Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[stukot przedmiotów]
[szum urządzenia]
[cichy gwar rozmów]
[barista] Dziękuję.
[wycie syren w oddali]
[syreny zbliżają się, potem oddalają]
[rytmiczna muzyka elektroniczna pełna napięcia]
Tu Vinny. Mahmoudi właśnie wyszedł.
Czekajcie.
[Vinny] Cel w ruchu.
Przechodzi przez ulicę.
[grzmot]
- Pojedzie metrem. - Pójdę za nim.
[mężczyzna] Nie szarżuj, Walid. Mamy go śledzić.
[Walid] Bez obaw.
[Walid] Cel wyszedł. Wykiwał mnie.
Co ten skurwiel knuje?
Wracaj, Walid. Wsiada do taksówki. Wracaj!
Cel wsiadł do taksówki, czarnego mercedesa.
Numer rejestracyjny: Bravo, Sierra, 556, Delta, Alpha.
Powtarzam: czarny mercedes. Bravo, Sierra, 556, Delta, Alpha.
[warkot silnika]
[Vinny] Wchodzisz, Sami. Ulica d’Angers.
[klakson]
- Uwaga! - [klakson]
[Vinny] Jedziemy ulicą Fraternité.
Sami, tu Antoine. Dokąd?
[Sami] Jedzie do was. Zaraz go zobaczycie.
[rytmiczny beat zanika, muzyka budująca napięcie]
Wjeżdżamy na bulwar Séruriera.
- Czekajcie. Jedziemy za nim. - [Antoine] Przyjąłem.
Tu Vinny. Stoimy w korku, ulica de Mouzaïa.
[kobieta] Stoimy na czerwonym na Séruriera.
Sukinsyn. Zawraca!
Hanna, teraz ty. Antoine, minie cię.
- Zawrócił. - [Hanna] Dobra, mam go.
Nie wierzę.
[rytmiczny beat powraca]
- [Sami] Widzicie go, Antoine? - [Antoine] Minął nas. Jedziemy za nim.
- [klakson] - Ruchy!
[krótka syrena]
[Walid] Przyspiesz.
- [Sami] Vinny, gdzie jesteście? - [Vinny] Jedziemy do ciebie.
[Hanna] Skręcił w prawo. Gdzie jesteś, Antoine?
[Antoine] Widziałem. Zaraz będziemy obok.
[Hanna] Uwaga, ślepy zaułek. Zawraca.
Wyjeżdża. Nie wysiadł.
[Sami] Antoine, Richard, gdzie jesteście?
Zobaczył nas. Jest na bulwarze d’Indochine.
- Wycofać się. Jest mój. - [Antoine] Przyjąłem.
[Hanna] Skręcił w Périgueux. Sami, twoja kolej.
[Sami] Dobra.
- Gdzie jesteś, Vinny? - Na rogu Belleville-Pixérécourt.
[Sami] Hanna, teraz ty.
[klaksony]
[Hanna] Zawracam. Widzę go. Jedzie ulicą Plâtrières.
[Sami] Przejmę go na skrzyżowaniu. Gdzie jesteś, Vinny?
[Vinny] Nadal w korku. Kurwa!
[muzyka cichnie]
[pod nosem] Co on wyprawia?
[złowieszcza muzyka]
Sukin…
- Wysiadł. Gdzie jesteście? - [Hanna] Co teraz, Sami?
[Sami] Odjedzie motocyklem. Zgubimy go na kładce.
Hanna, za nim.
[Hanna krzyczy]
[muzyka zagłusza dźwięki sceny]
[muzyka ciszej]
[dźwięki sceny stłumione]
Antoine!
[dźwięki sceny znów wyraźne]
[muzyka pełna napięcia]
[klakson]
- [duszna, tajemnicza muzyka] - [dźwięki sceny przycichają]
[dźwięki sceny powracają]
[krzyki przechodniów]
[muzyka cichnie]
[obroty silnika maleją]
[niewyraźny gwar przechodniów]
Jak się nazywasz?
- Antoine. - A dalej?
Antoine i tyle.
Dlaczego mnie śledzisz?
Dobrze wiesz.
[złowieszcze tony]
Nawet nie próbuj.
Za dużo świadków.
[Mahmoudi] Do zobaczenia.
[tajemnicza muzyka]
[muzyka cichnie]
GROŹNY I UZBROJONY
Za brygadę antyterrorystyczną, Hannę i Antoine’a,
i za ten spektakularny pościg.
I Walida, który dał się podejść jak żółtodziób.
- [śmiechy] - Ale cię załatwił.
[chichocze] Unikanie wykrycia to podstawy w akademii.
O ile się ją ukończyło.
- [śmiechy] - Co nie, Walid? Wady starego systemu.
[cmoka]
Po 15 latach zapieprzu w Legii Cudzoziemskiej
każdemu zaczęłoby się mieszać we łbie.
[Walid] Nie wytrzymalibyście tam trzech dni.
- Zwłaszcza ty, z tym twoim wąsikiem. - [chichoty]
Co zrobimy z Mahmoudim?
Musimy czekać, aż znów się pojawi.
[cmoka] Teraz się pewnie przyczai.
Informator coś mówił?
Nie, zniknął.
[cmoka]
Zaczynamy od nowa.
Trzeba było go złapać przed barem.
Mieliśmy go tylko śledzić i znaleźć jego wspólników.
Nic na niego nie mieliśmy.
[pukanie]
Właśnie dostałem baty od dyrektora generalnego.
Ale i tak się napiję.
Pewnie się domyślacie,
że góra nie była zachwycona przebiegiem akcji.
- [Vinny] To znaczy? - Dzięki.
Powiedzmy, że prefektowi i sztywniakom z ministerstwa
nie spodobało się wasze motocyklowe rodeo.
[Vinny] Naprawdę?
Przeczytałeś ostatnią notatkę służbową?
[Vinny cicho prycha]
[szef] Zakaz nadużywania siły. Za dużo wypadków.
Zdołałem jakoś przekonać IGPN,
żeby nie wszczynali postępowania po tym,
jak kilku durnych kierowców uznało, że stwarzaliście zagrożenie.
Następnym razem wam nie pomogę.
[Vinny] Zagrożenie?
No to możemy się pożegnać z naszą groszową premią.
[śmiechy]
Pracujecie dla pieniędzy? Nie.
[Richard] Dla chwały.
- [szef] Chwały? - Trochę tak.
Hm.
Chwała jest słońcem umarłych.
A z martwego gliny nie ma pożytku.
[enigmatyczna muzyka]
- Jesteś cała, Hanna? - Tak, szefie. Dziękuję.
Najważniejsze, że nikomu nic nie jest.
Jutro też jest dzień.
[muzyka cichnie]
Dobranoc wszystkim.
[wszyscy] Dobranoc, szefie.
[parsknięcie]
[cicho parska]
[gwar rozmów]
[Hanna parska cichym śmiechem]
Jak ty to robisz? Liczysz kroki? Masz jakiś znak na ziemi?
- Co? - Nie wiem.
Zawsze łapiesz mnie tu za rękę. To jakaś strefa bezpieczeństwa?
- Ty mi je dajesz. - [śmieje się]
Dzisiaj u mnie?
Podwiozę cię.
Nie idź tam, proszę.
Ostatni raz.
Obiecałem Marcusowi. Nie mam wyboru.
Któregoś dnia wpadniesz po uszy.
Wszystko stracisz.
Muszę iść.
[złowieszcza muzyka]
- [szczekanie i warkot psów] - [skandujące okrzyki]
[muzyka cichnie]
[mężczyzna] Panowie, słuchajcie!
Nie plujemy, nie gryziemy, nie celujemy w oczy.
Nie bijemy poniżej pasa.
Brak limitu czasowego.
Zwycięży ten, który dłużej ustoi.
Niech wygra najlepszy.
[okrzyki widzów]
Wstawaj!
[stękają]
[dudniąca, ponura muzyka]
[dyszy]
[muzyka narasta, częściowo zagłusza odgłosy sceny]
[Antoine krzyczy]
[Antoine dyszy]
[oddech słychać jak z oddali]
[nadal ponura muzyka]
[zbliżające się kroki]
[sędzia] Twoja kasa.
[Antoine] Dzięki.
Mam dla ciebie kolejną walkę, jeśli zechcesz.
Z jakimś zakapiorem z Aubervilliers. Chyba coś do ciebie ma.
Kończę z tym, Marcus.
Pięć razy więcej niż dzisiaj. Przemyśl sprawę.
Już przemyślałem.
[zgrzyt suwaka]
[niepokojąca muzyka]
[atmosferyczna muzyka elektroniczna]
[pisk opon]
[muzyka zagłusza odgłosy sceny]
[dyszy]
[szczekanie psów]
[muzyka stopniowo zanika]
Trzy złamane żebra, zmiażdżona klatka piersiowa
i przebite lewe płuco u Ibrahima Bouchouariego.
Dylan Malouda ma złamaną szczękę i lewe przedramię.
Saïd Nguyen doznał urazu głowy
i licznych złamań kości twarzy,
skutkujących 24-godzinną śpiączką.
To miała być samoobrona?
Raczej zemsta.
Nie mówiąc już o tym, że wziął pan udział w nielegalnej walce
u swojego kumpla, Marcusa Reinharta.
Przyzna pan, że to nie licuje
z zasadami policyjnej etyki zawodowej.
Od dawna trenuje pan sztuki walki?
Od dziesiątego roku życia.
Nie uczono pana, że w walce najważniejsza jest samokontrola?
Czego pani chce?
Wywołać u mnie poczucie winy?
To oni mnie zaatakowali. Nic nie zrobiłem.
Chcę, żeby pan zrozumiał,
że trudno mi będzie utrzymać pana w brygadzie.
Biorąc pod uwagę pańską historię i oceny przełożonych,
mogę co najwyżej zapobiec pańskiemu zawieszeniu.
I przenieść pana do spokojniejszego wydziału.
Mniej pracy w terenie.
W jednostce w Bobigny brakuje ludzi. Chętnie pana przyjmą.
W Bobigny?
Tak. Przykro mi.
I na jaką cholerę była ci ta walka?
O co ci chodzi?
Chcesz skopać każdą szuję, która ma z nami na pieńku?
Twoja matka straciła już syna.
Ma stracić kolejnego?
[szef wzdycha]
Znam szefa komisariatu w Bobigny.
Oleje górę i przydzieli cię do wydziału ds. zwalczania przestępczości.
Będziesz robił to, co zawsze.
Nie posadzą cię do papierkowej roboty.
Kilka lat i tu wrócisz, daję ci słowo.
Wiem, co sobie myślisz.
Gliny przegrywają.
Bandziory się cieszą.
Świat nie ma sensu.
[drzwi otwierają się]
Wychodzę. Powodzenia.
Wszyscy już wiemy.
Chodź się napić.
Daj spokój, Sami.
Ej, patrz. Która godzina? Za pięć?
- Tak. - Czyli jeszcze ci rozkazuję.
Chodź. Pozostali już czekają.
Chodź.
[gwar baru]
[piosenka Une belle histoire Michela Fugaina z głośników]
- [Walid i Hanna] Czekajcie! - [Vinny] Hej!
[radosne okrzyki]
- Co ci zamówić? - Coca colę.
[Antoine] Wszystko gra?
[piosenka prawie zagłusza dźwięki sceny]
[wszyscy skandują] Antoine! Antoine!
[wszyscy śpiewają pieśń pożegnalną Le chant des adieux]
[melancholijna muzyka]
[dźwięki sceny przycichają]
Z tamtą walką to aktualne?
[okrzyki widzów]
[wiwaty]
[dyszy]
[złowieszcza muzyka]
[muzyka zagłusza dźwięki sceny]
[szmer automatu]
[muzyka ciszej]
Gdzie on jest?
[wzdycha] Jeszcze go zszywają.
Bardzo z nim źle?
Jest w strzępach.
[szef wzdycha]
Przywiózł go i nas wezwał.
Antoine poprosił go o walkę z grubą rybą z Aubervilliers.
Dilerem, który chciał pobić glinę.
No i się zesrało.
To znaczy?
Antoine dał mu się zbić na miazgę.
Wzięliście od niego zeznania?
Jeszcze nie.
No dobra.
Zabierzcie, kogo trzeba,
i znajdźcie mi gościa, który skopał Antoine’a.
I wszystkich świadków.
- To się nie może wydać. - Tak jest.
Ja zajmę się nim. Hanna, zostań z Antoine’em.
- [skrzypienie drzwi] - Dobrze.
[trzaśnięcie drzwi]
[niepokojąca muzyka]
[wzdycha]
[Hanna] Antoine! Antoine!
[krzyczy] Odezwij się, kurwa!
Co ty wyprawiasz?
[emocjonalna muzyka fortepianowa zagłusza dźwięki sceny]
[muzyka cichnie]
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ…
[muzyka klubowa]
Mógłbyś odbierać moje telefony.
- Wolę nie ruszać teraz komórki. - A co? Masz kłopoty?
Jak każdy glina.
- Jeszcze jedną whisky. - [barmanka] Robi się.
- Podwójną? - [Vinny] Tak.
- Dla ciebie też, Walid? - Nie, mam dość.
Dawno nie widziałam Richarda. Jest z wami?
Nie.
[kobieta] Dwa razy mojito.
[barmanka] Już podaję!
Poproszę kartę.
- Proszę. - Sacha? Jeszcze raz to samo.
Szybko ci poszło.
Zwolnij trochę. Jutro mamy operację.
Mam to w dupie.
Dotąd zawsze byliśmy górą.
Wal się, Walid.
Będzie dobrze.
Zaufaj mi.
Odwiozę cię. Jesteś zalany.
Odwal się!
Możesz ssać sobie fiuta Samiego, ale ja mam już dość.
Idź. Daj mi spokój.
Co się stało, Vinny? Powiedz.
Powiedz coś.
- Nie. Daj mi jeszcze… - Dość już wypiłeś.
[muzyka klubowa głośniej]
[muzyka z oddali]
Dobranoc.
[muzyka cichnie]
[trzaśnięcie drzwi]
[otwarcie zamka]
[szmer rozkładanych lusterek]
[wzdycha]
[dźwięk odblokowania telefonu]
Antoine Cerda. Zostaw wiadomość.
Antoine, to ja.
Wybacz, że dzwonię tak późno.
Ale to ważne. Musimy się spotkać.
Zjebaliśmy coś. To nie rozmowa na…
[wibracje telefonu]
Tak?
Cześć, Antoine. Tu Sami.
Zastrzelili Vinny’ego.
Nie chciałem, żebyś dowiedział się z wiadomości.
Jak to się stało?
Jakiś gnój przyczaił się na niego na parkingu.
Wszyscy go szukają.
Gdybyś chciał przyjść na pogrzeb…
to wiesz gdzie.
Na razie.
[posępna muzyka]
[pociąga nosem]
[Vinny] Antoine, to ja.
Wybacz, że dzwonię tak późno.
Ale to ważne. Musimy się spotkać.
Zjebaliśmy coś. To nie rozmowa na…
[huk wystrzału na nagraniu]
[nadal posępna muzyka]
[muzyka cichnie]
KOMISARIAT POLICJI W BOBIGNY
[niewyraźne rozmowy]
[Antoine] Siema, Titus.
[Titus] Słyszałeś o tym glinie?
[Antoine] Pracowałem z nim.
- Kumplowaliście się? - Wszyscy byliśmy przyjaciółmi.
[Titus] Skurwysyny.
Zabić gliniarza z zimną krwią? W środku nocy?
Co to mogło być? Jakieś porachunki? Zemsta?
[Antoine] Nie mam pojęcia.
[mężczyzna] Antoine!
Czeka na ciebie jakaś kobieta. Mówi, że to ważne.
- Mówiła, jak się nazywa? - Esteves.
Pracowałeś z jej mężem.
[duszna muzyka pełna napięcia]
- [Antoine] Widzimy się na parkingu. - [Titus] Dobra.
- [syrena policyjna w oddali] - [muzyka cichnie]
[Antoine] Sofia?
Richard zaginął.
[niepokojąca muzyka]
Jak to zaginął?
Spędził miesiąc w klinice Barbanes.
Osiem dni temu zadzwoniła do mnie dyrektorka.
Richard uciekł z pokoju. Zniknął.
Po wczorajszej nocy boję się, że coś mu się stało.
Co robił w Barbanes?
Po twoim odejściu wszystko się zmieniło.
- [krótki sygnał syreną] - Hanna przeszła do narkotykowego.
Sami zamknął się w sobie.
Vinny po rozwodzie zaczął przesiadywać w barach.
A Richard z nim.
[płaczliwie] Nie odzywa się od ośmiu dni.
- Zgłosiłaś zaginięcie? - Pierwszego dnia.
Dałam policji jego zdjęcie. Powiedzieli, że się tym zajmą.
Jestem pewna, że dzieje się coś strasznego.
[złowieszcza muzyka]
Rano przyszło do mnie kilku kryminalnych.
Wypytywali o Richarda.
Przeszukali cały dom.
Niczego nie znaleźli i wyszli bez żadnych wyjaśnień.
Kto to był?
Jakaś kobieta.
Mam do niej zadzwonić, jeśli Richard się odezwie.
[pociąga nosem]
Cécile Wagner. Ich nowa szefowa.
Co na to Sami? Dzwoniłaś do niego?
Kilka razy. Nie odbiera.
Dobra.
Zobaczę, co da się zrobić.
Ale niczego nie obiecuję.
[zbliżający się samochód]
Proszę.
Muszę iść. Przepraszam.
[muzyka intensywniej]
[muzyka cichnie]
[piknięcie radia]
[mężczyzna] Centrala do TNZ. Znaleziono ciało w okolicach Abreuvoir.
To chyba ktoś z naszych. Już na was czekają.
[Titus] Już jedziemy.
[niepokojąca muzyka]
[muzyka cichnie]
- [policjant] Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Dziękujemy za pośpiech. - Kryminalni poinformowani?
Mieli problemy z autem, ale już jadą.
- Co z ciałem? - [policjant] Strzelili mu w głowę.
Znalazł go jeden z robotników.
[niepokojąca muzyka powraca]
[nadal ta sama muzyka]
KLINIKA POLICYJNA BARBANES
[muzyka cichnie]
[niewyraźne rozmowy]
[kobieta] Kapitan Cerda?
Doktor Claire Budzinski. Jestem ordynatorem psychiatrii.
- Dzwonił pan do mnie. - Dobry wieczór.
Richard Esteves był moim pacjentem. Wie pan, że nie mogę niczego ujawnić.
Tajemnica lekarska.
Rozumiem, ale to, że uciekł z placówki, za którą pani odpowiada,
chyba pozwoli pani nagiąć zasady.
[wzdycha]
[Antoine] Co dolegało Richardowi?
[Claire] Cierpiał na zespół Capgrasa.
Miał paranoję.
[Antoine] Policja przeszukała jego pokój?
[Claire] I to nie byle kto. Wydział kryminalny.
[Antoine] Znaleźli coś?
Richard miał tu tylko dresy na zmianę i kosmetyki.
To tutaj.
Rozmawiał tu z kimś poza panią?
Nie.
Czasem widywałam go tylko
z Victorem Garnierem, pacjentem z pokoju obok.
Gdzie go znajdę?
O tej porze? Pewnie na ławce nad rzeką, jak każdego wieczoru.
- Dlaczego tu trafił? - Stracił w wypadku żonę i córkę.
To on prowadził.
[duszna, ponura muzyka]
[ćwierkanie ptaków]
[Antoine] Victor Garnier?
Czego od niego chcesz?
Chcę porozmawiać o Richardzie Estevesie. Możemy?
Powiedziałem już wszystko dupkom z kryminalnego.
Coś za jeden?
Antoine Cerda. Wydział ds. zwalczania przestępczości.
- Ale wcześniej pracowałem z Richardem. - No tak, wylali cię. Wiem.
Znam twoją sytuację.
Co chcesz wiedzieć?
Czy coś panu powiedział.
Chyba tylko z panem tu rozmawiał.
Rozmawiał?
Za dużo powiedziane.
Twój kumpel miał świra. Gadał głupoty.
To znaczy?
Głupoty i tyle.
Mówił, że zadarł z jakąś szychą z półświatka,
członkiem międzynarodowej organizacji.
I że chcą zabić jego i jego rodzinę.
Jego zespół miał zawalić jakąś tajną operację,
a przełożeni zostawili ich samych.
Pieprzenie paranoika.
Dlatego się tu ukrywał.
Nie mówił, co to była za operacja?
Nie.
Tylko tyle, że coś zjebali i wszyscy za to zapłacą.
- Kogo miał na myśli? - Cóż, przyjacielu…
Nie czytam w myślach.
Sam go spytaj, gdy go znajdziesz.
Choć podejrzewam,
że dynda już z jakiegoś drzewa
albo siedzi gdzieś z lufą w ustach i zaraz odstrzeli sobie łeb.
Wszyscy tak kończą.
A ten typ, który mu groził…
Richard podał nazwisko?
Mówił tylko, że to ważni ludzie
i jeśli to wypłynie,
to oberwie się wszystkim.
Nie wie pan, gdzie może być?
Zostawił jakąś wskazówkę? Coś pomocnego?
Niby co?
Mówiłem ci, że to świr.
Nie jest już dawnym Richardem.
Słucham?
Byłem jego przełożonym w policji sądowej 15 lat temu.
Przez pięć lat, zanim przeszedł do antyterrorystów.
Masz papierosa?
Nie, nie palę.
Nowe pokolenie gliniarzy.
Nie palą ani nie piją. [głośno wypuszcza powietrze]
Uprawiasz chociaż seks?
[śmieje się]
[warkot silnika]
Richard cię lubił.
Często o tobie mówił.
O tym, jak cię załatwili.
Chcesz mojej rady?
Nie szukaj go.
Czemu pan tak mówi?
Po prostu.
Jeśli mówił prawdę,
skończysz tutaj albo na cmentarzu i nikt cię już nie wysłucha.
No dobra.
Jeśli lubisz kłopoty,
weź to i zadzwoń pod ten numer.
Richard kazał mi to zrobić, gdyby coś mu się stało.
Nikomu o tym nie mówiłem. Jesteś zdany na siebie.
Wyglądasz na porządnego.
Dziękuję.
Nie ma za co.
[silnik gaśnie]
Co tu robisz?
[Antoine] Musimy pogadać.
[Hanna] O czym?
Nie widziałam cię przez pół roku, dupku.
Nie przyszedłeś nawet na pogrzeby kumpli.
[Antoine] Wiem, przepraszam. Nie chodziło o ciebie.
Miło to słyszeć.
Czego chcesz?
[zgrzyt zapalniczki]
- Musisz coś dla mnie zrobić. - [prycha]
- Masz wtyki w wydziale identyfikacji? - A co?
Jeden facet z Barbanes dał mi numer.
Nie wiem czyj. Próbowałem się dodzwonić.
- Muszę poznać właściciela. - Barbanes?
[Antoine] Richard spędził tam miesiąc.
Zostawił kumplowi numer na wypadek problemów.
Nie wiem, co zrobiliście ani co się stało.
- Ale jest źle. - Nie wiem. Przeniosłam się.
- Idź spytać Samiego. - Sami gdzieś zniknął.
Trudno.
Balestra mówi, że to dawne dzieje i mam się nie mieszać.
Nie wiem, co się dzieje. Nie rozumiem.
Ale niektórzy zrobili się nerwowi.
Na przykład kto?
Wagner i jej ludzie.
Co to ma znaczyć?
Że to ich sprawka?
Nie pierdol.
Weź ten numer.
Dowiedz się, kto to, a dam ci spokój.
Dupek z ciebie.
Dzięki.
- [szczekanie psów] - [dzwonek do drzwi]
[Antoine] Wymieniał jakieś nazwiska?
W rozmowach z tobą albo z innymi.
- Znasz go. Nie był zbyt wylewny. - To ważne, Sofia.
Richard się w coś wplątał. Dlatego się ukrywa.
Czemu tak sądzisz?
Kryminalni powiedzieli ci, czego tu szukali?
[Sofia] Nie.
[duszna, niepokojąca muzyka]
Czy w Richardzie zmieniło się coś poza jego zachowaniem?
Na przykład jego styl życia?
Przynosił do domu więcej gotówki? Więcej wydawał?
Nie, ale kupował więcej alkoholu.
A w kieszeniach nosił kokę.
Dobra.
Cóż…
Jeśli przypomnisz sobie
jakieś nazwisko, adres, cokolwiek pomocnego,
zadzwoń do mnie z tego telefonu.
Twój jest na podsłuchu.
A gdybyś czegoś potrzebowała, możesz na mnie liczyć.
Dziękuję.
Myślisz, że coś mu się stało?
Nie wiem.
Nie mam pojęcia.
[melancholijna muzyka]
Spokojnie, Cerda. Wydział kryminalny.
Pani Wagner jest w aucie. Chce pogadać.
Dobra.
[niepokojąca muzyka]
Kapitanie Cerda.
Chcę zamknąć tę sprawę raz na zawsze.
Wiem, że przyjaźnił się pan z kapitanem Estevesem.
Że byliście kolegami z brygady.
Rozumiem pańskie obawy. Szanuję je.
Ale proszę, żeby przestał pan go szukać.
Proszę się skupić na swojej pracy,
na utrzymywaniu prawa i porządku i strzeżeniu ulic.
Richard to mój przyjaciel.
Robię to dla jego żony.
Przyjaciel?
Ten, z którym nie rozmawiał pan od odejścia z brygady?
Doprawdy?
[przejmująca muzyka]
Sami zajmiemy się obawami i bólem pani Esteves.
Pan niech się zajmie swoimi sprawami.
Proszę myśleć o przyszłości.
Nie widzę pana w roli sklepowego ochroniarza.
Grozi mi pani?
Nie. Mówię panu, co się dzieje z niepokornymi.
To wszystko. Dziękuję, kapitanie.
[ciężko wzdycha]
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
[muzyka cichnie]
[telefon dzwoni]
Halo?
[Hanna] Mam informacje.
- Mów, słucham. - Nie przez telefon. Jestem w siedzibie.
[Hanna] To numer Kristiny Dankevej, pracownicy seksualnej.
Mieszka w okolicy Bir-Hakeim.
Była aresztowana za przestępstwa narkotykowe.
- Wiedziałaś? - O czym?
O Richardzie i o niej.
Nie.
Odeszłam, gdy grupa zaczynała się sypać.
To znaczy?
Sami nie mógł się pogodzić z twoim niesprawiedliwym przeniesieniem.
Zaczęło mu odbijać. Wciągał innych w szemrane akcje.
Na przykład?
Słyszałeś kiedyś o SGŚ?
O Specjalnej Grupie Śledczej? Tak.
Nie istnieje od dwóch lat. Co ma do tego Sami?
Po twoim odejściu wznowili jej działanie. Sami nią dowodził.
Przy wsparciu tych, co cię wylali.
A inni poszli za nim?
Wiesz, że Sami ma dar przekonywania.
Zachęcił ich też dodatek za pracę w niebezpiecznych warunkach.
Ciebie nie?
Mówiłam ci. Nie chciałam mieć z tym nic wspólnego.
[szmer drukarki]
Kto jeszcze wie o SGŚ?
Tylko kilka osób. To ściśle tajne.
A ty skąd wiesz?
Wpadłam na Richarda w klubie Rex.
Nawalił się i wszystko mi wygadał.
Bez szczegółów.
Mówił tylko, że przegięli i za to zapłacą.
Co z nią zrobisz?
Odwiedzę ją i sprawdzę, co ma do powiedzenia.
Lepiej to zostaw.
Wagner prowadzi śledztwo.
[Antoine] Już z nią rozmawiałem. Ostrzegała, żebym się nie mieszał.
Ale ty lubisz kłopoty. To część twojego DNA.
[cicho parska]
Wybacz, mam tylko to.
I tak dziękuję.
Za co?
Za to.
[cichy śmiech]
Jesteś na mnie zła?
Milczałeś przez pół roku.
Nie odpisywałeś na moje wiadomości.
Jasne, że jestem zła.
Nie mogłem się pogodzić z degradacją.
[melancholijna muzyka]
Nikt nie miał ci nic za złe.
Tak, ale bałem się, że cię rozczarowałem.
Niby czym?
Miałam gdzieś to, gdzie pracujesz.
Co z tego, że posadziliby cię za biurkiem?
Nie odsłuchałeś moich wiadomości.
Odsłuchałem. Ale…
Ale co?
[muzyka głośniej]
[nadal muzyka]
[muzyka cichnie]
[pocałunek]
[świergot ptaków za oknem]
[Hanna szeptem] Muszę iść.
„Niech wiedzą, że odnalazłam drogę w chaosie.
Odrodziłam się z cierpienia”.
Czyje to słowa?
Dana Fantego.
To prawda?
Tak.
To także twoja zasługa.
A ty?
Wciąż walczysz?
Dlaczego?
Zacząłem z powodu taty.
Bił mojego brata i mnie.
Mamę też.
Pewnego dnia wrócił do domu i…
był schlany w trupa.
Zaczął bić mamę.
Myślałem, że ją zabije.
Pobiłem go do nieprzytomności.
Uciekłem z domu. Miałem wtedy 17 lat.
Ojciec nie chciał mnie już widzieć.
Matka z nim została?
Tak, miała tylko jego.
Brat zginął w wypadku pół roku później.
Czemu nigdy mi o tym nie powiedziałeś?
Nie wiem.
Potrzebowałem czasu.
[Antoine szeptem] Kocham cię.
Naprawdę muszę już iść.
Zaraz wrócę.
[dzwonek do drzwi]
Kristina? Tu policja.
[dzwonek do drzwi]
Czego chcesz?
Przyjaźnię się z Richardem. Pogadajmy.
Mogę wejść?
- Wpuszczam tylko klientów. - To ważne.
[drzwi zamykają się]
[Antoine] Kiedy go ostatnio widziałaś?
Nie wiem.
Wiem, że jesteście w kontakcie.
Powiedz, gdzie go znaleźć. Grozi wam niebezpieczeństwo.
Nie jestem twoim wrogiem, Kristino.
Chcę go tylko znaleźć.
Nie wiem, gdzie jest.
Wpadł tu tylko w zeszłym tygodniu.
Mówił, gdzie się ukrywa?
Nie. Tylko tyle, że ma kłopoty.
Jakie?
Kłopoty i kropka.
Jak się poznaliście?
Znalazł moje ogłoszenie.
- Co robisz? - Podaj PIN.
[cicho parska]
Wolisz policyjne przeszukanie?
Podaj PIN.
3749.
[sygnał błędu]
Siedem… Cholera. 7349. Zapomniałam.
Kurwa.
Masz tu numer Richarda?
Tylko stary, nieaktualny.
- A jak… - On do mnie dzwoni.
- Z jakiego numeru? - Zmienia je.
Gdzie to było?
[Kristina] W klubie Rex.
Co to za kobiety?
Znajome.
Nazwiska?
Nie znam.
Nie pomagasz mi.
Nie pamiętam. Widziałam je tylko raz.
[złowieszcza muzyka]
Znasz ich?
Nie, wcześniej ich nie spotkałam.
Mogę?
Weź to.
Zadzwoń do mnie, gdyby Richard się odezwał.
To może ocalić mu życie.
Ma zadzwonić i się ze mną umówić.
Za 5000 euro podam ci czas i miejsce.
[muzyka cichnie]
Tu Hanna. Zostaw wiadomość.
[piknięcie]
Hanna, tu Antoine.
Wysłałem ci zdjęcie.
Dowiesz się, kim są te dziewczyny i facet obok Mahmoudiego?
Dzięki.
Odpuść, Antoine.
To sprowadzi same kłopoty.
Już to słyszałem.
[klakson pociągu]
[głośny ryk silnika]
Spokojnie, Richard. Jesteśmy sami.
[ironicznie] Masz rację. Muszę wyluzować.
Tak.
- Dokąd jedziemy? - Do mieszkania w Saint-Mandé.
Przestań. Lepszego nie znalazłem.
Dlaczego nie mogę wrócić do domu?
- [krzyczy] Dlaczego? - Nie drzyj się!
Spytaj tej swojej dziwki!
Nie byłoby nas tu, gdyby siedziała cicho!
[obroty silnika wzrastają]
Kto u niej był?
Antoine. Szuka cię.
Po co Cerda się w to miesza? Nie ma z tym nic wspólnego.
Nie wiem. Spytaj go, gdy się spotkacie.
Posłuchaj, Richard.
Ukryjesz się tam, gdzie cię zawiozę.
Ej! To ważne.
Wytrzymasz, aż wszystko załatwię.
[cicho] Gnoje są coraz bliżej.
[złowieszcza muzyka]
Czuję to.
[nadal muzyka]
[niewyraźne komunikaty radiowe w oddali]
[zamek pika]
[muzyka cichnie]
[Sami] Co tu robisz?
Musimy porozmawiać.
- Tak? - Tak.
Chcesz wrócić?
- Mamy dwa wolne miejsca. - Trzy, licząc Richarda.
Nie ma dowodu na to, że zginął.
Co się stało, Sami?
Nie wiem, o czym mówisz.
Dwóch martwych, jeden zaginiony.
To oczywiste.
Pogadaj ze śledczymi.
Chcę to usłyszeć od ciebie.
Richard nie wpadł w paranoję z dnia na dzień. Coś się wydarzyło.
A ty na pewno coś wiesz.
[Sami] Wiesz, ilu gliniarzy zabija się każdego roku?
Jeden tygodniowo.
Wcale nie muszą być nieuczciwi czy dostać świra.
Wiesz, czemu to robią?
Bo mają dość.
Mają dość bycia opluwanymi przez ludzi, których mają chronić.
Z Richardem też tak było.
Gdzie byłeś, gdy mu odbiło?
Hm? Gdy każdego ranka szukał w swoim biurze podsłuchów?
Gdy co tydzień zmieniał telefony?
Gdy uznał, że ktoś go śledzi, i narażał przez to innych?
Gdzie byłeś?
Bo ja byłem przy nim.
- Wysłałem go na leczenie. - Przestań.
Richarda nic nie ruszało.
- Coś go sprowokowało. - Mówisz?
Nic o tym nie wiem.
Wszędzie huczy od plotek. Nie pierdol.
Olej plotki i pilnuj własnego nosa. Posłuchaj starego przyjaciela.
Nie spytam, co robiłeś w klubie z Mahmoudim i dziwkami.
Lepiej nie.
Słyszałeś o SGŚ?
A powinienem?
Jak sobie chcesz.
Pozdrów ode mnie Hannę.
Ponoć znów się spotykacie. Słyszałem plotki.
Nie mów o Hannie, Sami.
[niewyraźne rozmowy]
[wibracje telefonu]
Halo?
[Kristina] Dzwonił Richard. Mam czas i miejsce spotkania.
[niepokojąca muzyka]
Masz moją kasę?
Przyniosę ci ją.
O 23 na parkingu w Clignancourt. Na górze.
[sygnał końca połączenia]
[nadal niepokojąca muzyka]
[syrena zbliża się, potem oddala]
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
PIWNICA
MAGAZYN DOWODÓW RZECZOWYCH
[pikanie]
[pisk opon]
[nadal niepokojąca muzyka]
[pisk opon]
[muzyka cichnie]
- Gdzie forsa? - Tutaj.
[pisk opon]
Gdzie Richard?
Już jedzie. Daj forsę.
Gdy zobaczę Richarda. Gdzie on jest?
[pisk opon]
Nie bądź dupkiem. Daj…
- Ej! Ej! - [warkot silnika]
[Kristina krzyczy]
- [pisk opon] - [ryk silnika]
- [huki wystrzałów] - [dyszy]
[dyszy]
[brzęk szkła]
[Wagner] Dlaczego mnie pan nie posłuchał?
Oszczędziłby pan sobie aresztu i postępowania dyscyplinarnego,
które jesteśmy zmuszeni wszcząć.
Przyczynił się pan do śmierci prostytutki.
Nikogo to nie obchodzi,
ale tylko ona mogła nas doprowadzić do Richarda Estevesa.
[szelest papieru]
Łuski znalezione na parkingu w Clignancourt
są takie same jak te znalezione w miejscach,
w których zamordowano kapitana Segurę i majora Jabrane’a.
Nasi technicy dowiedli już, że pochodzą z tej samej broni.
Półautomatycznego pistoletu SIG-Sauer SP 2022,
zarejestrowanego w naszym systemie jako broń należąca do Richarda Estevesa.
Richard nie zabiłby gliniarza. To nie ma sensu.
[cicho parska]
Sensu?
Piętnaście lat pracy nauczyło mnie, że ludzie się nim nie kierują.
[duszna, niepokojąca muzyka]
Jak udało się panu dotrzeć do Kristiny Dankevej?
Dostałem jej numer od sąsiada Richarda.
- Doprawdy? - Tak.
I zachował to pan dla siebie?
Szkoda.
Gdyby postąpił pan inaczej, nie miałby jej pan na sumieniu.
Wie pan jeszcze o czymś, o czym my nie wiemy, kapitanie?
Co miałbym wiedzieć?
To poważna sprawa.
Nie trafiłeś za kratki,
bo wywołałoby to skandal na bezprecedensową skalę.
Glina zabija kolegów.
Wyobraź sobie tylko, co zrobiłyby z tym media.
Prokurator i prefekt są gotowi przymknąć oko na twoje działania.
Ale mamy cię zawiesić.
Do odwołania.
Aż złapią Richarda i sprawa przycichnie.
Musisz oddać odznakę i broń.
Chyba nie muszę mówić, że wymagamy pańskiej dyskrecji.
Zwróci pan też 5000 euro, które pożyczył pan sobie z magazynu.
I to natychmiast.
Przykro mi.
[drzwi otwierają się i zamykają]
[wzdycha]
[muzyka cichnie]
- I co? - Zawiesili mnie.
- [Titus] Na długo? - Nie wiem.
Aż wymyślą jakąś historyjkę, którą przykryją ten syf.
[Titus] Dranie. Co teraz zrobisz?
Muszę znaleźć Richarda przed nimi.
[Titus] Już raz oberwałeś. Następnym razem ci nie odpuszczą.
Na twoim miejscu bym nie podskakiwał.
Musisz być taki uparty?
To mój przyjaciel.
[piknięcie]
Pozdrów ode mnie Zoé. Uważaj na siebie.
[złowieszcza muzyka]
[odgłosy sceny niesłyszalne]
- [muzyka klubowa z głośników] - [gwar imprezowiczów]
Poproszę wódkę.
- Wódkę? - Tak.
- Z lodem? - Nie, dzięki.
- Nalałam od serca. - Dzięki.
Mogę pogadać z szefem?
- Z szefem? - Tak.
Ja nim jestem. Czego chcesz?
Należałem do antyterrorystów. Przyjaźniłem się z Vinnym Segurą.
Gliny już mnie o wszystko wypytały.
Pogadaj z nimi.
Mam robotę.
Co to za wąsacz obok Vinny’ego?
Wkurzasz mnie.
Przestań, bo wezwę ochronę.
Napij się, idź do domu albo potańcz.
Nie siedź tutaj, jasne?
Spadaj.
Daj jej spokój.
[Antoine] Zabieraj łapy.
[z rezygnacją] Kurwa, zaczyna się.
[ochroniarz] Spadaj!
[gwar imprezowiczów]
[wibracje telefonu]
Halo?
[Hanna] Wiem, kto siedzi obok Mahmoudiego.
To Serge Oswald, znany służbom przestępca.
Zebrałam wszystkie informacje. Chcesz je już teraz?
- [Antoine] Za godzinę u mnie? - Dobra.
Masz coś o Mahmoudim?
Nic. Żadnych kontaktów ani adresów.
Według Interpolu wciąż jest w Afryce Północnej.
Dobra. Na razie.
[pisk opon]
Chodź tu, sukinsynu. No już.
[brama skrzypi]
[brama zatrzaskuje się]
[drzwi przesuwne otwierają się]
[trzask drzwi samochodu]
[mężczyzna] Ruchy.
Na kolana. Już!
Już się spotkaliśmy, nie?
To ty ścigałeś mnie na motocyklu.
Antoine.
Podobno mnie szukasz. Proszę bardzo. Czego chcesz?
Richard Esteves.
Co z nim?
- Żyje czy jego też zabiłeś? - Co ty pleciesz?
Byłeś w klubie Rex z Samim i Richardem. Widziałem zdjęcie.
No i?
Co robiłeś z glinami, którzy latami cię ścigali?
Nie twój interes.
Czemu ich zabiłeś?
Nikogo nie zabiłem. Nie wiem, gdzie jest Richard, i mam to gdzieś.
Przestań węszyć, bo tylko wszystkich wkurzasz.
Chcę tylko wiedzieć.
Obszukaliście go?
Antoine Cerda.
Znam już twoje nazwisko.
I adres.
Słuchaj uważnie.
Zapomnij o mnie.
Inaczej cię znajdę i połamię ci ręce i nogi. Jasne?
Hm?
[jęk]
[niepokojąca muzyka]
Antoine, to ja. Gdzie jesteś? Czekam od godziny.
Muszę jechać do pracy. Zostawiłam ci wszystko w skrzynce.
Martwię się.
Daj znać, że nic ci nie jest.
[start silnika]
[muzyka narasta]
[pisk opon]
[szmer respiratora]
[muzyka uspokaja się]
[pikanie aparatury]
[trzask drzwi]
[muzyka cichnie]
Mam nadzieję, że podoba się pani na północy kraju.
Jeśli nie załatwimy tego w ciągu 48 godzin,
czeka nas to samo.
Musimy współpracować.
Służby wywiadowcze nic nie mają, a kryminalni nic nie zdradzą.
Tak to bywa z tajnymi sprawami.
[prycha]
Co pani proponuje?
Cerda.
Jest nieobliczalny, ale skuteczny.
Skuteczny? I niebezpieczny.
- Tak opisała go pani w swoim raporcie. - Mhm.
W nocy znaleziono go na parkingu w pobliżu Argenteuil.
Ktoś go związał i pobił.
Zgarnął go patrol.
Oczywiście nie chce tego zgłosić.
Ani pójść do lekarza. Milczy.
Wiem tylko, że porwano go spod klubu,
w którym przed śmiercią bywał Vinny Segura.
Świadkowie zeznali, że dwóch facetów wciągnęło go do czarnego vana
na niemieckich blachach.
Mamy tylko to.
Właśnie o tym mówię.
Tylko on jest w stanie się do czegoś dokopać.
Przyjmie go pan z powrotem?
To pytanie do tego dupka Nabaviana.
On decyduje.
- Sra po gaciach od rozpoczęcia śledztwa. - Nie rozumiem.
Większość wyników śledztwa trzeba będzie zamieść pod dywan.
A Antoine raczej nie będzie siedział cicho.
Dlatego go odsunęli.
A pan?
- Ja? - Mhm.
Nauczyłem się trzymać gębę na kłódkę. Z czasem.
Laboratorium potwierdziło, że mamy do czynienia z tym samym zabójcą.
Niekoniecznie. Tylko broń była ta sama.
Zebrałam dziś dwa zespoły, które ponownie przeszukają biura antyterrorystów.
Przejęliśmy śledztwo. Nie są już państwo potrzebni.
Jak to?
Na polecenie prefekta i za zgodą prokuratora.
- Nic nie mogę zrobić. - Co to ma znaczyć?
Mamy się nie wychylać i zostawić sprawę kryminalnym.
Dostaliśmy zgodę na nalot na klub Rex. Wszystkich przesłuchamy.
Znajdziemy tamtą barmankę. Zaczęło się w tym cholernym klubie.
[Balestra] Hm.
Co on tam w ogóle robił? Wie pan coś?
To, że go zawieszono, nie oznacza, że nie może pić, gdzie ma ochotę. Hm?
Jeśli będzie pan krył swoich ludzi, w końcu pociągną pana na dno.
Jest pan tego świadom?
[ponura muzyka]
[cmoka] Zostawię was.
Przykro mi.
Richard by do niej nie strzelił.
[muzyka cichnie]
[gwar kawiarni]
[kobieta] Możemy porozmawiać?
Nie wiem.
Tak bez wezwania na dywanik?
Nie zawsze zgadzam się z pańskimi metodami.
Ale jest pan dobrym gliną.
Nie musi mi pani słodzić.
Czego pani chce?
Mam informacje, które mogą panu pomóc.
Nie jestem już gliną. Proszę przekazać je komu innemu.
Pański przyjaciel, Richard Esteves, ma być kozłem ofiarnym.
Wie pan o tym.
[niepokojąca muzyka]
Kto ucieka z kliniki psychiatrycznej, żeby z zimną krwią mordować kolegów?
Więc kto to zrobił?
Nie wiemy.
Nasz wydział od kilku miesięcy przygląda się ludziom Belkaïma.
Wygląda na to, że działali nielegalnie
na zlecenie MSW i innych służb.
Zespół Belkaïma i wydział narkotykowy rozpracowywały
grupę z Gennevilliers pod wodzą niejakiego Karima.
Nadal nie wiemy, kim on jest,
ale podsłuchaliśmy rozmowę na temat nieudanego przemytu.
Karim zadzwonił do Belkaïma z telefonu na kartę.
Mówił, że ktoś okradł jego ludzi,
a jego bratanek Ichem zaginął.
Belkaïm miał mu pomóc
znaleźć winnych.
Podobno to wtedy Esteves wpadł w paranoję.
I rozpętało się piekło.
Czemu mi to pani mówi?
Chyba pan wie, kim jest Karim.
Musimy go powstrzymać.
Tak? I co będę z tego miał?
Dowie się pan, kto strzelał do Hanny.
[syrena w oddali]
Skoro podejrzewaliście Belkaïma i resztę,
trzeba ich było aresztować i przesłuchać.
Uniknęlibyście ich śmierci i tego całego syfu.
Zabroniono nam podejmowania działań wymierzonych w ludzi Belkaïma.
A teraz odsunęli nas od sprawy.
Przekazali ją wydziałowi kryminalnemu.
Dlaczego?
Interes narodowy.
Gliniarzy nie zabija się w interesie narodowym.
Zabija się ich z najróżniejszych powodów.
Lepszy martwy glina niż skorumpowany.
[muzyka pełna napięcia]
[drzwi zatrzaskują się]
OFICJALNE STANOWISKO
W coś ty się wpakował? Koszmarnie wyglądasz.
Jak mój tata,
gdy usłyszał, że matka zdradzała go z jego bratem.
Zabił ich oboje przy kolacji.
A potem odstrzelił sobie łeb.
Zapomniał tylko, że ja i mój brat też siedzieliśmy przy stole.
Oto i ona.
Bestia.
Zwróć mi ją, tylko w tym samym stanie.
Dobrze? Proszę.
A broń?
Beretta 92 z dwoma magazynkami. Wszystko jest w schowku.
Dzięki, Marcus. Mam u ciebie dług.
Drobiazg.
Hej! Uważaj na siebie.
[start silnika]
[nadal pełna napięcia muzyka]
[muzyka ciszej]
[prezenter wiadomości] Późnym rankiem jednostka specjalna policji
urządziła nalot na dawną siedzibę policji sądowej,
zajmowaną obecnie przez brygadę antyterrorystyczną.
Tym razem celem stali się sami antyterroryści.
Ich biura zostały dokładnie przeszukane,
a funkcjonariusze – przesłuchani.
Nasze źródła podają, że podjęte kroki
mają związek ze śledztwem
w sprawie zniknięcia kapitana Richarda Estevesa,
zabójstw kapitana Vinny’ego Segury i majora Walida Jabrane’a
oraz próby zabójstwa kapitan Hanny Levasseur,
która w stanie krytycznym trafiła do szpitala Hôtel-Dieu.
[mężczyzna] Jeśli przeszukania i przesłuchania
przeprowadzone przez nasze służby
potwierdzą poważne zaniedbania
ze strony członków brygady antyterrorystycznej
lub innych wydziałów,
będę działał bezlitośnie.
Nie pozwolę nikomu działać na szkodę kraju.
[pod nosem] Zamknij ryj, frajerze. Palant!
[kobieta] Twoje biuro też przeszukali?
Wszystkie. Nawet biura tych, co zginęli. Gnoje.
Wybaczcie, dzieci.
Czego szukają?
Nie wiem. Wszyscy mają paranoję.
Jebać ich. Poświęcasz się, a oni co?
[wibracje telefonu]
[kobieta] Jaki to ma związek z zabójstwami?
- Co? - Podejrzewają kogoś z was?
- [dziecko kwili] - Ćśś…
Nie wiem.
- Czas do łóżek, dzieci. - [dziecko 1] Dobrze.
- [Sami] Kocham was. - [dziecko 1] Dobranoc!
- Dobranoc, tato! - [Sami] Dobranoc.
- [kobieta] Zaraz przyjdę. - [wibracje telefonu]
Miałeś nie dzwonić. Co ty odpierdalasz?
- [Richard] Oglądałeś wiadomości? - Tak. Słyszałeś?
Mam to w dupie. Powiem wszystko glinom, mam dość.
To wszystko wina tych drani z SGŚ.
Zamknij się. Gdzie jesteś? Gdzie?!
W domu, żegnam się z Sofią. Powiem całą prawdę. Nie chcę umrzeć.
Słuchaj uważnie. Nikt nie umrze, jasne? Nikt.
[muzyka staje się mroczniejsza]
[kobieta] Wyjaśnisz mi to?
[ta sama muzyka]
[szum przejeżdżającego auta]
[muzyka narasta]
[start silnika]
[dzwonek do drzwi]
[szczekanie psa w oddali]
[walenie do drzwi]
[dwukrotny dzwonek do drzwi]
[Sami z irytacją] Kazałem ci się ukrywać.
Zamknij drzwi.
- [zamknięcie drzwi] - Ej! Mówię do ciebie!
[podniesionym głosem] Co tu robisz? Wiesz, czym to grozi?
- To koniec, Sami. - Nie bądź jebanym idiotą!
Wszystkim się zajmuję. Co ci odbiło?
Posłuchaj.
Załatwię to do końca i będzie jak dawniej.
Obiecuję. Zaufaj mi.
Hej.
Czego nie rozumiesz, Sami?
Vinny i Walid zginęli przez nas.
Hanna umiera w szpitalu, choć nic nie zrobiła.
[pociąga nosem] Wiedzą, że to my.
[krzyczy] Nie możesz tego, kurwa, zrozumieć?
[Richard cicho łka]
Jeśli nie dostaną, czego chcą, zabiją nasze rodziny.
Pomyślałeś o tym?
To prawda, Sami?
Nie przeszkadzaj nam.
Co to ma znaczyć? Co zrobiliście?
Nic.
Nie martw się.
Skąd masz moją broń?
Sami…
co robisz?
- [Sami] Mówiłem. Załatwię to. - Sami…
Hm?
[złowieszcza muzyka]
[krótki jęk]
[szczekanie psa w oddali]
Tu Belkaïm z brygady antyterrorystycznej.
Znalazłem dwa ciała w domu kapitana Richarda Estevesa.
Chyba zastrzelił żonę i popełnił samobójstwo.
Zadzwoń do szefa i do kryminalnych. Zaczekam tu.
[pociąga nosem]
[niepokojąca muzyka]
[tykanie kierunkowskazu]
[muzyka cichnie]
[niepokojące, rytmiczne uderzenia]
[trzask drzwi]
[rytmiczne uderzenia cichną]
[oddycha nerwowo]
[szczekanie psa w oddali]
[mężczyzna] Nie patrz na mnie.
Patrz w dół.
[stukot naczyń]
[uspokaja oddech]
[mężczyzna 2] Zgrywasz cwaniaka?
[drzwi auta otwierają się]
[szczęk zamka]
[trzask drzwi]
[zbliżające się kroki]
- Gdzie był? - [mężczyzna 1] U swojej dziwki.
Nie ruchał przez trzy miesiące. Był zdesperowany.
- Kto go wsypał? - Dzieciak z domu naprzeciwko.
Dobrze się bawiłeś na Wyspach Zielonego Przylądka?
Tyson, tak?
Wiesz, kim jestem?
Prosta sprawa.
Mów, co się stało mojemu bratankowi trzy miesiące temu
i dlaczego zniknąłeś bez słowa.
Inaczej będziesz cierpiał jak nigdy.
Śmiało. Słucham.
[odchrząkuje]
- Mieliśmy jechać z Ichemem po kokę. - Wiem, to ja wyłożyłem forsę.
Jechaliśmy nocą. Mniej gliniarzy.
[złowieszcza muzyka]
Zatrzymaliśmy się na kawę i kibel.
- Mam sikać do butelki? Walić to. - [prycha]
[Mahmoudi] A potem?
[Tyson] Wtedy dranie na nas napadli.
[muzyka rapowa]
[pisk opon]
[Ichem] Nie!
[krzyczy]
[łoskot metalu]
[zbir 1] Ani drgnij!
[zbir 2] Nie ruszaj się!
Otwieraj bagażnik. Otwieraj!
[muzyka się urywa]
Mieli nawet kamizelki kuloodporne.
[szczekanie psa]
- [zbir 1 krzyczy] - [huk wystrzałów]
[muzyka pełna napięcia]
- [zbir 1] Zajeb go! - [krótki skowyt]
- [zbir 3] Wstawaj. - [jęk]
[muzyka cichnie]
Gdzie byłeś?
- Sikałem za drzewem. - I nic nie zrobiłeś?
Nie miałem broni.
Byłem sam. To się stało zbyt szybko.
Co dalej?
- [zbir 2] Gdzie ten drugi? - [zbir 4] Spadamy!
[zbir 2] Gdzie on, kurwa, jest?
- [zbir 1] Sami! - [Sami] Stul pysk! Bez imion!
[zbir 4] Chodź, bo nas złapią. Już!
Chodźmy stąd. Już.
- [Sami] A ciało? - [zbir 4] Nie żyje.
[Sami] Ciało!
Co było potem?
Zabrali forsę.
[muzyka pełna napięcia]
[Sami] Nie zamykaj!
- Kurwa. - [stękają]
[zbir 3] Szybciej!
[głośny ryk silnika]
[niepokojąca muzyka]
Ichem nie żyje?
Chyba tak.
[głęboki wdech]
Co zrobiłeś potem?
Czekałem do rana.
Złapałem stopa do Paryża.
I poleciałem na wyspy przez Portugalię.
Trzeba było przyjść do mnie.
Ukradli nam dwa miliony w gotówce.
Ichem nie mógł już mi pomóc. Bałem się, że obwinisz mnie.
Co to byli za faceci?
Nie wiem. Nie zachowywali się jak bandziory.
To znaczy?
Wiesz, jakie są dzieciaki z ulicy. Niechlujne.
Tamci działali jak partnerzy.
[Mahmoudi] Myślisz, że to były gliny?
[Tyson] Nie wiem.
- Rozmawiali? - Jeden nazywał się Sami.
Wkurzył się, gdy usłyszał swoje imię.
Przykro mi z powodu Ichema.
Odwieziemy cię.
[szczekanie psa]
[muzyka pełna napięcia]
[Mahmoudi] Zostań i pilnuj towaru, Rachid.
[Rachid] A co z nim?
[Mahmoudi] Później się tym zajmiemy.
[kroki]
[trzask drzwi]
[dyszy]
[niepokojąca muzyka]
[wibracje telefonu]
MAHMOUDI WIE, ŻE TO WY. JEDZIE DO CIEBIE.
[muzyka pełna napięcia]
[pociąga nosem]
Potrzebujecie mnie?
Mam problem w domu, muszę jechać.
Cholera. Coś poważnego?
Dziecko się rozchorowało.
Vanessa jest sama z dziećmi. To skomplikowane.
Rozumiem. Jedź.
Proszę jutro przyjechać, żeby złożyć zeznania, dobrze?
- W porządku. - Okej.
Zajmij się nią.
Dzięki.
[start silnika]
[pisk opon]
[muzyka cichnie]
[obroty silnika wzrastają]
[Titus] Halo?
Titus? Tu Antoine. Jest źle. Musisz mi pomóc.
- Gdzie jesteś? - Wyślę ci adres.
[pociąga nosem]
[drżący oddech]
[muzyka pełna napięcia]
Zawsze przyjmujesz gości z bronią?
Co tu robisz?
Nie mogą nas zobaczyć razem.
- Wiesz, co się dzieje w jednostce? - [Mahmoudi] Ty nam powiedz.
Tylko rzuć broń.
- Co? Za kogo ty się masz? - [Mahmoudi] Już!
W porządku.
To?
- Patrz. - Kopnij ją.
Jak dobry glina.
- Zadowolony? - [Mahmoudi] Tak.
- Będzie dobrze, kochanie. - [Mahmoudi] Nie wydaje mi się.
Gdzie moje dzieci?
Na razie śpią.
Saïd zaśpiewał im kołysankę.
Karim.
Popełniasz wielki błąd.
[rytmiczna muzyka pełna napięcia]
O co chodzi?
Za wszystkim stoi Belkaïm.
Mahmoudi chce go dorwać.
Który to dom?
Tamten.
[Titus] Mogłeś wezwać wsparcie.
Zapomniałeś, że cię zawiesili? Dzwonisz do mnie?
Marzył ci się awans, nie?
Czym sobie na to zasłużyłem? Wyruchałeś mnie na całego.
Mów, gdzie moje dwa miliony.
Karim.
To wszystko wina Richarda, odbiło mu. Nie mogłem nad nim zapanować.
[Mahmoudi] Richarda? To twoja sprawka. Tyson wszystko mi powiedział.
[Sami] Zapłacili mi.
[Mahmoudi] To ma być twoja praca? Zabijanie kolegów i oszukiwanie?
- Ty sukinsynu. - [Sami] Dostałem rozkaz!
[gorączkowo] To był rozkaz, przysięgam! Od moich przełożonych.
Miałem okraść konwój, żeby wywołać wojnę z twoją konkurencją.
Śmierć twojego bratanka była wypadkiem. Przysięgam na własne dzieci.
Pokazać ci wypadek?
[Vanessa krzyczy]
[Sami stęka]
[jęczy]
[głuchy wybuch]
- [huk wystrzałów] - [brzęk szkła]
[paniczne łkanie Vanessy]
- [Mahmoudi] Nie ruszać się! - [Vanessa płacze]
Stój!
- Zamknij się! - [Vanessa] Puszczaj!
[muzyka narasta]
[dźwięki sceny przygłuszone]
[duszna muzyka pełna napięcia]
- [dźwięki sceny powracają] - [rzężenie]
Rzuć broń, Sami.
Rzuć ją, do kurwy nędzy.
Nie mów moim dzieciom.
Rzuć ją, proszę.
[nadal muzyka pełna napięcia]
[niewyraźne rozmowy]
Wyjaśnijmy coś sobie. Wcale nie byłeś zawieszony.
Wykonywałeś moje rozkazy.
Co dalej?
Wrócisz do służby.
Dostaniesz awans.
Odznaczą cię za odwagę.
Belkaïma się oczyści i pochowa z honorami,
a cała wina spadnie na Mahmoudiego.
[prycha]
Antyterrorysta zadawał się z dilerami
i zabijał gliniarzy dla brudnej forsy.
Myślisz, że opinia publiczna jest na to gotowa?
[ciężko wzdycha]
Mamy idealnego sprawcę,
Karima Mahmoudiego.
Sprawa jest prosta.
Belkaïm i jego ludzie na niego polowali.
Zlikwidowali ogromną sieć
w operacji, w której przypadkowo zginął bratanek Mahmoudiego.
Ten chciał się zemścić.
Zaczął kolejno zabijać odpowiedzialnych gliniarzy.
Aż doszło do tragedii.
Ostatniej rzezi, której ty ani twój partner, Titus La Chapelle,
nie byliście w stanie zapobiec,
pomimo waszej wielkiej odwagi.
Źli pozostaną źli.
A gliniarze – krystalicznie czyści.
A kwestie moralne?
Nie szukaj moralności w policji.
[muzyka cichnie]
Nikt nie chciał panu zaszkodzić.
Musieliśmy się zabezpieczyć w skomplikowanej i delikatnej sprawie.
Cerda…
naprawdę mi przykro.
Ważne, że odzyskał pan dobre imię.
I że zakończyliśmy śledztwo bez szkody dla reputacji policji.
[pociąga nosem]
[ponura muzyka]
[wibracje telefonu]
Halo?
Tu Garnier. Pamiętasz mnie?
Sąsiad twojego kumpla Richarda.
Przyjedź do Barbanes. Mam coś dla ciebie.
[sygnał końca połączenia]
[muzyka cichnie]
[Garnier] Twój przyjaciel brodził w gównie.
Dlatego się bał.
[pociąga nosem] Mahmoudi to pryszcz w porównaniu z tym, co tu opisał.
- Od kiedy pan to ma? - Przyszło poranną pocztą.
Pewnie nadał to wczoraj, zanim odstrzelił sobie łeb.
Było inaczej. Wyjaśnię później.
Kto o tym wie?
Tylko ty i ja. Nie ufam innym.
Innym?
Tym, co cię załatwili.
Myślałeś, że dla zabawy pozwolili ci odwalić brudną robotę?
Czekali, aż narobisz syfu, żeby potem tylko po tobie posprzątać.
I obciążyć winą Richarda.
Nie przewidzieli tylko, że wszystko skrzętnie dokumentował.
Zachował kopie raportów ze wszystkich szemranych akcji.
To nie wyjaśnia, dlaczego Belkaïm zabijał kumpli.
Dla kasy.
Chciał się nią podzielić, ale wszyscy odmówili.
Belkaïm naciskał. Mówił, że Mahmoudi ich podejrzewa.
Wtedy Richard spanikował i chciał się przyznać.
[ponura muzyka]
Za Mahmoudim…
stoi marokańska mafia.
Richard się tego przestraszył. Zaczęło mu odbijać.
Dlatego tu skończył.
Okazuje się, że wcale nie gadał bzdur.
A co z tymi dwoma milionami?
Ach.
Ani słowa na ich temat.
Zapytaj o nie kumpli z SGŚ.
[wypuszcza dym]
Wykorzystali cię, przyjacielu.
[niepokojąca muzyka]
[Garnier] Martwi nie będą sypać.
Chyba że zadziałasz pochopnie i upublicznisz akta, ale…
radzę ci się tym podetrzeć albo wszystko spalić.
Nikt tego nie zbada.
Ostrzegałem cię.
[nadal niepokojąca muzyka]
[sygnał oczekiwania na połączenie]
- [Balestra] Słucham. - Wiedział pan o SGŚ.
- [Balestra wzdycha] - Czemu pan milczał?
Bo musiałem.
Mam dowody. Richard zachował raporty.
Jak mógł pan na to pozwolić?
[bierze głęboki wdech]
Przyjedź do mojego biura. Wszystko ci wyjaśnię.
Nie działaj pochopnie. To tajemnica państwowa.
Nie muszę wyjaśniać.
Przez pana zginęli moi przyjaciele. Jebać konsekwencje.
- [cmoka] - [sygnał końca połączenia]
[wzdycha]
[nadal niepokojąca muzyka]
Cerda wie.
Niby co wie?
To bełkot gliniarza z depresją i paranoją.
Facet zastrzelił żonę i siebie po wyjściu z psychiatryka.
Nikt w to nie uwierzy. Nikt nawet nie wysłucha Cerdy.
Nawet jeśli ma dowody?
- Jakie dowody? - Akta.
Esteves wszystko dokumentował.
Zapisał daty, godziny i miejsca wszystkich operacji jego zespołu.
Słowa trupa nie mają żadnego znaczenia.
A Cerdzie trzeba uświadomić,
że bohaterowie giną nie tylko w walce.
Albo osobiście zwróci nam akta
i zapomni, co w nich było,
albo dołączy do kumpli z zespołu Belkaïma.
I innych martwych gliniarzy.
Wyraziłem się jasno?
Dobrze.
[drzwi otwierają się i zamykają]
[muzyka cichnie]
Mówili, kiedy wyjdziesz?
A co? Już się stęskniłeś?
Za jakiś tydzień.
Chciałem ci tylko przypomnieć,
że jestem przy tobie.
To koniec. Nie ma się czego bać.
Opowiesz mi wszystko?
Nie wierz w bzdury w telewizji.
Nigdy.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
[piknięcie]
Marcus? Tu Antoine. Jadę ci oddać samochód.
[śmiechy i niewyraźne rozmowy]
Obczaj dupka w tej wieśniackiej bryce. To ten glina, co cię skopał?
Co ten skurwiel tu robi?
Jedziemy.
[start silnika]
Pierdol się, gnoju!
[niewyraźne rozmowy]
[ponura, przejmująca muzyka]
[Nabavian] Funkcjonariusz policji wykonuje szlachetny zawód,
wymagający odwagi i bezinteresowności.
[orkiestra gra Marsz żałobny Chopina]
Czasem oznacza to wielkie ryzyko.
Antoine Cerda zginął, bo sam wybrał takie życie.
Codzienne bohaterstwo.
Słowa nie zdołają wyrazić bólu i emocji, jakie wszyscy teraz odczuwamy.
Myślami jestem z matką Antoine’a.
I z tobą, Hanno.
Odważnie pomagałaś Antoine’owi w trudnym śledztwie, ryzykując życie.
Myślę także o bólu tych z kolegów Antoine’a,
którzy mieli szczęście go znać i z nim współpracować.
Nie mogę także zapomnieć
o jego byłych kolegach i przyjaciołach, którzy tak tragicznie zginęli.
Władze państwowe kłaniają się z szacunkiem przed ciałem Antoine’a Cerdy.
W uznaniu jego zasług
i w hołdzie dla jego zbyt krótkiej kariery
awansujemy go na komisarza policji.
Antoine Cerda otrzymuje wyróżnienie za ofiarność w służbie publicznej,
Order Narodowy Legii Honorowej,
Medal Honorowy za Czyny Odwagi i Poświęcenia
oraz Złoty Medal za Zasługi dla Policji.
Na mój rozkaz. Baczność!
[melancholijna piosenka rapowa]
[ta sama piosenka]
PAMIĘCI SARY HELMLINGER
DLA JÉRÉMY’EGO, TITIEGO, FÉLIXA, MEHDIEGO I PRZYJACIÓŁ Z BRYGADY
[piosenka cichnie]
[ponura muzyka]
[niepokojąca muzyka]
Napisy dla niesłyszących: Juliusz P. Braun
Na podstawie tłumaczenia Aleksandry Basińskiej