Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nic nie trwa wiecznie
Wybacz
Nie mogę być ideałem
Jest już za późno
Nie cofniemy czasu
Wybacz
Nie mogę być ideałem
Co ty tu robisz?
- A co ty tu robisz? - Ćwiczę.
- Po co ćwiczycie? - Bo jesteśmy do dupy.
ZESPÓŁ SIMPLE PLAN POWSTAŁ W PIWNICY W ROKU 1999.
25 LAT PÓŹNIEJ RUSZA W NAJWIĘKSZĄ ŚWIATOWĄ TRASĘ KONCERTOWĄ.
Simple Plan!
A ŻYCIE TO KOSZMAR
Jesteśmy Simple Plan!
Zróbcie hałas!
Mija kolejny dzień
Myślę o tobie cały czas
Ale ty jesteś tam A ja czekam
Dalej!
Miewam wrażenie, że jestem tu przypadkiem.
Byłem wkurzony. Nigdzie nie pasowałem.
Moje życie nie miało sensu, a muzyka była moją ucieczką.
Znacie filmy o zombie?
Oni pokazują, czym jest braterstwo.
Kochasz swojego brata, ale czasem chcesz go udusić.
To Pierre, mój przyjaciel.
- Ja to Chuck. - Jesteśmy kumplami.
Zrobiłbym wszystko
By trzymać cię w ramionach
Zbierałem listy odmowne.
„Jesteście dobrzy, ale to nie dla nas”.
Nic się nie działo, wróciłem do szkoły.
A potem „bum”!
Nic nie przychodziło łatwo. Pracowali.
Myślicie, że wiecie, ale nie masz pojęcia.
Siemanko!
Dobre chłopaki, kiepski zespół.
„Zbyt popowi na punk”.
Są nowi. Muszą swoje wycierpieć.
To może być ostatnia szansa Żebyś zrozumiała
Zespoły nie chcą tak ciężko pracować, ale oni pracowali.
Czasem chcę im powiedzieć, by po prostu się zabawili.
Znów wyjeżdżamy w trasę.
Byliśmy po prostu dzieciakami.
Postradałem zmysły, gdy odnieśliśmy sukces.
Prywatny odrzutowiec.
Dzięki SP jestem milionerem.
Żartuję. Ale sprzedałem milion płyt.
Byliśmy naiwni i młodzi.
Nie myślałem o tym zbyt wiele.
Masakra!
Ręce do góry!
Nie czułem się z nimi blisko. Żyłem własnym życiem.
To był dla nas szok.
Drugą najtrudniejszą rzeczą w branży muzycznej
jest posiadanie hitu.
Najtrudniejszą jest utrzymanie się.
Było między nami mnóstwo nienawiści.
Nie wierzę, że po ponad 20 latach nadal to odwalamy.
Za 40 lat dalej będą wymiatać.
Kiedy miałem sześć lat, mama zapytała, co chcę robić w życiu.
„Chcę być gwiazdą rocka”.
A ona: „Proszę bardzo”.
Pamiętacie tę piosenkę?
Ta piosenka to...
I'm Just a Kid
Byliście tymi dzieciakami, które słuchały tego kawałka
w swoim pokoju w domu rodzinnym...
raz za razem?
A wasi rodzice krzyczeli: „Wyłącz to!”.
DZIŚ SPEŁNIŁO SIĘ MOJE MARZENIE
A wy wtedy odpowiadaliście:
„Nie rozumiecie.
„Kocham ten kawałek. Kocham tę kapelę.
URATOWALIŚCIE MI ŻYCIE
Ten zespół jest częścią mnie”.
A rodzice mówili: „Spokojnie, skarbie”.
KOCHAM WAS
„To tylko faza”.
A wy na to: „To nigdy nie była tylko faza!”.
Obudziłem się, była siódma
Czekałem do jedenastej
By nikt do mnie nie zadzwonił
Chyba mam wielu przyjaciół, ale...
Nie odzywają się
Czym jest kolejny samotny wieczór?
Kiedy spędzasz każdy dzień sam
Wszyscy razem
Jestem tylko dzieciakiem Moje życie to koszmar
Jestem tylko dzieciakiem Wiem, że to nie fair
Każdy ma to gdzieś Bo jestem sam
A cały świat bawi się lepiej niż ja
SIMPLE PLAN: DZIECIAKI Z TŁUMU
Flm o Simple Plan powinien zacząć się tak.
Jak myślisz?
- Kręcisz? - Tak.
- Mark. - Tak.
Zacząłem słuchać kalifornijskiego pop punka
WOKALISTA
czy punk rocka dzięki filmom o deskorolce i snowboardzie.
Podkładem były zespoły takie jak The Offspring i Bad Religion.
Pamiętam, jak słuchałem tego po raz pierwszy.
„To brzmi super”.
Ta muzyka była taka szybka.
Naprawdę się jarałem.
Czułem, że to coś innego.
„Tego właśnie chcę słuchać”.
To było dla mnie magiczne.
Kiedy byliśmy nastolatkami, w latach 1994, 1995 i 1996,
Montreal był mekką punk rocka.
PERKUSISTA
To było dziwne. Nie wiem dlaczego.
Punk rockowe Fat Wreck Chords i Epitaph były tam gwiazdami.
MONTREAL, KANADA - 1995
Dorastaliśmy w Montrealu, będąc fanami tej muzyki,
byliśmy w doskonałym miejscu i czasie.
Czasem było tam tyle koncertów, że rodzice nie pozwalali mi iść...
Bad Religion w środę, Good Riddance w piątek,
a potem Strung Out w sobotę. Jakieś szaleństwo.
Co przyciągnęło cię do muzyki?
Poszliśmy na koncert NOFX.
Na nasz pierwszy prawdziwy punk rockowy koncert.
Podobało mi się,
że zespół nie różnił się od widowni.
Czułem się, jakbym mógł być na tamtej scenie.
Wiecie, o czym mówię?
Straciłem swoją tożsamość.
Jestem tatą Chucka.
TATA CHUCKA
W urodziny Charles powiedział: „Znalazłem perkusję”.
TATA CHUCKA
Powiedziałem Françoise, że to tylko faza.
„Za parę tygodni mu przejdzie”.
Ale bardzo się myliłem.
Taki jestem i to mi się podoba
Pojawiła się perkusja, przyjaciele.
Potem gitary,
a kilka dni później zaczęli tworzyć muzykę.
Kiedy wiedzieliśmy, że pójdzie inną drogą?
MAMA PIERRE'A
Muzyka była ważną częścią jego życia,
zaczął pisać w bardzo młodym wieku.
Umiałem trochę grać na gitarze, mój brat i tata grali,
ale na poważnie zaczęło się, kiedy zacząłem chadzać do Chucka.
Kiedy go poznałem, Pierre miał pomarańczowe włosy.
Trochę się zmartwiłem.
„Co to za jeden?”
W szkole powiedzieli nam, żebyśmy założyli zespół
i zagrali na szkolnym pokazie talentów.
„Tak. Powinniśmy założyć zespół”.
Gniew!
Stracę głowę
Co jest?
Złapaliśmy bakcyla.
„To było super. Ludzie nas oglądali”.
Wszyscy śpiewają!
Pamiętam, jak kiedyś powiedział mi:
„Nie mogę pisać o miłości. Mam 16 lat”.
Do dzieła!
WYSTĘP PRZED TILT MONTREAL, KANADA
Reset był dla nas nauką.
Pierwszy koncert. Byli tam moi rodzice.
Przyszło jakieś 50 osób, byliśmy do niczego.
Dużo przeklinałem,
krzyczałem, odwracałem się plecami.
Byłem...
Zszedłem ze sceny. Mama powiedziała, że to było okropne.
„Czemu tak krzyczysz?”
„Mam to gdzieś. Taki jestem”.
Nie rozumieli tego
Te piosenki nie były za dobre.
Były dzikie i agresywne.
Taki jest punk rock.
Daje wam pewność siebie,
mimo że możecie nie mieć ku niej powodów.
„Taki jestem. Niepokorny.
Nie muszę się wam podobać”.
Byłem dzieciakiem kontrkultury.
Granie w choć trochę znanym zespole
dawało mi satysfakcję, czułem się super.
- Jedziemy. - Spoko.
Tak.
Poznałem chłopaków z Simple Plan,
kiedy grali w swoim dawnym zespole Reset.
Blink był w trasie, byliśmy młodym zespołem.
Robiliśmy się znani w południowej Kalifornii.
W trasie zatrzymaliśmy się w Quebecu.
Zaproszono nas na minitrasę, Sno Jam.
Grał tam zespół o nazwie Blink-182.
Rozmawialiśmy z nimi, bo byliśmy w tej samej trasie.
Kiedy weszli na scenę, dziewczyny postradały zmysły.
To było...
Czuło się zmianę energii.
Dużo się o nich mówiło.
Reset był o wiele młodszy. Zawsze czuli się jak młodsi bracia.
Chuck był dla mnie jak młodszy brat, na którego musiałem uważać.
Ale też tak go traktowałem.
Kiedy mówił o swoim zespole, odpowiadałem: „Tak, spoko, stary.
Głowa do góry, młody”.
Był tym dzieciakiem, który przychodził na koncerty.
Wspierał nas, ale i promował swój zespół.
Czy za czasów Resetu
- wyrzuciliście go z kapeli? - Tak.
Wyrzuciliśmy.
Zaczęliśmy jakiś czas temu
Założyliśmy ten zespół, gdy mieliśmy po 14 lat.
W wieku 18 lat jechaliśmy w trasę po Kanadzie z MxPx,
nocowaliśmy w ciasnych miejscach.
Sypialiśmy w cudzych domach,
a czasem we własnym vanie.
Kupiłem kijki I dałem ci do rąk
To było naprawdę dużo dla dzieciaków,
które nie potrafiły ze sobą żyć i dać sobie przestrzeni.
Nasze osobowości zaczęły się zderzać.
Nie chcę być twoim przyjacielem
Pamiętam rozmowę z moim gitarzystą, Philem,
byliśmy w pokoju hotelowym i rozmawialiśmy o Chucku,
który akurat stał pod drzwiami.
Drzwi były zamknięte, ale ich słyszałem.
„Chuj z Chuckiem, nie potrzebujemy go. Bez niego będzie lepiej”.
Siedziałem tam 40 minut,
a oni planowali, jak wyrzucić mnie z zespołu,
mówili, że...
jestem wrzodem na dupie i że się kłócimy.
„Nie jest za dobry”.
I...
Wszedłem i powiedziałem, że sam odchodzę.
No nie?
To było moje dziecko. Bardzo mi zależało.
Odebranie mi go bolało.
To była jedna z ważniejszych chwil w moim życiu.
Źle mi z powodu tamtej rozmowy,
ale nasze osobowości
musiały się rozstać, żebyśmy...
trochę dojrzeli i zrozumieli, z czym wiąże się życie w zespole,
i jak pójść na kompromis dla większego dobra.
Jesteśmy kumplami z liceum.
Grałem z bratem Sébastiena w innych zespołach.
Byliśmy bardzo młodzi. Oni mieli po 13 lat, ja 14.
GITARA PROWADZĄCA
Razem uczyliśmy się grać.
Mama kupiła mi gitarę w szóstej klasie.
Pomyślałem, że Hendrix jest super.
Palił gitarę, nawet na niej nie grał,
pomyślałem, że to mocny obraz.
Że też chcę to robić.
Byłem wkurzony.
Nigdzie nie pasowałem. Nie rozumiałem świata.
Nie miałem dziewczyny.
Moje życie nie miało sensu,
a muzyka była moją ucieczką.
Kiedy usłyszałem, że Chucka wyrzucono z Resetu,
pozwoliłem mu ochłonąć, bo wiedziałem, że trudno to przełknąć,
ale zadzwoniłem i zapytałem, czy chce założyć nowy zespół.
Powiedział, że zdecydowanie nie.
Skończył z muzyką
i poszedł na studia prawnicze, myślałem, że to szkoda.
Chuck nie docenia swoich umiejętności perkusisty.
Jest świetny. To mocny perkusista.
Ceniłem to i długo go męczyłem,
zanim zgodził się ze mną grać.
Zaczęliśmy razem grać.
Zmotywowałem Chucka, żeby założyć zespół.
Jeff jest zacięty.
Z biegiem lat się uspokoił,
ale kiedy się poznaliśmy,
często się kłóciliśmy, był pełen pasji.
Często mówił:
„Pieprzyć to. Odchodzę”.
Trzeba było go uspokajać.
„Jeff, no weź. Wracaj”.
Jeśli chodzi o bycie muzykiem,
był od nas znacznie lepszy.
Ukończył konserwatorium w Montrealu w klasie gitary klasycznej.
W przeciwieństwie do nas miał prawdziwy dyplom z muzyki.
Byliśmy tylko my, szukaliśmy gitarzystów.
Kolega Jeffa zaproponował swojego brata.
Był dwa lata młodszy ode mnie i trzy lata młodszy od Jeffa.
Był też...
Nie był specjalnie fajny.
Niechętnie, ale daliśmy mu szansę.
Miałem 12 lub 13 lat, kiedy zacząłem grać na gitarze.
GITARA
W domu było dużo muzyki.
Brat pokazał mi kilka akordów. Powiedziałem: „Okej, gram na gitarze”.
Jak zacząłeś grać?
Nagrałem sobie koncert Green Day, oglądałem go w kółko
i powtarzałem ruchy palcami.
Nauczyłeś się grać na gitarze, oglądając Green Day?
- Tak. - Wymiatasz.
Dzięki, Bobie Rock.
Moje pierwsze wspomnienie to zejście po schodach
do piwnicy w domu rodzinnym Chucka.
Wiedziałem, że ćwiczył tam Reset,
czułem się onieśmielony, ale wiedziałem, że dam radę.
Przyszedł z gitarą w futerale na plecach,
miał rolki i „szybkie” okulary,
pomyślałem, że to się nie uda.
„Ten koleś tu nie pasuje”.
Potem zaczęliśmy grać
i okazał się świetny.
Był bardzo dobry.
Cześć, jestem Séb i przyjechałem z Kanady.
Mamy teraz gitarzystę.
Musieliśmy znaleźć wokalistę.
Próbowaliśmy wielu wokalistów,
ale w mojej głowie
nikt nie był lepszy od Pierre'a.
Dwa lub trzy lata graliśmy z wieloma muzykami, którzy nam nie pasowali.
Teraz, z perspektywy czasu, już wiem dlaczego.
Chuck nigdy nie widział zespołu bez Pierre'a.
Ciągle myślałem, że...
„To powinien być Pierre.
Tylko on.
Powinien być w zespole”.
Musiałem przełknąć dumę, bo nie rozmawialiśmy od dwóch lat.
Byliśmy przyjaciółmi, a potem się znienawidziliśmy.
Co, do chuja?
Wpadłem na Chucka kilka lat później na koncercie Sugar Ray.
Powiedziałem: „Minęły dwa lata.
To głupie, powinniśmy się pogodzić”.
Z perspektywy czasu myślę, że to był jego plan,
żebym dołączył do jego zespołu.
Nie chodziło tylko o przyjaźń.
„Powinieneś być w zespole”.
No nie? „Graj z nami”.
Pierwszy riff, który dostarczyłem,
podobał mu się.
Jeździłem ciężarówką u taty, pracowałem 14 godzin dziennie,
wkładałem kasetę do magnetofonu i jej słuchałem.
Wymyśliłem refren do I'd Do Anything.
O tak...
Zrobiłbym wszystko...
Zrobiłbym wszystko
By trzymać cię w ramionach
By cię rozśmieszać
Bo nie mogę...
Zainspirowało mnie pisanie piosenek o tematach pozytywnych,
jak zakochanie się w kimś,
Reset nie miał ani jednej piosenki o dziewczynach.
Tylko o polityce.
Pisanie piosenek o miłości
było bardzo odświeżające.
Nie wiem, jak na nią wpadłem.
Zaśpiewał, to było...
„Tak. Mamy to”.
Nasza pierwsza piosenka.
Jedyna, którą graliśmy przez kolejny miesiąc.
Tak zostaliśmy zespołem.
Wiem, że nie będziesz czuć tego samego
Dzięki, że przyszliście na nasz pierwszy występ!
- Fajnie, że jesteście! - Nasz pierwszy koncert!
LÉVIS, KANADA
Jesteśmy Simple Plan.
Zróbcie hałas!
Kiedy wyszedł pierwszy album, miałem siedem lat.
Nie słuchałem muzyki. Zacząłem od I'd Do Anything.
Pamiętam, co czułem, siedząc na tylnym siedzeniu.
Wcześniej nie lubiłem muzyki.
Tata nie mógł już was słuchać.
Super!
Dzięki.
Wciąż mam płytę, którą tata mi wypalił, kiedy miałam 14 lat.
Wciąż słucham jej w aucie.
Najlepiej jest, kiedy spotykamy takich ludzi:
„Nie jestem fanem Simple Plan, ale zajebiście lubiłem Reset”.
Dzięki za informację, stary.
To mała porcja? No to średnia.
Chcesz poutine?
Klasyczne?
Dwie średnie porcje.
Nie ma to jak poutine po koncercie.
Czuć, że jesteśmy w Quebecu.
Piątka.
Całe życie słuchałem waszych piosenek.
Myślałem, że jesteście Amerykanami.
Nie mam akcentu, bo uczyłem się obu języków naraz.
Jesteś z Quebecu?
Mama mówi po angielsku, tata po francusku.
Jestem wzruszony.
- Dobranoc. - Dzięki za miłe słowa.
Wpadnijcie na koncert, warto.
Jest tu Simple Plan.
Nowa stylówka Patricka.
- Siemka. - Hej.
PRZYJACIEL/KAMERZYSTA
Przyjaźnię się z nimi ponad 30 lat.
Byłem ich pierwszym fanem.
A na pewno ich pierwszym pracownikiem.
Patrick, chcą płytę.
Séb, czekałem na ciebie.
Poznaliśmy tego gościa, Pata.
Został moim przyjacielem.
Połączyła nas miłość do punk rocka i Blinka.
Pat był przezabawny.
Pewny siebie.
Naprawdę wkurzający.
Fani uważali mnie za szóstego członka kapeli.
To nie Simple Plan, tylko Pat i pozostali.
Wszędzie było go pełno, nie wiedział, kiedy przestać.
Ale dał nam równowagę. Pat był ważny.
Nie umieliśmy się zatrzymać i cieszyć chwilą.
Pat był w tym świetny.
Miałem kamerę.
Jak widać, uczyłem się sam.
Jestem bratem Jeffa, wierzcie lub nie.
Przeżyłem z nimi najlepsze chwile w życiu.
Żyłem jak w zespole,
nie znając się na muzyce.
Na pierwszych koncertach Pierre grał na basie,
myślę, że wiedzieli o tym,
że chcą, by Pierre miał więcej swobody na scenie.
Wszystkie dobre chwile, które...
Chcieli też harmonii wokalnych.
Potrzebowali nowego wokalisty i znaleźli Davida z Matane.
PIERWSZY KONCERT DAVIDA
To świetny muzyk. Grał na perkusji, basie, gitarze.
Był lepszym gitarzystą ode mnie. Byłem wkurzony.
David potrafił śpiewać i grać na basie.
David idealnie pasował do pozostałych.
To nasze życie.
Zebraliśmy pieniądze.
Nagraliśmy demo w świetnym małym studio w Montrealu.
Stworzyliśmy tyle kopii, ile mogliśmy,
i rozsyłaliśmy je ludziom związanym z rockiem.
Mieliśmy w książce adresy najważniejszych wytwórni.
Spółki zarządzające, agentów.
Były tam adresy i numery telefonów.
Postanowiliśmy nękać wszystkich.
Musicie posłuchać Simple Plan. Są niesamowici.
Zbierałem listy odmowne.
„Jesteście dobrzy, ale to nie dla nas”.
Miałem ich sporą kolekcję.
To trwało jakieś półtora roku.
Po sześciu miesiącach nic się nie działo,
wróciłem do szkoły,
żeby nie było, że siedzę i nic nie robię.
Dopiero rzuciłem szkołę, a rodzice powiedzieli mi,
że nie będę spał do południa i nic nie robił.
„Masz działać w sprawie zespołu”.
Zajmowałem się tym każdego dnia.
Jestem w 100% oddany zespołowi.
Zrobię wszystko...
żeby był na szczycie list przebojów.
Na samej górze, sukinsyny.
Melbourne!
Już idę.
Kto zamknął te drzwi?
Nie chcę się dziś obudzić
Bo każdy dzień jest taki sam
Tak długo czekałem
Na zmiany
Mam dość tego miasta Dość mojej pracy
Dość moich przyjaciół Wszyscy są znudzeni
Mam dość tego miejsca Chcę się uwolnić
Jestem wkurzony
- Chcę skakać - Skacz!
Nie chcę myśleć o jutrze
Skacz!
Mam wszystko gdzieś
- Chcę skakać - Skacz!
Nie chcę myśleć o smutku
Tak jest
Zapomnij o problemach
Chcę skakać
Tak!
- Eric, dobrze dziś wyglądasz. - Dziękuję.
Zrób swoją najlepszą minę.
To tyle?
Ktoś wydzwaniał do mnie, mówiąc, że jest ich managerem.
„Mam na imię Charles.
Ten zespół ma w sobie coś wyjątkowego,
ale potrzebujemy kogoś spoza miasta.
Posłucha pan naszej muzyki?”.
To był pop punk.
Nie lubię pop punka.
Powiedziałem: „Niech przyjadą do Toronto.
Pewnie będą do kitu,
powiem, żeby wracali do domu i przestaną nas nękać.
Odzyskamy spokój”.
Kiedy o mnie nie myślisz
Przygotowali się.
Moja twarz wyglądała tak.
A potem zaczęli grać, a ja zacząłem się rozglądać.
„Cholera, nieźli są”.
Staram się zapomnieć
Jestem od ciebie uzależniony
Ale chcę tego
Działo się wszystko, co znacie z koncertów.
Zmienili moje zdanie w dwie minuty.
Spytałem: „Gdzie ten manager? Widzę tylko zespół”.
Chuck podniósł rękę i powiedział: „Pomyślałem, że skoro dzwonię,
manager zyska więcej szacunku niż perkusista”.
Od razu polubiłem Chucka.
Zespół istnieje może półtora roku.
W naszych głowach minęło dużo czasu.
Ciężko pracowaliśmy i desperacko czekaliśmy
na kolejny krok.
Wciąż brakowało nam kontraktu z wytwórnią.
Eric Lawrence miał dobre relacje z Sony Canada.
Pokazywaliśmy im nasze piosenki
i byli bardzo zainteresowani.
W końcu zgodzili się podpisać z nami umowę.
Przygotowali kontrakty.
Nagle prezes
Sony Canada został zwolniony,
a jego zastępczyni stwierdziła:
„Nie czuję ich. Nie podobają mi się.
Nie podpiszę kontraktu”.
To był wielki cios dla zespołu i dla mnie,
bo próbowałem powiedzieć rodzicom, że nam się udało.
„Dobrze, że zrezygnowałem ze szkoły”.
A potem „bum”!
Policzek i nici z kontraktu.
Nagle...
Patrick dostał pracę w Chorus Record jako stażysta.
Zadzwonił i powiedział: „Nie uwierzysz, co się dzieje”.
Andy Karp z Atlantic Records miał przyjechać,
by spotkać się z innym zespołem.
Zorganizowaliśmy tajny występ, żeby Andy mógł ich zobaczyć.
Patrick do tej pory był bezużyteczny.
Problem w tym... że mieliśmy na to cztery dni.
Musieliśmy dzwonić po wszystkich barach w Montrealu, by znaleźć miejsce.
Nie mieliśmy gdzie grać.
Nie mieliśmy widowni.
Zadzwoniliśmy do znajomych i powiedzieliśmy: „Piwo za dwa dolary”.
8 LUTEGO 2001 R.
Piosenka pod tytułem Anything. Jest stara, ale czadowa.
Jeśli macie ochotę potańczyć, zapraszam.
Gotowi? Chuck?
No kurwa!
Czułem, że to desperacja.
Że jeśli się nie uda, może to koniec.
Nie uda nam się. Nie jest nam to pisane.
Graliśmy w kółko te same piosenki,
piliśmy z widownią, rozmawialiśmy,
ale cały czas ktoś czekał pod drzwiami na Andy'ego Karpa.
Jadłem kolację z Karpem,
incognito, bo pracowałem dla innej wytwórni.
Napisałem do Chucka: „Wciąż jestem na kolacji. Musisz przesunąć koncert”.
Właściciel mówi: „Jest 22.30. Wyjdźcie na scenę. Co jest?”
Zrobiłbym wszystko
W końcu przyszedł.
Może powinienem o tobie zapomnieć
Daliśmy z siebie wszystko.
Wszyscy byli nawaleni.
Rozdaliśmy wszystkim teksty piosenek,
żeby mogli śpiewać.
To wyglądało jak najbardziej szalony koncert w historii.
To byli nasi przyjaciele.
Dawaliśmy z siebie wszystko.
Jakby to była... ostatnia szansa.
...nie będziesz czuć tego samego
Po koncercie usiedliśmy, a on zadawał nam pytania.
„Jaka jest wasza wizja? Jaką płytę chcecie nagrać?”
Podziękował nam za poświęcony czas.
Kolejnego dnia zadzwonił do Roba i powiedział: „Nagrajmy płytę.
Podpisujemy kontrakt”. Sorki.
Wzrusza mnie to.
- Usiądźcie. - Dziękuję.
Witamy.
Jestem prawnikiem miejskim w Quebecu.
Podpisujemy kontrakt.
Czytałem jego kontrakt... Niewiele zrozumiałem.
Ale uderzyło mnie jedno.
„Obszar: świat”.
Zadziałało.
Udało się, bo robiliśmy to z serca.
To było prawdziwe, a on to czuł.
Mówił, że podpisuje kontrakty
z zespołami, które kiedyś mogą być czyimiś ulubionymi.
SIMPLE PLAN WYMIATA
Czy ktoś miałby ich plakat w pokoju?
Podpisali kontrakt, kiedy miał 21 lat.
Atlantic Records.
Chcecie najlepszego. Zasługujecie na najlepsze.
Ci goście nie byli dziś dostępni, więc oto Simple Plan!
BYŁY PREZES ATLANTIC RECORDS
Zajebisty kadr.
Tak. O tym właśnie mówię.
Nagle mieliśmy nagrać płytę.
Jestem w Toronto, gdzie Simple Plan nagrywa album.
Jak się masz, stary?
Mają duży telewizor. Chuck siedzi przy komputerze.
- Boże, mają kuchnię. - Chuck idzie spać.
Zespoły nie chcą tak ciężko pracować, ale oni pracowali.
PRODUCENT PIERWSZEGO ALBUMU
- Co z tobą nie tak? - Na co się gapisz?
Chuj. Jeszcze raz.
Powtórzmy to.
Już prawie.
Najtrudniejsze muzyczne doświadczenie w moim życiu.
To nie taki prosty plan. Wracam za kilka minut.
- Do zobaczenia. - Jasne.
Nagrywanie płyty
było jak przeciąganie liny z Arnoldem Lannim, producentem.
Mówiliśmy mu,
jak coś ma brzmieć, jak chcemy to nagrać.
A on na to: „Nie, zróbmy to tak”.
Dla młodego zespołu to było trudne,
bo czuliśmy, że jesteśmy wrogami.
Koniec. Działamy.
Chcieliśmy wystąpić na Warped Tour.
A Arnold chciał zrobić z nas zespół power popowy.
Mieli dobre podejście,
ale nie docenili,
jak bardzo skopię im tyłki.
Po 25 latach czuję, że mogło być inaczej.
Trochę wariowaliśmy.
Pracowaliśmy cały dzień, a jemu się nie podobało.
Czuję, że najgorszy dzień
Przeżywam raz po raz
Jeszcze raz.
„Kurwa, Arnold, czego ty od nas chcesz?”
Jesteśmy tu od pół roku.
- Ile mieliście wczoraj prób? - Osiem tysięcy.
Teraz wiemy, że są do kitu.
Byli w moim studiu.
- To właśnie robimy w studiu. - Wcale nie.
Jak w akademiku.
Jesteśmy samotnymi chłopakami.
Imprezujemy do trzeciej, śpimy, a potem od nowa.
Jak leci?
Dobrze. Jestem... śpiący.
Codziennie.
Dłużej tego nie zniosę
Nagraliśmy ten album 20 razy, może więcej.
Patrząc wstecz, myślę,
że to część magii pierwszej płyty.
To, jak dbamy o harmonię,
to, jak zależy nam na melodii, wynika z pracy z Arnoldem.
Nie pamiętam, kiedy pierwszy raz usłyszałem I'd Do Anything,
ale to było dużo lepsze niż piosenki Resetu.
„W tej piosence jest coś wyjątkowego.
Róbcie tak dalej”.
Siedziałem w piwnicy rodziców i dostałem maila:
„Hej, Chuck, cały dzień słuchałem waszego demo,
Teraz I'd Do Anything to mój ulubiony kawałek.
Chętnie wam z czymś pomogę”.
Zorganizowałem telekonferencję, przeczytałem reszcie tego e-maila.
Chciałem pomóc przyjaciołom,
tak się robi w świecie punk rocka.
W społeczności punk rockowej uwielbiam to, że gdy zespół staje się sławny,
pomaga swoim przyjaciołom.
Simple Plan byli jednymi z pierwszych, którym mogłem pomóc.
- Co robimy? - Jedziemy do Studio West.
Na naszej płycie zaśpiewa Mark Hoppus z Blink-182.
Będzie super.
Chuck powiedział: „Chcielibyśmy, żebyś zaśpiewał”.
Ja na to, że jeśli przyjadą, to pewnie.
Trochę im to utrudniłem.
Ale facet przyleciał do San Diego
i stało się.
Chuck dzwoni do pana Hoppusa.
Nie filmuj mnie.
Jesteśmy w San Diego. To prawda.
To było jak wejście w świat,
którego częścią chcieliśmy być.
Stresuję się.
- Ty? - Tak.
...nie mogę o tobie zapomnieć
I jak?
- Do dupy. - No to jeszcze raz.
Powiedzieli mi, jak to zaśpiewać.
Więc zaśpiewałem.
Podążaj za rytmem.
O tobie zapomnieć
Nie mogę o tobie zapomnieć
Rety.
Brzmi dobrze. Musi być doskonale.
Kiedy o tym myślę,
nie musiał tego robić.
A to zmieniło dla nas wszystko.
Mija kolejny dzień
Potem musieliśmy nagrać teledysk i poprosić o jeszcze jedną przysługę.
„Zaśpiewałeś z nami, wystąpisz teraz w teledysku?”
Czuję, że za każdym razem dzwoniłem z prośbą o pomoc.
Czuję się chujowo, ale...
Chuck powiedział: „Kręcimy teledysk,
chcemy, żebyś wystąpił”.
Powiedziałem, że jestem w trasie.
„Gramy koncert w Cleveland.
Jeśli wpadniecie, możemy to zrobić”.
A on przyjechał do Cleveland z całą ekipą.
Jak tam?
Kręcimy dziś teledysk.
Tutaj.
Mówią: „Kręcimy jutro o 14”.
Ja na to: „Co? Jestem w Cleveland”.
„Mamy ekipę i miejsce. Wszystko gotowe”.
„Cholera! W porządku”.
Wyszło naprawdę fajnie,
ale to po raz kolejny Chuck przejął kontrolę.
Zamykam oczy
I widzę tylko ciebie
Dostaliśmy aprobatę
od największych,
od najlepszego pop punkowego zespołu.
- Chuck, spójrz w kamerę! - Spójrzcie w kamerę.
Co jest, kurwa?
Z tej strony Séb Lefebvre dla simpleplan.com.
- Zemsta! - Prawie zginęliśmy.
Kręcimy film.
Nagranie pierwszego albumu zajęło nam ponad rok,
a my chcieliśmy grać koncerty.
Byliśmy gotowi.
Kiedy skończyliśmy pracę nad albumem,
miksy i mastering były gotowe,
ruszyliśmy w trasę.
Jedziemy do Chicago z Sugar Ray.
Ludzie liczą, że umieścicie
Montreal na mapie punk rocka.
Oni będą sławni w całej Ameryce Północnej!
Co słychać? Tu Marc McGrath z Sugar Ray.
Poza listami przebojów, ale na zawsze w naszych sercach.
Pierwszy raz usłyszałem o Simple Plan
od wytwórni płytowej.
Robiliśmy trasę po uczelniach i uznałem, że są do tego idealni.
Nastoletnia publiczność. Pasowaliby.
To był świetny sposób na start. Dopiero podpisaliśmy kontrakt.
Płyta miała wyjść kilka tygodni później,
więc trasa z Sugar Ray miała miejsce w idealnym momencie.
Składała się z dwóch części po trzy tygodnie.
Podczas pierwszej woził nas tata Pierre'a.
Zabrałem samochód taty
Nie sądziłem, że się dowie
Wyłączę.
Kto mnie uratuje?
TATA PIERRE'A
Czy ktoś mi powie, o co chodzi?
O co chodzi?
Przepraszam.
To twój dzwonek?
Tak!
Podczas trasy powiedziałem rodzicom,
że wynajmiemy vana z przyczepą
i będziemy jeździć nocą.
Tata powiedział, że on może nas wozić.
Mama na to: „Réal, nie będziesz ich woził.
Nie możesz”.
A tata: „Pewnie, że mogę”.
- Rock and roll! - Gotowi?
- Tak jest. - Puść ją!
To nie mój tata.
Hej, Pierre!
Tata Pierre'a nad mapą.
Dokąd jedziemy? Do Peorii.
Przekroczyliśmy granicę z USA.
Mój tata prowadzi.
Zatrzymujemy się na przejściu granicznym.
Tata otwiera okno.
„Dokąd jedziecie?”
Jadę do Peorii w Illinois.
„W jakim celu?”
A tata, podekscytowany, mówi:
„Jesteśmy kapelą rockową”.
Celnik patrzy na tatę w wielkim kamperze i mówi...
„Wiecie co? Jedźcie”.
Pierwszy koncert z Sugar Ray. Peoria, Illinois.
To nasza bryka,
a to nie.
Nowy zakup. Urządzenie do stawiania włosów.
Gotowi do występu!
Byli jak szczeniaczki wypuszczone z kampera,
gotowe podbić świat i spełnić swoje marzenia.
Pierwszy koncert. Być albo nie być.
- Połamania nóg. - Jasne.
Peoria, jak się macie?
Byliśmy w trasie z Sugar Ray, nikt nie wiedział, kim jesteśmy.
Są z Montrealu w Kanadzie. Ich płyta wychodzi jutro.
Nie znajdziecie fajniejszych gości.
Brawa dla Simple Plan.
- Kupimy naszą płytę. - Wszystkie kopie.
- Dziś wyszła. - Chcę jedną!
Może się nie udać.
- Jaki był tytuł? - No Pads, No Helmets... Just Balls.
Simple Plan. Nazwa zespołu.
Źle to wygląda.
Dajcie mi chwilę.
Obyście ją mieli.
Album wyszedł. To było rozczarowanie.
Wielkie.
Nie było go.
Nie szło nam za dobrze.
Wyszło I'm Just a Kid i było źle.
Żadne radio nie chciało grać tego kawałka.
Byliśmy realistami.
Wiedzieliśmy, że płyta nie będzie natychmiastowym hitem.
Musieliśmy go stworzyć.
Kontrakt i wydanie płyty
to dopiero początek.
Czego chcecie?
Koncertować.
- Znów wyjeżdżamy w trasę. - Zgadza się.
Ja prowadzę. Zginiemy.
Musieli powoli przeć do przodu i pracować,
a nic nie przychodziło łatwo.
Więc pracowali.
Szukaliśmy okazji.
Podróżowaliśmy w różne miejsca.
Występowaliśmy na żywo.
Nie byliśmy zorganizowani.
Kończy nam się paliwo.
Co tam robisz?
Nie mieliśmy planu, szliśmy na żywioł.
Nikt nas nie znał.
Byliśmy nowym zespołem.
Pojawiliśmy się w kilku stacjach radiowych.
Występowaliśmy na trasie Pop Disaster Tour
z Blinkiem i Green Day.
Grali na parkingach.
Co słychać na parkingu?
Zanim ludzie weszli na koncert,
zbudowali na parkingu małą scenę,
a my tam graliśmy.
Chodziliśmy z discmanami i słuchawkami,
puszczając muzykę wszystkim chętnym
i zapraszaliśmy ich na koncert.
Dzięki naszym staraniom
zbieraliśmy duże tłumy.
Zrobił się szum.
Mieliśmy po dwadzieścia parę lat.
Żadnych dzieci, żon, dziewczyny pojawiały się i znikały.
Wracaliśmy do domu i chcieliśmy znów jechać w trasę.
Goniliśmy za tym, co akurat było.
Jeśli ktoś chciał, żebyśmy zagrali w Niemczech,
lecieliśmy do Niemiec.
Jesteśmy w Hanowerze. Simple Plan na scenie.
Zobaczę, jak jest w środku.
Szósta rano Budzik dzwoni
Muszę...
Dwanaście osób.
Nie kręciłeś nas?
- Kręciłem. - Szlag.
Świetnie się dogadywaliśmy.
Byliśmy przyjaciółmi i bardzo szybko staliśmy się braćmi.
Ulubiony dżem Pata.
Bycie w kapeli z czterema innymi facetami
to najlepszy test na przyjaźń.
Jesteśmy razem 24 godziny na dobę.
Śpimy razem.
Myjemy się razem, spędzamy razem czas, jemy razem,
razem myjemy zęby.
Świetnie się bawimy. Jest super. Jesteśmy przyjaciółmi.
To moi jedyni przyjaciele. Nie mam innych.
To więź, która nigdy nie umrze.
Ale podróżujemy w tym cylindrze na kołach.
Jasna cholera.
Jesteśmy w trasie od roku.
Codziennie, bez przerwy, graliśmy koncerty,
a to był nasz dom.
Wszędzie, gdzie graliśmy,
sprzedaż płyt rosła.
Sprzedaliśmy w tamtym mieście kilkaset płyt.
Dziś gramy tutaj.
Wytwórnia mówiła: „Róbcie tak dalej”.
I tak też robiliśmy.
Dziękujemy. Jesteście super.
Zagraliśmy pierwszy koncert w Japonii, bilety się wyprzedały.
Ludzie są tacy mili i przyjaźni.
Było super. Inaczej.
Pierwszy raz czuliśmy się jak gwiazdy rocka.
W Japonii czujemy się jak największa kapela na świecie,
a to dobre uczucie.
Kogo lubisz najbardziej?
- Jeffa! - Tak!
Dziękuję!
Chcieliśmy tworzyć muzykę, którą kochamy,
ale mieliśmy nadzieję, że muzyka, którą kochamy,
wprowadzi nas na wielkie sceny
i zapewni sukces komercyjny.
Wiedzieliśmy też, że to się wiąże
z krytyką.
Simple Plan nigdy nie był cool.
BYŁA REDAKTORKA AP MAGAZINE
Jak ich nazywaliśmy?
DCKZ.
„Dobre chłopaki, kiepski zespół”.
Dobre chłopaki, kiepski zespół.
- Być może. - „Kiepski zespół”.
Słyszeliście o tym?
Zdarzyło się.
Nie lubisz nas, co?
- Lubię was. - Super.
- Skąd ten pomysł? - Nie byłem pewien.
Simple Plan lubili, gdy ich lubiano.
Wydawali się schematyczni,
jakby byli... sztuczni.
Przy wielu zespołach czułem, że jesteśmy gorsi,
nie dość dobrzy,
albo że brzmieliśmy zbyt popowo.
Czułem, że patrzą na mnie i myślą...
„Rety, oni są do dupy”.
No Pads, No Helmets... Just Balls.
Najgorszy tytuł albumu, jaki słyszałem.
Kto to wymyślił? Dział marketingu?
Wiecznie trwa debata, co jest punk rockiem.
Robimy to, co kochamy.
Może to punk pop, może punk, może emo,
to bez znaczenia.
Punk to robienie tego, co chce się robić,
nie słuchając tego, co mówią wam inni.
Nigdy nie mówiliśmy, że gramy pop.
To coś dla mediów. „No to jesteśmy pop punkiem”.
To prasa i media wymyślają etykietki.
Każdy popularny zespół nazywają „pop punkiem”,
bo jest popularny i punkowy.
Ale nie o to chodzi. Chodziło o to,
że lekko się ich słucha.
Nazywano nas różnie, punkiem, rockiem, beztalenciami...
Pop punkiem.
Courtney Love nazwała nas świetnym zespołem popowym.
Strasznie coś takiego usłyszeć,
bo „pop” to antyteza punka.
Wchodziliśmy do popkultury.
Zespoły z podziemia
i alternatywnych wytwórni zaczęły być puszczane w radiu.
Społeczność punk rockowa protestowała:
„Nie sprzedawajcie nas wielkim korporacjom”.
To zdecydowanie był gatekeeping,
a w tamtym czasie trasa Warped Tour stała się popularna.
Trasa zaczęła się od klasycznych zespołów punkowych,
Rancid, Bad Religion, NOFX.
Trasa Warped Tour była dużą częścią społeczności,
sprawiła, że punk rock wszedł do mainstreamu.
ZAŁOŻYCIEL - VANS WARPED TOUR
To było coś innego. Społeczność. Wszystkie zespoły grały razem.
Nie było żadnej hierarchii.
Jeśli przyszliście rzucać błotem,
skopiemy wam dupska i pokażemy, czym jest punk rock.
Przyszliście tu na koncerty. To pojebane.
Elementy popowe były krytykowane.
BYŁA VJ - MUSIQUEPLUS
Warped Tour to próba.
Na Warped Tour występowały
doświadczone zespoły.
Na początku są nieprzystępne, bo jesteście nowi.
Ludzie, którzy cenią punka,
są wobec was wrodzy, jeśli im się nie spodobacie.
Nikogo to dziś nie obchodzi
Bo jestem tylko dzieciakiem
To było niesamowite. Super.
Trzymajcie się. Było blisko.
Narka.
Pod koniec ludzie zaczęli rzucać w nas butelkami.
Ekipa musiała uprzątnąć butelki,
a kupka była tak wysoko.
Ludzie wkładali do nich kamienie, sikali do środka...
Było grubo.
- Gotowi? - Nie!
Do dzieła!
Starałem się skupić
na pierwszym rzędzie, który dobrze się bawił.
Myślałem, że to głupie.
Na wielkim festiwalu gra 30 zespołów,
a wy przychodzicie oglądać kapelę, której nie lubicie?
Jesteście idiotami.
Pamiętam fora internetowe.
„Oni są do dupy”.
„Niech się udławią szkłem”.
To było mocne.
Bolesne.
„Jesteście zbyt popowi na punk”.
Zawsze czegoś brakowało.
Zacząłem wierzyć ludziom.
Musieliśmy podjąć decyzję.
Mieliśmy możliwość pojechać w pierwszą trasę Avril Lavigne.
Wyprzedane stadiony i my jako support.
Wiedzieliśmy, że jeśli pojedziemy z Avril Lavigne,
rockowe radia powiedzą: „Myśleliśmy, by was puścić,
ale nie zamierzamy,
bo jesteście zespołem popowym”.
Musieliśmy podjąć decyzję.
Czy chcemy dalej podążać za marzeniem, by grały nas radia rockowe?
Czy będziemy występować z Avril
przed 25 000 ludzi każdego wieczora,
zdobyć nowych fanów i zobaczyć, co dalej?
Walczyć o miejsce w klubie,
którego częścią nigdy nie będziemy się czuć,
czy wytyczyć własną ścieżkę?
Moi kolejni goście jadą w trasę z Avril Lavigne 15 kwietnia.
Zaprezentują piosenkę z albumu No Pads, No Helmets... Just Balls.
Powitajcie Simple Plan.
Skacz!
Cześć!
ARTYSTKA
Jak leci?
Nasze albumy są...
„Sont”. Co?
Nasze albumy ukazały się w tym samym czasie w 2002 roku,
wspieraliśmy się nawzajem.
Fajnie było wyruszyć w trasę z innym zespołem,
pokazać go moim fanom i vice versa.
Spaliśmy w busach,
byliśmy po prostu dzieciakami, przesiadywaliśmy w garderobach,
piliśmy piwo i wpadaliśmy w kłopoty.
Podczas tamtej trasy
zaczęło nas grać radio popowe.
Wtedy staliśmy się zespołem popowo pop punkowym,
zamiast punkowo pop punkowym.
Simple Plan nie są w stanie rozdać autografów,
ponieważ jest za dużo ludzi.
Proszę odejść od drzwi.
Nie ma ich tam.
- Staram się - Zapomnieć, jestem od ciebie uzależniony
Ale chcę tego i tego potrzebuję
Jestem od ciebie uzależniony
Teraz to koniec
Pamiętam, co mówiłaś
I nigdy
Tego nie powtórzę
Łamiesz mi serce
Jest tak, jak mówił Pierre. „Wróciliśmy po 20 latach”.
Czasem mam wrażenie, że nic się nie zmieniło.
Podczas trasy Warped Tour 2003 czuliśmy,
że jesteśmy już ważnym zespołem.
To był wielki rok dla Simple Plan.
Sam fakt, że przeszliśmy od trasy z Avril do Warped Tour
pokazuje, jakim zespołem jesteśmy i jakim chcieliśmy być.
Nie powinno się grać na dwa fronty, a my tego próbowaliśmy.
Myśleliśmy, że to ma sens.
Wczoraj chciałem tylko się bawić
Świadomie chcieliśmy grać na Warped Tour,
razem z zespołami, które kochają ludzie.
Ciągle się dopasowywali.
Żadnych wolnych kawałków, wszystko było szybkie.
Będę na koncercie
Nie ma lepszego miejsca
To było kluczowe,
bo ciągle się cofali,
a ludzie obrzucali ich gównem.
To nie była prosta ścieżka.
Małe kroki. Stopniowo.
A punkt krytyczny?
Nie było żadnego.
To był długi proces.
Dziękujemy.
Witamy w TRL. Nadajemy na żywo z Times Square.
- Jestem La La. - A ja Damien.
TRL mógł załatwić wam pierwsze miejsce.
BYŁY GOSPODARZ MTV
Nie było mediów społecznościowych,
wracaliście ze szkoły
i oglądaliście ulubione gwiazdy na żywo w telewizji.
MTV było wówczas szczytem
popularności muzyki mainstreamowej.
Występ w TRL był czymś wielkim.
Były tam ważne zespoły.
Operacja MTV.
TRL, skarbie.
Chodźmy na plan. Denerwuję się.
Cześć, jesteśmy Simple Plan z Montrealu w Kanadzie.
Pora zaszaleć!
Wtedy wszystko zaczęło się dla nas zmieniać.
A od tamtej pory to był chaos.
Szalona przygoda.
...kolejny dzień Myślę o tobie cały czas
Byliśmy w MTV.
Byliśmy w MuchMusic.
- Byliśmy w radiu. - Montreal, TRL.
W Walmarcie mieli pewnie nasz plakat.
Oto les Simple Plan.
Kanadyjskie szaleństwo.
Wszystko działo się tak szybko.
Kiedy wspominam tamte lata,
wszystkie wielkie rzeczy, wydaje się to nierealne.
Nasi kolejni goście są bywalcami list Billboarda.
Wrócili z Japonii.
Powitajmy Simple Plan.
- Simple Plan. - Simple Plan!
Wciąż byłem spłukany,
ale sprzedawaliśmy 90 000 płyt tygodniowo.
Zgadza się. Video Music Awards.
Zostałem nominowany. Nie wierzę, ale hej.
Ciężko było uwierzyć.
P!NK wie, kim jestem?
Czerwony dywan przed MTV Awards, szaleństwo.
Założyliśmy zespół cztery lata wcześniej
i nie wiedzieliśmy, dokąd nas to zaprowadzi.
Spotkaliśmy gwiazdy i zostaliśmy nominowani,
to było jak sen.
Dzięki!
Kawałek Perfect zaczął lecieć w radiu,
a to zmieniło nasze życie.
Straciliśmy wszystko
Nic nie trwa wiecznie
Wybacz, nie mogę być ideałem
Widzieliśmy, jak ludzie płaczą na koncercie.
Kiedy fani reagowali na tę piosenkę,
wiedziałem, że to coś więcej niż tylko dobry kawałek.
„Coś jest na rzeczy”.
Jeszcze nigdy nikt nie płakał na naszym koncercie.
Nie taką muzykę tworzyliśmy.
Nagle Simple Plan zyskał nowy wymiar.
- Lubisz nagrywać płyty? - Kocham.
Kiedy skończyliśmy trasę promującą pierwszy album,
zaczęliśmy pisać drugi,
a kiedy mieliśmy dość piosenek,
zarezerwowaliśmy studio i zabraliśmy się do pracy.
Chcieliśmy brzmieć efektowniej,
tak rockowo.
Mamy prosty plan
Dlatego postanowiliśmy nagrać go z Bobem Rockiem,
który tworzył świetne albumy.
Stworzył The Black Album dla Metalliki.
Więcej mnie, kurwa, nie nagrywaj.
Nie!
Lepiej.
Ma studio na Maui,
piękne, na plaży, jak w raju.
Po trzech latach koncertów z No Pads, No Helmets... Just Balls,
myśleliśmy:
„Nie, chcemy nagrać płytę w Studio Piccolo
w Montrealu”.
Kto powie mi, co się dzieje?
Wynajęliśmy mieszkanie w centrum Montrealu.
Nagrywaliśmy cały dzień, a potem wychodziliśmy,
razem, jako zespół.
To było najlepsze lato w historii.
Zamknij się Nie sprawisz...
Najważniejsza płyta w naszej karierze.
Nie jest dość dobra. Potrzebujemy więcej piosenek.
Naciskałem na Pierre'a.
To się nie kończy.
To jak piosenka Dylana.
Większość piosenek Simple Plan zaczyna się od pomysłu na tekst.
Chuck ma książkę z tekstami. Pisze część tekstu lub jakieś zdanie,
które rozkręca całą resztę.
Potem piszemy dalszą część tekstu.
Dla mnie to były tylko słowa na papierze,
które magicznie zamieniał w piosenkę.
Welcome to My Life to jedna z moich ulubionych piosenek.
Czujesz czasem, że to koniec?
Czujesz czasem, że nie pasujesz?
Pamiętam, że pomyślałem:
„Witajcie w moim życiu. Super zdanie”.
A potem Pierre wymyślił niesamowity sposób na zaśpiewanie tych słów.
Dostałem gęsiej skórki, kiedy to usłyszałem.
Uznaliśmy,
że to naprawdę dobra piosenka.
Nikt nie słyszy, gdy krzyczysz?
Nie wiesz, jak to jest
Kiedy nic...
Przetrwała próbę czasu.
Dziś słucha się jej tak samo.
Być jak ja
Być skrzywdzonym Zagubionym
Porzuconym w ciemności
Kopanym, gdy leżysz
Czuć, że tobą pomiatają
Być na skraju upadku
Wiedząc, że nikt cię nie uratuje
Nie wiesz, jak to jest
Jak to jest
Witaj w moim życiu
Tak!
Spojrzeliśmy na siebie nawzajem.
„Mamy to”.
Za nową płytę.
Prywatny odrzutowiec...
a my jesteśmy super, bo nim lecimy.
Zwykle tego nie robimy, ale sprawa była pilna.
Lecimy do Nowego Jorku.
- Wychodzi płyta. - Poważna sprawa.
Cześć.
Jesteśmy na Times Square. Kupimy naszą płytę.
Pamiętacie, jak ostatnio nie dostaliśmy naszej płyty?
Mam nadzieję, że tym razem się uda.
Między pierwszą a drugą płytą był duży skok,
bardzo się rozwinęliśmy.
Sprzedaliśmy 3 miliony płyt,
a trzy miliony płyt to poważna sprawa.
- Dalej! - Hej, Pierre!
KUALA LUMPUR, MALEZJA
O mój Boże!
Simple Plan!
FANKLUB Z MEKSYKU
Pierre!
Nie wiesz, jak to jest
Witaj w moim życiu
Czułem się jak Beatlesi! Jasna cholera!
Najpopularniejszy zespół z Quebecu na świecie,
Simple Plan.
Jesteśmy wielcy!
Jedyny tak udany zespół z Montrealu.
BYŁY GOSPODARZ MUCH MUSIC
Musieli wyjechać z Montrealu
i zjeździć świat,
by wygrać.
Świetnie nam szło,
a Welcome to My Life to był hit.
Piosenkę puszczała telewizja i radio,
a my graliśmy dla wielu ludzi.
Zróbcie hałas!
Byliśmy w RPA, po raz pierwszy w Brazylii.
Kolejna pieczątka.
Wróciliśmy do Azji. Koncertowaliśmy bez przerwy.
Proszę bardzo
Wiecznie masz rację
Wszystko to show
Chodzi tylko o ciebie
Myślisz, że wiesz, czego każdy potrzebuje
Zawsze mnie krytykujesz
Każdego dnia
Popełniam błędy
Nie idzie mi
Jakbym był tym
Którego kochasz nienawidzić
Ale nie dziś
- Więc... - Zamknij się
Nie chcę tego słuchać
Spadaj
Zejdź mi z oczu
Idź sobie
Nie zatrzymasz mnie
Nic, co powiesz, mnie nie zdołuje
- Nie zdołuje - Zamknij się
Simple Plan!
Uwielbiam to!
Postradałem zmysły, gdy odnieśliśmy sukces.
To znaczy...
GITARA PROWADZĄCA
świat rocka zawsze...
cenił sobie szalone historie zza kulis.
Wytwórnie płytowe postępują nieodpowiedzialnie,
nie mając systemu wsparcia dla swoich artystów.
Nie będę nic pamiętał.
Tak to już jest.
Byliśmy niedojrzali, naiwni i młodzi,
nie wiedzieliśmy, co robimy.
Byłem dzieciakiem, robiłem, co mi kazali,
było fajnie, ludzie byli świetni,
na zewnątrz byli fani.
Nie myślałem o tym zbyt wiele.
W byciu gwiazdą jest coś magicznego,
w fantazji tego stylu życia.
Kiedy w to wchodzicie,
a Simple Plan odniósł tego typu sukces,
nie wyjdziecie bez szwanku
i będziecie musieli się ogarnąć.
To może być przedsięwzięcie na całe życie, ponieważ pop może was rozwalić.
Możecie skończyć samotni.
Która godzina?
Jest 6.50.
Mam dość. Potrzebuję przerwy.
Czy chcę być tak wielki jak Elvis?
Jeśli mam umrzeć tak jak on, to nie.
To dla nas odskocznia, a jednocześnie wciąż Simple Plan,
choć na pewno to nowy początek.
Trzeci album był dla mnie katastrofą.
Muzyka mi się podoba,
ale tamte chwile nie były dla mnie łaskawe.
Byłem bliski separacji.
Kiedy nagrywaliśmy płytę,
nie czułem się z nimi blisko. Żyłem własnym życiem.
To był trudny czas dla zespołu, dużo się działo.
Byłem w kimś zakochany, nie wyszło nam,
a to złamało mi serce.
Mieliśmy za sobą dwa udane albumy
i nie wiedzieliśmy, w którą stronę iść.
Pod wieloma względami to mroczniejsza płyta.
Mój brat miał wtedy raka, to była naprawdę ciężka sytuacja.
Nasz typ muzyki nie leciał już w radiu.
PRODUCENT
Ludzie słuchali Justina Timberlake'a i artystów R&B, nie gitar.
Czy chcemy takiej zmiany?
Czy jesteśmy zespołem, który próbuje różnych rzeczy?
A może trzymamy się swego i szarpiemy struny?
Wytwórnia wyłożyła kupę kasy. Ten album musiał kosztować ich miliony!
- Nie bądź dupkiem. - Wal się. Nie jestem dupkiem.
- Podoba mi się. - To jeden akord.
- Chuck ma coś do powiedzenia. - Nic nie mówię.
- Super. - To twoje nagranie.
Są dobre wieści.
Myśleliśmy, że to będzie hit.
Nie było tak.
Frekwencja na koncertach spadała.
Wciąż jesteśmy zespołem. Ludziom wciąż trochę zależy.
Singiel sobie nie radzi. Radio to porażka.
Trudno nadążyć. Jestem załamany.
Kiedy przeżywacie swój pierwszy duży dół,
to traumatyczne przeżycie.
Kiedy zaczynacie grać dla tysięcy widzów,
przyzwyczajacie się do tego.
To zależy od ciebie
Wystarczy jeden wieczór, który taki nie jest.
Byliśmy bardzo zmęczeni,
zdecydowaliśmy się na przerwę.
Nie wiedziałem, czy to przetrwamy.
Nie byłem pewien.
Wokalista zawsze musi być w formie.
Wszystko spada na ciebie.
Jeśli nie wystąpię, nikt nie przyjdzie.
Zaczynałem się martwić, że nie dam rady wystąpić.
Budziłem się rano i myślałem: „Boże”.
„Boże, mój głos”.
Było to dla mnie trudne, bo nie miałem talentu.
Nie urodziłem się wokalistą. Nie wygrałbym w Idolu.
Nie dałbym rady. Ale wiem, że jestem dobry.
Lecz śpiewanie mnie męczy.
Nie jest czymś przyjemnym.
Zmagam się z lękami,
12 lat temu miałem pierwszy pełny atak paniki.
Nie wiedziałem, co jest.
Czasem, kiedy jestem w trasie, chodzę po pokoju hotelowym,
a po 20 minutach muszę sobie przypomnieć,
by włączyć muzykę, odetchnąć
i przestać się zamartwiać.
Do tego presja.
„Ludzie chcą mnie słuchać”.
„Jak mój głos?” Nie pomagam sobie.
Muszę się zrelaksować.
Wołam dziś wszystkich astronautów
Wszystkich samotnych O których świat zapomniał
Jeśli mnie słyszycie Chodźcie po mnie
Jesteście tam?
Mam tylko was
Dziś czuję się jak astronauta
Wysyłam SOS z tego małego pudełka
Przy starcie straciłem sygnał
Teraz utknąłem A świat zapomniał
Czy mogę wylądować?
W trudnych chwilach,
kiedy czujecie, że nikt was nie rozumie
i przechodzicie przez coś, co nie spotyka innych,
jest naprawdę ciężko.
Teraz wiem, że poradzę sobie z lękiem,
a jeśli postawię na pierwszym miejscu zdrowie i odpoczynek,
tak będzie dla nas lepiej.
Nauczyłem się tego w ciągu lat.
Jak postawić na swoim.
Na pewno dzięki temu filmowi wiecie,
że Chuck jest siłą napędową tego, co robimy,
a on nie zmaga się z tego rodzaju presją.
To wbrew intuicji, gdy myślę: „Potrzebuję czasu dla siebie”.
Co? Zdjęcie.
Zawsze to więcej treści.
Próbowałem ci coś powiedzieć Ale nigdy nie rozumiesz
Czuję się Jakbyśmy kręcili się w kółko
Patrzysz na mnie Jakbym był nieznajomym
O co tu chodzi?
Will Smith i wyzwanie I'm Just a Kid?
To już piąty film,
tym razem z siostrami Williams?
Czy ja śnię?
Wyzwanie I'm Just a Kid to największy dar,
jaki dały nam media społecznościowe.
To jak dostać kolejny przebój
po 25 latach istnienia zespołu.
Czyli teraz kręcimy tiktoki.
O mój Boże!
Żeby dziś zostać artystą, trzeba być artystą, wokalistą,
aktorem, sportowcem i modelem.
Zaśpiewaj piosenkę o swoim tacie.
Jako że widzi sukces mediów społecznościowych,
naciskam na niego, mówiąc, że mam rację.
„Róbmy więcej”.
Nie mam nic przeciwko. Musisz tylko wyjaśnić Chuckowi,
że gdy coś dodaje, musi czasem z czegoś zrezygnować.
Idź i zatrzymaj się.
Trzy, dwa, jeden.
Jesteśmy w Brazylii. Jemy biscoito.
To bolacha, stary.
Zachowali...
Mam to gdzieś.
...pewne elementy dynamiki,
która została im z czasów nastoletnich.
W porządku. Co mam ci powiedzieć?
Nie potrzebujemy próby generalnej.
Mamy generalną kłótnię.
Byli w zespole. Pierre wyrzucił Chucka z kapeli.
To bolało.
Nie jestem pewien, czy to już nieaktualne.
Zawsze tak było.
A jeśli ja poprowadzę?
Poważnie, stary.
A jeśli popełnię błąd?
Może się mylę. W porządku. Nie umiesz odpuścić.
A jeśli zmienię świat?
Zawsze są razem.
A jeśli wezmę...
Są jak bracia.
Czy ty...
Chuck gra lepiej, kiedy jest wkurzony.
Pierre to mój przyjaciel,
tylko z nim grałem całe życie.
Bardzo cenię naszą relację.
Ciężko być w zespole z ludźmi, których znacie z liceum,
bo dynamika z lat nastoletnich zostaje.
Relacja z Chuckiem była dla mnie bardzo trudna,
ale też dzięki niej tyle osiągnąłem.
Czasem się kłócimy, ale koniec końców jesteśmy rodziną.
Nie chcę tego.
Zawsze będą się kochać.
Wszystko gra?
Ale też nienawidzić.
Może to ich przepis na sukces?
Wygraliśmy!
Najfajniejsze rzeczy w życiu robiłem z Pierre'em.
To przeciąganie liny stworzyło Simple Plan.
Nie chcę cię wyrzucać z zespołu.
Wiemy, że to na zawsze.
Dziękuję, że jesteś moim przyjacielem.
Partnerem biznesowym.
Moim bratem. Kocham cię.
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham.
Nie wiem, czy wiesz, ale...
kandydowaliśmy do samorządu szkolnego.
I wygraliśmy.
Był przewodniczącym, a ja wice.
Wiedziałem, że jest...
Jest odpowiedni.
Może ma w sobie coś, co ja chciałbym mieć.
No nie?
Widziałem to.
Widziałem, jak miałem 14 lat.
Wiedziałem, że to ty...
- Masz misję? - Mam misję skopania ci tyłka.
- Całość. Już. - Całość?
Chodź.
To nie koniec.
Po trzeciej płycie spotkaliśmy się i stwierdziliśmy:
„Musimy sprawić, żeby było fajnie.
Nie chcę kolejnej takiej trasy.
Musimy wrócić do zabawy w trasie”.
Czuję się jak astronauta
- Cześć. - Szlag, to Pierre Bouvier!
Boże, miło cię widzieć.
To będzie świetny koncert.
- Zobaczą to? - Pewnie tak.
Boże, tak.
Summer Paradise to niedoceniana piosenka.
Powiedz mi, jak wrócić
Do letniego raju Razem z tobą
Przybiegnę w mgnieniu oka
Wytwórnia powiedziała: „Zostawmy ich już,
nie wypuszczają hitów”.
A tu nagle „bum”.
Gramy już 11 lat,
a tu nagle kolejny przebój.
Ta piosenka uratowała naszą karierę.
Sean Paul was uratował.
Sean Paul mnie uratował.
Simple Plan, Sean Paul.
- Zachód słońca... - Sean Paul, Simple Plan!
- Jak leci? Tu jest super. - Dzięki.
Jaka piosenka dziś na tapecie?
Dzisiejsza jest wyjątkowa. This Song Saved My Life.
Chcieliśmy zapytać naszych fanów o to,
co myślą o naszej kapeli i co nasze piosenki dla nich znaczą.
To było...
Pojawiły się dobre pomysły na teksty.
Napisaliśmy ten kawałek z pomocą naszych fanów.
Widzę siebie W każdym waszym słowie
Czasem czuję Że nikt mnie nie rozumie
Uwięziony w świecie Który mnie nienawidzi
Tyle mam na głowie
Nie byłoby mnie tu Gdyby nie wy
Byłem załamany, zagubiony, bez słów
Ta piosenka uratowała mi życie
Krwawiłem Straciłem wiarę
Mogłem umrzeć
Ta piosenka uratowała mi życie
Byłem złamany, tonąłem
Ale nadeszła w samą porę
Ta piosenka uratowała mi życie
Moje życie
Ta piosenka uratowała mi życie
Moje życie
Uratowała mi życie
Moje życie
Ta piosenka uratowała mi życie
To jak świętowanie zrozumienia.
Kiedy znajdujecie zespół lub artystę,
którzy sprawiają, że czujecie, jakbyście nie byli już sami,
to magia.
PRZYKRO MI, ALE JESTEŚCIE IDEALNI!
Na tym świecie każdy kogoś osądza.
Czy jest coś lepszego niż muzyka,
by poczuć się czegoś częścią?
Świetni są.
Simple Plan!
- Kiedy to było? W 2005. - W 2005.
Kiedy poznałem chłopaków z Simple Plan,
byłem w Niemczech.
- Co myślisz o Simple Plan? - Powiem tylko tak.
Ditka kontra Simple Plan,
wybieram Simple Plan.
Tyle w temacie.
Simple Plan ma w sobie autentyczność.
- Wszystko gra? - Tak.
To cudowne, co zdziałali dzięki muzyce i byciu inkluzywnymi.
To coś wyjątkowego.
Miło cię widzieć.
Masz? Super.
Mieliśmy skrytkę pocztową dla zespołu.
Listonosz mówił mi: „Panie Comeau, mam dużo listów”.
Całe worki.
Wtedy zdałem sobie sprawę,
jak duży wpływ mieli na młodych ludzi na całym świecie.
„Wasza muzyka daje mi pocieszenie”.
Czuję, że słuchanie Simple Plan
bardzo ukształtowało mnie jako osobę.
Zachowuję swoje uczucia dla siebie.
Słuchając piosenek, które mówią o tym, co czuję,
byłam wysłuchana.
This Song Saved My Life sprawiła, że wszystko nabrało sensu,
wszystko, co o nich myślałam,
co dla mnie znaczą i co dla mnie zrobili.
Nie przetrwałabym tego, gdyby nie oni.
Życie bywa ciężkie.
Nawet... Jedna z ich piosenek...
Nikt nie chce być sam
No nie? To uczucie samotności.
Czujecie się częścią tej piosenki.
Prawda?
Są kamieniem węgielnym dorastania wielu osób.
ZAŁOŻYCIEL EMO NITE LA
Simple Plan pomogli pokoleniu ludzi,
którzy czuli się niezrozumiani.
Po raz pierwszy docierały do mnie pewne uczucia, a byłam dzieciakiem.
Chciałam ich przytulić i powiedzieć: „Ukształtowaliście mnie.
Pomogliście mi”.
Zmagałam się z problemami psychicznymi,
więc to wiele dla mnie znaczy.
Wiecie, że ktoś z wami jest.
Słuchając tych piosenek,
wiedziałem, że jest ktoś,
kto przypomni wam, że warto żyć.
Byli ze mną, kiedy się samookaleczałam.
Nigdy nie zapomnę tego uczucia, kiedy ich poznałam.
Nie sądziłam, że będę mogła ich zobaczyć.
Czytając ich listy, zauważyłem,
że niektóre są smutne.
To doprowadziło do powstania fundacji Simple Plan.
To kolejna rzecz, którą odkryłem dzięki Simple Plan.
Filantropia.
Panie i panowie, laureaci Nagrody Humanitarnej Allana Watersa.
NAGRODY JUNO
Powitajmy Simple Plan.
Mamy wiele podziękowań,
ale przede wszystkim dziękuję rodzicom Chucka.
Bez was by nam się nie udało.
Nie mieliśmy pojęcia, jak satysfakcjonujące jest
zaangażowanie się w dobroczynność.
Nasza fundacja stała się nieodłączną częścią nas
jako zespołu i jako ludzi.
I chcemy, by tak zostało.
Ubrudziłaś mnie.
To niesamowite, jakie mieliśmy szczęście.
Byliśmy dzieciakami z tłumu, a trafiliśmy na scenę.
Wszystko w porządku?
Tak, Chuck.
- Mam to zrobić? - Trzęsę się.
Chyba nigdy nie straciliśmy tej więzi,
nie zapomnieliśmy, jak to jest być fanem zespołu.
Dzięki za te słowa.
- Dziękuję. - Bądź silna.
- Dziękuję. - Dasz radę.
Miło was poznać.
- Jak tam? Dobrze? - Tak.
- Co się dzieje? - Ona płacze.
Nie płacz, bo ja też zacznę.
Mamy być gwiazdami rocka
i nie rozmawiać z widzami, którzy przyszli na koncert?
Myślę, że to bardzo sztuczne, a my tego nie kupujemy.
Wyjście na godzinę czy dwie,
by pogadać z naszymi fanami,
to moja ulubiona część koncertów.
Fani tak się z nimi identyfikują,
bo przypominają im samych siebie.
Naprawdę wierzę, że są właśnie tacy,
kochają to, co robią, i kochają swoich fanów.
Dziękuję bardzo.
- Mogę wybrać? - Tak.
- Super. - Dziękuję.
- Miłego koncertu. - Jesteście legendarni.
Nie spiesz się.
Boże. Zabawne.
- Będę płakać. - Wszystko gra?
Wszystko gra?
Hej, jesteśmy w LA.
Jesteśmy w LA
Nagrywamy piątą płytę.
Nagrywamy piątą płytę
- Idzie nam świetnie. - Całkiem nieźle.
Wracamy do klimatu pierwszego albumu.
Mieszkamy u Chucka, codziennie chodzimy do studia.
Pamiętam pisanie piosenki Boom!. Uwielbiam ją.
Jesteś moją ulubioną piosenką Do śpiewania co dzień
Moje serce ciągle wali
Bum!
Ta piosenka odnosi się do mojej relacji z żoną
i tego, jak co czuję po tylu latach.
Szaleję za tobą.
Wszyscy się wypalają
My zrobiliśmy to po swojemu
Po swojemu
Ta miłość nie wygaśnie
Moje dzieci też uwielbiają tę piosenkę.
Bum!
Udało się. Jesteśmy w Los Angeles.
Byłem tu ostatnio.
- Tata. - Jestem chórkiem.
Przyjdziesz do studia?
Tak!
Kiedyś pracowałem na zmywaku.
To trudne!
Kiedy czuję, że żyję...
Byliśmy zmęczeni. Mieliśmy dość tego,
że brzmienie Simple Plan to powód do wstydu.
Stwierdziliśmy: „Chuj z tym. Zaakceptujemy to.
Stworzymy płytę najbardziej w naszym stylu”.
Przy tej płycie
nadszedł czas
nabrać pewności siebie,
bo choć wcześniej to robiłem,
to czułem, że się nie przejmuję.
W końcu mogę powiedzieć:
„Produkuję tę płytę”.
Zróbmy to sami.
To chyba mój ulubiony album.
Nie mieliśmy pojęcia, co się wydarzy.
W lipcu 2020 roku zadzwonił do mnie Chuck.
„Musimy pogadać. To ważne.
Coś się stało
i chodzi o Davida”.
OSKARŻONY BASISTA SIMPLE PLAN ODCHODZI Z ZESPOŁU
To znaczy...
Miałem mętlik w głowie.
Byłem zdruzgotany.
Ciężko było się z tym pogodzić.
To był największy kryzys, z jakim się zetknęliśmy.
Musieliśmy podjąć decyzję, by odszedł z zespołu.
Rozumiałem, co musimy zrobić,
i było mi naprawdę smutno.
Przez większą część dorosłego życia koncertowałem z Davidem.
Nie możecie przekreślić ponad 20 lat wspólnego koncertowania
bez mnóstwa bólu.
- Myślisz, że wytrzyma? - Tak.
- Ostrożnie, Charles. Nie chcę spaść. - Dalej.
To był dla nas szok i trauma,
każdy z nas chce być najlepszą wersją siebie,
upewnić się, że nasze koncerty
i wszystko, co nas otacza, to bezpieczna przestrzeń.
Pięknie tu.
Zawsze poważnie podchodziliśmy do zespołu
i tego, czym powinien się zajmować,
ale nie tak osobiście.
Będę za tobą tęsknić.
Naprawdę ładny widok.
Dobrze, gdy ludzie wkładają wysiłek w to,
by stworzyć coś magicznego.
Kiedy założyliśmy zespół, pożeniliśmy się ze sobą nawzajem,
jak i z karierą.
Kiedy wszyscy rozwijamy życie na zewnątrz,
gdy mamy ważne obowiązki, dzieci... Dzieci są wszystkim.
Nie chcę już wyjeżdżać w trasę, bo nie chcę wyjeżdżać za często.
Zawsze lubiłem jeździć w trasę.
Czasem wracałem do domu.
Teraz jestem mężem i ojcem.
Uwielbiam być w domu. A czasem jeżdżę w trasę.
Lubisz być w trasie? Podoba ci się tempo?
- Podoba ci się? - Bardzo.
Cieszę się, że tu jesteś.
Razem podróż jest lepsza.
Zamiast dzwonić, rozmawiamy na żywo.
To zmienia wszystko.
Bycie ojcem zainspirowało mnie
do bycia lepszym członkiem zespołu Simple Plan.
Do ciężkiej pracy
i bycia lepszym człowiekiem.
Dziękuję.
Zaczęliśmy od grania w piwnicy,
a teraz ludzie nas znają.
Wcześniej byłem bardzo nieśmiały.
Teraz jestem tylko nieśmiały.
Zawsze podchodziłem do tego tak: „To zespół jest sławny”.
Ja jestem bardzo incognito.
Nawet dziś potrafię być w kawiarni z Pierre'em,
ludzie go poznają,
a ja robię zdjęcie.
Nie poznają mnie. Ale to dobrze. Bawi mnie to.
OSIEM MILIONÓW SPRZEDANYCH PŁYT
Chuck pokazał mi dane.
Przez ostatnie dwa lata zagraliśmy 234 koncerty.
To szaleństwo.
Jak radzicie sobie z życiem osobistym?
Nie radziliśmy sobie. To było niemożliwe.
Życie rodzinne, osobiste, zespół,
to naprawdę dziwne.
Gramy szalone koncerty,
wracamy do domu i jesteśmy ojcami na pełen etat.
- Cześć! - Cześć, London, jak leci?
- Dobrze. - Spójrz.
Urocza, prawda?
To twoje zdjęcia.
To dla niego ważne. Takie: „Myślę o tobie.
„Nawet jeśli mnie nie ma, myślę o tobie”.
Dzwonię do rodziców każdego wieczora.
Chciałem powiedzieć dobranoc.
W początkach Simple Plan
Chuck zostawił po sobie
coś bardziej znaczącego niż ja,
ponieważ studiował prawo.
Myślę, że jego bardziej dotyczyło to,
że rodzice go nie rozumieli.
Te marzenia były tak wielkie,
że przyćmiły wszystko inne.
„Chcę odejść. Zakładam zespół rockowy”.
W jego świecie to nie było możliwe.
Chyba nie chciał, żebym spieprzył sobie życie.
Charles szedł na górę odrabiać lekcje
i powiedział: „Rzucam szkołę”.
„Nie, Charles. Nie rzucasz”.
Wyjaśnił, że zajmuje się muzyką.
Sébastien chciał iść na politechnikę.
Jeff był w konserwatorium muzycznym.
W domu to ja im kibicowałem.
Czułem się trochę winny w stosunku do innych rodziców.
To piękne piosenki.
A słowa poruszają...
TATA PIERRE'A
...nie tylko mnie, ale wielu innych ludzi.
Tyle.
Mój tata jest największym fanem Simple Plan.
Mama musiała go powstrzymać przed laminowaniem
każdego artykułu, który znalazł.
Na korytarzu i schodach była kapliczka poświęcona mnie.
Myślę o tacie podczas Perfect,
żałuję, że nie widział, jak wszystko się rozwija.
Myślę, że gdzieś tam jest.
Musimy dbać o marzenia naszych dzieci,
by zobaczyć, dokąd je zaprowadzą.
Naraziłem rodziców na dużo stresu.
To doprowadziło do jednej z naszych najważniejszych piosenek.
Tato, spójrz na mnie
Pomyśl i porozmawiaj ze mną
Czy dorosłem zgodnie z planem?
- Czy myślisz - Że tracę czas
Robiąc to, co chcę?
Boli, gdy jesteś na nie
Bardzo się staram
Żebyś był ze mnie dumny
Nigdy nie będę dla ciebie dość dobry
Nie będę udawać Że nic mi nie jest
Nie możesz mnie zmienić.
Straciliśmy wszystko
Nic nie trwa wiecznie
Wybacz, nie mogę być ideałem
Jest już za późno
Nie cofniemy czasu
Wybacz, nie mogę być ideałem
Zróbcie hałas!
Straciliśmy wszystko
Nic nie trwa wiecznie
Wybacz, nie mogę być ideałem
Jest już za późno
Nie cofniemy czasu
Wybacz, nie mogę być ideałem
Straciliśmy wszystko
Nie cofniemy czasu
Wybacz, nie mogę być ideałem
Jest już za późno
Nie cofniemy czasu
Wybacz, nie mogę być
Ideałem
To nasza pierwsza próba piosenki Perfect.
Jak widzicie, nie jest idealnie.
To moja piwnica.
Ćwiczymy od dziesięciu lat, w tym zespole od trzech,
rodzice są źli.
Musimy pracować, więc idź sobie.
Dobry koniec.
Ale koncertujmy dalej.
KIEDY BYLIŚMY MŁODZI
Simple Plan!
Cieszymy się, że tu jesteśmy.
Kiedyś nie wiedzieliśmy, jak się dopasować.
Znaleźliśmy dom w tej muzyce i w tej scenie muzycznej.
Nie wiem, skąd jesteście
i jak długo musieliście tu jechać.
Ale powiem wam jedno.
Wy wszyscy, jak i my,
mamy swój dom właśnie tu!
Patrzę w lusterko
Wszystko wygląda tak samo
Same zepsute latarnie
Próbuję uciec
Bo czuję się jak w domu
Znalazłem powód
Nagle nie jestem już sam
W końcu oddycham
Jakbym nie umiał tego sam
Zaczynamy odliczanie
Krzyczymy do ulubionej piosenki
Bo tu jest mój dom
Tu jest mój dom
SIMPLE PLAN: DZIECIAKI Z TŁUMU
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk