Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Και τώρα, το κωμικό ντουέτο των Στίλερ και Μίρα.
Ευχαριστούμε.
Κυρίες και κύριοι, ζούμε σε πολύ απρόβλεπτες εποχές.
Τα πάντα είναι δυνατά.
Ο Τζέρι κι εγώ θέλουμε να σας δείξουμε τι θα γινόταν
αν οι δύο τελευταίοι άνθρωποι στον κόσμο συναντιούνταν για πρώτη φορά.
-Γεια! -Γεια σου!
-Χαίρομαι τόσο που σε βλέπω! -Εγώ να δεις!
Τι ήταν κι αυτό!
Ναι, έψαξα παντού. Δεν υπάρχει κανείς.
-Νόμιζα πως είχα μείνει μόνος. -Κι εγώ.
-Τι τυχεροί που είμαστε! -Καλά τα λες.
-Δεν θα το περίμενα ποτέ. -Ναι!
Βέβαια, το ζώδιό μου έλεγε "Μην κάνετε σχέδια".
Είδες πώς έγινε η 6η Λεωφόρος;
Και μόλις την είχαν ασφαλτοστρώσει!
Σειρά μας, λοιπόν.
Είπα πως μάλλον είναι η σειρά μας τώρα.
Τι εννοείς;
Πως πρέπει να πιεστούμε.
Ξέρεις, να βάλουμε μπρος.
Α, δίκιο έχεις! Έχουν να γίνουν πολλά.
Να χτίσουμε κτίρια, να καθαρίσουμε, να φυτέψουμε λαχανικά.
Ναι, κι αυτό.
Εννοούσα, αφού είμαστε οι τελευταίοι,
άντρας και γυναίκα,
έχουμε κάτι πιο σημαντικό να κάνουμε από…
αυτό.
Να φτιάξουμε πράγματα.
Ξέρεις, πραγματάκια.
-Χειροτεχνίες, εννοείς; -Όχι, όχι. Σκεφτόμουν…
Ανθρώπους. Πρέπει να κάνουμε ανθρωπάκια.
Πώς ήταν να μεγαλώνεις σε οικογένεια της σόουμπιζ;
Πώς ήταν οι γονείς σου;
Εμείς εδώ λατρεύουμε τους γονείς σου.
-Στίλερ και Μίρα. -Στίλερ και Μίρα.
Γονείς αυτού του νεαρού.
Η Ανν κι ο Τζέρι, οι Στίλερ και Μίρα! Είσαι γιος τους.
Ο μπαμπάς σου, ο πιο αστείος στο Seinfeld,
-ξεκάθαρα. -Συμφωνώ.
Δίνει μια στο κεφάλι του… Τσιρίξαμε απ' τα γέλια.
Θα βάλεις μέσα τους γονείς σου;
-Α, λοιπόν… Σε τι; Σε… -Σε οτιδήποτε.
Τι σου χάρισαν ως ηθοποιό;
-Τι κάνετε; -Γεια.
-Τι…; Κάνετε…;
-Το ήξερα πως θα γίνει αυτό! -Γι' αυτό σου έβαλα μικρόφωνο.
-Ντοκιμαντέρ είναι; -Ναι.
Οι Έιμι και Μπέντζι.
-Σχεδόν… -Γεια!
Πω πω.
Για δες ποιος πήρε τις μπούκλες του μπαμπά.
Οι δικές της είναι φυσικές.
-Γελάτε με τους γονείς σας; -Ναι.
Είναι αστείοι;
Αυτή είναι… Η Ανν κι ο Τζέρι. Υπέροχη φωτογραφία.
Κάνουν πρόβες;
Πολλές ωραίες φωτογραφίες.
Τα δοκιμάζουν σε σας;
Πώς τολμάς να εκμεταλλεύεσαι τα παιδιά και την προσωπική ζωή μου.
Απλά αναρωτήθηκα αν προβάρετε…
Σκέφτεστε να μπείτε στον χώρο;
Παίζετε μουσική;
Ή κάνετε αστεία πράγματα σαν τους γονείς σας;
Έιμι;
Στην εισαγωγή, απλώς μπαίνω στο διαμέρισμα και…
-Ναι. -Αλλά χωρίς κάποιο πλαίσιο.
Και σκεφτόμουν πως η εισαγωγή θα μπορούσε να 'ναι…
Εμείς, να κάνουμε εκκαθάριση, αφού πουλιέται το διαμέρισμα.
Ή…
Ίσως αυτή η ερώτηση. Η εισαγωγή,
και μετά εμείς εδώ. Και μετά…
η ερώτηση. "Μα γιατί το γυρνάς αυτό;"
Ναι, δηλαδή…
-Εγώ να σε ρωτάω; -Ναι.
Εντάξει.
-Ναι. -Ναι.
Θα… Μας τραβάνε τώρα, οπότε να σε ρωτήσω;
Αμέ.
Μπλα μπλα…
Λοιπόν, Μπεν…
Ησυχία.
Πέντε, τέσσερα, τρία, δύο…
Αν πρόκειται για μας,
τους Στίλερ και Μίρα.
Πώς δύο άνθρωποι που έχουν…
Δεν δουλεύουν απλώς μαζί,
αλλά θέλουμε να δείξουμε τι γίνεται, πως όταν δουλεύουν,
καβγαδίζουν.
-Φύγε από δω! Φύγε! -Να φύγω;
-Ναι.
Φυσικά. Πώς δεν το είχα καταλάβει; Θες να φύγω…
Από κει και πέρα μπορεί να πάει οπουδήποτε…
Να τους λέμε με τα μικρά τους, Ανν και Τζέρι.
Δεν είναι σουπερστάρ.
Είναι απλά κωμικοί γνωστοί στο κοινό μέσω της οθόνης.
Είναι παντρεμένοι κι έχουν παιδιά,
και κάνουν το καλύτερο που μπορούν και στους δύο τομείς.
Όταν πέθανε ο πατέρας μου το 2020,
η μαμά είχε φύγει πέντε χρόνια πριν.
Η καριέρα μου είχε καθιερωθεί από καιρό,
αλλά η προσωπική μου ζωή δεν ήταν κι η καλύτερη.
Ένιωθα μετέωρος και δυστυχισμένος, και κάπως αποσυνδεδεμένος…
από την οικογένειά μου,
από τα παιδιά μου, κι ένιωθα κάπως χαμένος.
Πω πω, τι ωραία.
Μην τραβάς εμένα.
Κι άρχισα να σκέφτομαι τους γονείς μου και…
όλο το στρες και την ένταση που θυμάμαι να βλέπω σαν παιδί.
Και την πίεση, όταν δούλευαν μαζί.
Και πως παρέμειναν μαζί σε πείσμα αυτής.
Θα μείνουμε μαζί.
-Είστε… -Το ξέρω.
Κάποτε δεν ήμουν σίγουρη, αλλά τώρα το ξέρω.
Νομίζω πως ήθελα να κατανοήσω το πώς το έκαναν.
Πω πω.
-Γεμάτο κασέτες. -Ναι.
-Ο Τζέρι έγραφε τα πάντα, όπως ξέρεις. -Πω πω.
Είναι η αλήθεια των ζωών μας.
Απίστευτο.
Αν ήξερες, πριν τον γάμο,
πως θα συμπεριφερόμουν όπως τώρα,
-θα με είχες παντρευτεί; -Εννοείς, μες στα χρόνια;
Πιθανόν, όχι.
Απίστευτο. "Η Έιμι κι ο Μπέντζι μιλάνε". "Μπέντζι και Έιμι".
Να ρωτήσω, Μπέντζι. Τι σ' αρέσει να κάνεις με την Έιμι;
Απίστευτο που έγραφε τα πάντα.
Να παίζω Χαμογελάκια.
-Τι είναι αυτό; -Παιχνίδι.
Πάντα έγραφε, είτε ήταν κάτι προσωπικό…
Αλλά τότε με εκνεύριζε, σίγουρα.
Και την Ανν, νομίζω.
"Όλες αυτές οι κασέτες. Ποιος θα τις ακούσει;
Όταν πεθάνεις, απλώς θα στοιβαχτούν", έλεγε.
Δίκιο είχε.
ΣΤΙΛΕΡ ΚΑΙ ΜΙΡΑ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΧΑΘΗΚΕ
Πού μένετε στη Νέα Υόρκη;
Στη Ρίβερσαϊντ Ντράιβ, Μάικ.
-Και… -Ναι.
Έχουμε τρία λεπτά οικογενειακών βίντεο.
Ξέρεις να το κάνεις;
Πρέπει να αλλάξω ρυθμίσεις. Να σβήσουμε τα φώτα;
-Ή να δείξουμε… -Μη σε νοιάζουν τα φώτα.
Ήξερα πως θα πουλούσαμε το πατρικό μας.
Κι ένιωσα την ανάγκη να το κάνω ταινία.
Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογικό.
Απλώς, αυτό έκανε πάντα ο μπαμπάς.
Μελετώ κινηματογραφία τώρα. Μαθαίνω πώς φτιάχνονται οι ταινίες.
Αυτό περιλαμβάνει το μοντάζ, τη λήψη πλάνων,
τη δημιουργία των ταινιών, το πώς συντίθενται…
Ένα πουλί στο τραπέζι. Περιστέρι.
Ερασιτεχνικό, παιδιά.
Ό,τι θα βλέπατε και στο δικό σας σπίτι.
Χάλασε πάλι. Κράτα το.
Πάντα ένιωθα πως η οικογένειά σας ήταν μη-συμβατική,
γιατί όλα καταγράφονται.
Δεν ήθελα να με τραβήξει.
Μη!
Κάτι μέσα του ήθελε να κρατήσει τα πάντα.
Ο Τζέρι έχει ανάγκη
να κρατήσει τη φήμη του ζωντανή. Και για κάποιον λόγο πιστεύει
πως όταν εμείς φύγουμε,
τα μουσεία θα ζητάνε τα αναμνηστικά του.
Μόλις μας πείτε τι θέλετε να κρατήσετε,
-φωτογραφίες, ρούχα… -Ναι.
…θα ξέρουμε τι θα δοθεί
στη συλλογή του Εθνικού Κέντρου Κωμωδίας.
Είναι τρελό το τι μάζευε.
Την αίτηση για εγγραφή στην ημέρα οικογενειών της ΧΑΝ.
Μια μάσκα καταδύσεων.
Δηλαδή…
Χριστέ μου.
Ακόμη κι ένα άρθρο για μια σίγουρη επιτυχία που φαλίρισε.
"Οι κριτικοί το βρήκαν ανησυχητικά μη-αστείο".
Ωχ.
ΓΟΝΟΣ ΓΕΝΙΑΣ ΚΩΜΙΚΩΝ
Αυτό έχει ενδιαφέρον. Λέει…
Από Ξενοδοχείο Windermere στο Μπίνγκχαμπτον
προς δίδα Ανν Μίρα,
οδός Κορνίλια 11.
"Τρίτη. Αννουλάκι μου,
δυσκολεύομαι πολύ να γράψω κάτι.
Κάθομαι στα σκαλιά της βεράντας με θέα το Τσαρλς Άιλαντ.
Έχει θολούρα και μου λείπεις πολύ, γλυκιά μου.
Ορίστε, έγραψα κάτι".
Γνωριστήκαμε το 1953 και τον ίδιο Σεπτέμβρη παντρευτήκαμε.
Είπα "Ή θα με παντρευτείς ή δεν θα κοιμάσαι άλλο σπίτι μου".
Με παντρεύτηκε, γιατί του άρεσε να κοιμάται σπίτι μου, νομίζω.
"Στη Μικρή Μίρα, μου λείπεις, μωρό μου. Μου λείπεις.
Σ' αγαπώ τόσο πολύ".
"Συγχώρεσέ με που δεν σε πήρα.
Ξέρω πως θα περίμενες ώρες.
Πεθαίνω να σ' αγγίξω, να σε νιώσω, γλύκα μου".
"Ανν, μόλις διάβασα όσα έχω γράψει.
Αν τα διαβάσεις, δεν θα καταλάβεις τι εννοούσα.
Οπότε, θα σου πω ακριβώς πώς να διαβάσεις την αρχή του γράμματος:
Μετά το πρωινό τηλεφώνημα, Τρίτη. Με αστείο τόνο".
"Στη Μικρή Μίρα. Με συναίσθημα. Μου λείπεις. Κτητικά.
Μωρό μου. Μου λείπεις. Τόνισε το σίγμα.
Μου λείπεις". Είναι όλο έτσι.
Είναι φοβερό.
Απίστευτο. Δεν είχα ιδέα πως…
Ξέρω. Υπέροχα αυτά τα "Γλύκα μου".
Κι οι δύο θέλαμε να γίνουμε ηθοποιοί του θεάτρου.
Οι ζωές μας κάπως ενώθηκαν,
γιατί κανείς άλλος δεν πίστευε σε μας.
"Τζέρι, τρελόπαιδο.
Δεν χρειαζόταν να μου εξηγήσεις το γράμμα.
Πίστεψέ με, το κατάλαβα.
Μα, αγάπη μου, χαίρομαι που το έκανες,
γιατί οι σκηνικές οδηγίες ήταν υπέροχες".
"Τζέρι, είπες πως πέθαινες να μ' αγγίξεις.
Να με νιώσεις.
Λοιπόν, αγαπημένε μου, εγώ πεθαίνω να μ' αγγίξεις. Να με νιώσεις.
Να με… 'μπιπ'".
Πολύ καλό.
Να δω… Κάτσε να το κοιτάξω.
Μάλιστα.
Ο γάμος μας ήταν αποσπασματικός. Δεν βλεπόμασταν.
Δεν γνωριζόμασταν. Ξοδεύαμε λεφτά στα τηλέφωνα.
"Σ' αγαπώ πολύ, αγάπη μου. Τζέρι".
"Μου λείπεις πολύ. Ανν".
Φοβερό.
Μας ανάγκασε να παλέψουμε να κάνουμε κάτι μαζί.
Πολύ όμορφο.
Ο Τζέρι ήθελε να γίνουμε κωμικό ντουέτο.
Κι εγώ πάντα το έβλεπα με υπεροψία.
Περιφρονούσα την κωμωδία.
Σ' εκείνη τη φάση της ζωής μου, ήμουν σοβαρή σπουδάστρια υποκριτικής.
Είχα στο ένα χέρι τη βιογραφία της Ελεονόρα Ντούζε.
Στο άλλο, το Ένας ηθοποιός δημιουργείται του Στανισλάφσκι.
Ακόμη κι όταν μεγάλωσε
πάντα ήθελε να κάνω κάτι πιο σοβαρό.
Έκανα το Μια νύχτα στο μουσείο ή το Dodgeball.
Πρώτη φορά βλέπω τέτοιο βιογραφικό.
Τέλεια!
Δεν ήταν κομπλιμέντο.
Έλεγε "Ναι, αλλά προτιμώ το Δεν Σκέφτομαι, Άρα Υπάρχω".
-Της άρεσε πολύ αυτό. -Σαν αυτά να 'ταν σοβαρά έργα;
-Ας πούμε. Έτσι μου φαινόταν. -Ναι.
Η ειρωνεία είναι πως η μαμά σου ήταν φοβερή κωμικός.
Ναι, αυτοσχεδίαζε καλά.
Είχε πηγαίο ταλέντο στη ζωντανή ερμηνεία.
Ναι.
Οπότε, εκείνος δούλευε πιο σκληρά.
Θέλαμε να γίνουμε κωμικοί.
Προτιμούσα την υποκριτική, μα εκείνος πάντα με έβρισκε αστεία.
Εγώ πάντα ένιωθα πως η Ανν ήταν…
ας πούμε, το δυνατό σημείο του ντουέτου μας.
Είχε το μυαλό. Ήταν αστεία.
Ήξερε πώς να κάνει κάτι αστείο. Εγώ πάσχιζα να είμαι αστείος.
Ο πατέρας μου μεγάλωσε βλέποντας βαριετέ.
Έντι Κάντορ ή Τζακ Μπένι.
Κι όσο κι αν ήθελε να είναι αστείος,
έβλεπε πόσο ταλαντούχα ήταν εκ φύσεως η Ανν.
Τη θαύμαζε πολύ σαν ηθοποιό.
Τη χρειαζόταν, κατάλαβες;
-Εκείνος την τράβηξε στην κωμωδία. -Ναι.
Τότε ήταν που προέκυψε η σκέψη
να συνεργαστούμε και να κάνουμε όνομα και καριέρα μαζί.
Αποφασίσαμε να γίνουμε ντουέτο και δουλέψαμε πολύ σκληρά.
Κάναμε αυτοσχεδιασμούς με μαγνητόφωνο.
Ας δοκιμάσουμε να δούμε.
Τι θέλετε;
Ήρθαμε να μιλήσουμε στη νικήτρια του διαγωνισμού Μις Έφηβη.
-Στη Ρόζμαρι; -Ναι.
Θέλουν να σου μιλήσουν.
Ρόζμαρι, θα φας σφαλιάρα.
-Εντάξει, κυρία μου. -Μις Έφηβη!
Ζηλεύετε την κόρη σας;
Το μωρό μου; Πλάκα κάνετε;
Τι να ζηλέψω; Είναι Μις Έφηβη,
η πιο δημοφιλής, είναι πανέμορφο κορίτσι,
και νέα και… Γιατί να ζηλέψω;
Μην κλαις, μαμά.
-Κάνεις πλάκα, μαμά; -Κάνω πλάκα.
Αυτό το λένε μαγνητόφωνο, Έιμι.
Αν τραγουδήσεις, μπορούμε να το γράψουμε στην κασέτα.
-Θα τραγουδήσεις; -Ναι.
Κοίτα αυτό. "Μπήκα στο νοσοκομείο στις τρεις
και γέννησα ένα κοριτσάκι στις 7:48 μ.μ.
Η Έιμι Μπελ Σόγιερ Στίλερ γεννήθηκε σήμερα".
Φοβερό.
Το έγραψε τη μέρα που γεννήθηκες;
Πες το "Too-Ra-Loo-Ra-Loo-Ral".
Του-ρα-λου-ρα-λου-ραλ.
"Είναι πανέμορφη. Ο Τζέρι ήρθε με το τρένο.
Ήταν εδώ στις 10 π.μ. Είναι πολύ χαρούμενος.
Έπρεπε να φύγει στη μία γιατί η παράστασή του άρχιζε στις 5:30 μ.μ."
Όταν κάναμε παιδί,
η ανάγκη να πετύχουμε ήταν πολύ σημαντική στη ζωή μας.
Φοβόμουν μήπως δεν βγάζαμε αρκετά για να κάνουμε οικογένεια.
Η ανάγκη του για επιτυχία
αφορούσε τόσο τη δημιουργική έκφραση όσο και την ασφάλεια της οικογένειας.
Ήταν πολύ τρυφερός.
Και… Ήθελε να αγαπηθεί.
Γιατί νομίζω πως δεν πήρε τέτοια τρυφερότητα σαν παιδί.
Είπα "Θα γίνω ηθοποιός". Ο πατέρας μου είπε
"Γίνε μηχανικός σκηνής.
Πώς σου 'ρθε να γίνεις Έντι Κάντορ
ή Τζακ Μπένι ή Τζορτζ Μπερνς; Δεν έχεις το δικαίωμα".
Είδα τους γονείς μου να παλεύουν να επιβιώσουν μέσα στην Ύφεση.
Ο πατέρας ήταν πρώτα ταξιτζής, μετά οδηγός λεωφορείου.
Πώς έλεγαν την εταιρεία;
Θυμάσαι το όνομα;
-New York City Omnibus. -Σωστά.
-Δούλευα στον δήμο. -Ναι.
Παράτησα τις σπουδές. Ίσως γινόμουν ηθοποιός. Δεν τα κατάφερα.
Ήθελα να γίνω ηθοποιός.
Τι έκανες; Ανέβηκες στη σκηνή
να δοκιμάσεις;
Προσπάθησα μια φορά, νομίζω. Μία ή δύο. Δεν θυμάμαι.
Ναι. Είχα ταλέντο. Είχα. Ναι.
Και γιατί σταμάτησες;
Δεν ξέρω. Ένιωθα πως δεν μπορούσα.
-Καλά τα κατάφερα κι έτσι. -Τα έβγαζες πέρα;
Ναι. Ό,τι ήταν, το πήρα. Αυτό είναι.
Γιατί να παραπονεθώ τώρα;
Οι γονείς μου μάλωναν τρομερά.
Πάντα για τα λεφτά.
ΝΤΟΡΙΝ ΣΤΙΛΕΡ ΑΔΕΛΦΗ ΤΖΕΡΙ
Πάντα για τα λεφτά.
Συχνά, κρυβόμουν κάτω απ' το κρεβάτι.
Φοβόμουν πολύ. Ο Τζέρι ερχόταν να με σώσει.
Ήταν πολύ καλός μαζί μου.
Ήταν πατρική φιγούρα και για τους τρεις μας.
Ο Τζέρι προστάτευε εμένα και τον Άρνολντ τότε.
Πολύ προστατευτικός.
-Ναι, πάντα. Πάντα. -Ναι.
-Ο Τζέρι ήθελε να φύγει. -Ναι.
Ο μόνος τρόπος, τότε, ήταν να μπει στον στρατό.
Το σακάκι του μπαμπά μου απ' τον στρατό.
Ποιο;
Όταν γύρισε, πήγε στο Πανεπιστήμιο του Σίρακιουζ.
Άρχισε να ασχολείται σοβαρά με την υποκριτική.
Νομίζω πως οι κωμικοί ηθοποιοί που λάτρευε σαν παιδί
ήταν απόδραση για εκείνον και τα αδέλφια του.
Και στο θέατρο βρήκε το σπίτι του.
Πριν πεθάνει η μαμά του, την πήγε να δει τη μαρκίζα του The Golden Apple,
έργο στο οποίο έπαιζε στο Μπρόντγουεϊ.
Εκείνη δεν είπε τίποτα.
Μα του είπε "Ήσουν άθλιος"
όταν τον είδε σε σχολική παράσταση; Κάτι τέτοιο;
Απαίσιο.
"Είπα στην Ανν πως
όταν θα με ρωτούν αν με ενθάρρυναν οι γονείς μου,
θα λέω 'Τι να ενθαρρύνουν;
Η αλήθεια είναι πως ο πατέρας μου δεν με ενθάρρυνε ποτέ.
Όλα μόνος τα έκανα'".
Σωστά.
"'Ίσως', είπε, 'να φοβούνταν.
Δεν ήθελαν να πληγωθείς'.
Κι ένιωσα την αλήθεια. Είχε δίκιο.
Δεν ήθελαν να πληγωθώ. Να εξευτελιστώ".
Μάμα μί… Πέρασες καλά απόψε; Δηλαδή…
Πέρασες καλά; Δηλαδή…
Αν πέρασα καλά, Τζόελ; Έχω χάσει τα λόγια μου.
Έχει περάσει τόσος καιρός. Όταν με πήρες τηλέφωνο χθες,
είπα "Ποιος Τζόελ;" κατάλαβες;
Αρχίσαμε να παίζουμε στο Βίλατζ και σε μικρές καφετέριες
και τέτοια.
Φαντάσου πώς ένιωσα
όταν, από το πουθενά, με πας για δείπνο και θέατρο.
-Ναι. -Είπα "Τι έγινε;"…
Έβγαλαν ένα σκετς στο σαλόνι τους,
είκοσι τετράγωνα απ' το Μπρόντγουεϊ,
το οποίο μετά θα παρουσίαζαν επί σκηνής εδώ
και θα μεταδιδόταν στον υπόλοιπο κόσμο.
Ο τοπικός υπεύθυνος ήρθε να μας δει.
Του αρέσαμε και μας έκλεισαν μια πληρωμένη εμφάνιση.
Στον Εντ Σάλιβαν.
Να κοιτάς τη μαρκίζα καθώς πλησιάζεις. Φανταστείτε το,
να λέει "Θέατρο Ed Sullivan, Στίλερ και Μίρα, Rolling Stones".
Και τώρα, ζωντανά από τη Νέα Υόρκη, ο Εντ Σάλιβαν.
Είναι συγκινητικό όταν το σκέφτεσαι.
Όταν έπαιζε η εκπομπή του Σάλιβαν,
γενιές παππούδων, γονιών, παιδιών,
όλοι έβλεπαν την ίδια εκπομπή.
Την εκπομπή την έβλεπαν
περίπου 20 ή 30 εκατομμύρια άτομα κάθε εβδομάδα.
Σου φαίνεται φυσικό και χαλαρό;
Καλό είναι έτσι; Όπως το σχεδιάσαμε;
-Γεια. Χαίρομαι που σε βλέπω. -Πώς πάει;
Ήταν ζωντανά απ' τη Νέα Υόρκη
πριν το SNL.
Όταν μου πρότειναν να μετακομίσω στο Θέατρο Ed Sullivan
απάντησα "Πόσο τρομακτικό θα είναι να είμαι εκεί;"
Κυρίες και κύριοι, οι Supremes!
Σωστά ακούσατε! Ο Έλβις Πρίσλεϊ!
Οι Beatles!
Ήταν η κορυφή της σόου μπίζνες.
Ναι.
Η μαμά μου έλεγε πόσο άγχος ένιωθε
όταν έβγαινε από το καμαρίνι.
Τη διαδρομή ως το ασανσέρ
που έφτανε στη σκηνή, πώς ήθελε να κάνει εμετό.
Όλοι ξερνούσαν στις κουίντες.
Αν ήμασταν έξυπνοι, θα είχαμε πάρει ναρκωτικά.
Μεγάλη η πίεση.
Αναρωτιέμαι πώς κανείς… Το σκέφτεσαι ποτέ; Γιατί…
Πάντα λέω "Έχεις μόνο μία ευκαιρία να πεις το αστείο σου. Μην τα σκατώσεις".
-Σωστά. -Εγώ, βασικά,
μου δίνω δύο δυνατά χαστούκια. Δύο φορές.
Σοβαρά;
-Έτσι. Έτοιμος; -Ναι.
-Α, αυτό είναι; -Αυτό.
Ναι.
Ήταν η ευκαιρία τους.
Αν πήγαινε καλά, σε ξανακαλούσε στο επόμενο.
Ευχαριστούμε.
Το ντουέτο που θα δείτε μετά είναι ολοκαίνουργιο,
μια νέα προσέγγιση της κωμωδίας.
Πλέον σκηνοθετεί τη νέα σεζόν του Severance.
Καλωσορίστε ξανά στο The Late Show…
Ο Τζέρι Στίλερ είναι ο νεαρός
κι η κοπέλα, η Ανν Μίρα. Ας τους καλωσορίσουμε θερμά.
Ο Τζέρι Στίλερ και…
Είμαστε μάρτυρες
μιας απ' τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες της ανθρωπότητας.
Ο άντρας αυτός εγκλωβίστηκε ζωντανός για 24 ώρες
στην κοιλιά μιας γιγαντιαίας φάλαινας.
Πώς σας λένε;
Ιωνά.
Τραγική ειρωνεία που ο άντρας που κάθεται εμπρός μας
έχει το ίδιο όνομα με εκείνον που κάποτε βίωσε κάτι παρόμοιο.
Πείτε μας, κύριε Ιωνά.
Έχει ξανασυμβεί αυτό και σε άλλον;
Πολύ παλιά, κύριε.
Φοβερό μέρος η Καλιφόρνια.
Ήταν πάρα πολύ παλιά, κε Ιωνά.
Αφού συνέβη μια φορά, θα ξαναγίνει.
-Δεν καταλαβαίνετε. -Να αποκλείσουν την περιοχή.
-Έχετε δίκιο. -Δεν αφήνεις τέτοια μέρη ανοιχτά!
Ξεκίνησαν στην εκπομπή το '63.
Ο Σάλιβαν τους ξανακάλεσε και επέστρεφαν συνέχεια.
Είχα μόλις γεννηθεί κι είχαν μετακομίσει στη Ρίβερσαϊντ.
Το αγόρασαν για 11.000 δολάρια.
Η εκπομπή του Σάλιβαν ήταν μόνιμο άγχος.
Έπρεπε να βγάλουμε έξι λεπτά και να είναι αστεία.
-Τα γράφατε μόνοι; -Ω, ναι.
Ήταν ασφαλείς, ξαφνικά.
Απ' την άλλη, όμως, έπρεπε να το κάνουν κάθε φορά.
Γιατί κάθε φορά που είχαμε προθεσμία για τον Σάλιβαν,
είχαμε δύο εβδομάδες να ετοιμάσουμε νέο υλικό.
-Ο κόσμος έχει τρελαθεί! -Κα Κλάους…
Ζουρλάθηκε.
Χαίρομαι που το είπατε,
-γιατί αποδεικνύει κάτι. -Εσκιμώικη λέξη, της περιοχής.
Πολύ ωραία.
Θαύμα!
Μας τέλειωσαν οι ιδέες.
Κάναμε τον τύπο με την ψηλή και το αφεντικό με τη γυναίκα του.
Βάλαμε την Ανν να παίξει τη γυναίκα του Άι Βασίλη…
-Είχε ένα βρομόστομα το ξωτικό! -Μάλιστα.
-Καμία αίσθηση ζούρλας. -Τι, κα Κλάους;
Είναι εσκιμώικη λέξη που έμαθα εδώ.
Μάλιστα.
Αυτά ήταν τα σκετς για τα οποία έγιναν γνωστοί.
-Όπως το Ηλεκτρονικό Ραντεβού. -Ναι. Πω πω.
Η ιδέα του να αξιοποιήσουμε τις εθνικές μας καταβολές
δεν είχε προκύψει ποτέ πριν.
Έκαναν ένα σκετς για τις ηλεκτρονικές γνωριμίες,
που τότε ήταν κάτι ολοκαίνουργιο. Στο σκετς,
ένας Εβραίος και μια Ιρλανδή καθολική βγαίνουν ραντεβού.
Ήταν ιδέα του Τζέρι.
Κι έτσι, πήγαμε σπίτι και δημιουργήσαμε τον Χόροβιτς και τη Ντόιλ.
Ένα υπέροχο ντουέτο
και έχουν ένα… κάτι που θα σας παίξουν αμέσως
που πιστεύω πως θα γίνει διαχρονική επιτυχία.
Το ντουέτο Στίλερ και Μίρα, που εκφράζει το πνεύμα αυτό.
-Χαίρω πολύ. -Χαίρω πολύ.
Χέρσι Χόροβιτς.
Μαίρη Ελίζαμπεθ Ντόιλ.
"Ντόιλ;"
"Χόροβιτς;"
Χόροβιτς.
Χ-Ο-Ρ-Ο-Β-Ι-Τ-Σ.
Χέρσι.
Όσοι μας είχαν δει να το προβάρουμε έλεγαν
"Δεν θα πιάσει. Γιατί δεν εκφράζει ολόκληρη τη χώρα".
Και κανείς δεν είχε ξανακάνει κάτι τέτοιο.
Έχεις αδέλφια;
Τρεις αδελφούς.
Μπαχ, Μπούζι και Σαούλ.
-Μπαχ; -Μπαχ.
-Μπα-χ. -Όχι. Μπαχ.
Μπαχ. Με συγχωρείς.
Ήταν εκείνο που άγγιξε τον κόσμο.
Και σίγουρα τον Σάλιβαν, γιατί ήταν Ιρλανδός
κι η γυναίκα του Εβραία, η Σίλβια.
Όταν τελείωσε το σκετς, στεκόταν εκεί
και τα όμορφα γαλάζια μάτια του έκλαιγαν.
Δεν μπορούσε να ξεπεράσει το…
Το σκετς κατέληξε να είναι το σήμα κατατεθέν τους.
Φτάσαμε μία…
Κορυφή;
Ναι, καλό αυτό.
Για μας, η εκπομπή του Σάλιβαν
το έκανε πολύ πιο εύκολο να παίξουμε σε κλαμπ
και να αποκτήσουμε καλή αμοιβή.
Έχουν το δικό τους στιλ κωμωδίας. Τζέρι Στίλερ και Ανν Μίρα.
Να τοι.
Μας έκλεισαν εμφανίσεις σε Κλίβελαντ, Ντιτρόιτ,
Μιλγουόκι, Σικάγο.
Το ντουέτο των Ανν Μίρα και Τζέρι Στίλερ.
Το καλύτερο κωμικό υλικό
που έχω δει εδώ και καιρό.
Είναι στ' αλήθεια παντρεμένοι. Εβραίος κι Ιρλανδέζα.
Είναι αληθινοί.
Ευχαριστώ, κυρίες και κύριοι.
Και τώρα, να σας συστήσω δύο πολύ διάσημους αστέρες,
που όλοι ξέρετε κι αγαπάτε…
Τους Στίλερ και Μίρα.
Ευχαριστούμε. Τι καλά που ήρθατε!
Να ξέρετε πως, όταν κοιτάτε την Άννι εκεί,
δεν κοιτάτε μόνο τη συνεργάτιδά μου,
μα και τη μητέρα των δύο παιδιών μου.
Κι αυτός είναι ο πατέρας του ενός.
Άρχισαν να δουλεύουν πολύ.
Τους αναγνώριζαν, ήταν διάσημοι.
Κι ο Τζέρι το λάτρευε.
Λάτρευε να τον αναγνωρίζουν,
του άρεσε να υπογράφει αυτόγραφα,
να παίρνει αναγνώριση.
Τζέρι, τι σ' ενοχλεί;
Να κριτικάρουν την ερμηνεία σου, που θεωρούσες καλή
ή να την επαινούν
-ενώ τη θεωρούσες κακή; -Να την κριτικάρουν…
Το βρήκες. Όλοι το βρήκαν.
Η επιτυχία τού ήταν πολύ σημαντική.
Τη μητέρα μου την ένοιαζε η δουλειά, μα δεν την όριζε αυτό.
Θες να μάθεις, κατεβαίνοντας απ' τη σκηνή;
-Από περιέργεια. -Όχι, πιστεύω…
Δεν το αποζητώ.
Προσπαθούσε να προβληθεί.
Μάλλον εκνεύριζε πολύ τη μαμά μου.
Του άρεσε η επαφή με τους θαυμαστές.
Μιλούσαν και κάποιος τους διέκοπτε.
"Τζέρι, σ' αγαπώ!"
Κι εκείνη έλεγε "Μιλάμε!"
Κι ο μπαμπάς άρχιζε να ρωτά για τα παιδιά τους.
Ναι. Κατάλαβα.
Θυμάμαι μια φορά που περπατούσαμε στον δρόμο
και του έλεγα για το γεγονός
πως ένιωθα ότι δεν μας έδινε αρκετή προσοχή
κι ενώ μιλούσαμε, κάποιος στον δρόμο
είπε "Λατρεύω τη δουλειά σου".
Κι άρχισε να του μιλάει.
Είναι πολύ αστείο, γιατί πριν μερικές εβδομάδες,
είχαμε βγει όλοι μαζί σε εστιατόριο κι είχα άγχος για το πανεπιστήμιο
και κάποιοι ήθελαν να βγουν φωτογραφία μαζί σου.
Θυμάμαι πως θύμωσα πολύ.
Λες κι όλα έπρεπε να σταματήσουν για τη φωτογραφία.
-Κατάλαβες; -Μάλλον μοιάζω περισσότερο στον μπαμπά
-απ' ό,τι στη μαμά μου. -Ακριβώς!
-Να ζητήσω μια χάρη; -Ναι.
-Να πω καληνύχτα στα παιδιά μου; -Φυσικά.
Καληνύχτα, Έιμι και Μπέντζι.
Όταν οι γονείς μας έλειπαν στο Λος Άντζελες
για κάποιο… οτιδήποτε, τηλεπαιχνίδι ή εκπομπή,
αρχικά μας έλειπαν.
Αλλά θυμάμαι πως είχε πολλή πλάκα.
-Μέναμε ξύπνιοι ως αργά. -Ναι.
Είχαμε το μυστικό μας σύνθημα με το χτύπημα στον τοίχο.
Ναι.
Ξεκίνα.
Καληνύχτα.
Καληνύχτα, επιτέλους.
-Κα-κα-κα! -Κ-κ-κ…
Και μετά εγώ… Μπαμ!
-Ήταν ο δικός μας κόσμος. -Ναι.
Το κτίριό μας ήταν σαν οικοσύστημα γιατί ήταν τεράστιο.
Υπήρχαν πολλά πέρα-δώθε
μεταξύ των διαμερισμάτων.
Ανεβοκατέβαινες με τα ασανσέρ και τις σκάλες.
Ήταν τέλος της δεκαετίας του '70,
άρα πολύ λιγότερο εκμοντερνισμένο και ασφαλές.
Κι υπήρχε πραγματική αίσθηση κοινότητας.
Όλοι μου οι φίλοι έμεναν εκεί.
Ο Άνταμ Μαξ. Γιος του Πίτερ Μαξ, του καλλιτέχνη.
Ανεβαίναμε πάνω κι ο Πίτερ
καλούσε πολύ ενδιαφέροντα κόσμο.
Όπως τον Σουάμι Σατσιντανάντα
και τέτοια μοντέρνα, όλο στιλ άτομα της περιόδου.
Υπήρχε πολλή δημιουργική ενέργεια στο κτίριο.
Άρχισα να παίρνω την κάμερα όπως έκανε πάντα ο μπαμπάς μου.
Γυρνούσα τις δικές μου ταινίες.
Καλησπέρα. Βλέπετε την "Ώρα του Μπεν Στίλερ".
Διάλειμμα.
Ο μπαμπάς μού πήρε κάμερα Super 8.
Κι εξοπλισμό για μοντάζ.
Για μένα, έγινε κάτι σαν καταφύγιο.
Όταν έλειπαν ή μάλωναν…
ή δεν ασχολούνταν μαζί μας γιατί δούλευαν πολύ,
κατέφευγα σ' αυτό.
Δύσκολο να πιστέψω πως δεν θα υπάρχει πια το διαμέρισμα.
Ουσιαστικά, μόλις αποφασίσεις ότι πήρες αυτά που ήθελες,
οι μεσίτες θα πουν
"Ωραία, ας το αδειάσουμε κι ας το ετοιμάσουμε".
Δεν είναι πραγματικότητα… Είμαι σε άρνηση.
-Ναι. Για μένα… -Ειλικρινά.
…αυτό που θα το κάνει να φανεί πραγματικό…
- Ακριβώς. -…είναι που δεν θα υπάρχει αυτό το μέρος.
Ο μπαμπάς θα γράψει τη φωνή μου…
-Θα παίξουμε ένα σκετς. -Άκου εσύ.
Χρωμάτισε αυτό όσο παίζουμε.
Λίγοι έχουν την τύχη να βρουν, μαζί
το παιδικό τους όνειρο.
Ειλικρινά, είμαστε πολύ τυχεροί
που βρίσκουμε αγάπη κι ευτυχία στη δουλειά μας.
Μας δίνει τρομερή ευχαρίστηση η υλοποίησή του.
Θυμάμαι μια άσπρη πόρτα φυσαρμόνικα.
Έπρεπε να είμαι τα πάντα.
Σύζυγος, γυναίκα, αγαπημένη, φίλη, μαγείρισσα. Μετά λες "Θα μαγειρεύω εγώ".
Όταν ήταν κλειστή, δούλευαν.
Ήμουν ηθοποιός. Κι ήμουν καλή πριν σε γνωρίσω.
Και δεν έπρεπε να ενοχλούμε.
Κι εσύ λες "Για πενήντα δολάρια την εβδομάδα".
Για τόσα, ο καθένας θα το έκανε.
Άλλες φορές άκουγες γέλια, άλλες φωνές.
-Θα μαγειρεύω εγώ. -Καλά.
Αλλά ποιος θα καθαρίζει; Εγώ. Εσύ τα κάνεις χάλια.
Ποτέ δεν ήξερες αν ήταν αληθινό ή αν έκαναν πρόβα.
Η πιο αστεία γυναίκα στον κόσμο, κι εκτός σκηνής.
Εγώ, λοιπόν, όταν κάνει κάτι αστείο…
Είμαι εκμεταλλευτής, καιροσκόπος.
Παίρνω μολύβι και το σημειώνω. Μόλις το κάνω…
Λέει "Να το βάλουμε σε σκετς". Θέλω να τον σκοτώσω.
Πού τελειώνει το ντουέτο και πού αρχίζει ο γάμος;
Σε μισώ.
Με μισείς; Εγώ σε μισώ.
Δεν ξέρεις τι είναι το μίσος, αυτό που νιώθω για σένα.
Το μίσος μου για σένα είναι τέτοιο…
είναι τόσο καυτό.
Σε μισώ με μίσος καυτό, σε καυτά κομμάτια.
Έχουμε ένα σκετς, το "Μίσος".
Η κάψα του μίσους σου…
Λέω στην Ανν "Σε μισώ", κι απαντά "Με μισείς; Εγώ σε μισώ".
Μια μέρα, μπαίνει μέσα η Έιμι, που είναι έξι,
και μας άκουσε να λέμε αυτό ο ένας στον άλλον. Την κοιτάμε
μα δεν ξέραμε τι να πούμε. Είπαμε
"Έιμι, η μαμά κι ο μπαμπάς κάνουν πρόβα".
Και μας κοίταξε και χαμογέλασε.
Δυο βδομάδες αργότερα, μαλώναμε.
Μπήκε η Έιμι κι είπε…
"Μαμά μπαμπάς πρόβα;" "Όχι, μαμά μπαμπάς καβγάς!"
-"Βγες έξω!" -Είναι λίγο περίπλοκο.
-Σε μισούσα πριν σε γνωρίσω. -Εγώ, πριν γεννηθείς.
Είναι ένα από αυτά που σκέφτομαι,
το πώς αυτό έγινε, ας πούμε…
"Να το αστείο. Μ' αυτό θα γελάσουν".
Μα ποια είναι η πραγματικότητα από πίσω;
Δεν ξέρουμε, Μπεν.
Γι' αυτό έχουμε τόσα θέματα. Γι' αυτό…
Γι' αυτό γυρνάμε ντοκιμαντέρ;
Θα το μάθουμε ξεκαθαρίζοντας όλα αυτά τα πράγματα.
Η Ανν κι ο Τζέρι ζουν σε διαμέρισμα του Γουέστ Σάιντ
με την κόρη τους, Έιμι, και τον γιο τους, Μπεν.
Το κωμικό τους υλικό συνήθως γεννιέται στο σπίτι.
Μοιάζει να είναι ένας γάμος χωρίς προβλήματα επικοινωνίας.
-Εγώ… -Δεν μαζεύει καν τα εσώρουχά του
απ' το πάτωμα. Ποτέ.
Έτσι μιλάς
μπροστά στον κόσμο της Νέας Υόρκης;
Μα πού μεγάλωσες, και…
Οι καλλιτέχνες δεν ασχολούνται με εσώρουχα.
-Με πράγματα σαν… -Κι εγώ τι είμαι; Συκωταριά;
Το σημαντικό είναι πως η Ανν κι ο Τζέρι
βάζουν πρώτη την οικογένεια και μετά τη σόουμπιζ.
Είναι 1976 και τραβάω τον γιο μου να κατεβαίνει την πλαγιά.
Με περίπου πέντε χιλιόμετρα την ώρα. Σκέτη τρέλα.
Έχεις καθόλου φιλοδοξίες να βγεις στο θέατρο ή…
Τι είναι αυτό το μαραφέτι;
Είμαι ο Μπεν Στίλερ. Κάνω το σπικάζ όλης της παράστασης.
Τι συνέβη στην παλιά γλυκιά Αλίκη
απ' τη Χώρα των Θαυμάτων;
Είναι πολύ νωρίς. Είναι 6:30 το πρωί.
Πάω για ύπνο. Γεια.
Μεγαλώνεις με ξεχωριστά άτομα του θεάτρου τριγύρω.
Ναι.
Που κάνουν πάντα αυτοσχεδιασμούς και τέτοια.
Από το ABC Sports, η συνέντευξη του μεγάλου Ιταλού κολυμβητή.
Θα κερδίσω, γιατί φοράω την τυχερή μου φανέλα.
-Να σε δούμε να βουτάς. -Πλάκα κάνεις;
-Διαφήμιση! Γρήγορα. -Στοπ! Στοπ!
Μας έκανε φοβερούς χαρακτήρες.
Κι εσύ το κάνεις αυτό.
-Μ' αρέσει που το κάνουμε. -Κι εγώ. Αυτοί είμαστε.
Ώρα να φεύγω, λοιπόν.
Σ' αγαπάμε κε Μήλο.
Και κάτι ακόμα. Με λένε κε Αναραγκριναπόπο.
Μπαμπά, το ξανακάνεις αλλά πιο δυνατά;
Αναραγκριναπόπο.
Μπέντζι, η μαμά σου λέει
πως θα της άρεσε ίσως να γίνεις παραγωγός,
να δίνεις στους γονείς σου πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Θα τους έδινες δουλειά;
-Όχι. -Όχι; Μπέντζι.
-Τι είν' αυτά; -Ναι!
Πολύ γρήγορα ξεχνάνε!
Θα την έδινα σε κάποιον άλλο.
-Γιατί; -Γιατί;
Θα ήταν δύσκολο να δουλέψω μαζί σας.
Μπέντζι, θα έβαζες τους γονείς σου να παίξουν στις ταινίες σου;
Όχι.
-Γιατί όχι; -Δεν θα τους έδινα ρόλους.
Νομίζω πως θα ήταν ζόρικοι συνεργάτες.
Θα έδινα τον ρόλο σε άλλους.
Δεν ακουγόμουν έτσι.
Βλέπετε, δεν θα ήταν κατάλληλοι για την ταινία που θα έκανα.
Είναι… Δεν θα…
Μήπως να δουλέψεις στο Υπουργείο Εξωτερικών;
Γιατί; Τι ταινία είναι;
Περιπέτεια ή εγκληματική ή κάτι τέτοιο, αλλά ποτέ κωμωδία.
Δεν μου αρέσουν οι κωμωδίες.
Είμαι ο Μπεν Κι αυτό το σόου μου
"Η νέα εκπομπή του Fox, το Ben Stiller Show,
που κάνει πρεμιέρα αύριο βράδυ στις 7:30 στο Channel 5,
είναι μια ασθενική συλλογή από σκετσάκια
με πρωταγωνιστή έναν κωμικό ακατάλληλο για ώρα αιχμής".
"Μπορείτε κι εσείς να αποκτήσετε δική σας εκπομπή
αν ανήκετε σε οικογένεια σόουμπιζ.
Οι γονείς του είναι συμπαθητικοί κωμικοί, οι Μίρα και Στίλερ".
"Γόνος γενιάς κωμικών".
Όταν άρχισα να προσπαθώ να φτιάξω δική μου καριέρα,
οι γονείς μου ήταν παρόντες παντού.
Η σκιά τους ήταν μεγάλη.
Τόσο σαν καλλιτέχνες, ηθοποιοί, κωμικοί. Και σαν άνθρωποι.
Για πολύ καιρό, ένιωθα πως είχα πολλά να αποδείξω.
Ένα μέρος μου ήθελε πολύ
-να πάρει απόσταση από κείνους. -Ναι.
Κε Μάνστερ.
Γελάω που το ακούω,
γιατί αντικρούεις όσα έλεγες,
γιατί πάντα υπήρχε κάτι από τον έναν ή και τους δύο σε όσα έκανες.
Δεν ήμουν χαζός. Ήταν αστείοι.
Ακόμη κι η αίτησή μου για το SNL…
Κοίτα, μαμά, θέλω μεγάλη χάρη.
Ο συγγραφέας μου έχει στερέψει.
Έχω πολύ υλικό που χρειάζομαι.
-Έχω… Μιλάς πολύ γρήγορα. -Ξανά.
-Τι είναι αυτά; -Διάφορα παλιά.
-Ο μπαμπάς κι εγώ το κάναμε… -Δικά σας;
-Ναι, στον Εντ Σάλιβαν. -Καλό αυτό.
-Όχι. -Περίμενε.
Είναι 30 χρόνων. Ακατάλληλο.
Τους χρησιμοποιούσα εντελώς.
Σας δείχνω μια μέρα απ' τη ζωή μου.
Ένα από τα σκετς της εκπομπής
ήταν πως πήγαμε όλοι μαζί σε ψυχολόγο.
Είμαστε οικογένεια της σόουμπιζ…
Όντως πήγαμε.
Η ζωή μου.
Θέλω να μιλήσω
για το πώς η οικογένεια απειλείται από την επιτυχία μου.
Σε παρακαλώ, Τζέρι.
Όχι, δηλαδή… Είναι ολοφάνερο.
Δεν αντέχετε το γεγονός πως έγινα πιο πετυχημένος.
Μα τι λέει;
Βαρέθηκα να μονοπωλεί τη συζήτηση ο Μπεν.
-Κάθε φορά αυτό γίνεται. -Καλά.
-Η αδελφή μου, η Έιμι. -Όχι! Ειλικρινά, έρχεσαι
και φέρεσαι σαν μωρό.
Χρησιμοποιείς τις ζωές μας για την εκπομπούλα σου. Αηδιαστικό!
-Εκπομπούλα; -Ναι, εκπομπούλα.
Μήπως να πεις σε όλους
για τότε που κατουρήθηκες με την κοπέλα σου;
-Σκάσε, Έιμι! -Αλήθεια είναι!
-Φτάνει! -Σκάσε! Σε μισώ!
Ήταν γελοίο, γιατί κανείς δεν με ήξερε τότε.
Στον διάολο εσύ και το σκυλάκι σου!
Προσοχή! Κρατάει αυγό!
Μα τα όρια πάντα ήταν θολά για μας.
Μεγαλώσαμε βλέποντάς τους να δουλεύουν μαζί
και να αυτοσχεδιάζουν για το ντουέτο τους.
Κι αυτό κάναμε κι εμείς σαν παιδιά, γιατί για εκείνους δούλευε.
Θα σου ανοίξω το χείλος!
-Μια γυναίκα φαίνεται να… -Σου μιλά η μαμά!
Δούλευε τόσο, που έγινε ταυτότητά τους
και βιοπορισμός τους.
Πάντα ήμουν αστεία, κατά λάθος. Ο Τζέρι με έστρεψε στην κωμωδία.
Είναι πιο εύκολο να 'σαι αστεία κατά λάθος, από ό,τι…
-Κι εγώ ήμουν… -…δυο φορές το βράδυ σ' ένα κλαμπ.
Πάντα προσπαθούσε να αξιοποιήσει το ταλέντο της
γιατί τη θαύμαζε τόσο.
Μα αυτό επίσης ζόριζε τη… Και πίεζε την ίδια.
Πιστεύεις πως κάθε σκετς θα είναι καλό.
Όταν το αφηγείσαι, δεν είναι αστείο.
-Όταν το κάνω εγώ, είναι. -Ναι.
Αφού έκανε αυτές τις απίστευτα απαιτητικές παραστάσεις,
επειδή ήθελε να ξεσκάσει,
η μαμά πήγαινε στο Patsy's για βότκα.
Ήταν δύσκολο.
Το καλοκαίρι, ήμουν ζορισμένη.
Ήμασταν σε τροχόσπιτο. Ήρθε ο Μπέντζι και λέω "Τι έγινε;"
Κι ήρθε η Έιμι και του είπε "Άσε τη μαμά ήσυχη.
Δεν βλέπεις πως είναι πιεσμένη;"
Να τι έγινε. Τους φώναζε
και μετά με κοιτούσαν παράξενα.
"Τι έπαθε;"
Λέω "Έχει παράσταση αύριο βράδυ.
Έχει άγχος για αυτό που θα κάνει. Μη δίνετε σημασία".
Γιατί ψιθυρίζεις; Μας κυνηγάνε;
Τι είν' αυτά; Μίλα στην κασέτα.
-Πες γεια, Μπεν. -Γεια.
Δεν ξέρω τι κάνεις. Έχεις χαζέψει.
Αυτό το παιδί…
το νοικιάσαμε για σήμερα.
-Γεια. -Πώς σε λένε;
-Είπα Μπέντζι. -Πώς σε λένε;
-Νοικιάσαμε αυτό το κοριτσάκι. -Έιμι.
Θεέ μου!
Η Έιμι περιμένει έναν γονιό…
Είχαμε…
Δεν θεωρείς πως είχαμε μαγική παιδική ηλικία;
Ναι. Βλέπω τη μαμά… Για μένα, αυτό είναι…
Το θεωρώ… Ναι, φυσικά ήταν μαγική.
Αλλά βλέπω επίσης πως η μαμά ήταν σίγουρα… μεθυσμένη.
Έτσι λες; Δεν το νομίζω.
Πλάκα κάνεις;
Και νιώθω… Ξέρω πως γι' αυτό αντιδρώ έτσι κι εγώ.
Βλέπω…
"Έχεις χαζέψει;"
Δεν ξέρω αν ήταν μεθυσμένη.
Ή αν έκαναν πλάκα. Ούτε ο μπαμπάς ήταν φυσιολογικός.
Μου φαίνεται χαρούμενος. Ναι, ήταν σίγουρα…
-Τι σκέφτεσαι; -Δεν ξέρω αν είναι, αλλά…
-Νοικιάσαμε αυτό το κοριτσάκι. -Έιμι.
Έφυγες. Δεν ξέρω πόσα ποτά ήπιες.
Γίνομαι έξαλλος.
Δεν ξέρω τι να πω, τι να κάνω. Ποιο…
Έγινε, το έκανες.
Ξεπέρασες τα όρια.
Ναι, ήπια πολύ. Πίνω.
Δεν είναι το τέλος του κόσμου.
Ο Τζέρι, αν πιεις δεύτερο ποτό, λέει "Σταμάτα.
Χάνεις τον εαυτό σου".
Αρχίζει τα χαζά αν πιει… κάνα δυο;
Λέει "Μην το κάνεις. Ό,τι κάνεις με εκθέτει".
Όταν γίνεται αυτό, συνήθως αποκοιμιέται πάνω στα παλτό.
Ναι. Συνήθως βρίσκω το δωμάτιο με τα παλτό.
Και καταλήγω να σαλιώνω γούνες.
-Όχι… Δεν είναι κάτι κακό. -Όχι τη δική μου. Δεν έχω.
-Όχι. -Ξέρεις, σήμερα…
Όταν έπινε, ο μπαμπάς δεν ήξερε πώς να το χειριστεί.
Λες φοβόταν να της το συζητήσει;
Νομίζω, την αγαπούσε τόσο,
-και της ήταν αφοσιωμένος. -Μάλιστα.
Και το νούμερο κι όσα έκαναν μαζί,
-ήταν σημαντικό που λειτουργούσε… -Ναι.
…οπότε, έπρεπε να βρει πώς θα το αντιμετωπίσει μόνος του.
Αλλά νομίζω είχα θυμό που δεν το παραδεχόταν σε μας.
Μας αγαπούσε όσο τίποτα, αλλά προσπαθούσε
-να βρει τι θα κάνει. -Κατάλαβα.
Και θύμωνα τόσο που δεν ήταν εκεί για μας.
Μα δεν το συνειδητοποιούσα, νομίζω.
-Ναι. -Για πολύ καιρό.
Δεν σε κατηγορώ.
Πρέπει να κατηγορήσω… Πρέπει να αναλάβω την ευθύνη μου
για το πώς απαντώ και πράττω.
-Συγγνώμη. -Εντάξει.
-Σου έφτιαξα καφέ. -Θα πιω λίγο. Ευχαριστώ.
Πίσω μου στέκεται η Έιμι Στίλερ.
Είναι η πρώτη της φορά στην Ιρλανδία.
Πες ό,τι θες.
Είμαστε στην Ιρλανδία, στις πρώτες μας διακοπές.
Όποτε πάμε διακοπές, δεν είναι διακοπές,
γιατί όταν πάμε δουλεύετε πάντα.
Τι είν' αυτά που λες;
Συνήθως δουλεύουμε…
Είναι άδικες διακοπές,
γιατί πάντα όταν πάμε κάπου
οι γονείς μου πάνε
γιατί έχουν δουλειά στα κλαμπ και τέτοια.
Έχω τρελαθεί απ' τις ενοχές.
Είμαι η χειρότερη σύζυγος και μητέρα.
Με κακοχαρακτηρίζω,
ελπίζοντας πως θα νιώσω καλύτερα αφού το κάνω. Καταλαβαίνετε;
Είσαι κακιά με όλους;
Τα παιδιά λένε "Δεν είσαι, μαμά".
Ναι, οτιδήποτε. Γιατί δεν είμαι αρκετά σπίτι.
Δεν θα με πείραζε, αν μπορούσα να το κάνω, αλλά νιώθω απαίσια.
Νομίζω πως η μαμά σου πάντα παραδεχόταν τα ελαττώματά της.
Ναι, μιλούσε ανοιχτά για όλα αυτά.
Πολύ ανοιχτά.
Και μιλούσε πολύ για όσα δεν έκανε.
Σαν γονιός και μητέρα,
και για τα λάθη της. "Δουλεύαμε, δεν ήμασταν εκεί".
Έβλεπε πως ήμουν νέα μητέρα
και σ' εκείνες τις στιγμές
που όλα ήταν μια τρέλα, η μαμά σου μού έλεγε
πόσο καλά τα πήγαινα.
Ήταν ένας τρόπος να με κάνει να νιώσω πολύ καλά για όσα έκανα.
Αλλά επίσης να παραδεχτεί όσα δεν μπόρεσε να κάνει εκείνη.
"Και τη στιγμή που η καρδιά του ελάφρυνε λίγο…"
Αλλά νομίζω, για κείνη,
το θέμα ήταν πως ένιωθε πελαγωμένη που ήταν μητέρα,
γιατί ένιωθε τόσο… απροετοίμαστη να γίνει μητέρα.
Σωστά.
Ξέρεις πόσο τραυματικό ήταν
που έχασε τη μητέρα της τόσο μικρή.
Και μετά έκανε εμάς και δεν ήξερε τι να κάνει,
κι είχε την πίεση της εμφάνισης στην εκπομπή του Σάλιβαν
κι αυτές τις παραστάσεις. Ήταν ζόρικο.
Κι η οικογένειά σου; Ήσουν το μικρότερο παιδί;
Νομίζω πως είμαι σαν εσένα. Νομίζω… Είσαι μοναχοπαίδι;
Όχι. Απλά φέρομαι σαν να 'μαι.
Ξέρεις τι σημαίνει; Πως είμαι λίγο κακομαθημένος.
Εγώ είμαι η καλύτερη κι η χειρότερη. Ήμουν μοναχοπαίδι.
Α, ήσουν. Ήσουν πιο κοντά με τον πατέρα ή τη μητέρα σου;
Βασικά… Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν μικρή.
Ήμουν κορίτσι του μπαμπά.
Ήμουν μια Ιρλανδή πριγκίπισσα του Λονγκ Άιλαντ.
Η μητέρα μου λάτρευε το σινεμά.
Κι εγώ το λάτρευα γιατί το λάτρευε εκείνη.
Ήθελα να είμαι έτσι. Ξέρεις, να εμφανιστώ στη μεγάλη οθόνη.
ΣΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ
Αυτό είναι γράμμα στη μαμά της.
"Στη μαμά μου. Στην ποίηση, είμαι σκράπας.
Μπορώ μόνο να πω αυτό. 'Είσαι η καλύτερη'.
-Με αγάπη, Ανν". -Μοιάζουν με τα γράμματά μου.
Φοβερό.
"Ένα δωράκι για να χαρείς την Ημέρα της Μητέρας. Με αγάπη, Ανν".
Θεέ μου.
Μείναμε ο μπαμπάς κι εγώ. Ξέρεις…
τον έκανα ό,τι ήθελα,
γιατί ήταν διαλυμένος και νευρικός από τότε που πέθανε η μητέρα μου.
Ήταν απαίσιες εποχές.
"Είναι 15 Οκτωβρίου 1940.
Κάθομαι πάνω σε μια κούτα γάλα κοντά στο μπάνγκαλοου που νοικιάσαμε
μακριά απ' το παλιό μας σπίτι στην Οδό Μπέικερ Χιλ.
Η μητέρα μου ήταν δυστυχισμένη.
Στον κήπο τριγύριζαν διάφοροι γείτονες,
στο πεζοδρόμιο ένα ασθενοφόρο.
Ο πατέρας ήταν στο σπίτι με τους διασώστες που έκαναν ανάνηψη στη μαμά
που είχε ανοίξει το γκάζι κι εισπνεύσει την αιωνιότητα".
Μου είπε για την αυτοκτονία της μητέρας της.
Με σόκαρε.
Η μητέρα της προφανώς είχε κατάθλιψη,
αλλά έλεγαν πως μελαγχολούσε.
-Ποτέ πως είχε κατάθλιψη. -Μόνο μελαγχολία.
-Μελαγχολία. -Ναι.
ΤΖΟΝ ΓΚΟΥΕΡ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Νομίζω πως έτσι γεννήθηκε το κωμικό ταλέντο της Ανν
καθώς προσπαθούσε να δώσει χαρά στη Μέι.
Νομίζω πως η μητέρα της, η Μέι, είναι πάντα πίσω απ' το κοινό.
Κι εκείνη έχει καθήκον να κρατήσει τη μητέρα της εν ζωή.
Και η Ανν και ο Τζέρι είχαν σκοτεινή παιδική ηλικία.
Η ζωές τους ήταν πάντα μια αναζήτηση για φως.
Λατρεύω να δουλεύω με την Ανν.
Μαζί της νιώθω ενέργεια που δεν νιώθω με κανέναν άλλο.
Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί.
Ίσως είναι κάποια τρομερή ανάγκη
ενός ατόμου για ένα άλλο. Έχω δυνατά συναισθήματα.
Για μένα, που τους έβλεπα να δουλεύουν μαζί,
αυτό που τους ωθούσε να προχωρήσουν ήταν το ντουέτο τους.
Υπήρχε ένταση στον γάμο τους
που οφειλόταν στο ότι ήθελαν διαφορετικά πράγματα.
Αλλά τους έδενε αναγκαστικά το ντουέτο.
-Τι κάνουμε όταν μαλώνουμε; -Κλαίμε πολύ, χτυπιόμαστε.
Τι κάνει ο κόσμος;
Η Ανν κι εγώ έχουμε τον τρόπο μας να χειριζόμαστε συζυγικούς καβγάδες…
Η χειρότερη πιθανότητα
είναι η αδιαφορία. Η απουσία…
Ποτέ δεν αδιαφόρησα για σένα, Τζέρι. Πάντα σε νοιαζόμουν.
Ποτέ δεν ήμουν αδιάφορη. Βασικά, εγώ…
-Πες πώς ένιωθες. -Ποτέ δεν ήσουν…
Πάντα ένιωθα πως όταν είχες κάτι να πεις…
Βρες τα αληθινά συναισθήματά σου.
Η πραγματικότητα είναι πως όταν είσαι παντρεμένος…
Ο κόσμος θέλει ν' ακούσει τι νιώθεις.
Η δυναμική της όλης παράστασής τους ήταν
"Σκάσε, Τζέρι. Δεν είναι ενδιαφέρον".
Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό.
Ήρθε η ώρα να πω "Σκάσε".
Πρώτη φορά μίλησες τόσο πολύ
χωρίς να σε διακόψω.
Πώς σου το επέτρεψα;
Όταν μιλάς για συνεισφορά, αυτό περιλαμβάνει κι εμένα.
Δεν θέλω να πει ο κόσμος
πως σαμποτάρω τις ιδέες σου.
Απάντησε αν θες, Τζέρι.
Αυτή ήταν η δυναμική τους και στη ζωή,
που ήξεραν πως λειτουργούσε καλλιτεχνικά.
Κάθε γυναίκα στο κοινό θα καταλάβαινε.
Αν είστε μαζί 24 ώρες το 24ωρο, σου το λέω, Λίλι, θα σάλταρες.
-Δηλαδή, αρχικά, χαλάει… -Τον βλέπω σπάνια.
-Μια δυο φορές το σαββατοκύριακο. -Ναι, γι' αυτό…
Θέλω να σου μιλήσω.
Αναρωτιέμαι συχνά
πώς αυτό επιβάρυνε την ίδια τη σχέση τους.
Ντέρεκ, όλα καλά; Σε ψάχνω μια βδομάδα.
Μια βδομάδα;
Νομίζω πως κι εσύ αυτό ένιωθες από μένα στη σχέση μας.
Όταν γίναμε ζευγάρι κι αρχίσαμε να δουλεύουμε μαζί,
στην αρχή,
είχα μια φυσική αποστροφή…
-Ναι. -Το ένιωθες;
Νιώθω πως υπήρχε προϊστορία.
Και νομίζω πως σε μεγάλο βαθμό ήταν η εμπειρία σου
του τι σήμαινε τελικά για μια σχέση αυτό,
πως μπορούσε να προσθέσει πίεση,
όταν τρως, κοιμάσαι κι αναπνέεις μαζί με τον άλλο έτσι.
Ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω σου…
Ωραία.
Νομίζω επίσης πως υπήρχε φόβος από σένα για μένα,
του πώς θα φαινόταν αυτό έξω στον κόσμο.
-Υπήρχαν πολλά από κάτω. -Ναι.
Ένιωθα πως δεν ήθελα να γίνω σαν τους γονείς μου.
Να το δωμάτιο του μπαμπά.
Της μαμάς είναι δίπλα.
Και… Δεν ξέρω σε ποιο σημείο έφτασαν
να έχουν ξεχωριστά υπνοδωμάτια, αλλά το έκαναν.
Κολλητά, με πόρτα στη μέση. Ενιαίος χώρος. Νομίζω έτσι το ήθελαν.
Ήταν παντρεμένοι 62 χρόνια.
Ποια ήταν η σχέση τους;
Πώς τα είχαν βρει μεταξύ τους ώστε, ξέρεις,
να το κρατήσουν τόσον καιρό;
Δεν το σκέφτομαι με όρους εγγύτητας.
Γιατί ήταν πολύ κοντά, νομίζω.
Αλλά ήταν και πολύ, πολύ διαφορετικοί.
Η Μάργκαρετ Μαίρη μου είναι 15.
Δεν είναι κανένας Αϊνστάιν.
Μπερδεύει τις ωοθήκες με τις αυγοθήκες.
Μάλιστα. Κα Μαλκέχι…
Θα βρει τον μπελά της αν πάει να κάνει στραπατσάδα.
Κα Μαλκέχι…
Νιώθετε πως…
Όταν τους βλέπω να παίζουν, βλέπω τον μπαμπά να υπερπροσπαθεί.
Έχει κάνει άπειρες πρόβες και δεν θέλει να τα θαλασσώσει.
Κι η μαμά απλά αφήνεται.
Θυμάμαι τη μαμά να λέει
"Ο μπαμπάς έμεινε ξύπνιος ως τις πέντε για να μάθει τα λόγια του".
Νομίζω, αυτήν την τελειομανία την κληρονομήσαμε κι εμείς.
Σ' έναν βαθμό είναι καλή…
Αλλά σ' έναν άλλο…
-Είναι καλή. -Μα σ' έναν βαθμό…
μας στερεί την ευχαρίστηση.
Έχεις απόλυτο δίκιο.
Ο Τζέρι ήταν πολύ σοβαρός. Έκανε πρόβα πρωί, μεσημέρι, βράδυ.
Αρκεί. Το 'χω.
Εντάξει, Τζέρι.
Δούλευε με ζήλο κάθε λέξη, κάθε πρόταση.
Ναι.
Πρέπει να το κάνω με τον τρόπο μου. Να προετοιμαστώ.
Εσύ δεν προετοιμάζεσαι.
Πώς τολμάς!
Αγάπη μου, μη λες πώς τολμάω. Δεν…
Τολμάς να λες πως δεν προετοιμάζομαι; Προετοιμάζομαι!
Η λέξη προετοιμασία σημαίνει κάτι διαφορετικό για μένα.
Συμφωνώ.
-Τζέρι, θέλω να σου πω κάτι. -Τι, Ανν;
-Ζούμε υπό μεγάλη πίεση. -Το ξέρω.
Ξέρεις πόση πίεση μου επιβάλλεις;
Απορώ που νιώθω αρκετά ελεύθερη για να το κάνω έστω και λίγο καλά.
Ήταν εργασιομανής κι αυτό τον έκανε…
Έτσι έφτασε όπου έφτασε,
αλλά του ήταν αδύνατο να χαλαρώσει.
Δεν μπορώ να αντέξω την πίεση την οποία επιβάλλεις στον εαυτό σου.
Εντάξει, είναι δική μου.
Ναι, αλλά… Διαχέεται
και ξεχειλίζει μέχρι που η ατμόσφαιρα… Μπορείς σχεδόν να την αγγίξεις.
Δεν μπορώ… Δεν μπορώ να εξηγήσω ή να αρνηθώ
ή να αιτιολογήσω κάπως το τι περνάω…
Οπότε, όταν τελειώνει η βραδιά,
λέω "Θεέ μου, ευτυχώς τελείωσε".
-Ναι. -"Τον έβγαλα ασπροπρόσωπο".
Τον εαυτό σου δεν τον έβγαλες;
Εγώ χέστηκα.
Κάνεις πολλά παράξενα πράγματα.
Όντως.
Σίγουρα.
-Κι εσύ κάνεις τα δικά σου. -Ας μην πούμε τα προσωπικά μας.
Γιατί να κολλαρίσω έναν γιακά που λέει "Όχι κολλάρισμα";
Για να σου κρατά ψηλά το κεφάλι.
-Έχεις χοντρό κεφάλι. -Έχω χοντρό κεφάλι;
Όπως κι η μητέρα σου.
Πού θα ήταν η μαμά χωρίς τον μπαμπά, άραγε;
Εγώ αναρωτιέμαι το αντίθετο.
Δεν ξέρω αν ο μπαμπάς θα είχε κάνει καριέρα ως κωμικός χωρίς τη μαμά.
Της ήταν τόσο αφοσιωμένος, απ' την άποψη ότι έπρεπε…
να τα καταφέρουν. Νομίζω πως την αγαπούσε πολύ.
Δεν ήθελε να ρισκάρει να τη χάσει
ή να μην είναι εκείνη εκεί για τη σχέση ή το ντουέτο τους.
Τα πήγες καλά στην παράσταση;
-Ξέρεις καθόλου γιατί… -Γιατί ήσουν εκεί.
Ξέρω, η δουλειά μας και το πώς ανταποκρίνεται ο κόσμος σε σένα
και πόσο καλή είναι η ερμηνεία σου υπό αυτές τις συνθήκες,
ό,τι κι αν συμβαίνει. Είσαι πάντα εκεί.
Τα ξέρω όλα αυτά.
Τα γνωρίζω.
Και στο τέλος, όταν τα πράγματα πάνε οριακά αξιοπρεπώς…
η ανακούφισή σου με ντροπιάζει.
Είναι σαν να λες "Θεέ μου, πήγε τόσο καλά. Πήγε τόσο…" Κατάλαβες;
Το πώς φάνηκε. Το ότι θες να θεωρείσαι καλός τύπος.
Θέλω να θεωρούμαι καλός.
-Σου μπλοκάρει το μυαλό. -Όχι, δεν μου το μπλοκάρει.
Όχι, Ανν, ξέρεις, ο κόσμος μας βλέπει με πολλή αγάπη.
-Κανείς εκεί έξω… -Ένα πράγμα μόνο.
Τι;
Πριν φύγουμε απ' αυτόν τον κόσμο,
πρέπει να βρεθεί τρόπος να αποκτήσεις αυθεντική αίσθηση του εαυτού σου
χωρίς να ανησυχείς για το πώς σε βλέπουν.
Είναι σκέτη μιζέρια.
Εντελώς, όμως.
Πάντα σκεφτόμουν τη μαμά
και τη σύνδεση που είχε με την Κριστίν.
Σχεδόν άκουγα τη φωνή της στο κεφάλι μου
όταν εστίαζα υπερβολικά στη δουλειά μου.
Τη θυμάμαι να μου λέει
"Πρέπει να είσαι εκεί για την οικογένειά σου".
Τρία εξακόσια. Αυτό ήταν πριν μια εβδομάδα.
Νομίζω πως υπήρχε μια περίοδος
όπου η δουλειά ήταν μεγάλη προτεραιότητα.
Και τώρα που το συζητάμε βλέπω… αυτόν τον παραλληλισμό με τον πατέρα σου.
Πως όταν παρουσίαζες κάτι πολύ καλό,
το μόνο που έβλεπες ήταν το ένα πράγμα που δεν πήγαινε καλά.
-Ναι. -Ηττοπάθεια. Απόλυτη ηττοπάθεια.
Και παρασκηνιακά, ο τρόπος που χειριστήκαμε αυτό σου το ζήτημα
τελικά ήταν ότι, μια οικογένεια, εμείς, λέγαμε "Τι θα γίνει αν…" Κατάλαβες;
Δηλαδή, "Αν δεν πάει καλά, τότε… και λοιπά.
-Αν πάει καλά…" Κατάλαβες; -Ναι.
Και νομίζω… Θέλω να πω…
-Η σωστή λέξη είναι… -Είναι χάλι.
Ναι, κι επίσης, ξέρεις,
να μην προσποιείσαι πως δεν σε επηρεάζει,
-απλά να μπορείς να το εκφράσεις. -Σωστά.
Ξέρεις, καλώς ή κακώς.
Θυμάμαι την Ανν να με τραβάει στην άκρη και να λέει
"Να φροντίζεις εσένα".
-Με προστάτευε. -Ναι.
Κι εσύ ήσουν ο γιος της.
Γιατί είσαι θλιμμένη;
Ένιωσα… Ο Μπεν ήταν απότομος στο τηλέφωνο.
-Σου μίλησε άσχημα; -Όχι, απλά…
-Έτρεχε να πάει σε δουλειά; -Ναι.
-Αυτό είναι όλο. -Έχει φορτωθεί πάρα πολλά.
Έτσι νομίζω εγώ.
Θέλει να βρεθούμε;
Νομίζω πως όχι.
Πέφτω συνέχεια πάνω σ' αυτό, το "Είσαι γιος των γονιών σου".
Κι όταν γίνεσαι γονιός,
νομίζεις πως δεν θα κάνεις τα λάθη των γονιών σου.
-Και καταλήγεις… -Κάνεις τα ίδια.
…να κάνεις διαφορετικά λάθη, ή κάποια απ' τα ίδια.
Η Έλλα πρόσφατα μου είπε
"Πραγματικά δεν θυμάμαι να είσαι ποτέ εκεί όσο μεγάλωνα".
Ναι.
Πες μας τι έκανες αυτήν την εβδομάδα.
Δουλειά, κυρίως. Η οικογένειά μου ήταν στο Λος Άντζελες,
οπότε δούλευα όλη μέρα.
Είχα μόνο μία μέρα ρεπό αυτήν την εβδομάδα.
-Οπότε, ναι… -Καημενούλη. Λοιπόν…
Μα όσα λάθη κι αν έκανα σαν γονιός… Ναι, έκανα μερικά.
Ξέρω πως σε σοκάρει.
Κι επίσης… Ναι, με έκοψες.
Έκοψα τη σκηνή σου στην Κρυφή Ζωή του Γουόλτερ Μίτι.
Μάλλον η χειρότερη απόφαση που πήρα στη ζωή μου.
-Τι; -Σου πάει αυτό που φοράς.
Είναι για… Δουλεύω.
-Δεν είσαι πάντα εσύ το θέμα, Γουόλτερ. -Τι;
-Τι γλυκούλα! -Φοβόμουν πολύ.
Θυμάμαι ότι φοβόμουν πάρα πολύ. Δεν έβγαζε νόημα στην ταινία.
Όχι, εγώ… Έχει να κάνει με τη δική μου εμμονή με τη δουλειά μου,
-την "τελειομανία". -Ναι.
Σου βγάζει νόημα;
-Ίσως. Έτσι νομίζω. -Για μένα;
Υπάρχουν πράγματα, μετά από μια δύσκολη μέρα,
ξέρεις, ή όταν κάτι στραβώνει,
χάνεσαι στις σκέψεις σου. Κατάλαβες;
Και νομίζω, μόλις μπεις εκεί…
δύσκολα σε βγάζουν.
Οπότε, αυτό κάπως μετρίαζε… τη χαρά
των διακοπών μας. Κατάλαβες;
Έχεις πολλά καρπούζια κάτω από μία μασχάλη.
Είσαι σκηνοθέτης, ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος…
Αλλά και πατέρας, σωστά;
Μερικές φορές, ένιωθα πως αυτό ερχόταν τελευταίο σε σχέση με τα άλλα.
Μια φορά,
ήμουν στην κουζίνα με τον Κουίν όταν ήταν μικρός
και είπα πως θα γυρίσω το Μια νύχτα στο μουσείο 3
και πως θα πήγαινα στον Καναδά για λίγους μήνες.
Είδα την έκφρασή του να αλλάζει κι είπε
"Δεν μπορείς να μείνεις σπίτι;"
Και θυμάμαι να του λέω αξιοθρήνητα
"Μα τη λατρεύεις την ταινία!" Αλλά δεν τον ένοιαζε.
Το αστείο είναι, νόμιζα ότι ήμουν καλύτερος απ' τους γονείς μου
και πως τα κατάφερνα. Γυρνούσα σπίτι τα σαββατοκύριακα
και φρόντιζα να έχουν ειδικούς χώρους να παίξουν τα παιδιά στο πλατό.
Μα στην πραγματικότητα, κι όταν τα ακούω να μιλούν γι' αυτό,
για εκείνα, ήταν το ίδιο που περνούσα κι εγώ σαν παιδί.
Κι εκείνη την εποχή, απλώς δεν το έβλεπα.
-Όταν χωρίσαμε… -Ναι.
Ένιωθα πως είχα αποτύχει σ' αυτό. Κι έλεγα "Κοίτα τους γονείς μου".
Έχουν έναν απίστευτο γάμο 50 και χρόνων.
-Ναι. -Κι εγώ δεν μπορώ να τους συναγωνιστώ.
Δεν είσαι εύκολος σύζυγος. Το ξέρεις;
-Με αγαπάς; -Τι;
Με αγαπάς;
Μ' αγαπάς;
Τι πράγμα;
Μ' αγαπάς;
Αν σ' αγαπώ;
Με τα παιδιά μας να μεγαλώνουν Και τη μητέρα σου ξανά εδώ
Είσαι θυμωμένος, θες να φύγεις Θες να πας μέσα, να ξαπλώσεις…
Τα κλαμπ με ζούρλαναν.
Η υποχρέωση να βγω εκεί έξω,
να 'μαι ξεκαρδιστική, δύο παραστάσεις κάθε βράδυ.
Σε κόσμο που δεν νοιαζόταν για το ποια είμαι.
Κατάλαβες;
Είπα "Τζέρι, δεν ξέρω πού τελειώνει η δουλειά και πού αρχίζει ο γάμος".
Σε ρωτώ ένα πράγμα…
Η οντότητα Στίλερ και Μίρα τους είχε γίνει καταπιεστική.
Νομίζω ένιωθαν παγιδευμένοι.
Η γυναίκα μου, εκτός από κωμικός,
είναι και δραματική ηθοποιός.
Αλλά κανείς δεν το ήξερε όσο ήμασταν κωμικοί.
Κι αυτό ήταν κάτι που πάντα ήθελε.
Σαν κωμικοί δεν μπορούσαμε να έχουμε δύο εικόνες ταυτόχρονα.
Μια μέρα είπε "Θέλω να κάνω αυτό.
Και θέλω να γίνει έτσι". Και την άφησα.
Μετά από τόσα χρόνια
Χαίρομαι που το ξέρω
Σ' αγαπώ.
Σταματήσαμε τις παραστάσεις.
Ήταν ρίσκο, γιατί είχαμε αρχίσει κατά μία έννοια να έχουμε επιτυχία.
Τέλος οι τρέλες
κι οι ματαιοδοξίες και τα σκάνδαλα. Όλα τους.
Θεέ μου, πόσα χρόνια σπατάλησα με τέτοια φθηνά πράγματα.
ΘΕΑΤΡΟ TRUCK + WAREHOUSE
Είχα γράψει το έργο The House of Blue Leaves.
Υπήρχε ένας χαρακτήρας, η Μπάνι, η κοπέλα του πρωταγωνιστή.
Κάναμε άπειρες ακροάσεις για τον ρόλο.
Μια μέρα με πήρε ο παραγωγός και είπε
"Τρώω στο Russian Tea Room και μόλις βρήκα την Μπάνι.
Είναι στο διπλανό τραπέζι και την ακούω.
Είναι η Ανν Μίρα".
Κι είπα "Δεν είναι στους Στίλερ και Μίρα;
Δουλεύει μόνη;" Είπε "Μόνο ένας τρόπος υπάρχει να μάθουμε".
Όταν γνώρισα την Ανν, εκστασιάστηκα που έμαθα
πως είχε συμμετάσχει στο πρώτο Ulysses in Nighttown
και πως ήταν σοβαρή ηθοποιός.
Ο ατζέντης της δεν ήθελε να μπει σε έργο εκτός Μπρόντγουεϊ.
Τότε, τα θέατρα εκείνα δεν ήταν υψηλού κύρους,
ήταν απλά εναλλακτικά θέατρα.
Ο ατζέντης πίστευε πως θα έκανε κακό στην καριέρα της.
Εκείνη δεν την ένοιαξε. Δέχτηκε τον ρόλο.
Ένα πράγμα ελπίζω να βρεις,
εκεί που η Ανν έφερε τον γιο της.
Τον Μπεν.
Στεκόμαστε μπροστά στο θέατρο.
Εσύ κρατάς ένα αντίτυπο του έργου και το ξεφυλλίζεις,
κάνεις αλλαγές, σκίζεις σελίδες…
Εγώ σέρνομαι στο πάτωμα. "Μάλιστα, σας ευχαριστώ κε Στίλερ".
Ναι.
Αυτό που είναι τρομερό είναι ότι, έχοντας κάνει χρόνια κωμωδία,
μπόρεσε να μεταβεί σε σοβαρούς ρόλους.
Έργα του Ευγένιου Ο' Νηλ,
του Ρίτσαρντ Γκρίνμπεργκ κι αναγνωρισμένων συγγραφέων.
Το ότι η Άννι το κάνει
με κάνει να νιώθω πολύ σημαντικός, και μέρος ενός ονείρου που πραγματοποιείται.
Πώς επιβιώνει ο γάμος σας, από άποψη ανταγωνισμού;
Είστε ηθοποιοί.
Πιστεύω πως υπάρχει φυσικός ανταγωνισμός
μεταξύ συζύγων.
Στην περίπτωσή μας, η Ανν κάνει όλη τη δουλειά τώρα
ως προς τις εμφανίσεις.
Παίζει σε έργο, το House of Blue Leaves,
που την κρατάει σε διαρκή εγρήγορση…
Η προοπτική του να δουλέψει μόνος
ήταν κάτι που και ήθελε
και μάλλον φοβόταν πολύ μετά την επιτυχία τους,
το να σκεφτεί αν θα μπορούσε να το κάνει μόνος.
Ο κόσμος δεν γνωρίζει την πνευματικότητα που χαρακτήριζε τον μπαμπά μου.
Είχε αυτήν την ενέργεια.
Αν είχες χτυπήσει τον αγκώνα σου, ας πούμε,
σου έβαζε πάνω ενέργεια. Τέτοια πράγματα.
Ήταν πολύ βαθύ άτομο.
Πίστευε πολύ στον εαυτό του.
Θυμάμαι μια φορά που πήγαμε διακοπές στην Ισπανία και…
Κάλεσαν κόσμο να κατέβει. Ήταν αναίμακτη ταυρομαχία.
Μπήκε στην αρένα με τον ταύρο.
Το έκανε αυτό.
Είχε κάτι μέσα του,
όπου ήταν πρόθυμος να μπει στην αρένα και να παλέψει.
Νιώθω πως πάντα προσπαθώ να γίνω το είδος του ατόμου που ήταν.
Κοίτα, ο πατέρας σου ήταν άγιος.
Είχε κάτι από ένα εννιάχρονο.
ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΓΟΥΟΚΕΝ
-Ναι. -Κατάλαβες;
-Μένει εκεί. -Ναι.
-Να ένα σημείωμα του μπαμπά σου. -Πω πω.
"Αγαπητέ Κρις, έχω το σημείωμά σου στον καθρέφτη μου.
Συνέχισε να αερίζεσαι
μέσα από τα μεταξωτά αγγλικά σορτσάκια σου".
Ναι.
Είναι απίστευτα, όλα αυτά.
Ναι. Το Hurlyburly.
Το θυμάμαι τόσο καλά αυτό το έργο
γιατί το κάνατε εσείς και το σκηνοθέτησε ο Μάικ Νίκολς.
Εκεί ήταν που ήρθατε κοντά, εσύ κι ο Τζέρι;
Όχι, τον ήξερα από πολλά χρόνια πριν.
-60 χρόνια. -Μάλιστα.
Ο Τζο Παπ άνοιξε το Θέατρο Delacorte.
-"Ο Σαίξπηρ στο πάρκο". -Ναι. Ο Τζέρι έπαιζε σε παραστάσεις του.
-Ναι. -Ίσως κι η Ανν.
-Ναι, στην αρχή. -Εκεί τους γνώρισα.
Η μαμά σου με τρόμαζε λίγο.
Ναι.
Με κοιτούσε
κι ήξερα πως, ξέρεις, με έχει πάρει χαμπάρι.
-Όχι; -Ναι.
Με κοιτούσε κι ένιωθα σαν να ξέρει τα άπλυτά μου.
Ναι.
Αλλά δούλεψα με τον Τζέρι.
Κι όταν δουλεύεις με κάποιον, έρχεσαι πολύ κοντά.
Ισχύει.
Είναι όπως τα ακροβατικά στο τσίρκο.
Πηδάς στον αέρα.
Πρέπει να 'σαι σίγουρος πως σε περιμένουν τα χέρια του άλλου.
Πως θα σε πιάσει.
Έτσι ήταν ο Τζέρι, πολύ αξιόπιστος.
Τι συμβαίνει;
-Δεν θα το πιστέψεις. -Με ξέρεις, πιστεύω τα πάντα.
Κάποιος έκλεψε ένα τρένο.
Δεν το πιστεύω.
Έπαιξα σε ταινία.
Μου ζήτησαν να παίξω στο Πανικός στο μετρό της Νέας Υόρκης.
Φοβερή ταινία.
Εδώ Πέλαμ. Τι έπαθε ο Γκάρμπερ;
Ακόμη κι οι γενναίοι κατουράνε.
Μ' αρέσει που μας ενθουσιάζει όλους.
Κι εσένα, το ξέρω.
-Γιατί ήσουν… -Ναι, ήμουν…
Στο πίσω κάθισμα, σε μια σκηνή.
Υπηρεσία Συγκοινωνιών.
Και πάλι πληρώνετε.
Όταν γυρνούσαν τη σκηνή,
ήμουν εκεί σε όλη τη διάρκεια, στο πίσω κάθισμα.
Ήταν το πρώτο μου κινηματογραφικό πλατό.
Κε Λάτιμερ, πείτε μας πού ήσασταν σήμερα.
Θυμάσαι, όταν το γυρνούσατε, να λες "Φοβερό!
Ο μπαμπάς παίζει… με τον Γουόλτερ Μάθαου";
Κάτι κλίκαρε μέσα μου, πως αυτό ήθελα να κάνω.
-Σίγουρα; -Σίγουρα; Ρωτήστε όποιον θέλετε.
Είναι κλασικό φινάλε ταινίας.
Συγγνώμη για την ενόχληση, κε Λόνγκμαν. Πάμε, Ρίκο.
Φτερνίζεται. Η κάμερα γυρίζει στην πόρτα, που ανοίγει
κι ο Μάθαου βάζει μέσα το κεφάλι του, έτσι.
Και μετά, αρχίζει η μουσική. Παμ, παμ, παμ…
Αν υπήρχε ανάγκη,
θα παίζαμε σε κλαμπ αύριο, νομίζω. Αν υπήρχε ανάγκη.
Μα απολαμβάνω περισσότερο, και νομίζω κι εσύ…
Πες να σκάσω, αν θες.
-Σκάσε. Θα πω εγώ για μας. -Καλά.
-Συμφωνείς; -Μ' αρέσει όταν είναι δυναμικός.
Το Θέατρο Paramount παίζει το The Ritz,
με πρωταγωνιστές τη Ρίτα Μορένο και τον Τζέρι Στίλερ.
Κι η επιτυχία του;
Ναι. Αν πάτε στη Νέα Υόρκη,
να πάτε να δείτε τον άντρα μου. Είναι εξαιρετικός.
Πρωταγωνιστούν επίσης ο Τζακ Γουέστον κι η Ρίτα Μορένο.
Λέγεται The Ritz.
Περί τίνος πρόκειται;
Εκτυλίσσεται σε ανδρικό χαμάμ.
Κι είναι αστείο.
Ήταν στο απόγειο της δημοτικότητάς τους,
ως προς το τι τους πρόσφεραν και τι δουλειές έκαναν.
Να το σενάριο του Airport '75.
Σου 'ρχομαι, Καλιφόρνια
Εγώ γύρισα το Airport '76, που ήταν ριμέικ του Airport '75
με την Έιμι και τη Λίμπρα Μαξ, αδελφή του Άνταμ, και τη Χάλι Μάικλς από κάτω.
Να 'μαστε. Κάντε την προσευχή σας, παιδιά.
Η ιδέα της απόστασης έχει ριζώσει.
Από μία άποψη,
είναι πολύ ωραία η αίσθηση του να είμαστε μακριά αλλά και μαζί.
Ειδωθήκατε αρκετά τελευταία;
Όχι, αλλά μου αρέσει να δουλεύω και χαίρομαι να τον βλέπω να δουλεύει.
Οι επανενώσεις είναι υπέροχες.
Φτάσαμε στο αεροδρόμιο.
Φυσικά, κάποιοι θαυμαστές είδαν τους γονείς μου κι έβγαλαν φωτογραφίες.
Μετακομίσαμε στην Καλιφόρνια.
Μέναμε σε ένα διαμέρισμα που το έλεγαν Πύργο Westview.
Νότια της Σάνσετ.
Πηγαίναμε στην Disneyland,
στο Knott's Berry Farm και στα στούντιο της Universal.
Στο πλατό, όπου γύριζαν τη σειρά της μαμάς.
Μαζί μου η καλεσμένη μου, Ανν Μίρα.
Η Ανν πρωταγωνιστεί σε μια παγκόσμια πρεμιέρα του CBS
που λέγεται Kate McShane.
-Ευχαριστώ πολύ. -Κι η Ανν θα είναι σοβαρή.
-Ναι. -Η Κέιτ είναι σοβαρή.
-Σωστά, είναι δικηγόρος. -Δεν αστειεύεται.
-Πώς είμαι; Εντάξει; -Δείχνεις αγχωμένη.
Πολύ υποστηρικτικό.
Δεν χτυπάμε παιδιά εν ψυχρώ. Μόνο εν θερμώ.
Συγγνώμη, μικρέ.
Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν στη σειρά της μαμάς,
μου έδωσαν τον ρόλο του γιου μιας πελάτισσάς της.
Ήταν στο στούντιο της Paramount και περίμενα να βγω
κι υπήρχε ένα κόκκινο φως που σου έδινε σήμα να βγεις.
Είπαν "Όταν ανάψει το φως, βγαίνεις".
Κι είχα τόσο άγχος βγαίνοντας.
Το ξέρω αυτό.
Ήσουν πιο γενναίος από μένα.
Εσύ έπαιξες στο Lovers and Other Strangers όταν ήσουν οκτώ.
Ναι, μα φαίνεται πως είμαι τρομοκρατημένη.
Έχει πολλή πλάκα. Είμαι φάλτση κι η Κλόρις Λίτσμαν μπαίνει να βοηθήσει.
Σ' αγαπώ αληθινά
Αλήθεια, αγάπη μου
-Ήταν φάλτση και… -Δεν ήταν φάλτση!
Ήταν υπέροχη.
Δεν έχω ξαναδεί τόσο όμορφο… Η Έιμι Στίλερ.
Κι ο Μπέντζι είναι επίσης υπέροχος. Αν μας βλέπει.
Τραγουδάει;
Όχι, αλλά παίζει με τα κουτάλια.
Σ' αυτό το σημείο του ντοκιμαντέρ
δείχνουμε την εμφάνισή μας στην εκπομπή του Μάικ Ντάγκλας το 1974.
Χωρίς άγχος. Να θυμάστε, σας βλέπουν 30 εκατομμύρια άνθρωποι.
Θυμάμαι πως τα φώτα ήταν πολύ δυνατά.
Δεν ήθελα να τα θαλασσώσουμε. Και δεν συνειδητοποιούσα πόσο χάλια πήγαινε,
-νομίζω. -Ναι.
Μπράβο! Μπράβο!
Ο κος Στίλερ κι η γυναίκα του, Ανν Μίρα.
Πώς πάει η σειρά; Ξέρω πως η Ανν γυρίζει τη δική της.
Κι ο Τζέρι έχει σειρά.
-Το Joe and Sons. -Φοβερό, έτσι;
-Κι οι δύο παίζετε σε σειρές φέτος. -Ναι…
Το CBS σώζει τον γάμο μας.
Αν οι σειρές ήταν επιτυχίες,
η ζωή μας θα είχε αλλάξει πολύ.
Ίσως μετακομίζαμε στο Λος Άντζελες ή περνούσαμε χρόνο εκεί.
-Τι είσαι; Δέντρο; -Η μεγάλη βελανιδιά.
-Ανν Μίρα. -Τι;
Πες μας πώς νιώθεις για το 1975.
Ήταν καλή χρονιά για μας.
-Εννοείς συναισθηματικά; -Σας έκοψαν.
-Ήταν καλό αυτό; -Ζήσαμε την εμπειρία.
Τέλος πάντων, ναι. Οι σειρές μας πήγαν κατά διαόλου,
αλλά… Και; Κατάλαβες. Κι ας φανώ χαζο-αισιόδοξη, θα πω
"Καλύτερα να το κάνεις κι ας αποτύχεις".
Και αγοράσαμε ωραία δώρα φέτος τα Χριστούγεννα.
Του χρόνου, δεν υποσχόμαστε τίποτα.
-Κοίτα τον μπαμπά. -Ναι, σκέφτεται "Τζιν!"
-Ο μπαμπάς θέλει να τον βαρέσει. -Ναι.
Η μαμά ήθελε να 'ναι χαρούμενη ανεξάρτητα απ' την υποκριτική.
Αλλά για τον μπαμπά μου ήταν σημαντικό, νομίζω,
-μέρος της ευτυχίας του. -Ναι.
Υπήρχε αυτή η ένταση μεταξύ τους.
Μα δεν μου μιλούσαν γι' αυτό.
Γιατί να μας φορτώσουν με τα προβλήματα της καριέρας τους;
Αλλά υπήρχαν γύρω σας.
-Το νιώθαμε. Ναι. -Την ένταση. Ναι.
Η βιομηχανία άλλαζε
κι ήταν δύσκολοι καιροί για εκείνους.
ΤΖΕΡΙ ΣΤΙΛΕΡ
ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΝΝ ΜΙΡΑ
Έκαναν φιλικές συμμετοχές σε εκπομπές.
ΚΑΙ Η ΑΝΝ ΜΙΡΑ
Κάποιες φορές, γνώριζαν επιτυχία
ο καθένας ξεχωριστά.
Άρχισαν να παίζουν σε ταινίες από δω κι από κει.
Η ζωή είναι τραγικωμική, Τόμι.
Είναι για να κλαίν' κι οι πέτρες!
Η μαμά έπαιξε στο Archie Bunker's Place.
Προτάθηκε για δύο βραβεία για τον ρόλο της εκεί.
Μόνο τον εαυτό σας σκέφτεστε εσείς;
Προσπαθούσαν να βρουν τον δρόμο τους χωριστά.
Ήταν πιο δύσκολο για τον μπαμπά. Είχε ανάγκη για αναγνώριση.
Κι όση εμμονή κι αν είχε με τη δουλειά,
συνειδητοποίησα, κάνοντας τόσα λάθη με τα παιδιά μου, μεγαλώνοντας,
πως, ξέρεις… είναι πολύ δύσκολο.
Είναι πολύ δύσκολο να…
βρεις ισορροπία. Κι εγώ έκανα πολλά λάθη.
Περισσότερα από ό,τι ο μπαμπάς, νομίζω.
Τώρα μιλάμε.
Ωραίο κοστούμι.
-Απ' τον γέρο μου. -Πρέπει να 'ναι φοβερός.
Όσο το σκέφτομαι,
εκείνος ήταν εκεί όταν περνούσαμε κρίσεις.
Όταν μου έλειπε το σπίτι μας στην κατασκήνωση, ήρθε να με δει.
Ή όταν πήρα LSD στα 16 και φρίκαρα,
έκανε διαλογισμό μαζί μου και…
Η μαμά δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. Αποσυνδεόταν.
Μα όταν εκείνος ήταν εκεί, ήταν πολύ ευαίσθητος και πατρικός.
Νομίζω ήθελε πολύ να μας προφυλάξει απ' τον πόνο που ένιωθε.
Ενθάρρυνες τον Μπεν να μπει στον χώρο;
Όχι, τον θεωρώ πολύ σκληρό χώρο.
Μισούσα την ιδέα αυτής της απόρριψης.
Δεν το ήθελα αυτό για τον Μπεν ή την Έιμι.
Ήταν το είδος του ανθρώπου που δεν άντεχε να μη βοηθήσει.
Και δεν μου το έλεγε. Με τρέλαινε αυτό.
Όταν άρχισα να δουλεύω, αν μου έκαναν κακή κριτική,
έγραφε γράμμα στον κριτικό…
για το πόσο λάθος έκανε.
Ο μπαμπάς ήταν υπερπροστατευτικός με τρόπο που μ' έπνιγε.
Έκανε πράγματα γιατί δεν πίστευε πως μπορούσαμε…
Να τα κάνουμε μόνοι.
Πρέπει να κάνουμε λάθη. Πρέπει να αποτύχεις.
Και δεν το ήθελε αυτό. Και μετά, νομίζω…
ένιωθα εγκλωβισμένη.
Το θέμα είναι πως εσύ είχες κάτι που να σε παθιάζει.
Εγώ δεν θυμάμαι να έχω κάτι για το οποίο να νιώθω έτσι.
Ένιωθα τρομοκρατημένη, και καθώς ήμουν η μεγαλύτερη, είχα προσδοκίες.
-Χάθηκε το σήμα! -Όχι, δεν χάθηκε τίποτα.
Τα έχω σιχαθεί όλα. Και τον μπαμπά. Έχω σιχαθεί…
τα πάντα. Άσε…
Αυτά τα βίντεο είναι αρνητικά.
Ήταν δύσκολος καιρός για γυναίκες.
Ναι, και δεν ήμασταν ανώνυμοι.
Άρα, δεν μπορούσαμε να αποτύχουμε ανώνυμα.
Όχι, κι είχα πολλές ευκαιρίες
και δεν ήξερα τι να τις κάνω.
Δεν ήξερα ποια ήμουν.
Το κοιτάζω τώρα και ήταν τόσο επώδυνο.
-Και… Δεν… -Ναι. Τι…;
Τι ήθελες να κάνεις;
Βασικά… Να…
Όταν έπαιξα την τροφό στο Ρωμαίος κι Ιουλιέτα, έλεγα
"Θέλω να κάνω τον κόσμο να γελά".
Τόσα χρόνια, όσο ήμουν σερβιτόρα κι εσύ γινόσουν διάσημος,
ξέρεις πόσο δύσκολο ήταν αυτό, γαμώτο;
Εντάξει, έχτισα χαρακτήρα, αλλά ως ένα σημείο.
Φυσικά, τα παιδιά ηθοποιών έχουν τα θέματά τους…
- Σωστά. -…στη ζωή.
Κι αν και σ' αυτήν την περίπτωση είσαι ο ηθοποιός-γονιός,
μπορώ να ταυτιστώ μαζί σου γιατί είχες γονιούς ηθοποιούς.
-Ναι. -Με τη μαμά δεν το μοιράζομαι αυτό.
-Ναι. Γιατί είχε… -Είναι ηθοποιός-γονιός.
-Είχε νορμάλ γονείς. -Νορμάλ!
Τι κακία!
Έχουν δύο παιδιά.
Ο γάμος τους συνεχίζεται επιτυχώς εδώ και 21 χρόνια.
Τους απαγορεύσαμε να χωρίσουν
μέχρι μετά την εκπομπή. Και την επανάληψή της.
Μετά, κάντε ό,τι θέλετε.
-Θα χωρίσουμε κινηματογραφικά. -Μπορείτε.
Όταν ξεκινήσαμε,
νιώθαμε πως η επιτυχία του ντουέτου θα έκανε τον γάμο να δουλέψει.
Μετά, γίνεται κάτι άλλο.
-Πρέπει να έχεις επιτυχία στη ζωή. -Η πίεση.
Κι αν η επιτυχία…
παρεμποδίζει τον γάμο,
που θέλετε μαζί,
πρέπει να 'σαι ανοιχτός να αφήσεις κάτι.
Όταν ξεκινάς, δεν ξέρεις τι θα συμβεί.
Έναν γάμο, ας πούμε. Ξέρεις αν θα κρατήσει τόσο;
Για όλους τους λάθος λόγους.
Ναι. Και ξαφνικά, ωριμάζεις.
Και μέσα σου αναδιαπραγματεύεσαι τον γάμο
όσο προχωράς.
Τον γάμο τους…
τον δούλεψαν πολύ.
Έκαναν ατομική ψυχοθεραπεία.
Και θεραπεία ζευγαριών.
Πήγαιναν δύο, τρεις φορές την εβδομάδα, νομίζω.
Και πάντα μετά πήγαιναν για καφέ και μιλούσαν κι έρχονταν κοντά.
Μέσω της ψυχοθεραπείας καταλάβαμε
πως οι προσωπικές μας ζωές ήταν πιο σημαντικές απ' τις θεατρικές.
Κι άρχισα να νιώθω πολύ διαφορετικά για τη ζωή μας.
Μοιάζει να άφησαν πίσω τους την παλιά πικρία.
Τους είδα να έρχονται πιο κοντά, να φροντίζουν ο ένας τον άλλο.
Οι σειρές μας κόπηκαν αλλά ο γάμος μας είναι ζωντανός.
Έτσι είναι.
Πράγμα πολύ δύσκολο σε τέτοιους χώρους.
Δεν είχα ιδέα αν, πηγαίνοντας στην Καλιφόρνια,
η Ανν κι εγώ θα παραμέναμε μαζί
έχοντας κάνει τόσα πράγματα χωριστά και μαζί και λοιπά.
Χαίρομαι τόσο που το κάναμε αυτό και που πήγε καλά.
-Αυτό είναι ωραίο. Να το διαβάσω; -Ναι.
Ήξερες πως έκαναν πιλοτικό επεισόδιο;
-Και… -Ναι.
Λέει "Το CBS ανακοίνωσε το κάστιγκ…"
-Ο μπαμπάς είναι; -Ναι.
Τζέρι, δεν έχουμε χρόνο γι' αυτό.
Ήθελα μόνο να πω χρόνια πολλά για την επέτειό μας.
Α, ναι. Χρόνια μας πολλά.
"Ίσως πρέπει να πάψω να κάνω σενάρια
για το αν θα δεχτούν το επεισόδιο.
Η Ανν λέει 'Μη χαλάς τις στιγμές μας αναφέροντας το επεισόδιο'.
Συνειδητοποιώ πως αυτό δημιούργησε το κενό ανάμεσά μας.
Η απελπισμένη ανάγκη μου να συνδέσω όσα κάνουμε στη σκηνή
με τον χρόνο μας μαζί.
Η επιδίωξη της επιτυχίας, το πόσο απελπισμένα την ήθελα…
Ανακάλυψα κάτι μέσα μου που μου λέει πως είμαι εντάξει περισσότερο".
-Πού πάνε τα χρόνια; -Δεν ξέρω.
Θέλω περισσότερη ζωή.
Βλέπω όλες τις πιθανότητες αυτήν τη στιγμή.
Μπορούσα να έχω γίνει…
Κάτι παραπάνω από υποψήφιος… Να έχω γίνει…
Πρέπει πάντα να διακόπτεις.
Καλά. Αλλά θέλω να ακούσεις.
-Να με ακούσεις. -Τζέρι, έχω δουλειά.
Διαβάζω. Πρέπει να περιμένεις να τελειώσω.
-Μα μπορώ… -Φτάνει!
-Μιλάω στον εαυτό μου. -Μίλα του σιωπηλά.
Κανείς δεν κάνει κουμάντο στον Φρανκ Κοστάνζα!
Έτσι! Ποιοι νομίζουν ότι είναι; Πώς τολμάνε;
Άουτς! Μπαμπά.
Ήμουν 65 χρονών και δεν έπαιρνα δουλειές.
Κι ήμουν μετέωρος.
Με πήρε τηλέφωνο ο Λάρι Ντέιβιντ.
Ζήτησε να αντικαταστήσω τον πατέρα στο Seinfeld.
Ξέρεις, δεν μπορώ να τα ξοδέψω αυτά.
Έχω ένα είδος…
φοβίας!
Γελοίο; Θα σου δείξω εγώ γελοίο! Δώσ' το μου!
Είναι σαν να 'χε μέσα του τόσα πολλά, που, τελικά…
-Βγήκε… -Βγήκε στο Seinfeld.
Όταν ανεβαίνει πολύ η πίεσή μου, ο άντρας στην κασέτα λέει να πω
"Γαλήνη, τώρα!"
Ήρθα σε επαφή με την "εσωτερική οργή" μου.
Ή έστω, αυτό λέει…
Αυτό έλεγε η γυναίκα μου.
Πήγαμε… Θες να μιλήσεις, Τζέρι; Δεν θέλω να σε διακόψω.
Αν νιώσεις ανάγκη να πεις κάτι, πες το.
Είμαστε καλεσμένοι στην εκπομπή του Μάικ.
-Έτσι είναι… -Κι ως συμπαρουσιαστές
μπορούμε κάπως να συνεισφέρουμε.
Το ότι απελευθέρωνε πράγματα
που κρατούσε… καταπιεσμένα στη ζωή.
Ίσως από κει να προήλθε ο χαρακτήρας.
Ας τραγουδήσουμε μαζί, παιδιά!
Πήγαινέ με στον χορό…
Όσο κι αν αγαπάς το θέατρο,
κι όσα κι αν παίρνεις από το κοινό,
όταν βγαίνεις στην τηλεόραση, σε βλέπει όλος ο κόσμος.
Υπέροχο, για μένα, γιατί πάντα ήθελα να μ' αγαπούν όλοι.
-Τι κάνεις; -Βλέπω τη σειρά σου. Μ' αρέσει.
-Τζέρι Στίλερ, έτσι; Τι κάνει η Μίρα; - Η Ανν Μίρα είναι έξοχα.
Όταν ο μπαμπάς μπήκε στο Seinfeld,
η μαμά μπόρεσε να χαλαρώσει λίγο, νομίζω.
Γιατί δεν ήταν απαραίτητη για την επιτυχία του.
Ίσως ήταν ανακούφιση για εκείνη.
Είμαι σε ηλικία που, ξέρεις,
αν δεν κάνεις απολογισμό, υπάρχει κάτι…
Έχεις θέματα. Και ποτέ δεν είναι αργά για αλλαγές. Αυτό λέω μόνο.
Έκοψε επιτέλους το κάπνισμα και το ποτό.
Και παραδέχτηκε από πού προέρχονταν όλα αυτά, επίσης.
Πολλοί το βρίσκουν υπερβολικά επώδυνο
να εξερευνείς κάποια θέματα,
μα για μένα ήταν πολύ χρήσιμο να έρθω σε επαφή με παλιούς πόνους,
τους οποίους τότε δεν επεξεργάστηκα.
Όταν δεν τα επεξεργάζεσαι ενώ συμβαίνουν,
συνήθως εμφανίζονται με μη παραγωγικούς τρόπους αργότερα.
Ήταν πανέμορφο. Δηλαδή, αλήθεια, ξέρεις…
ωρίμασε.
Μα ο μπαμπάς δεν το αποδεχόταν ποτέ.
Ακόμη κι όταν πήγαινε στους Ανώνυμους Αλκοολικούς κάθε μέρα
κι έλεγε "Τζέρι, είμαι αλκοολική".
Απαντούσε "Είσαι σκληρή με τον εαυτό σου.
Ξέρεις, η πίεση είναι μεγάλη και…"
Δεν ήθελε να την κρίνει μ' αυτόν τον τρόπο.
Την αγαπούσε άνευ όρων.
-Το πρωτότυπο του After-Play; -Το βρήκα στα πράγματά της.
Πω πω. Απίστευτο.
Η Ανν είναι πρωταγωνίστρια και συγγραφέας του After-Play,
μιας παράστασης εκτός Μπρόντγουεϊ στο Θέατρο Four της Νέας Υόρκης.
Με μπέρδεψε. Μάικι!
Είναι έπος, για όνομα του Θεού!
-Η σκηνή με τα γάντια! -Ποια γάντια;
Λέει για δυο κορίτσια που νομίζω αντιπροσωπεύουν εμάς.
"Η Σούζι κι η Πόλι; Τι έχουν; Είναι κούκλες".
"Έχουν πολύ θυμό. Δεν ήμουν ποτέ εκεί γι' αυτές.
Ακόμη κι όταν ήμουν εκεί, δεν ήμουν".
"Μην τα βάζεις με τον εαυτό σου. Ήσουν υπέροχη μητέρα".
"Κι οι δύο είχαμε καριέρες".
"Φαγωθήκαμε να γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι".
Νιώθω πως μιλάω στον εαυτό μου εδώ.
Ίσως γιατί είμαι… Τα λόγια που έγραψε η Ανν
είναι ουσιαστικά πράγματα που έχουμε πει σε κάποια φάση.
"Χαίρομαι που είμαι μαζί σας. Ίσως πιω ένα ποτό ακόμα.
Ο Ραζιήλ τής δίνει το σκουλαρίκι.
Νομίζω σας έπεσε αυτό".
"Το σκουλαρίκι μου! Νόμιζα πως χάθηκε".
"Τίποτα δεν χάνεται, κυρία".
ΑΝΝ - ΕΪΜΙ - ΜΠΕΝΤΖΙ - ΤΖΕΡΙ
Νιώθω… Ίσως λόγω της εμπειρίας του δικού μου γάμου
πλέον τους βλέπω με πολύ περισσότερη κατανόηση.
Γιατί… Λόγω των όσων έχω περάσει στη ζωή μου
και βλέποντας πόσο δύσκολο είναι να κάνεις ό,τι έκαναν.
Του άρεσε πολύ να έρχεται εδώ,
-του παππού Τζέρι. -Ναι.
Η Κριστίν κι εγώ ήμασταν σε διάσταση για κάποια χρόνια
κι όταν συνέβη ο COVID
αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο σπίτι με τα παιδιά.
-Αυτό το δέντρο… -Κι εκείνο εκεί.
Το αγαπημένο του. Το μεγάλο πεύκο.
Ξαφνικά, ήμασταν μαζί στο σπίτι
κι εκείνο το διάστημα, άρχισα να γυρίζω και την ταινία.
Οπότε, ήρθαμε όλοι κοντά.
-Κι η χρήση της λέξης "μιζέρια". -Ναι.
Μιλούσαμε για όσα περνούσαμε, τα θέματά μας,
και τα όσα είχαν περάσει οι γονείς μου,
με τρόπο πρωτοφανή.
Αν μου έλεγαν πως στην ηλικία μου θα…
θα ήμουν πιο ευτυχισμένη απ' ό,τι πιο νέα,
θα έλεγα "Πώς είναι δυνατόν;"
Καλό δεν είναι αυτό; Το να βλέπεις ότι είναι εφικτό.
Ευχαριστώ. Είστε πολύ καλοί.
Θέλω να πω λίγα πράγματα για τη ζωή μου. Ελπίζω…
Κάνω απογευματινές εμφανίσεις
όπου βγαίνω και μιλάω για τη ζωή μου.
Περνάω πολύ ωραία κάνοντάς το.
Είναι η φάση της ζωής μου που… Βασικά, πάντα αυτό ήθελα να κάνω.
Πάντα ήθελα να δουλέψω μόνος.
Ξέρω, ξέρω. Απλά…
Ευχαριστώ, πολύ…
Α, να τη. Αυτή…
Η γυναίκα μου. Η υπέροχη Ανν Μίρα.
Αυτή είναι.
Το παράξενο ήταν πως η Ανν καθόταν στο κοινό
και με διέκοπτε.
Γιατί γίνεσαι τόσο σοβαρός;
Το κάνεις βαρύ.
Είναι λες και διαβάζεις τις γραφές στο μπαρ μίτσβα σου.
Και ξαφνικά
γίναμε ξανά Στίλερ και Μίρα.
-Χαίρω πολύ. -Χαίρω πολύ.
Είμαι ο Χέρσι Χόροβιτς.
Είμαι η Μαίρη Ελίζαμπεθ Ντόιλ.
-Εσύ είσαι; -Εσύ είσαι;
-Εγώ είμαι. -Κι εγώ.
-Μαίρη Ελίζαμπεθ Ντόιλ. -Χέρσι Χόροβιτς.
-Χαίρομαι που σε βλέπω… -Δεν άλλαξες καθόλου!
Αχ, σταμάτα.
Για τι είσαι πιο περήφανη στην καριέρα σου;
Το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ζωής μου είναι…
που γνώρισα πραγματικά τον άντρα μου.
Και που τον σεβόμουν και σεβόμουν αυτό που κάναμε μαζί.
Ωραία. Σίγουρα θες το μισό;
Το μισώ αυτό το τόφου.
Έγραψε μερικά έργα και μετά έγραψε για τη ζωή της.
Όλα αυτά είναι όνειρα.
"Ο Τζέρι ξαπλωμένος στο κρεβάτι με μένα και τον Μπεν.
Κρατάω το χέρι του Τζέρι.
Νιώθω τα χέρια και το δέρμα του.
Τον ήλιο στην πλάτη μου, ξαπλωμένη πλάι στο παράθυρο.
Ο Τζέρι λέει 'Το κωλο-αεροπλάνο δεν έφυγε. Γύρισα σπίτι'".
Είχαμε σπίτι στο Ναντάκετ
κι ήταν απ' τα αγαπημένα τους μέρη.
Κι εκεί είναι θαμμένοι κι οι δύο τώρα.
Μετά το εγκεφαλικό της μαμάς,
δεν μπορούσε να επικοινωνήσει καθόλου.
Αν κοιτούσες τα μάτια της, ήξερες πως ήταν εκεί.
Ήταν εντελώς παράλυτη.
Αλλά μπορούσε…
Όταν λέγαμε κάτι αστείο, γελούσε.
Καθόμασταν απλά μαζί της και την κάναμε να γελάει.
Η Έιμι κι εγώ κάναμε μιμήσεις.
Αν έλεγα κάτι που την έκανε να γελάσει, ένιωθα καλά.
Γιατί ήταν ζόρικος ακροατής.
Για αρκετά χρόνια.
Δύο, τρία χρόνια. Όσα ήταν.
Και μετά εγώ…
Ήθελα να γίνω ηθοποιός και…
πήγα σε σχολές στη Νέα Υόρκη και τέτοια και…
Συνάντησα την Ανν Μίρα.
Ήταν μεγάλο πράγμα.
Ήταν το πιο απίστευτο άτομο στον κόσμο, η Ανν Μίρα.
Δεν είχα γνωρίσει άλλο στη ζωή μου.
Εγώ…
Ερωτευτήκαμε, ή κάτι τέτοιο.
Νιώθεις καθόλου πικρία;
-Όχι, καθόλου. Όχι πια. -Ωραία.
-Σ' αγαπώ πολύ. -Ξέρω. Κι εγώ. Το ίδιο.
-Σ' αγαπώ. -Σ' αγαπώ πολύ.
Πες μου κάτι, μπαμπά.
Είναι το να 'σαι ζωντανός το καλύτερο πράγμα;
Ναι. Έτσι είναι η ζωή.
Ναι; Όταν φύγουμε, θα φύγουμε μαζί, εγώ και συ.
Εντάξει. Θα κρατιόμαστε απ' το χέρι.
Ναι. Θα κρατιόμαστε.
Θα περάσουμε καλά μαζί, όπου κι αν πάμε.
Ναι.
Θα με πηγαίνεις θέατρο;
Σε πήγαινα… Ναι, όταν πάμε εκεί, θα σε πηγαίνω παντού.
-Θες να πεις κάτι στον Μπεν; -Γεια, Μπεν. Πώς πάει;
Ήθελες να πεις γεια στην Έιμι;
Είναι κι αυτή στη σόουμπιζ. Πολύ ταλαντούχο κοριτσάκι.
Είναι σαν θαύμα. Πάει απ' τον ένα…
από το ένα άτομο στο άλλο…
Πες το θαύμα, αν θες.
-Ναι, το λέω. -Ναι, μερικές φορές το ταλέντο είναι…
κάπου μέσα σου, και πάει στους επόμενους.
Ναι.
-Τι είναι αυτό; -Μαγνητόφωνο.
-Μαγνητόφωνο; -Ναι.
Ό,τι λες γράφεται στην κασέτα.
-Θα σ' ακούν για πάντα. -Ναι.
Δεν θα χαθείς ποτέ.
ΣΤΙΛΕΡ ΚΑΙ ΜΙΡΑ: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΧΑΘΗΚΕ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΜΑΡΚ ΡΟΜΑΝΕΚ ΓΙΑ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ.
Υποτιτλισμός: Άλκηστη Μόνα