Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Sny i koszmary chodzą parami.
Cokolwiek sobie wyobrażasz, wyobraża sobie ciebie.
REAL DEL MONTE, MEKSYK ROK 1866
KSIĄŻĘ
Chciałabym odwiedzić ich świat, mamo.
Już w nim jesteś.
Gdy piszesz lub rysujesz, twoja dusza staje się tuszem.
To dzięki tobie istnieją.
Stają się prawdziwi.
A myślisz, że mnie widzą?
Mamo!
Pomocy!
Mamo!
Babciu, pomocy!
Mamo! Niech mi ktoś pomoże!
Zostaw to, Francisco, i mi pomóż.
MARÍA CONCHITA PAREDES DIOSDADO UKOCHANA MATKA I ŻONA
Tak mi przykro, Francisco.
- Francisco! Wracaj! - O nie!
Pomóżcie mi znaleźć wnuczkę!
Francisco!
Gdzieś ty się schowała, smarkulo?
- Francisco, gdzie jesteś? - „Książę…
zrobiłby wszystko, by ocalić rodziców
i wszystkich, których kochał”.
Znalazłem ją, proszę pani.
Och, Francisco!
Jak śmiesz robić nam coś takiego?
Francisco, zaraz wzejdzie słońce.
Wschodnie skrzydło czyste.
Zrozumiałem.
TOPUS TERRENTUS KRAINA STRACHÓW
Bajeczko, przestraszyłaś mnie.
Chodź ze mną.
Wszystko w porządku.
„Książę poczuł niewytłumaczalną chęć, by zrozumieć więcej.
Postanowił więc posłuchać swego instynktu,
swej intuicji i tajemniczego głosu, który go wzywał.
Był niespokojny, ale nie bał się.
Towarzyszyło mu dziwne uczucie.
Miał wrażenie, że zmierza ku przeznaczeniu.
Wspinał się coraz wyżej,
by odnaleźć wyjście z tego potwornego świata,
a wzywający go głos stawał się coraz bardziej realny.
Był zszokowany, gdy znalazł się w bardzo dziwnym miejscu,
którego wcześniej nie widział.
Był kompletnie zmieszany.
Rozbolał go brzuch.
Otaczali go sami nieznajomi.
Całkiem nowy świat”.
Całkiem nowy świat!
Jest trochę szalona, nie sądzisz?
Tylko trochę? Mnie ona przeraża.
Chce zwrócić na siebie uwagę.
To prawda. Biedna.
Nie!
A mnie się podobało.
Mój tata jest wpływowym wydawcą książek.
Może spodobają mu się twoje. Jestem…
Bardzo śmieszne.
Dlaczego jesteście tacy okrutni?
Francisco! Ty smarkulo!
Tam jest potwór, babciu!
Co ty tutaj robisz?
Ojciec Cosme doniósł mi, że nie wróciłaś do szkoły po przerwie,
a na dodatek straszyłaś inne dzieci.
Coś jest w krzakach agawy, babciu!
Przepraszam!
Nic tam nie ma.
Nie mogłabyś być jak twoje rówieśniczki?
Przynajmniej miałabyś przyjaciółkę.
Jesteś wiedźmą!
Jak mnie nazwałaś?
Ty smarkulo.
Przepraszam. Nie uwierzycie.
Spałem sobie i…
- Nic ci nie jest? - Nie, wszystko dobrze.
Veriteno.
- Ukochana. - Zostaw, mamo.
Nie tul go tak, bo pomyśli, że postąpił słusznie.
Na razie go tulę, ale za chwilę dostanie surową karę.
Co?
- Ficturo! - Tato!
Wszystko dobrze?
Król i jego bezużyteczna rodzina ściągną na nas zgubę.
Musisz mieć na uwadze konsekwencje swoich czynów.
Nie zawsze będziemy cię chronić.
Nic mi się nie stało,
a za to odkryłem coś wspaniałego.
Możemy użyć Harfopająka do podróży w inne miejsce.
Wszystko wam opowiem…
O nie, mój mały Hernevalu.
Zrozum, że to, co zrobiłeś, było bardzo niebezpieczne.
Musisz być bardziej ostrożny.
Między krainami musi być równowaga.
To my mamy obowiązek o nią dbać.
Od wieków nikt nie podróżował między krainami i niech tak zostanie.
Obiecaj, że nikomu nie powiesz, co odkryłeś.
Tak, przepraszam.
Przy okazji uszkodziłeś nasz najważniejszy instrument,
Harfopająka.
Musisz o niego dbać, bo pewnego dnia to ty na nim zagrasz,
bo kształtować ludzką podświadomość.
To umiejętność, którą posiadają wyłącznie członkowie rodziny królewskiej.
Ficturo, czas mu powiedzieć.
Co? Zupełnie postradałaś zmysły, Veriteno?
- Jest na to za młody. - Co?
Nie jestem już dzieckiem!
Chcę wiedzieć, co jest po drugiej stronie.
Widziałem dziewczynkę, którą otaczało światło.
Nic nie rozumiem. Mówił do mnie jej głos.
A może mówiła o mnie? Skąd o mnie wie?
Mówiła, że jestem księciem. Skąd to wie?
Nie rozumiem.
Skąd tak wiele o mnie wie?
Jej głos brzmi znajomo, ale nie wiem, kim ona jest.
Wiecie, co to oznacza?
Spokój
Nasza historia z ludźmi wiąże się
Swe opowieści snują, dla nas to
Fikcja, która prawdą staje się
Ludzie snów swych boją się
Tyś prawdą jest
Tyś fikcją jest
Jesteś konstelacją
I sprzecznością, która w tobie tkwi
Na piśmie
Ludzie tkają więcej fikcji
- Nićmi prawdy - Fikcja
I sny minionych lat
Które swą prawdę ukazują nam
Tyś prawdą jest
Tyś fikcją jest
Jesteś konstelacją
I sprzecznością, która w tobie tkwi
Nasza kraina jest domem dla ludzkich strachów.
Jesteśmy wyobrażeniami, których się boją.
Wyobrażeniami?
Czyli nie istniejemy?
A czujesz, że nie istniejesz?
- Tyś snem jest - Tyś prawdą jest
- Tyś słowem jest - Tyś fikcją jest
- Tyś prawdą jest - Tyś snem jest
- Tyś fikcją jest - Tyś słowem jest
Prawdy uniwersalnej nie ma
Prawdziwy jesteś ty
Ficturo!
- Jestem. - Co to było?
- Spokojnie. - Do sali tronowej!
Potrzebna jest nasza pomoc?
Dziękuję, kapitanie Mitelitasie. Niestety królowi już nie da się pomóc.
Nie chcę przeszkadzać, ale Królewski Koszmaropisarz
prosi pilnie o audiencję.
Tato!
Wpuścić go?
Nie ma czasu na formalności.
To…
oburzające!
Dość tego!
Ani kroku.
Wasza Wysokość!
Odnotowano okropne, szkodliwe i skandaliczne fluktuacje
między krainami!
Kapitanie.
Cienie boskie!
Wyglądasz okropnie, Wasza Wysokość.
Może najwyższy czas rozważyć propozycję…
To nie jest dobry moment, Procustesie.
- Zabierz Hernevala do pokoju. - Co?
Proszę ze mną, książę.
Proszę, tato.
- Tato… - Rób, co mówię, synu.
Zaczekaj, Procustesie.
Tak, książę?
Co się z nimi dzieje?
Wiesz, książę,
na królu i królowej spoczywa ogromne brzemię.
Nasz gatunek traci siłę, energię i wpływy
przez tych podłych ludzi.
Jako pierwsi odczuwają to twoi rodzice.
Nie pozwolę na to! Pomogę im!
Obawiam się, że nie jesteś w stanie nic zrobić.
Kiedy odejdą, będziemy współpracować.
Pokażę ci swe arcydzieła,
abyś wysłał je ludziom jako koszmary.
Niestety nasze życie jest zależne od tych prymitywnych stworzeń.
Nie chcę być uzależniony od ludzi!
Gdyby tylko istniała możliwość, by dostać się do Krainy Bytu,
wszystko byłoby inaczej.
A jest ktoś, kto potrafi się tam dostać?
Na początku, dawno, dawno temu,
strach przed samym strachem przybrał swą formę
i tak narodził się ogromny, opierzony pająk,
Enkara Wspaniała.
Enkara odkryła, że jej życie powiązane jest z tym,
że ludzie się jej boją.
Przy użyciu Harfopająka podróżowała do Krainy Bytu, by ich zniewolić.
Ale wścibski Ceimut wstawił się za ludźmi
i wyzwał Enkarę na pojedynek.
Enkara schwytała Ceimuta i połknęła go,
ale on z pomocą kłów i kolców
rozdarł jej gardło i uciekł.
Enkara zmarła.
Z jej szczątków narodziły się dwa nowe gatunki.
Z jej piór powstali…
Tecothianie, jak ja!
Tak jest!
Natomiast z jej pajęczyn powstał mój gatunek, czyli Aradithianie.
Obecnie nie mamy wystarczającej mocy, by zmaterializować się w Krainie Bytu.
Ale ja właśnie…
Co takiego?
Właśnie przypomniało mi się, że jestem śpiący.
Oczywiście, Wasza Wysokość!
Niepotrzebnie zawracam ci głowę problemami dorosłych.
Przyjmij moje najszczersze przeprosiny.
Słodkich koszmarów.
Dziękuję.
Nienawidzę cerować skarpetek. Ohyda!
Nie narzekaj, Francisco Imeldo.
Jako kobiety mamy taki obowiązek.
Ale ja chcę być pisarką!
Napiszę o tym stworzeniu z wczoraj.
Nie strasz mnie, dziecko.
No tak! To, co widziałam, to był strach!
Nie pleć bzdur!
Masz bujną wyobraźnię, ale wyrośniesz z tego.
Mówili też o przejściu do Krainy Bytu.
Nasze krainy muszą pozostać rozdzielone.
Nie rozumieją, że potrzebujemy tej równowagi,
by w ogóle istnieć?
Ja to wiem, ale oni słuchają Procustesa.
Mam świadomość, że jest u twego boku od lat,
ale nie myślałeś, by się go pozbyć?
Nie, nie.
Konflikt z nim tylko pogorszy sytuację.
Jako Koszmaropisarz
potrafi podróżować swą świadomością, a to niebezpieczne.
Wolę mieć go na oku.
Mój drogi Ceimucie,
wiem, jak wiele ryzykujesz, przychodząc z tymi wieściami.
Prawdziwy z ciebie przyjaciel. Zastanowię się, co zrobić.
Tylko nie zwlekaj zbyt długo.
Wodzowie się niecierpliwią.
Nie będą patrzeć bezczynnie, jak ich klany znikają.
Dziękuję za twe rady, przyjacielu.
Topus Terrentus jest w niebezpieczeństwie.
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Dziękuję, że przyszedłeś, Mitelitasie.
- Musiałem się przewietrzyć. - Do usług.
Martwię się o naszą krainę. Nic już nie mogę zrobić.
Nie moja sprawa,
ale czytałeś może najnowsze opowieści Królewskiego Koszmaropisarza?
Książę, czemu rodzina królewska nas opuściła?
Czemu nie powstrzymasz naszej zagłady?
Niech żyje Procustes!
Tylko jemu na nas zależy!
Proszę, nie!
Powoli wszyscy zginiemy.
Co mam robić?
Nie!
Potrzebna nam zmiana.
Nie, tylko nie moje opowieści!
Mówiłam ci, że dziewczynki nie mogą być pisarkami.
To już dziś, moje drogie strachy.
W końcu pozna was cały świat.
OPOWIEŚCI O STRACHACH
Proszę, Wasza Wysokość. Nalegam.
Ficturo, nie!
Wystarczy słowo,
a znajdę najmądrzejsze strachy, które zdołają przejść między krainami.
Jako król masz obowiązek ocalić nas…
Dość, Procustesie. Zostaw nas.
Straże, wyprowadźcie Procustesa.
Tak jest.
Już poszedł.
Dziękuję, synu.
Mamo.
Witaj, mój piękny synu.
Schudłeś. Dobrze się odżywiasz?
Ja mam się dobrze, mamo. A wy?
- Źle się czujesz? - Nie.
Przynieś je.
Po prostu potrzebuję koszmarów.
KLASYKA KOSZMARÓW TOM XIII
No dobrze.
Procustes od lat obiecuje nam swoje arcydzieło.
Spójrzmy…
Dzisiejsze koszmary to już nie to, co kiedyś.
Mamo!
Nie martw się.
Ważne, że ty jesteś zdrowy.
Jak mam się nie martwić?
Zrobiliśmy z mamą wszystko, co w naszej mocy.
Gdybyśmy mieli więcej czasu i siły…
Nadszedł czas,
byś to ty zaczął decydować o losie Topus Terrentus.
To jest do niczego!
Nie lekceważ Procustesa.
Każda twoja decyzja pociągnie za sobą nieskończone konsekwencje.
Procustesie!
Wasza Wysokość!
Właśnie jestem w trakcie pisania.
Nie widać.
Książę może nie rozumieć,
jak ważny dla pisarza jest czas wolny,
żeby odpocząć i zająć się czymś innym.
I o tym chcę porozmawiać. Moi rodzice są chorzy.
Obecnie bardzo trudno utrzymać zdrowie…
Myślę, że to przez twoje opowieści.
Twoje koszmary nie są już straszne dla ludzi.
Nie znają się!
To zawsze jest wina odbiorców!
Chcę przyprowadzić tu ludzką pisarkę.
Co za szaleństwo! Co za bluźnierstwo!
Nie może być dwojga Koszmaropisarzy.
Jak człowiek miałby tu trafić?
Chyba wiem, jak to zrobić.
Czas na zmianę.
Właśnie kończę moje nowe arcydzieło.
Cierpliwości, książę. To będzie nowa jakość koszmarów.
Zbyt długo okazywałem cierpliwość.
Francisco.
Cześć.
Augusto! Właśnie idę do wydawnictwa na spotkanie z twoim tatą.
Wiem. Chciałem ci życzyć powodzenia.
Choć nie jest ci potrzebne.
Tata naprawdę potrafi zniechęcić, ale poradzisz sobie świetnie.
No to chyba się przekonam?
Tak, tak.
No to do widzenia.
Do widzenia.
Nieważne, co ci powie, twoje opowieści są…
fascynujące. Zawsze były.
Panna Francisca Imelda.
Taka dama nie powinna pisać tak strasznych opowieści.
Po co szargać swe dobre imię?
A przeczytał je pan chociaż?
Szkoda mi czasu na takie bzdury.
Sztuka i literatura powinny nawiązywać do rzeczywistości,
a nie tworzyć nową.
Zaczekaj.
Miałaś rację, babciu.
Rezygnuję!
FRANCISCA IMELDA
FRANKELDA
Francisca Imelda poległa,
ale Frankelda odniesie sukces.
Będę najlepszą pisarką powieści fantasy i horrorów.
Wybacz, Francisco. Przestraszyłem cię?
Już się spotkaliśmy.
Owszem, jako dzieci.
To ty!
Czytałem wszystkie twoje opowieści.
Arcydzieła.
Jestem Herneval, Książę Strachów.
W końcu tak nazwałaś nasz gatunek.
- Ale… - Żyjemy w ukryciu.
Tobie jednak doskonale udało się oddać nasz charakter.
Przychodzę do ciebie, bo potrzebuję pomocy.
Pomocy?
Przecież ty nie istniejesz.
Nie istnieję?
Co jest prawdą, a co nie?
Żyjemy w innej krainie, do której zaglądasz, gdy piszesz.
Obecnie macie logiczne wyjaśnienie
każdego koszmaru, który wam wysyłamy.
To wy tworzycie koszmary?
Tak, Królewski Koszmaropisarz.
Polegamy na jego „talencie”, choć jest już starej daty.
Pisze straszne banały.
Gdybyśmy mieli lepsze opowieści…
Co mi do tego?
Nie bój się. Jestem twoim fanem. Nie skrzywdziłbym cię.
Musimy lepiej zrozumieć ludzi.
Czego się obecnie boicie?
Naszego wnętrza.
A to ciekawe. Proszę, pomóż nam.
Nie…
Dobrze, zgoda. Jak tam się dostać?
Tylko twa świadomość może wyruszyć.
Co? Ale jak…
Pomogę ci.
Zaczekaj…
Zrelaksuj się.
Może przeczytasz mi swoje najnowsze dzieło?
Świat nasz tylko znamy
A noc należy do nas
Lecz w naszych koszmarach
Żyją niejasności
Tusz nam się przygląda
Oczy moje piszą
Cienie zamieszkują
W książkach się skrywają
Wcale to niestraszne
Kto czyta, odrywa nieznane
Niewidzialny tusz
Co żyje i nie żyje
A pisarz jest…
Strachem.
Chodźmy, Francisco.
Nie jestem Francisca.
Jestem Frankelda!
Człowiek?
Jeszcze nikt nigdy mnie tak nie obraził!
Ani mnie, ani Siedmiu Klanów.
Może twój pomysł nie jest aż tak zły, książę.
Już niedługo, moja bogini.
Wodzowie Siedmiu Klanów są już w drodze.
Klan Magii obecny.
Aluxastli!
A oto Dubium i Timet z Klanu Duszy.
Ceimut z Klanu Pierwotnych.
Pani Syreno z Klanu Głębin, dziękuję za przybycie.
Krwiopijca z Klanu Ciemności wraz ze swą… kozą.
Dama Kojot z Klanu Śmierci
zaszczyciła nas swą obecnością. Cudownie!
Zmiana biegu życia może być katastrofą!
Wezwano mnie na pilne spotkanie,
by omówić przyszłość Krainy Strachów.
Tak brzmiała pewna ważna wiadomość.
Jest i Don Coco.
Co może być tak istotnego,
żebym musiał odwołać wszystkie swoje plany?
- Wyjaśnij mi, Królewski Koszmaropisarzu. - Oczywiście, Don Coco z Klanu Kradzieży.
To dla mnie ogromny zaszczyt
stanąć przez słynnymi i groźnymi wodzami Siedmiu Klanów.
Musimy pomówić o przyszłości naszego ukochanego Topus Terrentus.
To szaleństwo.
Zaczyna się od króla i królowej,
ale wkrótce dosięgnie to i nas!
Małymi krokami zbliża się nasz koniec.
Musimy zaufać naszym władcom.
Bez nich ta kraina by nie istniała.
Okażcie im szacunek i pomówcie z nimi twarzą w twarz.
Chyba mam rozwiązanie.
Wezwałem was tutaj, moi okrutni koledzy,
bo odkryłem coś niespotykanego.
Zobaczyłem coś niebywałego.
Na własne oczy widziałem, jak książę Herneval
przeszedł przez portal do Krainy Bytu.
- Jak to? - Niemożliwe!
- Co? - Naprawdę?
Ktoś musiał cały czas o nim myśleć.
A to potwierdza moją hipotezę,
na którą król i królowa reagowali złością,
a nawet niejednokrotnie z niej kpili.
Ale nie będę dłużej milczeć!
Wiem, że mogę ocalić was i wasze klany.
Gdyby znalazł się sposób, by zaatakować Krainę Bytu…
Nie ma innego wyjścia!
Dlatego śmiem prosić was o wsparcie,
by przejąć kontrolę nad tą krainą
i rozpocząć nową erę!
Tak!
Próbujesz zaślepić nas swą rzekomą mądrością,
byśmy nie dojrzeli tego, co oczywiste?
No właśnie!
A jeśli problemem tej krainy
są opowieści Królewskiego Koszmaropisarza?
Jak możemy mówić o przejściu do Krainy Bytu,
skoro jesteśmy coraz mniej istotni dla ludzi?
W końcu ktoś to powiedział.
Co ostatnio napisałeś, Procustesie?
Pokaż nam swe koszmary!
Jak śmiecie we mnie wątpić?
Nikt nie pisze tak jak ja!
Mam wyjątkowy talent dramaturgiczny!
Nie mam sobie równych w prozie i w rymach!
Moje opowieści to…
Banały!
Udowodnij nam swą wartość. Pokaż nam swe najnowsze dzieło.
Dobrze!
Pokażę wam moje arcydzieło.
Zrozumiecie, że to nie ja jestem odpowiedzialny,
za tę żenującą sytuację.
Fikcja zniszczy istnienie.
Myślę, że się polubicie.
No chodź.
Gdzie jesteśmy?
To mój dom.
Prawdziwy czy wymyślony? Ile jest rodzajów strachów?
Czy potwór i strach to to samo?
Ile przeciętnie żyje strach? Ile czasu minęło?
Tutaj czas płynie inaczej.
To znaczy? Kiedy tu mija godzina, to ile…
Krainy Strachów nie da się pojąć
za pomocą logiki z Krainy Bytu.
To miejsce…
Co tam jest?
Tajemnica, dramat i horror
Stworzył je pewien autor
W swym umyśle pięknym tak
Wnętrze swe przed sobą masz
Kiedyś byłam tutaj już
Intuicja i pomysły
Podstawą twórczości są
Rzeczywistość ukaż tę
Inspirację swą z niej czerp
Kiedyś byłam tutaj już
We śnie, choć tuszem spisanym
Kiedyś byłam tutaj już
We wspomnieniach mych odległych
Świat całkiem nowy
Tworzę i odkrywam tu
Kiedyś przekroczyłam próg
Krainy tej niezwykłej tak
Wszystko tu prawdziwe jest
Kiedyś byłam tutaj już
O czym myślisz, widzisz wnet
Choć może odwrotnie jest
Opisując wizje swe
Znów odwiedzasz progi me
- Moje to królestwo - Kiedyś byłam tutaj już
- We śnie, choć tuszem spisanym - Teraz to też twój dom
- Kiedyś byłam tutaj już - Moje to królestwo
- Śnić tu możesz wciąż - We wspomnieniach mych odległych
Świat całkiem nowy
Tworzę i odkrywam tu
- Wnętrze swe przed sobą masz - Kiedyś przekroczyłam próg
- Inspirację swą z niej czerp - Krainy tej niezwykłej tak
- Znów odwiedzasz progi me - Wszystko tu prawdziwe jest
- Kiedyś byłam tutaj już - Teraz to też twój dom
Witaj w Topus Terrentus, Krainie Strachów.
Dziękuję!
Dalej, idziemy.
No już!
Szybciej.
Frankeldo, poznaj moich rodziców.
To dla mnie zaszczyt.
Witaj, moja droga.
Dziękuję.
Brawo! W końcu dotarła ta niezwykle zdolna ludzka pisarka.
- „Niezwykle zdolna”? - No tak!
Książę bez przerwy o tobie mówił.
Frankeldo, oto Procustes.
Jedyny Królewski Koszmaropisarz. Do usług.
Miło mi.
Nie mogę się doczekać, aż przeczytam twoje opowieści.
Jasne! Proszę. Liczę, że się spodobają.
Zabiorę to ze sobą i…
Lepiej przeczytaj je tutaj, żeby Frankelda mogła zobaczyć twą reakcję.
Wasza Wysokość.
EL COCO POWIEDZIAŁ Z CAŁĄ PEWNOŚCIĄ…
…PASJĘ DO MUZYKI?
DUCH JEGO WIRTUOZERII…
KONIEC
Powiedz mi.
Tak?
Co motywuje cię do pisania?
Ucieczka przed rzeczywistością.
Piszę lepiej, kiedy mogę dać upust emocjom.
Rozumiem.
I jak się panu podobało?
Całkiem nieźle. Nawet w porządku.
Nie ma zbytnio o czym mówić.
Niektóre opowieści są nijakie, nudne i przeciętne.
Ale nie bierz tego do siebie.
Wcale nie tak źle
jak na amatorkę.
Ale nie możesz popaść w samozachwyt.
W końcu dopiero zaczynasz.
Mogę udzielić ci paru rad,
bo jednak w swej wieloletniej karierze wiele się nauczyłem.
Tak, bardzo dziękuję.
Brakuje w tym struktury.
Motywacje postaci są niejasne.
Dam ci egzemplarz Podręcznika złowrogiego pisania,
który sam napisałem.
Omawiam tam krok po kroku, jak pisać poprawnie.
Dobrze.
Dziękuję.
Pora na chwilę przerwy.
Porozmawiamy później.
Jasne. Nie mogę się doczekać, Wasza Wysokość.
Chwileczkę!
Poproszę moją książkę.
Zapraszam.
Jako dziecko przesiadywałem tutaj godzinami.
To książki na temat literatury i historii strachów.
Fascynujące.
Wspaniałe!
Możesz tutaj zostać.
Niedługo będę musiała wrócić. Dziękuję.
Procustes jest zazdrosny.
Mam wierzyć, że nie kłamiesz?
Gdy czytam twe opowieści, nie jestem Hernevalem,
tylko jedną z setek postaci.
A gdy ich nie czytam, myślę…
Myślę tylko o nich.
Chciałabym ci zaufać, ale…
- Czy mogę? - Tak.
I proszę, nigdy nie wątp w swój talent.
DAWNO, DAWNO TEMU…
„Nigdy nie pozwolę ci stąd odejść”.
Niesamowite.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ta kraina jest niebywała!
- Frankeldo. - Mam tyle pomysłów.
- Potrzebuję pomocy. - Nie wiem, czy jestem w stanie pomóc.
Jesteś. Bardziej, niż myślisz.
Nie wiem, jak mam to powiedzieć.
Może to za szybko, ale…
nie ma czasu.
Wszyscy zginiemy, jeśli czegoś nie zrobimy.
Chodzi o to… Pomyślałem…
Może zechciałabyś zostać…
Królewską Koszmaropisarką?
I zostać tutaj?
Wiem, to dużo, ale myślę, że byłoby to dobre rozwiązanie…
dla nas wszystkich, rzecz jasna,
ale i dla ciebie.
Chyba nie jestem godna.
Myślę, że jesteś. Udowodnię ci to.
Pożycz mi swą książkę, a moi rodzice stworzą nowe koszmary.
Dzięki twoim opowieściom Topus Terrentus odżyje.
Twoi rodzice mają przeczytać moje opowieści?
Proszę, one są nam potrzebne. Zaufaj mi.
- Ufam ci. - Cóż za piękny, historyczny dzień!
Ten dzień przejdzie do historii, bo właśnie dziś
pisarze odrzucili swe ego, by ocalić Topus Terrentus.
Co się dzieje?
Co?
Książę nie powiedział ci, co mi obiecał?
Nie.
Miał poprosić o książkę,
żebym mógł poprawić twoje opowieści.
- Herneval jest geniuszem. - To nie tak…
Wszyscy ludzie poznają nasze opowieści.
- Będziesz asystentką… - Przestań…
…najlepszego pisarza w dziejach, czyli mnie!
- Jak mogłeś? - Frankeldo, wcale nie…
Ależ książę, rozmawialiśmy o tym wczoraj.
Później się z tobą rozmówię!
To straszne nieporozumienie!
Puszczaj!
Frankeldo, to nie tak, jak myślisz!
Procustes…
Procustes jako jedyny był ze mną szczery!
Tylko on powiedział wprost, że jestem przeciętna!
Idź już! Zostaw mnie!
- Porozmawiamy jutro. - Nie!
Jutro już mnie tu nie będzie.
Nie chcę mieć nic wspólnego, ani ze strachami, ani z tobą.
Wasza Wysokość.
Skąd wiedziałeś, że tu jestem? Odejdź!
Jeśli będziemy współpracować, na pewno znajdziemy rozwiązanie.
Gdyby tylko została choć jeden dzień dłużej…
Już za późno.
Wcale nie.
Jeśli wyślemy twojej przyjaciółce malutki, nic nieznaczący koszmar…
Co takiego?
…by przypomnieć jej, jak marne jest jej życie w Krainie Bytu,
może wtedy zostanie z nami trochę dłużej.
To ją zrani.
Ależ skąd.
Nie aż tak mocno.
Wystarczająco, by zatrzymać ją tutaj
i uchronić przed śmiercią twoich rodziców i krainę.
Dobrze, ale osobiście będę nadzorować ten koszmar.
Oczywiście.
Muszę napisać o czymś bardzo konkretnym z jej życia.
Jakieś sugestie?
Napisz o jej babci.
Wybacz, Frankeldo.
Posłuchaj.
Nie wyjdziesz z domu,
póki nie zacerujesz wszystkich skarpetek.
Żadnych książek!
Może wtedy przestaniesz nazywać mnie wiedźmą.
Sprawdźmy, jak nasza pisarka rozładowuje stres.
„Francisca wstawała zawsze przed świtem,
by przygotować śniadanie dla dziesięciu starszych braci,
którzy pracowali w kopalni srebra
razem z ich ojcem, właścicielem kopalni.
A że noc była dla niej za krótka, wykorzystywała każdą chwilę”…
Co?
Kurowiedźma imieniem Totolina? To…
dobre!
Wspaniałe!
Ta opowieść może stać się kamieniem milowym
w historii Topus Terrentus.
I jest moja!
Dzień dobry, moja droga.
Dołącz do nas, Frankeldo.
Dzień dobry, Wasza Wysokość.
Jak mogę wrócić do swojej krainy?
Najpierw przeczytaj nowe opowieści Procustesa.
Bohaterowie z pragnieniami, obawami i niepewnościami.
Ironia, cierpienie, nauka i rozwój.
Są tak dobre, że aż trudno uwierzyć, że napisał je Procustes.
Nie.
Co?
To moje koszmary z tej nocy.
Miałam je dziś spisać.
Sprawiliście, że śniłam o…
Nie wiemy, o czym mówisz, Frankeldo.
To ty!
Ty!
Zdrajca!
Miałeś rację, potrzebujemy nowych opowieści.
Podejrzewam jednak, że ich autorem
nie jest ten, kto się pod nimi podpisał.
Nie rozumiem.
Co to ma być?
Nie!
Wykradł sny Frankeldy.
Idź za nią.
Musimy to naprawić.
Frankeldo!
Wybacz mi! Nie doceniłem Procustesa. Naprawię to.
Przepraszam. Byłem głupcem.
Najwyższy czas się poddać, prawda?
Nie!
Ukradłeś mi wszystko!
Ukradłeś moje sny!
Czy to nie książę chciał za wszelką cenę dostać twoje opowieści?
Owszem!
Obaj jesteście złodziejami!
Rozumiem twój gniew.
To tragiczna historia miłosna.
Twój ukochany zdradził cię, bo nigdy mu na tobie nie zależało.
Wykorzystał cię.
Zamknąć ją.
Jak każesz, panie.
Będziesz dla mnie pisać.
Nie!
Znajdę sposób, by cię przekonać.
A wy zwołajcie Sąd Strachu.
- Tak jest. - Jak sobie życzysz.
Robi się.
Narodzi się nowe Topus Terrentus!
Wyjdźmy z ciemności!
Nie ma jej.
Nie chcę mieć nic wspólnego, ani ze strachami, ani z tobą.
Jutro już mnie tu nie będzie.
Liczę, że spodoba ci się twój nowy dom.
Lepiej nie próbuj uciec.
Nie da się!
Tylko się zmęczysz.
Puśćcie mnie!
Czemu tak narzekasz, Francisco?
A raczej Frankeldo.
Chyba tego chciałaś, prawda?
Bo inaczej po co byś o nas pisała,
dziecinko?
I tak oto Procustes
odkrył zdradę księcia Hernevala.
Chciał on, by to ludzka pisarka
zbierała laury za wspaniałe opowieści Królewskiego Koszmaropisarza.
Zdrada!
Herneval zbiegł do Krainy Bytu.
Zamierza podbić ludzi swą charyzmą
i wykorzystać ich, by rozbić Siedem Klanów.
A wtedy obejmie władzę nad obiema krainami.
Zdrada!
Topus Terrentus może zniknąć,
bo Książę Strachów zazdrości Królewskiemu Koszmaropisarzowi.
Zdrada!
Nie!
Nie znoszę tych młodych pokoleń,
które kochają ludzi i twierdzą, że są jak oni.
Zakończmy to szaleństwo!
Odbierzmy to, co nasze!
Śmierć królowi, królowej,
księciu
i wszystkim ludziom!
Tak jest!
Chyba mamy kryzys.
Obawiam się, że już za późno.
- Co teraz zrobimy? Wiedzieć chciałabym - Topus Terrentus wkrótce zniknie z map
Działać już najwyższy czas Los nasz już przypieczętować
Nie liczy się nikt z królewskiej rodziny
Spisek ten pojawił się Bo grozi nam niebezpieczeństwo
Prawo naszych przodków przysługuje nam
Ocalmy Topus Terrentus
W imię gatunku zawiążmy pakt
Zdrady dopuścił się
Zniszczyć nas wszystkich chce
- Kto? - Kto?
Książę Strachów
Zakochany w ludziach jest bez końca I chce nimi zastąpić nas
Wszystko, co osiągnęliśmy wspólnie Z jego winy na dno pójdzie wnet
Zdrady dopuścił się
Do zagłady już tylko krok
Zdrady dopuścił się
Zniszczyć nas wszystkich chce
Kto?
Książę Strachów
Mężczyźni i kobiety, żywe byty ludzkie
Nie wiedzą, gdzie miejsce ich
Chełpią się, że są ważni W swoim świecie bez wartości
Zdrady dopuścił się
W swoich snach będzie więził nas
Zdrady dopuścił się
Zamknąć nas będzie chciał
Kto?
Książę Strachów
Nasze wygnanie winą króla jest
Klany zjednane bez tronu i praw
Zdrady dopuścił się
I z tradycji nie przetrwa nic
Zdrady dopuścił się
On uciszyć nas chce
Kto?
Książę Strachów
Działać już najwyższy czas Pojmać króla i królową
Niech od dziś ktoś inny zupełnie
Rządzi nam
I jak? Jesteście ze mną?
Tak!
Po co nam ta rebelia?
O rozsądek proszę was
Zdrada was napędza dziś
- Honor swój pokażcie mi - Nareszcie
On szuka sposobu
By krainę ocalić nam
On szuka sposobu
Skrzydła pomaga rozwinąć nam
- Kto? - Kto?
Książę Strachów
Zostawcie go, zdrajcy!
Zdrady dopuścił się
Zniszczyć nas wszystkich chce
Kto?
Książę Strachów
- Zgładźmy króla i królową! - Tak jest!
Kiedyś byłam tutaj już
W celi zamknięta na wieki
Kiedyś byłam tutaj już
Nadzieją zaślepiona
Zdrady dopuścił się
Nielojalnością zaskoczył mnie
Zdrady dopuścił się
Mówił, że ufać mogę mu!
Kto?
Książę Strachów
Spokój Nasza kraina znów pozbiera się
To tylko drobna zmiana biegu
Historii, która prawdą stanie się
Kiedy ona spisze ją
On inny sposób ma
By krainę ocalić nam
On inny sposób ma
Skrzydła pomaga rozwinąć nam
Kto?
Książę Strachów
Świat mój dotknął kryzys
Rodzice są chorzy
Frankelda mnie nie cierpi
To wszystko moja wina
Zdrady dopuściłem się
Ludzi zawiodłem swych
Zdrady dopuściłem się
Winę ponoszę ja!
Kim ty jesteś?
Księciem Strachów
Ocalmy Topus Terrentus
W imię gatunku zawiążmy pakt
Zdrady dopuścił się
Do zagłady już tylko krok
Zdrady dopuścił się
Zniszczyć nas wszystkich chce
Kto?
Książę Strachów
Za prawdę i za fikcję!
- Niech żyją król i królowa! - Niech żyją!
Do ataku!
Uwaga!
Yalabusie, nie!
Pojmać spiskowców!
No już!
Nie!
Nie patrzcie jej w oczy!
Przyprowadźcie go.
Tecothianie!
Przyrzekaliście chronić władców.
Będziesz posłuszny Procustesowi.
Tak jest, pani Syreno.
Zwycięstwo!
Za mną, przerażający wodzowie.
Czas, by w końcu coś się zmieniło.
- Mitelitasie, błagam cię. - Cicho.
Przestań, proszę!
Zostaw ją i weź mnie w zamian!
Zmusiłeś mnie do tego, Wasza Wysokość.
Proszę zagrać tę opowieść.
Moje arcydzieło!
To opowieść o niezwykle uzdolnionej Totolinie,
która zapoczątkuje jej istnienie w świecie ludzi.
Czuję, że żyję!
Moja droga…
Nie rozumiem jego wyborów.
Błogosławiony cud!
Tak długo na to czekaliśmy!
Nie możemy pozwolić, by ta wiedźma była pierwsza!
Tak nieczysta istota nie może przekroczyć bram przede mną!
Przeklęta Aluxastli!
W końcu coś ci wyszło. Napisz teraz o mnie.
O tobie? Ja jestem straszniejszy.
Napisz o mnie, Wasza Wysokość Procustesie.
Trzeba było się zapisać na listę?
Nie wiem, ale możemy zjeść resztę.
Pierwsza opowieść musi być o mnie.
- Czekam na twój znak, Ficturo. - Teraz!
Uciekają!
Chodźcie tu.
Nie.
Spokojnie, moi drodzy.
Napiszę koszmary dla wszystkich.
Przekroczymy bramy razem.
Ludzie dostaną to, na co zasłużyli.
- Potrzebuję tylko trochę czasu. - Przeklęty Procustesie!
- Co? - Zawsze to samo.
Nie wierzę!
Dlaczego marnujesz mój czas?
Francisco!
Francisco, jesteś tu?
Francisco!
Francisco, proszę!
- Ty żyjesz! - Nie wróciła.
Wyjdziesz z tego.
Zrobię wszystko, by cię ocalić.
Frankeldo!
Wypuśćcie mnie!
Pomocy, proszę!
Herneval?
Sądziłem, że wyświadczam ci przysługę, ale myślałem tylko o sobie.
To był błąd.
Wiem, że to nie wystarczy, ale przepraszam.
Ważne, że jesteś już bezpieczna.
Chodź, wrócimy do twojej krainy.
A co z twoimi rodzicami?
Nie możesz przez to cierpieć. Wszystkiego naraz nie naprawię.
Musimy ich uratować.
Ale…
Nie, Hernevalu. Chcę im pomóc.
Chcę pomóc tobie.
Wiem, że mogę to zrobić, i mam pomysł, który się sprawdzi.
Dziękuję, Frankeldo, ale już nie wiem, co myśleć.
Każdy mój plan zawiódł.
Boję się.
Nie!
Ja już nie!
Muszę schwytać Procustesa.
Czasem nie znoszę rzeczywistości, ale bez niej nie byłoby fikcji.
Jeśli granica między krainami zniknie,
wszystko stanie się zwyczajne i dosłowne.
Nie będzie wyobraźni, fascynacji, zdziwienia.
Gdzie chcesz go zamknąć?
Najsilniejszym więzieniem jest moja wyobraźnia.
Co?
Ostrożnie, Frankeldo!
Nie lekceważ Procustesa tak jak ja.
Tam są wszystkie moje strachy.
Zmieści się jeszcze jeden.
Nie! To zbyt niebezpieczne.
To się nie uda!
Procustes zmusi cię, byś ponownie wysłał mi koszmar,
żeby wykraść kolejną opowieść.
Wyślesz mi koszmar,
który sama sobie napiszę.
Zaufaj mi.
Dobrze.
„Był raz sobie chłopiec imieniem… Pepito”. O tak, tak.
„Zahipnotyzowała go… Syrena
i poszedł do szkoły bez spodni”.
Tak będzie dobrze? Oczywiście.
Mówiłem, że tak nie da się pisać.
W Topus Terrentus nie ma miejsca dla zdrajców!
Król i królowa są ranni. Muszę…
Ceimucie!
- Książę. - Nie!
Ratuj rodziców. Ocal Topus Terrentus.
Przepraszam.
Mitelitasie!
Co ty robisz, Mitelitasie?
Jeszcze jeden krok,
a król i królowa przejdą do historii!
Nie żartuję!
Nie, Procustesie! Zrobię, co każesz.
A twoja dziewczyna będzie współpracować?
Jak to jest musieć kraść opowieści od człowieka?
Jesteś żałosny!
Wyślij jej ten koszmar.
Będzie w nim tkwić, póki nie napisze potrzebnych mi opowieści.
Ostatnie wydarzenia z pewnością pobudzą jej wyobraźnię.
Wtedy może was wypuszczę.
W zależności od waszego zachowania, rzecz jasna.
„Z pozoru to opowieść o naiwnej dziewczynce,
która za wszelką cenę chciała uciec od rzeczywistości. Ale nie”.
Co to ma być?
„To opowieść o pisarce, która stawiła czoła strachom
i postanowiła spisać własną historię!
Koszmaropisarz myślał, że uwięził dziewczynę
w jej najgorszym koszmarze, ale to ona uwięziła jego”.
To nie to, co napisałem!
„Był tak przestarzały i bezużyteczny, że zamienił się w swój stary dom.
Zanim udał się na wieczny spoczynek,
odkrył, że spełnił się jego największy koszmar:
został zastąpiony.
Jego życie było bez znaczenia.
Przeszedł do historii jako najbardziej przeciętny ze strachów.
Był jedynie wspomnieniem dawnych czasów chwały”.
Udało się!
To nie to, co napisałem!
Pomocy!
Procustes zmienia sen.
Nie!
Frankeldo!
Odsuń się od niej.
To rozkaz Procustesa.
Trzeba jej pomóc.
Frankeldo, wróć!
Odsuń się, powiedziałem!
Co się ze mną stało?
Frankelda.
To twoja opowieść, Frankeldo, a nie jego.
Świat nasz tylko znamy
A noc należy do nas
Lecz w naszych koszmarach
Nie wszystko można zgadnąć
Tusz nam się przygląda
Oczy moje piszą
Cienie zamieszkują
W książkach się skrywają
Wcale to niestraszne
Kto czyta, odrywa nieznane
Niewidzialny tusz
Co żyje i nie żyje
A pisarz jest…
Strachem!
Twój język już mnie nie rani.
Twoje słowa są jak ostrza.
Frankeldo!
Śpij!
Tym razem wygraliście,
ale nie zostanę tutaj sam.
Musimy znaleźć wyjście!
Wybacz, Frankeldo. Znów zawiodłem.
Co się stało, Hernevalu?
To tylko sen. Nie możesz tu doznać ran.
Tutaj nie.
Ale zraniono mnie w pałacu, zanim tu przyszedłem.
Co? Nie!
Nie!
To moja wina.
Wcale nie. Ocaliłaś moich rodziców.
Tylko ty się dla mnie liczysz.
Musisz znaleźć wyjście.
Dasz sobie radę.
Nasza opowieść była pierwszą, jaką napisałam.
Dzięki tobie poznałam miejsce, które zawsze chciałam odwiedzić.
Dzięki tobie poznałam siebie samą.
Nasza opowieść nie może się zakończyć. Opowieści są nieśmiertelne.
Żyjesz tutaj.
To nie sen. Obudź się.
Nie!
Myślałem, że to koszmar.
Proszę.
Obudź się, Hernevalu, proszę.
Nie umarliście. Wracajcie.
Życie jeszcze was nie opuściło.
Dama Kojot!
Wiedziałem, że nas nie zdradzisz.
Nie!
Synu!
Proszę, Damo Kojot.
Można mu jakoś pomóc?
Książę lata teraz sam.
Nic nie można już zrobić.
Królu, królowo.
Nie mogę żyć z taką hańbą.
Ukarzcie mnie, proszę.
Zapłacę za to własnym życiem.
Nie, Mitelitasie.
Choć to ogromne brzemię, to nie ty ponosisz winę.
Jesteś dla nas jak syn.
Nie wiemy, dokąd Ceimut wysłał zdrajców.
Musimy upewnić się, że nie wyrządzą więcej krzywd.
Znajdź ich i przyprowadź tutaj.
Uważaj, Mitelitasie.
To początek wielkiej wojny Siedmiu Klanów.
Przysięgam na księcia Hernevala,
że nie spocznę, póki zdrajcy nie zapłacą!
Tecothianie!
Za Księcia Strachów!
Dziękujemy, Frankeldo.
Wiem, że nie tak to miało wyglądać.
Ale wszyscy ludzie poznają twe opowieści.
Wróć, proszę.
Ja… żyję!
Gdzie jesteś?
Frankeldo, gdzie jesteś?
Dzień dobry.
Kim jesteś?
A jak myślisz?
Nie wierzę. Czy to…
Jestem…
Jesteś… prawdą!
- I fikcją. - Istniejemy!
Będziemy istnieć, póki opowiadać będziesz naszą historię.
Kocham cię, Hernevalu!
Ja ciebie też, Frankeldo.
Nie przeszkadza mi moja forma.
Ważne, że spędzę z tobą wieczność.
Chwileczkę.
Wieczność? Tutaj?
To już zależy od ciebie.
Ode mnie?
Po tym wszystkim, co przeszliśmy razem?
To ty jesteś pisarką.
Jakaś smutna ta historia.
Naprawdę tak uważasz?
Owszem!
Ale smutek może mieć różne odcienie.
Ta sama historia może zostać spisana
na sto różnych sposobów.
Czy tak kończy się twoja opowieść?
Nie pozwolę, by ta opowieść tak się zakończyła.
Nieważne, jak okropna jest to sytuacja
ani jak długo moja dusza była w zamknięciu.
Jestem panią własnego losu!
Sama piszę własne życie!
Napisz mnie!
Przeżyjmy to jeszcze raz!
Tak!
„To opowieść o dwóch odmiennych krainach,
które czasem wydawały się podobne.
Krainach, które dla nieświadomych w ogóle nie istniały.
Krainach, które dostrzec mogli tylko ci, którzy kierowali się
kreatywnością i intuicją”.
JESTEM FRANKELDA
Obie krainy są prawdziwe,
a łączy je moje pióro.
Moja dusza jest tuszem.
Będę żyć,
póki nie przestanę pisać.
Łączysz słowa
Historie jak pajęczyna
Istnienia, które tkasz
Łzy i pocałunki
Na twych stronach ożywają
Pióru twemu ufamy
Czego pragniesz?
Ulotnej sławy?
Zadowolenia?
I wyjątkowości?
Twa dusza jest tuszem
W swej twórczości na osobie swej skup się
Twa dusza jest tuszem
Ostrożnie, bo w pułapkę łatwo wpaść
Na papierze nic nie umiera
W nadzieję się przekształca
W zagubionych dusz obrońcę
Czego pragniesz?
Ulotnej sławy?
Zadowolenia?
I wyjątkowości?
Twa dusza jest tuszem
W swej twórczości na osobie swej skup się
Twa dusza jest tuszem
Ostrożnie, bo w pułapkę łatwo wpaść
Napisy: Krzysztof Łuczak