Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
ฝันดีกับฝันร้ายมาคู่กันเสมอ
สิ่งที่เราจินตนาการถึง ก็จินตนาการถึงเรา
(เรอัล เดล มอนเต เม็กซิโก ปี 1866)
(เจ้าชาย)
แม่จ๋า หนูอยากไปอยู่ในโลกนั้น
ลูกอยู่ที่นั่นอยู่แล้วจ้ะ
ทุกครั้งที่ขีดเขียนหรือวาดภาพ จิตวิญญาณของลูกคือน้ำหมึก
มันเสกให้พวกเขามีชีวิตขึ้นมา
มีตัวตนจริงไม่ต่างจากลูก
แม่ว่าพวกนั้นเห็นหนูไหม
แม่จ๋า
ช่วยด้วยค่ะ
แม่จ๋า
ช่วยด้วย คุณยายคะ ช่วยหนูที
แม่จ๋า! ใครช่วยที!
ฟรังซิสกา ทิ้งภาพนั้นไว้ มาช่วยยายก่อน
(มาเรีย กอนชิตา ปาเรเดส ดิโอสดาโด คุณแม่และภรรยาที่รัก)
เสียใจด้วยนะ ฟรังซิสกา
- ฟรังซิสกา กลับมานี่ - ไม่นะ
ช่วยหน่อย ช่วยหาหลานฉันที!
ฟรังซิสกา!
ยัยเด็กดื้อ อยู่ไหน
- ฟรังซิสกา อยู่ไหนนะ - "เจ้าชาย…
จะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยพ่อแม่
และทุกคนที่เขารัก"
เด็กอยู่ตรงนี้ครับ ซินญอรา
โอ๊ย ฟรังซิสกา
กล้าดีนักนะ ทำแบบนี้กับเราได้ยังไง
ฟรังซิสกา ตะวันจะขึ้นอยู่แล้ว
(โตปุส เตร์เรนตุส แดนภูตสะพรึง)
ปีกตะวันออกเรียบร้อย
เข้าใจแล้ว
ฟาบูลาโดรา ตกใจหมดเลย
มาเร็ว มากับฉัน
เรียบร้อยทุกส่วนครับ
"เจ้าชายมีความปรารถนาอย่างแรงกล้า อยากจะเข้าใจยิ่งกว่านั้น
"เขาจึงตัดสินใจรับฟังสัญชาตญาณ
ทำตามลางสังหรณ์ และเสียงปริศนาที่เพรียกหาเขา"
"แม้จะหวั่นใจ แต่เขาหาได้เกรงกลัว"
"เขารู้สึกถึงอารมณ์พิลึกพิลั่น"
"สัมผัสได้ว่ากำลังพบกับชะตาของตน"
"เขาปีนป่ายขึ้นไปเรื่อยๆ
หาทางออกจากโลกอสูร
ยิ่งปีนสูงขึ้นเท่าใด เสียงนั้นก็ยิ่งเป็นจริงมากเท่านั้น"
"เขาประหลาดใจเมื่อพบตนเองในแดนประหลาด
ดินแดนที่ไม่เคยไปมาก่อน"
"เขารู้สึกสับสนงงงัน"
"ปั่นป่วนมวนท้อง"
"เขาอยู่ในที่ซึ่งเต็มไปด้วยคนแปลกหน้า"
"โลกใหม่ไม่คุ้นตา"
โลกใหม่ไม่คุ้นตาเลย
ยัยนี่แอบเพี้ยนนิดๆ เนอะ ว่าไหมเพื่อน
ไงนะ ยังเรียกว่าแอบอีกเหรอ น่ากลัวจะแย่
แค่เรียกร้องความสนใจแหละ
เข้าใจนะ น่าสงสาร
ไม่นะ
ฉันชอบเรื่องนั้นมากเลย
พ่อฉันเป็นบรรณาธิการผู้มีอิทธิพล
เขาอาจชอบเรื่องของเธอ ฉันชื่อ…
ตลกตายละ
ทำไมทุกคนต้องใจร้ายกับฉันด้วย
ฟรังซิสกา ยัยหลานดื้อนี่
คุณยายคะ มีอสูร
ยัยหนู ออกมาทำอะไรตรงนี้
คุณพ่อคอสเมบอกยายว่า หลานไม่ยอมกลับเข้าห้องเรียนหลังคาบพัก
แถมยังทำนักเรียนคนอื่นๆ กลัวกันไปหมด
คุณยาย มีตัวอะไรไม่รู้อยู่ในดงอากาเว
ขอที
ไม่เห็นมีอะไรเสียหน่อย
ทำไมทำตัวอย่างนี้นะ ไม่อยากเป็นเหมือนเด็กอื่นๆ เขาบ้างเหรอ
อย่างน้อยจะได้มีเพื่อนบ้าง
ยายเป็นแม่มดชัดๆ
หาว่ายายเป็นอะไรนะ
ยัยหลานดื้อ
ขออภัย แต่ท่านแม่ไม่เชื่อแน่ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อกี้ข้าหลับสนิท แล้วจู่ๆ…
- เป็นอะไรไหม ลูกรัก - ไม่ครับ ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร
เบรีเตนา
- ที่รัก - อย่าน่ะแม่
ถ้ากอดโอ๋แบบนั้น เดี๋ยวลูกก็คิดว่าที่ทำไปน่ะถูกแล้ว
ข้ากอดลูกก่อนจะกักบริเวณไปชั่วชีวิตต่างหาก
อะไรกัน
- ฟิกตูโร - ท่านพ่อ
ท่านเป็นอะไรรึ
พระราชากับราชวงศ์ไร้ประโยชน์นั่น จะทำพวกเราซวยกันหมด
ลูกต้องหัดคิดถึงผลที่ตามมาจากการกระทำของลูก
พ่อแม่จะไม่คอยอยู่ปกป้องลูกตลอดไป
ข้าไม่ได้เป็นอะไรเลย
แล้วข้าก็เพิ่งค้นพบเรื่องน่าทึ่งสุดๆ
ข้าว่าเราสามารถใช้พิณแมงมุมไปที่อื่นได้
รอให้ข้าบอก…
ไม่ได้สิ เออร์เนวัลลิโต
ลูกต้องเข้าใจก่อนว่าสิ่งที่ทำไปมันอันตรายมาก
ลูกต้องระวังกว่านี้
เราต้องรักษาสมดุลระหว่างทั้งสองภพ
การปกป้องสมดุลนั้นคือหน้าที่เรา
ไม่มีใครข้ามภพได้มานานแล้ว และเป็นเช่นนั้นย่อมดีกว่า
สัญญาก่อนว่าจะไม่เล่าเรื่องที่เจ้าค้นพบให้ใครฟัง
ขอรับ ข้าขอโทษ
แถมเจ้ายังทำให้เครื่องดนตรีล้ำค่า ของเผ่าพันธุ์เราเสียหาย
พิณแมงมุม
เจ้าต้องดูแลพิณนี้ให้ดี เพราะวันหนึ่งเจ้าต้องเป็นผู้บรรเลง
และเมื่อบรรเลงแล้ว เจ้าจะเป็นผู้ปลุกปั้นจิตใต้สำนึกของมนุษย์
นั่นคือทักษะของพวกเรา
ซึ่งมีเพียงเชื้อพระวงศ์เท่านั้นที่ทำได้
ฟิกตูโร ข้าว่าได้เวลาบอกลูกแล้ว
อะไรกัน เสียสติไปแล้วรึ เบรีเตนา
- ลูกยังเด็กเกินจะเข้าใจ - อะไร
ข้าไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วนะ
ข้าอยากรู้ว่าอีกฝั่งหนึ่งมีอะไร
มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่แสงเรืองรองล้อมตัวด้วย
ข้าไม่เข้าใจ มีเสียงพูดในหัวข้า
หรือนางพูดถึงข้ากันแน่ แล้วนางรู้จักข้าได้ยังไง
นางบอกว่าข้าเป็นเจ้าชาย นางรู้ได้ยังไงล่ะ
ข้าไม่เข้าใจเลย
ทำไมนางถึงรู้เรื่องข้ามากมายขนาดนั้น
เสียงของนางก็คุ้นหู แต่ข้าไม่รู้ว่านางเป็นใคร
ท่านพ่อท่านแม่รู้ไหมว่านั่นแปลว่าอะไร
ใจเย็นเถิด
เรื่องของเราคือกำเนิดมนุษยชาติ
ผู้คนเล่าขานสืบกันเรื่อยมา
ปากต่อปากจนกระทั่งกลายเป็นจริง
แม้หลับฝันแล้วหวั่นกลัว
เจ้าคือความจริง
เจ้าคือเรื่องเล่า
คือดาวประดับฟ้า
คือความลักลั่นนานา
งานประพันธ์ใดๆ
ถักทอเรื่องราวไว้มากมาย
- เรียงร้อยเส้นสายแห่งความจริง - เรื่องเล่า
และฝันจากวันวานผ่านผัน
เผยความจริงไม่ต้องผ่านคำลวง
เจ้าคือความจริง
เจ้าคือเรื่องเล่า
คือดาวประดับฟ้า
คือความลักลั่นนานา
ภพของเรานี้คือที่ซึ่งความกลัวของมนุษย์อาศัยอยู่
เราต่างเป็นแนวคิดที่ทำให้พวกเขาหวั่นใจ
เราคือแนวคิดเหรอ
แปลว่าเราไม่มีตัวตนเหรอ
เจ้ารู้สึกว่าไม่มีตัวตนรึเปล่าล่ะลูก
- เจ้าคือความฝัน - เจ้าคือความจริง
- เจ้าคือถ้อยคำ - เจ้าคือตำนาน
- เจ้าคือความจริง - เจ้าคือความฝัน
- เจ้าคือตำนาน - เจ้าคือถ้อยคำ
ความจริงแท้ในโลกนี้หามีไม่
เจ้าเป็นจริง
ฟิกตูโร
- ข้าอยู่นี่ - เป็นอะไรไป
- ใจเย็นๆ - ไปท้องพระโรง
ฝ่าพระบาท ให้ช่วยอะไรหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ
ขอบคุณมาก นายกองมิเตลิตัส เสียดายที่เราไม่อาจช่วยพระราชาได้ทันแล้ว
ขออภัยที่ต้องรบกวน แต่จอมฝันร้ายหลวง
ยืนยันจะขอเข้าเฝ้าด่วนที่สุด
ท่านพ่อ
ให้เขาเข้ามาไหม
ไม่มีเวลามาพิธีรีตองอะไรแล้ว
พวกนี้มัน
ไร้สาระนัก
พอได้แล้ว
หยุดนะ
ฝ่าพระบาท
ตอนนี้เกิดความปั่นป่วนอื้อฉาว เลวร้ายพร้อมทำลายล้าง
ระหว่างสองภพ
นายกอง
ตายจริง
ทนดูไม่ได้
นี่อาจถึงเวลากลับมาดูข้อเสนอของข้า…
โปรคุสเตส จังหวะนี้ไม่ดีเลย
- พาเออร์เนวัลกลับห้องไปที - อะไรนะ
เจ้าชาย ไปกับข้าไหม
นี่ฮะ ท่านพ่อ
- คือ… - ทำตามที่แม่บอกนะลูก
เดี๋ยวก่อน โปรคุสเตส
ขอรับ องค์ชาย
ท่านพ่อท่านแม่ข้าเป็นอะไร
ก็คือว่า
ทั้งพระราชาและพระราชินีทรงแบกภาระหนักอึ้ง
เผ่าพันธุ์ของเราอ่อนกำลัง อ่อนล้าและอ่อนอิทธิพล
เพราะเจ้าพวกมนุษย์ชั่ว
พ่อแม่ท่านเป็นกลุ่มแรกที่ได้รับผลกระทบนั้น
ข้าไม่ยอมหรอก ข้าจะช่วย
ถ้าช่วยได้ก็ดีน่ะสิ แต่เกรงว่าจะเกินความสามารถของท่าน
ไว้พ่อแม่ท่านจากไปแล้ว เราสองคนค่อยร่วมมือกัน
ข้าจะแบ่งผลงานชิ้นเอกให้ใช้
ท่านจะได้ส่งมันไปยังโลกมนุษย์เพื่อเป็นฝันร้าย
เสียดายที่ชีวิตของเรา ขึ้นกับสิ่งมีชีวิตป่าเถื่อนพวกนั้น
ไม่! ข้าไม่อยากมีชะตาขึ้นกับมนุษย์
ถ้าเพียงแต่เราข้ามไปยังดินแดนคนเป็นได้
เรื่องนี้คงจะกลับตาลปัตรเลยทีเดียว
อ้าว… แล้วมีใครที่ข้ามได้รึเปล่า
ในตอนแรก เมื่อนานมาแล้ว
ความกลัวของความกลัวก่อเกิดเป็นรูปร่าง
กลายเป็นแมงมุมขนตัวใหญ่มโหฬาร
เอ็นการาผู้เกรียงไกร
เอ็นการาค้นพบว่าชีวิตของนางนั้น
ผูกยึดอยู่กับความรู้สึกกลัวที่มนุษย์มีต่อนาง
นางใช้พิณแมงมุมข้ามภพไป แล้วจึงได้ปกครองมนุษย์
แต่เจ้าเซมุตจอมจุ้นกลับเข้ามาปกป้องมนุษย์
ท้าประลองต่อกรกับเอ็นการา
แต่เอ็นการาจับเซมุตมาเขมือบกินเสียก่อน
แต่แล้ว ด้วยเขี้ยวและหนาม
เซมุตก็ฉีกกระชากคอของเอ็นการา แล้วหนีออกมาได้
เอ็นการาดับสูญ
จากซากของนาง ก่อกำเนิดเป็นเผ่าพันธุ์ใหม่ทั้งสอง
จากขนของนาง…
คือชาวเตโคเธียอย่างข้า
ใช่แล้ว
และจากใยของเอ็นการา เกิดเป็นชาวดาราดีเธียอย่างข้า
แต่บัดนี้เราทั้งคู่ไม่มีพลังพอ ที่จะปรากฏร่างในดินแดนคนเป็น
อ้าว แต่ข้าเพิ่ง…
ท่านเพิ่งอะไร…
เพิ่งนึกได้ว่าข้าง่วงแล้ว
แน่สินะ องค์ชาย
ข้านี่ช่างไร้สาระที่เอาปัญหาของผู้ใหญ่มากวนท่าน
ขออภัยอย่างสุดซึ้งจากใจจริง
ขอให้องค์ชายมีฝันร้ายแสนหวาน
ขอบคุณ
ปะชุนถุงเท้ามันแย่ที่สุดในโลกเลย
เลิกบ่นได้แล้ว ฟรังซิสกา อีเมลดา
นี่เป็นหน้าที่ของผู้หญิงเรา
แต่จริงๆ แล้วหนูอยากเป็นนักเขียนนะคะ
หนูจะเขียนถึงสิ่งที่เห็นเมื่อคืนนี้
หลานกับเรื่องขนพองสยองเกล้านี่นะ
จริงด้วย หนูเห็นตัวขนพองสยองเกล้า
เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว
ต่อให้จินตนาการเตลิดไปไกลแค่ไหน แต่เมื่อโตแล้วก็ต้องเลิกให้ได้
ถึงกับคุยเรื่องจะข้ามไปยังดินแดนคนเป็น
ภพทั้งสองต้องแยกจากกันเด็ดขาด
ทำไมพวกนั้นไม่เข้าใจเสียที หากไร้ซึ่งสมดุล
พวกเราทั้งหมดจะไร้ตัวตน
ข้าเข้าใจ แต่พวกนั้นฟังคำของโปรคุสเตส
ข้ารู้ว่าเขาอยู่ข้างท่านมาตลอดรัชสมัย
แต่ท่านเคยคิดจะกำจัดเขาบ้างไหม
ไม่ ไม่ได้
ประกาศสงครามกับเขาจะยิ่งทำให้แย่ไปใหญ่
ความเก่งกาจในฐานะจอมฝันร้าย
ผู้สามารถท่องภพด้วยสัมปชัญญะ ทำให้เขาอันตรายยิ่ง
ข้าอยากจับตาดูเขาใกล้ๆ มากกว่า
โอย เซมุตเพื่อนรัก
ข้ารู้ว่าเจ้าเสี่ยงภัยอย่างใหญ่หลวง ในการนำสาส์นนี้มาบอกข้า
เจ้าเป็นเพื่อนแท้ของข้า ข้าจะลองคิดดูว่าควรทำยังไงดี
อย่าคิดนานนักล่ะ ฟิกตูโร
เหล่าหัวหน้าเผ่าเริ่มร้อนใจแล้ว
พวกนั้นจะไม่ยอมนิ่งดูดาย ปล่อยให้คนในเผ่าทยอยหายไป
ขอบคุณมากที่แนะนำ เพื่อนเอ๋ย
ข้ามาก็เพราะโตปุส เตร์เรนตุสตกอยู่ในอันตราย
(สิบปีต่อมา)
ขอบคุณที่ยอมมาพบ มิเตลิตัส
- ข้าอยากออกมาตั้งสติหน่อย - ข้าพร้อมรับใช้
ข้าเป็นห่วงภพของเรา แต่ลำพังตัวข้าเองทำอะไรไม่ได้
ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของข้านะ องค์ชาย
แต่ท่านได้อ่านเรื่องล่าสุด ของจอมฝันร้ายหลวงหรือยัง
เจ้าชายเออร์เนวัล ทำไมราชวงศ์จึงทอดทิ้งพวกเรา
ทำไมท่านจึงไม่ขัดขวางหายนะของเรา
โปรคุสเตสจงเจริญ!
ภูตสะพรึงชั้นสูงเพียงคนเดียวที่ใส่ใจเรา
ไม่นะ อย่าเพิ่งสิ ขอ
เราจะค่อยๆ มลายหายไป
ทำยังไงดี
ไม่นะ
เราต้องเปลี่ยนแปลง
ไม่นะ นิทานของหนู
ยายบอกแล้วว่าเด็กผู้หญิงเป็นนักเขียนไม่ได้
วันนี้แหละ ภูตสะพรึงของฉัน
โลกจะได้พบกับพวกเจ้าเสียที
(เรื่องแสนสะพรึง)
ได้โปรด ฝ่าพระบาท กระหม่อมต้องขออีกสักครั้ง
ฟิกตูโร อย่า
หากท่านยอมให้ข้าช่วย
ข้าจะจัดแจงให้ภูตสะพรึงที่ฉลาดล้ำ หาทางข้ามภพไปให้ได้
ในฐานะพระราชา ท่านต้องช่วยเราจาก…
พอแล้ว โปรคุสเตส ออกไปก่อน
องครักษ์ พาโปรคุสเตสออกไป
พ่ะย่ะค่ะ
เขาไปแล้วครับ ท่านพ่อ
ขอบใจนะลูก
ท่านแม่
สวัสดีจ้ะ ลูกชายสุดหล่อของแม่
ผอมไปนะลูก กินอะไรบ้างรึเปล่าเนี่ย
แม่ ข้าสบายดี ท่านล่ะ
- แม่ไม่สบายเหรอ - เปล่า
เอามาหน่อย
แม่แค่ต้องใช้ฝันร้ายนิดหน่อยจ้ะ ไม่มีอะไร
(ฝันร้ายตามสูตรฉบับที่สิบสาม โดยโปรคุสเตส)
เรียบร้อยแล้ว
โปรคุสเตสสัญญาว่าจะเขียน "ผลงานชิ้นเอก" มาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แวว
ไหนดูหน่อย…
ฝันร้ายทุกวันนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อน
ท่านแม่
ไม่ๆ ไม่ต้องห่วง
ขอแค่ลูกไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว
จะมาสั่งให้ข้าไม่ห่วงได้ยังไง
แม่ของเจ้ากับพ่อทำทุกอย่างสุดความสามารถแล้ว
ถ้าเพียงแต่เรามีเวลา และมีพละกำลังมากกว่านี้…
ถึงเวลาแล้ว
เจ้าจะต้องตัดสินอนาคตของโตปุส เตร์เรนตุส
ไร้สาระแท้ๆ
อย่าได้ประมาทโปรคุสเตส
การตัดสินใจของลูกทุกครั้ง จะก่อผลตามมาสารพัดอย่างไม่จบสิ้น
โปรคุสเตส!
ฝ่าพระบาท
ข้ากำลังเขียนฝันประจำวันอยู่เลย
ดูเหมือนไม่ได้เขียนนะ
ท่านไม่เข้าใจหรอก
แต่คนเป็นนักเขียนต้องมีเวลาว่าง
ต้องผ่อนคลายไปทำอะไรอย่างอื่นบ้าง
นั่นคือสิ่งที่ข้ามาคุยในวันนี้ ท่านพ่อท่านแม่ของข้าป่วยหนัก
เป็นเพราะทุกวันนี้ยากที่จะรักษาสุขภาพ…
ข้าว่าเป็นเพราะเรื่องที่เจ้าแต่ง
ฝันร้ายที่เจ้าเขียน ไม่น่ากลัวสำหรับมนุษย์แล้ว
งั้นก็เป็นความผิดพวกเขา
ไปโทษผู้อ่านผู้ชมโน่น
ข้าอยากเรียกนักเขียนมาที่นี่ นักเขียนมนุษย์
พูดอะไรบัดสีบัดเถลิง บ้าไปแล้ว
เราจะมีจอมฝันร้ายหลวงสองคนไม่ได้
แล้วมนุษย์จะข้ามภพมาได้ยังไง
ข้าก็คิดมาตลอด แล้วก็คิดออกแล้ว
ถึงเวลาเปลี่ยนแปลง
ข้าแต่งผลงานชิ้นเอกกำลังจะเสร็จ
อดทนไว้ องค์ชายหนุ่ม แล้วท่านจะได้เห็นฝันร้ายคุณภาพจากข้า
ข้าทนมามากพอแล้ว
ฟรังซิสกา
สวัสดี
ออกุสโต ฉันกำลังจะไปหาพ่อนาย ที่สำนักงานบรรณาธิการ
ใช่ ฉันรู้ อยากมาอวยพรให้เธอโชคดี
แต่จริงๆ ไม่ต้องใช้โชคหรอกนะ
ก็แค่พ่อฉันตัดกำลังใจคนเก่งชะมัด แต่เธอทำได้ดีแน่ๆ
งั้นฉันจะลองดูสักตั้งแล้วกัน
ได้เลย ไปเถอะ
เอาละ งั้นไปก่อนนะ
สวัสดี
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เรื่องของเธอ
น่าสนใจมากๆ มาตลอดเลยนะ
คุณฟรังซิสกา อีเมลดา
สุภาพสตรีอย่างคุณ มาเขียนเรื่องเลวร้ายแบบนี้ทำไม
อย่าทำให้ชื่อเสียงดีๆ ต้องแปดเปื้อนเลย
แต่คุณได้อ่านสักตัวไหมคะ
ผมไม่อยากเสียเวลาอ่านงานขยะ
วรรณกรรมและศิลปะควรสะท้อนความจริง
ไม่ใช่สร้างความจริงขึ้นมาใหม่
เดี๋ยวสิ
คุณยายพูดไว้ไม่ผิดเลยค่ะ
หนูยอมเลิกแล้ว
(โดยฟรังซิสกา อีเมลดา)
(โดยแฟรงเกลดา)
ถ้าฟรังซิสกา อีเมลดาเขียนไม่ได้
แฟรงเกลดาจะเขียนให้
ฉันจะเป็นนักเขียนนิยาย แฟนตาซีสยองขวัญที่ดีสุดเท่าที่เคยมีมา
ขออภัย ฟรังซิสกา ทำให้ตกใจหรือเปล่า
เราเคยเจอกันแล้วนี่
ใช่ ตอนเรายังเด็ก
ใช่นายจริงๆ ด้วย
ใช่ ข้าได้อ่านเรื่องทั้งหมดของเจ้า
งานชิ้นเอกทั้งนั้น
ข้าชื่อเออร์เนวัล เจ้าชายภูตสะพรึง
ตามที่เจ้าตั้งชื่อให้กับเผ่าพันธุ์เรา
- แต่ว่า… - แม้เราต้องอยู่หลบๆ ซ่อนๆ
แต่เจ้ากลับจับถึงความเป็นพวกเราได้เลิศมาก
ข้าถึงได้มาหา เพราะต้องการความช่วยเหลือ
ให้ฉันช่วยเหรอ
แต่นายไม่ได้มีอยู่จริงนี่
ตัวข้าไม่มีจริงรึ
อะไรจริงหรือไม่จริงกันแน่
เราอยู่กันคนละมิติ แต่เจ้าก็แอบมองเข้ามาทุกครั้งที่แต่งเรื่อง
ทุกวันนี้พวกมนุษย์พยายามหาเหตุผล
ให้กับฝันร้ายทุกเรื่องที่เราส่งไป
พวกนายสร้างฝันร้ายของเราเหรอ
ใช่ จอมฝันร้ายหลวงเป็นคนสร้าง
เราทุกคนต้องพึ่ง "ความสามารถ" ของเขา แต่เขาก็แก่ล้าสมัยไปแล้ว
เขียนแต่ฝันซ้ำซากจำเจ
ถ้าเรามีเรื่องเด็ดกว่านี้…
แล้วฉันจะได้อะไร
อย่ากลัวเลย ข้าชื่นชมเจ้า ไม่มีทางทำร้ายเจ้าเด็ดขาด
เราแค่ต้องทำความเข้าใจมนุษย์ให้มากขึ้น
ทุกวันนี้พวกเจ้ากลัวอะไรกัน
กลัวตัวตนลึกๆ ในใจเราเอง
น่าสนใจมาก ได้โปรด มาช่วยเราหน่อย
ไม่สิ
ตกลง แล้วจะต้องไปยังไง
ไปได้เพียงแต่สติสัมปชัญญะเท่านั้น
เอ๊ะ แล้วฉันจะ…
ให้ข้าช่วยนะ
เดี๋ยวก่อน
ทำใจสบายๆ ไว้
เจ้าอ่านกลอนบทล่าสุดที่เขียนให้ข้าฟังได้ไหม
คิดว่าเราอยู่ลำพัง
สองเราในค่ำคืนนี้
แต่ในฝันร้ายที่มี
ไม่อาจเผยทุกสิ่งไป
หยดหมึกมองจ้องตอบมา
ดวงตาจารจดไว้
ในเงามืดเฝ้าอาศัย
ซ่อนกายในกระดาษนั้น
ไม่น่ากลัวอย่างที่หวั่น
สัมผัสสิ่งลี้ลับเมื่ออ่าน
หมึกล่องหนนี้
มีชีวิตขึ้นมา
นักเขียนผู้ซึ่งเป็น…
ภูตสะพรึง
มากับข้าสิ ฟรังซิสกา
ไม่ใช่ฟรังซิสกา
ฉันคือแฟรงเกลดา
มนุษย์เหรอ
ไม่เคยโดนหยามหนักขนาดนี้มาก่อน
หยามทั้งข้าและเผ่าทั้งเจ็ด
แนวคิดของเจ้าอาจไม่ได้แย่นัก เจ้าชายน้อย
อีกไม่นานหรอก เทพีข้า
ชาวเผ่าทั้งเจ็ดมาถึงกันแล้ว
ตระกูลมนตรามาแล้ว
อาลูซาสต์ลี
ดูเบียมกับตีเมตจากตระกูลจิตใจก็มา
เซมุตจากปฐมตระกูล
ท่านหญิงไซเรนจากตระกูลห้วงลึก ขอบคุณที่มา
จอมดูดเลือดจากตระกูลความมืดและเจ้า… แพะ
อ้อ ท่านหญิงโคโยเต้จากตระกูลมรณา
กรุณาให้เกียรติเราด้วย วิเศษจริงๆ
เปลี่ยนกระแสชีวิตจะนำพาหายนะ
ข้าถูกเรียกมาประชุมด่วน
เพื่อตัดสินชะตาของแดนภูตสะพรึง
ข้อความสำคัญที่ว่าเขียนไว้แบบนั้น
ท่านโกโก้มาแล้ว
อะไรมันจะสำคัญขนาดนั้น
ข้าถึงกับต้องยกเลิกแผนทั้งหมด
อธิบายมาเดี๋ยวนี้ จอมฝันร้ายหลวง
ได้ขอรับ ท่านโกโก้จากตระกูลผู้ช่วงชิง
นี่เป็นจังหวะสำคัญในชีวิตข้า
ที่ได้มายืนต่อหน้าท่านผู้นำเหล่าเจ็ดตระกูล ผู้ทรงเกียรติและน่าเกรงขาม
เราต้องตัดสินชะตาของโตปุส เตร์เรนตุสที่รัก
บ้าไปแล้ว
ตอนแรกพระราชาพระราชินีโดนก่อน
แต่จากนั้นก็จะเป็นพวกเรา
เราจะทยอยพบจุดจบกันในไม่ช้า
เราต้องไว้ใจพระราชาและพระราชินี
ไม่มีสองพระองค์นั้น อาณาจักรนี้ก็ไม่อาจดำรงอยู่ได้
ทำตัวมีเกียรติแล้วไปคุยกันต่อหน้าเถอะ
ข้าอาจมีทางออกให้ทุกท่าน
ข้าเรียกทุกท่านมาที่นี่ มิตรสหายผู้โหดเหี้ยม
เพราะข้าค้นพบสิ่งที่ไม่เคยมีใครล่วงรู้มาก่อน
ข้าได้เห็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจ
ด้วยดวงตาของข้านี้ ข้าเห็นเจ้าชายเออร์เนวัล
ข้ามผ่านประตูมิติไปยังดินแดนคนเป็น
- ไม่นะ ไปได้ยังไง - ไม่มีทาง
- อะไรนะ - จริงเหรอ
ต้องมีคนที่นั่นคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา
แล้วนั่นก็ยืนยันสมมติฐานของข้า
ซึ่งพระราชาและพระราชินี ทรงบอกปัดอย่างโกรธเกรี้ยว
และถึงขั้นล้อเลียนข้านับครั้งไม่ถ้วน
แต่ข้าจะไม่ยอมทนเงียบอีกต่อไป
หากข้าสามารถช่วยพวกท่าน และตระกูลทั้งหลายไว้ได้
หากเราหาทางบุกดินแดนคนเป็นได้…
ไม่มีทางอื่นแล้ว
ดังนั้น ข้าจึงบังอาจขอแรงสนับสนุน
เพื่อจะยึดครองอาณาจักรนี้
และเปิดศักราชใหม่กันเสียที
ดี
เจ้าแสร้งหลอกเราด้วยปัญญาจอมปลอม
เพราะอยากปกปิดสิ่งที่เห็นกันอยู่โต้งๆ งั้นรึ
ใช่
ถ้าปัญหาของภพนี้
มาจากเรื่องของจอมฝันร้ายหลวงล่ะ
เราจะข้ามภพไปได้ยังไง
ถ้าพวกเรายิ่งไร้ความหมาย ในสายตาของมนุษย์มากขึ้นทุกที
ในที่สุดก็มีคนพูด
ช่วงนี้เขียนอะไรบ้างไหม โปรคุสเตส
เอาฝันร้ายมาให้ดูหน่อย
กล้าดียังไงถึงตั้งคำถามกับข้า
ไม่มีใครเขียนได้แบบข้าอีกแล้ว
ความสามารถปั้นแต่งเรื่องของข้า โดดเด่นหาตัวจับยาก
ใช้คำก็หรูหรา สัมผัสนอกในอลังการ
เรื่องที่ข้าแต่งมัน…
ซ้ำซาก
พิสูจน์คุณค่าตัวเองมาสิ เอางานเขียนล่าสุดมาอ่านหน่อย
ได้แน่
ข้าจะเอาผลงานชิ้นเอกล่าสุดให้ดู
ทุกคนจะเห็นว่าโทษข้าไม่ได้
กับสถานการณ์น่าอายเช่นนี้
เรื่องแต่งจะทำลายการคงอยู่
เจ้าสองคนน่าจะเข้ากันได้นะ
มาเลย
นี่เราอยู่ที่ไหนกัน
ที่นี่คือบ้านของข้า
แต่นี่เป็นของจริงหรือแค่จินตนาการล่ะ ในนี้มีภูตสะพรึงกี่ตนกัน
อสูรกับภูตสะพรึงเหมือนกันไหม
ปกติแล้วภูตสะพรึงมีอายุยืนยาวเท่าใด อยู่กันมานานแค่ไหนแล้ว
เวลาที่นี่ต่างจากโลกมนุษย์
ต่างยังไง หนึ่งชั่วโมงเทียบได้กับ…
เจ้าไม่มีทางเข้าใจแดนภูตสะพรึง
ถ้ายังใช้ตรรกะของดินแดนคนเป็น
ที่นี่…
ที่นี่คืออะไรกันแน่
มีปริศนา เร้าอารมณ์ สยองขวัญ
เป็นผลงานสร้างสรรค์ของนักเขียน
เก็บเกี่ยวจากความรู้สึกนึกคิด
เชิญเข้าสู่ในจิตใจของตน
ฉันเคยมาที่นี่
ด้วยความฉลาดล้ำและสัญชาตญาณ
เมื่อเอามาใช้ในงานสร้างสรรค์
ทำให้เห็นความเป็นจริงนี้
แดนแห่งแรงบันดาลใจ
ฉันเคยมาที่นี่
ในฝัน หรือในหมึกที่ใช้เขียน
ฉันเคยมาที่นี่
แม้ความทรงจำนั้นลางเลือน
โลกใหม่ทั้งใบ
เพื่อสรรสร้างค้นพบสิ่งใหม่
ข้ามเส้นแบ่งนั้นมาได้
สู่ดินแดนมหัศจรรย์
แต่จริงเสียยิ่งกว่าจริง
ฉันเคยมาที่นี่
เพียงคิดให้ดีก็จะเห็น
หรืออาจเป็นตรงกันข้าม
ด้วยการเขียนจากจินตนาการ
แล้วจึงมาเยือนเราอีกครั้ง
- นี่อาณาจักรของเรา - ฉันเคยมาที่นี่
- ในฝัน หรือในน้ำหมึกที่จดจาร - นี่อาณาจักรของเรา
- ฉันเคยมาที่นี่ - นี่อาณาจักรของเรา
- ฝันใหญ่ได้ตรงนี้ - แม้ความทรงจำนั้นลางเลือน
โลกใหม่ทั้งใบ
เพื่อสรรสร้างค้นพบสิ่งใหม่
- เชิญเข้ามาในจิตใจ - ข้ามเส้นแบ่งนั้นมาได้
- แดนแห่งแรงบันดาลใจ - สู่ดินแดนแสนอัศจรรย์ใจ
- จึงมาเยือนเราอีกครา - แต่จริงเสียยิ่งกว่าจริง
- ฉันเคยมาที่นี่ - ตอนนี้คือบ้านของเจ้า
ขอต้อนรับสู่โตปุส เตร์เรนตุส แดนภูตสะพรึง
ขอบคุณมาก
ไปเร็ว
ไปเลย
ให้ไว
ว้าว
แฟรงเกลดา นี่คือท่านพ่อท่านแม่
เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบค่ะ
ยินดีต้อนรับจ้ะ แม่หนู
ขอบคุณค่ะ
ไชโย นักเขียนมนุษย์ ผู้เปี่ยมพรสวรรค์มาถึงเสียที
"ผู้เปี่ยมพรสวรรค์" เหรอ
ใช่สิ
องค์ชายพูดถึงเจ้าอยู่ตลอดเวลา
แฟรงเกลดา นี่โปรคุสเตส
จอมฝันร้ายหลวง หนึ่งเดียวคนนี้ยินดีรับใช้
ยินดีที่ได้พบค่ะ
ตื่นเต้นอยากอ่านเรื่องของเจ้าแทบทนไม่ไหวละ
ได้เลย นี่ค่ะ หวังว่าจะชอบนะ
ได้ ข้าจะเอาไปแล้ว…
โปรคุสเตส อ่านตรงนี้ ให้แฟรงเกลดาเห็นปฏิกิริยาท่านเลยสิ
ฝ่าพระบาท
(เอลโกโก้พูดอย่างมั่นอกมั่นใจ)
(มีใจรักดนตรี)
(ผีที่มีความสามารถสูงส่ง…)
(จบบริบูรณ์)
ขอถามหน่อย
คะ
อะไรดลใจให้เขียนออกมา
ฉันอยากหนีจากความจริง
เวลาอยากระบายอารมณ์จะยิ่งเขียนได้ดีขึ้น
เข้าใจแล้ว
แล้วคิดว่ายังไงคะ
ก็ไม่เลว รวมๆ แล้วก็ใช้ได้อยู่
แต่ไม่มีอะไรให้พูดถึงเท่าไหร่
บางตอนก็จืดชืด น่าเบื่อ ธรรมดา
อย่าๆ อย่าคิดอย่างนั้น
ถือว่าไม่เลวเมื่อนับว่าเป็นฝีมือของ
มือสมัครเล่น
แต่อย่าหลงคิดว่าเก่งเลิศเสียเต็มประดา
เพราะเจ้าแค่เพิ่งเริ่มเท่านั้น
ถ้าไม่ว่าอะไร ข้าแนะนำให้ก็ได้นะ
จากประสบการณ์ที่สั่งสมมาบานตะไท
ค่ะ ขอบคุณมาก
ข้าว่าเจ้ายังทำโครงเรื่องไม่แน่น
แรงจูงใจตัวละครไม่ชัดเจน
เอาอย่างนี้ ข้าจะมอบ คู่มือการเขียนงานสยองให้เจ้า
เป็นหนังสือที่ข้าแต่งเอง
ช่วยสอนวิธีเขียนงานอย่างถูกต้องทีละขั้น
ได้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
เอางี้ พักกันหน่อยดีกว่า
เอาไว้คุยกันนะ โปรคุสเตส
ขอรับ องค์ชาย แทบรอไม่ไหวแล้ว
เดี๋ยวค่ะ
ขอหนังสือคืนด้วย
เข้ามาเลย
สมัยข้ายังเด็ก ข้าจะอยู่ในห้องนี้เป็นชั่วโมงๆ
หนังสือเหล่านี้คือวรรณกรรม และประวัติศาสตร์ภูตสะพรึง
วิเศษไปเลย
ชอบจัง
เจ้าอยู่ในนี้เลยก็ได้
เดี๋ยวฉันก็ต้องกลับแล้ว ขอบคุณนะ
โปรคุสเตสขี้อิจฉา
ฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายจริงใจ
เวลาข้าอ่านเรื่องของเจ้า ข้าไม่ใช่เออร์เนวัล
ข้ากลายเป็นหนึ่งในตัวละครนับร้อยของเจ้า
และเวลาที่ไม่ได้อ่าน ข้าก็คิดได้แต่…
เรื่องราวของเจ้า
ฉันก็อยากไว้ใจนายนะ แต่…
- ไว้ใจได้เหรอ - ได้สิ
แล้วก็อย่าได้กังขากับความสามารถตัวเองเลยนะ
(กาลครั้งหนึ่ง…)
"ไม่มีทาง ข้าไม่ยอมให้เจ้าออกไปจากที่นี่"
สุดยอดเลย
ฟังก่อน มีเรื่องที่ข้าต้องบอกเจ้า
ดินแดนนี้มหัศจรรย์ที่สุดเลย
- แฟรงเกลดา ฟังก่อน - ได้ไอเดียเยอะมาก
ข้าต้องให้เจ้าช่วย
ฉันไม่รู้ว่าจะช่วยได้ยังไง
ช่วยได้สิ ได้มากกว่าที่เจ้าคิดอีก
ข้าไม่รู้จะพูดยังไงด้วยซ้ำ
มันอาจเร็วไปหน่อย ข้าเข้าใจ
แต่เราไม่เหลือเวลาแล้ว
ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง พวกเราจะหายไปตลอดกาล
ข้าหมายถึง… คือมันก็…
ข้าอยากถามว่าเจ้าอยากเป็น…
จอมฝันร้ายหลวงไหม
อยู่ที่นี่เลยเหรอ
ข้ารู้ว่าอาจจะขอมากไป แต่ข้าก็ว่าอาจจะดีต่อ…
พวกเราทุกคนน่ะนะ แต่
ก็ดีต่อเจ้าด้วย
ฉันคงไม่เก่งพอหรอก
ข้ารู้ว่าเจ้าเก่ง และข้าพิสูจน์ได้ด้วย
ข้าขอยืมหนังสือของเจ้า ไปให้พ่อแม่ข้าสร้างฝันร้ายใหม่ๆ นะ
ข้ามั่นใจว่าเรื่องของเจ้า จะปลุกโตปุส เตร์เรนตุสให้ฟื้นคืนมาได้
จะให้พวกท่านอ่านเรื่องของฉันเหรอ
ขอร้อง เราจำเป็นต้องใช้มันจริงๆ เชื่อข้าเถอะ
- ฉันไว้ใจนาย - ช่างเป็นวันที่เหมาะจะสร้างประวัติศาสตร์
วันนี้จะเป็นที่จดจำว่านักเขียน
ยอมทิ้งอัตตาเพื่อช่วยกอบกู้โตปุส เตร์เรนตุส
เกิดอะไรขึ้น
เจ้าชายไม่ได้บอกเหรอว่าสัญญาอะไรไว้
ไม่ได้บอก
เขาจะขอหนังสือของเจ้า
เพื่อให้ข้านำเรื่องมาพัฒนาต่อ
- เออร์นิวัลฉลาดล้ำมาก - นั่นไม่ใช่…ฟรังเก…
มนุษย์ทุกคนจะได้รู้เรื่องของเรา
- เจ้าจะมาเป็นผู้ช่วย… - หยุดพูด
ของนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในสองภพ ข้านี่ไงล่ะ
- ทำกันได้ยังไง - แฟรงเกลดา นั่นไม่ใช่…
แต่องค์ชาย เมื่อวานเราคุยกันไว้แล้ว
ข้าจะมาจัดการเจ้าทีหลัง
เรื่องนี้เข้าใจผิดกันอย่างแรง
ปล่อยข้านะ
แฟรงเกลดา เรื่องไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด
โปรคุสเตส เขา…
โปรคุสเตสเป็นคนเดียวที่พูดความจริงที่นี่
เขาบอกมาตรงๆ แต่แรกว่างานฉันแย่แค่ไหน
ไปได้แล้ว อย่ามายุ่งกับฉัน
- พรุ่งนี้ค่อยคุยกันนะ - ไม่
ไม่ พรุ่งนี้ฉันก็ไม่อยู่แล้ว
ฉันไม่อยากยุ่งกับภูตสะพรึงหรือนายอีก
องค์ชาย
รู้ได้ไงว่าข้าอยู่ที่นี่ ไปซะ
เมื่อทุกคนร่วมมือกัน ข้าแน่ใจว่าเราจะหาทางแก้ปัญหานี้ได้
ถ้าเพียงแต่นางจะอยู่ต่ออีกวันหนึ่ง
แต่ก็สายเกินไปแล้ว
ไม่ ยังไม่สาย
ถ้าเราส่งฝันร้ายเบาๆ ไปให้สหายของท่าน…
อะไรนะ
เตือนให้ระลึกว่าชีวิตของนาง ในดินแดนคนเป็นช่างเลวร้ายแค่ไหน
นางอาจเปลี่ยนใจยอมอยู่ต่ออีกหน่อย
แต่แบบนั้นจะทำร้ายนาง
ไม่เลย ไม่
ก็ไม่ได้ทำเยอะ
แค่พอให้นางอยู่ต่อ
และปกป้องไม่ให้พ่อแม่ท่าน และอาณาจักรนี้ร่วงโรยไป
ก็ได้ แต่ข้าจะเป็นคนดูแลฝันร้ายนั้นเอง
แน่นอน
ข้าแค่ต้องแต่งเรื่องจากจุดสำคัญในชีวิตของนาง
พอมีอะไรเสนอแนะไหม
เขียนเรื่องคุณยายนางสิ
ยกโทษให้ข้าด้วยนะ แฟรงเกลดา
ฟังยาย ยัยหลานดื้อ
แกจะถูกขังอยู่ในบ้านนี้
จนกว่าจะชุนถุงเท้าเสร็จหมดทุกคู่
ห้ามอ่านหนังสือ
เผื่อจะเลิกเรียกยายว่าแม่มดเสียที
มาดูกันว่าแม่นักเขียนนั่นระบายอารมณ์ยังไง
"ฟรังซิสกาตื่นก่อนรุ่งสาง
เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้พี่ชายทั้งสิบคน
พี่ชายทุกคนล้วนทำงานในเหมืองเงิน
พร้อมกับพ่อที่เป็นเจ้าของเหมือง"
"ในเมื่อตอนกลางคืนยังไม่พอ เธอจึงฉวยโอกาส…"
เอ๊ะ
ไก่แม่มดชื่อโตโตลีนาเหรอ นั่นมัน…
เยี่ยมยอด
เลิศมาก
เรื่องนี้อาจเป็นหมุดหมาย
ในประวัติศาสตร์แห่งโตปุส เตร์เรนตุส
และเป็นงานของข้า
สวัสดีจ้ะ แม่หนู
แฟรงเกลดา มากับเราสิ
อรุณสวัสดิ์เพคะ ฝ่าพระบาท
พวกท่านรู้ไหมว่าฉันจะกลับภพตัวเองได้ยังไง
เจ้าต้องอ่านเรื่องใหม่ของโปรคุสเตสก่อน
ตัวละครเต็มไปด้วยความปรารถนา ความกลัว ความหวั่นไหว
ลักลั่น ทรมาน เรียนรู้และเติบโต
เขียนดีเสียจนไม่อยากเชื่อว่า มาจากปลายปากกาของโปรคุสเตส
ไม่นะ
อะไรกัน
นี่มันฝันร้ายเมื่อคืนของฉัน
ฉันกำลังจะเอามาเขียนวันนี้
พวกท่านทำให้ฉันฝันถึง…
ไม่นะ แฟรงเกลดา พวกเราไม่รู้เรื่องเลย
นาย
นายคนเดียว
คนทรยศ!
ลูกพูดถูก เราต้องการเรื่องราวใหม่ๆ
แต่แม่สงสัยว่าเรื่องนั้นไม่ได้แต่งโดย
ผู้ที่อ้างตนเป็นเจ้าของเรื่องสินะ
ข้าไม่เข้าใจ
เอ๊ะ อะไรนี่
ไม่นะ
เขาขโมยมาจากฝันของแฟรงเกลดา
ไปหานางเสีย
เราต้องแก้ปัญหานี้ให้ได้
แฟรงเกลดา
ให้อภัยข้าด้วย ข้าประมาทโปรคุสเตสเกินไป แต่ข้าจะแก้ไขเรื่องนี้ให้ได้
ข้าขอโทษ ข้าโง่เอง
มาถึงตรงนี้ ฉันต้องยอมแพ้แล้วใช่ไหม
ไม่
แกขโมยทุกอย่าง
แกขโมย… ขโมยฝันของฉันไป
เจ้าชายคือคนที่อยากได้เรื่องของเจ้านักหนา
โดยไม่เลือกวิธีการไม่ใช่เหรอ
ใช่
เป็นโจรกันทั้งคู่
ข้าเข้าใจว่าเจ้ารู้สึกยังไง
โถ เรื่องรักสุดแสนเศร้า
คนที่รักก็ทรยศ เพราะเขาไม่เคยใส่ใจเจ้าเลย
เขามีแต่หลอกใช้เจ้า
เอานางไปขัง
ได้เลย นายท่าน
แล้วเจ้าก็จะต้องแต่งเรื่องให้ข้าต่อไป
ไม่!
ข้าจะหาทางบีบให้เจ้าทำจนได้
ส่วนเจ้า
ไปเรียกประชุมสภาภูตสะพรึง
- ขอรับ นายท่าน - ตามประสงค์
บัดเดี๋ยวนี้
โตปุส เตร์เรนตุสโฉมใหม่กำลังจะถือกำเนิดแล้ว
ออกจากมุมมืดกันเถอะพวกเรา
นางไปแล้ว
ฉันไม่อยากยุ่งกับภูตสะพรึงหรือนายอีก
พรุ่งนี้ฉันก็ไม่อยู่แล้ว
หวังว่าจะชอบบ้านใหม่นะ
อย่าพยายามหนีจะง่ายกว่า
เพราะไม่มีทางหนีได้เลยล่ะ
มีแต่จะเหนื่อยเปล่า
ปล่อยฉันนะ
บ่นทำไมล่ะ ฟรังซิสกา
เอ๊ย แฟรงเกลดา
นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการไม่ใช่เหรอ
ไม่อย่างนั้น จะเขียนเรื่องของพวกเราทำไมล่ะ
ยาหยี
วิธีนี้แหละที่ทำให้โปรคุสเตส
ค้นพบแผนชั่วขององค์ชายเออร์เนวัล
เขาอยากให้มนุษย์คนนี้ขโมยผลงาน
จากเรื่องที่แต่งโดยท่านจอมฝันร้ายหลวงสุดเลิศ
คิดไม่ซื่อ!
เออร์เนวัลหนีไปยังดินแดนคนเป็น
เขาวางแผนจะยึดครองโลกมนุษย์ โดยใช้เสน่ห์ส่วนตัว
และใช้พวกนั้นมาทำลายตระกูลทั้งเจ็ด
จากนั้นเขาจะได้ปกครองทั้งสองภพ
คิดไม่ซื่อ!
โตปุส เตร์เรนตุสอาจมลายหายไป
เพราะเจ้าชายภูตสะพรึง อิจฉาริษยาจอมฝันร้ายหลวง
คิดไม่ซื่อ!
ไม่นะ
ข้าน่ะเกลียดพวกคนรุ่นใหม่จริงๆ
ชอบเที่ยวไปอ้างตัวเป็นมนุษย์
หยุดเรื่องบ้าคลั่งนี้กันได้แล้ว
ไปชิงสิ่งที่เป็นของพวกเรากันดีกว่า
พระราชาและพระราชินีต้องตาย
พร้อมกับองค์ชาย
และมนุษย์ทั้งหลาย
ใช่!
ข้าว่านี่วิกฤตแล้วนะ
ท่าทางจะสายไปแล้วล่ะ
- จะทำยังไงดี อยากรู้เดี๋ยวนี้ - โตปุส เตร์เรนตุสจะสูญสลาย
ถึงเวลาเราลุกขึ้นมาเลือกชะตา
ไม่พึ่งพาราชวงศ์อีกต่อไป
ข้าเสียสละวางแผน เพราะดินแดนของเรามีภัย
นี่คือสิทธิ์ที่บรรพบุรุษมอบไว้
ต้องปกป้องโตปุส เตร์เรนตุส
จับมือพันธมิตรในหมู่เรา
เพราะเขาทรยศเราแล้วนั่น
ไม่ช้าเขาจะทำลายเราทั้งผอง
- ใครกัน - ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
มัวแต่รักมนุษย์อยากเอามาแทนที่เรา
ทุกอย่างที่ทำมาจะมลายสิ้นเพราะเขา
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
ดินแดนเก่าเขาจะทำลายสิ้น
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
แล้วเขาจะทำลายล้างเราทั้งผอง
ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
มนุษย์เอ๋ย สิ่งมีชีวิตทั้งหลาย
หาได้เข้าใจที่ทางในจักรวาล
หลงตนว่ามีความสำคัญนักหนา ในโลกอันแสนธรรมดา
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
ในฝันนั้นเขาจะจับเราไปขัง
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
เขาจะพันธนาการเราไว้
ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
พวกเราถูกอัปเปหิเพราะพระราชา
ทุกตระกูลรวมใจ ไร้บัลลังก์หรือกฎใด
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
เขาจะทำลายประเพณีที่มีมา
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
เขาจะกลบเสียงเราไป
ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
ถึงเวลาลุกขึ้นมา จับพระราชาพระราชินี
ปล่อยให้คนอื่น
ปกครองแทนเดี๋ยวนี้
ว่าอย่างไร ไปด้วยกันไหม
ไป!
หยุดความกระด้างกระเดื่องนี้
คิดใหม่ให้ดี ข้าขอวอนทุกท่าน
ที่กำลังพูดถึงคือการทรยศแผ่นดิน
- อย่าลืมเกียรติยศในครั้งนี้ - เสียที
เขาแค่มองหาทางเลือก
เพื่อช่วยภพของเราไว้
เขาแค่มองหาทางเลือก
เพื่อช่วยเรารุ่งเรืองต่อไปได้
- ใคร - ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
อย่ายุ่งกับเขา เจ้าพวกคนทรยศ
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
เขาจะทำลายเราทั้งผอง
ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
- โค่นพระราชาพระราชินีกัน - ได้!
ฉันเคยมาที่นี่
ถูกกักขังในห้องแคบ
ฉันเคยมาที่นี่
มืดบอดด้วยความหวัง
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
ไร้สัจจะ ไม่คาดคิดมาก่อน
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
เขาหลอกเราให้เชื่อใจ
ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
ใจเย็นก่อน ดินแดนนี้จะรุ่งเรืองเหมือนกาลก่อน
นี่เพียงเปลี่ยนวิถีเล็กน้อย
เรื่องเล่าจะกลายเป็นจริง
นางจะเขียนมันออกมาได้
เขามีอีกทางหนึ่ง
ทางซึ่งจะกู้โลกเราไว้ได้
เขามีอีกทางหนึ่ง
จะช่วยให้เรารุ่งเรืองต่อไป
ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
อาณาจักรเรามีวิกฤตร้าย
พ่อแม่เราป่วยไข้
แฟรงเกลดาเกลียดข้าสุดหัวใจ
รับผิดไว้แต่เพียงผู้เดียว
ข้าคือคนทรยศ
ช่างน่าผิดหวัง
ข้าคือคนทรยศ
โทษข้าได้แต่เพียงผู้เดียว
เจ้าเป็นใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
มากอบกู้โตปุส เตร์เรนตุสกัน
เผ่าพันธุ์เราต้องรวมใจกัน
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
ดินแดนเก่าเขาจะทำลายสิ้น
นี่ถือว่าเขาหักหลังเรา
เขาจะทำลายล้างเราทั้งผอง
ใคร
เจ้าชายภูตสะพรึงไง
เพื่อความจริงและเรื่องแต่ง
- พระราชาพระราชินีทรงพระเจริญ - พระราชาพระราชินีทรงพระเจริญ
บุก!
ระวัง!
ไม่นะ ยาลาบุส
จับผู้ก่อการให้หมด
สู้เลย!
ไม่!
อย่ามองตานาง
พามันมานี่
ชาวเตโคเธีย
พวกเจ้าสาบานจะปกป้องพระราชาพระราชินี
เจ้าต้องยอมสยบต่อโปรคุสเตส
ข้าพร้อม ท่านหญิงไซเรน
ชนะแล้ว
ตามมาเลย หัวหน้ากองสยองของข้า
ได้เวลามาเปลี่ยนทุกอย่างตลอดกาล
- มิเตลิตัส ได้โปรด ถือว่าขอก็ได้ - เงียบเสีย
หยุดนะ หยุดเถอะ
จับข้าไปแต่อย่ายุ่งกับนาง
ท่านทำให้ข้าไม่มีทางเลือก
เล่นเรื่องนี้สิ
ผลงานชิ้นเอกของข้า
เรื่องเกี่ยวกับโตโตลีนาคนเก่ง
ซึ่งมีต้นกำเนิดแปลกใหม่จากดินแดนมนุษย์
รู้สึกคึกคักขึ้นมาเลย
ที่รัก
ไม่เข้าใจว่าเลือกเข้าไปได้ยังไง
ปาฏิหาริย์บังเกิดแล้ว
นี่แหละที่เรารอมาเนิ่นนาน
แต่จะให้นางแม่มดนั่นข้ามไปก่อนเราได้เหรอ
ตัวโสมมอย่างเจ้าไม่คู่ควรจะข้ามไปก่อนข้า
ขอแช่งเจ้า อาลูซาสต์ลี!
ในที่สุดก็ทำเรื่องที่ถูกเสียที คราวนี้เขียนเรื่องข้า
เจ้าเหรอ ข้าน่ากลัวกว่าตั้งเยอะ
แล้วข้าล่ะ ฝ่าพระบาทโปรคุสเตส
ต้องลงชื่อด้วยหรือเปล่าเนี่ย
ไม่รู้ แต่กินกันเองก่อนก็ได้นะ
เรื่องแรกต้องเป็นเรื่องของข้า
ข้าพร้อมเมื่อท่านพร้อม ฟิกตูโร
เอาเลย
พวกนั้นจะหนีได้แล้ว
มานี่
ไม่นะ
ใจเย็นๆ สหายทุกท่าน
ข้าจะเขียนฝันร้ายให้ทุกคน
แล้วเราจะข้ามภพไปพร้อมๆ กัน
ในที่สุดมนุษย์จะได้เจอดีอย่างที่ควรโดน
แค่ต้องขอเวลานิดนึง
บ้าจริง โปรคุสเตส
- อะไร - เป็นอย่างนี้ทุกที
ไม่จริงใช่ไหม
เห็นเวลาชีวิตข้าเป็นเรื่องตลกหรือไง
ฟรังซิสกา
ฟรังซิสกา อยู่แถวนี้ไหม
ฟรังซิสกา!
ฟรังซิสกา โธ่
- เธอยังไม่ตาย - นางไม่ได้กลับมา
เธอจะต้องไม่เป็นไร
ฉันจะไม่หยุดพักจนกว่าจะพาเธอกลับมาได้
แฟรงเกลดา
พาฉันออกไปที
ขอร้อง ช่วยด้วย!
เออร์เนวัลเหรอ
ข้านึกว่าทำเรื่องที่ดีต่อเจ้าแล้ว
แต่ตอนนั้นข้ามัวแต่คิดถึงตนเอง
ข้าผิดไปแล้ว
ข้ารู้ว่าอาจไม่มีความหมาย แต่ข้าขอโทษ
ที่สำคัญคือเจ้าปลอดภัยแล้ว
มาเถอะ แฟรงเกลดา กลับไปภพของเจ้ากัน
แต่อาณาจักรของนาย พ่อแม่นายล่ะ
เจ้าไม่ควรต้องมาทุกข์ไปด้วย ข้าต้องแก้ไขไปทีละขั้น
ไม่ เราต้องช่วยพ่อแม่นาย
แต่แฟรงเกลดา…
ไม่ได้ เออร์เนวัล ฉันอยากช่วยพวกเขา
ฉันอยากช่วยนาย
และฉันรู้ว่าฉันทำได้ พอจะคิดออกแล้วว่าต้องทำยังไง
ขอบคุณมาก แฟรงเกลดา แต่ข้าไม่รู้จะคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว
แผนทุกอย่างที่วางไว้มันผิดพลาดไปหมด
ข้ากลัว
ไม่
ฉันไม่กลัว
อีกอย่าง ฉันต้องจับโปรคุสเตสให้ได้
บางทีฉันก็เกลียดโลกของตัวเองนะ แต่ถ้าไม่มีชีวิตจริง เรื่องเพ้อฝันก็คงอยู่ไม่ได้
ถ้าเส้นแบ่งระหว่างสองภพถูกลบเลือนไป
ทุกอย่างก็จะตรงทื่อ จืดชืดธรรมดา
จะไร้ซึ่งจินตนาการ ไม่มีความมหัศจรรย์ เรื่องน่าพิศวง
แล้วคิดจะเอาเขาไปขังที่ไหน
ไม่มีที่ใดแกร่งกว่าจินตนาการของฉัน
เอ๊ะ
ระวังให้ดี แฟรงเกลดา
อย่าประมาทโปรคุสเตสอย่างที่ข้าพลาดไป
ความกลัวทั้งหมดของฉันอยู่ที่นั่น
ก็ยังมีที่พอให้อยู่อีกสักตัว
อย่า นั่นอันตรายเกินไป
ไม่ได้ผลหรอก
โปรคุสเตสจะบีบให้นาย ส่งฝันร้ายของเขามาเยือนฉันอีก
เพื่อจะขโมยเรื่องในหัวฉันต่อ
เมื่อเป็นอย่างนั้น
นายแค่ต้องส่งเรื่องที่ฉันเขียนเองมาแทน
ไว้ใจฉันเถอะ
ก็ได้
"กาลครั้งหนึ่งมีเด็กชายชื่อ… เป๊ปปิโต" ดีๆ นั่นแหละดี
"ที่ต้องมนตร์สะกดของ… ไซเรน
จนโผล่ไปโรงเรียนโดยไม่ใส่กางเกง"
ใช้ได้ไหมเนี่ย ต้องได้สิ
ข้าบอกแล้ว งานเขียนมันไม่ได้ทำกันแบบนั้น
คนทรยศจะไม่เหลือที่ยืนในโตปุส เตร์เรนตุส
พระราชาและพระราชินีบาดเจ็บ ข้าต้อง…
เซมุต
- องค์ชาย - ไม่นะ
ช่วยพ่อแม่ของท่านให้ได้ ช่วยโตปุส เตร์เรนตุสด้วย
ข้าขออภัย
มิเตลิตัส!
มิเตลิตัส! ทำอะไรน่ะ
ถ้าพวกเจ้าคนใดคิดจะสู้
พระราชาและพระราชินีถึงฆาตแน่
ไม่ได้พูดเล่นนะ
พอเถอะ โปรคุสเตส ข้ายอมทุกอย่างแล้ว
แฟนท่านจะให้ความร่วมมือได้หรือยัง
รู้สึกยังไงที่ต้องขโมยเรื่องจากมนุษย์
น่าสมเพชที่สุด
ส่งฝันร้ายนี้ไปให้นาง
นางจะต้องอยู่ในนั้น จนกว่าจะแต่งเรื่องที่ข้าต้องการครบหมด
ข้าว่าจินตนาการของนาง คงมาจากเหตุการณ์เมื่อเร็วๆ นี้แหละ
เมื่อนั้นข้าอาจยอมพิจารณาปล่อยพวกเจ้าไป
แน่นอน ขึ้นกับว่าทำตัวดีแค่ไหน
"นี่อาจเหมือนเป็นเรื่องของเด็กสาวอ่อนต่อโลก
ซึ่งยอมทำทุกอย่างเพื่อหนีความจริง แต่ไม่ใช่เลย"
นี่มันอะไรกัน
"นี่คือเรื่องราว
ของนักเขียนที่เผชิญหน้ากับความกลัว
และตัดสินใจกำหนดเรื่องด้วยตัวเอง"
"จอมฝันร้ายนึกว่ากักขังเด็กคนนั้นไว้ได้
ในฝันร้ายสุดร้ายของเธอ
แต่แท้จริงแล้วเธอต่างหากที่กักเขาไว้"
ข้าไม่ได้เขียนไว้แบบนั้นนี่
"เขาตกยุคและไร้ประโยชน์
จนกลายร่างเป็นบ้านเก่าของตัวเอง"
"และก่อนจะจำศีลไปตราบนิรันดร์
เขาก็พบว่าฝันร้ายสุดร้ายของเขา กลับกลายเป็นจริงขึ้นมา"
"เขาถูกแทนที่"
"การมีอยู่ของเขาไร้ความหมาย"
"ประวัติศาสตร์จารึกว่า เขาเป็นภูตสะพรึงที่ไม่ได้เรื่องที่สุด"
"เขากลายเป็นเพียงความทรงจำ ของยุคเก่าอันเคยรุ่งเรือง"
สำเร็จ!
ข้าไม่ได้แต่งไว้แบบนี้
ช่วยด้วย!
โปรคุสเตสกำลังเปลี่ยนฝัน
ไม่นะ
แฟรงเกลดา
อย่ายุ่งกับนาง
นี่เป็นคำสั่งของโปรคุสเตส
ขอเถอะ ต้องพานางไปรักษา
แฟรงเกลดา กลับมา
บอกว่าอย่ายุ่ง
เกิดอะไรขึ้นกับข้า
ฟรังเกลดิต้า
แฟรงเกลดา นี่คือเรื่องของเจ้า ไม่ใช่เรื่องของเขา
เธออาจคิดว่าอยู่ลำพัง
ค่ำคืนทั้งหลายช่างเดียวดาย
แต่ในฝันร้ายนั้น
อย่าได้คาดเดาทุกสิ่ง
หยดหมึกจ้องมองมา
ดวงตาจดจารเธอไว้
ในเงามืดเธอเฝ้าอาศัย
ในกระดาษเราพบพาน
ไม่น่ากลัวอย่างที่หวั่น
สัมผัสสิ่งลี้ลับ
เมื่อเธออ่าน
หมึกล่องหนนี้
มีชีวิตโลดแล่นขึ้นมา
นักเขียนซึ่งเป็น…
ภูตสะพรึง
ลิ้นของเจ้าทำอะไรข้าไม่ได้แล้ว
คำของเจ้าแหลมคมนัก
แฟรงเกลดา
หลับไปเดี๋ยวนี้
ยกนี้ให้ชนะไปก่อน
แต่ข้าไม่ติดอยู่ตรงนี้คนเดียวหรอก
เราต้องหาทางออกให้ได้
ขอโทษนะ แฟรงเกลดา ข้าพลาดอีกแล้ว
เออร์เนวัล เออร์เนวัล เป็นอะไรไป
นี่เป็นแค่ฝันนะ นายบาดเจ็บในนี้ไม่ได้
ไม่ใช่ในนี้
ข้าได้แผลนี้ในวังก่อนจะมาหาเจ้า
อะไรนะ ไม่จริง
ไม่นะ
ฉันผิดเอง
ไม่ใช่ความผิดเจ้า เจ้าช่วยพ่อแม่ข้าไว้
นายเป็นคนเดียวที่มีความหมายต่อฉัน
เจ้าต้องหาทางออกไปจากที่นี่
เจ้าอยู่ได้แน่
เรื่องของเราเป็นเรื่องแรกที่ฉันเขียน
เพราะนาย ฉันจึงได้รู้จักที่นี่ ฉันฝันถึงภพนี้มาตลอด
เพราะนาย ฉันจึงได้รู้จักตัวเอง
เรื่องของเราจะไม่มีวันตาย เพราะเรื่องราวทั้งหลายเป็นอมตะ
นายอยู่ในนี้นะ
นี่ไม่ใช่ฝัน ตื่นสิ
ไม่!
ข้านึกว่านั่นเป็นฝันร้าย
ได้โปรด
ตื่นสิ เออร์เนวัล ฟื้นเถอะ
ยังไม่ตาย กลับมา
ยังมีพลังชีวิตอยู่ในตัวพวกเจ้า
ท่านหญิงโคโยเต้
ข้านึกแล้วว่าท่านคงไม่หักหลังเรา
ไม่จริง
ลูกแม่
ได้โปรด ท่านหญิงโคโยเต้
พอจะช่วยอะไรพวกเขาได้ไหม
ตอนนี้องค์ชายต้องบินไปตามลำพัง
ข้าทำอะไรไม่ได้แล้ว
ฝ่าพระบาททั้งสอง
ข้าไม่อาจทนอยู่อย่างไร้เกียรติเช่นนี้ได้
ขอได้โปรดลงโทษ
ให้ข้าได้ชดใช้ด้วยชีวิต
ไม่ มิเตลิตัส
แม้เจ้าจะแบกรับภาระใหญ่หลวง แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า
เจ้าก็เหมือนลูกของเราคนหนึ่ง
เราไม่รู้ว่าเซมุตส่งพวกคนทรยศไปที่ใด
แต่เราจะต้องเฝ้าระวัง ไม่ให้พวกนั้นสร้างความเสียหายมากกว่านี้
หาตัวพวกมันแล้วพากลับมา
ระวังด้วย มิเตลิตัส
นี่คือจุดเริ่มต้นของศึกใหญ่ระหว่างเผ่าทั้งเจ็ด
ข้าขอสาบานด้วยนามเจ้าชายเออร์เนวัล
ข้าจะไม่หยุดจนกว่าพวกคนทรยศจะพ่าย
ชาวเตโคเธีย
สู้เพื่อเจ้าชายภูตสะพรึง
ขอบคุณมากนะ ฟรังเกลดิต้า
ข้ารู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าต้องการ
แต่มนุษย์ทุกคนจะรู้จักเรื่องของเจ้า
กลับมาเถอะนะ
ข้ายัง
ไม่ตาย!
เจ้าอยู่ไหน
แฟรงเกลดา เจ้าอยู่ไหน
สวัสดี
ใครน่ะ
คิดว่าใครล่ะ
ไม่อยากเชื่อเลย นี่คือ…
ข้าคือ…
เจ้าคือความจริง
- และเรื่องแต่ง - เรายังอยู่
ตราบใดที่เจ้าเขียนเรื่องของเรา เราจะยังมีตัวตน
เออร์เนวัล ข้ารักเจ้า ข้ารักเจ้า
ข้าก็รักเจ้า แฟรงเกลดา
อยู่ในร่างนี้ก็ไม่ถือนะ
ตราบใดที่ได้อยู่กับเจ้าชั่วนิรันดร์
เดี๋ยว อยู่ยังไง
นิรันดร์แบบนี้น่ะเหรอ
นั่นก็แล้วแต่เจ้า
แล้วแต่ฉันเหรอ
ผ่านมาขนาดนี้แล้วยังจะขึ้นกับฉันอีกเหรอ
เจ้าคือผู้เขียน
ผู้เขียนเรื่องขมน่ะสิ
คิดอย่างนั้นจริงรึ
ใช่สิ
แต่ความเศร้าก็ยังมีหลากหลายสีสัน
ผู้เขียนร้อยคนอาจเขียนถึงเรื่องเดียวกัน
กลายมาเป็นเรื่องที่ต่างกันร้อยเรื่อง
เรื่องของเจ้าจบอย่างนี้หรือเปล่า แฟรงเกลดา
ฉันไม่ยอมให้เรื่องของเราจบแบบนี้
ฉันไม่สนว่าสถานการณ์จะขมขื่นแค่ไหน
หรือดวงวิญญาณถูกกังขังมานานเพียงใด
เพราะฉันคือเจ้าชะตาตนเอง
ฉันคือผู้ลิขิตชีวิตตัวเอง
เขียนข้าขึ้นมา
ใช้ชีวิตกันอีกครั้งเถอะ
ได้
"นี่คือเรื่องราวของสองภพที่แตกต่างกันที่สุด
จนดูอย่างไรก็ไม่คล้ายกันเลยแม้แต่น้อย"
"สองภพที่ไม่มีอยู่จริงด้วยซ้ำ หากเป็นคนที่สมองด้านชา"
"สองภพที่จะมองเห็นได้ หากเป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์
และใช้สัญชาตญาณนำทาง"
(ฉันคือแฟรงเกลดา)
ทั้งสองภพนั้นมีอยู่จริง
และเชื่อมกันผ่านปลายปากกาของฉัน
จิตวิญญาณฉันคือหยดหมึก
และตราบใดที่ยังเขียน
ฉันก็จะมีชีวิตไปตลอดกาล
เชื่อมถ้อยคำ
เรียงร้อยดั่งใยแมงมุม
นั่นคือชีวิตที่ถักร้อยไว้
รอยจูบและน้ำตา
คืนชีพมาในนิทานของเรา
เราเชื่อมั่นในหยดหมึก
ต้องการอะไรกันเล่า
ชื่อเสียงชั่วคราว
หรืออยากเอาใจ
อยากเป็นคนพิเศษ
จิตวิญญาณคือหยดหมึก
อย่าลืม เขียนเพื่อตัวเองเท่านั้น
จิตวิญญาณคือหยดหมึก
ระวังอย่าหลงติดกับดัก
ในหน้ากระดาษไม่มีวันตาย
แต่กลายเป็นความหวัง
ผู้พิทักษ์ดวงวิญญาณที่หลงทาง
ต้องการอะไรกันเล่า
ชื่อเสียงชั่วคราว
หรืออยากเอาใจ
อยากเป็นคนพิเศษ
จิตวิญญาณคือหยดหมึก
อย่าลืม เขียนเพื่อตัวเองเท่านั้น
โอ จิตวิญญาณคือหยดหมึก
ระวังอย่าหลงติดกับดัก
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม