Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bu sesimin inebileceği en düşük seviye.
Aman tanrım, Ali Wong.
Jerry.
Ailem mi?
Hanımlar, beyler ve aradaki tüm dostlar.
-Eski sevgilimi takdim etme vakti geldi. -Tina ve Amy.
-Evet, bu daha mantıklı. -Ağzımdan kaçtı.
Dostumuz Sarah Silverman'a büyük bir alkış rica ediyorum.
Teşekkürler.
Vay canına.
Kabul ediyorum.
Sonunda da böyle alkışlamazsanız fiyasko olur.
Kendinizi hüsrana hazırlarsınız diye kaygılanıyorum.
Burada olmanız beni çok mutlu ediyor, New York'ta olmak da öyle.
Ve Beacon Tiyatrosu'nda.
Aslında turnemin tam ortasındayım.
Yollarda olmayı sevdiğimi fark ettim, özellikle de bu dönemde.
Öncelikle,
seyirciyle bağ kurmayı cidden seviyorum, hem de her zamankinden daha fazla.
İkinci olarak da tam bir otel müptelası oldum.
Bir otelin gerçekten güzel olmasına bayılıyorum.
Bir otelin lüks olup olmadığını şöyle anlarsınız.
Odanıza geri döndüğünüzde tuvalet kâğıdınızı bıraktığınız yerde
mükemmel bir üçgen şeklinde katlanmış görürsünüz ya?
Bir yabancının parmaklarının
bir noktada kesinlikle göt deliğinize bastıracağınız bir şeye
dokunduğunu bilmekten
daha lüks bir şey yoktur.
Zenginler böyle yaşıyor işte.
Ve…
Beş yıldır sevgilim Rory ile birlikteyim.
Adını düzgün söyleyebilmeliyim ama saçma işte.
Rory.
Ama yeterince uzun birlikte olunca ilişkiyi biraz renklendirmek gerekiyor.
Mesela bu aralar baskın olmayan elimle ona mastürbasyon yapıyorum.
Harika bir şey.
Çünkü sanki başkası yapıyormuş gibi geliyor.
Ve…
Aslında bu şakayı düşündüğümde kendimle biraz gurur duydum.
Rory de yanımda yatıyordu, onu uyandırıp anlattım.
O da dedi ki "İyiymiş. Buna ne diyoruz biliyor musun?"
-Eloğlu. -Eloğlu.
"Eloğlu."
Benden başka herkes biliyormuş. Daha önce hiç duymamıştım.
Bu bana çok ilginç geliyor çünkü genel olarak kadınların
erkeklerin deneyimlerine daha aşina olduğunu düşünüyorum.
Hayatta kalabilmek için dünyayı erkek gözüyle görmemiz gerekiyor.
Erkeklerin bunu yapmasına gerek yok da...
Evet, bunu duymamışım. "Eloğlu."
Bayıldım.
Dedi ki "Evet, sol elimi kullanıyorum
ya da bazen biraz uyuşması için elimin üzerine oturuyorum."
Ayaklarımı yerden kesti.
Bence bu normal bir şey.
Seks yaparken bazen fantezilerimizden bahsetmeye başlıyoruz, mesela…
Bir keresinde oynaşırken ağzımdan şöyle bir şey çıktı.
Spontane oldu.
Dedim ki "Yaz kampımda ansızın belirdin."
Şöyle yaptı.
Ama kotardı.
"Ama kampın sahibesi sensin, değil mi?" dedi.
Ben de "Evet, aynen."
"Kampın sahibesi benim, evet."
Başka bir zaman üstündeydim... Bir saniye, yan yan mı hareket ediyorum?
Neyse, pozisyon önemli değil. Sevişiyorduk işte.
Sonra şöyle dedi,
"Bu çok çılgınca. Soyadını bile bilmiyorum."
Ardından ben de ayak uydurup şöyle dedim,
"Hitler."
Ve…
Hemen boşaldı bu arada.
Biraz endişe vericiydi.
Tam buraya. Şu arası var ya...
Üst dudağımla burnumun alt kısmı.
Babam ve üvey annem Janice,
ikisi de geçen mayısta dokuz gün arayla öldü.
Bunun üstünde çalışmam gerek.
Ama gerçekten öldüler, ikisiyle de çok yakındım.
Babam en iyi arkadaşımdı ve ikisi de bana çok şey verdi.
Son olarak da bir saatlik yeni materyal verdiler.
O hâlde başlayalım.
Güzel.
Pekâlâ.
Size söz konusu karakterleri tanıtayım.
İlk olarak babam, Donald "Köhne" Silverman,
Herkes ona Köhne derdi.
Boston'da doğmuş, sonra ailesi taşınmış...
Hiç duydunuz mu?
"Boston'lıyım" dersin "Sen Quincy'lisin" derler ama...
New Hampshire'a taşındılar, ben de orada doğup büyüdüm.
Babamın ucuza kadın kıyafeti sattığı bir mağazası vardı.
Adı da Crazy Sophie's Factory Outlet'ti.
İlginçtir ki New Hampshire'lı olduğumu söylediğimde
"New Hampshire'da Yahudi mi var?" diyorlar.
Onlara New Hampshire'ın bile perakendeyi hak ettiğini anlatıyorum.
Ve…
Kendi radyo reklamlarını yapardı.
"Ben Çılgın Donny. AVM'deki fiyatlar midemi bulandırıyor!"
Sonra da bir sürü markasız ürün sayardı.
Sonda da şöyle derdi,
"En iyisini alacak kadar önemsiyorsanız ama cimriyseniz Crazy Sophie's'e gelin!"
Adını Crazy Sophie's Factory Outlet koymasının sebebi
80'lerdeki New York'lu Crazy Eddie'yi sevmesiydi.
Böyle bir şey yapmak istedi.
Ve…
Kadınlara yönelik olduğundan adının kadın ismi olması gerekiyordu.
Biz de Yahudi olduğumuz için araya Yahudi ismi sıkıştırmak istedi.
Adını Crazy Sophie's Factory Outlet koydu.
Annesi olan büyükannem çok sinirlenmişti
çünkü Boston'daki en iyi arkadaşının adı Sophie Moskowitz'di.
Ona deli dediğini düşündü.
Babam ona durumu açıklayıp şöyle dedi,
"Sophie Moskowitz'in adını kullansaydım
Çirkin Sophie'nin Factory Outlet'i derdim."
Bu hikâyenin komik olduğunu düşündüğümden yıllar önce bir programda anlatmıştım
ama Sophie Moskowitz'in hâlâ hayatta olduğunu bilmiyordum.
Ve…
Bu durum aileler arasında büyük bir gerginliğe yol açtı.
Ama bu sefer eminim ki
artık ölü, o yüzden...
Babam her cumartesi beni arardı.
Ama mesajları çok matrak olduğundan telefonu neredeyse hiç açmazdım.
Birkaç tanesini ezberledim.
Bir tanesini hatırlıyorum da herkesin cep telefonu olduğu zamanlardı,
New Hampshire'da bile.
Beni arayıp "Bil bakalım neredeyim?" dedi.
"Oto yıkama. İnanabiliyor musun?
Bu plastik parçasına konuşuyorum ve gökyüzünden sekip sana geliyor."
Gökyüzü, tabii.
Sonra birden şöyle dedi, "Oy."
"Oy!"
Pencereleri açıktı.
Birkaç dakika boyunca ıslanmasını dinledim.
O babama has bir "oy" demeydi.
Pek duyduğum bir şey değildi.
Ben gençken birlikte sadece bir kez sinemaya gitmiştik.
Adına göre mükemmel bir film gibiydi ama aslında değildi.
Adı Erkekler Ağlamaz'dı.
Harika bir film ama babanızla gitmeyin.
Ve…
Çok ağır bir cinsel saldırı sahnesi var.
O sahnede salondan çıt çıkmazken şöyle bir ses duyuldu,
"Oy."
"Oy!"
Hiç unutamadığım bir mesajı da...
Los Angeles'a taşınmıştım.
TV programlarında falan iş buluyordum.
Beni arayıp şöyle dedi,
"Artık gerçek bir Hollywood yıldızı oldun.
Belki yoğun programında sana hayat veren adamı geri aramak için
zaman bulabilirsin."
Kapatıyormuş gibiydi, aklına yeni bir fikir geldi ve şöyle dedi,
"Eskiden o küçük bacaklarını kaldırıp poponu silerdim.
Belki bana biraz zaman ayırabilirsin."
Yaşlanmayı gerçekten severdi. Bayılırdı.
Sevimli olduğunu biliyordu. Yaptığının yanına kâr kalmasını seviyordu.
LA'de bir sandviç dükkânındaydık.
Yemek yiyorduk,
iki iri yarı kaslı adam yanına gelip onu şöyle tehdit etti.
Babam gülüyordu, adamlar gidince "Hayırdır?" dedim.
Dedi ki "Kolamı doldurmaya gittiğimde şu iki iri kaslı adamı gördüm.
Yanlarına gidip 'Birilerini iyi pataklayasım var' dedim."
Küçük tombul dirsekleriyle.
Sanki iki dirseğinden de su dolu keseler sarkıyordu.
Doktor bile "Bunları boşaltabilirim" demişti.
O da "Yok ya, torunlarım seviyor" demişti.
Evdeydim.
Tatilde eve gitmek için tura kısa bir ara vermiştim.
O ara gidip dişlerimi temizlettim
çünkü tabii ki ölüm diş etlerinden içeri sızar.
Babamla dişçimiz aynıydı.
Adı Doktor Hernandez'di. Onu görmek keyifliydi.
Dişlerimi temizlerken şöyle dedi,
"Babanı özlüyorum!"
"Evet, ben de özlüyorum" deyince
"Yok, anlamıyorsun. Yelp sayfama baksana" dedi.
Bu da turun bu yarısına yaptığım küçük bir ekleme.
Siktir ya, şey yok...
Özel gösteri çektiğimden gözlük takmadım. Biri okuma gözlüğü yollasın.
Aranızdan biri, kim olursa artık.
Paniğe gerek yok.
Sahneye fırlatın işte.
Okuma gözlüklerinin reçetesi yoktur... Peki.
Sen miydin?
Bunları salamla mı temizliyorsun?
Şakaydı. Nankörlük etmeyeyim. Çok teşekkürler.
Bu babamın Yelp yorumu.
"Beş yıldız.
Dişçi teorim şu şekilde, canın yanmıyorsa hiç uğraşma.
84 yaşındayım, bu yöntem hep işime yaradı.
Sonunda bu kuralıma bir istisna buldum.
Bu istisna da James Hernandez.
Jimmy işin başındayken vakit kaybı olmaz.
Altın elleriyle ağzınızdaki rahatsızlığı hızlı ve etkili bir şekilde giderir.
Eski berbat dişçinizden kurtulun ve en iyisine geçin.
Köhne'nin yönlendirdiğini söyleyin."
Aman tanrım.
Çok komik.
Kendisine "züppenin zıttı" derdi,
ben de ona bunun aslında züppelik olduğunu anlatmaya çalışırdım.
Zenginlerden nefret ederdi.
Kışları bir müddet Florida'ya giderlerdi,
malum Yahudi kanunları...
Starbucks'ta oturup millete sataşırdı.
Orada otururken
Bentley'li bir adam park yerlerinden birine yanaşmış.
Babam da önünde durup söyle yapmış.
"Helal olsun!
Helal olsun, Bentley almışsın.
O parayla Afrika'da 100.000 kişi doyurulurdu.
Ama Bentley ihtiyaç tabii, helal olsun."
Üvey annem beni arayıp
"Ne oluyor, anlamadım Baban üç kıştır suratına yumruk yiyor."
Rolex'li birini görse şöyle derdi,
"Rolex'in de güzelmiş, Timex'im 30 dolar ve onunla yüzebiliyorum ama helal sana.
Rolex ihtiyaç tabii, artık herkes zengin olduğunu biliyor."
Zenginlerden cidden nefret ederdi, ta ki ben para kazanana kadar.
Sonra dedi ki "Bir daha asla ekonomi sınıfında uçmam."
Diğeri de annem, biyolojik annem, Beth Ann O'Hara.
Bazılarınızın kafasında çarklar dönmeye başladı, biliyorum.
İrlandalı Katolik bir adamla evlendi.
Annem Yahudi. Yani beni düşünüp 31 çekebilirsiniz.
Beth Ann sekiz yıl önce öldü.
Nasıl biri olduğunu anlatayım.
Doğal bir güzelliği vardı, makyaj yapmazdı.
Üzerinde boyalı tulumlar olurdu çünkü o kıyafetle resim yapardı,
bir de iki çorabı da hep farklı renkte olurdu.
Bir mücevher kutusu vardı ama içi politik rozetlerle doluydu.
Sütyen giymezdi, meme uçları görünürdü. "Sokayım erkek egemen düzene" mesajıydı.
Bunun aksine kişiliği de...
Bu onu tarif etmenin özgün bir yolu değil
ama tam anlamıyla Cheers'taki Diane Chambers'tı.
"Ne zaman" ve "nerede"yi böyle telaffuz ederdi.
Dil bilgisi, diksiyon ve telaffuz onun için birer tutkuydu.
Çocuktum, annemle yemek siparişi veriyorduk.
Şöyle demişti,
"Kahvaltılık kruvasan alayım."
Manchester, New Hampshire'da yaşıyorduk. Orada "avokeydo" derler.
"Anne" dedim.
Tezgâhtaki kız da "Ne?"
Kruvasan, kahvaltılık kruvasan.
"Anne, Kruvasandviç.
Burger King'deyiz. İletişimi karşındakine göre kur."
O…
Yönetmendi.
Manchester, New Hampshire'da yerel tiyatro yönetti.
Doğuştan bir yönetmendi.
Tanıştığı herkes için küçük notlar tutup küçük düzeltmeler yapardı.
Doldurmadığı yorum kartı hiç olmamıştır.
Aslında yerel sinema salonumuz Bedford AVM Sinemaları'nın sesiydi.
"Tüm indirimli matine biletleri pazartesiden cumartesiye iki dolar!"
İşi de şikâyette bulunduğu için almıştı.
İçeri dalıp şöyle dedi,
"Hangi filmler oynuyor diye aradım, hattaki adamın ne dediği anlaşılmıyordu.
Konuşması çok bozuktu. Hiçbir şey anlamadım."
"Yapmak ister misin?" diye sorulunca annem şöyleydi,
"Ben... Şey, bilmiyorum.
Ben… Evet! Tamam!"
Ve bir yıldız doğdu.
Gerçekten hiç yalan söylemezdi.
Birinin duygularını korumak için bile olsa yalan söylemeyi düşünmezdi.
Hiç yapmazdı öyle şeyler...
Bir oyun yönetiyordu ve genç aktrislerinden biri ona sordu,
"Beth Ann, sence bir gün başarılı olabilir miyim?"
"Hayır!" dedi.
Bu hikâyeyi de Susie'ye annemle ilgili bir hatırası var mı diye
sorduğum için biliyorum.
"Nereden biliyorsun? Orada mıydın?" dedim.
O da dedi ki "Yok, kızın neden ağladığını anlayamadığı için annem anlatmıştı."
O kızın adı da Pam Sullivan'dı.
Doğru, hiç duymadınız.
Yetenekli değil.
Onda o parıltı yoktu.
Ama o benim annemdi.
Ölürken yanındaydım.
Elini tutuyordum.
Sessiz bir andı.
Bana söylediği son şey şuydu. Kafasını kaldırıp dedi ki
"Saçın.
Çok kuru."
Hiçbir şeye değişmem bunu, cidden.
Ona yükleniyormuşum gibi gelebilir ama gerçekten minnettarım.
Bana hep doğruyu söylerdi ve çoğu zaman can sıkıcı bir şeydi.
Ama bazen güzel bir şey olduğunda doğru olduğundan emin olurdum.
Bence bu dünyada daha çok Beth Ann'e ihtiyacımız var.
Şu anda dünyada eksik olan bir şey varsa, o da hakikattir.
Soğuk, sert ve sütyensiz gerçekler.
Sıradaki de kötü üvey annem Janice,
kendine öyle derdi.
Tanışabileceğiniz en tatlı kadındı.
Bir fikir vermek gerekirse, mesela ağartılmış sarı saçları vardı.
Yüzü makyajlıydı, tırnakları ayakkabılarıyla uyumluydu.
Baştan aşağı bir elbise.
Bir tarzı vardı, annemden çok farklıydı.
Çok da hoştu.
Bir keresinde işten sonra beni aldı, arabaya bindim.
"Makyajımı nasıl buldun?" diye sordu.
Annemin kızı olarak
tabii ki birkaç eleştirim vardı.
Ama aynı zamanda Janice'in kızı olduğum için
susup çok güzel olduğunu söylemem gerekiyordu.
Açıkçası iyi ki de öyle yapmışım çünkü sonra dedi ki
"Dövme yaptırdım!"
Janice söylenenleri birebir alıyordu.
Ne demek istediğimi ben de tam bilmiyorum ama ona net yönergeler gerekiyordu.
Aptal değildi, lafı birebir alıyordu.
Örneğin sporda çok başarılıydı çünkü her adımı tek tek öğrenebiliyordu.
Mesela saçımı at kuyruğu yapıyorum ya?
Şöyle…
Anlatabiliyor muyum? Ama o şöyle.
"Saçını geçirdikten sonra çeviriyorsun. Ardından saçı oradan geçiriyorsun."
Anladınız mı? Her şeyi adım adım...
Yumurta çırparsınız ya? Hissederek yaparsın.
Janice şöyle derdi,
"Çatalı sokuyorsun ve sonra yüz küçük daire çiziyorsun."
Beraber arabadaydık ve dedim ki
"Janice, ChapStick'in var mı?"
Bana bakıp şöyle dedi,
"Sıçayım ya.
Tatlım, üzgünüm, yok."
"Sorun değil" dedim.
Biraz durduktan sonra da
"Vaseline Dudak Terapisi var" dedi.
"Evet, çok iyi olur da...
ChapStick sponsorum değil. Biliyorsun, değil mi?"
Kız kardeşim Laura çok yönlü bir sanatçı.
Elinden her iş gelir, bir resim yapmıştı. Janice bunu sever dedi.
Postayla ona gönderdi.
Janice postayı alınca Laura'yı arayıp "Nereden bildin?" diye sordu.
Laura "Neyi?" deyince
"Benim tarzımın renkleri bunlar. Ten, bronz ve hayvan desenleri" dedi.
Hayret bir kadın.
On yedi yaşımdan beri stand-up yapıyorum.
Gençlik yıllarımı düşündüğümde
ne kadar sivri dilli ve yargılayıcı olduğumu fark ettim.
Çok utanç verici.
Şöyle düşündüğümü hatırlıyorum.
"Leopar desenli kadınlar çok bayağı ve çok rüküş.
Sadece yaşlı Yahudi ve İtalyan kadınlar leopar desenli giyer."
Sonra 50 yaşıma gelince fark ettim ki aslında çok eğlenceli bir desenmiş.
Babam ve Janice yaşlanınca
doktor randevularına gittiklerinde
iPhone'daki Sesli Notlar uygulamasıyla kayıt yapmalarını istedik.
Sonra da bunu aile WhatsApp grubumuzda paylaşıyorlardı,
böylece biz de her şeyin yolunda gittiğinden emin olabiliyorduk.
Silverman ailesi WhatsApp gruplarıyla
resmen birbirlerine yapışık yaşıyorlar.
Silverman Birliği diye herkesin olduğu bir WhatsApp grubu kurduk.
Sonra dört kız kardeşin olduğu bir grubumuz var.
Biri hariç diğer kız kardeşlerin olduğu başka bir grup var.
Ne kadar kombinasyon varsa yaptık.
Janice'in bir doktor randevusu vardı.
Kötü bir haber olacağını biliyorduk.
Çok kötü bir haber alacağımızdan emindik.
Kayıtları elimizdeydi ve...
WhatsApp'te paylaşmışlardı, biz de dinliyorduk.
Doktor şöyle dedi,
"Janice, bunu söylediğim için çok üzgünüm.
Ama dördüncü evre pankreas..."
Sonra aniden,
çok yüksek,
gür bir osuruk sesi duyuluyor.
Üç saniye falan.
Biliyorum, insanlar genelde üç saniyeyi kısa bir zamanı belirtmek için söyler.
Ama "Mississippi" diyerek sayarsanız
aslında epey uzun bir süre.
Osuranın babam olduğunu biliyordum.
Muhtemelen "Köhne sürekli osuruyordur" diyorsunuzdur.
Hayatımda hiç osurduğunu duymadım. Ben...
Bununla başa çıkacak donanıma sahip olmadığını biliyorum,
bu yüzden bedeni durumu üstlendi.
Öylece durmuş düşünüyordum, "Dördüncü evre pankreas ne?"
Ancak bağlamdan çıkardım.
Bu habere bireysel tepkileri…
Hâlâ dinliyorum ve Janice sadece…
Tepkisi tam Janice'e göre.
Şöyle dedi,
"Ne derseniz yaparım.
Söylediğiniz her şeyi yaparım ve bununla savaşırım."
Şahsına münhasır bir tepkiydi.
Babamın tepkisi de
hayatım boyunca duyduğum en çılgınca şeydi.
Şaka yapmıyorum. Şöyle dedi,
"Yalnız kaldım!"
Sonra devam etti,
"Dul oldum!"
Annem Beth Ann mutlaka bir yerde şöyle diyordu,
"Doğrusu, dul kaldım." Sırası mı anne?
Çok acayipti.
Babamın dilinden ben anladığım için onu aramakla görevlendirildim.
Dedim ki "Baba, hayatta olan eşinin önünde
bu şekilde konuşamazsın.
Kendini toparlamalısın, tamam mı?
Konu sen değilsin.
Burada mevzu Janice, ona bakmak zorundasın.
Odaklanmalısın. Kendini öylece salamazsın."
"Biliyorum" dedi. Sonra hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı.
Onu hiç böyle görmemiştim.
"Janice'imin olmadığı bir dünyada yaşamak istemiyorum.
Onsuz burada olmak istemiyorum" dedi.
Onu teselli etmek istedim. Söyleyecek bir şey aradım, dedim ki
"İstatistiksel olarak yaşamayacaksın."
Ve…
Yani…
Bunun gerçekleşeceğini bilmiyordum.
Şüphesiz ki
"Söylemiştim" demek için uygun bir zaman değil.
Ama telefonu kapattık. Janice'le ilgileneceğine söz verdi.
Ertesi gün Janice ile konuştum.
Babamdan bir bardak su istemiş.
O da şöyle demiş,
"Nerede?"
"Su nerede" mi?
Dirseklerinde baba.
Bir Capri Sun pipeti bulup içine koy.
Lıkır lıkır içer.
Söylemeye gerek yok,
dört kız kardeş ve birkaç torun evlerine üşüştüler.
Biz de...
Onlara bu ölüm sürecinde destek olduk.
Ölüm…
Benim için çok zor.
Beni eşsiz yapan da bu.
Yok ya, öyle olmadığını biliyorum.
Ama öyle. Benim için zor.
Küçük bir böceği öldürmek bile benim için çok zor,
sonuçta bunu intihar gibi göstermek neredeyse imkânsız.
Ben…
Çok küçükler.
Evde sinek vardı, bir sürü sinek ve ben…
Hiçbir şeyi öldürmek istemediğimden
kapıyı açtım, hava trafik kontrolörü gibi "Gidin!" dedim.
Ama onları savunmak gerekirse, sonuçta onlar ev sinekleri.
Doğal ortamlarındaydılar, ben de boş verdim.
Ama sonra yatak odamıza çok fazla sinek doluştu,
çok fazlaydı ve hoşuma gitmedi.
Hem de hiç hoşuma gitmedi.
Rory de...
Havalı söyleyince söyleyebiliyorum. Rory.
Rory de dedi ki
"Onlardan kurtulayım mı?"
"Kurtulmaktan kastın ne?" dedim.
"Gitmelerini istiyor musun?"
Dedim ki "Evet."
Odanın dışına çıkıp kapıyı kapattım. Ama orada durup dinledim.i
Birden şöyle sesler duydum. Çat, çut, bam! Ben de...
Şöyle yaptığımı duymuştur.
Sonra ortam sessizleşti.
Pencereyi açtığını duydum.
"Görüşürüz çocuklar!" dedi.
"Dikkatli uçun!"
Biliyorum. Bunu benim için yaptığını biliyorum.
Onları öldürdüğünü biliyorum ama benim için yalan söyledi.
Sanırım sineklere karşı bu kadar şefkatli olmamın sebebi...
Of ya, hâlâ sineklerden mi bahsediyoruz?
Evet, sinekleri dört dakika daha anlatacağım.
Ama çok uzun zaman önce şöyle ilginç bir şey öğrendim,
sineklerin ömrü sadece 24 saat.
Ömürleri bu kadar.
Nasıl desem, bunda çok güzel,
yürek parçalayıcı ve şiirsel bir şey var, koca bir ömrün bir güne sığması gibi.
Bilemiyorum, bence bu çok…
Aslında bunu ilk kez o zaman öğrenmiştim.
Saturday Night Live'da yazar ve oyuncuydum.
Teşekkürler. Unutulmaz bir etki bıraktım.
1993-94 sezonuydu.
Ne kadar güzel göründüğümü anlamanız için söylüyorum.
Bu ilginç bilgiyi yeni öğrenmiştim ve Phil Hartman'ın son yılıydı.
Hayattaki değil tabii.
Şovdaki.
Oradan sonra NewsRadio programını yaptı.
Çok kibar biriydi, dedi ki
"Birlikte oynayacağımız bir skeç yazsana."
"Tamam" deyip sineklerle ilgili bir skeç yazdım.
Yıldız Savaşları'da olanları anlatan o akan yazıyla başlıyordu.
"Ortalama bir sinek 24 saat yaşar." Falan filan.
Yirmi üç buçuk saatlik,
ölüm döşeğindeki yaşlı bir sineği canlandırdı.
Ben yeni kanatlanmış genç bir sinektim.
Bana dünyanın işleyişini anlatıyor.
Mesela, "Öğleni hatırlıyorum da..." Ya da neyse işte.
Ve…
Hatırlamıyorum ama son kısımda bir köpek gelip sıçıyor ve gidiyor.
Sonra bana şöyle diyor, "Git, üstüne kon evlat." Ve...
Buna inanmayacaksınız, yayınlanmadı ama...
Bence sinekler çok tatlı. Onları neden öldürdüğümüzü anlamıyorum.
Hayvanları küçükken severiz.
Ama çok küçük olduklarında "Öldür" diyorsunuz.
Canavarsınız.
Çok küçükler, böyle küçük kanatları var.
Kocaman gözleri var.
Sanki bir plan yapıyorlarmış gibi ellerini ovuşturuyorlar.
Dişlerimi fırçalarken
yeni kanatlanmış yavru bir sinek gördüm.
Dedim ki
"Dünyaya hoş geldin dostum. Harika bir macera seni bekliyor"
Sonra o gece yüzümü yıkarken onu yine gördüm.
Saçları kırlaşmış ve yaşlanmıştı.
Artık uçmuyordu bile.
Arada bir aksak aksak yürüyordu.
"Başardın dostum" dedim.
"Ne maceraydı ama."
Rory de banyodaydı.
Şöyle dedi,
"Bence aynı sinek değil."
Geldiğimiz bu noktada, dünyada veya ülkemizde
bir erkeğin bana bir şey söylemesini istemiyorum.
Hem de hiçbir şey.
Doğru değil ama ben böyle hissediyorum.
Dedim ki "Aynı sinek ama teşekkürler."
Sonra da utanmadan şöyle dedi,
"Sineklerin sadece 24 saat yaşadığına emin misin?"
"Madem öyle, git de araştır" dedim.
"Ben ne bilirim ki? Sadece bir kızım. Zaten uydurmuşumdur."
O da geri adım atıp "Tamam" dedi. Ama...
Sonra araştırdım da yaklaşık bir ay yaşıyorlarmış ama...
Bilemiyorum.
Umurumda değil! Hayır.
Önce Janice öldü.
Tam dört ay önce.
Hayatı severdi.
Konuyu çok hızlı mı değiştirdim?
Hayatı çok severdi. Yaşamak istiyordu.
Her şeyi doğru yaptı.
Berbat bir durum. Sanırım bundan bahsetmenin tam zamanı.
Bu turnede satışta olan ürünlerim var.
Ne kadar hoş, değil mi?
Daha önce hiç satılık ürünüm olmadı.
Köhne şapkalarımız ve Postmortem tişörtlerimiz var.
Silverman yazan büyük, gri, üniversite tişörtleri gibi.
Üniversiteye gitmiş gibi hissediyorum.
Daha önce hiç ürünüm olmamıştı.
Ama içimden bir ses ailemin bunu paraya çevirmemi isteyeceğini söylüyor.
Teşekkürler.
Sağ olun.
Dediğim gibi, önce Janice öldü, bunun olacağını biliyorduk.
O gece uyumak için eve gitmiştim.
Sabah yedi gibi haham kız kardeşim Susie'den mesaj aldım.
Şöyle yazıyordu,
"Janice gece iki civarında vefat etti.
Ama hâlâ burada ve babam uyuyor.
El ele tutuşuyorlar."
Dedi ki "Normalde babam uyanırdı
ama içten içe durumun farkında
ve bununla yüzleşmek istemiyor.
Ama ben buradayım, yanındayım ve uyandığında da burada olacağım."
"Tamam, çok iyi" dedim.
Sonra birden babamla ikisinin çok sevdiği bir fıkra aklına geldi.
Fıkra da şöyle bir şey, bir kardeş diğer kardeşini arayıp
"Kedi öldü" diyor.
Diğeri "Pat diye kedi öldü denmez" deyince "Ne dememi bekliyorsun?" diyor.
"Arayıp kedinin çatıda olduğunu ve indiremediğinizi söyle.
Sonra tekrar arayıp 'Veterinerdeyiz, durumu iyi değil' de.
Ondan sonra arayıp 'Kedi öldü' de.
Kardeşi de "Tamam, özür dilerim."
Diğeri de "Sorun değil. Annem nasıl?"
Siz anladınız olayı.
Demiş ki "Çatıda ve aşağı indiremiyoruz."
Şimdi Haham Susie
hepsini bir dakikada hatırlayıp histerik bir şekilde gülmeye başladı.
Kendisi haham, bir başlayınca duramıyor da.
Yüksek sesle ve gözlerinden yaş akarak gülüyor.
Bir türlü duramıyor.
Babamın uyanıp "Bu kadar komik olan ne?" demesinden korkuyor.
"Janice öldü" diyecek.
Bana mesajda şöyle yazmış,
"Uyandığında Janice'in çatıda olduğunu ve indiremediğimizi söyleyeyim mi?"
Ben de "Evet!" dedim.
Çünkü biz çok karanlık ve kafayı yemiş bir aileyiz ama ben...
Daha iyisini düşündüm ve "Hayır, haham ol" dedim.
"Günün ilerleyen saatlerinde ben ona söylerim."
Çok ilginç.
Daha yeni yeni yas tutuyoruz çünkü...
Öyle çok planlama işi var ki bu kadarını beklemiyorsunuz.
Filmlerdeki gibi değil.
Yapacak çok şey var ve bunu söylediğim için kötü hissediyorum.
Çok sorumlu insanlardı
ama işin tuhafı ölümlerine dair hiçbir planları yoktu.
Bu yüzden yapacak çok işimiz vardı. Suçlamak istemiyorum...
Adil olmak gerekirse, yaşları daha 80 ve 85'ti.
Kim bilebilirdi?
Ne istediklerini az çok biliyordum.
Babam hep şöyle derdi, "Beni bir çam tabuta koyup gömün.
Çiçeklerle ağaçları büyütürüm."
Bence Janice güzel, beş yıldızlı, ipek astarlı bir tabut isterdi,
Belki içine bir ip ve zil de koyulabilir, ne olur ne olmaz.
Ama hatırlıyorum da her pazar
simit ve krem peynir yemeye gelirlerdi, o yüzden en sevdiğim gündü.
Bir seferinde geldiklerinde, iki yıl falan olmuştur,
herkes arka bahçedeydi.
Babamla mutfaktaydık ve ona sordum,
"Ölmekten korkuyor musun?"
"Hiç korkmuyorum" dedi.
"Doğmadan öncesini hatırlamıyorum, sonrasını da hatırlamayacağım."
Ama sonra dedi ki "Ama canımın yanmasından korkuyorum."
Babam canının yanmasından tavuk gibi korkardı.
Doğru, canının yanmasından çok korkardı.
Bir keresinde EKG çektirmişti, bir sürü yapışkan ped taktıkları var ya?
O pedleri çıkarmazdı.
"Tüylerimi çekmesinden korkuyorum" derdi.
"Ellemezsem kendi kendilerine çıkarlar."
Gerçekten de öyle yaptı, haftalar sürdü.
Bir keresinde EKG pedleriyle havuza girdi.
Yeni yavrulamış bir köpeğe benziyordu.
Yani gerçekten ölümden değil, canının yanacağından korkuyordu.
Doktoru beni aradı.
Ona biz bakıyorduk, Janice de artık yoktu.
Muhatap ben olduğumdan telefonu açıp koridora geçtim.
Doktoru Dr. Nortman dedi ki
"Bak şimdi, babanın kan sonuçlarını aldık ve ölüyor.
Hastanede olması gerek."
Dedim ki "Ne yapacağımı bilmiyorum, bir daha hastane yok diye söz verdik.
Oradan nefret ediyor."
Doktor da şöyle dedi, "Bir doktor olarak hastaneye gitmesini önermek zorundayım.
Bir insan olarak, bence mahsuru yok."
Hastaneye giderse birkaç gün daha yaşar
ama bunlar hastane günleri olacak.
Şu anda evinde, ailesi yanında ve bence tam olarak olması gereken bu."
Sonra dedi ki
"Böbrek yetmezliğinden ölecek,
bu da acısız bir ölüm.
Sonunda bir sis kaplıyor zihnini. Yoğun bir refah hissi, sonra ölüyorsun."
Babam için o kadar heyecanlandım ki koşarak odasına girdim.
Biraz beklesem iyi olurdu.
"Baba, harika bir haberim var!"
Şöyle yaptı.
Dedim ki "Beklentilerini azalt, ölüyorsun."
Ama "Artık ilaç yok" dedim. Günde 40 hap falan alıyordu.
"İlaç yok mu?" diye sordu.
Ben de "Yok, buraya kadar.
Ayrıca hepimiz sonsuza dek burada seninle yaşayacağız" dedim.
Ve… Ne?
Ne demek istediğimi anlamıştı.
Sonra ona tam olarak nasıl öleceğini ve canının hiç yanmayacağını söyledim.
Omuzları düştü ve çok mutluydu.
Hepimiz onunla yatağa girdik. Harika bir ölümdü.
Eski kamp şarkıları söyledik. Kamp yapmayı severdi.
Silverman ailesinin komik hikâyelerini anlattık.
Onun 17 yaşında olduğu yazın hit şarkılarından oluşan bir liste yaptım
çünkü bence ömrünün en mutlu yazı oydu.
Her şarkının her sözünü biliyordu.
Çok harikaydı.
Janice ölmüştü, babam da ölmek üzereydi.
Önceden bazı işleri halletmek için
Janice'i teslim ettiğimiz cenaze evini tekrar aradım.
Babamın odasına girip dedim ki
"Baba, gömülmek istediğini biliyorum
ama kremasyon yapılmasını düşünür müsün çünkü..."
Bu arada söyleyeceğim şey Yahudiler açısından pek iyi olmayacak.
Ama Janice'in mezarı için indirimli bir anlaşma yaptım.
Gerçekten. Ben…
"Buna 'artı bir' deniyor.
Bir metre yukarısına, onun üstüne gömülebilirsin
ama bunun için yakılman gerekiyor."
Dedi ki "Umurumda değil. Ölmüş olacağım."
Seninle anlaşması çok kolay, dedim.
"Alıyoruz. Teşekkürler."
Morgdaki adam "O babanız mıydı?" diye sordu.
Evet, dedim.
O da
"Hayatta olan biri için yakma töreni planlayamıyoruz" dedi.
Sanki götlük yapan benmişim gibi söyledi.
"Siz bir Yahudi cenazeevisiniz, ölü yakma hizmeti bile vermemelisiniz.
Bir anda kuralcı mı kesildin?" dedim.
Ne yapayım yani? Yakma işlemi bir iki hafta sürüyor.
Yahudilerde cenaze ertesi gün olur.
Tarladan sofraya misali.
Sonra da dedim ki "Bu arada Janice'in dövmeleri vardı."
Dudakları ve kaşlarındaydı ama yine de vardı.
Ama sonra cenaze için küle ihtiyacımız olmadığını fark ettim.
Anlarsınız ya...
Aslında o orada olmayacak. Bizim için, cenaze bizim için.
Kimsenin "Küller nerede?" diye soracağını sanmıyorum.
Birkaç hafta sonra güzel bir cenaze töreni yaptık.
Külleri aldık ve dört kız kardeş küçük bir şey yaptık ama...
Ne bileyim ya, terapistim dedi ki
"Ailen, sevdiklerin, tabutta değiller.
Toprakta değiller.
Mezarlığa giderken seninle arabadalar.
Mezarlıktan eve dönerken seninle arabadalar."
Buna inanıyorum, bir ateist olsam da bilime inanıyorum.
Ayrıca enerjinin ne yaratılabileceğini ne de yok edilebileceğini biliyorum.
Bu kuralı ben yazdım ve…
Buna inanıyorum.
Sevdiklerimiz artık ne toprağın altında ne de bedenlerinde.
Ama enerjileri, özleri, onlara özgü o "kendilikleri" hâlâ etrafta.
Aslında sevdiklerimizin bizi izlediğini düşünüyorum.
Her zaman olmasa da önemli anlarda,
mesela mastürbasyon yaparken ya da...
Sarah.
Bunu neden söylediğimi bilmiyorum.
Sanırım ben…
Sanki boşalmak için beni izlediğini düşünmem gerekiyor ama...
Gösterinin kasvetli olacağından endişe ettiğim için
birden lafı tam tersi yöne çekiyorum.
Denge meselesi.
Ama mastürbasyon yaparken sevdiklerimizin izlediğini düşünüyorum.
Hafifçe çıkan "Oy" da bunun kanıtı.
Oy!
Gerçekten mi? Ha…
Teşekkürler.
Babam ölüyordu ve aman tanrım, çok komik davranıyordu.
Mesela bir ara şöyle yaptı.
Tüm enerjisini toplayıp dedi ki
"Fikrimi değiştirdim.
Yaşamak istiyorum."
Haham olan kardeşim Susie şöyle yaptı.
"Susie, seninle taşak geçiyor" dedim.
Birkaç hafta önce ben turnedeyken Susie gösteriye geldi.
Kulise gelip dedi ki
"Dalga mı geçiyorsun? O sesi çıkaran sendin
ve seninle taşak geçtiğini söyleyen de bendim."
Sonra ona şunu açıklamak zorunda kaldım,
bu gösteride o kişi sen değilsin.
Sırayla babamın yanında oturup onunla uyuduk.
Bir ara Rory babamla oturuyordu,
babamın telefonu çaldı.
Anlamıyorum, yaşlılar nasıl...
Akıllı telefon kullanmayı bilmiyorlar
ama bir şekilde telefona girip sesi 1.000 yapıyorlar ve...
Ayrıca zil sesi de Amerikan Milli Marşı.
Rory dedi ki
"Ben açayım mı? Steve Forman diye biri."
Babam da "Tamam."
Sesi hoparlöre verip elinde tuttu.
Steve Forman dedi ki "Köhne, bunun doğru olmadığını söyle!"
Biraz sohbet ettiler. Çok tatlıydı, telefonu kapattılar.
Babam Rory'ye dönüp
"O kimdi, biliyor musun?
Hiç yengeç çubuğu diye bir şey duydun mu?"
Rory de "Evet, bazen suşinin içine koydukları şey, değil mi?" deyince
babam "Yengeç çubuğunu o adam buldu" dedi.
Rory araştırdı, cidden o bulmuş.
"1970'te, şimdi zengin."
Rory, "Harika. Onunla nasıl tanıştın?"
Babam da
"Dunkin' Donuts."
Dunkin' Donuts'ta tanışmışlar, şimdiyse ölüm döşeğinde sohbet ediyorlar.
Birçok arkadaşım ona veda etmeye geldi
çünkü babam bizimle poker oynadı.
Pek çok arkadaşım, komedyen arkadaşlarım onu tanıyordu.
Jeff Ross, bilirsiniz, Roastmaster General Jeffrey Ross.
Buraların en iyi laf sokanı.
Uzun bir zamandır aileme çok yakın birisi.
Babamla oturmaya geldi ve içeri girdiğinde şöyle dedi,
"Köhne, haberler kötü.
Artık acil arama listemde olabileceğini sanmıyorum."
Ve…
Onunla oturdu ve aslında
Jeff, babam ve Janice'i
Bernie Shine adında yaşlı bir sihirbaz dostuyla tanıştırmıştı.
Son on yılda hepsi arkadaş oldular.
Şeye gitmişlerdi...
Babam ve Janice altı ay önce Bernie'nin gösterisine gitmişlerdi.
Jeff babamın yanında dedi ki
"Bernie'ye veda edebilmen için FaceTime'la arayayım mı?"
"Tamam" dedi.
FaceTime'la arayıp telefonu tuttu.
Bernie, "Donald, çok üzüldüm" dedi.
Babam da "Bernie, gösterin o kadar kötüydü ki Janice'i öldürdü."
Sonra da "Benim de pek keyfim yok" dedi.
Ölürken bile kırıp geçiriyordu.
Aslında gereken... Bunun bir veda olması gerekiyordu.
Anlarsınız ya...
Sanırım artık her şeyi söylediğimiz bir noktaya gelmiştik
ama o da
bir türlü ölmüyordu.
Dürüst olmak gerekirse biraz rahatsız edici olmaya başlamıştı.
Garip bir durumdu ve...
Yanında oturuyordum, artık her şeyi söylemişiz ve...
Dedim ki
"TV izlemek ister misin?"
"Olur" dedi.
İzledik…
Ali Wong ve Stephen Yeun'un oynadığı Beef dizisini izledik.
Çok manyak, kasvetliydi. O tarz şeylere bayılırız, harikaydı.
Üç bölüm izledik, sonra eve uyumaya gittim.
Ertesi sabah geldim.
"Köhne, 4. bölüme hazır mısın?" dedim. Cevabı şuydu,
"Ben izledim."
Dedim ki "Bensiz mi izledin? Hangi bölümdesin?"
"Dizi maratonu yaptım" dedi.
Babam ölüm döşeğinde Beef maratonu yaptı.
Beef için bir reklam panosu olmalı.
Bir arkadaşı vardı, Barry Tatelman adında bir adam.
Müthiş biriydi.
On beş yıl öncesine kadar onu tanımıyorduk.
İnternette babamı aramış.
Facebook'ta bulmuş ve son 15 yıldır çok yakınlar.
Barry Tatelman neden babamı internette aramış?
Çünkü babam onun kamp danışmanıymış ve hayatını değiştirmiş.
Öldüğünden beri bir sürü yaşlı adam podcast'imi arayıp
"Baban kamp danışmanımdı ve hayatımı değiştirdi" dedi.
Onları taciz etmiş.
Rahatlama gülüşü.
Köhne vaat edildiği gibi acısız bir şekilde öldü.
İnsanın anne babasının olmaması çok tuhaf bir durum.
Hangi yaşta olursanız olun ebeveynsiz kalmaya hazır olmuyorsunuz.
Önce üvey babam John O'Hara, bu özel gösteride pek adı geçmedi.
Ne harika.
Annem Beth Ann,
şakalarıma biraz maruz kalmış olabilir.
Sonra Janice, ardından babam ve…
Benim deneyimim şöyle…
Başlarda başı kesilmiş tavuk gibiydim.
Ve…
Sonra kimlik bunalımı gibi bir şey yaşadım.
Onlarsız ben kimim?
Anlatabiliyor muyum? Yani...
Ben kimim onlar olmadan?
Kim olduğunuzu merak ediyorsanız
telefonunuzda sadece size gönderilen reklamlara bir bakın.
Siz osunuz.
Artık herkes biliyor. Hedefli reklamlardan herkes haberdar.
Mesela, Siri seni dinliyor. Alexa seni dinliyor.
Arama çubuğuna yazdığınız her şey analiz edilip özel içerik sunuluyor.
Ancak bunun gerçekleştiği ve farkında olmadığımız bir zaman vardı.
Telefonuma bakıp şöyle derdim,
"Ben de pantolon eteklerden bahsediyordum", neyse işte.
Reklamlar bir anda çıkıverirdi,
o günleri hatırladıkça çok öfkelendiğim için utanıyorum.
Şöyle dediğimi hatırlıyorum,
"Telefonumdan The New York Times'taki köşe yazılarını okurken
birden spermebayılırım.com'un reklamı niye çıkıyor?
Bunu çocuklar okuyor olabilir!
New York Times
neden bu insanlara reklam alanı satıyor?"
Tabii ki aslında satmıyorlardı. Onlar...
Telefonum beni tanıdığı için
onlar çıkıyordu.
Beni spermebayılırım.com yazarken düşünmenizi istemiyorum.
Öncelikle son kısmı .org ama...
Öyle bir site olduğunu bile bilmiyordum.
Hangi kelimelerle arama yapıyorsam onları yazıyordum yani.
Mesela,
"penis boşalması" ya da her neyse.
Telefonum da "Tamam, artık yazma. Ben hallederim."
Sonra da beni oraya götürürdü.
Sanki telefonum şöyle diyordu,
"Tek bir ayak izi varken bile
seni ben taşıyordum.
Ben hallederim."
Muhtemelen diyorsunuz ki
"Bu boşalma şakasında İsa'ya gönderme olmazsa giderim."
Peki, söylerim. Tanrı'nın sevgisini ben iletirim.
O kadar çok sperm.com dedim ki
kesin reklamını görürsünüz.
Dediğim gibi, şu an gerçekten yas tutuyoruz ve…
İlginç gelmesinin nedeni de
dört kişiden üçümüz ateistiz.
Kardeşlerden bahsediyorum, toplumun genelinden değil.
Öyle olsa harika olurdu.
Ama WhatsApp'teyiz, kız kardeşler gurubunda ve yas tutuyoruz.
Kederin dine çok benzediğini fark ettim
çünkü kavrayışımızın ötesindeki bir şeyi anlamlandırmaya çalışıyoruz.
Anlaşılamayacak bir şeyi anlamaya çalışıyoruz.
Susie şöyle yazdı,
"Camımın kenarına iki kuş kondu
ve eminim ki onlardı."
Jodyne ve Laura da "Kesin onlardı" dedi.
Katkıda bulunmak istedim.
Kalp emojisi attım ve sonra...
Laura dedi ki "Target'tayken bir kadın yanıma gelip
morlar içinde muhteşem göründüğümü söyledi.
Onun Janice olduğuna eminim."
Susie ve Jodyne de "Kesin Janice'ti" dedi.
Ben de…
Ama beni etkileyen Jodyne'nin söyledikleriydi.
Dedi ki
"Dört saniye falan osurdum."
"Kesin babamdı!" dedim.
Babamı çok özlüyorum.
Yani iyiyim.
İyiyim aslında ama hasreti içimi dağlıyor.
Beni en çok şaşırtan şey de
genç, güçlü kuvvetli babamı ya da benimle ilgilenen
ve tüm maçlarıma gelen babamı özlemiyor olmam.
Neden bilmiyorum ama o son kısmı,
son günlerimizi özlüyorum.
Onunla ilgilendiğim sessiz zamanları,
çişi geldiğinde bana söylemek zorundaydı.
Ben de penisini tutup bir sürahiye koyuyordum.
"Sürahideki penis" TGI Fridays'deki bir tatlı ismine benziyor
ama değil.
Ve…
Ama o zamanlarda kıçın bile silmek
ya da bezini değiştirmek...
İlk başta "Baba, bu senin için çok zor oluyor mu? dediğimde
"Umurumda değil" demişti.
Bunu öğrendikten sonra gerçekten de
zevk değil tabii
ama onur duydum… Onu temiz tutmak istedim.
"Böyle bir şeyi asla yapmam" diye düşünüyor olabilirsiniz ama yapacaksınız.
Yapabileceksiniz...
Hani biri şey der ya,
"Köpek istiyorum ama bokunu toplamak istemiyorum."
Sonra ilk günden "Aferin oğluma! Aman tanrım!"
Geçip gidiyor, umursamıyorsunuz ve yapmak istiyorsunuz.
O anlarda,
onu temizlediğim zamanlarda
Ona "Baba, seni seviyorum" gibi şeyler söyleyebiliyorum.
Veya "Baba, teşekkür ederim."
Ayrıca mesela,
"Şimdi kim kimin kıçını siliyor pis herif?"
Çok teşekkürler.
Teşekkürler Beacon Tiyatrosu.
Hepiniz harikaydınız.
Güzel.
Teşekkürler.
DONALD ve JANICE SILVERMAN İLE
BETH ANN ve JOHN O'HARA'YA ADANMIŞTIR
TİKİ OLACAĞIMA KÖHNE OLURUM
Ben Çılgın Sophie'nin kocasıyım.
Büyük mağazaların sizi pahalı mağazalarına çekmek için
yaptıkları şeyler midemi bulandırıyor.
AVM'de gezin ama paranızı Crazy Sophie's'te harcayın.
En iyisini alacak kadar önemsiyor ama o parayı vermeyecek kadar cimriyseniz
Crazy Sophie's Factory Outlet'e gelin.
Bu benim ilk seferim. Adı ne boksa artık.
Ve gelecekte olacaklardan sadece biri.
Güleceksin Ağlayacaksın
Batıracaksın İç çekeceksin
Feminist böyle görünür işte!
Seninle bir şey konuşmam lazım.
Öyle mi?
Düşünüyordum da...
-Dinliyor musun? -Evet.
Artık acil arama listemde olabileceğini sanmıyorum.
Bilmiyorum, bence olmalıyım.
Pekâlâ, yanımda olsan iyi edersin.
Tamam.
-Hâlâ tatlı kız arkadaşınla mısın? -Evet.
Ne dedi?
Hâlâ tatlı kız arkadaşınla mısın?
Sevgilime çakmaya mı çalışıyorsun?
-Merhaba tatlım. -Selam Sarah.
Şabat olduğu için seni arayayım dedim.
Bisikletim için yeni bir akü aldım.
Adamı bulduğun için çok teşekkür ederim, bayıldım.
Bununla Fargo'ya kadar gidebilirim.
Uçak biletlerini iptal et çünkü bunda bayağı güç var.
Neyse, ya da New Hampshire'da dedikleri gibi, neyse ne,
seni seviyorum, umarım iyisindir.
Güle güle. Bu lanet şey nasıl kapanıyor?
Alt yazı çevirmeni: Aykut Ozan Taş