Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Tuż przed zjazdem wszystko cichnie.
Pozostaję tylko ja w tej chwili.
Wtedy ruszam.
Czuję wiatr, prędkość i adrenalinę.
Żadnych myśli, żadnych pytań.
Tylko wolność i bycie w chwili.
Zanim pojawiły się medale, oczekiwania i kłopoty,
nie chodziło mi o wygrywanie.
Chodziło o wolność, latanie i frajdę.
AKT 01 - FRAJDA
LA ROCHE, SZWAJCARIA OKRĘG GRUYÈRE, KANTON FRYBURG
[mówi po francusku]
PROFESJONALNA ZAWODNICZKA FREESKIINGU
[mówi po francusku]
Zaczęło się to, gdy miałam dwa lata.
Rodzice zabierali mnie i starszą siostrę na narty prawie co weekend
przez ponad 10 lat.
To było moje hobby.
Gdy byłyśmy już dość duże, by się wymknąć,
chodziłyśmy do lasu, żeby jeździć bez tyczek.
Byłyśmy super i robiłyśmy głupie rzeczy, typu zjeżdżanie
po nieznanym stoku.
Mała Mathilde nie bała się niczego.
Gdy tylko nabrała pewności siebie,
nie było siły, która mogłaby ją powstrzymać.
W końcu poprosiłam tatę o narty twin tip
do freestyle‘u.
Mama zabrała mnie na zawody.
Poznałam organizatorów obozów dla młodzieży. W Szwajcarii
nazywano je Ski Romand.
Mieli grupę freestyle‘u.
Trenowaliśmy i jeździliśmy na obozy.
Pierwsze wrażenie o niej?
Miała niezły styl.
Wszyscy na nią patrzyli.
„Kim ona jest? Jest niesamowita”.
Na wolnym torze od razu zauważyliśmy,
że jest świetna technicznie.
Już wtedy miała jakby swój styl jazdy
i odwagę.
Elinah!
Nabiera prędkości z przodu.
Szybko się rozwijałam.
Jeździłam z tą drużyną przez dwa lata.
Wtedy wybrano mnie na igrzyska młodzieży.
Poszło mi słabo.
Miałam jeden słaby zjazd.
Widziałam zjazdy innych,
poznałam je i zobaczyłam ich poziom.
Zdołowałam się.
Bo mogłam być na tym podium,
gdyby mój zjazd był taki,
jak chciałam.
Wtedy zapłonął we mnie ogień rywalizacji
i głód dążenia do podium.
Po tych zawodach coś się zmieniło.
Coś zaiskrzyło.
Uwierzyłam, że mogę to zrobić.
Zamienić pasję w styl życia.
Pojawiło się we mnie pytanie, jak daleko mogę dotrzeć.
AKT 02 - OGIEŃ
Na X Games trzeba zostać zaproszonym.
Mnóstwo tam mediów.
Myślałaś o tym?
Są bardzo elitarne.
Jest tam dużo presji, aby dobrze wypaść.
Może to zmienić dużo w karierze.
NORWEGIA
Owacje dla Mathilde Gremaud!
Mathilde Gremaud, na drugim miejscu, spisuje się fantastycznie.
Nie do wiary!
Mathilde Gremaud robi switch double rodeo 1080.
Kończy w pierwszej piątce.
Ojej.
Wygrałam tamte X Games w Norwegii.
Po raz pierwszy spróbowałam na śniegu switch 1080.
Tak chciałam i udało się.
Zrozumiałam,
że to moje miejsce i mam do niego prawo.
Kiedy zdecydowałaś się to zrobić?
Chwilę przed.
Chwilę przed startem?
Tak. Poszło idealnie.
Dwa tygodnie po X Games zerwałam więzadło stawu kolanowego.
To chyba wtedy zdałam sobie sprawę,
że to jest teraz moja praca, moje zajęcie,
a nie mogę tego robić.
Wszystko na raz mnie uderzyło.
Sukces w moim pierwszym sezonie,
potencjał, który w sobie widziałam,
marzenia, które zaczęły się wyłaniać.
Nie spodziewałam się, że pójdzie mi aż tak dobrze.
A teraz wszystko to mi odebrano.
Tak, było to dla niej bardzo trudne.
Cała ta niepewność odnośnie tego, co się wydarzy.
Nigdy wcześniej nie miała kontuzji.
To było poważne.
Czy zmieni to jej przyszłą karierę?
Jak będzie to miało wpływ?
Zrobiłam rezonans magnetyczny.
Lekarz mówił, że nie wygląda to dobrze, niczego tam nie widzi.
Kolano jest poluzowane.
Słyszałam, jak ludzie mówili,
że na Olimpiadzie
mogłoby mi dobrze pójść.
Zrozumiałam, że to marzenie może się nie spełnić
i muszę czekać kolejne cztery lata, jeśli w ogóle się uda.
Trzy tygodnie po operacji były dla mnie piekłem.
Odepchnij się. Opuść.
Do góry. Właśnie tak.
Jedynym celem
było wtedy to,
żebym w ogóle wystartowała.
Było dla nas jasne, co trzeba zrobić.
Właśnie nauczyła się switch double.
Za pierwszym razem.
Kluczowy punkt w jej karierze.
Pierwszy double w zawodach.
Udał się.
A więc czy coś może pójść nie tak?
PJONGCZANG
Tor był trudny, wysokie poręcze
i żadnych przerw między przeszkodami.
Na ostatnim zjeździe treningowym
miała upadek.
Ześlizgnęła się z poręczy i upadła na głowę.
Mocno uderzyłam głową. Bałam się.
Nie pamiętałam, co się wydarzyło.
To było bardzo przerażające.
Była tak bardzo zdenerwowana,
że myśleliśmy,
czy to aby nie wstrząśnienie mózgu.
Nie wiedzieliśmy, czy następnego dnia wystartuje.
Poszłam do lekarza.
Powiedział, że ze swojej strony
nie widzi przeciwwskazań do startu.
Na linii startu,
po tym wszystkim, po urazie kolana,
po poprzednim dniu,
byłam wdzięczna, że mogę wystartować.
Rozpoczął się finał. Pierwszy zjazd
miałam całkiem niezły. Wykonałam switch dub 10
na ostatnim skoku.
Byłam na najlepszej drodze do medalu.
Sarah była na pierwszym, a ja na drugim miejscu,
i tak już pozostało.
To było nieźle odjechane.
Nie spodziewałam się tego.
To był obłędny powrót.
Pierwsze zawody po kontuzji kolana i dziesięciu miesiącach przerwy.
Nadal młoda zawodniczka. Pierwsze wielkie zawody.
I była druga.
To był szalony dzień.
Atmosfera była elektryzująca.
Nie byliśmy tam osobiście, ale mimo to czuliśmy się razem.
Byliśmy przeszczęśliwi.
Mieliśmy nadzieję na podium.
To było jak wisienka na torcie.
Miałam olimpijski medal.
Skupi się na mnie dużo uwagi.
Bardzo wiele się zmieni.
Stojąc na podium, udowodniłam sobie,
że jestem zawodową sportowczynią.
Ogień zapłonął.
Nie tylko zabiegałam o medale.
Byłam na właściwej drodze.
Sprawdzałam, jak daleko mogę
przesunąć granicę w rozwoju kobiecego sportu.
PIERWSZY W HISTORII SWITCH DOUBLE CORK 1440 KOBIET
To bardzo ryzykowne uczyć się dużych trików na zawodach.
Mnóstwo rzeczy może się nie udać.
Kusiło mnie wykonanie switch 14.
Oglądałam na Instagramie filmiki z tym trikiem chłopaków,
którym się udało, i nagrywałam je.
Oglądałam je w kółko, żeby dobrze utrwalić sobie obroty.
Po jakimś czasie wyobrażałam sobie, jak robi to moje ciało.
Wizualizowałam to sobie.
Druga część nie była dla mnie problemem.
Pierwsza część była dla mnie bardzo nowa.
Musiałam to złożyć.
To ważne mieć takie cele.
Utrzymuje to przy życiu pasję.
PIERWSZA PRÓBA
Do dzieła!
Trik się udał.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Jechałam dalej.
Musiałam unieść ramiona.
Cieszyłam się.
Serce waliło mi jak oszalałe.
Było super.
Moją pierwszą reakcją na jej switch 14
był szok.
Nie wierzyłam w to.
Udało jej się za pierwszym razem.
Klasyczny styl Mathilde.
Zawsze, gdy robi coś po raz pierwszy,
to jest to doskonałe.
Bez zawahania, podręcznikowo.
Mathilde ma chyba analityczny umysł,
dzięki któremu wizualizuje sobie triki
i je wykonuje.
Switch 14 i inne nowe triki,
które jej się udały, rozwijają tę dyscyplinę.
Wszystkim to imponowało.
Przez to też chcę próbować
czegoś nowego, podobnie jak ona.
Ta chwila, zanim grawitacja przypomni sobie o mnie.
Zawieszenie w nieważkości, między niebem a ziemią.
Strach i wolność.
W tej chwili nie spadam, nie ląduję, ale po prostu lecę.
Mając 20 lat, byłam pierwsza na świecie.
Najmłodsza zawodniczka freeskiingu z medalem olimpijskim.
Czułam, że wszystko jest możliwe.
Tak myślałam:
„Niesamowite. Rób tak dalej”.
Myślałam, że znalazłam swój rytm.
Wtedy stało się coś, na co nie byłam gotowa.
AKT 03 - LATANIE
Czas przed Pekinem był trochę jak kolejka górska.
Nie rozwijałam się tak, jak bym tego chciała lub sobie to wyobrażała.
W końcu Misra wpadł na pewien pomysł.
Chciał zbudować niewielką drużyną dodatkową,
wspólnie polecieć do Pekinu
i zdobyć dwa złota.
Wszyscy dowiedzą się, że jestem najlepsza.
Mówiłem Mathilde, że widzę w niej wszystko.
Powinna mieć jasny cel.
Dwa złote medale, w big air i slopestyle.
Na to trenowaliśmy.
Bardzo zmotywował mnie jego pomysł.
Rozmawiał o tym z federacją,
gdzie od lat pracował.
Zdaje się, że rozmowy nie poszły po jego myśli.
Federacja odpowiedziała,
że nie mogą potwierdzić naszego udziału w igrzyskach.
Przez kilka tygodni prawie o tym nie gadaliśmy.
W międzyczasie otrzymał
inne oferty, zwłaszcza jedną.
Chodziło o innego zawodnika.
Musiałem podjąć decyzję w ciągu kilku tygodni lub miesięcy.
W tamtej chwili otrzymałem szansę
polecieć do Pekinu z innym topowym sportowcem
i walczyć o złoto.
Zostawiłem Mathilde i poleciałem z tym drugim sportowcem.
Nie spodziewałam się tego.
Z naszych rozmów wynikało jasno,
że jeśli nie uda mu się polecieć tam ze mną,
to tym bardziej
nie poleci tam z kimś innym.
Próbowałem wytłumaczyć jej, że ją rozumiem i bardzo mi przykro,
że na tą chwilę nie mogę zrobić dla niej nic więcej.
Naprawdę poczułam się zdradzona.
Widywaliśmy się i nie rozmawialiśmy ze sobą,
ale w sercu nadal czułem radość,
gdy dobrze jej szło.
Zmagałem się z tym w sobie.
Przez jakiś czas nie byłam zbyt optymistyczna.
Przestałam myśleć o Pekinie.
W którejś chwili zaczęłam patrzeć na to jak na wyzwanie.
Zwróciłam się do Grega.
Uścisnęliśmy sobie dłonie i ruszyliśmy po podwójne złoto.
Śmialiśmy się.
Kroczyliśmy razem jedną ścieżką.
Do dzieła.
Zamiast się przygotowywać, czułam się
trochę tak, jakbym próbowała przetrwać.
Starałem się nie czuć zbytnio presji,
być spokojny, na ile to możliwe,
nawet śmiać się z tego.
„Jesteśmy tylko narciarzami
na kolejnych zawodach.
Zróbmy wszystko, co w naszej mocy.
Wygramy, to wygramy.
A jak przegramy, to nauczymy się czegoś na przyszłość”.
PEKIN
Byłam w kombinezonie. Nie było odwrotu.
Czy to ten dzień? Dlaczego nie?
Zaczęliśmy od big air i zdobyłam brąz.
To było wariactwo.
W jednym z wywiadów
poryczałam się.
„Tak mi ulżyło. To niesamowite”.
Czy to nie było w moje urodziny?
Tak, to było w moje 22. urodziny.
Zdobyłam brązowy medal w big air.
Tego dnia czułam, że mam wszystko.
Byłam zdrowa, zdobyłam kolejny olimpijski medal
w swoje urodziny. Jestem szczęśliwa.
Wyszły ze mnie wszystkie emocje.
To był obłęd.
Nie mogłam przestać płakać.
To była olbrzymia ulga,
po której czułam pustkę.
A przede mną druga konkurencja.
Przez kilka dni nie czułam żadnych emocji,
nie chciałam jeździć,
nie chciałam niczego robić,
ale zbliżał się slopestyle.
W dniu kwalifikacji była w rozsypce.
Płakała, wątpiła w siebie i w ogóle nie chciała startować.
Pozwoliłem jej wyrzucić to z siebie.
„Wybacz, Greg, chyba nie wystartuję”.
Powiedziałem, że w porządku.
Jeśli nie chce, to niech nie startuje.
Ale poprosiłem ją o jeden zjazd.
Tylko dla mnie. Taki na luzie.
W pierwszych kwalifikacjach
robiła proste skoki, 360-tki.
Pomyślałem, że to dla niej koniec.
Może spróbuje znów za cztery lata.
W drugim zjeździe
poprosiłem o switch half,
o right 900. Na luzie.
Weszłam do finału z 12. pozycji.
Czułam, że to koniec.
Zrobiłam to, ale się nie starałam. Czułam się głupio.
Patrząc na to z zewnątrz,
można pomyśleć, że jest szczęściarą i ma szansę.
Ale nie zjeżdżając pewnie
i popełniając błędy,
jest to dla zawodnika rozczarowujące.
Czuje, że nie pokazał światu tego,
na co sportowca stać.
Ale finał był następnego dnia.
Musiałam się przestawić.
Powiedziałam to sobie.
Poszłam spać, obudziłam się rano i znów,
o dziwo, było idealnie.
Spojrzałam za okno. Idealnie.
Zobaczyłem ją przy śniadaniu i gdzieś w głębi poczułem,
że to jest ten dzień.
To był świetny dzień na nartach. Wszystko szło zgodnie z planem.
W końcu jednak wygrałam złoty medal.
Oglądałem to na ekranie ze wszystkimi innymi trenerami.
Gdy dowiedziałem się, że wygrała,
wyszedłem i zacząłem krzyczeć.
„Zajebiście!”.
Przez te kwalifikacje, płacz, wyrzucanie emocji,
ja też musiałem wyrzucić swoje emocje.
Objąłem ją na dole
i chciałem rzucić nią o ogrodzenie.
Byłam 12. w kwalifikacjach.
Nikt nie spodziewał się mojego powrotu.
To był obłęd. Pekin to była emocjonalna kolejka górska.
Mathilde! Mathilde!
Gdy gwar cichnie, to jest to dziwne uczucie.
Tak długo byłam na świeczniku.
Skupiając na siebie tyle uwagi,
przyzwyczajasz się.
Gdy jej zabraknie, nadal jej szukasz.
Wróciłam z dwoma medalami, w tym jednym złotym.
To sam szczyt.
Wyżej się nie da.
W pewnej chwili doszło do mnie,
że to bardzo pozytywne, ale teraz czuję pustkę.
Nie wiem, co dalej.
Osiągając najwyższy szczyt,
pytasz siebie, co dalej.
Po Olimpiadzie jest się bohaterem
przez kilka tygodni, może miesięcy. Potem trzeba wrócić do swojej rutyny.
Poczucie samotności
to coś, co przeżywała Mathilde i wielu sportowców
po osiągnięciu czegoś wyjątkowego.
Nagle mają czas poczuć, że nie są
zbyt ciekawi poza światem sportowców.
I tu krąg się zamyka.
Pojawia się pytanie „kim jestem?”.
Poolimpijski smutek
jest niepojęty dla reszty świata.
To jak wygrać loterię i narzekać,
że jest się przygnębionym.
Nikt nie zrozumie.
Potrafimy wyobrazić sobie tylko szczęśliwych zwycięzców loterii.
Przecież możemy tyle zrobić,
mieć wolność, której wcześniej nie mieliśmy.
Co zrobiłam?
Zaczęłam spotykać się ze znajomymi,
których dawno nie widziałam.
Odstawiłam na chwilę narty.
W tygodniu pracowałam i ćwiczyłam.
W weekend trochę od tego uciekałam.
To był super.
To był obłęd.
PAŹDZIERNIK 2023 TRENING PRZED SEZONEM
TYDZIEŃ DO BIG AIR W CHUR 1. W SEZONIE ZAWODY PUCHARU ŚWIATA
Na początku sezonu 2023-24 czułam się bardzo niepewnie.
Nie wierzyłam, że może mi dobrze pójść.
Lądowanie było ideale,
ale moje nogi odłączyły się od górnej części ciała.
Wygrałam Olimpiadę w sezonie 2021-22
i Mistrzostwa Świata w sezonie 2022-2023.
Dziennikarze powtarzali mi,
że nie mam tylko Kryształowych Globów.
Odpowiadałam: „Dzięki. Wiem o tym”.
Zamiast tracić energię,
życząc sobie, żeby przestali mnie o to pytać,
próbowałam się tym motywować.
Skoro tego chcą, to im to dam.
Przygotowujesz się?
Nie możesz mnie o to pytać.
Żartuję. Ta. Sama nie wiem.
Nigdy jeszcze nie musiałam odpowiadać na to pytanie.
Gotowa czy nie gotowa,
to już za tydzień i muszę to zrobić.
Chcę to zrobić.
DROGA DO GLOBÓW
Dzień przed wylotem do Chin, zmarła jedna z moich ciotek.
Siostra mojego taty.
Musiałam zebrać siły i spytać się,
czy poświęcam ten sezon, czy kontynuuję to, co robię.
Bardzo nie chciałam lecieć do Chin, ale poleciałam.
Dzwoniła spytać, czy powinna lecieć.
Powiedziałem, że ostatecznie jest to jej decyzja.
Jeśli chce być blisko rodziny,
jest to całkowicie zrozumiałe.
Ale ona nie żyje
i pewnie chciałaby, żebyś kontynuowała swoje życie
i robiła to, co kochasz.
Dobrze się mną opiekował,
ale przez cały tydzień z nikim o tym nie rozmawiałam.
Był tam jedyną znaną mi osobą.
On i fizjoterapeuta.
Było to coś, co całkowicie wyparłam,
mimo że bardzo mnie to poruszyło.
CZAS DO POBICIA: 167,25
FINAŁ, ZJAZD 3/3
Odsunęła to na bok i wygrała.
Myślę, że sporo ją to kosztowało.
Użyłam pewnych wspomnień, żeby dodać sobie energii.
To było dziwne.
Czułam się, jakby mnie tam nie było, choć byłam tam w pełni.
To były jedne z tych chwil,
gdy nie wiesz, co się dzieje,
ale robisz swoje.
DROGA DO GLOBÓW - CIĄG DALSZY
Wygrałam trzy pierwsze zawody sezonu.
Czwarte ukończyłam na drugim miejscu.
Po tych czterech zawodach czułam,
że muszę tylko utrzymać dobrą passę.
Ojej! To double ten.
DRUGIE MIEJSCE
Cześć.
Drugie miejsce.
[mówi w obcym języku]
Czas na Aperol.
Sześć czy siedem zwycięstw, zawsze na podium.
To historyczny wynik. Niesamowita.
Wygrałam klasyfikację ogólną
w big air, slopestyle i park & pipe.
Nikt wcześniej nie zgarnął trzech Globów jednocześnie.
To był mój najlepszy sezon.
Na koniec sezonu wszystko eksploduje.
Chowasz emocje do pudełka,
zamykasz je, ale potem trzeba to przeprocesować.
W końcu trzeba zmierzyć się z tymi uczuciami.
Na koniec sezonu 2023-2024, gdy tylko zdjęłam kombinezon,
to było jakbym uderzyła w mur.
Nie potrafiłam wyjść z domu,
czasem nawet z łóżka.
To było bardzo trudne.
Nie czułam się bezpieczna.
Czułam, że coś mi się stanie.
Miałam niepokoje i hipochondrię.
Pewnie miało to związek ze śmiercią siostry mojego taty
na początku sezonu.
Starałam się jeździć jak najlepiej
i był to najlepszy sezon w mojej dotychczasowej karierze.
Te uczucia były więc bardzo dziwne.
Nie wiedziałam, jak mam sobie radzić,
ani co się ze mną dzieje.
Niemożność wyjścia z łóżka musiała ją pewnie przerażać,
bo nie przywykła do tego.
Zawsze była pełna energii i z chęcią się ruszała.
Myślę, że mogło ją to przestraszyć.
Chodziła po lekarzach, ale ci niczego nie stwierdzali.
Po prostu miała spadek energii i nie wiedziała, dlaczego.
Przyczyn tego stanu było kilka.
Być może nieświadomie próbowała pobić
sukcesy z poprzedniego sezonu.
Do tego zdarzenia z życia osobistego,
utrata członka rodziny.
Pracowaliśmy nad ustaleniem,
w jaki sposób zdarzenia z jej życia
wpływają na jej wyniki w sporcie
i jej psychikę.
Ustalaliśmy wpływ tych rzeczy na siebie.
Ponieważ jest nie tylko zawodniczką,
ale też człowiekiem.
Jeżeli chce osiągać wysokie wyniki,
to ważne jest zbudowanie mostów
między jej życiem osobistym a sportowym.
Trzeba dowiedzieć się, kim jest i jak ma sobie z tym radzić.
Nie doceniałam swoich osiągnięć
ani siebie.
Widziałam te medale, głupio mówiąc,
ale nie widziałam, co za nimi stoi,
co potrafię osiągnąć i ile jestem warta.
Słyszałam to tylko dzięki innym.
Wtedy zaczynało to do mnie dochodzić.
Dokonałam wielkich rzeczy. Ludzie są ze mnie dumni
i ja też powinnam.
Traktowała siebie bardzo surowo.
Jest to być może
jeden z najczęstszych naszych tematów.
Jest jednym ze swoich największych krytyków.
Bycie surowym wobec siebie jest też ważne, aby osiągać cele.
Niełatwo jest osiągać duże cele,
nie będąc dla siebie zbyt surowym.
Skupiając się na negatywnych aspektach,
karzesz siebie jako winowajcę danej sytuacji.
Nie jest to konstruktywne.
Nie rozwiązuje to sytuacji. Nie wyciągasz z tego nauki.
Najwięcej uczą sportowców porażki.
To z nich wynosi się najwięcej.
Uczucie, że chce się być samemu.
A właśnie bardzo dobrze jest mieć wtedy ludzi wokół.
Od początku bardzo ważne jest szukanie równowagi
między spędzaniem czasu samotnie
i z innymi ludźmi.
Wszyscy potrzebujemy od innych porad,
odwracania naszej uwagi
i miłości.
Nie dostaje się miłości, spędzając czas samemu.
[mówi w obcym języku]
Moja kariera rozwijała się daleko od domu.
Na różnych górach, przed nieznajomymi,
z dala od rodziny.
Ale w lutym 2025 Mistrzostwa Świata odbywały się w Szwajcarii.
Po raz pierwszy latałam przed tymi, którzy są ze mną
od samego początku.
To znaczy coś więcej,
niż walka o tytuł.
To pokazanie się z jak najlepszej strony u siebie.
Ale miesiąc przed,
upadek stawia wszystko pod znakiem zapytania.
AKT 04 - WOLNOŚĆ
Wykonałam bardzo trudny trik.
Zmotywowałam się do wykonania switch four on.
Zrobiłam najazd, ale uderzyłam czubkiem narty.
Upadłam ciężko całym ciężarem ciała.
Niestety uderzyłam też głową.
Nadal zauważam kilka rzeczy,
które mogę jeszcze udoskonalić w swojej jeździe.
Trudno jest mi zrezygnować z Mistrzostw Świata u siebie,
ale zdrowie zawsze było moim priorytetem.
I to się nie zmieni.
SZWAJCARIA - SANKT MORITZ MISTRZOSTWA ŚWIATA
Dzień dobry państwu.
Witamy w kwalifikacjach do FIS Freeski Slopestyle
w pięknym Sankt Moritz.
Tor wygląda idealnie, być może najlepiej w tym sezonie.
Dziś panie będą walczyć
o osiem miejsc w finale.
KWALIFIKACJE
Chyba z dziesięć lat nie miałam takiej tremy.
Zwykle jestem wyciszona, a czuję ekscytację w nogach.
To chyba dobre uczucie.
Z jednej strony dobre,
a z drugiej obrzydliwe.
Nie ma pewności siebie, której się po niej spodziewają.
Jest mistrzynią olimpijską i świata.
Czasem ktoś taki wywyższa się i jest zarozumiały.
Ona taka nie jest.
Ale bywa to problemem,
bo przeszkadza jej w osiąganiu wyników.
ZJAZD PIERWSZY
Ruszyła.
Obecna mistrzyni świata ze Szwajcarii, Mathilde Gremaud.
Switch dub nine.
O nie! Nie o taki początek jej chodziło.
Na razie nie ma łatwego sezonu.
Uraz głowy cztery tygodnie temu.
Niedobry początek.
Nie poszło zgodnie z planem.
Upadła na switch dub nine.
Na drugi zjazd planujemy switch five.
Spokojniejszy zjazd, ale czysty od góry do dołu.
Celem nie jest pierwsze miejsce, ale zakwalifikowanie się.
ZJAZD DRUGI
No dobra, w porządku.
Wyglądasz dobrze.
Na sam dół. Przeszkoda po przeszkodzie. Bum, bum, bum.
-Taka sama prędkość? -Taka sama.
Dasz radę.
Cokolwiek się zdarzy, jedziesz dalej.
Bum, bum, bum. W porządku?
Dasz radę.
Wiesz, jak to się robi. Zaufaj sobie.
Dalej, Mathilde. Wiesz, jak to się robi. Do dzieła!
Zajebiście się stresowałem. O Boże.
Drugi i ostatni zjazd Gremaud.
Potrzebuje punktów, żeby trafić do finału.
270 na wjeździe i zjeździe.
Rośnie presja na Gremaud. Wykonuje switch seven.
Bez trudności.
Najazd na drugi skok.
To tutaj zepsuła pierwszy zjazd.
Nieco spokojniej. Switch five.
Ostatnia poręcz. Najazd na switchu.
270 na wjeździe. Uszło jej to płazem.
Nie najczystszy zjazd,
ale chyba niezły wynik.
Jej los leży w rękach sędziów.
Stresujące chwile.
Wynik 70,92.
Jest na drugiej pozycji.
Jest druga.
O mój Boże. Ulżyło mi.
Po ostatnim skoku myślałam,
że już nie może się nie udać.
Pozbyłam się wszystkich drobnych kłopotów.
Po prostu jechać i nie myśleć o wyniku.
Zaczynam, stojąc na dwóch nogach,
i tak samo skończę na dole.
To było spoko.
Mathilde jest stworzona do rywalizacji.
Potrzebuje tej presji i tremy, żeby to tłumić.
Szczerze mówiąc, stresowałem się.
Ale znam ją. W kluczowych chwilach staje na wysokości zadania,
nawet pod presją.
Szacunek. Daje radę, kiedy ma to znaczenie.
To świetne. Już czekam na finał.
Przed państwem finały
na najlepiej przygotowanym torze slopestylew sezonie.
Przed państwem finały Mistrzostw Świata FIS Freeski kobiet.
Wiesz, jak to się robi. Zaufaj sobie.
Jazda. Dasz radę!
Gremaud rusza na pierwszy z dwóch zjazdów.
Na widowni jej rodzina i partnerka.
Jedna z najbardziej utytułowanych zawodniczek wszech czasów.
Jest dobrze.
Wjeżdża na poręcz i 630 na zjeździe. Ustawia się na switch,
podobnie jak w poprzednim zjeździe.
Wykonuje switch 720.
Dobrze. Dalej.
Bez problemu. Średnia prędkość.
Switch w lewo, podwójna dziewiątka.
Tylko spokojnie.
Proszę o wrzawę dla Mathilde.
Najazd na right double 1080.
Wygląda to na świetny zjazd.
Jeszcze dwie przeszkody. Alley five.
Najazd na switchu. Pierwsza, która spróbuje na najtrudniejszej poręczy.
Tak! Pełen sukces z góry do dołu
w pierwszym przejeździe mistrzyni olimpijskiej.
Mathilde Gremaud z Gruyère w Szwajcarii.
Przepiękny pierwszy zjazd, iście podręcznikowy.
Jeden do przodu.
Bardzo czysty zjazd od góry do dołu. Trzymam kciuki.
Wierzę, że zwycięstwa i porażki
są właśnie po to, aby stać się
lepszą wersją siebie.
Poprzez sport i to, co przeżyłam,
ukształtował się mój charakter.
Chcę móc dzielić się tym z innymi,
starać się inspirować innych.
Myślę, że praca nad czymś
zawsze wiąże się z wyzwaniami. Cel jest zawsze ogromnie ważny.
Wiesz, co robić. Przynieś nam puchar!
Drugi zjazd Gremaud.
Tym razem broni szczytu podium.
Ma olbrzymi talent.
Nie może jeszcze osiąść na laurach.
Drugi zjazd zaczyna bardzo podobnie.
Na górze idzie jej nieźle.
Kolejny raz dub ten.
Ląduje i jedzie do płetwy rekina.
Próbuje czegoś więcej.
O nie! Upadła.
To będą stresujące chwile dla Mathilde Gremaud.
Nie ukończyła drugiego zjazdu.
Nadal jest na szczycie podium,
ale przed nią jeszcze wspaniałe rywalki.
Zawsze są konkurentki,
które mogą mi wszystko odebrać.
Megan Oldham jest świetna.
Mocna zawodniczka.
Zawsze ma w zanadrzu niespodzianki.
Rywalizując
z Mathilde, zauważyłam, że motywuje mnie karmienie się jej energią.
Robi wspaniałe triki.
Widzę jej switch dub ten
i też tak chcę.
Próbuję trudniejszych trików, żeby za nią nadążyć.
Jest też młoda Flora Tabanelli
z Włoch. Tej zimy pokazuje, że jest mocna.
Lada chwila może zaatakować.
Rywalizacja z Mathilde od zawsze mnie motywowała.
Gdy konkurujemy, zawsze daję z siebie wszystko.
Drugi zjazd Megan Oldham, byłej złotej medalistki X Games
z Kanady.
Czy strąci Mathilde ze szczytu podium?
Nie wiem, gdzie jest Mathilde.
Pewnie skrywa się gdzieś i stresuje, obserwując Megan. 270 na wjeździe.
O nie! Rozjechała się przy lądowaniu.
Na tym poziomie
może to nie wystarczyć dla Megan.
Ale kontynuuje zjazd.
Najazd na płetwę rekina.
Spektakularna próba. Przesadziła.
Megan Oldham kończy niepowodzeniem.
Gremaud pewnie odetchnęła z ulgą.
Przed nami
młody fenomen z Włoch, Flora Tabanelli.
Zdecydowanie może zagrozić Gremaud.
Ładnie. Switch two na wjeździe i zjeździe najwyższej poręczy.
W skokach jest świetna, jak widać.
Switch dub na 09.
Ostatnia poręcz. 270.
Zjeżdża nieco za wcześnie.
Jak myślicie? Czy to wystarczy?
Stresujące chwile dla wszystkich.
Pojawiają się wyniki.
Wynik 66,34.
Czwarte miejsce.
Wszystko już wiemy, drodzy państwo.
Mathilde Gremaud broni tytułu mistrzyni świata.
O mój Boże.
Ileż emocji i mnóstwo upadków,
a niewiele wzlotów.
Nie wiedziała nawet do końca,
czy tu wystartuje.
A potem zrobiła to, co Mathilde robi najlepiej.
Pojawiła się i wygrała wszystko.
Kocham cię.
Nie mam słów.
To była trudna droga do Mistrzostw.
Nie wiedziałam, czy dam radę wystartować.
To szalone. Świetnie mi się dziś jeździło.
Złoty medal FIS 2025 Freeski zdobywa
mistrzyni świata w slopestyle, reprezentantka Szwajcarii,
Mathilde Gremaud!
Na pierwszym zjeździe poczułam,
że jestem w odpowiednim miejscu i czasie.
To przewspaniałe uczucie.
To dobry stan.
Chyba właśnie to lubię w rywalizacji.
Osiągając się, daje to o wiele więcej frajdy.
To był prawdziwy freeskiing.
Gdy zaczęłam jeździć,
czułam właśnie taką wolność.
Fajnie jest pokazać to w zawodach.
Czuję wielką wolność.
Nie czuję, że jest to coś, co muszę robić,
ale coś, co chcę robić.
Pierwszy sukces za mną.
Czy uda się drugi w sezonie?
Byłoby super. To nie koniec.
Pierwsze zawody za mną, drugie przede mną.
W niedzielę znów zaczynamy. Damy z siebie wszystko.
To będzie ciekawe wyzwanie.
Ekscytuję się na tę myśl.
KWALIFIKACJE
Przed nami kwalifikacje do big air
Mistrzostw Świata FIS Freestyle Freeski i Snowboard.
Dolina Engadyna w Sankt Moritz.
Tu odbędą się kwalifikacje w konkurencji big air kobiet.
Kwalifikacje są po to, żeby się rozkręcić, tak jak w slopestyle,
tak jak wcześniej.
Nie mierzyć zbyt wysoko zbyt wcześnie,
ale powoli i konsekwentnie po złoto.
Zacznij od jazdy na switch.
Bo jesteś w tym bardzo dobra.
Masz wyczucie do tego.
Potem zrobisz bezpiecznego graba.
ZJAZD PIERWSZY
Do dzieła.
Do dzieła. Wiesz, jak to się robi.
Pierwszy z trzech zjazdów Gremaud.
Na początku tygodnia zdobyła
złoty medal w slopestyle.
Zaczyna od switch left dub 1080.
Udany. Musi czuć się dobrze
po tym zjeździe.
ZJAZD DRUGI
Dasz radę.
Drugi zjazd Mathilde Gremaud.
Musi zrobić inny trik
niż poprzedni switch left ten.
Tym razem najazd przodem. Próbuje left dub 1260.
Przekombinowała.
Więc decydujący będzie trzeci zjazd.
Wielkim atutem Mathilde jest to, że potrafi wznieść się na wyżyny
w zawodach.
Po nieudanym triku mówi sobie,
że wie, że może to zrobić.
Jak uda ci się 1260, to reszta jest bez znaczenia.
Twoją misją jest wykonać udany 1260.
O resztę się nie martw.
Właśnie tak. Resztę mamy gdzieś.
Zrób 1260. Tyle. Kropka.
ZJAZD TRZECI
Dawaj, Mathilde!
Do dzieła.
Jedziesz!
To nic trudnego.
Jedziesz! Dasz radę!
Trzeci, ostatni zjazd Gremaud.
Chyba nie przywykła do takiej presji.
Złoty medal za slopestyle,
ale musi skupić się na wyniku 142,50.
Tyle potrzebuje na finał.
Potrzebuje udanego triku.
Cała presja spoczywa na jej barkach.
Jest zdolna to zrobić. Czy się uda?
Lewostronny double cork 1260. Nie!
Twarde lądowanie. Będzie rozczarowana.
Finał bez Mathilde Gremaud.
Czuję lekkie rozgoryczenie, że nie awansowałam nawet do finału big air.
Miałam nadzieję
na dwa medale. Ale zważywszy na ostatnie tygodnie,
bardzo się cieszę, że wygrałam chociaż jedno złoto.
Próbowałam mocno się przygotować.
Rozgrzewka przed kwalifikacjami poszła nieźle.
Udało mi się to, co chciałam.
Ale z jakiegoś powodu nie udało się na drugim i trzecim zjeździe.
Nie skupiłam się aż tak na big air.
Myślałam, że jeśli uda się w slopestyle, powtórzę to w big air.
To tak mentalna gierka. Osiągnąwszy jeden cel,
trudno jest go pobić.
Miałam nadzieję i starałam się powtórzyć to w konkurencji big air,
ale potknęłam się już na pierwszym stopniu.
Mimo nerwów lub ich braku, jak dziś,
nadal czerpię z tego frajdę.
Zawody to gra, w którą gram.
Jakiej tremy bym nie miała,
to zawsze mam z tego frajdę,
na swój sposób.
Czasem jest trudniej,
nie jestem zmotywowana, bo ponoszą mnie emocje.
Ale kocham jeździć.
Dlatego zaczęłam.
Nie dla zawodów.
To pewnie dlatego
dobrze się bawię.
Zdecydowanie mam dużo refleksji i zadaję sobie wiele pytań.
Ale, koniec końców, nie jest to aż tak poważne
czy skomplikowane.
Jeżdżę, bo lubię.
Nie zastanawiam się nad tym zbytnio,
a jednocześnie wciąż o tym myślę.
Część mnie goni za medalami, za pokazaniem się
z jak najlepszej strony.
Ale po drodze szybko zrozumiałam,
że przede wszystkim dążę do tego uczucia.
Iskrą była frajda i do tego wracam.
Latanie to chwilowe uczucie, gdzie strach miesza się z wolnością.
Wolność leży głębiej.
Jest porzuceniem pasji, wiedząc,
że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być.
Tylko wtedy mogę czuć się naprawdę wolna.
Mathilde czasem patrzy na mnie z taką furią,
że naprawdę się boję.
To upiorne. Potrafi spoglądać tak.
Jakaś rada dla Mathilde?
Pozostań na swojej ścieżce.
Pamiętaj, że zjeżdżasz na dwóch deskach z góry
i utrzymujesz się z tego, więc miej z tego frajdę.
Tworzę wspomnienia.