Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Lang geleden…
maakte een groep zeeleeuwen een bijzondere reis.
Vanaf de westkust van Amerika zwommen ze de Stille Oceaan in.
Ze ontdekten er een paradijs…
geïsoleerd van de rest van de wereld…
en gemaakt door vuur en water.
Elk eiland heeft z'n eigen specifieke karakter…
en op elk eiland leven unieke verschoppelingen…
die er door toeval zijn beland.
En onder het wateroppervlak bevindt zich een unieke onderwaterwereld.
Tegenwoordig zijn de afstammelingen van die eerste zeeleeuwen…
de baas in deze wateren.
Op een avond, aan een rustig strand…
komt een jong vrouwtje, Luna, uit het water.
Dit eiland is haar leefgebied.
Een toevluchtsoord voor zowel haarzelf als haar pasgeboren jong.
Leo.
Zeeleeuwen krijgen meestal maar één jong per keer.
Dus voor Luna is Leo het dierbaarste geschenk ter wereld.
De eerste week zal ze hier bij hem blijven…
terwijl ze elkaars roep en geur leren onthouden en hun band versterken.
Deze kleine kolonie zeeleeuwen bestaat bijna volledig uit vrouwtjes en jongen.
Maar er is natuurlijk ook nog het dominante mannetje.
Hij is hier de baas.
Volwassen mannetjes vechten om vrouwtjes, en dit mannetje is nu de kampioen.
Vanaf het begin heeft elk jong een eigen persoonlijkheid…
die z'n karakter uiteindelijk zal vormen.
De meeste jongen blijven dicht bij hun moeder.
Maar Leo wil de dingen graag zelf uitzoeken.
Zoals zwaartekracht.
Wanneer hij eenmaal kan lopen, zijn de mogelijkheden eindeloos.
Wat hij vooral moet leren, is hoe je je moeder terugvindt.
Nee. Verkeerde moeder.
Bij haar moet je zijn.
Terwijl de dagen verstrijken, groeit Leo snel…
dankzij de voedzame melk van z'n moeder.
Al gauw besluit Luna dat hij klaar is voor z'n eerste test.
Het mannetje controleert of alles veilig is.
Het land is een veilige plek voor jongen, maar het water niet.
Voor deze kust zwemmen haaien.
Ze komen altijd langs als de jongen net zijn geboren.
Als hij het groene licht geeft, kan Leo veilig voor de eerste keer het water in.
Moet dit nou echt?
Dit is de overgangsrite van een jonge zeeleeuw.
Zwemlessen.
Luna blijft voortdurend bij hem.
Zeeleeuwjongen kunnen een week na hun geboorte zwemmen.
Dit is een enorme prestatie.
Misschien kan Leo ooit een groot, dapper mannetje worden.
Tijd om af te drogen met behulp van de zandtechniek.
Dat valt niet mee.
Leo's eerste zwemles is uitstekend verlopen.
Als het tijd is om te gaan slapen, begint er een schitterende lichtshow.
De Galapagoseilanden zijn zo geïsoleerd van de rest van de wereld…
dat de sterren hier feller stralen dan op vrijwel elke andere plek op de wereld.
De volgende ochtend volgt Leo moeder Luna naar de waterkant.
Maar dit is geen zwemles.
Dit is iets wat ze alleen moet doen.
Voor volwassen zeeleeuwen is elke dag op het droge een dag zonder voedsel.
Luna moet weer de zee in om zich te voeden en haar melkvoorraad aan te vullen.
En Leo heeft geen keus, hij moet achterblijven.
Leo is nog nooit alleen geweest.
Kan hij met hen vriendjes worden?
Sally Lightfoot-krabben.
Klinkt vriendelijk.
Waar ga je heen?
Vrienden maken is moeilijk.
Een leguaan.
Misschien kan hij Leo's…
Niet bepaald amicaal.
Zal hij ooit een maatje vinden?
Luna bevindt zich een heel eind de zee in en heeft maar één doel.
Vis.
Er zijn nog meer hongerige zeeleeuwen.
Samen vormen ze een eliteteam van jagers.
In een beschutte inham gaan ze hun plan uitvoeren.
Luna is een ervaren jager en gaat voorop zwemmen.
Ze drijven de vissen richting de inham.
Maar ze moeten zelf ook oppassen, want er zijn vandaag meer roofdieren op jacht.
Zwartpunthaaien.
De achterste zeeleeuwen moeten de haaien extra goed in de gaten houden…
en deze jacht snel afronden.
Aan de voorkant van de groep wordt het water ondieper en raken vissen in paniek.
Ze zitten vast.
Nu komt er een derde groep bij. Bruine pelikanen.
Piraten.
De zeeleeuwen voeren hun aanvalstempo op om de haaien voor te blijven.
Maar nu pakken de pelikanen de vissen…
net voordat de zeeleeuwen ze het strand op kunnen drijven.
Ze laten de zeeleeuwen al het werk doen en pakken dan de prooi af.
En Luna kan daar niets aan doen.
De zeeleeuwen houden niets over.
Deze jongens slikken drie of zelfs vier vissen tegelijk door.
Ze zijn zo gulzig dat ze zelfs elkaar beroven.
Luna kan alleen maar toekijken, verbijsterd door de enorme vraatzucht.
Maar ze is niet van plan om die dieven te laten winnen.
Op hun thuiseiland…
oefent Leo z'n zeeleeuwenroep.
Een jong uit de buurt, Maya, komt hem even onderzoeken.
Ze weet niet zeker of Leo de geurtest doorstaat.
Maar voor je het weet, zijn ze samen op weg naar het strand.
Leo heeft eindelijk een maatje.
Iemand die net als hij graag de omgeving verkent.
Het is duidelijk dat deze twee echte zeedieren zijn.
En net als z'n moeder is Leo erg goed in het bijeendrijven van vissen.
Verderop in zee zoekt Luna een nieuwe school vissen voor het team.
De groep jagers komt bijeen voor een tweede poging.
Alweer die jongens?
Kom maar op.
Deze keer zijn de zeeleeuwen de haaien te snel af.
Het team zwemt perfect in formatie.
De pelikanen gaan weer samen op rooftocht.
Nu drijven de zeeleeuwen de vissen verder het strand op en duwen de pelikanen opzij.
Eindelijk kunnen de hardwerkende jagers genieten van hun buit.
Luna en haar vrienden kunnen zich volstoppen.
Pelikanen zijn niet welkom.
Geef me die vis en donder op.
Luna vult haar maag.
Nu heeft ze alles om Leo te voeden.
En ze heeft die roofzuchtige pelikanen op indrukwekkende wijze verslagen.
Luna is nu twee dagen weg, en Leo heeft in die tijd z'n grenzen verlegd.
Hij is op weg naar de andere kant van het eiland.
Hallo daar.
Vriendjes maken zal hier niet meevallen.
Niet de andere moeders benaderen.
Leo waagt zich nog verder op de met lavagesteente bedekte kust.
Wat is het hier warm.
Hij moet uit de zon weg.
Misschien even zwemmen?
Leo is dol op de zee.
Maar dit is niet z'n knusse thuisstrandje.
Dit zijn scherpe rotsen, en het wordt vloed.
Al gauw is hij door water omringd.
Hier hebben z'n zwemlessen hem niet op voorbereid.
Het schuimende water trekt hem naar beneden.
Eindelijk bereikt Leo rustiger water.
En dan klinkt er ineens een roep boven het geluid van de golven uit.
Hij kent die roep. Maar waar is ze?
Hij is volledig uitgeput.
Hij kan haar niet vinden.
Daar is ze dan.
Mama is weer thuis.
Leo heeft zich in z'n eentje uitstekend weten te redden.
En dankzij het voedsel van haar jachtpartij…
kan Luna hem met veel verse melk voeden.
Er is bijna een jaar verstreken.
Op Leo's mangrove-eilandje is er wel wat veranderd.
Op het strandje waar hij werd geboren, is het erg druk geworden.
Vanuit andere eilanden zijn hier honderden zeeleeuwen gekomen.
Het is niet meer wat het was.
Het is natuurlijk fijn dat Luna er is, maar er is een nieuw probleem.
De laatste tijd is het dominante mannetje geen vriendelijke beschermer van Leo meer.
Integendeel.
Leo is geen jonge zeeleeuw meer…
dus is hij veel minder welkom op een strand vol vrouwtjes.
Hij snapt niet waarom het mannetje hem van z'n moeder wil scheiden.
Ooit keek hij tegen hem op.
Luna heeft 'm de allerbeste start gegeven, maar haar taak zit er nu bijna op.
Leo kan voorlopig nog rond z'n eiland spelen…
maar er komt een moment dat hij deze plek moet verlaten.
Hier beneden heeft hij tenminste niet met het dominante mannetje te maken.
Anders dan de meeste zeezoogdieren…
bewegen zeeleeuwen zich voort met hun voorste zwempoten, niet hun staart.
Daardoor zijn ze ontzettend behendig in het water.
De komende jaren verbeteren jonge dieren de vaardigheden die ze later nodig hebben.
En voor Leo begint dat met het verkennen van de zee.
De Devil's Crown, de overblijfselen van een oude vulkaan…
en de ideale bestemming voor een jonge, verdreven avonturier.
Leo is nu vier jaar, en niet meer welkom op het strand dat ooit z'n thuis was.
Maar de prachtige taferelen op het eiland ernaast zijn een fijne afleiding.
De zeeleeuwen hier duiken dieper en langer achter elkaar dan andere zeeleeuwsoorten…
en bereiken daarbij dieptes tot wel 600 meter.
En hoe dieper Leo duikt, hoe mooier de taferelen worden.
Snappers…
koraalvlinders…
en zelfs een kogelvis.
Maar het mooiste is dat Maya komt kijken hoe het met hem gaat.
Ze kent dit eiland al, en weet waar ze potentiële vriendjes kan vinden.
Maar niet iedereen wil vriendjes met hen worden.
Toch blijven ze het proberen.
Oké, dit ben ik beu. Wie is de volgende?
Witpunthaaien.
Het zijn nachtelijke roofdieren.
Overdag willen ze gewoon een plek om te rusten.
Dat gaat nu niet door, want als zeeleeuwen willen spelen, dan gebeurt dat ook.
Vandaag spelen ze: achtervolg de haai.
Kan ik hier nog bij?
Ik heb je gevonden.
Leo weet dat hij alleen aan deze kant moet bijten en niet daar waar de tanden zitten.
Zeeleeuwen… Ik haat dit spelletje.
Maya heeft hier geen vriendjes gemaakt, dus besluit ze weer naar huis te gaan.
Maar Leo niet.
Ze weten dat het mannetje hem op zijn leeftijd niet meer in de kolonie toelaat.
Hij neemt afscheid van z'n maatje.
Leo kan niet meer terug. Alleen maar verder.
Leo klimt een nabijgelegen eiland op.
Española.
Het is nogal druk hier.
Maar hij kan even dutten en opwarmen na z'n duik.
Wat bekende gezichten…
en nieuwe gezichten.
Waar Leo vandaan komt, zijn geen nazcagenten.
Beslist niet de zandstranden waar Leo op had gehoopt.
Maar nu heeft hij gewoon een slaapplaats nodig.
Wat hij niet weet, is dat hier meer dan alleen genten zijn.
Er zijn ook galapagosalbatrossen, en het is paartijd.
Dit kan een probleem worden.
Ze zoeken partners voor het leven, dus dit ritueel is niet alleen voor de show.
Het kan 20 minuten duren.
Er wordt met snavels geklakt…
gebogen…
heen en weer gezwaaid…
gesnaterd…
en om het af te maken, is er de stille schreeuw.
Bijna elke galapagosalbatros ter wereld komt hierheen om te paren.
En het is een ontzettende herrie.
Daar gaat z'n rust.
Leo kan niet terug naar z'n strand…
en dus zwemt hij verder, op zoek naar een gastvrijere plek.
Niet alleen Leo, maar ook de Galapagoseilanden maken een soort reis.
Door de vulkanische activiteit zijn ze in beweging en veranderen ze voortdurend.
En misschien dat een van de eilanden ooit de habitat van Leo wordt.
Uiteindelijk vindt Leo een eiland waar de kustlijn ruig en open is…
en de deining toeneemt.
Als Leo iets niet kan weerstaan…
is het wel surfen.
Ineens zwemt er een andere zeeleeuw met Leo mee.
Samen met andere jonge ballingen.
Het is een vrolijke boel, en Leo doet een spelletje: vang de zee-egel.
Maar op dit rif kunnen spelletjes een hoge tol eisen.
Leo bespeurt iets.
Wegwezen hier.
Het scheelde weinig, maar ze wisten allemaal te ontkomen.
Een galapagoshaai van drieënhalve meter jaagt op jonge zeeleeuwen.
Er zijn geen volwassenen om hen te beschermen, dus neemt Leo het voortouw.
Als hij z'n angst niet overwint, wordt hij nooit een dominant mannetje.
De rest volgt hem.
Leo gaat met deze haai de strijd aan.
Toen hij de witpunthaaien achtervolgde, ontdekte hij…
dat haaien er niet tegen kunnen als je in hun staart bijt.
Hij doet het voor.
Eindelijk trekt de haai zich terug. Hij is het beu.
Toen het gevaarlijk werd, kwam Leo in actie en wist hij de haai te verjagen.
Erg weinig zeeleeuwen worden een dominant mannetje…
maar Leo laat zien dat hij er misschien het karakter voor heeft.
Hij laat z'n surfende vriendjes achter zich en gaat alleen verder.
Maar nu met een veel machtiger gevoel.
In de wateren rond de Galapagoseilanden komen meer dan 500 vissoorten voor.
Voor een eenzame zeeleeuw is vis vangen in open water bijna onmogelijk.
Maar er zijn andere manieren.
Sommige vissen verbergen zich in rotsspleten.
Gelukkig is Leo geduldig.
Zeeleeuwen hebben de langste snorharen van alle zoogdieren en voelen elke trilling.
Terwijl Leo overal zoekt, bedenkt hij iets.
Als hij belletjes in de rotsen blaast, kan hij de vissen verdrijven.
Hebbes.
Het is 'n begin, maar hij moet meer vangen als hij een dominant mannetje wil worden.
Leo gaat verder.
De Galapagoseilanden zijn over een enorm gebied verspreid.
60.000 vierkante kilometer.
Zeeleeuwen moeten dus enorme afstanden afleggen.
Tot nu toe heeft Leo in z'n leven nog maar enkele plaatsen verkend…
maar de Galapagos bestaan uit meer dan 100 grote en kleine eilanden en rotsen.
Allemaal hebben ze karakteristieke eigenschappen die ze bijzonder maken.
Pasgevormde eilanden zijn gewoon kale rotsen.
Afgekoelde lava waarop het leven maar moeilijk kan aarden.
Op oudere eilanden hebben planten zich ontwikkeld…
en rijke, gevarieerde leefgebieden gecreëerd.
In het meest westelijke deel van de archipel ligt Fernandina…
het jongste eiland.
Aan de oppervlakte ziet het er onherbergzaam uit.
Maar onder water is het een heel ander verhaal.
Door de diepe stromingen komen er langs deze kustlijn enorm veel diersoorten voor.
Het water is zo koud dat hier zelfs pinguïns leven.
Leo heeft dit soort leguanen op z'n thuiseiland gezien, maar wat doen ze hier?
Deze zeeleguanen zijn de enige hagedissen op aarde…
die zo zijn geëvolueerd dat ze onder water kunnen zwemmen.
Ze eten vrijwel uitsluitend algen.
Maar de lokale rifbaarzen willen niet dat deze landwezens…
hierheen komen om zich tegoed te doen aan wat ze maar willen.
Ze vernielen hun voortuinen.
En dat pikken ze niet.
De leguaan heeft er genoeg van.
Maar nu is Leo aan de beurt.
Leo weet hoe het is als je niet welkom bent.
Jij kunt goed zwemmen, hoor.
Na een lange, enigszins vervelende duik…
keert de leguaan terug naar de lavarots waarop hij leeft.
Vele andere dieren leven ook hier.
Duizenden.
Hun voorouders behoorden tot de eerste dieren die hier aankwamen.
Niet echt een warm welkom voor Leo.
De hagedissen niezen het zout water uit dat zich tijdens het duiken ophoopt.
Leo ziet ook andere eilandbewoners, die stiekem door de rotsen heen glijden.
Galapagosracers.
Er komen er honderden bij elkaar.
Ze wachten allemaal op één ding.
Pasgeboren leguanen.
Hij kan geen kant op.
Dit is echt een afschuwelijke plek.
De kleintjes die het halen zijn veilig bij de volwassen leguanen.
Fernandina bestaat nog niet zo lang.
In het midden bevindt zich een actieve, borrelende vulkaan.
Een tikkende tijdbom.
Door aanhoudende vulkanische activiteit verandert het landschap voortdurend.
Maar deze barre lavarotsen hebben Leo ook iets te bieden.
Deze puntige, ongelijkmatige kustlijn is een perfect jachtterrein.
En nu hij volwassen is, is Leo klaar om grotere prooien te vangen.
Veel grotere prooien. Geelvintonijnen.
Ze wegen soms wel 60 kilo.
En ze kunnen 65 kilometer per uur zwemmen. Twee keer zo snel als een zeeleeuw.
En net als Leo denkt dat hij hier helemaal alleen is…
verschijnt er een andere zeeleeuw van een buureiland…
die graag samen met Leo wil jagen.
Ze lijken niet te weten hoe ze dit moeten aanpakken.
Ze lijken makkelijk bijeen te drijven.
Maar zodra ze dichtbij komen, weten ze te ontsnappen.
Leo heeft er bijna een te pakken, maar ze zijn nauwelijks vast te houden.
Ze zijn razendsnel.
Nou, dit haalt dus niets uit.
De mogelijkheden zijn uitgeput, en Leo gaat eens in de rustige inhammen kijken.
Daar leeft een oud, verdreven mannetje.
Het is een beetje een gok, maar Leo gaat kijken of hij hem misschien wil helpen.
Een volwassen mannelijke zeeleeuw wakker maken is niet zo verstandig.
Maar als Leo vrienden wil maken, kan hij heel overtuigend zijn.
Warempel, Leo weet hem over te halen om mee te gaan jagen.
Wat Leo niet weet van dit oudje…
is dat hij op het gebied van tonijn vangen legendarisch is.
De twee jongere zeeleeuwen gaan voorop…
terwijl de meester volgt.
Leo en z'n maat achtervolgen ze door de hele inham…
en de oude meester blokkeert de uitgang.
Z'n traagheid compenseert hij met intelligentie.
Hij weet dat de tonijnen snel zijn, maar ook snel moe worden.
Uiteindelijk gaan ze er één vis uitpikken.
Uiteindelijk heeft de tonijn geen energie en geen water meer.
De jonge zeeleeuwen gaan opzij…
zodat de oude meester kan laten zien hoe je zo'n joekel aanpakt.
Hiermee kan hij z'n spieren kweken.
En door de oude baas weet hij nu dat niet alle volwassenen mannetjes vijandig zijn.
Het is aan Leo om te besluiten wat voor mannetje hij zelf wil worden.
De vulkaan is uitgebarsten en spuwt gesmolten gesteente over het eiland.
Wanneer de lava van 1100 graden de zee in stroomt, verdampt het water meteen.
Fernandina staat in brand.
En Leo wordt gedwongen om weer verder te gaan.
Een opgroeiende zeeleeuw zonder thuis.
Het is drie jaar later, en Leo is nu zeven jaar oud.
Tijdens z'n reis langs de Galapagos zag hij dode vulkanen en lava-uitbarstingen.
Maar mooie vulkanische activiteit kende hij nog niet.
Tot vandaag.
Hete gasbellen van gesmolten magma borrelen op uit de zeebodem.
Het lavagesteente zat hier tijdens het afkoelen vol met deze bellen.
Daardoor heeft het een unieke ruwe textuur.
Perfect om tegenaan te schurken.
Leo ontdekt vrouwtjes die hem verwelkomen in hun kleine spa…
en hem graag laten zien hoe je je huid moet peelen.
Na alle ontspanning…
zwemt Leo mee als ze teruggaan naar hun thuiseiland.
Dit ondiepe water lijkt op z'n oude habitat.
Deze schitterende uitgedoofde vulkaan is het eiland Beagle.
De beschutte zandkust is een perfecte habitat voor zeeleeuwen.
Leo heeft het getroffen.
Een strand vol vrouwtjes.
Eindelijk een gemeenschap waar hij bij kan horen.
Maar waar een fijn strand is, is ook altijd een dominant mannetje.
En hoe fijner het strand, hoe groter het dominante mannetje.
Leo had niet verwacht dat hier concurrentie zou zijn.
Veel te groot voor hem.
Maar hij heeft een idee.
Misschien niet het beste idee, maar beter dan het alternatief.
Eén ding is zeker, die grote joekel zal hierboven niet kunnen komen.
Hij ligt gewoon te wachten. Daar beneden…
Even dacht Leo dat hij iets goeds had gevonden.
Maar hij kan het helaas nog niet tegen het dominante mannetje opnemen.
En tot die tijd…
heeft hij nog geen eigen gemeenschap.
Een stille aftocht.
Hij moet gewoon even bedenken hoe hij beneden komt…
zonder je-weet-wel te wekken.
Het is misschien toch beter om achterom te gaan.
Het is niet elegant…
maar zo lukt het wel.
Leo is voor de tweede keer in z'n leven verdreven.
Hij zwemt noordwaarts, naar de meest afgelegen eilanden in de archipel.
Zeeleeuwen doen soms dagen over dit soort afstanden.
Maar zelfs hier, in het uitgestrekte blauwe water, zijn levende wezens.
Een 'prooibal' van Californische sardines.
Dit is een buitenkansje voor Leo, want hij wil een flinke vetlaag opbouwen.
De veranderende vormen en kleuren zijn betoverend.
Maar al gauw merkt Leo dat het weinig uithaalt.
Gelukkig komt er een grote groep zeeleeuwen om te helpen.
Het is een georganiseerde chaos.
Van alle kanten doorboren ze de prooibal.
Ze drijven ze naar elkaar toe.
Eindelijk kan Leo zich volstoppen.
Een prooibal is een drijvend schouwspel…
dat zelden lang duurt.
Als hij vertrekt met een buik vol sardines…
ziet hij de rest aan het oppervlak drijven.
Ver uit de kust kunnen ze zich niet opwarmen na hun duik…
en steken ze hun zwempoten uit het water om ze als zonnepanelen te gebruiken.
Het is zonder meer…
creatief.
Maar Leo heeft er geen behoefte aan. Hij zwemt zo ver mogelijk naar het noorden.
Aan de horizon zag hij een eiland.
Darwin. Het meest afgelegen gedeelte van de Galapagoseilanden.
Voor Leo is dit de rand van de wereld.
Zeeleeuwen kunnen maar een beperkte tijd in zee blijven.
Dan moeten ze zich aan wal opwarmen.
De sprong timen is ongelofelijk moeilijk.
Doe je het verkeerd, dan kun je te pletter slaan.
Wonder boven wonder heeft hij een richel gevonden waar hij eindelijk kan rusten.
Het eiland dat het dichtst bij Darwin ligt, Wolf, heeft een duister geheim.
Nazcagenten kunnen grote afstanden over de oceaan afleggen om hier te paren…
maar deze vogeltjes kunnen dat niet. Ze zijn hier gestrand…
en van de schaarse vegetatie hier kunnen ze niet leven.
Dus moeten ze verregaande maatregelen nemen.
Dit zijn vampiergrondvinken.
Ze drinken het bloed van de nazcagenten die hier nestelen.
Hun verre voorouders aten alleen parasieten van de veren van de genten.
Omdat die daar baat bij hadden, tolereerden ze deze kleinere vogels.
Maar in een bepaalde periode, door isolatie en evolutie…
zijn deze zangvogeltjes in bloed zuigende carnivoren veranderd.
Deze meest noordelijke eilanden bieden Leo alleen steile rotsen en beukende golven.
Hij heeft geen keus en moet z'n reis voortzetten.
De komende jaren zal Leo elke uithoek van de Galapagoseilanden verkennen.
Al hun wezens…
en al hun magie.
Z'n levenslange zoektocht heeft hem al heel veel geleerd.
Maar het belangrijkste heeft hij nog niet gevonden:
een thuis.
Tien jaar geleden verliet Leo z'n thuisstrand en z'n moeder en Maya.
Nu hij volwassen is, zoekt hij nog steeds z'n eigen plek op een van deze eilanden.
Het zoveelste eiland met gevaarlijke steile rotsen en geen stranden.
Leo heeft het allemaal al gezien en is overal op voorbereid.
Hij is nu ouder en wijzer, en zelfverzekerder.
Hij durft grotere risico's te nemen.
In deze tunnel is een stroming die hem naar binnen lijkt te trekken.
Misschien gaat hij ergens heen.
Er is een opening.
Een geheim strand.
Dat lijkt wel een paradijs.
Maar hij weet nu dat hij niet op de eerste indruk moet afgaan.
En jawel, dit strand is al bezet.
Maar Leo is geen bange jonge zeeleeuw meer.
En nu is hij net zo groot als dit dominante mannetje.
Uiteindelijk geeft het oude mannetje het op.
Leo wijst hem de uitgang.
Na een zoektocht van jaren…
door de hele Galapagos-archipel, heeft Leo eindelijk een thuis gevonden.
Z'n moeder Luna, die z'n avontuurlijke geest heeft gestimuleerd…
die voor hem zorgde en hem alles leerde…
zou trots zijn geweest op het mannetje dat hij nu is.
In de loop der tijd zullen hier meer zeeleeuwen arriveren.
Die hoeven haaien niet te vrezen…
zolang Leo hier een oogje in het zeil houdt.
De vrouwtjes en jongen die hier leven zullen veilig zijn.
Leo heeft elke uitdaging op z'n lange en schitterende eilandenreis overwonnen.
Nu is hij klaar om de leiding te nemen…
en z'n eigen gezin te stichten op z'n eigen strand.
Dit is zijn beloning. Dit is zijn moment.
Dit is zijn thuis.
Kijk dat eens. Het spectaculairste dat ik ooit heb gefilmd.
Ondertiteld door: Robert Pullens