Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ร้องเสียงต่ำสุดได้แค่นี้
อุ๊ยตาย อาลี หว่อง
เจอร์รี่
(ชเลปปี้กับแจนิซ อาลัย)
พ่อแม่ฉันด้วยเหรอ
ท่านสุภาพบุรุษและสตรีและทุกๆ เพศ
- ผมขอแนะนำคนรักเก่าของผมเอง - ทีน่ากับเอมี่
- นี่สิไม่แปลก - อุ๊ย ผมเผลอพูดได้ยังไง
ขอเสียงปรบมือ ให้เพื่อนของคุณและผม ซาราห์ ซิลเวอร์แมน
(ซาราห์ ซิลเวอร์แมน: หลังการตาย)
ขอบคุณค่ะ
ว้าว
ขอน้อมรับ
ถ้าตอนจบไม่ดังแบบนี้นะ ถือว่าล้มเหลว
ฉันกลัวจังเลยว่าพวกคุณจะผิดหวัง
แต่ก็ดีใจมากนะคะ ที่ทุกคนมากัน
แล้วก็ดีใจมากๆ ที่ได้มานิวยอร์กซิตี
ที่บีคอนเธียเตอร์
จริงๆ แล้วรอบนี้เป็นช่วงกลางทัวร์
แล้วฉันก็ชอบการเดินสายมากๆ โดยเฉพาะตอนนี้
ข้อแรกเลย
เพราะฉันชอบมากๆ ที่ได้เข้าถึงผู้ชม
ยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีกค่ะ
ข้อสอง เพราะเดี๋ยวนี้ฉัน…
ติดแกลมนอนโรงแรมแล้วค่ะ
ฉันชอบที่ได้นอนโรงแรมหรูมากๆ
รู้ไหมว่าเราจะรู้ได้ยังไงว่าโรงแรมไหนหรูจริง
ถ้าเรากลับมาที่ห้อง
แล้วถ้าเราวางทิชชู่ทิ้งไว้
แล้วมันถูกพับเป็นสามเหลี่ยมสวยเนี้ยบ
มันไม่มีอะไรหรูไปกว่าการที่…
ได้รู้ว่านิ้วมือคนแปลกหน้า…
ได้มาจับ…
ของที่เราจะเอาไปใช้ซับรูตูดอย่างแน่นอน
นี่คือชีวิตของคนรวยจริงๆ ค่ะ
และ…
ฉันคบกับแฟน รอรี่ มาห้าปีแล้ว
ฉันควรจะพูดชื่อเขาได้คล่องกว่านี้ แต่มันยากมาก
รอรี่
แต่มันก็นานพอ ที่เราจะต้องหาอะไรทำเพิ่มความแซ่บ
อย่างช่วงนี้ ฉันก็เปลี่ยนมา นวดกระปู๋ให้เขาด้วยมือข้างที่ไม่ถนัด
ซึ่งมันก็ดีนะ
เพราะมันจะรู้สึกเหมือนคนอื่นทำ
แล้วก็…
จริงๆ ฉันภูมิใจในตัวเองนิดๆ นะ ตอนที่คิดมุกนี้ขึ้นมาได้
รอรี่นอนอยู่ข้างฉัน ฉันปลุกเขาขึ้นมาบอก
เขาบอกว่า "วิธีนี้ก็ดีนะ รู้ไหมว่ามันมีชื่อเรียกด้วย"
มือหมอนวด
"มือหมอนวด"
ทุกคนรู้ ยกเว้นฉัน
ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน
มันบ้ามากเลยนะ เพราะฉันรู้สึกมาตลอดว่า
ผู้หญิงโดยทั่วไปแล้ว จะรู้จักประสบการณ์ของผู้ชายได้มากกว่า
เพราะเราต้องมองโลกผ่านเลนส์ของผู้ชาย
แค่เพื่อเอาตัวรอด
ผู้ชายไม่ต้องทำแบบนั้น แต่ใช่ค่ะ ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้
"มือหมอนวด"
ฉันชอบมากนะ เขาบอกว่า "ดีจริงๆ นะ บางทีผมก็ใช้มือซ้าย
หรือไม่ก็นั่งทับมือให้ชาไปก่อน"
แหม ชวนฝันเชียว
ฉันว่ามันก็ปกตินะ
เราเล่นกันหลายๆ อย่างเวลามีเซ็กซ์ เช่นคุยกันเรื่องเพ้อเจ้อ
บางทีก็ตอนกำลังมีเซ็กซ์เลย
มีครั้งหนึ่ง เรากำลังเล่นๆ กันอยู่ แล้วฉันก็พูดออกมาเฉยเลย
ไม่ได้คิดมาก่อนเลยนะ
ฉันบอกไปว่า "คุณมาหาฉันที่ค่ายลูกเสือ"
ขนาดเขายังแบบ…
แต่เขาแก้ทันนะ
เขาบอกว่า "คุณคือเจ้าของค่ายใช่ไหม"
ฉันก็ "ใช่ ใช่เลย"
"ฉันเป็นเจ้าของค่าย ใช่"
แล้วก็มีอีกครั้ง ฉันอยู่บน… นี่ต้องโยกซ้ายขวาใช่ไหม
ช่างเถอะ ท่าไหนก็ไม่สำคัญ แต่กำลังโยกกันอยู่
แล้วเขาก็บอกว่า
"นี่มันบ้าชัดๆ ผมยังไม่รู้นามสกุลคุณเลย"
แล้วฉันก็เล่นไปตามน้ำ ฉันตอบว่า
"ฮิตเลอร์ค่ะ"
แล้ว…
เขาเสร็จทันทีเลย ซึ่งก็…
น่าหวั่นใจนิดหน่อย
ตรงนี้เลยค่ะ ตรงระหว่าง…
ริมฝีปากบนกับใต้จมูก
พ่อฉันกับแม่เลี้ยง แจนิซ
เสียไปทั้งคู่ เมื่อเดือนพฤษภาคมปีก่อน ห่างกันเก้าวัน
แล้ว… มุกนี้ไม่ขำ
แต่นี่เรื่องจริง แล้วฉันก็สนิทกับทั้งคู่มากๆ
พ่อเป็นเหมือนเพื่อนสนิท แล้วทั้งคู่ก็ให้อะไรฉันมากมาย
ล่าสุดก็ให้เรื่องใหม่มาเล่าได้ อีกประมาณชั่วโมง งั้นมาเริ่มกันเลยค่ะ
ดีค่ะ
เอาล่ะ
ขอแนะนำตัวละครในเรื่องก่อนนะคะ
คนแรก พ่อฉัน โดนัลด์ "ชเลปปี้" ซิลเวอร์แมน
ทุกคนเรียกเขาว่าชเลปปี้
เกิดที่บอสตัน แล้วครอบครัวฉันก็ย้าย…
เคยฟังแล้วเหรอคะ
แบบ "ฉันมาจากบอสตัน" คุณมาจากควินซี่ต่างหาก แต่…
ครอบครัวย้ายไปนิวแฮมป์เชียร์ แล้วฉันก็เกิดและโตที่นั่น
พ่อฉันเป็นเจ้าของร้านเสื้อผ้าผู้หญิงลดราคา
ชื่อร้าน "เครซี่โซฟีแฟกทอรีเอาต์เล็ต"
มันตลกดีนะ เวลาบอกคนอื่น ว่าฉันมาจากนิวแฮมป์เชียร์ เขาจะถามว่า
"นิวแฮมป์เชียร์มีคนยิวด้วยเหรอ"
แล้วฉันก็ต้องอธิบายว่า แม้แต่ที่นิวแฮมป์เชียร์ก็ควรมีร้านค้าปลีกนะ
แล้วก็…
พ่อทำโฆษณาวิทยุเอง พ่อบอกว่า "ผมเครซี่ดอนนี่"
"เวลาผมเห็นราคาบนห้าง ผมอยากจะอ้วก"
แล้วเขาก็จะพูดชื่อแบรนด์ก๊อปปี้หลายๆ ยี่ห้อขึ้นมา
สุดท้ายเขาก็บอกว่า "ถ้าคุณอยากได้ของดีที่สุด
แต่ดันขี้งก เชิญที่เครซี่โซฟีครับ"
ฉันว่าพ่อตั้งชื่อนี้เพราะว่า… เครซี่โซฟีแฟกทอรีเอาต์เล็ต
เขาชอบร้านเครซี่เอ็ดดี้ที่นิวยอร์กในยุค 80
เขาอยากได้ร้านคล้ายๆ แบบนั้น
แล้ว…
แต่เขาต้องเปลี่ยนเป็นชื่อผู้หญิง เพราะขายเสื้อผ้าผู้หญิงลดราคา
แล้วเราก็เป็นยิว พ่อเลยอยากแอบใส่ชื่อยิวๆ เข้าไป
เขาเลยเลือกโซฟี เครซี่โซฟีแฟกทอรีเอาต์เล็ต
แล้วย่า แม่ของพ่อก็โมโหมาก เพราะว่า
เพื่อนสนิทของย่าที่บอสตันชื่อโซฟี มอสโกวิตซ์
ย่ารู้สึกว่าพ่อด่าเพื่อนย่าว่าบ้า
พ่อเลยอธิบายกับย่า
"แม่ ถ้าผมตั้งชื่อร้านตามโซฟี มอสโกวิตซ์
ผมคงตั้งชื่อว่า 'อั๊กลี่โซฟีแฟกทอรีเอาต์เล็ต'"
ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันตลกมาก แล้วหลายปีก่อน
ฉันเล่าเรื่องนี้ในทอล์กโชว์
ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นโซฟี มอสโกวิตซ์ยังมีชีวิตอยู่
แล้ว…
มันทำให้สองครอบครัวเรามีปัญหากันหนักเลย
แต่ฉันก็ดูจนแน่ใจเต็มร้อยแล้วนะ
ว่าตอนนี้เธอตายแล้ว ก็…
พ่อฉันโทรหาทุกวันเสาร์
ฉันแทบไม่เคยรับสายเลย เพราะพ่อฝากข้อความได้เด็ดมาก
แล้วฉันก็จำบางข้อความได้ขึ้นใจเลย
ฉันจำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง ตอนที่ทุกคนใช้โทรศัพท์มือถือกันแล้ว
แม้แต่ที่นิวแฮมป์เชียร์
พ่อโทรมาฝากข้อความว่า "ทายสิพ่ออยู่ไหน"
"ร้านล้างรถ เชื่อไหมล่ะ"
"พ่อพูดกับก้อนพลาสติก
แล้วมันก็ส่งสัญญาณผ่านท้องฟ้าไปหาแก"
ท้องฟ้า ใช่ค่ะ
แล้วพ่อก็บอกว่า
"เฮ้ย"
พ่อเปิดกระจกรถไว้
แล้วฉันก็ได้ฟังพ่อโดนสาดน้ำอยู่หลายนาที
เป็นเสียง "เฮ้ย" ที่เจาะจงมากๆ จากพ่อ
ฉันไม่ค่อยได้ยินบ่อยๆ หรอกนะ
ตอนฉันยังเด็ก เราเคยไปดูหนังด้วยกันหนึ่งเรื่องถ้วน
ชื่อหนังมันดูเป็น หนังที่เหมาะมากๆ แต่จริงๆ ไม่ใช่เลย
ชื่อเรื่อง "บอยส์ดอนต์คราย"
หนังดีมาก แต่อย่าไปดูกับพ่อนะคะ
แล้ว…
มันมีฉากล่วงละเมิดทางเพศที่โหดร้ายสุดๆ
ในฉากนั้น ทั้งโรงหนังเงียบไปเลย แล้วเราก็จะได้ยินแค่…
"เฮ้ย"
ข้อความอีกอย่างที่ฉันจำได้ขึ้นใจก็คือ…
ฉันย้ายบ้านไปลอสแอนเจลิส
แล้วฉันก็ได้งานออกทีวีอะไรต่างๆ
พ่อโทรมาหา พ่อบอกว่า
"พ่อรู้ว่าแกเป็นดาวรุ่งฮอลลีวูดแล้ว"
"ช่วยหาเวลาว่างจากตารางงานยุ่งๆ
โทรกลับมาหาคนที่ให้กำเนิดแกบ้างนะ"
พ่อพูดเหมือนจะวางแล้ว แต่เหมือนเกิดความคิดขึ้นมาอีกว่า
"พ่อเคยยกขาเล็กๆ ของแก แล้วเช็ดขี้จากก้นแกนะเว้ย"
"หาเวลาให้พ่อสักนาทีเถอะ"
พ่อชอบการแก่ตัวลงมากๆ เลยนะ
ชอบมาก
พ่อรู้ว่าตัวเองน่ารัก รู้ว่าทำอะไรแล้วคนอื่นไม่ว่า
เราไปร้านแซนด์วิชที่แอลเอ
กำลังกินๆ อยู่ แล้วก็มีผู้ชายล่ำบึ้กสองคน
เดินมาหาพ่อ มาข่มขู่พ่อแบบ…
พ่อก็ขำ แล้วสองคนนั้นก็เดินหนีไป ฉันก็งง "เมื่อกี้อะไรน่ะ"
พ่อก็ "พ่อไปเติมโค้ก แล้วเห็นไอ้ล่ำบึ้กสองคนนั่น"
"พ่อเลยเดินไปหาแล้วบอกว่า 'แกรู้อะไรไหม
ฉันอยากกระทืบคนว่ะ'"
แล้วก็ตั้งศอกเล็กๆ หย่อนๆ
พ่อมีถุงน้ำหย่อนลงมาจากศอกสองข้าง
ขนาดหมอยังบอก "หมอดูดออกให้ได้นะ"
พ่อบอก "ไม่เอา
หลานผมชอบ"
อ้อ ฉันอยู่ที่บ้าน
ฉันพักเดินสายเพื่อกลับบ้านช่วงวันหยุด
แล้วตอนนั้นเอง
ฉันก็ไปขูดหินปูน
เพราะแน่นอน ความตายแทรกซึมผ่านร่องเหงือก
ฉันกับพ่อหาหมอฟันคนเดียวกัน
หมอเฮอร์นานเดซ ตอนไปหาหมอก็สนุก
หมอกำลังขูดหินปูนให้ฉัน แล้วก็บอกว่า
"ผมคิดถึงพ่อคุณนะ"
ฉันก็ "นั่นสิ ฉันก็คิดถึงพ่อเหมือนกัน"
หมอบอก "ไม่ คุณไม่เข้าใจ คุณต้องไปดูเยลป์ของคลินิกผม"
นี่คือข้อมูลเสริมเล็กๆ น้อยๆ ในช่วงครึ่งหลังของการออกทัวร์
ฉิบหาย ฉันไม่มี…
ฉันไม่ได้ใส่แว่น วันนี้ถ่ายรอบพิเศษ
ใครก็ได้โยนแว่นสายตายาวมาทีค่ะ
ขอคนหนึ่ง ใครก็ได้
ไม่ต้องแตกตื่นค่ะ
โยนขึ้นมาบนเวทีได้เลยค่ะ
แว่นสายตายาวมันไม่ได้มี… โอเค
คุณเหรอคะ
ใช้อะไรเช็ดแว่นคะเนี่ย ซาลามี่เหรอ
ฉันล้อเล่น เราต้องซาบซึ้ง
ขอบคุณมากค่ะ
นี่คือรีวิวที่พ่อฉันเขียนไว้ในเยลป์
"ห้าดาว"
"ทฤษฎีการทำฟันของผมคือ ถ้ามันไม่ปวด ก็ไม่ต้องรักษา"
"อายุ 84 แล้ว ทฤษฎีนี้ได้ผลดีกับผมมาก"
"แต่ตอนนี้ผมเจอข้อยกเว้นแล้วล่ะ"
"ข้อยกเว้นนั้นคือเจมส์ เฮอร์นานเดซ"
"จิมมี่ดูแลให้ไม่มีเสียเวลาเปล่า"
"หมอคนนี้มือทอง
รักษาอาการในปาก ได้ทันท่วงทีและมีประสิทธิภาพ"
"เลิกหาหมอฟันห่วยๆ คนเดิม แล้วมาหายอดฝีมือเถอะ"
"บอกหมอว่าชเลปปี้แนะนำมา"
คุณพระช่วย
ตลกมาก
พ่อเรียกตัวเองว่า "ขี้เหยียดแบบย้อน"
ซึ่งฉันก็พยายามอธิบาย ว่าจริงๆ มันก็เหยียดเหมือนกันนั่นแหละ
แต่พ่อเหยียดคนรวย
พ่อกับแม่เลี้ยงจะไปฟลอริดาช่วงฤดูหนาว
เพราะมันเป็นกฎยิว แล้ว…
พ่อจะไปนั่งสตาร์บัคส์ แล้วก็แซวคนอื่น
พ่อนั่งอยู่ แล้วก็มีผู้ชายขับเบนต์ลีย์เข้ามาจอด
พ่อฉันไปยืนหน้ารถ แล้วก็…
"ยินดีด้วย"
"ยินดีด้วย คุณมีเบนต์ลีย์ขับ"
"ราคารถคันเดียว น่าจะพอค่าอาหารแสนคนในแอฟริกา"
"แต่ของมันต้องมี ยินดีด้วย"
แม่เลี้ยงฉันก็แบบ "แม่ไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้น"
"แต่พ่อแกโดนชกหน้า ช่วงหน้าหนาวสามปีซ้อนแล้ว"
ถ้าพ่อเห็นใครใส่โรเล็กซ์ พ่อจะแบบ
"โรเล็กซ์สวยนี่"
"ไทเม็กซ์ผม 30 ดอลลาร์เอง ใส่ว่ายน้ำได้ด้วย แต่ยินดีด้วยนะ"
"ของมันต้องมี ทุกคนจะได้รู้ว่าคุณรวย"
พ่อโคตรเกลียดคนรวยเลย
จนกระทั่งฉันเริ่มจะมีเงิน
แล้วพ่อก็บอกว่า "พ่อจะไม่บินชั้นโค้ชอีกแล้วนะ"
อีกคน แม่ฉัน แม่แท้ๆ เบธ แอนน์ โอฮาร่า
ฉันรู้ว่าพวกคุณบางคนก็…
คุณกำลังงงนามสกุล
แม่แต่งงานกับผู้ชายไอริชถือคาทอลิก
แม่เป็นยิวเต็มตัวนะ หนุ่มยิวยังหลงรักฉันได้ ไม่บาป
เบธ แอนน์เสียไปเมื่อแปดปีก่อน
ฉันขอบรรยายถึงแม่นะ
แม่เป็นผู้หญิงสวยธรรมชาติ ไม่แต่งหน้า
แม่แต่งตัวแบบ…
เอี๊ยมที่มีสีเปื้อนเต็มตัว เพราะแม่ชอบใส่ไปเพนต์สี
ถุงเท้าสองข้างคนละสี
แล้วแม่ก็มีกล่องเครื่องเพชร แต่ในนั้นมีแต่เข็มกลัดหาเสียง
แล้วก็โนบรา หัวนมก็ตั้ง ช่างหัวผู้ชาย
แต่ที่มันย้อนแย้งคือบุคลิกแม่แบบ…
นี่เป็นคำบรรยายแม่ที่ฉันก็ไม่ได้คิดเอง
แต่แม่เหมือนไดแอน เชมเบอร์ส จากเรื่อง "เชียร์ส" เลย
คือแม่ออกเสียง "เวน" ว่า "ฮเวน" "แวร์" ว่า "ฮแวร์"
แกรมมาร์กับการเน้นเสียง และการออกเสียงคือแพชชั่นของแม่
ฉันจำได้ว่าตอนเด็กๆ อยู่กับแม่ เราสั่งอาหารกัน
แม่บอกว่า
"ขอ 'เบรกฟาสต์ครวาซง' ค่ะ"
เราอยู่แมนเชสเตอร์ นิวแฮมป์เชียร์ คนที่นั่นพูด "อาโวเคโด" ฉันก็…
ฉันบอก "แม่…"
พนักงานก็ "รับอะไรนะคะ"
"ครวาซงค่ะ เบรกฟาสต์ครวาซง"
"แม่ เขาเรียกครัวซองต์แซนด์วิช"
"ที่นี่เบอร์เกอร์คิง ปรับตัวตามคนอื่นหน่อย"
แม่…
แม่เป็นผู้กำกับ
แม่เป็นผู้กำกับละครเวที ในแมนเชสเตอร์ นิวแฮมป์เชียร์
เกิดมาเพื่อเป็นผู้กำกับเลยค่ะ แม่จะคอมเมนต์
แม่จะแก้ทุกคนที่ได้เจอ
ร้านไหนมีใบให้เขียนคำแนะนำ แม่กรอกทุกร้าน
แล้วแม่ก็เป็นเจ้าของเสียงประกาศ ของโรงหนังใกล้บ้าน
เบดฟอร์ดมอลล์ซินีมา
"ที่นี่ 'มาติเน่' ลดราคา สองดอลลาร์วันจันทร์ถึงวันเสาร์"
แม่ได้งานเพราะไปร้องเรียนเขา
แม่เข้าไปบอกว่า "ฉันโทรมาถามว่ามีหนังเรื่องอะไรฉาย
แต่พนักงานในสายฟังไม่รู้เรื่องเลย"
"พูดไม่มีจังหวะเน้นเสียง ฉันฟังไม่รู้เรื่องสักคำ"
เขาก็ "คุณมาทำเองไหมล่ะ"
แม่ก็บอก
"ฉัน… ไม่รู้สิคะ"
"ฉัน… ได้ค่ะ"
"โอเค"
แล้วดาราก็ถือกำเนิด
แม่ไม่เคยโกหกเลยจริงๆ
แม่ไม่เคยคิดจะโกหกเลย แม้จะโกหกเพื่อรักษาน้ำใจก็ไม่มี
แม่ไม่โกหกเลย แบบว่า…
แม่กำกับละครเรื่องหนึ่ง แล้วก็มีนักแสดงสาววัยรุ่นถามแม่
"เบธ แอนน์ คิดว่าสักวันฉันจะดังไหมคะ"
แม่บอกว่า "ไม่"
เหตุผลเดียวที่ฉันได้ฟังเรื่องนี้ เพราะฉันไปถามพี่สาว ซูซี่
ว่ามีเรื่องเล่าเกี่ยวกับแม่ไหม แล้วพี่ก็เล่าเรื่องนี้มา ฉันบอกว่า
"เธอรู้ได้ไง เธออยู่ในเหตุการณ์เหรอ" เธอก็บอก "เปล่า"
"แม่เล่าให้ฉันฟังเพราะแม่ไม่เข้าใจ ว่าผู้หญิงคนนั้นร้องไห้ทำไม"
ผู้หญิงคนนั้น
แพม ซัลลิแวน
ใช่ค่ะ ไม่เคยได้ยินชื่อใช่ไหม
ไม่มีพรสวรรค์
ไม่มีแววดารา
แต่แม่ก็คือแม่
ฉันนั่งข้างแม่ก่อนตาย
ฉันจับมือแม่ไว้
มันเป็นช่วงเวลาที่เงียบงัน
คำพูดสุดท้ายที่แม่พูดกับฉัน แม่เงยหน้าขึ้นมาบอกว่า
"ผมแกน่ะ"
"มันแห้งมาก"
เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมนะ จริงๆ
ฉันรู้ว่ามันฟังดูเหมือนฉันร้ายกับแม่
แต่จริงๆ ฉันก็ซาบซึ้ง
แม่บอกความจริงกับฉันเสมอ หลายๆ ครั้งมันก็น่าเศร้า
แต่บางครั้งที่มันเป็นเรื่องดี ฉันก็รู้ว่ามันเป็นความจริงไง
ฉันคิดว่าโลกนี้ต้องมีเบธ แอนน์มากกว่านี้
ถ้าโลกเราขาดอะไรไปตอนนี้ สิ่งนั้นคือความจริง
ความจริงที่เย็นชา ยอมรับยาก โนบรา หัวนมตั้ง
ต่อไปก็แจนิซ แม่เลี้ยงใจร้าย
อย่างที่เธอเรียกตัวเองนะ
เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดที่คุณจะได้เจอเลย
จะบอกให้เห็นภาพ
ผมบลอนด์ฟอกสี
แต่งหน้าจัดเต็ม
เล็บสีแมตช์กับรองเท้า
ทั้งชุดต้องเข้ากัน
เธอมีสไตล์ที่ต่างจากแม่ฉันมากๆ
แล้วก็น่ารักมากๆ
มีครั้งหนึ่ง เธอมารับหลังเลิกงาน ฉันก็ขึ้นรถไป
เธอถามว่า "คิดยังไงกับที่แม่แต่งหน้า"
แล้วก็เพราะฉันเป็นลูกสาวแม่
ฉันก็เลยมีข้อคิดเห็นหลายอย่าง
แต่เพราะฉันเป็นลูกสาวแจนิซด้วย
ฉันเลยรู้ว่าต้องหุบปาก แล้วชมว่าสวย
บอกตรงๆ ดีแล้วที่หุบปาก เพราะเธอตอบว่า
"นี่สักมาเลยนะ"
แจนิซเป็นคนเข้าใจอะไรตรงตัวอักษร
หมายถึงยังไงฉันก็บอกไม่ถูก แต่เธอต้องการคำชี้แจงชัดเจนเจาะจง
เธอไม่ได้โง่นะ แค่เข้าใจตรงตัวอักษร
มันจำเป็น เธอเล่นกีฬาเก่งมาก เพราะเธอเรียนรู้ได้ทุกขั้นตอน
อย่างวิธีมัดผมหางม้าให้ฉัน
มันก็แค่…
นึกออกไหม แต่ฉันรู้สึกว่าต้องบอกแบบ
"ดึงผมออกมา แล้วบิด จากนั้นก็สอดปมเข้าไป"
เข้าใจใช่ไหม ต้องทีละขั้นตอน
อย่างเวลาตีไข่ เราจะสัมผัสได้เอง
แต่ฉันว่าแจนิซคงต้องแบบ "ใช้ส้อมจิ้มลงไป
แล้วก็วนเป็นวงกลมหนึ่งร้อยครั้ง"
ฉันอยู่ในรถกับเธอ ฉันบอกว่า
"แจนิซ มีแชปสติกไหมคะ"
เธอก็หา แล้วบอกว่า
"ตายแล้ว"
"หนูจ๊ะ ขอโทษที แม่ไม่มี"
ฉันก็ "ไม่เป็นไรค่ะ"
ไม่นานต่อมา เธอก็
"แม่มียี่ห้อวาสลีนลิปเทราพี"
"ค่ะ ดีเลย หนู…"
"รู้ใช่ไหมว่าแชปสติกไม่ได้สปอนเซอร์หนู"
ลอร่า พี่สาวฉันเป็นศิลปินทุกด้านเลย
เธอทำได้ทุกอย่าง เธอเขียนภาพขึ้นมา
แล้วก็คิดว่า "แจนิซคงจะชอบ"
ก็เลยส่งพัสดุไปให้ แล้วแจนิซก็ได้รับ
เธอก็โทรหาลอร่า ถามว่า "หนูรู้ได้ยังไงจ๊ะ"
ลอร่าก็ "รู้อะไรคะ"
แล้วแจนิซก็ "นี่สีแม่ทั้งนั้นเลย สีแทน สีบรอนซ์ แล้วก็ลายสัตว์"
ผู้หญิงคนนี้นะคะ
ฉันเล่นเดี่ยวไมค์มาตั้งแต่อายุ 17
พอนึกย้อนไปสมัยสาวๆ
ว่าฉันเคยปากแซ่บแล้วก็ขี้เหยียดแค่ไหน
ฉันอายมากเลย
ฉันจำได้ว่าเคยคิดว่า
"ผู้หญิงใส่ลายเสือดาวนี่ห่วยแตก"
"มันไร้รสนิยมมากๆ"
"มีแค่คนยิวแก่ๆ กับผู้หญิงอิตาลีที่ใส่ลายเสือดาว"
แล้วพอฉันอายุ 50
ฉันก็มาคิดว่าลายนี้มันวัยรุ่นมากๆ
พอพ่อกับแจนิซแก่ตัวลง
เวลาไปหาหมอตามนัด
เราก็จะให้ทั้งคู่อัดเสียงในไอโฟน แอปอัดเสียง
แล้วก็เอาคลิปเสียงมาโพสต์ ในกลุ่มวอตส์แอปของครอบครัว
เราจะได้เข้าไปฟัง แล้วแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
ครอบครัวซิลเวอร์แมนเสือกเรื่องกันและกันมากๆ
ในกลุ่มวอตส์แอปน่ะ เรา…
เรามีกลุ่มชื่อ "ซิลเวอร์แมนยูไนเต็ด" ในกลุ่มต้องมีวอตส์แอปทุกคน
เรามีพี่น้องสี่คน แล้วเราก็มี…
กลุ่มที่พี่น้องอยู่ครบ
แล้วก็มีอีกกลุ่มที่ยกเว้นคนเดียว
ทุกคนต้องมีกลุ่มที่ไม่มีตัวเอง
แจนิซไปหาหมอตามนัด
เรารู้ว่าจะเป็นข่าวร้าย
เรามั่นใจมากว่าจะเป็นข่าวร้าย
เราก็เลยให้แจนิซอัดเสียง
แล้วโพสต์ลงวอตส์แอป
เราก็เข้าไปฟัง
เราได้ยินหมอบอกว่า
"แจนิซ หมอเสียใจที่ต้องบอกนะครับ"
"ตับอ่อนคุณระยะที่สี่แล้ว เป็น…"
แล้วทันใดนั้น
เราก็ได้ยินเสียงดังมากๆ
เป็นเสียงผายลมยาวๆ
ประมาณสามวินาทีได้
ฉันรู้ว่าถ้าพูดว่าสามวินาที คนทั่วไปจะนึกถึงเวลาสั้นๆ
แต่ถ้าลองดูตามเวลาจริงๆ
มันก็นานอยู่นะ
ฉันรู้เลยว่าเป็นพ่อ
คุณคงจะแบบว่า "แหงสิ พนันเลยว่าชเลปปี้ตดบ่อย"
ชีวิตนี้ฉันไม่เคยได้ยินพ่อตดเลย ฉันแค่
ฉันรู้ว่าพ่อไม่พร้อมจะรับฟังข่าวนี้
พ่อก็เลยควบคุมร่างกายไม่ได้
ฉันนั่งงงอยู่ว่า "ตับอ่อนเป็นอะไรระยะที่สี่"
แต่ฉันก็ดูบริบทเอา
ท่าทีต่อข่าวนี้ของแต่ละคน
ฉันยังฟังอยู่นะ แล้วแจนิซก็แบบ…
ท่าทีของแจนิซก็สมเป็นแจนิซมากๆ
เธอบอกว่า
"งั้นฉันจะทำทุกอย่างตามที่หมอบอก"
"ฉันจะทำทุกอย่างที่หมอบอกเลย ฉันจะสู้"
มันสมเป็นเธอมากๆ
ส่วนท่าทีตอบสนองของพ่อ
เป็นเรื่องที่บ้าบอที่สุดที่ฉันเคยได้ฟังในชีวิตเลย
ไม่ได้ล้อเล่นนะ
ได้ยินเลยว่าพ่อบอกว่า
"ผมก็ตัวคนเดียวสิ"
แล้วพ่อก็บอกว่า
"ผมจะเป็นโสด"
ฉันรู้ว่าแม่ฉัน เบธ แอนน์ คงจะมองอยู่ แล้วแบบ…
"เขาเรียกหม้ายย่ะ" แต่แม่…
มันบ้ามากๆ
ฉันเป็นตัวหลักที่ดูแลพ่อ ฉันก็เลยรับหน้าที่โทรหาพ่อ
ฉันต้องบอกพ่อว่า "พ่อห้ามพูดแบบนั้น
ต่อหน้าเมียที่ยังไม่ตายนะ"
"พ่อต้องตั้งสติก่อน เข้าใจไหม"
"พ่อไม่ใช่จุดสำคัญ"
"จุดสำคัญคือแจนิซ พ่อต้องดูแลแจนิซ"
"พ่อต้องตั้งสติ พ่อจะมาล้มตอนนี้ไม่ได้"
พ่อก็บอกว่า "พ่อรู้" แล้วพ่อก็สะอื้น
ฉันไม่เคยได้ยินพ่อร้องไห้มาก่อนเลยนะ
พ่อบอกว่า "พ่อไม่อยากอยู่ในโลกที่ไม่มีแจนิซ"
"พ่อไม่อยากอยู่โดยไม่มีเธอ"
ฉันก็อยากปลอบพ่อ ฉันก็เลยหาอะไรมาพูด
ฉันบอกไปว่า "ตามสถิติ พ่อคงไม่อยู่"
แล้ว…
คือว่า…
ฉันไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นจริง
ชัดเลยว่านี่มัน…
ไม่ใช่เวลามาพูดว่า "หนูบอกแล้ว" หรืออะไรแบบนั้น
แต่ตอนวางสาย
พ่อก็สัญญาว่าจะดูแลแจนิซ
วันต่อมา ฉันก็คุยกับแจนิซ
เธอเล่าว่าให้พ่อไปเอาน้ำมาให้
พ่อก็บอกว่า
"อยู่ไหน"
"น้ำอยู่ไหน"
อยู่ในศอกพ่อไง
ไปหาหลอดแหลมๆ แล้วก็เจาะเข้าไปเลย
แจนิซดูดซ้วบแน่
ไม่ต้องบอกก็รู้ค่ะ
สี่พี่น้องกับหลานๆ ไม่กี่คน ก็ไปที่อะพาร์ตเมนต์ของพ่อแม่
แล้วเราก็…
เราเป็นหมอตำแย่แห่งการตายให้พ่อแม่
ความตายมัน…
มันยากมากๆ สำหรับฉัน
นั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันแตกต่าง
ไม่ ก็ไม่ได้แตกต่างหรอก
แต่เรื่องจริงนะ มันยากสำหรับฉัน
แต่แค่จะฆ่าแมลงตัวเล็กๆ ยังยากมากสำหรับฉันเลย
แล้วมันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้ ที่จะจัดฉากให้เหมือนฆ่าตัวตาย
ฉัน…
มันตัวเล็กมาก
เรามีแมลงวันในบ้าน เยอะเลย ฉันไม่…
ฉันไม่อยากฆ่าอะไรทั้งนั้น ฉันก็เลย…
ฉันเปิดประตู แล้วก็เป็นจราจรทางอากาศให้มัน "ไปซะ"
แต่ก็เข้าใจมันนะ ฉันรู้ว่ามันคือแมลงวันในบ้าน
มันอยู่ในที่อยู่ของมันตามธรรมชาติ ฉันเลยปล่อยมันไป
แต่ห้องนอนเรากลับมีแมลงวันเยอะเกินไป
มันเยอะมากๆ ฉันไม่ชอบเลย
ไม่ชอบเลยสักนิด
แล้วรอรี่ก็เลย…
ฉันพูดได้นะ ถ้าตั้งใจออกเสียง
รอรี่
รอรี่แบบว่า…
"อยากให้ผมเอามันออกไปไหม"
ฉันเลยถามว่า "เอาออกนี่หมายถึงยังไง"
เขาก็บอก "อยากให้มันหายไปไหมล่ะ"
ฉันก็บอก "โอเค"
ฉันออกไปนอกห้อง แล้วก็ปิดประตู
แต่ฉันก็อยู่ตรงนั้น แอบฟังอยู่
ทันใดนั้นฉันได้ยินเสียง แบบเพียะ แป๊ะ ปัง แล้วฉันก็…
เขาคงได้ยินฉันร้อง
แล้วเสียงก็เงียบไป
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเขาเปิดหน้าต่าง
แล้วก็บอกว่า "บาย เด็กๆ"
"บินให้ปลอดภัยนะ"
ฉันรู้
ฉันรู้ว่าเขาทำเพื่อฉัน
ฉันรู้ว่าเขาฆาตกรรมแมลงวัน แต่ก็โกหกเพื่อฉัน
ฉันว่าเหตุผล ที่ฉันเห็นใจแมลงวันมากๆ คงเพราะ…
ตายจริง นี่ยังไม่จบเรื่องแมลงวันอีกเหรอ
ยังค่ะ ฉันมีเรื่องแมลงวันให้เล่าอีกประมาณสี่นาที
แต่เมื่อนานมาแล้ว ฉันเจอเกร็ดความรู้ว่า
แมลงวันมีชีวิตแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้น
นั่นคืออายุขัยทั้งหมดของมัน
ไม่รู้สิ เรื่องนั้นมีบางอย่างที่…
สวยงาม น่าใจสลาย และเพ้อฝัน ทั้งชีวิตอยู่ในวันเดียว
ไม่รู้สิ ฉันคิดว่ามัน…
ฉันได้รู้เรื่องนี้มาจากตอนนั้น
ฉันเคยเป็นนักเขียนและนักแสดง ใน "แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์"
ขอบคุณค่ะ ฉันสร้างผลงานจารึกไว้เลย
นั่นคือซีซั่น 1993-1994
เผื่อคุณจะเห็นภาพว่าตอนนั้นฉันสวยแค่ไหน
ฉันเพิ่งจะรู้เรื่องนั้นมา แล้วนั่นก็เป็นปีสุดท้ายของฟิล ฮาร์ตแมน
ไม่ใช่ปีสุดท้ายของชีวิต
แค่ในรายการ
เขาออกไปทำนิวส์เรดิโอ
เขานิสัยดีมากๆ เขาบอกว่า
"คุณลองเขียนตลกสั้นให้เราเล่นด้วยกันสิ"
ฉันก็บอก "โอเค" แล้วก็เขียนบทมา เรื่องนั้นเกี่ยวกับแมลงวัน
ตอนแรกจะเป็นตัวหนังสือวิ่งอธิบาย แบบใน "สตาร์วอร์ส"
"แมลงวันทั่วไปมีชีวิตอยู่ได้ 24 ชั่วโมง บลาๆ"
แล้วเขาก็แสดงเป็นแมลงวันแก่ๆ
ติดเตียงใกล้ตาย อายุ 23…
ชั่วโมงครึ่ง
ส่วนฉันเป็นแมลงวันสาว ปีกเพิ่งงอก
เขาก็สอนเรื่องโลกให้ฉันฟัง
"ฉันจำตอนเที่ยงได้" หรืออะไรแบบนั้น
แล้ว…
ฉันจำไม่ได้แล้ว แต่ตอนจบ
มีหมามาขี้แล้วก็ไป
แล้วเขาก็บอกฉันว่า "ไปเอาเลย ยัยหนู" แล้ว…
คุณคงไม่เชื่อหรอก มันไม่ได้ฉาย แต่…
ฉันแค่คิดว่าแมลงวันมันน่ารักมากๆ
ฉันไม่เข้าใจว่าเราจะฆ่ามันทำไม
เรารักสัตว์ตัวเล็กๆ ก็จริง
แต่ถ้ามันเล็กเกินไป เราก็แบบ "ฆ่ามันซะ"
พวกคุณมันปีศาจ
มันตัวเล็กมากเลยนะ ปีกเล็กนิดเดียว
ตาโตเบ้อเริ่ม
แล้วมันก็ถูมือเหมือนวางแผนอะไรสักอย่าง
ฉันแปรงฟันอยู่ แล้วก็เจอแมลงวันน้อยตัวเล็ก
ปีกเพิ่งจะงอก
แล้วฉันก็…
"ยินดีต้อนรับสู่โลก เจ้าตัวน้อย แกจะได้ไปผจญภัยมากมายเลย"
แล้วคืนนั้น ฉันก็ล้างหน้า
มันก็อยู่ตรงนั้น
มันเหี่ยวย่น แก่แล้ว แบบ…
มันบินไม่ขึ้นแล้วด้วยซ้ำ
มันแค่ค่อยๆ ขยับไปทีละครึ่งก้าว
ฉันบอกมันว่า "แกทำสำเร็จแล้ว สหาย"
"ใช้ชีวิตซะคุ้มเลย"
รอรี่อยู่ในห้องน้ำ
เขาบอกว่า
"ผมว่าไม่ใช่ตัวเดิมนะ"
ฉันคิดว่า ณ เวลานี้ ในโลกของเรา ในประเทศเรา
ฉันไม่อยากให้ผู้ชายมาบอกอะไร
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
มันไม่ถูกต้อง แต่ฉันรู้สึกแบบนี้
ฉันบอกว่า "ตัวเดิมนี่แหละ แต่ขอบใจที่บอก"
แล้วเขาก็ยังจะกล้าอ้าปากพูดว่า
"แน่ใจเหรอว่าแมลงวันอยู่ได้แค่ 24 ชั่วโมง"
ฉันก็บอก "รู้อะไรไหม คุณลองค้นดูสิ"
"เพราะฉันจะไปรู้อะไร ฉันเป็นแค่ผู้หญิง ฉันอาจจะฝันไปก็ได้"
แล้วเขาก็ยอมถอย เขาบอก "โอเคๆ" แต่…
ฉันไปค้นดูจริงๆ ปรากฏว่ามันอยู่ได้ประมาณหนึ่งเดือน แต่…
ไม่รู้สิ แบบ…
ฉันไม่สนเว้ย ไม่
แจนิซไปก่อน
วันนี้ครบสี่เดือนพอดี
เธอรักชีวิต
เปลี่ยนเรื่องเร็วไปไหมเนี่ย
เธอรักชีวิตมากๆ เธออยากใช้ชีวิต
เธอทำทุกอย่างถูกต้อง
มันแย่จริงๆ ค่ะ
ฉันว่าตอนนี้ฉันควรจะบอกไว้
ทัวร์ครั้งนี้ฉันมีของที่ระลึกขายนะ
สนุกใช่ไหมล่ะ
ฉันไม่เคยมีของที่ระลึกขายมาก่อนเลย
เรามีหมวกชเลปปี้ มีเสื้อ "หลังการตาย"
แล้วก็มีเสื้อกันหนาวสีเทาตัวใหญ่ๆ แบบเสื้อวิทยาลัย เขียนว่า "ซิลเวอร์แมน"
ใส่แล้วรู้สึกเหมือนเคยเรียนวิทยาลัย
ฉันไม่เคยขายของที่ระลึกมาก่อนเลย
แต่ฉันก็รู้สึกจริงๆ ว่า พ่อแม่ฉันอยากให้เอาเรื่องนี้มาทำเงิน
ขอบคุณค่ะ
ก็อย่างที่บอก แจนิซไปก่อน เรารู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดขึ้น
คืนนั้นฉันกลับไปนอนที่บ้าน
แล้วพี่สาว ซูซี่ที่เป็นแรบไบ ก็ส่งข้อความมาตอนเจ็ดโมงเช้า
เธอบอกว่า
เธอบอกว่า "แจนิซเสียไปเมื่อประมาณตีสอง"
"ศพยังอยู่ที่นี่ พ่อหลับอยู่"
"พ่อกุมมือเธอไว้"
ซูซี่บอกว่า "ปกติพ่อจะตื่น แต่ฉันว่าพ่อ…
ในใจลึกๆ พ่อรู้ แล้วเขาก็…
เขาไม่อยากยอมรับ"
"แต่ฉันอยู่นี่ ฉันนั่งอยู่ข้างพ่อ ฉันจะรอพ่อตื่น"
ฉันก็ตอบว่า "โอเค ก็ดีแล้ว"
แล้วทันใดนั้น ซูซี่ก็นึกถึงมุกนี้ขึ้นมา
ซึ่งเธอกับพ่อชอบมากๆ
มุกมีอยู่ว่าพี่ชายโทรบอกน้องชายว่า
"แมวตาย"
คนน้องก็บอกว่า "อย่าโทรมาบอกแมวตายเฉยๆ สิ"
"แล้วนายจะให้ฉันพูดยังไง"
"ก็บอกว่าแมวอยู่บนหลังคา เอาลงมาไม่ได้
แล้วค่อยโทรมาใหม่ บอกว่ามาหาหมอแล้ว อาการดูไม่ดีเลย
แล้วค่อยโทรมาอีกรอบ แล้วบอกว่าแมวตายแล้ว"
คนพี่ก็บอก "โอเค ฉันขอโทษ"
คนน้องก็บอก "ไม่เป็นไร แม่เป็นไงบ้าง"
ตอนนี้คุณรู้ทันแล้ว
พี่บอก "แม่อยู่บนหลังคา เอาลงมาไม่ได้"
ทีนี้ แรบไบซูซี่
อยู่ดีๆ ก็นึกมุกนี้ขึ้นมาได้ แล้วก็ขำไม่หยุด
เธอเป็นแรบไบ แต่พอขำแล้วเธอหยุดไม่ได้
มันดังมาก ขำน้ำตาไหลเลย
เธอหยุดขำไม่ได้
เธอกลัวว่าพ่อจะตื่นมาบอกว่า "ขำอะไรของแก"
แล้วเธอก็จะบอกว่า "แจนิซตาย"
เธอส่งข้อความมาบอกว่า
"ตอนพ่อตื่น ฉันควรบอกว่าแจนิซอยู่บนหลังคา
เอาลงมาไม่ได้ดีไหม"
ฉันก็แบบ "ดีสิ"
เพราะเราเป็นครอบครัวที่ดาร์ก แล้วก็วิตถารมากๆ แต่ฉันก็…
ฉันก็คิดให้ดีก่อน ฉันตอบไปว่า "อย่า ทำดีๆ เราเป็นแรบไบ"
"ไว้วันนี้
ฉันจะบอกพ่อเอง"
แต่มันตลกมากเลยนะ
เราเพิ่งจะมาเริ่มอาลัยกันตอนนี้ เพราะว่า…
มันมีธุระหลายอย่างที่เราคาดไม่ถึง
มันไม่เหมือนในหนังหรืออะไรแบบนั้น
มันมีเรื่องที่ต้องทำเยอะมาก ฉันก็รู้สึกแย่ที่พูดแบบนี้
พ่อแม่ฉันมีความรับผิดชอบมากๆ
แต่เรื่องที่บ้าบอที่สุดคือ พวกท่านไม่ได้วางแผนการตาย
เราเลยมีเรื่องที่ต้องทำเยอะมาก แล้วฉันก็ไม่อยากจะโทษ…
ฉันก็เข้าใจนะ แจนิซเพิ่งจะ 80 พ่อก็เพิ่งจะ 85
ใครจะไปรู้
ฉันคิดว่าตัวเองรู้ว่าพวกท่านต้องการอะไร
พ่อพูดเสมอว่า "จับพ่อใส่โลงไม้สนแล้วฝังเลย"
"พ่อจะทำให้ต้นไม้ดอกไม้งอกงาม"
ส่วนแจนิซก็คงจะชอบโลงบุผ้าไหมห้าดาว
แล้วก็มีสายไว้ดึงกระดิ่ง เผื่อๆ ไว้
แต่ฉันจำได้ว่าพวกท่านมาหาทุกวันอาทิตย์
มากินเบเกิลกับครีมชีส มันเป็นวันที่ฉันชอบที่สุดเลย
มีครั้งหนึ่งที่พวกท่านมา น่าจะสองปีก่อน
ทุกคนอยู่หลังบ้าน
ฉันอยู่กับพ่อในครัวตามลำพัง ฉันถามพ่อว่า
"พ่อกลัวตายไหม"
พ่อบอกว่า "ไม่เลยสักนิด"
"พ่อจำเรื่องก่อนเกิดไม่ได้ หลังตายก็คงจำไม่ได้"
แต่พ่อก็บอกว่า
"แต่พ่อแค่กลัวว่ามันจะทรมาน"
พ่อฉันเป็นคนกลัวเจ็บมากๆ
พ่อ… เรื่องจริง พ่อกลัวว่ามันจะเจ็บปวดทรมาน
พ่อเคยไปตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ที่หมอจะเอาสติกเกอร์มาแปะๆ
พ่อไม่ยอมลอกสติกเกอร์ออกเลยนะ
พ่อบอกว่า "พ่อกลัวมันจะลอกขน"
พ่อบอกว่า "พ่อจะปล่อยให้มันหลุดไปเอง"
พ่อทำแบบนั้นจริงๆ เป็นอาทิตย์เลยกว่าจะออก
มีครั้งหนึ่ง พ่อไปว่ายน้ำ โดยที่ยังมีสติกเกอร์ตรวจไฟฟ้าหัวใจติดอยู่
พ่อดูเหมือนหมาที่เพิ่งคลอดลูก
คือพ่อก็ไม่ได้กลัวตาย แต่กลัวเจ็บ
หมอประจำตัวพ่อโทรมาหาฉัน
ตอนนี้เรากำลังดูแลพ่อ แจนิซไปแล้ว
ฉันเป็นผู้ประสานงาน ฉันก็เลยรับโทรศัพท์
ฉันเดินไปคุยที่ทางเดิน หมอประจำตัวพ่อ หมอนอร์ตแมนบอกว่า
"ฟังนะ ผลเลือดพ่อคุณเพิ่งออก
เขากำลังจะตาย"
"เขาต้องเข้าโรงพยาบาล"
ฉันก็บอกว่า "ฉันไม่รู้จะทำยังไง เพราะเราสัญญากับพ่อว่าจะไม่ไปโรงพยาบาล"
"เขาโคตรเกลียดที่นั่นเลย"
แล้วหมอก็บอกว่า "ฟังนะ ในฐานะหมอ หมอต้องแนะนำให้มาโรงพยาบาล"
"แต่ในฐานะมนุษย์ หมอว่าไม่เป็นไรหรอก"
"ถ้าพ่อคุณมาโรงพยาบาล ก็ยืดชีวิตได้ไม่กี่วัน
แต่ก็ต้องนอนอยู่โรงพยาบาล"
"ตอนนี้เขาอยู่บ้าน อยู่กับครอบครัว
หมอคิดจริงๆ ว่าทำแบบนั้นถูกแล้ว"
แล้วหมอก็บอกว่า
"สาเหตุการตายของพ่อจะเป็นไตวาย
ซึ่งบังเอิญเป็นการตายที่ไม่เจ็บปวด"
"สุดท้ายทุกอย่างมันจะมัวไปเอง คุณจะแทบจะฟินเลยแหละ แล้วก็ไป"
แล้วฉันก็ตื่นเต้นแทนพ่อมากๆ ฉันวิ่งไปห้องพ่อ
ซึ่งฉันน่าจะเว้นช่วงสักพัก
ฉันบอกว่า "พ่อ ข่าวดี"
พ่อก็บอก "หา"
ฉันก็แบบ "ลดความคาดหวังก่อนนะ พ่อกำลังจะตาย"
แต่ฉันบอกว่า "ไม่ต้องกินยาแล้ว" ตอนนั้นพ่อกินยาวันละ 40 เม็ดได้
พ่อบอก "ไม่ต้องกินยาแล้วเหรอ"
ฉันก็ "ไม่ต้อง มันจบแล้ว"
"แล้วเราทุกคนก็จะอยู่ที่นี่กับพ่อไปตลอด"
แล้ว… อะไรล่ะ
พ่อก็เข้าใจที่ฉันพูด
แล้วฉันก็บอกสาเหตุการตายให้พ่อไป
บอกว่ามันจะไม่เจ็บเลยสักนิด
แล้วพ่อก็ไหล่ตก พ่อดีใจมากๆ
ทุกคนขึ้นเตียงกับพ่อ มันเป็นการตายที่ดีมากเลยนะ
เราร้องเพลงค่ายเก่าๆ พ่อชอบเข้าค่าย
แล้วก็เล่าเรื่องตลกในตระกูลซิลเวอร์แมน
ฉันมิกซ์เพลงให้พ่อ เป็นรวมเพลงฮิต
จากฤดูร้อนตอนพ่ออายุ 17
เพราะฉันรู้สึกว่า นั่นคือหน้าร้อนปีที่พ่อมีความสุขที่สุด
พ่อร้องตามทุกเพลงได้ทุกคำ
มันดีมากๆ เลยนะ
แจนิซไปแล้ว พ่อกำลังจะไป
ส่วนฉันก็กลับไปโทรหา สถานจัดงานศพที่เดียวกับแจนิซ
เพื่อเตรียมการล่วงหน้า
ฉันเข้าห้องพ่อ แล้วบอกว่า
"พ่อ หนูรู้ว่าพ่ออยากให้ฝัง
แต่พ่อจะให้เผาแทนได้ไหม เพราะว่า…"
สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ อาจจะไม่ดีต่อชาวยิว
แต่ฉันไปต่อราคาที่ฝังแจนิซมา
ฉันทำจริงๆ ฉัน…
"เป็นโปรโมชั่น 'หนึ่งแถมหนึ่ง'
พ่อไปฝังที่เดียวกับแจนิซได้ อยู่เหนือเธอสามฟุต
แต่ต้องเผาก่อนถึงจะลงหลุมได้"
พ่อก็บอกว่า "พ่อไม่สนหรอก พ่อตายแล้วนี่"
ฉันก็ "พ่อนี่คุยง่ายจริงๆ"
"เอาโปรนี้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ"
พนักงานสถานจัดงานศพ ก็ถามว่า "นั่นพ่อคุณเหรอครับ"
ฉันก็ "ใช่ค่ะ"
เขาบอกว่า
"เรากำหนดวันเผาคนที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้นะครับ"
เขาพูดเหมือนฉันเป็นฝ่ายผิด
ฉันแบบ "คุณทำสถานจัดงานศพยิวนะ คุณไม่ควรรับเผาศพด้วยซ้ำ"
"อยู่ๆ คุณจะมาเคร่งเหรอ" ฉัน…
จะให้ฉันทำยังไง จองเตาเผาต้องรอเป็นอาทิตย์สองอาทิตย์
ซึ่งในธรรมเนียมยิว งานศพต้องจัดวันรุ่งขึ้นเลย
มันต้องเสิร์ฟสดจากฟาร์ม แบบ…
อ้อ แล้วฉันก็บอกอีกว่า "อีกอย่างนะ แจนิซมีรอยสัก"
คือแค่สักปาก สักคิ้วแหละ แต่ก็สัก
แต่ฉันก็มาคิดได้ว่าเราไม่ต้องใช้อัฐิในงานศพ
มัน…
พ่อไม่ได้อยู่ตรงนั้น
งานมันของเรา เราจัดงานศพเพื่อเรา
ฉันว่าคงไม่มีใครถามหรอกว่า "อัฐิอยู่ไหนเหรอ"
เราจัดงานศพได้ดีมาก แล้วไม่กี่สัปดาห์ต่อมา
เราก็ได้รับอัฐิ แล้วเราสี่พี่น้องก็ไปทำพิธีเล็กๆ กัน แต่…
ไม่รู้สิ หมอบำบัดของฉันบอกว่า
"พ่อแม่คุณ ญาติสนิทของคุณไม่ได้อยู่ในโลงนะ"
"พวกท่านไม่ได้อยู่ใต้ดิน"
"พวกท่านอยู่ในรถกับคุณระหว่างทางไปสุสาน"
"พวกท่านอยู่ในรถกับคุณตอนกลับบ้านจากสุสาน"
ฉันเชื่อแบบนั้นจริงๆ บังเอิญฉันไม่เชื่อพระเจ้า
แต่ฉันก็เชื่อในวิทยาศาสตร์ ฉันรู้
ว่าพลังงานไม่สามารถสร้างหรือทำลายได้
ฉันเขียนกฎนี้เอง
แล้ว…
แล้วฉันก็เชื่อจริงๆ
ญาติสนิทของเราไม่ได้อยู่ใต้ดิน ไม่ได้อยู่ในร่างตัวเองอีกแล้ว แต่…
แต่พลังงานของคนตาย หรือ…
แก่นแท้ของเขา ความเป็นตัวเขายังอยู่ข้างนอก
ฉันคิดจริงๆ ว่าญาติสนิทของเราคอยดูเราอยู่
อาจจะไม่ตลอดเวลา แต่ก็ในช่วงเวลาสำคัญ
อย่างเวลาติ้ว หรือไม่ก็…
โอ๊ย ซาราห์
ฉันไม่รู้ว่าฉันพูดแบบนั้นไปทำไม
ฉันว่าฉันก็…
ฉันต้องการความคิดนั้นเพื่อความเสว แต่…
คือโชว์นี้มันเศร้ามาก
ฉันกังวลว่ามันจะไปอีกทางมากไป แต่ฉันก็…
มันต้องมีสมดุล
แต่ฉันก็คิดจริงๆ ว่า ญาติสนิทของเราคอยดูเราเวลาติ้ว
อย่างที่รับรู้ได้จากเสียงเบาๆ ว่า "เฮ้ย"
เฮ้ย
ถามจริง
ขอบคุณค่ะ
ทีนี้พ่อฉันกำลังจะตาย คุณพระช่วย พ่อตลกมากๆ
มีครั้งหนึ่ง พ่อ…
พ่อรวบรวมพลังงานทั้งหมด บอกว่า
"พ่อเปลี่ยนใจแล้ว"
"พ่ออยากอยู่ต่อ"
แล้วพี่สาว ซูซี่ แรบไบก็แบบ…
ฉันก็ "ซูซี่ พ่อล้อเธอเล่น"
ซูซี่มาดูโชว์ตอนฉันออกทัวร์เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน
เธอมาหลังฉาก มาบอกว่า "เธอล้อเล่นหรือเปล่า"
"เธอต่างหากที่ตกใจ"
"ฉันต่างหากที่บอกเธอว่าพ่อล้อเล่น"
ฉันเลยต้องอธิบายกับเธอว่า
นั่นไม่ตัวเธอในโชว์นี้
เราผลัดกันนั่งข้างพ่อ นอนข้างพ่อ
มีครั้งหนึ่ง
รอรี่นั่งอยู่ข้างพ่อฉัน
แล้วโทรศัพท์พ่อก็ดัง
ฉันไม่เข้าใจว่าคนแก่…
คนแก่ใช้สมาร์ตโฟนไม่เป็น แต่แฮ็กมันได้
แล้วก็ทำให้เสียงดังเต็ม 1,000 แล้วก็…
แล้วเสียงเรียกเข้าก็เป็นเพลงชาติ แล้ว…
รอรี่ถามว่า "ให้ผมรับสายไหม"
"นี่คนชื่อสตีฟ ฟอร์แมน"
พ่อก็บอกว่า "โอเค"
เขาก็เลยเปิดลำโพง แล้วถือไว้
แล้วสตีฟ ฟอร์แมนก็บอกว่า "ชเลปปี้ บอกทีว่าไม่จริง"
แล้วทั้งคู่ก็คุยกันสั้นๆ มันซึ้งมาก แล้วเขาก็วางสายไป
พ่อบอกกับรอรี่ว่า
"รู้ไหมนั่นใคร"
"แกรู้จักปูอัดไหม"
รอรี่ก็บอกว่า "ครับ ที่เขาใส่ซูชิบางร้านใช่ไหม"
แล้วพ่อก็บอกว่า "นั่นคือคนที่คิดค้นปูอัด"
แล้วเขาก็ไปค้น ใช่เขาจริงๆ
"เมื่อปี 1970 ตอนนี้เขารวยแล้ว"
รอรี่เลยบอกว่า "สุดยอดเลย พ่อไปรู้จักเขาได้ไง"
พ่อบอกว่า
"ดังกิ้นโดนัท"
พ่อเจอเขาที่ดังกิ้นโดนัท
แล้วพ่อก็ได้คุยกับเขาบนเตียงก่อนตาย
เพื่อนฉันหลายคนก็แวะมาบอกลาพ่อ
เพราะพ่อเคยเล่นโป๊กเกอร์กับเรา
เพื่อนฉันหลายๆ คน เพื่อนนักเดี่ยวไมค์ก็รู้จักเขา
เจฟฟ์ รอส รู้จักเจฟฟรีย์ รอสส์ใช่ไหม ท่านนายพลจอมด่าเสียดสี
เสียดสีเก่งที่สุดในเมือง
เขาสนิทกับพ่อแม่ฉันมานาน
เขาก็มานั่งกับพ่อ ตอนเข้ามา เขาบอกว่า
"ชเลปปี้ ผมมีข่าวร้าย"
"ผมว่าคุณคงเป็นผู้ติดต่อฉุกเฉิน ของผมไม่ได้แล้วล่ะ"
แล้ว…
เขาไปนั่งกับพ่อ จริงๆ แล้ว…
เจฟฟ์พาพ่อกับแจนิซไปรู้จักเพื่อนเขา
เป็นนักมายากลมีอายุชื่อเบอร์นี่ ไชน์
ทุกคนมาเป็นเพื่อนกันในรอบสิบปีมานี้
พ่อฉันกับแจนิซก็เคยไปดูการแสดงของเบอร์นี่
หกเดือนก่อนเสียนี่เอง
เจฟฟ์มานั่งกับพ่อ เขาบอกว่า
"ให้ผมเฟซไทม์หาเบอร์นี่ไหม จะได้บอกลากัน"
พ่อก็บอก "โอเค"
เขาก็เฟซไทม์หา แล้วก็จับโทรศัพท์ไว้
เบอร์นี่รับสายแล้วบอกว่า "โดนัลด์ ผมเสียใจด้วยจริงๆ"
พ่อก็บอกว่า "เบอร์นี่ โชว์ของคุณมันห่วยแตก
จนทำแจนิซตาย"
แล้วเขาก็บอกว่า "ผมเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบายเหมือนกัน"
จะตายอยู่แล้วยังแซะคนอื่น
แล้วพ่อก็ควรจะ… คือควรจะไปตอนนั้นแล้ว
แล้วมันก็…
ฉันคิดว่าเรายื้อได้ถึงจุดหนึ่ง ที่พ่อได้พูดทุกอย่างหมดแล้ว
แล้วพ่อก็ยังแบบ…
ยังไม่ตายอีก
บอกตรงๆ มันก็อึดอัดนิดหน่อย
มันกระอักกระอ่วน แล้ว…
ฉันนั่งอยู่กับพ่อ เราพูดทุกอย่างกันหมดแล้ว และ…
ฉันบอกว่า
"พ่ออยากดูทีวีไหม"
พ่อก็ "โอเค"
แล้วเราก็ดู…
เราดูซีรีส์เรื่อง "บีฟ" ที่อาลี หว่องกับสตีเวน ยึนแสดง
มันดาร์ก มันบัดซบมาก เราชอบมาก มันสนุกดี
เราดูไปสามตอน แล้วฉันก็กลับไปนอนที่บ้าน
เช้าวันต่อมาก็มาใหม่
ฉันบอกว่า "ชเลปปี้ พร้อมดูต่อตอนสี่หรือยัง" พ่อก็บอกว่า
"พ่อดูแล้ว"
"พ่อดูไม่รอหนูเหรอ อะไร…"
"ได้ พ่อดูถึงตอนไหนแล้ว"
พ่อก็ "พ่อยิงยาวจนจบแล้ว"
พ่อฉันดู "บีฟ" มาราธอนบนเตียงก่อนตาย
"บีฟ" ควรเอาเรื่องนี้ไปขึ้นป้ายโฆษณา จริงๆ
พ่อมีเพื่อน เป็นผู้ชายชื่อแบร์รี่ เทเทลแมน
เป็นคนดีสุดๆ
เราเพิ่งมารู้จักเขาเมื่อประมาณ 15 ปีก่อน
เขาค้นชื่อพ่อ
แล้วก็เจอพ่อในเฟซบุ๊ก แล้วเขาก็สนิทกับพ่อมาตลอด 15 ปี
แบร์รี่ เทเทลแมนค้นชื่อพ่อฉันทำไม
เพราะพ่อฉันเป็นที่ปรึกษาค่ายที่เปลี่ยนชีวิตเขา
ตั้งแต่พ่อเสียไป
ก็มีชายแก่หลายคน โทรเข้าพอดแคสต์ของฉันมาบอกว่า
"พ่อคุณเป็นที่ปรึกษาค่ายผม เขาเปลี่ยนชีวิตผมเลย"
พ่อไปล่วงละเมิดพวกเขาน่ะ
ขำคลายบรรยากาศ
แล้วชเลปปี้ก็ตาย อย่างไร้ความเจ็บปวด ตามที่หมอรับรอง
มันแปลกมาก เพราะตอนนี้ฉันไม่มีทั้งพ่อทั้งแม่
มันไม่มีอายุไหนหรอก ที่เราจะพร้อมไม่มีพ่อแม่จริงๆ
คนแรกที่ไปคือจอห์น โอฮาร่า พ่อเลี้ยงที่ไม่ได้พูดถึงในโชว์นี้ด้วยซ้ำ
มันวิเศษมากๆ
แม่ เบธ แอนน์ ที่…
ก็ใช่ว่าจะไม่เสียชื่อเสียงจากโชว์นี้
ต่อมาก็แจนิซ ต่อมาก็พ่อ แล้ว…
ประสบการณ์ของฉันคือ…
ตอนแรก ฉันรู้สึกไปไม่ถูกจริงๆ นะ
แล้ว…
แล้วฉันก็รู้สึกถึงวิกฤตอัตลักษณ์
แบบ ฉันเป็นใครถ้าไม่มีพ่อแม่
แบบ ฉันคือใคร
ถ้าไม่มีพ่อแม่
ถ้าวันหนึ่งคุณสงสัยว่าตัวเองเป็นใคร
ลองไปดูโฆษณาที่ส่งถึงคุณคนเดียวในโทรศัพท์
นั่นแหละตัวคุณ
ตอนนี้ทุกคนคงรู้แล้ว ทุกคนรู้จักโฆษณาแบบกำหนดเป้าหมาย
ซีรีฟังคุณอยู่ อเล็กซาก็ฟังคุณอยู่
ทุกอย่างที่คุณพิมพ์ในช่องค้นหา จะถูกพิจารณาส่งโฆษณาให้คุณ
แต่มันก็เคยมีช่วงหนึ่งที่เกิดเรื่องแบบนี้
โดยที่เราไม่รู้ตัวเลย
ฉันดูโทรศัพท์ แล้วแบบว่า…
"ตายจริง เมื่อกี้เพิ่งพูดถึงกางเกง" หรืออะไรก็แล้วแต่
โฆษณามันโผล่มาเฉยๆ แล้วพอคิดถึงยุคนั้น
ฉันอายมากๆ ที่ตอนนั้นฉันโมโหมัน
ฉันจำได้ว่าพูดว่า…
"ฉันอ่านบทความจากบรรณาธิการ ของนิวยอร์กไทม์สอยู่ในโทรศัพท์
แล้วอยู่ดีๆ ก็มีโฆษณาเว็บโป๊ขึ้นมา"
"เด็กอาจจะอ่านอยู่ก็ได้"
"ทำไมนิวยอร์กไทม์ส
ขายพื้นที่โฆษณาให้เว็บแบบนี้"
แน่นอน นิวยอร์กไทม์สไม่ได้ขาย แต่…
มันเป็นที่โทรศัพท์ฉันเอง
มันรู้จักฉัน
ฉันไม่อยากให้คุณคิดว่า ฉันพิมพ์เว็บ ilovecum.com
จริงๆ ต้อง .org แต่…
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเว็บนี้ จริงๆ
ฉันแค่พิมพ์คำค้นหาของฉันตอนนั้น
แบบว่า…
"จู๋พ่นน้ำ" หรืออะไรก็แล้วแต่
แล้วโทรศัพท์ก็แบบว่า "ไม่ต้องพิมพ์ ฉันหาให้"
แล้วมันก็จะพาไปที่เว็บนั้นเลย
มันเหมือนโทรศัพท์จะบอกฉันว่า
"เมื่อใดที่เจ้าเดินตรงทางเดียว
นั่นคือข้านำทางเจ้าไป"
"ข้าอยู่เคียงข้างเจ้า"
ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไร
"มุกน้ำกามต้องมีโยงถึงพระเยซูนะ ไม่งั้นฉันกลับ"
ฉันก็จัดให้
ฉันจัดให้ตามพระประสงค์
ฉันพูดถึง cum.com หลายครั้ง
เดี๋ยวก็มีโฆษณาขึ้นเครื่องคุณ
ก็อย่างที่บอก ตอนนี้เราเพิ่งมาอาลัย และ…
มันน่าสนใจสำหรับฉันนะ เพราะว่า
เราสามในสี่คนไม่เชื่อพระเจ้า
หมายถึงสี่พี่น้องเรา ไม่ใช่สังคมโดยรวม
ถ้าสังคมก็คงดี
แต่เราอยู่ในกลุ่มวอตส์แอป กลุ่มของพี่น้องเรา แล้วเราก็อาลัยอาวรณ์กัน
แล้วฉันก็คิดได้ว่า การอาลัยอาวรณ์ก็คล้ายศาสนา เพราะว่า
เราพยายามหาเหตุผล ให้สิ่งที่อยู่เหนือความเข้าใจของเรา
เราพยายามทำความเข้าใจ สิ่งที่มนุษย์อาจจะไม่มีทางเข้าใจได้
แล้วซูซี่ก็พิมพ์ว่า
"พวกเธอ นกสองตัวมาเกาะขอบหน้าต่างฉัน
ฉันรู้ว่าเป็นพ่อกับแจนิซ"
โจดีนกับลอร่าก็ตอบว่า "ใช่แหละ"
ฉันก็อยากมีส่วนร่วม
ฉันกดหัวใจให้ แล้ว…
ลอร่าก็พิมพ์ว่า "ฉันไปทาร์เก็ต
มีผู้หญิงเดินมาหาฉัน บอกว่าฉันใส่ชุดสีม่วงสวยมาก"
"ฉันรู้เลยว่านั่นคือแจนิซ"
ซูซี่กับโจดีนก็บอกว่า "แจนิซนั่นแหละ"
แล้วฉันก็…
แต่ฉันเพิ่งมาซึ้งก็ตอนอ่านที่โจดีนพิมพ์
เธอพิมพ์ว่า…
เธอบอกว่า "พวกเธอ ฉันตดอยู่สี่วินาทีได้"
ฉันพิมพ์ว่า "นั่นแหละพ่อ"
ฉันคิดถึงพ่อมากๆ
ฉันโอเคนะ
ฉันโอเค แต่แค่คิดถึงพ่อ
สิ่งที่ฉันแปลกใจมากๆ ก็คือ
ฉันไม่ได้คิดถึงพ่อตอนยังหนุ่มยังแน่น
หรือพ่อที่เลี้ยงฉัน ไปดูฉันแข่งกีฬา
ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันคิดถึงช่วงท้าย
หลายๆ วันสุดท้าย
ช่วงเงียบๆ ที่ฉันได้ดูแลพ่อ
เวลาปวดฉี่ พ่อก็ต้องบอกฉัน
ฉันก็ต้องจับหำพ่อ ยัดใส่ขวด แล้ว…
"หำในขวด" ฟังดูเหมือนชื่อเมนู ร้านทีจีไอไฟรเดย์สเลยนะ
แต่มันไม่ใช่
แล้ว…
แต่ตอนนั้น ขนาดเรื่องเช็ดตูดให้พ่อ
เปลี่ยนผ้าอ้อมให้พ่อ ฉันยัง…
ตอนแรก ฉันถามพ่อว่า "พ่อกลัวไหมเนี่ย"
พ่อก็บอก "พ่อไม่สนหรอก"
พอรู้ว่าพ่อไม่สน ฉันก็…
ไม่ใช่ละเลงเต็มที่นะ
แต่ฉันก็รู้สึกเป็นเกียรติ ที่ได้รักษาความสะอาดให้พ่อ
พวกคุณอาจจะคิดว่า "แหวะ ฉันไม่มีวันอยากทำแน่"
แต่คุณได้ทำแน่
คุณจะทำได้…
มันเหมือนเวลาใครบอกว่า
"ฉันอยากเลี้ยงหมา แต่ไม่อยากเก็บขี้หมา"
แต่พอได้เลี้ยงวันแรกเราก็แบบ "เด็กดี"
"โธ่เอ๊ย"
มันจะไม่รู้สึกเลย เราไม่สนเลย เราอยากทำให้
ในช่วงเวลาแบบนั้นแหละ
ที่ฉันได้รักษาความสะอาดให้พ่อ
ฉันได้บอกอะไรพ่อหลายอย่าง เช่น "หนูรักพ่อนะ"
แล้วก็ "ขอบคุณค่ะ พ่อ"
แล้วอีกอย่าง…
"ทีนี้ใครเช็ดขี้ให้ใครล่ะ ไอ้ตูดหมึก"
ขอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณค่ะ บีคอนเธียเตอร์
คุณผู้ชมนี่สุดยอดเลย
ดีเลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(อุทิศแด่ โดนัลด์และแจนิซ ซิลเวอร์แมน)
(เบธ แอนน์และจอห์น โอฮาร่า)
ผมคือสามีของเครซี่โซฟี
ผมอยากจะอ้วกเวลาเห็นห้างทำโน่นนี่
เพื่อดึงคุณเข้าไปซื้อของแพงเกินราคาในนั้น
คุณไปเดินห้าง แต่มาซื้อที่เครซี่โซฟีเถอะ
ถ้าคุณอยากได้ของดีที่สุด แต่ดันขี้งกไม่อยากจ่าย
เครซี่โซฟีแฟกทอรีเอาต์เล็ตคือคำตอบ
นี่คือโพสต์แรกใน… เรียกอะไรก็แล้วแต่เถอะ
เดี๋ยวจะมีตามมาอีกหลายโพสต์
คุณจะได้ขำ คุณจะได้ร้องไห้
คุณจะได้เหม็น คุณจะได้เซ็งจิต
และนี่คือหน้าตาของเฟมินิสต์
ผมมีเรื่องจะคุยด้วย
ว่าไง
ผมไปคิดมาแล้วนะ
- ฟังอยู่หรือเปล่า - ฟังอยู่
ผมว่าคุณคงเป็นผู้ติดต่อฉุกเฉินให้ผมไม่ได้แล้ว
ไม่รู้สิ ผมว่าผมเป็นได้นะ
ก็ได้ งั้นก็อยู่กับผมก่อนแล้วกัน
ได้
- ยังคบกับแฟนสาวน่ารักคนนั้นไหม - ใช่ครับ
พ่อว่าไงนะ
"ยังคบกับแฟนสาวน่ารักคนนั้นไหม"
นี่จะแย่งแฟนผมซะแล้วเหรอ
- ไง หนูน้อย - ไง ซาราห์
วันนี้วันสะบาโต พ่อเลยว่าจะโทรหา
อ้อ พ่อเปลี่ยนแบตฯ จักรยานไฟฟ้ามาแล้ว
ขอบคุณมากที่หาช่างให้ พ่อชอบมากเลย
พ่อน่าจะขี่ไปถึงฟาร์โกได้เลย
ยกเลิกตั๋วเครื่องบินไปเลยก็ได้
เพราะคันนี้มันก็แรงมาก
ยังไงก็เถอะ หรืออย่างที่ คนนิวแฮมป์เชียร์พูด ยังไงก็เหอะ
รักแกนะ
หวังว่าแกจะสบายดี
บ๊ายบาย แล้วไอ้นี่มันวางสายยังไงเนี่ย
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา