Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Niższego głosu z siebie nie wydam…
O rany, Ali Wong.
Jerry.
Moi rodzice?
Panie, panowie i wszyscy pomiędzy.
- Czas przedstawić byłą kochankę. - Tina i Amy.
- Tak, to ma sens. - Jak mi się to wymsknęło?
Powitajcie waszą i moją koleżankę, Sarah Silverman.
Dziękuję.
O rety.
Zgadzam się.
Jeśli na koniec tak nie będzie, to dałam ciała.
Martwi mnie, że czeka was rozczarowanie.
Ale cieszę się, że tu jesteście
i że jestem w Nowym Jorku…
w Beacon Theatre.
To już połowa mojej trasy.
Pokochałam bycie w trasie, zwłaszcza teraz.
Dlatego że, po pierwsze,
naprawdę lubię kontakt z publicznością,
i to bardziej niż kiedyś.
A po drugie, bo stałam się…
hotelową niunią.
Uwielbiam ładne hotele.
A jak poznać luksusowy hotel?
Kiedy wracacie do pokoju,
a wasz papier toaletowy
złożono w idealny trójkąt.
Nie ma nic bardziej luksusowego
niż świadomość, że obce palce…
dotykały
czegoś, co w którymś momencie przytkniecie do swojego tyłka.
Tak żyje ta druga połowa.
No i…
Ze swoim chłopakiem, Rorym, jestem od pięciu lat.
Powinnam umieć lepiej wymawiać jego imię.
Rory.
Po takim czasie trzeba trochę ubarwić pewne rzeczy.
Ostatnio zaczęłam mu walić konia niedominującą ręką.
Jest świetnie,
bo to tak, jakby robił to ktoś inny.
No i…
Byłam z siebie trochę dumna, kiedy wymyśliłam ten żart.
Rory spał obok mnie. Obudziłam go i mu opowiedziałam.
A on na to: „Dobre. Wiesz, jak to się nazywa?”.
- „Nieznajoma”. - „Nieznajoma”.
„Nieznajoma”.
Tylko ja o tym nie wiedziałam? Nigdy tego nie słyszałam.
To dziwne, ale mam wrażenie,
że kobiety są bardziej obeznane z doświadczeniami mężczyzny.
Musimy widzieć świat męskimi oczami,
żeby móc przetrwać.
Mężczyźni tak nie muszą… Właśnie, nie słyszałam tego.
„Nieznajoma”.
Podoba mi się. A on mi mówi: „Tak, czasem robię to lewą ręką
albo siedzę na dłoni, żeby trochę zdrętwiała”.
No bosko.
Myślę, że to normalne, kiedy…
Bywa, że podczas seksu prowadzimy rozmowy z naszych fantazji.
Kiedyś się wygłupialiśmy i to wyszło z moich ust, ot tak.
Niezaplanowanie.
Powiedziałam: „Pojawiłeś się na moim obozie letnim”.
Nawet on zrobił…
Ale załapał.
Pyta: „Ale jesteś właścicielką obozu?”.
Ja na to: „Tak!”.
„Jestem właścicielką obozu”.
Innym razem siedziałam na nim… Czemu się bujam na boki?
Pozycja nie ma znaczenia. Robiliśmy to.
Nagle on mówi:
„To szaleństwo. Nawet nie znam twojego nazwiska”.
Ja się wczuwam i mówię:
„Hitler”.
I wtedy…
Doszedł natychmiast, co było…
trochę niepokojące.
Tutaj. Pomiędzy…
moją górną wargą a dołem nosa.
Mój tata i moja macocha Janice
zmarli w maju, w odstępie dziewięciu dni.
No, nad tym muszę popracować.
Ale naprawdę zmarli. Byłam z nimi bardzo zżyta.
Tata był moim najlepszym przyjacielem, a oboje dużo mi dali.
Ostatnio nowy godzinny materiał, więc zaczynajmy.
No dobrze.
W porządku.
Pozwólcie, że przedstawię bohaterów.
Mój tata. Donald „Schleppy” Silverman.
Wszyscy mówili na niego Schleppy.
Urodził się w Bostonie, jego rodzina przeniosła się do…
Słyszeliście?
Mówisz: „Jestem z Bostonu”, choć mieszkasz w Quincy…
Przenieśli się do New Hampshire. Tam się urodziłam i wychowałam.
Mój tata miał dyskontowy sklep z odzieżą damską,
Crazy Sophie’s Factory Outlet.
Zabawne. Kiedy mówię, że jestem z New Hampshire,
ludzie pytają: „To tam są Żydzi?”.
Muszę im tłumaczyć, że nawet New Hampshire zasługuje na sklepy.
No i…
Nagrywał reklamy radiowe. „Jestem Szalony Donny.
Od cen w centrum handlowym robi mi się niedobrze!”
A potem rzucał nazwami mało znanych marek.
Na koniec mówił: „Jeśli chcecie kupować to, co najlepsze,
ale jesteście zbyt skąpi, przyjdźcie do Szalonej Sophie”.
Myślę, że ta nazwa, Crazy Sophie’s Factory Outlet…
Uwielbiał nowojorski sklep Crazy Eddie z lat 80.
Chciał stworzyć coś takiego.
No i…
Ale potrzebował imienia kobiety, bo sprzedawał damską odzież.
Jesteśmy Żydami, więc chciał przemycić żydowskie imię
i stąd „Szalona Sophie”. Crazy Sophie’s Factory Outlet.
Moja babcia, jego mama, bardzo się zdenerwowała,
bo miała przyjaciółkę w Bostonie, Sophie Moskowitz.
Uznała, że nazwał ją wariatką.
Tata jej wyjaśnił,
że gdyby chodziło o Sophie Moskowitz,
sklep nazywałby się „Brzydka Sophie”.
Wiele lat temu uznałam, że to zabawna historia,
i opowiadałam ją w programie.
Wtedy nie wiedziałam, że Sophie Moskowitz ciągle jest wśród nas.
No i…
Spowodowało to niezły tsuris między rodzinami.
Ale teraz dokładnie sprawdziłam,
że już nie żyje.
Tata dzwonił do mnie w każdą sobotę,
a ja prawie nigdy nie odbierałam, bo jego wiadomości to czyste złoto.
Kilka z nich zapamiętałam.
Jedna była z czasów, kiedy wszyscy mieli telefony komórkowe,
nawet w New Hampshire.
Dzwoni i mówi: „Zgadnij, gdzie jestem.
Na myjni. Dasz wiarę?
Mówię do kawałka plastiku,
mój głos odbija się od nieba i schodzi do ciebie”.
Od nieba. Jasne.
A potem zaczyna…
„Oj”.
Miał opuszczone szyby.
Przez kilka minut słuchałam, jak moknie.
To bardzo charakterystyczne „oj” mojego taty.
Rzadko je słyszałam.
Kiedy byłam młodsza, poszliśmy razem na dokładnie jeden film.
Sądząc po tytule, powinien być idealny, ale nie był.
Nie czas na łzy.
Genialny film, ale nie oglądajcie go z tatą.
No i…
Jest tam absolutnie brutalna scena gwałtu.
W całym kinie panuje absolutna cisza i słychać tylko…
„Oj”.
Inna wiadomość, którą zapamiętałam…
Przeniosłam się do Los Angeles,
dostawałam fuchy w programach telewizyjnych itp.
Tata dzwoni do mnie i mówi:
„Wiem, że jesteś hollywoodzką szychą.
Może jednak znajdziesz czas w napiętym grafiku,
żeby zadzwonić do gościa, który dał ci życie”.
Myślałam, że się rozłącza, ale przyszła mu do głowy nowa myśl.
„Kiedyś podnosiłem te małe nóżki i wycierałem gówno z twojego tuchus.
Może znajdziesz dla mnie minutkę”.
Podobało mu się, jak się starzeje.
Uwielbiał to.
Wiedział, że jest uroczy. Wiele uchodziło mu na sucho.
Byliśmy raz w sklepie z kanapkami.
Jemy, a dwóch potężnych mięśniaków
podchodzi i zaczyna mu grozić.
On się śmieje, oni wychodzą. Pytam, co zaszło.
„Chciałem nalać sobie coli, kiedy zobaczyłem dwóch osiłków.
Podszedłem do nich i mówię,
że mam ochotę skopać komuś tyłek”.
Miał takie chudziutkie łokcie.
Z obu łokci zwisały mu takie worki z wodą.
Nawet lekarz mówił, że można ją odessać.
A on na to: „Nie,
moim wnukom się podoba”.
Byłam w domu.
Zrobiłam krótką przerwę w trasie i pojechałam tam na święta.
W tym czasie
poszłam na czyszczenie zębów,
bo oczywiście śmierć zakrada się przez dziąsła.
Mieliśmy z tatą tego samego dentystę,
doktora Hernandeza. Fajnie go było zobaczyć.
Czyści mi więc zęby i mówi:
„Tęsknię za twoim tatą”. Ja na to: „Też za nim tęsknię”.
On na to: „Nie rozumiesz. Spójrz na moją stronę w książce telefonicznej”.
A teraz mały dodatek na tę połowę trasy.
Kurwa, nie mam…
Nie mam okularów, bo nagrywam program.
Podrzućcie okulary do czytania.
Niech ktoś… proszę…
Nie panikujcie.
Rzućcie je na scenę.
Do czytania, bez specjalnych… Dobra.
To od ciebie?
Czym je czyścisz, salami?
Żartuję. Bądź wdzięczna.
Bardzo dziękuję.
To recenzja mojego taty z Yelp.
„Pięć gwiazdek.
Mój dentysta mawia, że jeśli nie boli, nie leczymy.
Mam 84 lata i ta teoria całkiem nieźle się sprawdzała.
Aż znalazłem wyjątek od tej reguły.
Tym wyjątkiem jest James Hernandez.
U Jimmy’ego nie ma marnowania czasu.
Ma złote ręce,
które szybko i sprawnie naprawią to, co szwankuje w twoich ustach.
Pozbądź się gównianego dentysty i przyjdź do najlepszego.
Powiedz, że przysłał cię Schleppy”.
O Boże.
Bardzo zabawne.
Mówił o sobie „snob na odwrót”,
choć tłumaczyłam mu, że jest po prostu snobem.
Ale nienawidził bogaczy.
Zimą wyjeżdżali na Florydę,
zgodnie z żydowskim prawem…
Siedział w Starbucksie i zaczepiał ludzi.
Siedzi tam, a gość w bentleyu parkuje na jednym z miejsc.
Tata staje przed nim i zaczyna:
„Świetnie!
Świetnie! Kupiłeś sobie bentleya.
Wykarmiłbyś za to ze 100 000 ludzi w Afryce,
ale tobie potrzebny bentley. Brawo”.
Macocha mówi: „Nie wiem, co się dzieje.
Twój tata dostał w twarz trzy zimy z rzędu”.
Kiedy widział kogoś z rolexem, mówił:
„Jaki ładny rolex.
Mój timex kosztował 30 dolców i mogę z nim pływać.
A ty potrzebujesz rolexa. Teraz każdy wie, że jesteś bogaty”.
Kurewsko nienawidził bogaczy do czasu, jak ja zaczęłam zarabiać.
Wtedy się zaczęło: „Więcej nie polecę ekonomiczną!”.
Moja matka, biologiczna matka, Beth Ann O’Hara.
Wiem, że niektórzy z was
mają gonitwę myśli.
Wyszła za irlandzkiego katolika.
To Żydówka. Możecie walić konia, myśląc o mnie.
Beth Ann zmarła osiem lat temu.
Pozwólcie, że ją opiszę.
Była naturalną pięknością, zero makijażu.
Nosiła
kombinezony pokryte farbą, bo w nich malowała,
i skarpetki w dwóch różnych kolorach.
Miała szkatułkę na biżuterię pełną politycznych przypinek.
Bez stanika, sterczące sutki, bo pieprzyć facetów.
A w przeciwieństwie do tego jej osobowość była…
To nie jest oryginalna charakterystyka,
ale była dokładnie jak Diane Chambers z serialu Zdrówko.
Mówiła „kiedy” i „gdzie” w taki sposób…
Gramatyka, dykcja i wymowa były jej pasją.
Pamiętam, byłam wtedy dzieckiem, zamawiałyśmy jedzenie.
Mama mówi:
„Dla mnie croissant śniadaniowy”.
Mieszkamy w Manchesterze w New Hampshire. Tam się mówi „awokejdo”.
„Mamo” – mówię.
A dziewczyna pyta: „Co?”.
„Croissant śniadaniowy”.
„Mamo, to croisskanapka”.
Jesteśmy w Burger Kingu. Dostosuj się.
Mama…
Mama była reżyserką.
Pracowała w teatrze w Manchesterze, w New Hampshire.
Była urodzoną reżyserką. Drobne wskazówki
i poprawki dla wszystkich wokoło.
Nie było ankiety, której by nie wypełniła.
Właściwie była głosem naszego kina,
Bedford Mall Cinemas.
„Gdzie poranne seanse od poniedziałku do soboty kosztują tylko dwa dolary”.
Dostała pracę, bo złożyła zażalenie.
Powiedziała: „Dzwoniłam sprawdzić, jakie macie filmy,
ale mężczyzna na linii mówił niewyraziście.
Zero dykcji, nie zrozumiałam ani słowa”.
Oni na to: „Chce pani tę robotę?”. Ona na to:
„Ja… sama nie wiem.
Ja… Tak!”.
„Dobrze”.
I tak narodziła się gwiazda.
Naprawdę nigdy nie skłamała.
Nie przyszłoby jej to do głowy, nawet by chronić czyjeś uczucia.
Po prostu tego nie robiła.
Reżyserowała sztukę i jedna z młodych aktorek zapytała:
„Beth Ann, myślisz, że kiedyś odniosę sukces?”.
A ona na to: „Nie!”.
Znam tę historię tylko dlatego, że zapytałam siostrę, Susie,
czy ma jakieś opowieści o mamie. I ona mi to opowiedziała.
Spytałam, czy przy tym była. „Nie.
Mama mi to opowiedziała. Nie mogła pojąć, czemu dziewczyna płacze”.
Ta dziewczyna…
Pam Sullivan.
Nigdy o niej nie słyszeliście, co?
Nie miała talentu.
Nie miała tego czegoś.
Ale była moją mamą.
Siedziałam przy niej, kiedy umierała.
Trzymałam ją za rękę.
To była spokojna chwila.
Ostatnie, co mi powiedziała… Spojrzała na mnie i mówi:
„Twoje włosy.
Są takie suche”.
Za nic bym tego nie oddała.
Może wydaję wam się surowa, ale ja jestem jej wdzięczna.
Zawsze mówiła mi prawdę i zwykle był to koszmar.
Ale czasem mówiła coś miłego i wiedziałam, że to prawda.
Chyba potrzebujemy więcej takich Beth Ann na świecie.
Jeśli czegoś na świecie nam brakuje, to prawdy.
Zimnej, ostrej, bezstanikowej prawdy.
Wchodzi Janice, moja zła macocha,
jak na siebie mówiła.
Była najbardziej uroczą kobietą, jaką można spotkać.
Opowiem wam.
Tlenione włosy.
Twarz pełna makijażu.
Paznokcie pod kolor butów.
I całego stroju.
Miała styl. Zupełnie inny niż moja mama.
I była przesłodka.
Kiedyś odebrała mnie po pracy. Wsiadam do samochodu,
a ona pyta: „Co sądzisz o moim makijażu?”.
A ponieważ jestem córką swojej matki,
miałam kilka uwag.
Ale ponieważ byłam też córką Janice,
potrafiłam się zamknąć i powiedzieć, że wygląda pięknie.
I dzięki Bogu, że to zrobiłam, bo wtedy wyznała:
„To tatuaż!”.
Janice była bardzo dosłowna.
Co przez to rozumiem? Potrzebowała konkretnych instrukcji.
Nie była głupia. Była dosłowna.
Była świetna w sportach, bo uczyła się każdego kroku.
No wiecie, wiążę włosy w kucyk.
O tak…
Ona pewnie zrobiłaby to tak:
„Przeciągasz włosy, obracasz, a potem przekładasz przez to”.
Rozumiecie? Była bardzo metodyczna.
Wiecie, jak się robi jajecznicę? Trzeba mieć wyczucie.
A Janice pewnie powiedziałaby: „Wkładasz widelec,
a potem kręcisz setkę małych kółek”.
Siedziałam z nią w samochodzie i pytam:
„Janice, masz ChapStick?”.
A ona patrzy na mnie i mówi:
„Cholera.
Przykro mi, skarbie, nie mam”.
Ja na to: „Nie ma sprawy”.
Chwilę później dodaje:
„Mam coś, co się nazywa Wazelinowa terapia dla ust”.
„Świetnie”.
Wiecie, że nie sponsoruje mnie ChapStick?
Moja siostra Laura to wszechstronna artystka.
Robi wszystko. Namalowała coś i uznała, że Janice by się spodobało.
Wysłała więc to mailem do Janice.
A ona dzwoni do Laury i pyta: „Skąd wiedziałaś?”.
Laura na to: „Ale co?”.
„To moje barwy. Jasny brąz, ciemny i motywy zwierzęce”.
Co za kobieta.
Robię stand-upy od 17. roku życia.
I kiedy pomyślę o sobie z młodszych lat,
jaka byłam pizdowata i krytyczna,
strasznie mi wstyd.
Pamiętam, że myślałam…
„Kobiety w panterkach są słabe.
Takie tandetne.
Panterki noszą tylko stare Żydówki i Włoszki”.
A potem skończyłam 50 lat
i dotarło do mnie, że to fajny wzór.
Tata i Janice się postarzeli,
a kiedy mieli wizytę u lekarza,
kazaliśmy im nagrywać notatki na iPhone’ach.
Następnie umieszczali je na rodzinnym WhatsAppie,
a każdy mógł je odsłuchać i sprawdzić, czy wszystkim się zajęto.
Cała rodzina Silvermanów włazi sobie z butami w życie
na tej grupie whatsappowej…
Mamy tam taką grupę Silverman United dla całej rodziny.
A my, cztery siostry, mamy tam
grupę siostrzaną.
Są też grupy „wszystkie siostry minus jedna”,
we wszystkich kombinacjach.
No więc Janice była u lekarza
i wiedzieliśmy, że nie jest dobrze.
Byliśmy przekonani, że wieści będą bardzo złe.
Kazaliśmy im je nagrać,
a oni wrzucili je na WhatsAppa.
Odsłuchujemy,
a lekarz mówi:
„Janice, bardzo mi przykro,
to twoja trzustka to czwarty stopień…”
A potem nagle
słychać bardzo głośne,
niskie, długie pierdnięcie.
Trwało trzy sekundy.
Wiem, że dla niektórych trzy sekundy to niewiele.
Ale jeśli o tym pomyśleć, na przykład licząc barany,
robi się dość długo.
Wiem, że to mój tata.
Myślicie pewnie, że Schleppy cały czas puszczał bąki.
Ja w życiu nie słyszałam, żeby pierdnął.
Wiem, że nie miał narzędzia, by sobie z tym poradzić,
więc ciało przejęło kontrolę.
Siedzę więc i się zastanawiam: „Trzustka w czwartym stadium?”.
Ale się domyśliłam.
Ich indywidualne reakcje na tę wiadomość…
Ja ciągle słucham, a Janice po prostu…
Zareagowała typowo, jak ona.
Powiedziała:
„Zrobię wszystko, co mi pan powie.
Zrobię wszystko, co pan powie, i będę walczyć”.
Cała Janice.
Natomiast reakcja taty
to najbardziej szalona rzecz, jaką w życiu słyszałam.
Nie żartuję.
Usłyszałam:
„Zostałem sam!”.
I dalej:
„Jestem wdową!”.
Wiem, że moja mama, Beth Ann, gdzieś tam reaguje:
„Mówi się wdowcem”. Ale mamo…
To było szaleństwo.
Zostałam wybrana jako zaklinacz taty i miałam do niego zadzwonić.
Miałam powiedzieć: „Tato, nie możesz tak mówić
w obecności swojej żywej żony.
Masz się wziąć do kupy, jasne?
Tu nie chodzi o ciebie.
Tu chodzi o Janice. Musisz się nią zająć.
Musisz się skupić. Nie możesz teraz się posypać”.
Tata na to: „No wiem”. I zaczął szlochać.
Nigdy nie słyszałam go płaczącego.
I ciągnie: „Nie chcę być na tym świecie bez mojej Janice.
Po prostu nie chcę tu być bez niej”.
Chciałam go pocieszyć, szukałam słów.
Statystycznie rzecz biorąc, nie będziesz”.
No i…
To znaczy…
Nie wiedziałam, że to się spełni.
Oczywiście
to nie jest czas na tekst: „A nie mówiłam?”.
Skończyliśmy rozmowę.
Obiecał zająć się Janice.
Następnego dnia rozmawiam z Janice. Mówi, że poprosiła go o szklankę wody.
A on na to:
„Gdzie jest?”.
Gdzie jest woda?
W twoich łokciach, tato.
Znajdź słomkę od soku i ją tam wsadź.
Janice się ucieszy.
Nie muszę chyba mówić,
że cztery siostry i grupka wnuków pojawili się w ich mieszkaniu.
I my…
wspieraliśmy ich w umieraniu.
A śmierć jest…
dla mnie bardzo trudna.
I to czyni mnie wyjątkową.
Wiem, że nie.
Ale jest dla mnie trudna.
Trudno mi nawet zabić małego robaczka.
I prawie niemożliwe upozorowanie tego jako samobójstwo.
Ja…
Są takie małe.
W domu były muchy, dużo much,
a ja nie chciałam niczego zabijać.
Po prostu otwierałam drzwi i robiłam za kontrolera ruchu lotniczego. „Sio!”
Na ich obronę… Wiem, że to muchy domowe.
Były w swoim naturalnym środowisku, więc odpuściłam.
Ale w naszej sypialni było aż za dużo much.
Za dużo. Nie podobało mi się to.
Absolutnie.
A Rory wtedy…
Mogę to mówić w zabawny sposób.
Rory.
Rory zapytał:
„Mam się ich pozbyć?”.
„Ale co znaczy pozbyć się ich?”
„Mają zniknąć?”
Ja na to: „Dobra”.
Wyszłam z pokoju i zamknęłam drzwi,
ale zostałam i nasłuchiwałam.
I nagle usłyszałam: bum! bam! bach! Aż krzyknęłam…
Musiał mnie usłyszeć.
Wszystko ucichło.
A potem usłyszałam, jak otwiera okno
i woła: „Pa, chłopaki!
Lećcie bezpiecznie!”.
No wiem.
Wiem, że zrobił to dla mnie.
Wiem, że je zamordował, ale skłamał dla mojego dobra.
Chyba dlatego żywię taką sympatię do much…
Boże, my ciągle o muchach?
Tak, jeszcze ze cztery minuty o muchach.
Jakiś milion lat temu dowiedziałam się,
że muchy żyją tylko 24 godziny.
To całe ich życie.
Nie wiem, ale jest w tym
coś pięknego, wzruszającego i poetyckiego. Całe życie w jednym dniu.
I uważam, że to takie…
Wiem, kiedy się tego dowiedziałam.
Byłam autorką i wykonawczynią w Saturday Night Live.
Dziękuję. Zrobiłam niezatarte wrażenie.
To był sezon 1993/94,
żebyście mieli pojęcie, jak dobrze się trzymam…
Kiedy się tego dowiedziałam, to był ostatni rok Phila Hartmana.
Nie życia,
programu.
Robił wtedy NewsRadio.
Był taki miły i powiedział:
„Napisz skecz, który razem wykonamy”.
Zgodziłam się i napisałam skecz o muchach.
Zaczynał się od objaśnień, jak w Gwiezdnych wojnach.
„Przeciętna mucha żyje 24 godziny” itd.
A on grał podstarzałą muchę,
na łożu śmierci, która miała 23,5
godziny.
Ja byłam młodą muchą, dopiero rozwijającą skrzydła,
a on opowiadał mi o świecie.
„Pamiętam południe” itp.
No i…
Dalej nie pamiętam, ale na końcu
przychodzi pies, robi kupę i wychodzi.
A on mówi do mnie: „Śmiało, mała”.
Nie uwierzycie, nie dali tego na antenie.
Uważam, że muchy są przeurocze.
Nie rozumiem, czemu je zabijamy.
Uwielbiamy małe zwierzęta.
Ale jak są za małe, zabijacie je.
Jesteście potworami.
Są takie malutkie, mają małe skrzydełka,
wielkie oczy
i zacierają ręce, jakby coś kombinowały.
Myłam zęby, a obok siedziała mała muszka, której dopiero wyrosły skrzydła.
Powiedziałam:
„Witaj na świecie, maluchu. Czeka cię niesamowita przygoda”.
Wieczorem tego dnia myłam twarz,
a mucha tam była.
Siwiutka i stara.
Już nawet nie latała.
Co jakiś czas robiła tylko pół kroku.
„Udało ci się” – powiedziałam.
„Co za przeżycie”.
Rory też był w łazience.
Odezwał się:
„To nie jest ta sama mucha”.
Myślę, że to ta chwila w naszym świecie, w naszym kraju.
Nie chcę, żeby facet cokolwiek mi mówił.
Absolutnie nic.
To nie w porządku, ale tak się czuję.
Odpowiedziałam: „To ta sama mucha, ale dziękuję”.
A ten ma cholerną czelność, żeby powiedzieć:
„Jesteś pewna, że muchy żyją tylko 24 godziny?”.
Ja na to: „Może powinieneś to sprawdzić, bo co ja tam wiem.
Jestem dziewczyną. Może mi się to przyśniło”.
Wycofał się, powiedział: „Okej”, ale…
W końcu to sprawdziłam. Żyją około miesiąca.
No wiecie…
A mam to w dupie!
Janice odeszła pierwsza.
Cztery miesiące temu.
Kochała życie.
Za szybko zmieniłam temat?
Tak bardzo kochała życie. Chciała żyć, wiecie?
Wszystko zrobiła jak należy.
Do bani.
To dobry moment, żeby wspomnieć o tym,
że mam produkty reklamowe.
Fajnie, co?
Nigdy wcześniej ich nie miałam.
Mamy kapelusze Schleppy’ego, koszulki z napisem „Postmortem”
i wielkie szare bluzy uniwersyteckie z napisem „Silverman”.
Czuję się, jakbym była na studiach.
Nie miewałam towarów reklamowych,
ale czuję, że rodzice chcieliby, żebym na tym zarobiła.
Dziękuję.
Jak mówiłam, Janice odeszła pierwsza. Wiedzieliśmy, że to nastąpi.
Tego dnia wróciłam się przespać w domu.
Około 7 rano dostałam wiadomość od mojej siostry Susie, rabinki.
Napisała:
„Janice zmarła około drugiej nad ranem.
Ciągle tu jest, a tata śpi.
Trzymają się za ręce.
Zwykle o tej porze tata już by wstał, ale myślę,
że on czuje w kościach, wie
i nie chce się z tym zmierzyć.
Ale ja tu jestem. Siedzę przy nim i będę tu, kiedy się obudzi”.
„Świetnie” – odpisałam.
A potem nagle przypomniał jej się dowcip,
który ona i tata uwielbiali.
W tym dowcipie chodzi o to, że brat dzwoni do brata i mówi:
„Kotka nie żyje”.
„Nie dzwoń i nie mów, że kotka nie żyje”.
„A co mam powiedzieć?”
„Powiedz, że kotka jest na dachu i nie możemy jej ściągnąć.
Potem zadzwoń, że jesteście u weterynarza i nie wygląda to dobrze.
Dopiero potem, że kotka nie żyje”.
Brat na to: „Dobra, przepraszam”.
„Nie ma sprawy. Jak mama?”
Pospieszyliście się.
Brat mówi: „Jest na dachu i nie możemy jej ściągnąć”.
I teraz rabinka Susie
przypomina sobie ten dowcip i śmieje się histerycznie.
Jest rabinką, ale kiedy zaczyna, nie może przestać.
Śmieje się głośno, a łzy płyną jej po twarzy.
Nie może przestać.
I panicznie boi się, że tata się obudzi i zapyta, co ją tak śmieszy.
A ona odpowie: „Janice nie żyje”.
Siostra przysyła mi SMS-a:
„Mam mu powiedzieć, że Janice jest na dachu
i nie możemy jej ściągnąć?”.
A ja na to: „Tak!”.
Bo jesteśmy bardzo mroczną, popieprzoną rodziną, ale ja…
Ale przemyślałam sprawę i powiedziałam: „Nie, bądź rabinką.
Później, w ciągu dnia
ja mu powiem”.
Ale to zabawne.
Żałobę przeżywamy dopiero teraz,
bo niespodziewanie dużo przy tym logistyki.
To nie tak jak w filmach.
Mnóstwo przy tym roboty. I mam wyrzuty, że to mówię.
Byli bardzo odpowiedzialni, ale nie mieli planów na po śmierci.
Mieliśmy więc tyle do zrobienia. Nie chcę obwiniać…
Na ich obronę: mieli tylko 80 i 85 lat.
Kto mógł wiedzieć?
Chyba wiedziałam, czego chcieli.
Tata mawiał: „Wrzuć mnie do sosnowego pudła i pochowaj.
Wyrosną na mnie kwiaty i drzewa”.
Myślę, że Janice wolałaby ładną, pięciogwiazdkową, wyłożoną jedwabiem…
Ze sznurkiem i dzwoneczkiem na wszelki wypadek.
Pamiętam, jak wpadali co niedziela
na bajgle z serkiem. To był mój ulubiony dzień.
Przyszli tak kiedyś, może ze dwa lata temu,
wszyscy siedzieli w ogrodzie,
a ja i tata byliśmy w kuchni. Zapytałam go,
czy boi się śmierci.
A on na to: „Ani trochę.
Nie pamiętam czasów przed narodzinami i tego też nie będę pamiętał”.
A potem dodał:
„Ale boję się, że będzie bolało”.
Tata koszmarnie bał się bólu.
To prawda. Obawiał się, że będzie bolało.
Robili mu kiedyś EKG, z tymi wszystkimi nalepkami.
Nie odkleił ich.
„Boję się, że wyrwą mi włoski.
Niech same odpadną”.
Naprawdę je zostawił. Na kilka tygodni.
Poszedł raz na basen z tymi nalepkami z EKG.
Wyglądał jak suczka po porodzie.
Naprawdę nie bał się śmierci, ale bał się, że będzie bolało.
Zadzwonił do mnie jego lekarz.
My się nim zajmujemy, Janice już odeszła.
Jestem osobą kontaktową, odbieram,
rozmawiam w przedpokoju. Dr Nortman mówi:
„Przyszły wyniki badań krwi pani taty.
On umiera.
Powinien być w szpitalu”.
Ja na to: „Nie wiem, co robić. Obiecaliśmy mu, że koniec ze szpitalami.
On ich cholernie nienawidzi”.
Na to doktor mówi: „Jako lekarz muszę zasugerować szpital,
ale jako człowiek powiem, że nie ma sprawy.
Jeśli trafi do szpitala, pożyje jeszcze parę dni,
ale to będą dni szpitalne.
Teraz jest w domu, otoczony rodziną.
Uważam, że tak właśnie powinno być”.
A potem dodał:
„Umrze przez niewydolność nerek,
a tak się składa, że to bezbolesna śmierć.
Wchodzisz we mgłę, to prawie jak euforia. I już cię nie ma”.
Tak się ucieszyłam, wbiegłam do pokoju taty.
Pewnie powinnam była zaczekać.
„Tato, świetna wiadomość!”
„Tak?”
„Zbastuj z oczekiwaniami. Ty umierasz”.
Ale dodałam: „Koniec z lekami”. Brał jakieś 40 tabletek dziennie.
„Koniec z lekami?” – pyta.
„Ani jednego. Już dość.
I zamieszkamy tu z tobą na zawsze”.
I… No co?
Wiedział, o co mi chodzi.
A potem powiedziałam mu, jak umrze
i że nie będzie bolało.
Wyraźnie mu ulżyło i był przeszczęśliwy.
Położyliśmy się z nim do łóżka. To była piękna śmierć.
Śpiewaliśmy stare piosenki. Uwielbiał kempingi.
I opowiadaliśmy sobie zabawne historie rodzinne.
Zrobiłam mu składankę największych przebojów
z wakacji, kiedy miał 17 lat,
bo te były chyba najszczęśliwsze.
Znał teksty wszystkich piosenek.
To było niesamowite.
No i wiecie, Janice już nie ma, tata odchodzi,
a ja rozmawiam przez telefon z kostnicą, w której była Janice,
żeby być do przodu.
Wchodzę do pokoju taty i mówię:
„Tato, wiem, że chciałeś być pogrzebany,
ale może zgodzisz się na kremację, bo…”.
To, co zaraz powiem, nie postawi Żydów w dobrym świetle,
ale… „Dostałam świetną ofertę na miejsce Janice”.
Naprawdę. Ja…
„To się nazywa »plus jeden«.
Mogą cię pochować metr nad nią,
ale zmieścisz się tylko skremowany”.
A on na to: „Mam to w dupie. Będę martwy”.
„Łatwo poszło” – mówię.
„Zgadzamy się. Dziękuję”.
Gość z kostnicy pyta: „Czy to był pani ojciec?”.
Odpowiedziałam: „Tak”.
A on na to:
„Nie możemy umówić kremacji dla kogoś, kto jeszcze żyje”.
Powiedział to, jakbym to ja była dupkiem.
Jesteście żydowską kostnicą. W ogóle nie powinniście oferować kremacji.
Nagle trzymacie się zasad?
Co mam zrobić? Na kremację czeka się od tygodnia do dwóch.
Pogrzeb żydowski jest następnego dnia.
Tak na świeżo.
A potem mówię: „A przy okazji. Janice miała tatuaże”.
Usta i brwi, ale jednak.
A potem zrozumiałam, że do pogrzebu nie są potrzebne prochy.
To tylko…
Jego tam już nie ma.
Pogrzeb jest dla nas.
Przecież nikt nie będzie pytał, gdzie są prochy.
Mieliśmy piękny pogrzeb, a dwa tygodnie później
dostaliśmy prochy i cztery siostry zrobiły, co trzeba.
Sama nie wiem. Mój terapeuta powiedział:
„Twoi rodzice, bliscy, wcale nie są w trumnie.
Nie są w ziemi.
Są z tobą w samochodzie, kiedy jedziesz na cmentarz.
I kiedy wracasz z cmentarza do domu”.
Naprawdę w to wierzę. Jestem bezbożna,
ale wierzę w naukę i wiem,
że energii nie da się stworzyć ani zniszczyć.
Sama to napisałam.
No i…
I ja w to wierzę.
Nasi bliscy nie są w ziemi ani w swoich ciałach.
Ale ich energia,
ich istota, to „coś” istnieje.
I naprawdę myślę, że bliscy czuwają nad nami.
Może nie cały czas, ale w ważnych chwilach.
Kiedy się masturbujemy albo…
Och, Sarah…
Nie wiem, czemu to mówię.
Myślę, że…
Potrzebuję tego, żeby dojść…
Ten program jest taki smutny,
że się martwię i przeginam w drugą stronę…
Chodzi o równowagę.
Myślę, że nasi bliscy przyglądają się nam, kiedy się masturbujemy.
O czym świadczy ciche „Oj”.
„Oj!”
Serio?
Dzięki.
No więc mój tata umiera i – o Boże – jest taki zabawny.
W pewnym momencie…
zbiera całą energię i mówi:
„Zmieniłem zdanie.
Chcę żyć”.
Moja siostra Susie, rabinka…
Mówię jej: „Susie, on sobie robi z ciebie jaja”.
Parę tygodni temu Susie przyszła na mój show na trasie.
Weszła za kulisy i mówi: „Żartujesz?
To ty byłaś w szoku,
a ja ci powiedziałam, że on sobie robi z ciebie jaja”.
Musiałam jej wyjaśnić,
że tutaj jej rola jest inna.
No więc na zmianę siedzimy z nim i śpimy obok niego.
Kiedyś
Rory siedział w moim tatą
i zadzwonił taty telefon.
Nie rozumiem, jak starzy ludzie…
Nie znają się na smartfonach, ale potrafią go zhakować
i rozkręcić głośność na 1000.
Dzwonkiem był hymn USA.
Rory pyta: „Mam odebrać?
To jakiś Steve Forman”.
Tata mówi: „Okej”.
Włącza głośnik i podnosi telefon.
No i ten Steve Forman mówi: „Schleppy, powiedz, że to nie tak!”.
Rozmawiają sobie. Jest uroczo. Potem się rozłączają.
I wtedy tata pyta Rory’ego:
„Wiesz, kto to był?
Słyszałeś kiedyś o imitacji mięsa kraba?”.
Rory na to: „Tak, czasem dają je do sushi”.
A tata mówi: „Ten gość wymyślił imitację mięsa kraba”.
Sprawdził to. Naprawdę.
„W 1970 roku. Teraz jest bogaty”.
Rory mówi: „Super. Jak go poznałeś?”.
A tata na to:
„W Dunkin’ Donuts”.
Poznali się w Dunkin’ Donuts i rozmawiają, kiedy jest na łożu śmierci.
Dużo moich znajomych przyszło się pożegnać,
bo tata grywał z nami w pokera.
Wielu moich przyjaciół komików go znało.
Jeff Ross, no wiecie, Jeffrey Ross, Naczelny Grillmaster.
Nikt lepiej nie grilluje.
Przez długi czas był blisko z moimi rodzicami.
Przyszedł z nim posiedzieć. Wchodząc, powiedział:
„Schleppy, złe wieści.
Chyba już nie możesz być moją osobą kontaktową”.
No i…
Siedzieli razem
i Jeff przedstawił tatę i Janice swojemu znajomemu,
starszemu magikowi, Berniemu Shine’owi.
I wszyscy się przyjaźnili przez ostatnich 10 lat.
Tata i Janice pojechali na przedstawienie Berniego
jakieś pół roku wcześniej.
No więc Jeff siedzi z tatą i mówi:
„Zadzwonić do Berniego, żebyście mogli się pożegnać?”. „Okej”.
Włącza FaceTime, podnosi telefon.
Pojawia się Bernie i mówi: „Donaldzie, tak mi przykro”.
Na co tata: „Bernie, twój show był tak zły,
że zabił Janice”.
A potem dodaje: „Ja też nie najlepiej się czuję”.
Umierając, zabijał śmiechem.
A to miał być jego koniec.
A potem…
Chyba doszliśmy do momentu, kiedy już powiedzieliśmy wszystko.
A tata…
nie umierał.
Robiło się, serio, dosyć niekomfortowo.
Było dziwnie…
Siedzę tak z nim, wszystko już powiedzieliśmy…
Pytam,
czy chce pooglądać telewizję.
„Dobra”.
Oglądaliśmy…
Oglądaliśmy serial Awantura, z Ali Wong i Stevenem Yeunem.
Taki popieprzony, mroczny. Podobał nam się, był super.
Obejrzeliśmy trzy odcinki, a potem pojechałam spać do domu.
Wróciłam rano.
Pytam: „Schleppy, gotowy na czwarty odcinek?”. A on na to:
„Już obejrzałem”.
„Oglądałeś beze mnie?
Który odcinek teraz?”
„Obejrzałem wszystkie naraz”.
Mój tata na łożu śmierci oglądał Awanturę.
To powinna być reklama serialu.
Tata miał przyjaciela. Był taki Barry Tatelman.
Absolutny mensch.
Poznaliśmy go zaledwie 15 lat temu.
Szukał mojego taty.
Znalazł go na Facebooku i byli blisko przez ostatnie 15 lat.
Dlaczego Barry Tatelman szukał mojego taty?
Bo mój tata był jego opiekunem na obozie i zmienił jego życie.
Od śmierci taty
odzywają się do mnie starsi panowie.
„Twój tata był wychowawcą na obozie i odmienił moje życie”.
Molestował ich.
Śmiech dla rozluźnienia.
No więc Schleppy umarł. Bezboleśnie, jak miał obiecane.
I to bardzo dziwne, bo teraz nie mam rodziców.
Nie ma wieku, w którym człowiek jest gotowy nie mieć rodziców.
Najpierw mój ojczym, John O’Hara, który w ogóle się tu nie pojawił.
Wspaniały.
Moja mama, Beth Ann,
nie wyszła z tego bez szwanku.
Potem Janice, a teraz mój tata…
Moje doświadczenie…
Z początku czułam się pozostawiona sama sobie.
I…
Czułam, jakbym miała kryzys tożsamości.
Kim bez nich jestem?
Bo kim jestem
bez nich?
Jeśli kiedyś będziecie się zastanawiać, kim jesteście,
przyjrzycie się reklamom wysyłanym na telefon wyłącznie do was.
Tym właśnie jesteście.
Wszyscy już wiedzą, czym są reklamy targetowane.
Siri was słucha i Alexa was słucha.
Wszystko, co wstukujecie w wyszukiwarkę, jest brane pod uwagę i wysyłane do was.
Ale był czas, kiedy to się działo, a my nie byliśmy tego świadomi.
Spoglądałam na telefon i mówiłam:
„O rety, przed chwilą mówiłam o spódnico-spodniach”.
Reklamy po prostu się pojawiały. Kiedy teraz o tym myślę,
jest mi głupio, że tak się z tego powodu oburzałam.
Pamiętam, jak powiedziałam:
„Czytałam na telefonie komentarze w New York Timesie
i nagle pojawiła mi się reklama kochamsperme.com.
Przecież to mogło czytać dziecko!
Dlaczego New York Times
sprzedaje im przestrzeń reklamową?”.
Oczywiście wcale tego nie robią.
To tylko mój telefon
mnie zna.
Nie myślcie, że sama wstukałam kochamsperme.com
Po pierwsze, powinno być .org…
Nawet nie znałam takiej strony.
Wstukiwałam coś, czego akurat szukałam,
no wiecie,
„penis z wytryskiem” czy co tam,
a mój telefon mówi: „Już nie pisz, rozumiem”.
I sam mnie tam zabrał.
Jakby mój telefon mówił:
„Kiedy widziałaś tylko jedne ślady stóp…
to ja niosłem ciebie.
Ja cię rozumiem”.
Znam was. „Jak dowcip o spermie nie ma odniesienia do Jezusa, to wychodzę”.
Bardzo proszę.
Jak Boga kocham.
Tyle razy powiedziałam sperma.com,
że sami dostaniecie te reklamy.
Jak mówiłam, dopiero teraz przeżywamy żałobę.
To ciekawe,
bo trzy z nas na cztery to bezbożnice.
Z sióstr, nie całego społeczeństwa.
To by było niesamowite.
Ale mamy siostrzaną grupę na WhatsAppie i tam przeżywamy żałobę.
I przyszło mi do głowy, że żałoba jest jak religia,
bo próbujemy zrozumieć coś, czego pojąć nie potrafimy.
Próbujemy zrozumieć coś, czego zrozumieć się nie da.
I jak napisała Susie:
„Dwa ptaszki wylądowały na moim parapecie.
Wiem, że to oni”.
Na co Jodyne i Laura: „To oni!”.
Chciałam coś dodać.
Oznaczyłam to serduszkiem, a potem…
Laura napisała: „Byłam w Targecie.
Podeszła do mnie jakaś kobieta, mówiąc, że ślicznie mi w fiolecie.
Wiem, że to była Janice”.
Na co Susie i Jodyne: „To była Janice!”.
A ja na to…
Ale poruszyło mnie to, co powiedziała Jodyne.
A powiedziała…
„Słuchajcie, pierdziałam przez całe cztery sekundy”.
A ja na to: „To tata!”.
Bardzo za nim tęsknię.
Czuję się dobrze,
ale strasznie mi go brakuje.
Ale zaskakuje mnie fakt,
że nie tęsknię za nim młodym, w pełni sił,
za tatą, który się mną zajmował i chodził na moje mecze.
Nie wiem dlaczego, ale tęsknię za końcem,
za ostatnimi dniami.
Za spokojnymi chwilami, kiedy to ja się nim opiekowałam,
a on dosłownie musiał mi mówić, kiedy chce mu się siku.
A ja musiałam wziąć jego penis i włożyć do dzbanka…
„Penis w dzbanku” brzmi jak nazwa deseru w TGI Friday’s,
ale nim nie jest.
No i…
Ale w tamtym czasie nawet podcieranie mu tyłka,
zmienianie pieluchy…
Na początku pytałam, czy nie jest tym przerażony.
A on na to: „Zwisa mi to”.
Kiedy już o tym wiedziałam, mogłam…
może nie cieszyć się tym,
ale czułam się zaszczycona. Chciałam, żeby był czysty.
Możecie pomyśleć, że nie chcielibyście tego robić,
ale będziecie.
Dacie radę.
To tak, jak kiedy ktoś mówi:
„Chcę psa, ale nie chcę po nim sprzątać”.
A potem pierwszego dnia wołacie: „Dobry piesek!
O mój Boże!”.
Przestaje was to obchodzić, chcecie to robić.
W tamtych chwilach
chciałam, żeby był czysty.
Mogłam mu mówić różne rzeczy. „Tato, kocham cię”.
„Tato, dziękuję”.
I jeszcze:
„No i kto komu teraz podciera tyłek, dupku?”.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję, Beacon Theater.
Co za niesamowita publiczność!
Jak miło.
Dziękuję.
DLA DONALDA I JANICE SILVERMANÓW
BETH ANN I JOHNA O’HARÓW
Mówi mąż Szalonej Sophie.
Niedobrze mi, kiedy patrzę, jak domy towarowe
przyciągają was do drogich sklepów.
Spędźcie czas w pasażu, wydajcie pieniądze w Szalonej Sophie.
Kiedy chcecie tego, co najlepsze, ale jesteście za skąpi,
odpowiedzią będzie Crazy Sophie’s Factory Outlet!
To moja pierwsza… jakkolwiek to nazywacie.
A będzie ich dużo więcej.
Będziecie się śmiać Będziecie płakać
Będziecie śmierdzieć i wzdychać
A tak wygląda feminista!
Musimy pogadać.
Tak?
Myślałem o tym.
- Słuchasz? - Tak.
Chyba już nie powinieneś bym moją osobą kontaktową.
No nie wiem. Chyba powinienem.
No dobra. To lepiej zostań ze mną.
Tak.
- Wciąż masz tę uroczą dziewczynę? - Tak.
Co powiedział?
„Wciąż masz tę uroczą dziewczynę?”
Chcesz mi ją przelecieć?
- Cześć, kochanie. - Sarah.
Jest szabas, więc postanowiłem zadzwonić.
Mam nową baterię do roweru.
Dzięki, że znalazłaś tego gościa. Jest świetnie!
Pewnie dojechałbym aż do Fargo,
więc anuluj bilety lotnicze.
Taką ma moc.
Jak to mówią w New Hampshire, „w każdym bądź razie”,
kocham cię. Mam nadzieję, że wszystko OK.
Pa, pa. Jak się rozłącza to cholerstwo?
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka