Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ปี 2002)
ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ตลอดไป
ผมขอโทษ
ผมไม่สามารถสมบูรณ์แบบ
ตอนนี้สายเกินไป
และเราไม่อาจย้อนเวลา
ผมขอโทษ
ผมไม่สามารถสมบูรณ์แบบ
มาทําอะไรเนี่ย
- นายล่ะทําอะไร - ฉันซ้อมอยู่
- ทําไมพวกนายต้องซ้อมด้วย - เพราะเราห่วย
(ซิมเพิลแพลนเริ่มต้นขึ้น ในห้องใต้ดินในมอนทรีออล ปี 1999)
(25 ปีต่อมา พวกเขาเดินสายทัวร์ระดับโลก ครั้งใหญ่ที่สุด)
ซิมเพิลแพลน ซิมเพิลแพลน
(และชีวิตคือฝันร้าย)
เราคือซิมเพิลแพลน
ทุกคนส่งเสียงหน่อย
ผ่านไปอีกวัน
ฉันคิดถึงเธอตลอดเวลา
แต่เธออยู่ห่างไกล ส่วนฉันรออยู่ตรงนี้
เอาหน่อย
บางครั้งผมก็รู้สึกเหมือนบังเอิญมาถึงจุดนี้
สมัยนั้นผมเกรี้ยวกราด ผมไม่ลงตัว
ชีวิตผมมันไร้ความหมาย และดนตรีคือที่หลบหนี
เคยดูหนังซอมบี้ไหม
พวกเขาคือนิยามของความเป็นพี่น้อง
เรารักพี่น้องของเรา แต่บางครั้งก็อยากจะบีบคอมัน
นั่นปิแอร์ เพื่อนผม ใช่
- ผมชัค - เราเป็นเพื่อนกัน
ฉันจะทําทุกอย่าง
เพียงเพื่อให้ได้โอบกอดเธอไว้
ผมเก็บจดหมายปฏิเสธไว้ทุกฉบับ
ประมาณว่า "ถึงพวกคุณจะเก่ง แต่ก็ไม่ใช่แนวเรา"
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมเลยกลับไปเรียน
แล้วก็ เปรี้ยง!
ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ พวกเขาทุ่มเท
คุณคิดว่าคุณรู้ แต่คุณไม่รู้เลย
เกิดอะไรขึ้น
คนดี วงห่วย
"พวกคุณป็อปเกินไปสําหรับพังก์"
พวกเขายังหน้าใหม่ ต้องสั่งสมไปก่อน
นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะทําให้เธอเข้าใจ
ปกติแล้ววงดนตรีไม่อยากทุ่มทํางานหนักนัก แต่พวกเขาเหล่านี้ทุ่ม
บางครั้งผมก็อยากจะจับพวกเขาเขย่า แล้วบอกว่า "ไปสนุกซะ"
เรากําลังจะไปทัวร์กันอีกครั้ง
พวกเราก็แค่เด็กที่ทําตัวแบบเด็กๆ
ผมเสียสติไปเลยตอนที่เราเริ่มประสบความสําเร็จ
นี่คือเครื่องบินส่วนตัว
ผมเป็นเศรษฐีเงินล้านเพราะเอสพี
ผมเปล่าหรอก แต่ผมก็ขายเพลงได้เป็นล้านแผ่น
ด้วยความไร้เดียงสาและความเยาว์วัยผสมกัน
ผมไม่ได้คิดทบทวนทั้งหมดนั้นเท่าไหร่
นี่มันใหญ่มาก
ทีนี้ชูมือขึ้น
ผมไม่รู้สึกสนิทกับคนอื่นๆ ผมก็ใช้ชีวิตของผม
มันช็อกอยู่เหมือนกัน
สิ่งที่ยากเป็นอันดับสองในโลกในวงการดนตรี
คือมีเพลงฮิต
สิ่งที่ยากที่สุดคืออยู่จุดนั้นต่อไป
เรามีความเกลียดชังเยอะเหลือเกินในวงนี้
ไม่อยากเชื่อว่าหลังจาก 20 กว่าปี เราก็ยังทําเรื่องบ้าๆ นี้อยู่ตรงนี้
อีก 40 ปี คนพวกนี้ก็จะยังซ่าโลดแล่นอยู่
แม่เคยถามตอนผมหกขวบ "ลูกอยากทําอะไรในชีวิต"
ผมตอบแม่ว่า "ผมอยากเป็นร็อกสตาร์"
แม่บอกว่า "งั้นก็เป็นร็อกสตาร์"
จําเพลงนี้กันได้หรือเปล่า
ได้ เพลงนี้ชื่อ...
ฉันเป็นแค่เด็กคนนึง
คุณเคยเป็นเด็กคนนึงที่เปิดเพลงนี้
ในห้องนอนในบ้านพ่อแม่หรือเปล่า
และคุณก็เปิดมันซ้ําๆ ไปเรื่อยๆ
และพ่อแม่คุณก็บอกว่า "ให้ตาย ปิดเพลงบ้านั่นสักที"
(วันนี้ฉันทําให้ความฝันของฉันเป็นจริง)
แล้วคุณก็ตอบกลับประมาณว่า
"พ่อแม่ไม่เข้าใจ"
"ผมรักเพลงนี้ ผมรักวงนี้"
(วงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้)
"วงนี้เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนผม"
แล้วพ่อแม่คุณก็ตอบกลับว่า "ไม่ต้องห่วงหรอกลูก
(ฉันรักคุณ)
มันก็แค่ช่วงนึงเท่านั้น"
แล้วคุณก็บอกว่า "แม่ พ่อ มันไม่ใช่แค่ช่วงนึง"
ฉันตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมง
ฉันรอจน 11 โมง
เพียงเพื่อจะรู้ว่าไม่มีใครโทรมาหรอก
ฉันคิดว่าตัวเองมีเพื่อนเยอะ
แต่ไม่มีใครติดต่อมา
อยู่คนเดียวอีกสักคืนจะเป็นไร
เมื่อเราอยู่ลําพังในทุกวัน
และก็เป็นเช่นนี้
ฉันเป็นแค่เด็กคนนึง และชีวิตคือฝันร้าย
ฉันเป็นแค่เด็กคนนึง ฉันรู้ว่ามันไม่แฟร์
ไม่มีใครแคร์ เพราะฉันอยู่ลําพัง
โลกสนุกกว่าฉันในคืนนี้
ซิมเพิลแพลน: เหล่าเด็กในฝูงชน
ภาพยนตร์ซิมเพิลแพลนควรเริ่มต้นแบบนี้
คิดว่าไง
- ถ่ายยัง - ถ่ายแล้ว
- มาร์ค - ได้เลย
ที่ผมได้มารู้จักกับป็อปพังก์แคลิฟอร์เนียใต้
(ปิแอร์ บูวิเยร์ นักร้องนํา)
หรือพังก์ร็อก คือผ่านหนังสเก็ตบอร์ดและสโนว์บอร์ด
มีวงในหนัง พวกดิออฟสปริงกับแบ๊ดริลิเจียน
ผมจําได้ว่าครั้งแรกที่ได้ยินก็คือ
"ว้าว นี่มันฟังดูเจ๋งชะมัดเลย"
และมันก็เร็วมากด้วย ประมาณว่า...
มันทําให้ผมตื่นเต้นสุดๆ
ผมคิดว่ามันแตกต่างมาก
และรู้สึกเหมือน "โห อยากฟังสิ่งนี้แหละ"
ทุกอย่างเกี่ยวกับมันวิเศษมากสําหรับผม
สมัยเราเป็นวัยรุ่น ยุคสักปี 1994 1995 1996
มอนทรีออลเป็นศูนย์กลางของพังก์ร็อก
(ชัค โคโม มือกลอง)
ประหลาดที่สุด ไม่รู้ทําไม
วงพังก์ร็อกที่แฟ็ตเรคคอร์ดส์และเอพิทาฟ เป็นร็อกสตาร์ที่นั่น
(เพนนีไวส์ มอนทรีออล แคนาดา ปี 1995)
โตขึ้นโดยเป็นแฟนดนตรีแนวนั้นในมอนทรีออล
เป็นสถานที่และช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบ
บางครั้งก็มีการแสดงหลายงานมาก พ่อแม่ไม่ยอมให้ผมไป
วงแบ๊ดริลิเจียนเล่นวันพุธ วงกู๊ดริดแดนซ์เล่นคืนวันศุกร์
แล้ววงสตรังเอาท์ก็เล่นคืนวันเสาร์ มันบ้ามาก
แล้วอะไรคือสิ่งที่ดึงดูดคุณเข้าหาดนตรี
ผมคิดว่าเราไปดูโนเอฟเอ็กซ์
น่าจะเป็นคอนเสิร์ตพังก์ร็อกจริงจัง ครั้งแรกของเราเลย
สิ่งหนึ่งที่เจ๋งมากสําหรับผมก็คือ
ไม่ใช่ว่าวงแตกต่างจากเด็กๆ
มันเกือบจะรู้สึกเหมือนว่าผมขึ้นไปอยู่บนเวทีได้เลย
เข้าใจที่ผมพูดไหม
ผมสูญเสียตัวตนอื่นไปหมดสิ้น
ผมคือพ่อของชัค
(พ่อของชัค)
ชาร์ลส์เข้ามาในวันเกิดเขา แล้วบอกว่า "ผมเจอกลองชุด"
(อังเดร โคโม พ่อของชัค)
ผมบอกฟร็องซัวส์ "ไม่ต้องห่วง ก็แค่ช่วงนึง
เดี๋ยวไม่กี่สัปดาห์ เขาก็พอแล้ว"
แต่ผมคิดผิดถนัด เพราะว่า...
นี่คือตัวตนของฉัน และนี่คือสิ่งที่ฉันชอบ
วันที่กลองชุดนั้นมาถึง มีเพื่อนๆ มาด้วย
แล้วก็มีกีตาร์มา
แล้วไม่กี่วันต่อมา พวกเขาก็ทําเพลงกัน
เรารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเขาจะมีเส้นทางที่แตกต่าง
(หลุยส์ บูวิเยร์ แม่ของปิแอร์)
ดนตรีเป็นส่วนสําคัญของชีวิตเขา
และเขาก็เริ่มแต่งเพลงตั้งแต่อายุน้อยมาก
ผมเล่นกีตาร์ได้นิดหน่อย พี่ชายกับพ่อผมก็เล่นกีตาร์
แต่มันเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ตอนที่ผมเริ่มไปห้องใต้ดินบ้านพ่อแม่ชัคเพื่อเล่นกัน
ครั้งแรกที่ผมเจอปิแอร์ เขาโผล่มาที่นี่โดยไว้ผมสีส้ม
ผมแอบกังวลเล็กน้อย
"เพื่อนใหม่นี่ใครกัน"
ครูเราที่โรงเรียนแนะนําว่า "พวกเธอน่าจะตั้งวง
และเล่นในเวทีแสดงความสามารถ ตอนพักกลางวัน"
พวกเราก็เลย "ใช่ เราน่าจะตั้งวงด้วยกัน"
คลั่ง!
ฉันกําลังจะเสียสติ
เอาหน่อย มันยังไงกัน
เหตุการณ์นั้นเหมือนมาสะกิดเรา
"โห สนุกมากเลย เจ๋งดี มีคนดูด้วย"
เอาหน่อย ทุกคนร้องเพลง
ฉันจําได้ว่าวันนึงเขามาบอกฉัน
"ผมแต่งเพลงรักไม่ได้ ผมอายุ 16"
เตรียมตัวร้องคํารามให้ลั่น!
(แสดงเปิดให้วงทิลต์ มอนทรีออล แคนาดา ปี 1995)
รีเซ็ตเป็นเหมือนการเรียนรู้แนว
ผมจําได้ว่าการแสดงครั้งแรก พ่อแม่มาด้วย
มีคนสัก 50 คนได้ พวกเราแย่มาก
ผมสบถเยอะเลยบนเวที
ผมกรีดร้อง ผมหันหลังให้คนดู
แล้วผมก็เอาแต่...
ผมเดินลงจากเวที แม่ผมก็บอกว่า "นี่มันเลวร้ายมากเลย
ทําไมลูกถึงร้องตะโกนมากขนาดนั้น"
ผมตอบว่า "ผมไม่สน มันคือตัวตนของผม"
พวกนั้นไม่อาจเข้าใจ
ฉันต้องบอกเลยว่าเพลงพวกนั้นไม่ดีเท่าไหร่
มันบ้าคลั่งรุนแรงมาก
นั่นคือพังก์ร็อก
มันทําให้เรามีความมั่นใจ
ถึงแม้ว่าเราอาจจะไม่ค่อยมีอะไรให้มั่นใจเท่าไหร่
เราแค่คิดว่า "นี่คือตัวฉัน ไม่จําเป็นต้องเกรงใจใคร"
"จะชอบไม่ชอบก็แล้วแต่ ฉันไม่สน"
ผมว่าผมเป็นเด็กหัวขบถที่ต่อต้านบรรทัดฐาน
อยู่ในวงในมอนทรีออลที่มีชื่อเสียงกระฉ่อนเป็นที่ร่ําลือ
มันเติมเต็มมาก และทําให้ผมรู้สึกเจ๋ง
- พร้อมแล้ว - เยี่ยม
ได้
ผมเจอสมาชิกวงซิมเพิลแพลน
ตอนที่พวกเขายังอยู่ในวงก่อนหน้าชื่อรีเซ็ต
วงบลิงก์กําลังเดินสายทัวร์ เรายังเป็นวงเด็กน้อยอยู่เลย
(มาร์ค ฮ็อปพัส บลิงก์-182)
และเราเริ่มมีชื่อเสียงในแคลิฟอร์เนียใต้
(ยินดีต้อนรับสู่แคลิฟอร์เนีย)
เรากําลังเดินสายทัวร์ และแวะที่แคนาดาฝั่งฝรั่งเศสในเกแบ็ก
แล้วเราก็ได้รับเชิญไปเล่นในมินิทัวร์ สโนแจม
มีวงชื่อบลิงก์-182 เล่นด้วย
เราได้คุยกับพวกเขา เพราะเราอยู่ในทัวร์เดียวกัน
พอพวกเขาขึ้นเวที พวกสาวๆ ก็บ้าไปเลย
เหมือนกับว่า...
บางอย่างมันเหมือน... เรารู้สึกได้เลยถึงพลังงานที่เปลี่ยนไป
พวกเขาสร้างบรรยากาศได้ถึงจริงๆ
รีเซ็ตยังเด็กกว่าเรามาก รู้สึกเหมือนพวกเขาเป็นน้องชายที่เด็กกว่า
ชัคเป็นเหมือนน้องชายของผมเสมอ ที่ผมรู้สึกว่าผมต้องคอยปกป้อง
ผมทํากับเขาเหมือนเป็นน้องชายด้วย
เวลาเขาพูดถึงวงเขา ผมจะบอกว่า "เออ เจ๋ง พวก
สู้ต่อไป ไอ้น้อง"
เขาเป็นแค่เด็กที่มาดูทุกโชว์มาโดยตลอด
เขาเป็นผู้สนับสนุนตัวยง และคอยปลุกเร้าวงของเขาเองอยู่ตลอด
ย้อนไปสมัยรีเซ็ต
- คุณไล่เขาออกเหรอ - ใช่
เราทําแบบนั้น
เราเริ่มต้นเมื่อไม่นานนี้
เราเริ่มวงนี้ตอนอายุ 14
ตอนอายุ 18 เราก็ไปทัวร์มาทั่วแคนาดาแล้ว
ใกล้ๆ กันเลยกับเอ็มเอ็กซ์พีเอ็กซ์
บางครั้งเราก็ต้องนอนในบ้านคนอื่น
บางครั้งก็ในรถตู้ของเราเอง
หยิบไม้มาใส่มือไว้
มันหนักหน่วงสําหรับเด็กหลายคนที่ไม่ได้เข้าใจจริงๆ
ถึงการตระหนักถึงคุณค่าของกันและให้พื้นที่แก่กัน
และลักษณะนิสัยของเราก็เริ่มขัดแย้งกัน
ฉันคิดว่าฉันไม่อยากเป็นเพื่อนนาย
ผมจําได้ว่าคุยกับมือกีตาร์ ฟิล
ผมว่าเราอยู่ในห้องพักในโรงแรม คุยกันเรื่องชัค
และชัคบังเอิญอยู่หน้าห้องพอดี
ประตูปิดอยู่ แต่ผมได้ยินพวกเขา
"ช่างแม่งชัค เราไม่ต้องการเขาแล้ว ไม่มีเขาเราจะดีกว่า"
และผมก็นั่งตรงนั้นอยู่ 40 นาที
ระหว่างที่พวกเขาวางแผนเตะผมออกจากวง
และว่าพวกเขาไม่...
ว่าผมเป็นตัวปัญหา เราทะเลาะกันประจํา
"ถึงยังไงเขาก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น" โน่นนี่นั่น
และก็...
สุดท้ายผมก็เดินเข้าไปบอกว่า "ไม่ต้องไล่ฉันออกหรอก ฉันออกเอง"
นึกออกไหม
มันเป็นลูกของผม ผมแคร์มากเหลือเกิน
ต้องมาโดนพรากมันไปจากผม เป็นเรื่องที่เจ็บปวดมาก
มันเป็นเหตุการณ์พลิกชีวิตสําหรับผมเลย
ผมรู้สึกแย่กับการคุยครั้งนั้นมาก
แต่ผมคิดว่าลักษณะนิสัยของชัคกับของผม
จําเป็นต้องแตกหักกันเพื่อให้เราสองคนได้...
โตขึ้นสักหน่อยและเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับชีวิตในวง
รวมถึงเรื่องการประนีประนอม และเสียสละเพื่อส่วนรวม
เราเป็นเพื่อนมัธยมปลายกัน
ผมเล่นอยู่กับพี่ชายเซบาสเตียนในวงอื่น
เราเด็กกันมากเลย พวกเขาอายุ 13 ส่วนผม 14
(เจฟฟ์ สตินโก มือกีตาร์หลัก)
และเราก็หัดเล่นดนตรีเคียงข้างกัน
แม่ผมซื้อกีตาร์ให้ตอนประถมหก
ผมเห็นเฮนดริกซ์ในทีวีและคิดว่าเจ๋งจัง
เขาเผากีตาร์เลย ไม่ได้เล่นด้วยซ้ํา
แต่ผมคิดว่าเป็นภาพที่ทรงพลัง
ผมคิดว่า "อยากทําแบบนี้มั่งแฮะ"
สมัยนั้นผมเกรี้ยวกราด
ผมเหมือน... ผมไม่ลงตัว ผมไม่ค่อยเข้าใจโลก
หาแฟนไม่ได้
ชีวิตผมมันไร้ความหมาย
และดนตรีคือที่หลบหนี
ตอนผมได้ข่าวว่าชัคโดนไล่ออกจากรีเซ็ต
ผมปล่อยให้เขาเย็นลงก่อนสักพัก เพราะผมรู้ว่ามันทําใจยาก
แต่แล้วผมก็โทรไปถามเขาว่า พร้อมจะเริ่มวงใหม่หรือยัง
เขาบอกว่า "ไม่เด็ดขาด"
เขาเลิกเล่นดนตรี
แล้วไปเข้าเรียนนิติศาสตร์ ผมคิดว่าน่าเสียดาย
ชัคลดคุณค่าทักษะมือกลองของเขา
เขาเป็นนักแสดงดนตรีที่ยอดเยี่ยม เป็นมือกลองที่ทรงพลัง
ผมให้ค่าสิ่งนั้นและตื๊อเขาอยู่นาน
กว่าเขาจะยอมตกลงมาเล่นกับผม
ตอนแรกเราสองคนก็แค่เริ่มแจมกันเลย
แล้วผมก็ทําให้ชัคมีพลังใจจะอยู่ในวงอีกครั้ง
เจฟฟ์เป็นคนรุนแรง
เขากลมกล่อมขึ้นเยอะในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
แต่ตอนเราเจอกันครั้งแรก
เราเถียงกันเยอะมาก เขาเป็นคนทุ่มใจจริงจัง
และหลายครั้งเขาก็จะ...
"ช่างแม่ง ฉันไปละ ฉันลาออก"
แล้วเราก็จะต้องไปปลอบให้เขาใจเย็น
ผมก็จะ "เถอะน่า เจฟฟ์ กลับมา"
สําหรับการเป็นนักดนตรี
เขาล้ําหน้าเราทุกคนไปไกลมาก
เขาเพิ่งเรียนจบกีตาร์คลาสสิก ที่โรงเรียนสอนดนตรีในมอนทรีออล
เขามีวุฒิด้านดนตรีจริงๆ ซึ่งพวกเราไม่มีเลย
มีแค่ผมกับเจฟฟ์ เราหามือกีตาร์
แล้วเพื่อนเจฟฟ์ก็บอกว่า "ลองน้องชายฉันสิ"
แต่เขาเด็กกว่าผมสองปี และเด็กกว่าเจฟฟ์สามปี
และเขาก็ค่อนข้างจะเหมือนว่า...
สมัยนั้นมันไม่รู้สึกเหมือนว่าเขาเป็นคนเท่เท่าไหร่
เราตอบไปแบบไม่เต็มใจว่า "ก็ได้ เราจะลองกับเขาดู"
ผมน่าจะอายุ 12 หรือ 13 ได้ตอนเริ่มเล่นกีตาร์
(เซบาสเตียน เลอแฟบวร์ มือกีตาร์)
บ้านผมเป็นบ้านนักดนตรี
พี่ชายสอนผมเล่นบางคอร์ด ผมบอกว่า "โอเค ฉันเล่นกีตาร์"
คุณเริ่มเล่นกีตาร์ได้ยังไง
ผมอัดวิดีโอโชว์ของกรีนเดย์ทางทีวี แล้วก็ดูซ้ําๆ
และใช้นิ้วตัวเองทําเหมือนที่เขาทํา แล้วผมก็...
คุณหัดเล่นกีตาร์ด้วยการดูวิดีโอกรีนเดย์เหรอ
- ใช่ - คุณนี่ร็อกมาก
ขอบคุณ บ็อบ ร็อก
ความทรงจําแรกของผมน่าจะเป็นตอนเดินลงบันได
ที่บ้านพ่อแม่ชัค เข้าไปที่ห้องใต้ดิน
ผมรู้ว่านี่คือที่ที่วงรีเซ็ตเคยซ้อมกันก่อนหน้านี้
แล้วมันก็รู้สึก "นี่มันน่ากลัวแฮะ แต่เราทําได้"
เขามาถึงโดยสะพายกีตาร์ไว้ที่หลังในกล่องแบบนิ่ม
เล่นสเก็ตโรลเลอร์เบลดมา ใส่แว่นกันแดดโอ๊คลี่ย์
ผมคิดเลยว่า "ไม่รอดแน่เลยแฮะ"
"ไม่มีทางที่หมอนี่จะอยู่วงเรา"
แล้วเราก็เริ่มเล่นกัน
ปรากฏว่าเขายอดมาก
เขาโหดมาก
สวัสดี กล้อง ผมชื่อเซ็บ ผมมาจากแคนาดา
โอเค เรามีมือกีตาร์แล้ว
เรารู้ว่าสิ่งแรกที่ต้องทําคือหานักร้องนํา
เราลองนักร้องหลายคนเลย
และในหัวผม
ที่เคยอยู่ในวงกับปิแอร์มา เขาเลยเป็นมาตรฐาน
ต้องใช้เวลาสองสามปีเล่นกับนักดนตรีหลายคน ที่ไปไม่ค่อยจะรอด
ตอนนี้พอมองย้อนกลับไป ผมรู้เลยว่าทําไม
ชัคไม่เคยมีภาพตัวเองอยู่ในวงโดยไม่มีปิแอร์
ผมเอาแต่คิดว่า...
"มันควรเป็นปิแอร์"
"เขาคือคนที่ใช่"
"เขาคือคนที่ควรอยู่ในวง"
ผมเลยต้องก้าวข้ามอัตตาตัวเอง เพราะเราไม่ได้คุยกันมาสองปี
เราเคยเป็นเพื่อนซี้กันที่สุดในโลก แล้วเราก็เกลียดกัน
เชี่ยอะไรวะ
ผมบังเอิญเจอชัคอีกสองปีหลังจากนั้น ที่คอนเสิร์ตชูการ์เรย์
ตอนผมเจอเขา ผมก็บอกว่า "ผ่านมาสองปีแล้ว
มันงี่เง่านะ เราควรปรับความเข้าใจกัน"
มองย้อนกลับไป มันคงเป็นแผนของเขามาตลอด
ที่จะให้ผมไปเข้าวงเขา
มันไม่ใช่แค่ "ฉันอยากกลับมาเป็นเพื่อนกัน"
แต่คือ "นายควรอยู่ในวง"
นึกออกไหม "นายควรมาเล่นกับเรา"
ท่อนริฟฟ์แรกที่ผมเอามาเสนอให้วง
ปิแอร์รับไปต่อยอดเต็มที่
แต่ก่อนผมขับรถบรรทุกกับพ่อ ซึ่งใช้เวลาวันละ 14 ชั่วโมง
แล้วผมก็จะเปิดเทปและฟังซ้ําๆ
ผมคิดท่อนคอรัสของ "ฉันจะทําทุกอย่าง"
ประมาณว่า... ใช่ ก็คือ...
ฉันจะทําทุกอย่าง
แค่เพื่อให้ได้โอบกอดเธอไว้
เพื่อพยายามทําให้เธอหัวเราะ
เพราะฉันไม่...
ผมมีแรงบันดาลใจให้แต่งเพลงเกี่ยวกับเรื่องดีๆ
อย่างตกหลุมรักใครสักคน
เพราะสมัยรีเซ็ต ไม่มีสักเพลงเดียวที่เกี่ยวกับผู้หญิง
มีแต่เรื่องการเมือง
สําหรับผม การได้แต่งเพลงรัก
มันเลย "โอ้โห สดชื่นสุดๆ เลย"
ผมไม่รู้ผมคิดออกมาได้ยังไง แต่มันก็มาเอง
เขาร้อง แล้วมันก็เหมือน...
"นี่แหละ เราเข้าใจ"
นั่นเป็นเพลงแรกของเรา
เป็นเพลงเดียวเลยที่เราเล่นแจมกัน ในช่วงเดือนต่อมาหลังจากนั้น นึกออกไหม
แล้วเราก็กลายเป็นวงกันตั้งแต่นั้น
ฉันรู้ว่าเธอไม่มีวันรู้สึกเหมือนกัน
ขอบคุณครับที่มาในโชว์แรกของเรา
- ดีใจมากที่พวกคุณมา - โชว์แรกของเราเลย
(เลวี แคนาดา ปี 2024)
เราคือซิมเพิลแพลน
ทุกคนส่งเสียงหน่อย!
อัลบั้มแรกของคุณออกมาตอนผมเจ็ดขวบ
ตอนนั้นดนตรียังไม่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม มันเริ่มด้วย "ฉันจะทําทุกอย่าง"
สาบานเลย ผมจําความรู้สึกนั้นได้ นั่งอยู่เบาะหลัง
ผมไม่เคยชอบดนตรีเลยก่อนหน้านั้น
พ่อผมทนฟังคุณอีกไม่ไหวเลย
ดีมาก
โอเค ขอบคุณมาก
ฉันยังมีซีดีที่พ่อไรต์ไว้ให้ตอนอายุ 14
ฉันยังเปิดในรถอยู่เลย
ผมชอบมากเวลาเจอคนบอกว่า
"ผมไม่ใช่แฟนวงซิมเพิลแพลน แต่ผมโคตรรักรีเซ็ตเลย"
ขอบคุณที่บอกนะพวก
นี่ขนาดเล็กเหรอครับ งั้นขอขนาดกลาง
เอาพูทีนไหม
แบบธรรมดานะ
พูทีนธรรมดาขนาดกลางสองที่ครับ
ไม่มีอะไรเหมือนพูทีนหลังแสดงเสร็จ
รู้เลยว่าเราอยู่บ้านเกิดในเกแบ็ก
แปะมือ
พูดตามตรง ตลอดชีวิตผม ผมได้ฟังเพลงของคุณ
แล้วผมคิดว่าคุณเป็นคนอเมริกัน
ผมไม่ติดสําเนียง เพราะผมเรียนสองภาษาควบคู่กัน
คุณเป็นคนเกแบ็กเหรอ
ใช่ แม่ผมพูดภาษาอังกฤษ พ่อผมพูดฝรั่งเศส
โดนใจผมเลยที่คุณเป็นคนเกแบ็ก
- ราตรีสวัสดิ์ - รักษาตัวครับ ขอบคุณสําหรับกําลังใจ
อย่าเพิ่งไปไหน เรามีโชว์ที่ยอดเยี่ยม
ซิมเพิลแพลนมาแล้ว
นี่คือลุคใหม่ของแพทริก
- เป็นไงบ้าง - เป็นไง
ผมชื่อแพทริก แลงลัวส์
(เพื่อน/ช่างถ่ายวิดิโอ)
เป็นเพื่อนกับซิมเพิลแพลนมา 30 กว่าปี
ผมว่าผมเป็นแฟนคนแรกของวงเลย
ที่แน่ๆ ผมเป็นพนักงานคนแรกของวง
แพทริก คนอยากได้ซีดี
เซ็บ ฉันรอนายอยู่
เราเคยเจอคนคนนี้ แพท
เขากลายมาเป็นเพื่อนซี้ผม
เรามาสนิทกัน เพราะความรักในพังก์ร็อกและวงบลิงก์
แพทเป็นคนตลกไม่มีพัก
มั่นใจในตัวเองมาก
น่ารําคาญมาก
เป็นสมาชิกคนที่หกของวงที่แต่งตั้งโดยแฟนๆ
มันไม่ใช่ซิมเพิลแพลน มันคือแพทกับวง
เขาแย่งซีนเกินไปมาก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ต้องหยุด
แต่มันก็สร้างความสมดุลได้มาก แพทคือส่วนสําคัญ
เราไม่ค่อยเก่งเรื่องการหยุดเพื่อดื่มด่ํากับช่วงเวลา
แพทเก่งเรื่องนั้นแน่นอน
ผมถือกล้องวิดีโอ
อย่างที่คุณคงเห็นจากภาพเก่าพวกนี้ ผมเรียนรู้ด้วยตัวเอง
ผมเป็นน้องชายเจฟฟ์ เชื่อไหมล่ะ
ทุกช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตผม ผมใช้กับคนพวกนี้
ผมได้ใช้ชีวิตในวงดนตรี
โดยไม่เคยหัดเล่นโน้ตดนตรีเลยสักตัว
(ปี 2000)
ปิแอร์ในซิมเพิลแพลน ในการแสดงแรกๆ เขาเล่นเบส
และผมคิดว่าพวกเขารู้
ว่าพวกเขาอยากให้ปิแอร์ ได้มีอิสระบนเวทีมากขึ้นหน่อย
ทุกช่วงเวลาดีๆ ที่เรา...
พวกเขาอยากได้การประสานเสียงร้องด้วย
ด้วยความต้องการนักร้องคนใหม่อย่างมาก พวกเขาก็เจอเดวิด จากเมืองมาทาน
(โชว์แรกของเดวิด เกแบ็กซิตี้ ปี 2001)
เป็นนักดนตรีที่ยอดเยี่ยมมาก เล่นกลอง เบส กีตาร์
เขาเล่นกีตาร์โหดกว่าผมมาก ผมหงุดหงิดสุดๆ เลยตอนนั้น
เดวิดร้องเพลงได้ เดวิดเล่นเบสได้
ก็เลยทําให้เหมาะมากที่จะเพิ่มเดวิดเข้ามา
นี่คือช่วงเวลาของชีวิตเรา
พวกเรารวมเงินกัน
ไปที่สตูดิโอเล็กๆ ที่ยอดเยี่ยมมาก ในมอนทรีออล และก็อัดเดโม่
เราทําออกมาเป็นจํานวนเยอะที่สุดที่ทําได้
แล้วก็ส่งไปให้สมุดหน้าเหลืองของวงการร็อก
มันเป็นหนังสือที่มีค่ายใหญ่ๆ ทุกเจ้า
มีบริษัทผู้จัดการและบริษัทตัวแทนทุกแห่ง
มีที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ของพวกนี้อยู่
ก็เลยประมาณว่า "ฉันจะรังควานทุกคนในหนังสือเล่มนั้น"
ผมมีวงนึงชื่อซิมเพิลแพลน พวกเขาเจ๋งมาก คุณต้องได้ฟัง
ผมเก็บจดหมายปฏิเสธไว้ทุกฉบับ
ประมาณว่า "ถึงพวกคุณจะเก่ง แต่ก็ไม่ใช่แนวเรา"
ผมเก็บไว้เป็นคอลเล็กชันใหญ่เลย
ใช้เวลาอยู่น่าจะสักปีหรือปีครึ่ง
หกเดือนต่อมา ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับวง
ผมเลยกลับไปเรียนอยู่สองสามวิชา
แค่เพื่อให้พูดได้ว่าผมไม่ได้นั่งๆ นอนๆ อยู่เฉยๆ
ผมเพิ่งลาออกมาจากโรงเรียน พ่อแม่ผมก็บอกว่า
"ลูกจะนอนถึงเที่ยง ไม่ทําอะไรทั้งวันไม่ได้"
"ลูกต้องทุ่มเทจริงจังกับวงนี้"
ผมเลยตื่นมาทําแบบนั้นทุกวัน
ผมทุ่มเทกับวงนี้เต็มร้อย
ผมจะทําทุกอย่าง
เพื่อพามันไปอยู่ท็อปสุดของชาร์ต
ท็อปสุดของป็อป แม่เจ้าโว้ย
(โรงแสดงดนตรี)
เมลเบิร์น ออสเตรเลีย!
(ออสเตรเลีย ปี 2024)
เริ่มเดินแล้ว
ใครล็อกประตู
ฉันไม่อยากตื่นมาเลยวันนี้
เพราะทุกๆ วันมันก็เหมือนกันไปหมด
ฉันรอมานานเหลือเกิน
ให้อะไรๆ เปลี่ยนแปลง
ฉันเบื่อเมืองนี้ เบื่องาน
เบื่อเพื่อน เพราะทุกคนแสนจะชืดเนือย
เบื่อที่นี่ อยากจะเป็นอิสระ
ฉันอึดอัดหงุดหงิด
- ฉันแค่อยากจะโดด - โดด!
ไม่อยากคิดถึงวันพรุ่งนี้
โดด!
คืนนี้ฉันไม่สน
- ฉันแค่อยากโดด - โดด!
ไม่อยากคิดถึงความทุกข์ของตัวเอง
ลุยเลย
ลืมปัญหาไปซะ
ฉันแค่อยากโดด
เย่
- เอริค คุณดูดีมากวันนี้ - ขอบคุณนะ
ทําหน้าหล่อๆ ให้กล้องหน่อย
แบบนี้เหรอ
(เอริค ลอว์เรนซ์ ผู้จัดการ)
มีคนโทรมาหลายรอบ บอกว่า "ผมเป็นผู้จัดการวงซิมเพิลแพลน
ผมชื่อชาร์ลส์
ผมคิดว่าวงนี้มีบางอย่างที่พิเศษ
แต่เราต้องการความช่วยเหลือนอกเกแบ็ก
คุณช่วยฟังเพลงของเราได้ไหม"
มันคือแนวป็อปพังก์
ผมไม่ชอบป็อปพังก์เลย
ผมบอกว่า "เชิญพวกเขามาโทรอนโต
พวกเขาคงห่วย
เราจะได้บอกให้กลับบ้านไปซะ แล้วพวกเขาจะได้เลิกตื๊อเรา
เราจะได้ใช้ชีวิตต่อไป"
เมื่อเธอไม่คิดถึงฉัน
พวกเขามาเตรียมเล่น
ผมแน่ใจเลยว่าผมทําหน้าแบบ...
แล้วพวกเขาก็เริ่มเล่น แล้วผมก็มองไปรอบๆ
"เฮ้ย พวกนี้เก่งแฮะ"
ฉันพยายามจะลืม
ว่าฉันเสพติดเธอ
แต่ฉันต้องการมัน
ทุกอย่างที่คุณเห็นบนเวทีตอนนี้มันเกิดขึ้น
สองนาทีเปลี่ยนใจผมโดยสิ้นเชิง
ผมพูดกับพวกเขาว่า "ผู้จัดการคนนั้นอยู่ไหน ผมเห็นแต่สมาชิกวง"
ชัคยกมือขึ้นแล้วบอกว่า "ผมคิดว่าถ้าโทรมาที่ออฟฟิศ
ผมจะได้รับความเคารพถ้าบอกว่าเป็นผู้จัดการ ไม่ใช่มือกลองในวง"
ชัคถูกใจผมทันทีเลย
เราน่าจะตั้งวงกันมาได้สักปีหรือปีครึ่ง
สําหรับเราแล้ว มันเป็นเวลาที่นานนะ
เราทุ่มเททํางานอย่างหนักกับสิ่งนี้ และเราก็อดใจรอให้มีบางอย่างแทบไม่ไหว
ให้ก้าวต่อไปได้เกิดขึ้น
เรายังขาดส่วนค่ายเพลงไป
และเอริค ลอว์เรนซ์ ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับโซนี่แคนาดา
เราเล่นให้พวกเขาฟัง ให้ฟังเพลงของเรา
แล้วพวกเขาก็สนใจมาก
ในที่สุดพวกเขาก็ "เป็นอันตกลง เราจะเซ็นสัญญากับพวกคุณ"
พวกเขาร่างสัญญาและทุกอย่างมา
แล้วจู่ๆ โดยไม่ตั้งตัว
ประธานของโซนี่แคนาดาก็โดนไล่ออก
แล้วก็มีคนใหม่มาแทน ซึ่งเธอบอกว่า
"ฉันไม่รู้สึกถึงวงนั้น ฉันไม่ชอบ
ฉันจะไม่เซ็นสัญญากับพวกคุณ"
นั่นคือความถดถอยครั้งใหญ่สําหรับวง และสําหรับตัวผมเองด้วย
เพราะผมพยายามจะบอกพ่อแม่อยู่ว่า "มันเกิดขึ้นแล้ว ดูสิ ผมบอกแล้วไง
คิดถูกแล้วที่ออกจากโรงเรียน มันจะต้องไปได้สวย"
แล้วก็ เปรี้ยง! เหมือนกับ...
โดนตบหน้าครั้งใหญ่ เราจะไม่ได้เซ็นสัญญาแล้ว
แล้วจู่ๆ เลย
แพทริคก็ได้งานที่คอรัสเรคคอร์ด เป็นเด็กฝึกงานหรืออะไรประมาณนั้น
เขาโทรมาบอกผมว่า "นายไม่เชื่อแน่ว่าเกิดอะไรขึ้น"
แอนดี้ คาร์ปจากแอตแลนติกเรคคอร์ดส์ จะมาที่เมืองนี้
เพื่อมาดูอีกวงที่เซ็นสัญญากับค่ายเพลงที่ผมทํางานด้วย
เราจัดการแสดงลับเพื่อให้แอนดี้ไปดูพวกเขา
แพทริคไร้ประโยชน์มาตลอดจนถึงตอนนี้
ปัญหาสําหรับเราคือเหลือเวลาอีกสี่วัน
เราต้องโทรหาบาร์ทุกแห่ง ในมอนทรีออลเพื่อหาสถานที่
เราไม่มีสถานที่เล่น ไม่มีอะไรเลย
ไม่มีคนดูด้วย
เราเลยโทรหาเพื่อนๆ ทุกคนของเรา แล้วบอกว่า "เบียร์สองเหรียญ ไปเถอะ"
(คลับโซน มอนทรีออล ปี 2001)
เพลงนี้ชื่อ "ทุกอย่าง" เป็นเพลงเก่า มันส์อยู่นะ
ถ้าอยากเต้นก็เชิญมาเลย มาเต้นกับผม
พร้อมไหม ชัค
โคตรพร้อมเลยพวก
แต่ตอนนั้น มันรู้สึกสิ้นหวัง
รู้สึกเหมือนว่าถ้านี่ไม่ได้ผล ก็อาจจะจบเท่านี้
มันจะไม่รอดสําหรับเรา มันไม่ใช่
เราเล่นเพลงเดียวกันซ้ําๆ หยุดเล่นบ้าง
ดื่มกับคนอื่นๆ เจ๊าะแจ๊ะ
แต่เรามีคนที่ประตูรออยู่ให้แอนดี้ คาร์ปเข้ามา
ผมอยู่ที่มื้อค่ํากับแอนดี้ คาร์ป
ปลอมตัวไป เพราะผมทํางานอยู่กับค่ายเพลงอีกที่
ผมส่งข้อความหาชัค "ยังกินมื้อค่ําอยู่ นายต้องยื้อการแสดงไว้ก่อน"
เจ้าของก็บอกว่า "สี่ทุ่มครึ่งแล้ว ขึ้นเวทีสิ มัวทําอะไรอยู่"
ฉันจะทําทุกอย่าง
แล้วในที่สุดชายคนนั้นก็เดินเข้าประตูมา
ฉันอาจจะควรลืมเธอไปซะ
เราใส่เต็มทุ่มสุดตัว
ทุกคนเมาหนักมาก
เราต้องส่งกระดาษเนื้อเพลงให้ทุกคน
เพื่อให้ทุกคนรู้เนื้อเพลง
และมันดูเหมือนการแสดงที่บ้าที่สุด เท่าที่จะจินตนาการได้เลย
ทุกคนเป็นเพื่อนเรา
เราเล่นแบบทุ่มสุดใจ
มันรู้สึกเหมือนเป็น... โอกาสสุดท้าย
ที่เธอจะรู้สึกเหมือนกัน
หลังแสดงเสร็จ เรานั่งลง แล้วเขาก็ถามคําถามเราเยอะเลย
"คุณนึกภาพไว้ยังไง อยากทําเพลงแบบไหน"
เขาพูดประมาณว่า "ขอบคุณมากที่สละเวลา"
แล้ววันต่อมาที่สนามบิน เขาโทรหาร็อบบอกว่า "มาทําเพลงกันเถอะ
ผมจะเซ็นสัญญากับซิมเพิลแพลน" ขอโทษที
นึกถึงแล้วผมตื้นตันขึ้นมา แต่ก็... นั่นแหละ
- เชิญนั่งเลย ขอบคุณ - ขอบคุณครับ
- ขอบคุณ - ยินดีต้อนรับ
ผมเป็นทนายเทศบาลที่เกแบ็ก
เราจะเซ็นสัญญากัน
ผมอ่านสัญญาของเขา ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
แต่มีข้อหนึ่งที่สะดุดตาผม
"พื้นที่ครอบคลุม ทั้งโลก"
มันได้ผล
ผมว่ามันได้ผลเพราะมันมาจากใจของเรา
มันเป็นของจริง และเขาก็สัมผัสได้
เขาบอกว่า "เมื่อผมเซ็นสัญญากับวง
ผมจะเซ็นกับวงที่ผมรู้สึกว่า จะสามารถเป็นวงโปรดของใครได้"
(ซิมเพิลแพลนสุดจะร็อก)
โปสเตอร์ของวงนี้จะอยู่ในห้องใครได้ไหม
พวกเขาได้เซ็นสัญญาตอนเขาอายุ 21 ก็คือได้เลย
แอตแลนติกเรคคอร์ดส์
คุณอยากได้ที่ดีที่สุด คุณควรได้ที่ดีที่สุด
แต่คืนนี้พวกเขาดันไม่ว่าง เพราะงั้นเชิญพบกับซิมเพิลแพลน
(เจสัน ฟล็อม อดีตซีอีโอแอตแลนติกเรคคอร์ดส์)
นี่คือช็อตโคตรสําคัญเลย
ใช่แล้ว มันต้องอย่างนี้สิ
แล้วจู่ๆ เราก็กําลังทําอัลบั้มกัน
ผมมาโทรอนโต เพื่ออัดเพลงชุดแรกของซิมเพิลแพลน
เป็นไงบ้างพวก
พวกเขามีทีวีจอใหญ่ ชัคอยู่ที่คอมพิวเตอร์
- ให้ตายสิ มีครัวด้วย - นี่ชัคกําลังจะเข้านอน
ปกติแล้ววงดนตรีไม่อยากทุ่มทํางานหนักนัก แต่พวกเขาเหล่านี้ทุ่ม
(อาร์โนลด์ แลนนี โปรดิวเซอร์ อัลบั้มแรก)
- นายเป็นบ้าอะไร - นายมองอะไรไม่ทราบ
ให้ตาย ขออีกรอบ
อีกรอบ อีกรอบ ขออีกรอบ
เดี๋ยวต้องได้
เป็นประสบการณ์ทางดนตรีที่ท้าทายที่สุดของผมเลย
ไม่ค่อยเป็นซิมเพิลแพลนเท่าไหร่ เดี๋ยวแป๊บนึงฉันกลับมา
- เดี๋ยวเจอกัน - ได้เลย
ทําเพลงอัลบั้มแรก
เหมือนเล่นชักเย่อกับอาร์โนลด์ แลนนี โปรดิวเซอร์
เรามีความคิดเห็นเสมอ
ว่าอะไรควรฟังดูเป็นยังไง และเราควรอัดมันยังไง
และเขาก็ชอบพูดว่า "ไม่เอา ทําแบบนี้ดีกว่า"
มันยากมากสําหรับวงน้องใหม่
นี่รู้สึกอยู่ตลอดว่าเราต้องชนกับเขา
เอาละ พอกันที ลุยเลย
เราอยากเป็นวงแนววอปต์ทัวร์
ส่วนอาร์โนลด์อยากทําให้เรากลายเป็น วงพาวเวอร์ป็อปที่แหวกแนวหน่อยๆ
พวกเขามีทัศนคติที่ถูกต้องแล้ว
แต่ประเมินต่ําไปหน่อย
ว่าผมพร้อมจะอัดพวกเขามากแค่ไหน
ตอนนี้ 25 ปีหลังจากนั้น ผมรู้สึกว่าน่าจะใช้แนวทางที่แตกต่างจากนั้น
เราค่อนข้างจะบ้ากันเลย
เราทํางานกันทั้งวัน แล้วเขาก็จะเข้ามาบอกว่า "ผมไม่ชอบ ทําใหม่"
ฉันรู้สึกเหมือนกําลังมีวันที่เลวร้ายที่สุด
ซ้ําไปซ้ํามา
ทําใหม่ ทําใหม่
เราก็จะพูดกันว่า "อาร์โนลด์แม่ง ทําไมอยากให้เราทําแบบนั้น"
เราอยู่ที่นี่มาหกเดือนแล้ว
- เมื่อคืนทํากันไปกี่เทค - แปดพัน
ตอนนี้เราเห็นว่ามันห่วยหมดเลย
ผมให้พวกเขาอยู่สตูดิโอผม
- นี่คือที่พวกเราทํากันในสตูดิโอ - ไม่ใช่สักหน่อย
อย่างกับหอพักนักศึกษา
เราก็แค่หนุ่มขี้เหงากลุ่มหนึ่ง
ปาร์ตี้จนถึงตีสาม ตื่นมา แล้วเริ่มใหม่
เป็นไงบ้าง
ดี ฉันยังไม่ตื่นเลย
ทุกๆ วัน
ฉันจะไม่ทนรับมันอีกต่อไปแล้ว
โห เราน่าจะอัดอัลบั้มนั้นไป 20 ครั้งได้ หรืออาจจะมากกว่านั้น
มองย้อนกลับไป ผมว่ามันคงจะสร้าง
ความมหัศจรรย์ของอัลบั้มแรกนั้น
การที่เราให้ความสําคัญกับความสอดประสาน
และท่วงทํานอง มันมาจากการทํางานกับอาร์โนลด์
ผมจําครั้งแรกที่ได้ฟัง "ฉันจะทําทุกอย่าง" ไม่ได้
แต่มันเหนือกว่าที่พวกเขาเคยทํากันในรีเซ็ตมาก
ผมเลยคิดแต่แรกว่า "เพลงนั้นมีอะไรพิเศษ
ทําต่อไปนะ"
ผมนั่งอยู่ที่บ้านพ่อแม่ตอนได้รับอีเมลนี้
"ชัค ผมฟังเดโม่ของคุณมาทั้งวัน
และตอนนี้ 'ฉันจะทําทุกอย่าง' เป็นเพลงโปรดของผมเลย
บอกได้เลยนะ ถ้าผมช่วยอะไรพวกคุณได้ ผมจะทํา"
ผมว่าผมประชุมสายกับทุกคนเลย อ่านอีเมลนั้นให้พวกเขาฟัง
ผมแค่คิดว่าผมช่วยเพื่อน
ซึ่งเป็นสิ่งที่คนในแวดวงพังก์ร็อกเขาทํากัน
ผมรักชุมชนพังก์ร็อกตรงที่เมื่อวงเริ่มมีชื่อเสียง
เมื่อเริ่มมีแสง ก็จะดึงเพื่อนมาด้วย
ซิมเพิลแพลนเป็นวงแรกๆ ที่ผมรู้สึกว่าผมช่วยได้
- นี่เราทําอะไรกัน - ไปที่ที่ชื่อว่าสตูดิโอเวสต์
มีมาร์ค ฮ็อปพัสจากวงเล็กๆ ชื่อบลิงก์-182 ร้องเพลงอยู่
เฟี้ยวแน่นอน
ชัคบอกว่า "เรากําลังอัดเพลง อยากให้คุณมาร่วมด้วย"
ผมเลยบอกว่า "ได้สิ ถ้าคุณมาที่นี่ได้ ผมก็จะทํา"
ผมทําให้มันยากนิดหน่อย
แล้วเขาก็ถ่อบินมาโผล่ที่แซนดีเอโก
และทําให้มันเกิดขึ้น
ชัคกําลังจะโทรหาคุณฮ็อปพัส
อย่าถ่ายฉัน
เราอยู่ในแซนดีเอโก ใช่แล้ว
มันเหมือนได้ก้าวเข้าไปในโลก
ที่เราอยากเป็นส่วนหนึ่งมากเหลือเกิน
ฉันเครียดจัง
- เหรอ - ใช่
ฉันเก็บเธอไว้ในอดีตไม่ได้
รู้สึกยังไง
- โคตรเน่าเลย - โอเค งั้นเอาอีกรอบ
พวกเขากํากับให้ผมร้อง
แล้วผมก็ร้อง
ตามจังหวะไป แบบ...
เก็บเธอไว้ในอดีต
ฉันเก็บเธอไว้ในอดีตไม่ได้
โอ้โห
ฟังดูดีแน่ แค่ต้องทําให้ได้
พอผมมาคิดดูตอนนี้
เขาไม่ได้มีเหตุผลให้ทําเรื่องนี้เลย
มันเปลี่ยนแปลงทุกอย่างสําหรับเรา
อีกวันผ่านไป
แล้วเราก็ต้องทํามิวสิกวิดีโอ และก็เลยต้องขอให้ช่วยอีกครั้ง
ประมาณว่า "คุณร้องเพลงนี้แล้ว ช่วยมาเล่นมิวสิกวิดีโอด้วยได้ไหม"
รู้สึกเหมือนทุกครั้งที่ผมโทรหามาร์คคือ "คุณช่วยเราหน่อยได้ไหม"
ผมโคตรรู้สึกแย่เลย แต่ก็...
ชัคบอกว่า "เรากําลังจะทําวิดีโอ เพลง 'ฉันจะทําทุกอย่าง'
และเราอยากให้คุณเล่นด้วย"
ผมก็บอกว่า "ผมยุ่งอยู่ กําลังเดินสายทัวร์"
แต่แล้วผมก็บอกว่า "แต่จะบอกให้ เรากําลังจะแสดงที่คลีฟแลนด์
ถ้าพวกคุณมาที่นี่ได้ เราก็ทําได้นะ"
แล้วเขาก็ถ่อมาถึงคลีฟแลนด์ พร้อมด้วยทีมงานและทุกสิ่งอย่างครบ
เป็นไง
วันนี้เราจะถ่ายวิดีโอกัน
เราจะถ่ายตรงนั้น
พวกเขาบอกว่า "โอเค ถ่ายพรุ่งนี้ตอนบ่ายสองนะ"
แล้วผมก็แบบ "คืออะไรถ่ายพรุ่งนี้ นี่ผมอยู่คลีฟแลนด์"
พวกเขาบอกว่า "เรามีทีมงาน ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว เรามีสถานที่"
ผมก็คือ "ให้ตายสิ โอเค ได้"
ปรากฏว่ามันออกมาเจ๋งมาก
แต่ก็เหมือนเดิม ชัคเป็นคนคุมและกําหนดทุกอย่าง
ฉันหลับตา
และมองเห็นแต่เธอ
มันเป็นการประทับตรายอมรับ
ของวงที่ใหญ่ที่สุด
วงที่สุดยอดที่สุดในวงการป็อปพังก์
- ชัค มองกล้องหน่อย - มองกล้องหน่อย ทุกคน
อะไรวะ
นี่คือเซ็บ เลอแฟบวร์ รายงานข่าวสําหรับซิมเพิลแพลนด็อตคอม
- แก้แค้น! - เราเกือบตาย
เรากําลังถ่ายหนังกันอยู่
อัดอัลบั้มนั้นใช้เวลานานมาก นานเกินปี
และเราอยากแสดงโชว์
เราพร้อมแล้ว
ทันทีที่เราทําอัลบั้มเสร็จ
เสร็จขั้นมิกซ์ แล้วตามด้วยเสร็จขั้นมาสเตอร์
เราก็ไปเดินสายทัวร์กับชูการ์เรย์
(สโนว์แจม มอนทรีออล)
เราจะไปชิคาโกกับชูการ์เรย์
หลายคนฝากความหวังให้พวกคุณ
สร้างชื่อให้มอนทรีออลในวงการพังก์
พวกเขาจะโด่งดังไปทั่วอเมริกาเหนือ
สวัสดีครับทุกคน ผมมาร์ค แมคแกร็ธจากชูการ์เรย์
หลุดจากชาร์ต แต่อยู่ในใจเราเสมอ
ครั้งแรกที่ผมได้ยินเรื่องซิมเพิลแพลน
คือจากค่ายเพลงสมัยนั้น
เรากําลังเดินสายทัวร์ตามมหาวิทยาลัย และผมคิดว่าจะเหมาะเหม็งเป็นอย่างมาก
ผู้ชมวัยรุ่นอายุน้อยๆ ผมคิดว่าจะเหมาะกันมาก
(ปี 2002)
ผมว่าเป็นการเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมมาก เราเพิ่งได้เซ็นสัญญา
เพลงจะออกในไม่กี่สัปดาห์หลังจากนั้น
ได้ทัวร์ครั้งนี้กับชูการ์เรย์ก็คือ "นี่เป็นจังหวะที่ดี"
ทัวร์นี้มีสองส่วน ส่วนละสามสัปดาห์
ช่วงแรกเราเล่นที่วินนีเบโก พ่อปิแอร์มาขับรถให้
ฉันเอารถของพ่อมา
ไม่เคยคิดว่าพ่อจะรู้เข้า
ปิดนะ
จะมีใครช่วยกันไหมเนี่ย
(เรอัล บูวิเยร์ พ่อปิแอร์)
ใครช่วยบอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น
บอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น
ขอโทษครับ
นั่นเสียงเรียกเข้าคุณเหรอ
ใช่
ตอนทัวร์ครั้งแรกของเรา ผมบอกพ่อแม่ว่า
เราจะเช่ารถตู้ที่มีรถพ่วง
แล้วก็จะขับรถตอนกลางคืนกันเยอะเลย
แล้วพ่อผมก็พูดระหว่างมื้อค่ําวันนึงว่า "พ่อขับรถให้พวกลูกได้นะ"
แม่ผมบอกว่า "เรอัล คุณขับรถให้เด็กๆ พวกนี้ไม่ได้หรอก
คุณไม่มีทางทําได้"
แล้วพ่อผมก็ตอบว่า "ผมทําได้แน่นอนอยู่แล้ว"
- ร็อกแอนด์โรล! - พร้อมไปกันหรือยัง
- พร้อมครับ - ลุยเลย!
ขอบอกไว้เลย นั่นไม่ใช่พ่อผม
หวัดดีปิแอร์
พ่อปิแอร์คอยดูแผนที่
เราจะไปไหนกัน พีโอเรีย
เราข้ามชายแดนเข้าสหรัฐฯ สําหรับช่วงเริ่มต้นของทัวร์
พ่อผมนั่งอยู่เบาะหน้า เป็นคนขับ
เราจอดตอนตีสองที่ด่านข้ามชายแดน
พ่อผมเปิดหน้าต่าง
"คุณจะไปไหน"
ผมจะไปพีโอเรีย รัฐอิลลินอยส์
"ไปทําอะไรกัน"
แล้วพ่อผม ซึ่งตื่นเต้นมากที่ได้อยู่ตรงนั้น พูดว่า
"เราอยู่ในวงร็อก"
เจ้าหน้าที่ศุลกากรมองพ่อผม ในรถบ้านคันใหญ่ แล้วก็แบบ...
"ที่จริงนะ เชิญผ่านไปได้เลย"
อยู่ตรงนี้ งานแรกกับชูการ์เรย์ ที่พีโอเรีย รัฐอิลลินอยส์
นั่นรถเรา
ส่วนนี่ไม่ใช่
เราเพิ่งซื้อมา มันเรียกว่าเครื่องทําผมตั้งอัตโนมัติ
โอเค พร้อมแสดงแล้ว
พวกเขาเป็นลูกหมาตัวเล็กๆ ที่ถูกปล่อยลงมาจากรถบ้าน
พร้อมจะบุกตะลุยในโลกและทําความฝันให้เป็นจริง
คืนแรกของทัวร์ชูการ์เรย์ ซิมเพิลแพลนถ้าไม่รุ่งก็ร่วง
- แสดงให้ดี - แน่นอน
หวัดดี เป็นไงบ้างครับ พีโอเรีย
เราไปเดินสายทัวร์กับชูการ์เรย์ โดยไม่มีใครรู้จักว่าเราเป็นใคร
พวกเขามาจากมอนทรีออลในแคนาดา อัลบั้มของพวกเขาจะวางขายพรุ่งนี้
(ชูการ์เรย์)
บอกเลย พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่สุดจะเจ๋ง
ขอเสียงให้ซิมเพิลแพลน
- เราจะซื้ออัลบั้มของเรา - ให้หมดเลย
- เพราะมันวางขายวันนี้ - ฉันอยากได้ชุดนึงวันนี้ ชุดนึง
(โนแพดส์ โนเฮลเม็ทส์ จัสต์บอลส์)
ร้านเราอาจจะไม่มี
- อัลบั้มชื่ออะไรนะ - "โนแพดส์ โนเฮลเม็ทส์ จัสต์บอลส์"
ชื่อวงคือซิมเพิลแพลน
ดูท่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ
ขอเวลาสักครู่นะครับ
ถ้าไม่มีได้เป็นเรื่องแน่
อัลบั้มออกวางขาย เป็นช่วงเวลาที่กร่อยหนักมาก
ไม่หวือหวาเอาซะเลย
มันไม่มีขาย
ไปได้ไม่สวยเลยสักนิด
"ฉันเป็นแค่เด็กคนนึง" ออกมา แล้วมันก็นิ่งเลย
มันพังหนักมาก ไม่มีสถานีวิทยุไหนเปิดเลย
เราคาดหวังตามความเป็นจริงนะ
เรารู้ว่าอัลบั้มจะออกมาโดยไม่ได้ดังระเบิดทันที
เราต้องทําให้มันดังระเบิด
ได้เซ็นสัญญาทําเพลงและออกแผ่นมา
นั่นเป็นจุดเริ่มต้น
"ซิมเพิลแพลน" ของคุณคืออะไร พวกคุณอยากเป็นอะไร
ทัวร์มากกว่านี้
- เรากําลังจะไปทัวร์กันอีกครั้ง - ใช่แล้ว
ผมต้องเป็นคนขับ เราตายแน่
เป็นไปอย่างช้าๆ พวกเขาต้องพยายามและทํางานกันต่อไป
และไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ
และพวกเขาทุ่มเท พวกเขาทุ่ม
เราแค่ไล่ตามโอกาส
ต้องไปกันทั่วเลย เราเดินทางกันพอสมควร
เราไปทัวร์โปรโมต แสดงสด
มันวุ่นวายมาก ไม่เป็นระเบียบเท่าไหร่
นั่นคือรถเราน้ํามันหมด
ทําอะไรอยู่
ไม่มีแผนเลย เราแค่คว้าทุกอย่างที่ผ่านเข้ามา
ไม่มีใครรู้จักเรา
เราเป็นวงหน้าใหม่เลย
เราเริ่มเล่นตามสถานีวิทยุที่นั่นที่นี่
ผมจําได้ว่าเราไปป็อปดิแซสเตอร์ทัวร์
ซึ่งมีบลิงก์กับกรีนเดย์
ผมว่าพวกเขาเล่นในลานจอดรถนะ
ในลานจอดรถเป็นไงกันบ้างครับ
(ป็อปดิแซสเตอร์ทัวร์ ปี 2002)
ก่อนที่คนจะเข้าไปในสถานที่จัด
เขาสร้างเวทีเล็กๆ ในลานจอดรถ
และเราก็เป็นวงที่เล่นตรงนั้น
เราเดินไปรอบๆ พร้อมกับเครื่องเล่นซีดีดิสก์แมนและหูฟัง
และเราก็เล่นดนตรีให้ใครก็ตามที่ยอมฟัง
และชวนพวกเขามาดูโชว์
และเราก็จะรวบรวมคนได้เยอะทีเดียว
จากการชักชวนแบบนั้นตลอดทั้งวัน
มันสร้างกระแสความฮือฮาไม่เบา
เราเป็นเด็กหนุ่มวัย 20 กว่า
ไม่มีลูก ไม่มีเมีย แฟนสาวมาแล้วก็ไป
พอเรากลับบ้านก็จะรอไม่ไหวให้ได้ไปทัวร์อีก
เราแค่ไล่ตามอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น นึกออกไหม
ถ้ามีคนอยากให้เราไปแสดงในเยอรมนี
เราก็จะบินไปแสดงที่เยอรมนี
เราอยู่ฮันโนเฟอร์ ซิมเพิลแพลนเพิ่งขึ้นเวที
จะไปดูสิว่าข้างในเป็นไง
หกโมกเช้า นาฬิกาดัง
ฉันต้องใช้...
จํานวนคนดูอย่างเป็นทางการคือราว 12 คน
นี่ไม่ได้ถ่ายเราใช่ไหม
- ถ่าย - แม่ง
ความสัมพันธ์ยอดเยี่ยมมาก
เราเป็นเพื่อนกัน แล้วทุกคนก็กลายเป็นพี่น้องกันอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นแยมโปรดของแพทเลย
ผมคิดว่าการอยู่ในวงกับคนอีกสี่คน
น่าจะเป็นการทดสอบมิตรภาพขั้นสุดแล้ว
เราอยู่ด้วยกันตลอด 24 ชั่วโมง
เรานอนด้วยกัน
อาบน้ําเดียวกัน อยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน
เราแปรงฟันด้วยกัน
เราสนุกกันมาก เราชอบมาก เราเป็นเพื่อนซี้กัน
พวกเขาเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวของผม ผมไม่มีเพื่อนที่อื่นแล้ว
เป็นสายสัมพันธ์ที่จะไม่มีวันตาย
แต่เราเดินทางในกระบอกยาวติดล้อ
ให้ตายสิ
เราออกทัวร์มาปีนึงแล้ว
เราเล่นแสดงทุกวันไม่มีหยุด
และนี่คือบ้านของเรา
ทุกที่ที่เราไปเล่นแสดง
เราจะเห็นเลยว่ายอดขายแผ่นเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เราจะขายแผ่นได้หลายร้อยในเมืองนั้น
เราจะเล่นกันที่นี่คืนนี้
(ซาราโทกาวินเนอร์)
ค่ายของเราบอกว่า "ทําแบบนั้นต่อไป"
และเราก็ทํา เราทําแบบนั้นต่อไป
ขอบคุณมากครับ พวกคุณสุดยอด
(นิวเจแปน)
เราเพิ่งแสดงครั้งแรกในญี่ปุ่น เป็นทัวร์ที่ขายตั๋วหมดเกลี้ยง
คนน่ารักมาก เป็นมิตรมาก
มันสุดยอดมาก แตกต่างมาก
เป็นครั้งแรกเลย ที่เรารู้สึกเหมือนเป็นร็อกสตาร์จริงๆ
ญี่ปุ่นทําให้เรารู้สึกเหมือนเป็นวงใหญ่ที่สุดในโลก
ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ดี
คุณชอบสมาชิกวงคนไหนที่สุด
- เจฟฟ์! - เย่!
ขอบคุณค่ะ
เราอยากทําดนตรีที่เรารัก
แต่เราก็หวังว่าดนตรีที่เรารัก
จะพาเราไปเวทีใหญ่ๆ ได้
และประสบความสําเร็จทางการค้าด้วย
แต่เราก็รู้ด้วยว่าสิ่งนั้นจะมาพร้อมกับ...
กระแสต่อต้าน
ซิมเพิลแพลนไม่เคยเจ๋งเลย
(เลสลี่ ไซมอน อดีตบรรณาธิการเอพีแม็กกาซีน)
เราเรียกพวกเขาว่า... ว่าอะไรนะ
คดวห
ย่อมาจาก "คนดี วงห่วย"
คนดี วงห่วย
- ก็อาจจะ - "คนดี วงห่วย"
เคยมีคนบอกพวกคุณไหม "พวกคุณเป็นคนดีมากนะ แต่วงห่วย"
ก็เคยนะ
คุณไม่ชอบเราใช่ไหม
- ผมชอบคุณนะ - เยี่ยมเลย
- ทําไมคิดว่าผมจะไม่ชอบล่ะ - ก็แค่ถามดู ไม่แน่ใจ
ดูเหมือนซิมเพิลแพลนชอบที่จะถูกชอบ
มันดูเป็นสูตรสําเร็จ
และอาจจะดูเหมือนว่ามัน... ปรุงแต่งขึ้นมา
มีหลายวงที่ทําให้ผมรู้สึกเหมือนเราไม่พอ
หรือไม่ดีพอ
หรือการที่เพลงเราแตกต่างและมีความป็อปมากกว่า
ผมรู้สึกว่าพวกเขามองผมเหมือนว่า...
"โห วงนี้ห่วยจัง"
"โนแพดส์ โนเฮลเม็ทส์ จัสต์บอลส์"
(แฟ็ท ไมค์ โนเอฟเอ็กซ์)
เป็นชื่ออัลบั้มที่แย่ที่สุดที่ผมเคยได้ยินมาเลย
ใครเป็นคนคิด ฝ่ายการตลาดเหรอ
มีการโต้เถียงจริงจังอยู่เสมอ ว่าความเป็นพังก์ร็อกคืออะไร
เราแค่ทําสิ่งที่เรารัก
ผมหมายถึงจะเป็นพังก์ป็อปพังก์หรืออีโม
มันไม่ได้สําคัญเท่าไหร่
ผมคิดว่าข้อนึงของความเป็นพังก์คือ ทําอะไรก็ตามที่เราอยากจะทํา
และไม่ฟังที่คนอื่นบอกให้เราทํา
เราไม่เคยบอกว่า "เราเป็นวงป็อปพังก์"
(เจสัน แมคคัลซิน - เดฟ บัคช์ ซัม 41)
มันเป็นเรื่องของสื่อมากเลย "โอเค เราเป็นป็อปพังก์สินะ"
มีแต่สื่อที่จะแปะป้ายอะไรสักอย่างให้เรา
พวกเขาเรียกทุกวงที่ดังขึ้นมาว่า "ป็อปพังก์"
เพราะเป็นพังก์ที่ป็อปปูลาร์ไง
แต่พวกเขาไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ แต่หมายถึงเสียง
ที่ฟังง่าย
(เด็กซ์เตอร์ ฮอลแลนด์ เควิน วอสเซอร์แมน - ดิออฟสปริง)
เราโดนแปะป้ายมาหมดแล้ว ตั้งแต่พังก์ ร็อก ไปจนถึงห่วย
ป็อปพังก์
คอร์ทนีย์ เลิฟเคยบอกว่า "พวกคุณเป็นวงป็อปที่ยอดมาก"
นั่นแหละประเด็น มันทําให้เราสะท้านทุกครั้ง
เพราะโดยปกติแล้ว คําว่า "ป็อป" มันขั้วตรงข้ามกับพังก์เลย ถูกไหม
มันเริ่มแทรกซึมเข้าไปในวัฒนธรรมป็อป
วงที่ออกมาจากใต้ดิน
และค่ายเพลงใต้ดินก็ได้รับการเปิดทางวิทยุ
ก็เลยมีกระแสต่อต้านจากชุมชนพังก์ร็อก
"อย่าขายชุมชนของเราให้บริษัทยักษ์ใหญ่"
มีความพยายามที่จะจํากัด
ช่วงเดียวกับที่วอปต์ทัวร์กลายเป็นที่นิยมมากๆ
วอปต์ทัวร์เริ่มต้นด้วยวงพังก์คลาสสิก
อย่างแรนซิด แบ๊ดริลิเจียน โนเอฟเอ็กซ์
วอปต์ทัวร์เป็นส่วนสําคัญมากของชุมชนพังก์ร็อก
รวมถึงชุมชนพังก์ร็อกที่กลายเป็นกระแสหลักมากๆ
(เควิน ไลแมน ผู้ก่อตั้งแวนส์วอปต์ทัวร์)
มันแตกต่างออกไป มันเป็นชุมชน ทุกวงอยู่ในนั้นด้วยกัน
ไม่มีลําดับชั้น
ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อจะด่า
ก็กลับมาใหม่สิ เราจะได้อัดให้ยับ แล้วทําให้เห็นว่าพังก์ร็อกของจริงคืออะไร
คุณมาเพื่อดูวงดนตรี บ้าบอชะมัด
ใครก็ตามที่มีความป็อปแม้แต่นิดจะโดนดูถูก
(แอนน์-แมรี่ วิเทนชอว์ อดีตวีเจมิวสิกพลัส)
วอปต์ทัวร์จะทดสอบเรา
มีพวกวงที่อยู่มานานแล้ว
ที่มาวอปต์ทัวร์
ตอนแรกพวกนั้นจะเชิดใส่ เพราะเราเป็นวงน้องใหม่
พวกคนที่หวงแหนความเป็นพังก์
จะดูถูกเรามากถ้ารู้สึกว่าเราไม่เข้าพวกด้วย
(วอปต์ทัวร์ มอนทรีออล ปี 2002)
คืนนี้ไม่มีใครแคร์
เพราะคืนนี้ฉันเป็นแค่เด็กคนนึง
สุดยอดเลย เราสนุกมาก
ดูแลตัวเองด้วยนะครับ ฉิวเฉียดมาก
ไว้เจอกันครับ
คนเริ่มโยนขวดใส่เราบนเวที หลังจบการแสดง
เขาต้องเอาไม้กวาดมากวาดขวดทั้งหมด
กองสูงขนาดนี้เลย อยู่ทั่วทุกที่
คนใส่หินลงไปและฉี่ใส่ขวด มัน...
มันโหดร้ายมาก
- พร้อมกันไหม - ไม่!
ลุยกันเลย!
ผมพยายามจะจดจ่อ
อยู่กับคนตรงแถวหน้าที่กําลังสนุก
ผมแค่คิดว่ามันงี่เง่า
เราเล่นในเทศกาลใหญ่ที่มีอยู่ 30 วงได้
แต่คุณกลับตัดสินใจมาดูวงที่ตัวเองไม่ชอบเนี่ยนะ
งั้นคุณก็โง่แล้ว
ผมจําได้ว่ามีกระทู้สมัยนั้น
ประมาณว่า "ให้ตายสิ พวกนี้แม่งโคตรห่วย"
"ขอให้สําลักเศษแก้วตาย"
ผมจําได้ว่าอ่านแล้วคิดว่า "โห รุนแรงแฮะ"
มันเจ็บปวดนะ
"พวกคุณป็อปเกินไปสําหรับพังก์"
มันเหมือนกับมีอะไรไม่พออยู่เสมอ
แล้วผมก็เริ่มเชื่อผู้คน
เราก็เลยต้องเผชิญกับตัวเลือกนี้
ไง
เรามีโอกาสได้แสดงเปิด ให้แอวริล ลาวีนในทัวร์ครั้งแรกของเธอเลย
(ไทรย์ทูชัทมีอัพทัวร์)
เป็นคอนเสิร์ตในอารีน่า ตั๋วขายหมดเกลี้ยง และเราเป็นวงเสริมได้
และเรารู้ว่าถ้าเราไปแสดงเปิดให้แอวริล ลาวีน
สถานีวิทยุร็อกก็คงจะ "เราคิดจะเปิดเพลงคุณนะ
แต่ไม่เอาแล้ว
เพราะนี่คุณเป็นวงป็อปแล้ว เราไม่เอา"
เราเลยต้องตัดสินใจว่าจะทํายังไง
เราจะไล่ตามความฝันต่อไป ที่จะได้มีเพลงเปิดในสถานีวิทยุร็อก
หรือเราจะไปเล่นเปิดให้แอวริล ลาวีน
ต่อหน้าคน 25,000 คนทุกคืน
และหวังว่าจะได้แฟนเพลงกลุ่มใหม่ๆ แล้วดูว่าเป็นยังไง
เราจะต่อสู้เพื่อให้ได้อยู่ในกลุ่ม
ที่เรารู้สึกอยู่ตลอดว่าเราไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งจริงๆ
หรือเราจะสร้างเส้นทางของตัวเอง
แขกกลุ่มถัดไปของผมจะไปทัวร์กับแอวริล ลาวีน ตั้งแต่วันที่ 15 เมษา
พวกเขามาที่นี่คืนนี้เพื่อเล่นเพลงจาก "โนแพดส์ โนเฮลเม็ทส์ จัสต์บอลส์"
โปรดต้อนรับซิมเพิลแพลน
โดด โดด โดด โดด!
หวัดดีครับ
ไง
สวัสดีค่ะ
(แอวริล ลาวีน ศิลปิน)
เป็นไงบ้างคะ
อัลบั้มของเราคือ...
พูดอะไรกันเนี่ย
อัลบั้มของเราออกมาพร้อมกันในปี 2002
และฉันรู้สึกว่าเราทั้งสองฝ่ายต่างสนับสนุนกัน
เจ๋งมากที่ได้พาวงอื่นไปออกทัวร์ด้วย
และแนะนําพวกเขากับฐานแฟนๆ ของฉัน และก็ในทางกลับกันด้วย
พวกเราทุกคนใช้ชีวิตบนรถบัสทัวร์
แค่เด็กที่ทําตัวแบบเด็กๆ นั่งเล่นในห้องแต่งตัวของกัน
ดื่มเบียร์และก็สร้างปัญหา
ตอนเราเล่นในทัวร์นั้น
สถานีวิทยุป็อปเริ่มเปิดเพลงของเราจริงจัง
ผมคิดว่าในแง่นึงมันทําให้เรา กลายเป็นวงป็อปพังก์ที่เป็นป็อป
แทนที่จะเป็นวงป็อปพังก์ที่เป็นพังก์
ซิมเพิลแพลนไม่สามารถแจกลายเซ็นได้
เพราะคนเยอะเกินไป
โปรดถอยจากประตูด้วย
พวกเขาไม่ได้อยู่ในนั้น
(ปี 2003)
- ฉันพยายาม - ลืมว่าฉันเสพติดเธอ
แต่ฉันอยากได้และฉันต้องการ
ฉันเสพติดเธอ
ตอนนี้มันจบลงแล้ว
ลืมสิ่งที่เธอพูดไม่ได้
และฉันไม่มีทาง
อยากทําแบบนี้อีกแล้ว
คนหักอก
เหมือนที่ปิแอร์ว่าไว้ "เรากลับมาอีกแล้ว ในอีก 20 ปีต่อมา"
บางทีก็รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
(วอปต์ทัวร์ ปี 2003)
วอปต์ทัวร์ ปี 2003 คือปีที่พวกเรารู้สึกว่า
"โอเค เราเป็นวงใหญ่แล้วนะ"
เป็นปีดังระเบิดของซิมเพิลแพลน
การที่เราขยับจากทัวร์แอวริลไปสู่วอปต์ทัวร์
เป็นตัวอย่างที่ดีที่แสดงให้เห็นว่า เราเป็นและอยากเป็นวงแบบไหน
เราไม่ควรจะอยู่ทั้งสองฝั่ง แต่เราพยายามทําแบบนั้น
ในความคิดเรา มันก็เข้าท่าดี
เมื่อคืนฉันเพียงแค่อยากสนุก
เราตั้งใจพยายามจะเอาตัวเองไปอยู่ในวอปต์ทัวร์
และทําให้สอดคล้องกับวงพวกนั้น วงที่พวกเขารัก
พวกเขาปรับตัวไม่หยุด
ก็เลยไม่มีเพลงช้า มีแต่เร็ว เร็ว เร็ว
ฉันจะอยู่ที่การแสดง
ฉันไม่มีที่อื่นที่ดีกว่าให้ไป
และผมคิดว่ามันสําคัญสําหรับวง
เพราะพวกเขาคอยกลับไปซ้ําๆ
และคนก็เลิกปาของใส่
มันไม่ใช่เส้นทางที่เป็นเส้นตรงเท่าไหร่
มันเป็นก้าวเล็กๆ ทีละนิดๆ
จุดพลิกผันเหรอ
ไม่มีเลย
มันเป็นกระบวนการที่ยาวนาน
ขอบคุณครับ
ขอต้อนรับสู่ทีอาร์แอล ถ่ายทอดสดจากไทม์สแควร์
- ฉันลาล่า - ผมเดเมียน
ทีอาร์แอลสามารถส่งอัลบั้มเพลง ทะยานไปอันดับหนึ่งได้เลย
(เดเมียน ฟาฮีย์ อดีตพิธีกรเอ็มทีวี)
สมัยนั้นไม่มีโซเชียลมีเดีย
เราเลยตรงดิ่งกลับบ้านจากโรงเรียน
ดูคนดังที่ชื่นชอบมาออกรายการทีวีสดนี้
(โจล แมดเดน กู๊ดชาร์ล็อต)
สมัยนั้นเอ็มทีวีคือที่สุด
แห่งความสําเร็จทางดนตรีกระแสหลัก
ได้ออกทีอาร์แอลคือเรื่องใหญ่มาก
ทุกวงใหญ่ๆ ไปออกกันหมด
ปฏิบัติการเอ็มทีวี
ทีอาร์แอลจ้า
ไปดูฉากกัน ผมประหม่า
(เอ็มทีวีเน็ตเวิร์กส์)
สวัสดี เราคือซิมเพิลแพลนจากมอนทรีออล แคนาดา
ได้เวลาบ้าแล้ว!
นั่นคือจุดที่ทุกอย่าง เริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงสําหรับเรา
แล้วตั้งแต่นั้นก็มันก็เหมือนพายุหมุน
เราได้เข้าไปอยู่ในการผจญภัยหลุดโลก
ผันผ่านไป ฉันคิดถึงเธอตลอดเวลา
เราเป็นกระแสในเอ็มทีวี
เราเป็นกระแสในมัชมิวสิก
- เราเป็นกระแสในวิทยุ - มอนทรีออล ทีอาร์แอล
คงมีโปสเตอร์คัตเอาต์ของพวกเรา ที่วอลมาร์ตด้วย
อยู่กับเราวันนี้ คือซิมเพิลแพลน
ซิมเพิลแพลนสุดเปรี้ยงปร้างจากแคนาดา
มันรวดเร็วมาก เป็นพายุหมุน
เมื่อผมมองย้อนไปช่วงหลายปีที่เราไปออกทีอาร์แอล
ทําเรื่องใหญ่ๆ ทั้งหมดนี้ มันแอบรู้สึกเหนือจริง
แขกรับเชิญกลุ่มถัดไปของเรา ได้กลายเป็นขาประจําในชาร์ตบิลบอร์ด
พวกเขากลับมาจากญี่ปุ่น
โปรดต้อนรับซิมเพิลแพลน
- ซิมเพิลแพลน - ซิมเพิลแพลน
ผมยังถังแตกอยู่เลย
แต่เราขายเพลงได้อาทิตย์ละ 90,000 แผ่น
ใช่แล้ว รางวัลมิวสิกวิดีโออวอร์ดส์
ผมได้รับเสนอชื่อเข้าชิง ไม่อยากเชื่อ แต่นั่นแหละ
เป็นช่วงเวลาเหมือนฝันอยู่ตลอด
รู้ไหมว่าพิงค์รู้จักผมด้วย
พรมแดงที่เอ็มทีวีอวอร์ดส์คือบ้ามาก
เราเริ่มวงนี้เมื่อสี่ปีก่อน
โดยไม่รู้เลยว่ามันจะพาเราไปไหน
ท่ามกลางคนดังเหล่านั้น และได้เป็นผู้มีชื่อเข้าชิง
มันคือฝันที่เป็นจริง
ขอบคุณครับ
แล้ววิทยุก็เริ่มเปิดเพลง "สมบูรณ์แบบ"
ซึ่งเปลี่ยนชีวิตเราไปจริงๆ
เพราะเราสูญเสียทุกอย่าง
ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ตลอดไป
ผมขอโทษ ผมไม่สามารถสมบูรณ์แบบ
เราเริ่มเห็นปฏิกิริยาของผู้คน น้ําตาไหลในคอนเสิร์ต ร้องไห้
ได้เห็นแฟนๆ ตอบสนองเมื่อเพลงนั้นออกมา
ผมก็คือ "โอเค นี่มันยิ่งกว่า เป็นเพลงที่ดีธรรมดามาก
มีบางอย่างเกิดขึ้น"
เราไม่เคยมีคนร้องไห้ระหว่างที่เราเล่นคอนเสิร์ต
เราไม่ได้ทําเพลงแนวนั้น
จู่ๆ ก็มีมิติใหม่ของซิมเพิลแพลน
(ปี 2004 สติลน็อทเก็ทติงแอนี)
- คุณชอบทําเพลงไหม - รักเลย
ทันทีที่เรารู้ว่าเราทัวร์อัลบั้มแรกเสร็จแล้ว
เราก็เริ่มแต่งอัลบั้มที่สอง
แล้วทันทีที่เรามีเพลงที่ชอบมากพอ
เราก็จองสตูดิโอแล้วลุยเลย
เราอยากให้วงฟังดูใหญ่ขึ้น
ร็อกขึ้น
เรามีแผนที่เรียบง่าย
(บ็อบ ร็อก)
เราเลยตัดสินใจอัดกับบ็อบ ร็อก
ที่ทําหลายอัลบั้มที่ยอดเยี่ยม
เขาทํา "เดอะแบล็กอัลบั้ม" ให้เมทัลลิกา
อย่าบังอาจชี้สิ่งนั้นมาที่ผมอีกเด็ดขาด
อย่า!
ดีขึ้นนะ
เขามีสตูดิโอที่เมาวี
สวยงาม อยู่บนชายหาด เหมือนสวรรค์
หลังจากไปทัวร์มาเกือบสามปี กับ "โนแพดส์ โนเฮลเม็ทส์ จัสต์บอลส์"
พวกเราก็คือ
"ไม่เอาละ เราอยากอัดเพลงที่สตูดิโอพิคโคโล
ในมอนทรีออล"
ใครช่วยบอกทีได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
เราเช่าอะพาร์ตเมนต์ใจกลางเมืองมอนทรีออล
เราอัดเพลงกันทั้งวันและออกไปท่องราตรี
ไปด้วยกันเป็นวง
เป็นหน้าร้อนที่ดีที่สุดเลย
หุบปาก หุบปาก หุบปาก คุณไม่มีทาง...
นี่เป็นอัลบั้มที่สําคัญที่สุดในอาชีพของเรา
มันไม่ดีพอ เราต้องมีเพลงมากกว่านี้ มันต้องดีกว่านี้
ผมกดดันเรื่องนั้นกับปิแอร์หนักเลย
มันไปต่อเรื่อยๆ
เหมือนเพลงของดีแลน
เพลงส่วนใหญ่ของซิมเพิลแพลน เริ่มต้นด้วยไอเดียเนื้อเพลง
ชัคมีสมุดเนื้อเพลง เขาจะเขียนเนื้อเพลง คํา หรือประโยคไว้
ที่จะเริ่มต้นทุกอย่างด้วยแนวคิด
จากตรงนั้น เราจะต่อยอดด้วยกัน แล้วก็แต่งส่วนที่เหลือ
สําหรับผม มันเป็นแค่คําบนหน้ากระดาษ แล้วเขาก็จะเอาไป
เสกให้มันกลายเป็นเพลงได้อย่างมหัศจรรย์
ผมคิดว่า "ขอต้อนรับสู่ชีวิตฉัน" คือเพลงนึงที่ผมชอบที่สุดที่เราเคยแต่งมา
เคยรู้สึกเหมือนจะพังทลายไหม
เคยรู้สึกผิดที่ผิดทางไหม
ผมจําได้ว่าคิดว่า
"ขอต้อนรับสู่ชีวิตฉัน" เป็นประโยคที่เจ๋ง
แล้วปิแอร์ก็คิดวิธีร้องคําพวกนั้นได้วิเศษมาก
ตอนเขาคิดขึ้นมา มันทําให้ผมขนลุกเลย
ตอนมันเสร็จ
ผมจําได้ว่าพวกเราคือ "โห เพลงนี้โคตรจะดีเลย"
ไม่มีใครได้ยินเรากรีดร้อง
ไม่ เธอไม่รู้หรอกมันเป็นยังไง
เมื่อไม่มีอะไรรู้สึก...
มันยืดหยัดผ่านกาลเวลา
วันนี้ผมฟังแล้วก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม
ที่เป็นอย่างฉัน
ที่เจ็บปวด ที่หลงทาง
ที่ถูกทิ้งไว้ในความมืด
ที่โดนเหยียบซ้ําเมื่อล้ม
ที่รู้สึกเหมือนโดนกดขี่บงการอยู่ตลอด
ที่กําลังจะพังทลายอยู่แล้ว
และไม่มีใครสักคนจะช่วยเหลือ
ไม่ เธอไม่รู้หรอกมันเป็นยังไง
มันเป็นยังไง
ขอต้อนรับสู่ชีวิตฉัน
เย่
ผมจําได้ว่าเรามองหน้ากันแล้วพูดว่า
"เราทําได้แล้ว นี่แหละ"
แด่อัลบั้มใหม่
นี่คือเครื่องบินส่วนตัว
พวกเราเป็นคนที่เจ๋งที่สุดในโลก เพราะเราได้นั่ง
ปกติเราไม่ทําแบบนี้ แต่นี่เรื่องด่วน
เราต้องไปนครนิวยอร์ก
- อัลบั้มของเรากําลังจะออก - เรื่องใหญ่นะ
ไง
เราอยู่ไทม์สแควร์ เราจะซื้ออัลบั้มของเรา
จําได้ไหมที่เราจะซื้ออัลบั้มของเราแล้วที่ร้านไม่มี
หวังว่าครั้งนี้จะมีนะ
เป็นก้าวกระโดดครั้งใหญ่ ระหว่างอัลบั้มแรกกับอัลบั้มที่สอง
ในแง่ที่ดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาจริงๆ
เราขายอัลบั้มได้สามล้านแผ่น
และขายได้สามล้านแผ่นคือเรื่องใหญ่
- ไปๆ - ไง ปิแอร์!
(กัวลาลัมเปอร์ มาเลเซีย)
บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว!
ซิมเพิลแพลน ซิมเพิลแพลน!
(ซิมเพิลแพลน แฟนคลับจากเม็กซิโก)
ปิแอร์!
ไม่รู้หรอกมันเป็นยังไง
ขอต้อนรับสู่ชีวิตฉัน
รู้สึกเหมือนเดอะบีเทิลส์เลย แม่เจ้าโว้ย
วงเกแบ็กที่ดังที่สุดในโลก
ซิมเพิลแพลน
บอกแล้วว่าเราดัง
วงเดียวจากมอนทรีออลที่ทําได้อย่างพวกเขา
(จอร์จ สตรูมโบลูโปลอส อดีตพิธีกรมัชมิวสิก)
ซิมเพิลแพลนต้องเดินทางออกจากมอนทรีออล
เพื่อไปทัวร์รอบโลก
เพื่อให้ปัง
พวกเราไปได้สวยมาก
และ "ขอต้อนรับสู่ชีวิตฉัน" ก็ปังมาก
มันเปิดทางทีวีและวิทยุตลอดเวลา
และเราก็เล่นให้คนดูที่ยอดเยี่ยมมาก
ส่งเสียงหน่อย!
เราไปแอฟริกาใต้ ไปบราซิลเป็นครั้งแรก
ประทับตราพาสปอร์ตอีกดวง
กลับไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เราเดินสายทัวร์ไม่หยุดเลย
คุณเอาแล้วไง
คุณถูกเสมอ
เล่นใหญ่ตลอด
มีแต่เรื่องของคุณ
คุณคิดว่าตัวเองรู้ทุกคนต้องการอะไร
คุณเอาเวลามาวิพากษ์วิจารณ์ผม
เหมือนว่าทุกวัน
ผมทําผิดพลาด
ผมไม่มีทางทําถูกได้เลย
เหมือนผมเป็นคนที่
คุณรักที่จะเกลียด
แต่ไม่ใช่วันนี้
- ก็... - หุบปาก หุบปาก หุบปาก
ไม่อยากฟัง
ออกไป ออกไป ออกไป
ออกไปให้พ้นทาง
เอาเลย เอาเลย เอาเลย
คุณไม่มีวันหยุดผมได้
ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรก็ไม่มีทางทําลายผม
- ทําลายผม - หุบปาก หุบปาก หุบปาก
- ไม่มีทางทําลายผม - หุบปาก หุบปาก หุบปาก
ซิมเพิลแพลน ซิมเพิลแพลน!
รักเลย
เอาจริงๆ ผมเสียสติไปเลย ตอนที่เราเริ่มประสบความสําเร็จ
ก็คือ...
(เจฟฟ์ สตินโค มือกีตาร์นํา)
โลกวงการร็อกมักจะประมาณว่า...
ให้คุณค่ากับเรื่องราวบ้าๆ หลังเวที
ค่ายเพลงไม่มีความรับผิดชอบ
ที่ไม่มีระบบสนับสนุนให้ศิลปิน
จะจําอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิด
มันต้องอย่างนั้นแหละ
ด้วยความไร้วุฒิภาวะ ความไร้เดียงสาและความเยาว์วัยผสมกัน
ผมไม่ได้ตระหนักว่าเราทําอะไรกันอยู่
ผมแค่ไปที่ที่เขาบอกให้ไป
สนุกดีนะ คนพวกนี้ยอดมาก
มีแฟนๆ อยู่ข้างนอก
ผมไม่ได้คิดทบทวนทั้งหมดนั้นเท่าไหร่
มีบางอย่างที่วิเศษเกี่ยวกับขนาดของป็อปสตาร์
เกี่ยวกับความเวอร์วังของชีวิตที่พวกเขาได้ใช้
เมื่อคนเราเข้าไปในสิ่งนั้น
ซึ่งเป็นสิ่งที่ซิมเพิลแพลนได้มีจากความสําเร็จระดับนั้น
แน่นอนว่าพวกเขาต้องมีแผลออกมาบ้าง
และพวกเขาต้องใช้สติทําความเข้าใจ
ซึ่งอาจจะต้องพยายามไปทั้งชีวิต เพราะความป็อประดับนี้ทําเราพังได้
มันทําให้เรารู้สึกว่างเปล่าอ้างว้างได้
กี่โมงแล้ว
หกโมงห้าสิบ
ตอนนี้โคตรเพลียเลย ต้องพักหน่อย
ผมอยากดังระดับเอลวิสไหม
ก็ถ้าผมต้องตายแบบที่เขาตาย ก็ไม่เอา
(ปี 2008 ซิมเพิลแพลน (เซลฟ์ไตเติลด์))
มันเป็นเหมือนการจากลาสําหรับเรา แต่ขณะเดียวกันก็ยังเป็นซิมเพิลแพลน
แต่เป็นจุดเริ่มต้นใหม่แน่นอน
อัลบั้มที่สามสําหรับผมคือหายนะ
ไม่รู้สิ ผมชอบดนตรีมากนะ มันยอดมาก
แต่เวลาขณะนั้นไม่ใช่ช่วงที่ดีสําหรับผมเลย
ผมกําลังจะโดนแยกขาด
ตอนที่เราทําอัลบั้มนั้น
ผมไม่รู้สึกสนิทกับคนอื่นๆ ผมก็ใช้ชีวิตของผม
เป็นช่วงเวลาที่ยากลําบากสําหรับวง มีหลายอย่างเกิดขึ้น
ผมรักใครคนนึง แต่มันไปไม่รอด
และทําให้ผมใจสลายมาก
เรามาจากสองอัลบั้มที่ประสบความสําเร็จมาก
แล้วเราไม่รู้ว่าจะไปทางไหนหรือทําอะไรต่อ
มันเป็นอัลบั้มที่มืดหม่นกว่าในหลายๆ แง่
พี่ชายผมเป็นมะเร็งช่วงนั้น ซึ่งยากมากจริงๆ
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ สไตล์เพลงของเราไม่ได้เปิดทางวิทยุอีกแล้ว
(แดนจา โปรดิวเซอร์)
คนอินกับจัสติน ทิมเบอร์เลค และศิลปินอาร์แอนด์บีเจ๋งๆ ไม่ใช่กีตาร์
นี่เป็นการเปลี่ยนผ่านทางดนตรีที่เราจะทําหรือเปล่า
เราใช่วงที่จู่ๆ ก็ลองทําอะไรใหม่ๆ และผสมผสานสิ่งเหล่านั้นเข้ามาไหม
หรือเราจะยืนหยัดกับทางถนัดและไปให้สุดกับกีตาร์
ค่ายจ่ายเงินกับอัลบั้มนั้นไปเยอะมาก พวกเขาคงหมดไปหลายล้าน
- อย่ามาทําตัวทุเรศ - บ้าดิ ฉันไม่ได้ทุเรศ
- ฉันแค่ชอบท่อนนี้ - คอร์ดเดียว
- ชัคมีอะไรจะพูด - ฉันไม่พูดแล้ว
- ยอดเลย - เป็นอัปเดตของนาย
- ข่าวดี - ยอดเลย
เราคิดว่ามันจะยิ่งใหญ่ที่สุด
มันไม่ได้เกิดขึ้น
เราเห็นเลยว่าจํานวนคนมาดูคอนเสิร์ตลดลงชัดเจน
โห เรายังเป็นวง ยังมีคนแคร์อยู่ ก็ดีนะ
ซิงเกิลเพลงดิ่งลงโถส้วมไปเลย สถานการณ์วิทยุก็เลวร้าย
มันยากที่จะมีหวัง ผมค่อนข้างหดหู่
เมื่อคนเราได้เผชิญกับความตกต่ํารุนแรงครั้งแรก
ให้ตายสิ สุดจะช้ํา
เมื่อเราเริ่มเล่นให้คนห้า หก เจ็ดพันดู
มันกลายเป็นปกติสําหรับเราอย่างรวดเร็ว
ก็คงขึ้นอยู่กับเธอ
ถ้าคืนนึงมันไม่เป็นแบบนั้นขึ้นมา เราก็จะคิดว่า "มันเกิดอะไรขึ้น"
เราทุกคนเหนื่อยกันมาก
เราเลยตัดสินใจหยุดพัก
ผมไม่รู้เลยว่าเราจะรอดผ่านครั้งนั้นได้ไหม
ผมไม่แน่ใจเลย
ในฐานะนักร้อง เราต้องทําได้ดีที่สุดอยู่เสมอ
ทุกอย่างตกอยู่ที่เราในแง่ที่ว่า
ถ้าผมแสดงไม่ได้ ก็ไม่มีใครมา
ผมกังวลมากว่าจะไม่สามารถแสดงได้ไหว
ผมเคยตื่นมาตอนเช้าแล้วก็คิดว่า "ตายละ
ตายละ เสียงฉัน"
มันยากสําหรับผม เพราะการร้องเพลงไม่ได้เป็นพรสวรรค์แต่กําเนิด
ผมไม่ได้เกิดมาร้องเพลงเก่ง ผมไม่มีทางชนะอเมริกันไอดอลแน่
ผมไม่มีทางทําอะไรแบบนั้นได้ แต่ผมรู้ว่าผมเก่งในสิ่งที่ผมทํา
แต่เมื่อผมร้องเพลง มันหนักสําหรับผม
มันไม่ได้ง่ายๆ สบายๆ
ผมมีภาวะวิตกกังวล
และอาจจะสัก 12 ปีก่อน ผมมีอาการตื่นตระหนกจริงจังครั้งแรก
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
บางครั้งระหว่างที่ไปทัวร์ ผมจะเดินไปมาในห้องโรงแรม
แล้วหลังจากสัก 20 นาที ผมก็ต้องเตือนตัวเองว่า "พวก
เปิดเพลงแล้วหายใจลึกๆ
แล้วหยุดคิดเรื่องทั้งหมดที่เอาแต่คิดวนอยู่ซะ"
แล้วไหนจะแรงกดดันที่ว่า
"คนจะมาดูฉันร้องเพลงพวกนี้
เสียงฉันเป็นไงบ้าง นี่ใช้ได้ไหม" ผมไม่ได้ช่วยตัวเองให้ดีขึ้นเลย
ผมต้องผ่อนคลายบ้าง
คืนนี้ฉันเรียกหานักบินอวกาศทุกคน
คนเหงาทั้งหมดที่โลกลืม
ถ้าได้ยินเสียงฉัน มารับฉันที
อยู่หรือเปล่า
เพราะฉันมีแค่เธอ
และคืนนี้ ฉันรู้สึกเหมือนเป็นนักบินอวกาศ
ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากกล่องเล็กจิ๋ว
และฉันสัญญาณขาดหายเมื่อออกทะยาน
ตอนนี้ฉันติดอยู่ที่นี่ และโลกก็ลืม
ให้ฉันลงไปได้ไหม
เมื่อเรากําลังฝ่าความยากลําบาก
รู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่เราเผชิญ
และเรากําลังเผชิญกับสิ่งที่เฉพาะตัวมาก จนไม่มีใครเข้าใจ
มันยากมากจริงๆ
ตอนนี้ผมรู้ว่าโอเค ผมรับมือความวิตกกังวลได้
และถ้าผมให้ความสําคัญกับสุขภาพตัวเองและเวลาพัก
จะดีกว่าสําหรับพวกเราในระยะยาว
มันคือการรักษาสมดุล ซึ่งผมได้เรียนรู้ในช่วงหลายปี
จะพักตอนไหน เพราะผมรู้ว่า
สําหรับสารคดีนี้ คุณคงเห็นว่า
ชัคเป็นแรงขับเคลื่อน เบื้องหลังหลายอย่างที่เราต้องทํา
และชัคไม่มีแรงกดดันเหมือนที่ผมมี
และมันขัดกับความรู้สึกผมที่จะคิดว่า "ฉันต้องมีเวลาให้ตัวเอง"
อะไรนะ ถ่ายรูปเหรอ
มีแต่ทําคอนเทนต์
ฉันพยายามจะบอกเธอบางอย่าง แต่เธอไม่มีวันเข้าใจ
ฉันรู้สึกเหมือนเราวิ่งวนเป็นวงกลม
เธอมองฉันเหมือนเป็นคนแปลกหน้าบนถนน
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
วิล สมิธทําคลิปตามเทรนด์ "ฉันเป็นแค่เด็กคนนึง" อีกแล้วเหรอ
เขาทําเป็นคลิปที่ห้าแล้วนะ
ครั้งนี้ทํากับพี่น้องวิลเลียมส์ด้วย
นี่ผมฝันไปหรือเปล่า ใช่เรื่องจริงไหม
เทรนด์ "ฉันเป็นแค่เด็กคนนึง" เป็นของขวัญที่ดีที่สุด
ที่เราได้รับจากโซเชียลมีเดีย
มันเหมือนได้มีเพลงฮิตอันดับหนึ่ง
หลังจากทําวงมา 25 ปี
เอาละ งั้นเราก็คงไปติ๊กต็อกแล้วสินะ
บ้าไปแล้ว
โอเค
ศิลปินสมัยนี้ต้องทําอะไรบ้าง เราต้องเป็นศิลปิน นักร้อง
นักแสดง นักกีฬา และนายแบบ
ร้องเพลงเรื่องพ่อคุณหน่อย
เพราะเขาเห็นความสําเร็จของโซเชียลมีเดีย
มันผลักดันให้เขา "ฉันคิดถูกว่ะ
ทําอีก ทําอีก"
ผมโอเคที่จะทําทั้งหมดนี้ คุณแค่ต้องอธิบายกับชัค
ว่าเมื่อเราเพิ่มอะไรเข้ามา ถึงจุดนึงเราก็จะต้องตัดอย่างอื่นออก
เดินแล้วหยุด
เอาละ สาม สอง หนึ่ง
เราอยู่บราซิล แน่นอนว่าเรากินบิสโคอิโต
โบลาชาต่างหาก
พวกเขายังมี...
นายทําได้ ฉันไม่สน
พลังงานระหว่างกันบางส่วน
ที่พวกเขาพากลับมาจากสมัยเป็นวันรุ่น
ฉันโอเค จะให้ฉันพูดอะไร
เราไม่ต้องซ้อมก่อนโชว์ เพราะเราเก่ง
เราเถียงกันก่อนโชว์
พวกเขาอยู่ในวง ปิแอร์ไล่ชัคออกจากวง
มีความเจ็บปวดอยู่ในนั้น
ซึ่งผมไม่แน่ใจว่าคลี่คลายแล้วจริงๆ หลังจากผ่านมาหลายปี
มันเป็นแบบนั้นมาตลอด
แล้วถ้าให้ฉันเป็นคนนํา
เอาจริง พวก
แล้วถ้าฉันทําผิดพลาด
ฉันอาจจะคิดผิด เออ นายไม่ยอมปล่อยวางไง
แล้วถ้าฉันเปลี่ยนโลก
พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอด
แล้วถ้าฉัน...
ระหว่างสองคนนั้นเป็นความสัมพันธ์พี่น้อง
เธอจะเป็น...
ปกติชัคจะเล่นได้ดีกว่าเยอะเลยเวลาโมโห
ปิแอร์เป็นเพื่อนรักที่สุดในโลกของผม
และเขาเป็นคนเดียวที่ผมเล่นดนตรีด้วยตลอดชีวิต
ผมให้ค่าความสัมพันธ์นั้นมาก
มันยากที่จะอยู่ในวง กับคนที่เรารู้จักจากสมัยมัธยมปลาย
เพราะพลังงานระหว่างกันจากช่วงวัยรุ่นยังคงอยู่
ความสัมพันธ์ของผมกับชัคมันยากมากสําหรับผม
แต่มันก็ยังเป็นเหตุผล ที่ผมประสบความสําเร็จได้มากมายในชีวิต
เราทะเลาะกันบ้าง แต่ท้ายที่สุดแล้วเราก็เป็นครอบครัวกัน
ฉันไม่เอาไอ้นี่
พวกเขาจะรักกันตลอดไป
นายไหวไหม
แต่พวกเขาก็เกลียดกันด้วย
อาจเป็นส่วนผสมของความสําเร็จใช่ไหม
เราชนะเว้ย
ผมทําสิ่งที่เจ๋งที่สุดในชีวิตกับปิแอร์
แรงดึงระหว่างกันแบบนั้นสร้างซิมเพิลแพลนขึ้นมา
ฉันไม่อยากไล่นายออกจากวง
เรารู้ว่านี่คือตลอดไป
ชัค ขอบคุณที่เป็นเพื่อนรักฉัน
ขอบคุณที่เป็นหุ้นส่วนธุรกิจของฉัน
ขอบคุณที่เป็นน้องชายฉัน ฉันรักนาย
ฉันรักนาย
ฉันรักนายมาก
ไม่รู้คุณรู้ไหม
เราเคยลงสมัครประธานนักเรียนด้วย ผมกับเขา
เราชนะด้วยนะ
ผมเป็นรองประธาน เขาเป็นประธาน
เพราะผมรู้ว่าเขา...
เขาคือคนที่ใช่เนอะ
เขาอาจจะมีอะไรที่ผมอยากมีแต่ไม่มี
นึกออกไหม
แต่ผมมองเห็นมัน
ผมมองเห็นมันตั้งแต่อายุ 14
ฉันรู้ว่าเป็นเธอ...
- ทําภารกิจอยู่เหรอ - ฉันทําภารกิจเตะก้นนาย
- หมดเลย ลุยๆ - หมดเลยเหรอ
เข้ามาสิ
มันไม่ใช่จุดจบ
หลังจากอัลบั้มที่สาม เราประชุมวงกันว่า
"นี่ เราต้องทําให้อัลบั้มนี้กลับมาสนุก
ฉันทัวร์เหมือนรอบล่าสุดไม่ได้แล้วนะ
เราต้องกลับไปสนุกเวลาเดินสายแสดง สนุกด้วยกันเป็นวง"
(ปี 2010 เก็ทยัวร์ฮาร์ทออน!)
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นนักบินอวกาศ
- สวัสดี - บ้าจริง ปิแอร์ บูวิเยร์นี่นา
โอ้โห ยินดีที่ได้เจอ
นี่ต้องเป็นคอนเสิร์ตที่ดีมากแน่
- พวกเขาจะได้เห็นไหม - น่าจะ
บ้าไปแล้ว ใช่
ผมตื่นเต้นมากกับ "สวรรค์หน้าร้อน" เป็นเพลงที่ถูกมองข้ามมาก
บอกทีว่าจะกลับไปยังไง
กลับไปสวรรค์หน้าร้อนกับเธอ
แล้วฉันจะไปทันที
ทางค่ายก็คิดว่า "เราอาจจะวางมือจากพวกนี้
พวกเขาไม่ทําเพลงฮิตแล้ว"
แล้วจู่ๆ ก็ปัง
เราทําอาชีพนี้มา 10 หรือ 11 ปีได้
แล้วจู่ๆ เราก็มีเพลงฮิตอีกครั้ง
ได้มีเพลงนั้นช่วยกอบกู้อาชีพเราไว้
ฌอน พอลช่วยชีวิตคุณ
ฌอน พอลช่วยชีวิตผม
ซิมเพิลแพลน ฌอน พอล
- ตอนนี้ ตะวันตกบนชายหาด - ฌอน พอล ซิมเพิลแพลน
- หวัดดี ปิแอร์ สุดมาก - ขอบคุณ
วันนี้เราอัดเพลงอะไรกัน
วันนี้เป็นเพลงที่พิเศษมาก ชื่อว่า "เพลงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้"
เรามีไอเดียที่จะเข้าหาแฟนๆ เพื่อถามว่า
"บอกทีว่าคุณรู้สึกยังไงกับวง เพลงของเรามีความหมายยังไงกับคุณ"
แล้วมันก็เหมือน...
ไอเดียและแนวคิดเจ๋งๆ ของเนื้อเพลง ก็ขึ้นมาเต็มไปหมดเลย
มันเป็นเพลงที่แต่งขึ้นมา ด้วยความช่วยเหลือจากแฟนๆ ของเรา
ฉันเห็นตัวเองในทุกคําที่คุณพูด
บางครั้งรู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจฉัน
ติดอยู่ในโลกที่ทุกคนเกลียดฉัน
ฉันกําลังฝ่าฟันหลายอย่างเหลือเกิน
ฉันคงไม่อยู่ตรงนี้ ถ้าไม่ได้คุณ
ฉันแตกสลาย ฉันอึดอัดแทบขาดใจ ฉันหลงทาง
เพลงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้
ฉันเลือดหลั่ง หมดสิ้นหวัง
อาจจะตายไปแล้ว
เพลงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้
ฉันตกต่ํา ฉันจมดิ่ง
แต่มันมาทันเวลา
เพลงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้
ชีวิตฉัน ชีวิตฉัน
เพลงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้
ชีวิตฉัน ชีวิตฉัน
เพลงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้
(ซิมเพิลแพลนช่วยชีวิตฉัน)
ชีวิตฉัน ชีวิตฉัน
เพลงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้
มันแทบจะเหมือนการเฉลิมฉลอง ของการที่ "คุณเข้าใจฉัน"
และเมื่อเราเจอวงดนตรี ศิลปิน หรืออะไรก็ตาม
ที่ทําให้รู้สึกว่า "เฮ้ย ฉันไม่ได้เจอเรื่องนี้อยู่ตามลําพัง"
มันคือมนตร์วิเศษ
(ขอโทษนะ แต่พวกคุณสมบูรณ์แบบ)
(ซิดนีย์ ออสเตรเลีย)
ในโลกที่เต็มไปด้วยการตัดสิน
จะมีอะไรดีไปกว่าการมอบสิ่งนี้ให้คน
ผ่านดนตรี เป็นที่ให้ได้รู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง
นี่มันของดีแน่นอน
ซิมเพิลแพลน
- เมื่อไหร่นะ ปี 2005 - 2005
ครั้งแรกที่ผมได้เจอหนุ่มๆ วงซิมเพิลแพลน
ผมอยู่เยอรมนีช่วงฤดูเทศกาล
(จาโคบี้ แชดดิกซ์)
- คุณคิดยังไงกับซิมเพิลแพลน - ที่ผมจะพูดก็คือ
ดิทก้าปะทะซิมเพิลแพลน
ก็ต้องซิมเพิลแพลนอยู่แล้ว
ผมจะพูดอย่างนั้นแหละ
มีความจริงแท้ที่ออกมาจากซิมเพิลแพลน
- ไหวไหม - ค่ะ
สิ่งที่พวกเขาทํากับดนตรี และการครอบคลุมเข้าถึงคนมันสวยงามมาก
จริงไหม ซึ่งพิเศษมาก
ดีใจที่ได้เจอนะ พวก
ได้ไหม เยี่ยม
เรามีกล่องไปรษณีย์ สําหรับจดหมายจากแฟนๆ ของซิมเพิลแพลน
บุรุษไปรษณีย์จะโทรหาผมว่า "คุณโคโม จดหมายเยอะเลยครับ"
จดหมายมาเป็นถุงๆ จริง
ตอนนั้นเองที่ผมรู้ว่า
พวกเขามีอิทธิพลแค่ไหนกับคนหนุ่มสาวทั่วโลก
"เพลงของคุณปลอบประโลมฉัน ในเวลาที่ฉันต้องการ"
ฉันรู้สึกจริงๆ ว่าการฟังเพลงซิมเพิลแพลน
หล่อหลอมตัวตนของฉันมากเลย
ฉันชอบเก็บความรู้สึกไว้กับตัวเอง
ได้ฟังเพลงที่พูดถึงสิ่งที่ฉันรู้สึก
ฉันรู้สึกว่ามีคนเข้าใจ
"เพลงนี้ช่วยชีวิตฉันไว้" ทําให้มันชัดเจนสําหรับฉัน
ในทุกสิ่งที่ฉันรู้สึกกับวงนี้
ความหมายของพวกเขาสําหรับฉัน และสิ่งที่พวกเขาทําให้ฉัน
ฉันไม่มีทางผ่านมันมาได้ ถ้าไม่มีพวกเขา
ชีวิตมันยาก เข้าใจใช่ไหม
มันเหมือน... ผมเองยัง... เพลงนึงของพวกเขา...
ไม่มีใครอยากเดียวดายในโลก
นึกออกไหม มันเหมือนความรู้สึกโดดเดี่ยวนั้น
และเอาตัวเองใส่เข้าไปในเพลงนี้ แล้วเราก็รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งขึ้นมาทันที
นึกออกไหม
พวกเขาเป็นฐานที่มั่น สําหรับการเติบโตของใครหลายคน
(มอร์แกน ฟรีด ผู้ก่อตั้งอีโมไนท์แอลเอ)
ซิมเพิลแพลนช่วยผลักดันคนรุ่นหนึ่ง
ที่อาจจะรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจ
ฉันเชื่อมโยงกับความรู้สึก ที่ตัวเองไม่เคยรู้มาก่อน ตอนนั้นฉันเป็นเด็กอยู่เลย
ฉันอยากกอดพวกเขาและบอกว่า "คุณหล่อหลอมฉัน
คุณช่วยให้ฉันผ่านอะไรมาได้มากเลย"
ฉันเคยมีปัญหาสุขภาพจิตหลายอย่าง
มันเลยมีความหมายมากจริงๆ
เรารู้ได้ว่ามีใครสักคนอยู่กับเราเสมอ
ได้ฟังเพลงพวกนั้นย้ําเตือนกับผม
ว่ายังมีบางอย่างหรือบางคน
คอยย้ําให้เราตระหนักว่าชีวิตมีคุณค่าที่จะใช้
พวกเขาอยู่กับฉันผ่านช่วงทําร้ายตัวเอง
ฉันไม่มีวันลืมความรู้สึกตอนเจอพวกเขาครั้งแรก
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีชีวิตอยู่ได้ดูพวกเขา
ขณะที่ผมอ่านจดหมายของพวกเขา มีอยู่หลายฉบับเลย
ที่เศร้าเป็นพิเศษ
นี่คือสิ่งที่นําไปสู่ความคิดจะก่อตั้งมูลนิธิซิมเพิลแพลน
เป็นอีกอย่างที่ซิมเพิลแพลนทําให้ผมได้โอบรับ
งานการกุศล
ทุกท่านครับ ผู้ได้รับรางวัลมนุษยธรรม อัลลัน วอเตอร์ส ปี 2012
(รางวัลจูโน ปี 2012)
โปรดต้อนรับซิมเพิลแพลน
เราอยากขอบคุณหลายสิ่ง
แต่ก่อนอื่นผมขอขอบคุณพ่อแม่ชัค
เราทําเรื่องนี้ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีพวกคุณ
เราไม่รู้เลยว่ามันจะมีคุณค่าและชโลมใจเพียงใด
ที่ได้ลงมือช่วยเหลือและให้กลับคืนสู่สังคม
มูลนิธิของเรากลายเป็นส่วนสําคัญในตัวตนของเรา
ในฐานะวงและมนุษย์
และเราตั้งใจจะให้เป็นเช่นนั้นต่อไป
ทําสีเลอะฉันซะแล้ว
วิเศษมากที่เราโชคดีขนาดนั้น
เราเคยเป็นเหล่าเด็กในฝูงชน แล้ววันหนึ่งเราก็ได้อยู่บนเวที
พวกคุณเป็นยังไงกันบ้าง
ชัค
- ให้ผมถ่ายไหม - ค่ะ ฉันสั่นไปหมด
ผมคิดว่าเราไม่เคยขาดหายความเชื่อมโยง
หรือลืมไปว่าเป็นแฟนของวงคุณมันเป็นยังไง
ขอบคุณที่บอกกันนะครับ
- ขอบคุณค่ะ - เข้มแข็งไว้นะ
- ขอบคุณค่ะ - คุณทําได้
เป็นไงบ้าง ดีใจมากที่ได้เจอคุณ
- คุณเป็นไงบ้าง โอเคไหม - ค่ะ
- เป็นไงครับ - เธอร้องไห้
อย่าร้อง เดี๋ยวผมจะร้องด้วย
มันเรื่องอะไรกันที่ร็อกสตาร์
จะไม่สามารถคุยกับคนที่มาดูคอนเสิร์ตของเรา
ผมว่ามันเสแสร้งมาก เราไม่เห็นด้วยกับเรื่องนั้น
สําหรับผม ได้ไปใช้เวลา หนึ่งถึงสองชั่วโมงทุกการแสดง
แจกลายเซ็น พูดคุย และทําความรู้จักกับคนที่ชอบวงเรา
น่าจะเป็นส่วนที่ผมชอบที่สุด ของการเล่นคอนเสิร์ตแล้ว
ผมรู้สึกว่านั่นคือเหตุผลที่พวกเขา เชื่อมโยงกับคนมากมาย
พวกเขาทําให้คนเหล่านั้นนึกถึงตัวเอง
ผมเชื่อจริงๆ ว่าคนพวกนี้เป็นแบบนี้
พวกเขารักสิ่งที่ตัวเองทํา และรักแฟนๆ
ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก
- จริงดิ ให้ผมเลือกเหรอ - ใช่
- สวย ดีเลย - ขอบคุณ
- ขอบคุณครับที่มา ชมให้สนุก - คุณคือตํานาน
ตามสบายครับ
- โห ตลกมาก - ได้ละ
- ฉันจะร้องไห้ - โอเคไหมครับ
(เทคกิงวันฟอร์เดอะทีม)
- นั่น - โอเคไหมพวก
หวัดดี เราอยู่แอลเอ
เรากําลังทําอัลบั้มที่ห้า
กําลังทําอัลบั้มที่ห้า
- มันไปได้สวยมาก - มันไปได้ดีมาก
มันเหมือนได้ย้อนวันวานกลับไปอัลบั้มแรกเลย
เราทุกคนไปอยู่กันที่บ้านชัค ไปสตูดิโอทุกวัน
ผมจําได้ว่าแต่งเพลง "บูม!" เป็นหนึ่งเพลงโปรดของผมเลย
เธอคือเพลงโปรดของฉัน เพลงที่ฉันร้องตามทุกครั้ง
เธอยังทําให้หัวใจคลุ้มคลั่งดวงน้อยๆ ของฉันร้อง
บูม!
เพลงนั้นเชื่อมโยงกับความสัมพันธ์ของผมกับภรรยา
และความรู้สึกของผมหลังจากทั้งหมดที่ผ่านมา
ยังคลั่งรักเธอ
ทุกคนหมดไฟ
เธอกับฉันเราทําแบบของเรา
แบบของเรา
ความรักไม่มีวันหมดไป
ลูกๆ ผมก็รักเพลงนั้นเหมือนกัน บูม!
บูม!
(ฮาร์ดเดอร์แดนอิทลุคส์)
เรามาแล้ว เราอยู่แอลเอครับ
อาทิตย์ก่อนก็มา
- คุณพ่อ - ฉันร้องประสาน
จะมาที่สตูดิโอไหม
มาค่ะ
ตลกดี ผมเคยเป็นพนักงานล้างจาน ก่อนจะมาอยู่ในวง
ยากกว่าที่เห็นนะ
ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกมีชีวิต...
เราเหนื่อย เราเอือมกับการอาย
ที่จะต้องฟังดูเหมือนซิมเพิลแพลน หรือคิดว่านั่นคือปัญหา
เราเลยพูดว่า "ช่างแม่ง เราจะโอบรับมัน
เราจะทําอัลบั้มที่เป็นซิมเพิลแพลนอย่างที่สุด"
ในอัลบั้มนี้
ผมคิดว่าถึงเวลาที่ผมจะต้องก้าวเข้าสู่บทบาท
ในจุดที่มีความมั่นใจ
ขณะที่แต่ก่อนผมก็ทําเสมอ
แต่ผมรู้สึกว่าแม้แต่ตัวผมเองก็มองข้ามมันไป
ตอนนี้ผมมาถึงจุดในความสามารถของผม ที่จะบอกว่า
"ไม่ ฉันเป็นโปรดิวเซอร์อัลบั้มนี้เอง"
มาทํากันด้วยตัวพวกเราเอง
ผมว่ามันเป็นอัลบั้มโปรดของผมเลย เท่าที่เราเคยทํามา
เราไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
(ปี 2020)
วันหนึ่งในเดือนกรกฎาคม ปี 2020 ผมได้รับสายจากชัค
เขาบอกว่า "เราต้องคุยกัน เราต้องให้ความสําคัญกับเรื่องบางอย่าง
มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น
ซึ่งเกี่ยวข้องกับเดวิด"
(มือเบสซิมเพิลแพลน ออกจากวงท่ามกลางกระแสข้อกล่าวหา)
คือมันก็...
ในหัวผมมีหลายอารมณ์เลย
ผมเสียใจมาก
มันยากมากที่จะยอมรับ
มันเป็นวิกฤตใหญ่ที่สุดที่เราเคยเจอมาเลย
ตอนนั้นเราต้องตัดสินใจให้เขาถอยออกจากวง
ผมก็เข้าใจในเหตุผลว่าอะไรจําเป็นที่จะต้องเกิดขึ้น
ซึ่งทําให้ผมเศร้ามากๆ
ก่อนหน้านั้นผมทัวร์กับเดวิด มาแทบจะตลอดชีวิตวัยผู้ใหญ่
คนเราไม่สามารถปล่อยวางจากการทัวร์ 20 กว่าปี
โดยไม่เจ็บปวดอย่างรุนแรง
- คิดว่ามันปลอดภัยไหม - ทําเลย
- ระวังนะชาร์ลส์ ฉันไม่อยากตก - ไป
มันเป็นเหตุการณ์ชอกช้ําสําหรับทุกคน และผมว่ามันเป็นเรื่องสะเทือนใจ
มันทําให้เราอยากเป็นตัวเองในแบบที่ดีที่สุด
และทําให้คอนเสิร์ตของเรา
รวมถึงทุกอย่างเกี่ยวกับวงนี้ เป็นพื้นที่ปลอดภัย
สวยงามมาก
พวกเราจริงจังมากว่าวงคืออะไร
และวงต้องทําอะไร
แต่ไม่ใช่ในเชิงส่วนตัวหรือในตัวคน
พ่อคิดถึงลูกมากเลย
สวยมากเลยเนอะ
สนุกดีเวลาคนทุ่มทรัพยากรมากมาย
ไปกับการสร้างสิ่งที่วิเศษมาก
ตอนที่เราเริ่มตั้งวง เราเหมือนแต่งงานกันเองในแบบแปลกๆ
และกับอาชีพนี้ด้วย
และขณะที่เราไปสร้างชีวิตภายนอก
เมื่อเรามีความรับผิดชอบใหญ่หลวงอย่างมีลูก ลูกคือทุกอย่าง
เดี๋ยวนี้ผมไม่อยากไปทัวร์มากเท่าเดิมแล้ว เพราะผมไม่อยากหายไปมากเกินไป
ผมเคยเห็นตัวเองเป็นคนที่เดินสายทัวร์อยู่เสมอ
แต่ก่อนผมไปทัวร์กับวง และบางทีผมก็กลับบ้าน
ตอนนี้ผมเป็นสามีและเป็นพ่อ
ผมรักที่ได้อยู่บ้าน และบางครั้งก็ไปทัวร์
ลูกชอบไปทัวร์ไหม ชอบจังหวะของมันไหม
- ลูกชอบเนอะ - ชอบค่ะ
พ่อดีใจมากที่ลูกมาด้วย
มาด้วยกันทําให้ทริปนี้ดีกว่ามากเลย
แทนที่จะต้องวิดีโอคอลกัน ลูกอยู่ที่นี่ด้วย
มันเปลี่ยนทุกอย่างเลย
การเป็นพ่อคนสร้างแรงบันดาลใจให้ผม
ให้เป็นสมาชิกที่ดีขึ้นของวงซิมเพิลแพลน
ให้เป็นคนที่ทํางานหนักขึ้น
และให้เป็นมนุษย์ที่ดีขึ้น
ขอบคุณครับ
เราก้าวจากเป็นวงเล็กๆ ในห้องใต้ดิน
ไปอยู่จุดที่คนเริ่มรู้จักเรา
ก่อนหน้านี้ผมเคยเป็นคนขี้อายมากๆ มากๆ
ตอนนี้ผมแค่ขี้อาย
ผมมักจะรับรู้ว่า "วงดังมาก"
ส่วนผมไม่เป็นที่รู้จักเลย
ทุกวันนี้ก็ยังมีที่ผมไปร้านกาแฟกับปิแอร์
แล้วคนจําเขาได้
ส่วนผมเป็นคนถ่ายรูป
คนมองไม่เห็น ซึ่งไม่เป็นไร ทําให้ผมขํา
(ซิมเพิลแพลน ยอดขายแปดล้านแผ่นทั่วโลก)
ชัครายงานสถิติให้ผม
เขาบอกว่าเราเล่น 234 คอนเสิร์ต ในช่วงสองปีที่ผ่านมา
นั่นมันระห่ํามาก บ้าไปแล้ว
แล้วจัดการชีวิตส่วนตัวยังไงเนี่ย
เราเปล่าเลย มันเป็นไปไม่ได้ มันยากมาก
แต่ชีวิตครอบครัว ชีวิตส่วนตัว การอยู่ในวง
มันเป็นชีวิตที่แปลกมาก
เราเล่นคอนเสิร์ตบ้าระห่ําเหล่านั้น
แล้วเราก็กลับบ้านมา เป็นพ่อที่อยู่บ้าน
- หวัดดีฮะ - ไง ลอนดอน เป็นไงบ้างลูก
- ดีฮะ - ดูสิ
(ลอนดอน)
น่ารักใช่ไหมล่ะ
รูปลูกทั้งหมดเลย
ผมคิดว่ามันสําคัญสําหรับเขา เหมือนว่า "พ่อคิดถึงลูกนะ
ถึงพ่อจะไม่อยู่ตรงนั้น ลูกอยู่ในใจพ่อเสมอ"
แล้วผมก็โทรพ่อแม่ตัวเองทุกคืน
ผมเพิ่งถึงโรงแรมครับ อยากบอกราตรีสวัสดิ์
ตอนที่ซิมเพิลแพลนเริ่มต้นขึ้น
ชัคต้องวางมือจากบางอย่าง
ที่สําคัญกว่าในกรณีของผม
เพราะตอนนั้นเขากําลังจะเรียนนิติศาสตร์
ผมคิดว่าชัคต้องเผชิญกับความจริงที่ว่า
"พ่อแม่ไม่เข้าใจฉัน พวกเขาไม่เข้าใจว่าฉันอยากทําอะไร"
ความฝันนั้นยิ่งใหญ่มาก
จนบดบังอย่างอื่นในชีวิตเขาหมดเลย
"ผมอยากลาออก ผมอยากอยู่ในวงร็อก"
ผมเข้าใจ ในโลกของพ่อ มันเป็นไปไม่ได้
ผมว่าพ่อไม่อยากให้ผมทําชีวิตตัวเองพัง
ชาร์ลส์จะขึ้นมาข้างบนเพื่อทําการบ้าน
แล้วก็จะบอกว่า "ผมจะลาออกจากโรงเรียน"
"ไม่ ชาร์ลส์ ไม่ได้"
เขาอธิบายว่าดนตรีคือสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้
ผมจําได้ว่าเซบาสเตียนอยากเรียนวิศวกรรม
เจฟฟ์เรียนโรงเรียนคอนเซอร์วาทอรีดนตรีคลาสสิก
ที่บ้าน ผมเป็นคนที่สนับสนุนพวกเขา
ผมแอบรู้สึกผิดกับพ่อแม่คนอื่นๆ เล็กน้อย
เขาทําเพลงที่สวยงาม
และเนื้อเพลงก็โดนใจ
(เรอัล บูวิเยร์ พ่อของปิแอร์)
ไม่ใช่แค่กับผม แต่คนอื่นๆ อีกมากเช่นกัน
นั่นแหละครับ
พ่อผมเป็นแฟนตัวยงที่สุดแล้วของซิมเพิลแพลน
แม่ผมถึงกับต้องให้พ่อเลิกเอาทุกอย่างไปเคลือบ
ทุกบทความหรือทุกอย่างที่พ่อเจอ
มีหิ้งของผมจริงๆ อยู่ตรงทางเดินและตรงบันได
ผมคิดถึงพ่อระหว่างเพลง "สมบูรณ์แบบ"
ผมอยากให้พ่อได้เห็นเรื่องราวทั้งหมดนี้
ผมรู้สึกเหมือนว่าพ่อยังอยู่ตรงนั้นสักที่
เราต้องฟูมฟักความฝันของลูกเรา
เพื่อดูว่ามันจะพาพวกเขาไปที่ไหน
ผมทําให้พ่อแม่ต้องเครียดหนัก
มันนําไปสู่หนึ่งเพลงที่สําคัญที่สุดที่เราเคยแต่งมา
พ่อครับ ดูผมสิ
มองย้อนกลับไปและบอกผมที
ผมเติบโตขึ้นตามที่ตั้งใจไว้หรือเปล่า
- คิดไหมว่า - ผมมัวเสียเวลา
ทําในสิ่งที่ผมอยากทํา
แต่มันเจ็บปวดเมื่อคุณไม่เห็นชอบในสิ่งที่ผมทํา
ตอนนี้ผมพยายามอย่างหนักที่จะทําให้สําเร็จ
ผมแค่อยากทําให้คุณภูมิใจ
ผมไม่มีวันดีพอสําหรับคุณ
ไม่อาจแสร้งทําเป็นว่าผมโอเค
และคุณเปลี่ยนผมไม่ได้
เพราะเราสูญเสียทุกสิ่ง
ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ตลอดไป
ผมขอโทษ ผมไม่สามารถสมบูรณ์แบบ
ตอนนี้สายเกินไป
และเราไม่อาจย้อนเวลา
ผมขอโทษ ผมไม่สามารถสมบูรณ์แบบ
ทุกคนส่งเสียงหน่อย!
เพราะเราสูญเสียทุกสิ่ง
ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ตลอดไป
ผมขอโทษ ผมไม่สามารถสมบูรณ์แบบ
ตอนนี้สายเกินไป
และเราไม่อาจย้อนเวลา
ผมขอโทษ ผมไม่สามารถสมบูรณ์แบบ
เพราะเราสูญเสียทุกสิ่ง
ไม่มีสิ่งใดคงอยู่ตลอดไป
ผมขอโทษ ผมไม่สามารถสมบูรณ์แบบ
ตอนนี้สายเกินไป
และเราไม่อาจย้อนเวลา
ผมขอโทษ ผมไม่สามารถ...
สมบูรณ์แบบ
นี่คือการซ้อมครั้งแรกของเรา สําหรับเพลงที่ชื่อว่า "สมบูรณ์แบบ"
และอย่างที่เห็น มันยังไม่สมบูรณ์แบบ
นี่คือห้องใต้ดินบ้านผม
เราซ้อมกันมาสิบปีแล้ว ในวงนี้ก็น่าจะสามปีได้
และพ่อแม่ผมเกลียดมัน
เราต้องทํางานต่อแล้ว เชิญออกไปได้
ปิดท้ายได้ดี
ทัวร์กันต่อนะพวกเรา
(เมื่อครั้งเยาว์วัย)
(ซิมเพิลแพลน)
(ลาสเวกัส เนวาดา)
ซิมเพิลแพลน ซิมเพิลแพลน!
เราซึ้งใจมากที่ได้มาที่นี่
เอาละ
เพราะว่ามีช่วงเวลาที่เราไม่รู้จะมีที่ทางยังไง
และเราเจอบ้านในดนตรีนี้และชุมชนดนตรีแห่งนี้
และผมไม่รู้ว่าคุณมาจากไหน
คุณต้องเดินทางมาไกลแค่ไหนเพื่อมาที่นี่ในวันนี้
แต่ผมบอกได้อย่างนึง ที่นี่ตรงนี้
พวกคุณทุกคน พวกเราทุกคน
นี่คือที่ของพวกเรา
ฉันมองกระจกมองหลัง
ทุกอย่างดูเหมือนเดิม
ไม่มีอะไรนอกจากไฟถนนแตกๆ
และฉันแค่พยายามจะหลบหนี
เพราะมันรู้สึกเหมือนบ้าน
ฉันพบเจอเหตุผล
แล้วทันใดนั้นฉันก็ไม่เดียวดายนัก
ในที่สุดฉันก็ได้หายใจ
อย่างที่ไม่เคยทําได้ด้วยตัวเอง
เริ่มนับถอยหลัง ลุยกันเลย
แผดร้องเพลงโปรดให้สุดเสียง
เพราะนี่คือที่ของฉัน
นี่คือที่ของฉัน
ซิมเพิลแพลน: เหล่าเด็กในฝูงชน
คําบรรยายโดย ดอม กัณฑ์พินิจชา
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ