεις θιάσων της περιοχής.
Ήταν γεννημένη σκηνοθέτις.
Είχε παρατηρήσεις και σχόλια για όποιον γνώριζε.
Πάντα έγραφε κάτι σε οποιαδήποτε κάρτα σχολίων.
Ήταν η εκφωνήτρια στον κινηματογράφο της γειτονιάς.
Στο Bedford Mall.
"Εδώ οι απογευματινές παραστάσεις
κοστίζουν μόνο δύο δολάρια απ' τη Δευτέρα ως το Σάββατο".
Της έδωσαν τη δουλειά επειδή παραπονέθηκε.
Πήγε και τους είπε
"Τηλεφώνησα για να δω ποιες ταινίες παίζουν,
και δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε αυτός ο άντρας.
Δεν είχε σωστή άρθρωση. Δεν κατάλαβα λέξη".
Της είπαν "Θα το κάνεις εσύ;"
Κι εκείνη είπε
"Εγώ…
Μα πώς… Δεν ξέρω…
Ναι! Εντάξει!"
Κι έτσι γεννήθηκε ένα αστέρι.
Ειλικρινά, δεν έλεγε ποτέ ψέματα.
Δεν της περνούσε καν απ' το μυαλό,
ούτε και για να μην πληγώσει κάποιον.
Απλώς δεν το έκανε.
Σκηνοθετούσε μια παράσταση, και μια νεαρή ηθοποιός τη ρώτησε
"Μπεθ Ανν, πιστεύεις ότι θα γίνω διάσημη ποτέ;"
Κι εκείνη είπε "Όχι!"
Ρώτησα την αδερφή μου, τη Σούζι, αν είχε καμιά ιστορία για τη μαμά.
Μου είπε την ιστορία κι εγώ είπα "Πώς το ξέρεις; Εκεί ήσουν;"
Μου είπε "Όχι.
Μου την είπε η μαμά επειδή απορούσε γιατί έκλαιγε η κοπέλα".
Εκείνη η κοπέλα
ήταν η Παμ Σάλιβαν.
Σωστά, δεν την ξέρετε.
Δεν είχε ταλέντο.
Δεν είχε αυτό το κάτι.
Αλλά ήταν η μαμά μου.
Καθόμουν δίπλα της ενώ ξεψυχούσε.
Της κρατούσα το χέρι.
Ήταν μια στιγμή σιωπής, και…
Ήταν το τελευταίο που μου είπε.
Με κοίταξε και είπε
"Τα μαλλιά σου.
Είναι πολύ ξηρά".
Δεν θα άλλαζα τίποτα, πραγματικά.
Ακούγεται σαν να την κατακρίνω, αλλά είμαι πραγματικά ευγνώμων.
Μου έλεγε πάντα την αλήθεια,
και συχνά απογοητευόμουν.
Αλλά μερικές φορές έλεγε κάτι ωραίο, και τότε ήξερα ότι ήταν αλήθεια.
Χρειαζόμαστε περισσότερες Μπεθ Ανν στον κόσμο.
Αυτό που λείπει απ' τον κόσμο τώρα είναι η αλήθεια, έτσι;
Η σκληρή, ωμή αλήθεια, χωρίς σουτιέν.
Ακολουθεί η Τζάνις, η "κακή μητριά" μου.
Όπως αυτοαποκαλούνταν.
Ήταν μια γλυκύτατη κυρία.
Για να πάρετε μια ιδέα.
Ξανθά πλατινέ μαλλιά.
Πρόσωπο φουλ στο μακιγιάζ.
Νύχια στο χρώμα των παπουτσιών.
Προσεγμένο συνολάκι.
Είχε το στιλ της. Ήταν πολύ διαφορετική απ' τη μητέρα μου.
Ήταν τόσο γλυκιά.
Μια φορά, ήρθε και με πήρε απ' τη δουλειά.
Μπήκα στο αμάξι και με ρώτησε
"Τι λες για το μακιγιάζ μου;"
Κι επειδή μοιάζω στη μητέρα μου,
είχα κι εγώ πολλές παρατηρήσεις.
Αλλά επειδή μοιάζω και στην Τζάνις,
ήξερα ότι έπρεπε να το βουλώσω και να πω ότι ήταν κούκλα.
Και, ειλικρινά, ευτυχώς και το έκανα,
γιατί αμέσως μετά είπε
"Είναι μόνιμο!"
Η Τζάνις τα έπαιρνε όλα κυριολεκτικά.
Δεν ξέρω πώς το εννοώ.
Χρειαζόταν συγκεκριμένες οδηγίες.
Δεν ήταν χαζή. Ήταν της κυριολεξίας.
Για παράδειγμα, ήταν πολύ καλή στα αθλήματα,
γιατί μάθαινε κάθε βήμα.
Πώς εγώ κάνω τα μαλλιά μου αλογοουρά;
Τσάκα-τσάκα, ξέρετε.
Εκείνη θα το έκανε σε φάση
"Βγάζεις τα μαλλιά και τα στρίβεις,
και μετά περνάς τα μαλλιά".
Ήθελε βήμα βήμα…
Πώς κάνουμε ομελέτα; Με το μάτι.
Η Τζάνις θα έλεγε "Βάζεις το πιρούνι
και μετά κάνεις εκατό μικρούς κύκλους".
Ήμουν στο αμάξι μαζί της και λέω
"Τζάνις, έχεις λιποζάν;"
Ψάχνει και λέει
"Γαμώτο.
Συγγνώμη, γλυκιά μου. Δεν έχω".
Και λέω "Δεν πειράζει".
Και μετά από λίγο, λέει
"Έχω βούτυρο κακάο της Vaseline".
"Ναι, μια χαρά.
Δεν με σπονσοράρει η Liposan".
Η αδερφή μου, η Λόρα, είναι πολυτάλαντη καλλιτέχνις.
Ζωγράφισε κάτι και σκέφτηκε "Θα αρέσει στην Τζάνις".
Της το ταχυδρόμησε και η Τζάνις το έλαβε.
Τηλεφώνησε στη Λόρα και της είπε "Μα πώς το ήξερες;"
Η Λόρα είπε "Τι να ξέρω;"
Η Τζάνις είπε "Έχει τα χρώματά μου.
Καφέ, μπρονζέ και λεοπάρ".
Απίστευτη!
Κάνω σταντ απ απ' τα 17 μου.
Όταν σκέφτομαι πώς ήμουν πιο νέα,
πόσο θρασύτατη και επικριτική ήμουν,
ντρέπομαι πάρα πολύ.
Θυμάμαι να σκέφτομαι
"Όσες φορούν λεοπάρ είναι ελεεινές.
Είναι πολύ κιτς.
Λεοπάρ φοράνε οι ηλικιωμένες Εβραίες και οι Ιταλίδες".
Κι όταν πάτησα τα 50,
κατάλαβα ότι είναι πολύ ωραίο σχέδιο.
Όσο γερνούσαν ο μπαμπάς κι η Τζάνις,
όταν είχαν ραντεβού στον γιατρό,
τους βάζαμε να τα ηχογραφούν στο iPhone,
και μετά τα έστελναν στην ομαδική συνομιλία μας στο WhatsApp,
για να τα ακούμε και να είμαστε σίγουροι ότι όλα ήταν καλά.
Χώνουμε τη μύτη μας σε ό,τι γίνεται στην οικογένεια,
με τα τόσα γκρουπ που έχουμε στο WhatsApp.
Έχουμε το Ενωμένοι Σίλβερμαν, εκεί που είναι όλοι οι Σίλβερμαν.
Είμαστε τέσσερις αδερφές,
οπότε έχουμε μια ομαδική συνομιλία με μόνο εμάς.
Και συνομιλίες με όλες τις αδερφές εκτός από μία,
και όλους τους συνδυασμούς.
Η Τζάνις είχε ραντεβού στον γιατρό.
Ξέραμε ότι τα νέα δεν θα ήταν καλά.
Ήμασταν σίγουροι ότι τα νέα θα ήταν πολύ δυσάρεστα.
Τους βάλαμε να το ηχογραφήσουν,
και το έστειλαν στο WhatsApp.
Εμείς το ακούμε,
κι ο γιατρός έλεγε
"Τζάνις, λυπάμαι πολύ γι' αυτό που θα σου πω.
Έχεις τέταρτο στάδιο παγκρεατικού…"
Και ξαφνικά,
ακούγεται μια πολύ δυνατή,
μακρόσυρτη κλανιά.
Κράτησε περίπου τρία δευτερόλεπτα.
Ξέρω ότι συχνά λέμε "τρία δευτερόλεπτα" για να περιγράψουμε κάτι γρήγορο.
Αλλά αν το σκεφτείτε καλά, αν τα μετρήσετε κανονικά,
είναι μεγαλούτσικο διάστημα.
Ξέρω ότι ο μπαμπάς μου την αμόλησε.
Θα σκέφτεστε "Ο Σλέπι έκλανε συνέχεια".
Δεν τον είχα ακούσει ποτέ να κλάνει.
Ξέρω ότι δεν είχε τρόπο να το αντιμετωπίσει,
οπότε το σώμα του ανέλαβε τα ηνία.
Κι εγώ αναρωτιόμουν "τέταρτο στάδιο παγκρεατικού, τι;"
Αλλά χρησιμοποίησα τα συμφραζόμενα.
Οι αντιδράσεις τους σ' αυτήν την είδηση…
Συνέχιζα ν' ακούω, κι η Τζάνις έκανε…
Η αντίδρασή της ήταν τόσο χαρακτηριστική.
Είπε απλώς
"Θα κάνω ό,τι μου πείτε.
Θα κάνω ό,τι ακριβώς μου πείτε και θα το παλέψω".
Ήταν τόσο χαρακτηριστική αντίδραση.
Η αντίδραση του μπαμπά μου
ήταν ό,τι πιο απίστευτο έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου.
Δεν σας κάνω πλάκα.
Αναφώνησε
"Είμαι μόνος μου!"
Και μετά λέει
"Είμαι χήρα!"
Η μητέρα μου, η Μπεθ Ανν, θα λέει από κάπου μακριά
"'Χήρος' λέγεται".
Μαμά…
Ήταν απίστευτο.
Ήμουν το άτομο που συνεννοούνταν με τον μπαμπά,
οπότε με έβαλαν να του τηλεφωνήσω.
Του είπα "Δεν μπορείς να μιλάς έτσι
μπροστά στη ζωντανή γυναίκα σου.
Πρέπει να συνέλθεις, γαμώτο, εντάξει;
Αυτό δεν αφορά εσένα, αλλά την Τζάνις.
Πρέπει να φροντίσεις την Τζάνις.
Συγκεντρώσου. Δεν μπορείς να τα παρατήσεις τώρα".
Είπε "Το ξέρω". Κι άρχισε να κλαίει με αναφιλητά.
Δεν τον είχα ξανακούσει έτσι.
Λέει "Απλώς…
Δεν θέλω να συνεχίσω να ζω χωρίς την Τζάνις μου.
Δεν θέλω να ζω χωρίς εκείνη".
Ήθελα να τον παρηγορήσω, σκεφτόμουν τι να πω.
Είπα "Βάσει στατιστικών, δεν παίζει".
Και…
Θέλω να πω…
Δεν ήξερα ότι θα γινόταν έτσι κιόλας.
Προφανώς, δεν είναι…
Δεν είναι η ώρα να πω "Σ' τα 'λεγα εγώ".
Κλείσαμε το τηλέφωνο.
Μου υποσχέθηκε ότι θα φροντίσει την Τζάνις.
Την επομένη, μίλησα με την Τζάνις.
Μου είπε ότι του ζήτησε ένα ποτήρι νερό.
Κι εκείνος είπε
"Πού είναι;"
"Πού είναι το νερό;"
Στις φουσκάλες σου, μπαμπά.
Βάλε κι ένα καλαμάκι, και δώσ' της να καταλάβει.
Οπότε,
περιττό να πω,
εγώ, οι αδερφές μου και τα παιδιά τους μετακομίσαμε στο διαμέρισμά τους.
Και κατά κάποιον τρόπο,
τους βοηθούσαμε ενώ όδευαν προς τον θάνατο.
Και…
Ο θάνατος…
Με δυσκολεύει πολύ.
Και…
Αυτό είναι που με κάνει ξεχωριστή.
Όχι, το ξέρω.
Αλλά όντως με δυσκολεύει.
Δυσκολεύομαι να σκοτώσω ακόμα κι ένα μικρό ζωύφιο,
και είναι αδύνατον να το κάνω να φανεί σαν αυτοκτονία.
Εγώ…
Είναι τόσο μικρά.
Είχαμε πολλές μύγες στο σπίτι, και δεν…
Δεν μ' αρέσει να σκοτώνω τίποτα.
Απλώς άνοιγα την πόρτα και τους έκανα τον τροχονόμο.
"Από κει!"
Αλλά προς υπεράσπισή τους…
Ξέρω ότι ήταν οικιακές μύγες.
Ήταν στο φυσικό τους περιβάλλον,
οπότε έκανα τα στραβά μάτια.
Αλλά μετά είχαν μαζευτεί πολλές μύγες στο δωμάτιό μας.
Ήταν πάρα πολλές. Δεν μου άρεσε.
Δεν μου άρεσε καθόλου.
Κι ο Ρόρι είπε…
Μπορώ να το πω με επίσημο ύφος.
"Ρόρι".
Ο Ρόρι είπε
"Θες να τις ξεφορτωθώ;"
Τον ρώτησα "Τι εννοείς;"
Είπε "Θες να φύγουν;"
Είπα "Εντάξει".
Βγήκα απ' το δωμάτιο, έκλεισα την πόρτα,
αλλά κάθισα και άκουγα.
Και ξαφνικά, τον άκουσα να καταχτυπάει,
και κάνω…
Μάλλον άκουσε που έκανα…
Μετά σώπασε κι εκείνος.
Μετά τον άκουσα να ανοίγει το παράθυρο,
και είπε "Στο καλό, παιδιά!
Καλές πτήσεις!"
Το ξέρω. Και ξέρω ότι το έκανε για μένα.
Ξέρω ότι τις δολοφόνησε,
αλλά είπε ψέματα για μένα.
Ο λόγος που συμπαθώ τόσο τις μύγες…
"Έλεος, ακόμα μιλάμε για μύγες;"
Ναι.
Έχω τέσσερα λεπτά ακόμα για τις μύγες.
Πριν από πολλά χρόνια, έμαθα κάτι ενδιαφέρον,
ότι οι μύγες ζουν μόνο 24 ώρες.
Τόσο κρατά η ζωή τους.
Δεν ξέρω, αυτό έχει κάτι
το όμορφο, το στενάχωρο, το ποιητικό.
Μια ολόκληρη ζωή μέσα σε μια μέρα.
Και…
Δεν ξέρω, μου φαίνεται…
Ξέρετε, όταν το πρωτοέμαθα αυτό,
ήμουν σεναριογράφος και κωμικός στο Saturday Night Live.
Σας ευχαριστώ. Άφησα πραγματικά το στίγμα μου.
Και…
Ήταν στη σεζόν του 1993-1994,
για να καταλάβετε πόσο καλά κρατιέμαι.
Και…
Μόλις το είχα μάθει, λοιπόν. Ήταν η τελευταία χρονιά του Φιλ Χάρτμαν.
Όχι της ζωής του.
Στην εκπομπή. Μετά έπαιξε στη σειρά NewsRadio.
Ήταν πολύ ευγενικός.
Μου είπε "Γράψε ένα σκετσάκι να το κάνουμε μαζί".
Κι εγώ είπα "Εντάξει".
Έγραψα ένα σκετσάκι, και ήταν για τις μύγες.
Ξεκινούσε μ' έναν πρόλογο τύπου Star Wars, που το εξηγούσε.
"Οι μύγες ζουν κατά μέσο όρο 24 ώρες".
Κι εκείνος έκανε μια γερασμένη μύγα στο νεκροκρέβατό της,
σαν να λέμε, με ηλικία 23,5 ωρών.
Κι εγώ ήμουν μια νεαρή μύγα με ξεπεταγμένα φτερά.
Κι εκείνος μου μάθαινε πώς είναι ο κόσμος.
Τύπου "Θυμάμαι πώς ήταν το μεσημέρι".
Και…
Δεν πολυθυμάμαι, αλλά στο τέλος,
ερχόταν ένας σκύλος που έχεζε και έφευγε.
Κι εκείνος μου έλεγε "Πάνω τους, μικρή".
Και…
Απίστευτο, αλλά το έκοψαν τελικά.
Αλλά…
Θεωρώ πολύ χαριτωμένες τις μύγες.
Δεν καταλαβαίνω γιατί τις σκοτώνουμε.
Λατρεύουμε τα ζώα όταν είναι μικρά.
Κι όταν είναι πολύ μικρά,
λέμε "Σκοτώστε τα".
Είστε τέρατα!
Είναι τόσο μικρούλικα,
με τα φτεράκια τους και τα τεράστια μάτια τους,
και τρίβουν τα χέρια τους λες και καταστρώνουν σχέδιο.
Έπλενα τα δόντια μου,
και βλέπω μια μικρή μύγα με τα φτεράκια της.
Και σκέφτηκα "Καλώς ήρθες στον κόσμο, φιλαράκι.
Θα ζήσεις μια απίστευτη περιπέτεια".
Εκείνο το βράδυ, ενώ έπλενα το πρόσωπό μου,
την είδα πάλι.
Ήταν ζαρωμένη, γερασμένη…
Δεν πετούσε πια.
Έκανε μόνο κάνα βήμα με κόπο πού και πού.
Και είπα "Τα κατάφερες, μεγάλε.
Τι απίστευτη ζωή!"
Ο Ρόρι ήταν κι αυτός στο μπάνιο.
Και είπε
"Δεν είναι η ίδια μύγα".
Αυτήν τη στιγμή στον κόσμο, στη χώρα μας,
δεν θέλω να μου λέει τίποτα κανένας άντρας.
Τίποτα απολύτως.
Και…
Δεν είναι σωστό, αλλά έτσι νιώθω.
Είπα "Είναι η ίδια μύγα. Να 'σαι καλά".
Και μετά είχε το θράσος, γαμώτο,
να με ρωτήσει
"Είσαι σίγουρη ότι οι μύγες ζουν μόνο 24 ώρες;"
Του είπα "Ξέρεις κάτι; Για ψάξ' το λίγο.
Τι ξέρω εγώ; Ανόητη κοπέλα είμαι, θα το ονειρεύτηκα".
Κι εκείνος μαζεύτηκε και είπε "Καλά".
Αλλά…
Το έψαξα τελικά, και ζουν έναν μήνα περίπου.
Αλλά σιγά. Ξέρετε τώρα…
"Χέστηκα, γαμώτο!" Όχι.
Η Τζάνις έφυγε πρώτη.
Πριν τέσσερις μήνες σαν σήμερα.
Λάτρευε τη ζωή.
Ήταν πολύ απότομη η μετάβαση;
Λάτρευε τη ζωή. Ήθελε πολύ να ζήσει.
Τα έκανε όλα σωστά.
Ήταν πολύ κρίμα.
Τώρα είναι μια καλή ευκαιρία ν' αναφέρω
ότι έχω διαφημιστικά σ' αυτήν την περιοδεία.
Δεν είναι πολύ ωραίο;
Δεν είχα ποτέ ξανά διαφημιστικά προϊόντα.
Έχουμε καπέλα που γράφουν "Σλέπι" και μπλουζάκια της περιοδείας,
και κάτι φαρδιά, γκρι φοιτητικά φούτερ που γράφουν "Σίλβερμαν".
Νιώθω λες και πήγα πανεπιστήμιο.
Δεν είχα ποτέ ξανά διαφημιστικά,
αλλά νιώθω ότι οι γονείς μου θα ήθελαν να βγάλω λεφτά απ' όλο αυτό.
Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Όπως είπα, η Τζάνις έφυγε πρώτη.
Το περιμέναμε.
Εγώ είχα πάει να κοιμηθώ σπίτι μου εκείνο το βράδυ.
Μου έστειλε μήνυμα η αδερφή μου, η Σούζι, η ραβίνος,
γύρω στις 7:00 π.μ.
Και είπε…
Είπε "Η Τζάνις απεβίωσε γύρω στις 2:00 π.μ.
Είναι ακόμα εδώ, κι ο μπαμπάς κοιμάται.
Κρατιούνται απ' το χέρι".
Είπε "Κανονικά, ο μπαμπάς θα είχε ξυπνήσει,
αλλά νομίζω ότι κατά βάθος μέσα του
το ξέρει και…
δεν θέλει να το αντιμετωπίσει.
Αλλά κάθομαι εδώ δίπλα του. Θα είμαι εδώ όταν ξυπνήσει".
Είπα "Ωραία".
Και ξαφνικά, θυμήθηκε ένα ανέκδοτο,
που άρεσε σ' εκείνη και στον μπαμπά.
Το ανέκδοτο λέει ότι ένας αδερφός τηλεφωνεί στον αδερφό του
και του λέει "Πέθανε η γάτα".
Ο αδερφός λέει "Μη μου λες ότι πέθανε η γάτα".
Ο άλλος λέει "Τι θες να πω;"
"Ότι η γάτα είναι στη στέγη και δεν μπορούμε να την κατεβάσουμε.
Μετά πες 'Είμαστε στον κτηνίατρο. Δεν είναι καλά τα πράγματα'.
Και μετά πες 'Πέθανε η γάτα'".
Ο αδερφός λέει "Καλά, συγγνώμη".
Ο άλλος λέει "Δεν πειράζει. Πώς είναι η μαμά;"
Και… Προτρέχετε.
Λέει "Είναι στη στέγη. Δεν μπορούμε να την κατεβάσουμε".
Τώρα, η ραβίνος Σούζι
τα θυμάται γρήγορα όλα αυτά
κι αρχίζει να γελάει σαν υστερική.
Είναι ραβίνος, αλλά όταν αρχίζει, δεν σταματάει.
Γελάει δυνατά, τα δάκρυα κυλάνε ποτάμι.
Δεν σταματάει.
Φοβάται ότι θα ξυπνήσει ο μπαμπάς
και θα ρωτήσει "Γιατί γελάς;"
Κι εκείνη θα πει "Πέθανε η Τζάνις".
Μου στέλνει μήνυμα και λέει
"Όταν ξυπνήσει, να πω ότι η Τζάνις είναι στη στέγη και δεν κατεβαίνει;"
Κι εγώ της γράφω "Ναι!"
Γιατί είμαστε μια πολύ μακάβρια, αρρωστημένη οικογένεια.
Το σκέφτηκα λίγο καλύτερα και της είπα "Όχι, να φερθείς ως ραβίνος.
Πιο μετά,
θα του το πω εγώ".
Είναι πολύ αστείο.
Μόνο τώρα αρχίσαμε να πενθούμε, γιατί…
Υπάρχουν τόσα διαδικαστικά.
Δεν το περιμένεις. Δεν είναι όπως στις ταινίες.
Πρέπει να κάνεις τόσα πολλά, και…
Δεν μ' αρέσει που το λέω. Ήταν πολύ υπεύθυνοι άνθρωποι.
Αλλά δεν είχαν προνοήσει καθόλου για το ενδεχόμενο θανάτου.
Οπότε, είχαμε πάρα πολλά να κάνουμε.
Δεν κατηγορώ…
Ακούστε, ήταν μόνο 80 και 85 ετών. Ποιος να το περίμενε;
Ήξερα τι ήθελαν λίγο πολύ.
Ο μπαμπάς μου έλεγε "Βάλε με σ' ένα κουτί και θάψε με.
Θα βοηθώ ν' ανθίζουν τα λουλούδια και τα δέντρα".
Η Τζάνις θα ήθελε κάτι πολυτελές, με μετάξι…
Μ' ένα σκοινί και κουδούνι, για παν ενδεχόμενο.
Έρχονταν σπίτι κάθε Κυριακή
για μπέιγκελ με τυρί κρέμα.
Ήταν η καλύτερή μου μέρα.
Μια φορά που είχαν έρθει, ίσως πριν από δύο χρόνια,
όλοι ήταν στην αυλή κι εγώ με τον μπαμπά ήμασταν στην κουζίνα,
και τον ρώτησα
"Φοβάσαι τον θάνατο;"
Και μου λέει "Ούτε κατά διάνοια.
Δεν θυμάμαι τίποτα πριν γεννηθώ, δεν θα θυμάμαι τίποτα αφού πεθάνω".
Αλλά μετά λέει
"Αλλά φοβάμαι μήπως πονέσω".
Ο μπαμπάς μου ήταν τελείως χέστης με τον πόνο.
Αλήθεια. Φοβόταν μήπως πονέσει.
Μια φορά έκανε ΗΚΓ, όπου σου βάζουν κάτι αυτοκόλλητα.
Δεν έβγαζε με τίποτα τα αυτοκόλλητα.
"Φοβάμαι ότι θα μου βγουν οι τρίχες.
Θα περιμένω να ξεκολλήσουν από μόνα τους".
Και όντως περίμενε. Πήρε βδομάδες.
Μια φορά ήταν στην πισίνα με τα αυτοκόλλητα απ' το ΗΚΓ.
Έμοιαζε με σκυλίτσα που μόλις έκανε κουτάβια.
Δεν φοβόταν τον θάνατο, αλλά φοβόταν μήπως πονέσει.
Με πήρε ο γιατρός του.
Τον φροντίζαμε εμείς πλέον. Η Τζάνις είχε φύγει.
Εγώ ήμουν η υπεύθυνη γι' αυτά, οπότε απαντάω στον διάδρομο.
Ο γιατρός του, ο δρ Νόρτμαν, είπε
"Μόλις πήραμε τις αιματολογικές του μπαμπά σου.
Πεθαίνει. Πρέπει να πάει στο νοσοκομείο".
Του είπα "Δεν ξέρω τι να κάνω.
Του υποσχεθήκαμε ότι δεν θα ξαναπάει.
Μισεί το νοσοκομείο".
Ο γιατρός είπε "Άκου, ως γιατρός,
πρέπει να προτείνω να νοσηλευτεί.
Ως άνθρωπος, πιστεύω ότι δεν πειράζει.
Αν νοσηλευτεί, θα ζήσει λίγες μέρες ακόμα,
αλλά θα τις περάσει στο νοσοκομείο.
Τώρα είναι στο σπίτι, με την οικογένειά του,
και πιστεύω ότι έτσι πρέπει να γίνει".
Και μετά είπε
"Θα πεθάνει από νεφρική ανεπάρκεια,
που τυγχάνει να είναι ανώδυνος θάνατος.
Στο τέλος, σε πιάνει μια ζάλη, είναι σαν ευφορία σχεδόν,
και πεθαίνεις".
Χάρηκα τόσο πολύ για τον μπαμπά μου.
Μπήκα τρέχοντας στο δωμάτιο. Κακώς δεν περίμενα λίγο.
Είπα "Μπαμπά, σου έχω τέλεια νέα!"
Είπε "Τι;"
Σκέφτηκα
"Μην ενθουσιάζεσαι τόσο. Πεθαίνεις".
Αλλά είπα "Τέλος τα φάρμακα".
Έπαιρνε 40 χάπια τη μέρα.
Είπε "Τέλος τα φάρμακα;"
Είπα "Πάνε, τέλος.
Και όλοι μας θα μείνουμε εδώ μαζί σου για πάντα".
Και… Καλά τώρα…
Ήξερε τι εννοούσα.
Μετά του είπα πώς ακριβώς θα πέθαινε
κι ότι δεν θα πονούσε καθόλου.
Οι ώμοι του χαλάρωσαν, και χάρηκε πολύ.
Τον αγκαλιάσαμε στο κρεβάτι.
Ήταν υπέροχος θάνατος.
Λέγαμε παραδοσιακά τραγούδια. Του άρεσαν πολύ.
Λέγαμε διάφορες ιστορίες της οικογένειάς μας.
Του έφτιαξα μια λίστα με τα πιο δημοφιλή τραγούδια
απ' το καλοκαίρι που ήταν 17 ετών.
Ήταν το πιο χαρούμενο καλοκαίρι του.
Ήξερε τα τραγούδια απ' έξω κι ανακατωτά.
Ήταν φανταστικά.
Που λέτε, η Τζάνις είχε φύγει, ο μπαμπάς έφευγε σιγά σιγά,
κι εγώ μιλούσα με το γραφείο τελετών που είχαμε για την Τζάνις,
μια ώρα αρχύτερα.
Πάω στο δωμάτιο του μπαμπά και λέω
"Μπαμπά, ξέρω ότι θες να ταφείς,
αλλά θα σε πείραζε να αποτεφρωθείς, μόνο και μόνο επειδή…"
Και…
Θα πω κάτι που θα βγάλει κακό όνομα στους Εβραίους, αλλά…
Μου έκαναν προσφορά για τον τάφο της Τζάνις.
Αλήθεια είναι…
"Λέγεται 'ένας κι ένας δώρο'.
Μπορείς να θαφτείς μαζί της, λίγο πιο πάνω,
αλλά μόνο με αποτέφρωση θα χωρέσεις".
Κι εκείνος λέει "Χέστηκα. Θα έχω πεθάνει".
Σκέφτηκα "Είσαι τόσο καλόβολος!"
"Δεχόμαστε. Ευχαριστώ".
Ο τύπος απ' το γραφείο τελετών λέει "Ο πατέρας σου ήταν αυτός;"
Είπα "Ναι".
Κι εκείνος είπε
"Δεν προγραμματίζουμε αποτέφρωση για κάποιον που ζει ακόμα".
Λες και…
Έκανε λες κι ήμουν εγώ η μαλάκω, εντάξει;
Σκέφτηκα "Είστε Εβραίοι.
Κακώς προσφέρετε καν αποτέφρωση.
Τώρα σ' έπιασε το φιλότιμο;"
Τι να κάνω, δηλαδή;
Η αποτέφρωση θέλει δυο βδομάδες.
Στην εβραϊκή παράδοση, η κηδεία γίνεται την επομένη.
Τους θάβουμε φρέσκους φρέσκους.
Εννοώ…
Και μετά λέω
"Και να ξέρεις ότι η Τζάνις είχε τατουάζ".
Θέλω να πω…
Εννοούσα τα χείλη και τα φρύδια της, αλλά κι αυτά ανεξίτηλα ήταν.
Μετά σκέφτηκα ότι δεν χρειαζόμαστε την τέφρα για την κηδεία.
Είναι, ξέρετε…
Δεν είναι εκεί εκείνος.
Είναι για μας. Οι κηδείες είναι για μας.
Δεν νομίζω να ρωτούσε κανείς "Πού είναι η τέφρα, ρε συ;"
Κάναμε μια όμορφη κηδεία.
Μετά από λίγο πήραμε την τέφρα,
κι εγώ κι οι αδερφές μου κάναμε μια μικρή τελετή.
Αλλά…
Δεν ξέρω…
Ο ψυχολόγος μου είπε
"Οι γονείς σου, οι αγαπημένοι σου,
δεν είναι στο φέρετρο, δεν είναι στο χώμα.
Είναι στο αμάξι μαζί σου καθώς πηγαίνεις στο νεκροταφείο.
Είναι μαζί σου όταν γυρνάς απ' το νεκροταφείο".
Το πιστεύω.
Δεν πιστεύω σε κανέναν θεό,
αλλά πιστεύω στην επιστήμη,
και ξέρω
ότι η ενέργεια δεν δημιουργείται ούτε καταστρέφεται.
Εγώ το έγραψα.
Και…
Και το πιστεύω.
Οι αγαπημένοι μας δεν είναι στο χώμα ούτε στο σώμα τους πια.
Αλλά η ενέργειά τους,
η ουσία τους, το πνεύμα τους, είναι γύρω μας,
και πιστεύω ότι οι αγαπημένοι μας μας βλέπουν από κει που είναι.
Ίσως όχι συνέχεια, αλλά στις σημαντικές στιγμές.
Όπως όταν αυνανιζόμαστε, για παράδειγμα…
Βρε Σάρα…
Δεν ξέρω γιατί το είπα.
Μάλλον…
Έχω ανάγκη να το πιστεύω για να καταφέρω να τελειώσω,
αλλά…
Το σόου είναι πολύ θλιβερό, και αγχώνομαι,
οπότε πάω τελείως στο αντίθετο άκρο, αλλά…
Είναι θέμα ισορροπίας.
Πιστεύω όντως ότι οι αγαπημένοι μας
μας βλέπουν όταν αυνανιζόμαστε.
Όπως δείχνει το χαμηλόφωνο…
Αλήθεια τώρα;
Ευχαριστώ.
Οπότε, ο μπαμπάς μου πέθαινε
και έλεγε τόσα αστεία, Θεέ μου.
Κάποια στιγμή είπε…
Μάζεψε όλη του την ενέργεια και είπε
"Άλλαξα γνώμη.
Θέλω να ζήσω".
Και η αδερφή μου, η Σούζι, η ραβίνος, κάνει…
Και λέω "Σούζι, σε δουλεύει!"
Η Σούζι ήρθε στο σόου μου πριν μερικές βδομάδες.
Ήρθε στα παρασκήνια και μου είπε "Πλάκα κάνεις;
Εσύ έβγαλες την κραυγή
κι εγώ σου είπα ότι σε δουλεύει".
Και μετά έπρεπε να της εξηγήσω
ότι την περιγράφω όπως θέλω εγώ στην ιστορία μου.
Καθόμασταν εναλλάξ μαζί του και κοιμόμασταν δίπλα του, και…
Κάποια στιγμή, ο Ρόρι…
Καθόταν με τον μπαμπά.
Άρχισε να χτυπάει το κινητό του μπαμπά.
Δεν ξέρω πώς οι ηλικιωμένοι,
παρόλο που δεν ξέρουν από κινητά,
βρίσκουν τρόπο να το χακάρουν κι ανεβάζουν την ένταση στο τέρμα.
Και…
Και για ήχο κλήσης είχε τον εθνικό ύμνο.
Ο Ρόρι είπε "Θες να το σηκώσω;
Παίρνει κάποιος Στιβ Φόρμαν".
Ο μπαμπάς λέει "Εντάξει".
Το βάζει σε ανοιχτή ακρόαση.
Κι αυτός ο Στιβ Φόρμαν είπε
"Πες μου ότι είναι ψέμα, Σλέπι!"
Τα λένε λίγο, είναι πολύ γλυκό. Και μετά κλείνουν.
Ο μπαμπάς μου λέει στον Ρόρι
"Ξέρεις ποιος ήταν αυτός;
Ξέρεις τι είναι οι καβουροκροκέτες;"
Ο Ρόρι λέει
"Ναι, τις βάζουν στο σούσι καμιά φορά".
Ο μπαμπάς λέει "Αυτός εφηύρε τις καβουροκροκέτες".
Το έψαξε ο Ρόρι. Ισχύει.
"Το 1970. Και τώρα είναι πλούσιος".
Ο Ρόρι λέει "Τέλεια. Πώς γνωριστήκατε;"
Ο μπαμπάς λέει
"Στα Dunkin' Donuts".
Εκεί γνωρίστηκαν,
και τώρα συζητούσαν στο νεκροκρέβατό του.
Πολλοί φίλοι μου ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν.
Ο μπαμπάς μου έπαιζε πόκερ μαζί μας.
Οπότε, τον ήξεραν πολλοί φίλοι μου κωμικοί.
Ξέρετε τον Τζέφρι Ρος, τον "στρατηγό της φαρσοκωμωδίας".
Σε σφάζει με το μπαμπάκι.
Ήταν καλός φίλος των γονιών μου για καιρό.
Ήρθε να δει τον μπαμπά.
Όταν μπήκε στο δωμάτιο, είπε
"Σλέπι, άσχημα νέα.
Δεν μπορείς να είσαι πια η επαφή έκτακτης ανάγκης μου".
Και…
Κάθισε μαζί του και, βασικά…
Ο Τζεφ γνώρισε τον μπαμπά μου και την Τζάνις
σ' έναν φίλο του, σ' έναν ηλικιωμένο ταχυδακτυλουργό,
τον Μπέρνι Σάιν.
Έκαναν όλοι μαζί παρέα τα τελευταία δέκα χρόνια.
Ο μπαμπάς κι η Τζάνις είχαν πάει σε σόου του Μπέρνι
πριν από έξι μήνες.
Ο Τζεφ είπε στον μπαμπά μου
"Θες να πάρω τον Μπέρνι να τον αποχαιρετήσεις;"
Κι εκείνος είπε "Εντάξει".
Τον πήρε με βιντεοκλήση και του το έδωσε.
Ο Μπέρνι απαντάει και λέει "Ντόναλντ, λυπάμαι πολύ".
Ο μπαμπάς μου είπε "Μπέρνι,
το σόου σου ήταν τόσο χάλια, που ξέκανε την Τζάνις".
Και μετά λέει
"Ούτε κι εγώ νιώθω πολύ καλά".
Έκανε απίστευτο χιουμοράκι ενώ πέθαινε.
Υποτίθεται ότι τότε θα έφευγε.
Και ήταν…
Κάποια στιγμή, τα είχαμε πει όλα πια,
κι εκείνος…
Δεν έλεγε να πεθάνει, καταλαβαίνετε;
Και, ειλικρινά, άρχιζε να γίνεται λίγο άβολη η κατάσταση.
Υπήρχε αμηχανία και…
Καθόμουν δίπλα του, τα είχαμε πει όλα, και…
Του είπα
"Θες να δούμε τηλεόραση;"
Είπε "Εντάξει".
Και είδαμε…
Είδαμε τη σειρά Beef
με την Άλι Γουόνγκ και τον Στίβεν Γιουν.
Μακάβριο και αρρωστημένο. Μας αρέσουν αυτά. Μας άρεσε πολύ.
Είδαμε τρία επεισόδια, και μετά πήγα σπίτι να κοιμηθώ.
Πήγα ξανά το επόμενο πρωί.
Λέω "Σλέπι, έτοιμος για το τέταρτο επεισόδιο;"
Κι εκείνος λέει "Το είδα".
"Το είδες χωρίς εμένα;
Σε ποιο επεισόδιο είσαι;"
Λέει "Τα είδα όλα μονομιάς".
Ο μπαμπάς μου είδε όλο το Beef ενώ πέθαινε.
Θα 'πρεπε να το κάνουν διαφήμιση για το Beef.
Είχε έναν φίλο, τον Μπάρι Τέιτελμαν.
Χρυσός άνθρωπος.
Πριν 15 χρόνια μάθαμε για εκείνον.
Αναζήτησε τον μπαμπά μου.
Τον βρήκε στο Facebook, και ήταν φίλοι τα τελευταία 15 χρόνια.
Αναρωτιέστε γιατί έψαχνε τον μπαμπά μου ο Μπάρι Τέιτελμαν;
Ο μπαμπάς μου ήταν ο σύμβουλός του στην κατασκήνωση
και του άλλαξε τη ζωή.
Απ' όταν πέθανε,
όλοι αυτοί οι παππούληδες παίρνουν και μου λένε στο πόντκαστ
"Ο μπαμπάς σου ήταν ο σύμβουλός μου και μου άλλαξε τη ζωή".
Τους κακοποίησε, βλέπετε.
"Γέλιο ανακούφισης".
Που λέτε,
ο Σλέπι πέθανε όντως ανώδυνα, όπως του είχαν υποσχεθεί.
Και είναι πολύ περίεργο,
γιατί τώρα δεν έχω γονείς.
Σε καμία ηλικία δεν είσαι έτοιμος να μην έχεις γονείς.
Πρώτα, ο πατριός μου, ο Τζον Ο'Χάρα, που δεν τον ανέφερα καν ως γκεστ σταρ.
Ήταν υπέροχος.
Η μητέρα μου, η Μπεθ Ανν,
που δεν βγήκε αλώβητη ακριβώς απ' τα αστεία μου,
μετά η Τζάνις, και τώρα ο μπαμπάς μου.
Και…
Όπως το έζησα…
Στην αρχή, νομίζω ότι ένιωσα σαν φτερό στον άνεμο.
Και…
Και μετά μ' έπιασε μια κρίση ταυτότητας.
Σε φάση "Ποια είμαι χωρίς εκείνους;"
Καταλαβαίνετε;
Ποια είμαι, δηλαδή,
χωρίς εκείνους;
Αν αναρωτιέστε ποτέ ποιοι είστε,
δείτε τις διαφημίσεις που δείχνουν μόνο σ' εσάς
στο κινητό σας.
Αυτοί είστε.
Όλοι ξέρουν πλέον για τις στοχευμένες διαφημίσεις.
Η Siri σάς ακούει, η Alexa σάς ακούει.
Ό,τι πληκτρολογείτε στην μπάρα αναζήτησης χρησιμοποιείται για τον αλγόριθμο.
Αλλά κάποτε αυτό συνέβαινε,
κι εμείς δεν είχαμε πάρει χαμπάρι.
Ξέρετε, κοίταζα το κινητό μου και έλεγα
"Θεέ μου! Τώρα έλεγα για παντελόνες".
Εμφανίζονταν διαφημίσεις στο άσχετο.
Σκέφτομαι εκείνη την περίοδο και ντρέπομαι που αγανακτούσα τόσο.
Θυμάμαι να λέω
"Διάβαζα ένα άρθρο των New York Times στο κινητό μου,
και ξαφνικά μου εμφανίζεται μια διαφήμιση για το αγαπώ-τα-χύσια.com;
Μπορεί να το διάβαζε κάποιο παιδί!
Γιατί οι New York Times
τους επιτρέπουν να διαφημίζονται στη σελίδα τους;"
Προφανώς, δεν γίνονται έτσι αυτά.
Απλώς το κινητό μου
με ήξερε καλά.
Μη φαντάζεστε ότι μπαίνω στο αγαπώ-τα-χύσια.com.
Καταρχάς, είναι .org, αλλά…
Δεν ήξερα καν ότι ήταν ιστοσελίδα.
Απλώς πληκτρολογούσα με ό,τι λέξεις κλειδιά είχα τότε,
ας πούμε,
"πέη που εκσπερματώνουν", και κάτι τέτοια,
και το κινητό μου είπε "Άσ' το. Θα σε βολέψω".
Και με πήγαινε σ' αυτό που έψαχνα.
Ήταν σαν να μου έλεγε το κινητό μου
"Εκείνες τις στιγμές που νιώθεις μόνη σου…
τότε σε φροντίζω εγώ".
"Στηρίξου πάνω μου".
Ξέρω τι σκέφτεστε.
"Αν δεν έχει θρησκευτική αλληγορία το αστείο με τα χύσια, φεύγω".
Τα κατάφερα, λοιπόν.
Σας μεταφέρω τη θεία αγάπη.
Είπα τόσες φορές "χύσια.com",
που θα έχετε εσείς διαφημίσεις.
Όπως είπα, λοιπόν, τώρα μόνο πενθούμε, και…
Το βρίσκω ενδιαφέρον γιατί…
Οι τρεις στις τέσσερις δεν πιστεύουμε στον Θεό.
Απ' τις αδερφές μου, όχι γενικά στην κοινωνία.
Θα 'ταν απίθανο αυτό.
Μιλούσαμε στο γκρουπ μας στο WhatsApp και πενθούσαμε.
Συνειδητοποιώ ότι το πένθος είναι σαν τη θρησκεία.
Προσπαθούμε να κατανοήσουμε κάτι που μας ξεπερνάει.
Προσπαθούμε να καταλάβουμε κάτι που δεν καταλαβαίνεται.
Η Σούζι έγραψε
"Κορίτσια, δύο πουλιά ήρθαν στο περβάζι μου.
Είμαι σίγουρη ότι ήταν εκείνοι".
Η Τζοντίν κι η Λόρα είπαν "Εκείνοι ήταν!"
Ήθελα να συμβάλω κι εγώ κάπως. Έβαλα καρδούλα στο μήνυμα.
Και μετά…
Η Λόρα είπε "Ήμουν στα Target.
Μια γυναίκα ήρθε και μου είπε ότι μου πάει πολύ το μοβ.
Ξέρω ότι ήταν η Τζάνις".
Η Σούζι κι η Τζοντίν είπαν "Η Τζάνις ήταν!"
Κι εγώ έκανα…
Και…
Αυτό που είπε η Τζοντίν με επηρέασε.
Είπε…
Είπε "Έκλασα για τέσσερα δευτερόλεπτα".
Είπα "Ο μπαμπάς είναι!"
Μου λείπει πάρα πολύ.
Είμαι καλά.
Είμαι καλά, αλλά τον νοσταλγώ πολύ.
Αυτό που με εκπλήσσει είναι
ότι δεν μου λείπει ο μπαμπάς μου στα νιάτα του, με όλες του τις δυνάμεις,
ή ο μπαμπάς που με φρόντιζε κι ερχόταν στους αγώνες μου.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου λείπει το τέλος,
οι τελευταίες μέρες,
εκείνες οι ήσυχες στιγμές όταν τον φρόντιζα.
Μου έλεγε στην κυριολεξία πότε ήθελε να κατουρήσει.
Κι εγώ έπαιρνα το πέος του και το έβαζα σ' ένα δοχείο…
Το "πέος σε δοχείο" θα μπορούσε να είναι γλυκό στα TGI Friday's.
Αλλά δεν είναι.
Και…
Αλλά σ' εκείνες τις στιγμές, όταν του σκούπιζα τον κώλο
και του άλλαζα την πάνα…
Στην αρχή, τον ρωτούσα "Μπαμπά, έχεις φρικάρει;"
Κι εκείνος έλεγε "Χέστηκα".
Όταν το κατάλαβα αυτό, μπόρεσα πραγματικά…
ξέρετε, όχι να το απολαύσω, αλλά…
Ένιωθα περήφανη, ήθελα να τον έχω καθαρό.
Ίσως σκέφτεστε "Δεν θέλω να το κάνω ποτέ αυτό".
Αλλά θα το κάνετε, θα μπορέσετε να…
Είναι όπως όταν λέει κάποιος
"Θέλω σκύλο, αλλά όχι να μαζεύω τα σκατά του",
και την πρώτη μέρα κάνεις "Μπράβο σου!
Θεέ μου!"
Το ξεχνάς, δεν σε νοιάζει, και θες να το κάνεις.
Κι ήταν εκείνες τις στιγμές,
όταν τον καθάριζα,
που του έλεγα κάποια πράγματα,
όπως "Μπαμπά, σ' αγαπώ"
και "Μπαμπά, σ' ευχαριστώ".
Κι επίσης,
"Ποιος ξεσκατίζει τον ποπό τίνος τώρα, μαλάκα;"
Σας ευχαριστώ πολύ!
Ευχαριστώ, Θέατρο Μπίκον,
και τι υπέροχο κοινό!
Πάλι καλά.
Ευχαριστώ.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΚΑΙ ΤΖΑΝΙΣ ΚΑΙ ΜΠΕΘ ΑΝΝ ΚΑΙ ΤΖΟΝ
Είμαι ο άντρας της τρελο-Σόφι.
Μου 'ρχεται να ξεράσω με όσα σκαρφίζονται τα εμπορικά
για να πλασάρουν πανάκριβα προϊόντα.
Στα εμπορικά να πάτε για βόλτα. Σ' εμάς ελάτε για ψώνια.
Αν θέλετε τα καλύτερα, αλλά είστε τσιγκούνηδες,
η λύση είναι το Crazy Sophie's Factory Outlet!
Είναι το πρώτο απ' όπως σκατά θέλετε να το πείτε.
Και θ' ακολουθήσουν πολλά ακόμα.
Θα γελάσετε Θα κλάψετε
Θα σιχαθείτε Θα αναστενάξετε
Έτσι είναι ένας φεμινιστής
Πρέπει να σου πω κάτι.
Ναι;
Το σκεφτόμουν.
-Μ' ακούς; -Ναι.
Καλύτερα να μην είσαι πια η επαφή έκτακτης ανάγκης μου.
Δεν ξέρω. Εγώ λέω να είμαι.
Εντάξει. Φρόντισε ν' απαντήσεις, τότε.
Ναι.
-Είσαι ακόμα με την καλή σου; -Ναι.
Τι είπε;
"Είσαι ακόμα με την καλή σου;"
Από τώρα θες να μου τη φας;
-Γεια, γλυκιά μου. -Γεια, Σάρα.
Είπα να σου τηλεφωνήσω μιας κι έχουμε Σαμπάτ.
Πήρα καινούργια μπαταρία για το ποδήλατό μου.
Ευχαριστώ που μου βρήκες τον τύπο.
Τη λατρεύω!
Μέχρι στο Φάργκο μπορώ να φτάσω,
οπότε ξέχνα τα αεροπλάνα.
Κρατάει πολύ η μπαταρία.
Τέλος πάντων, ή όπως λέμε στο Νιου Χάμσαϊρ, τελοσπάντων,
σ' αγαπώ, ελπίζω να είσαι καλά.
Γεια. Πώς διάολο κλείνει το μαραφέτι;
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη