Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Przed państwem duet komików, Stiller i Meara.
Dziękuję.
Panie i panowie, żyjemy w nieprzewidywalnych czasach.
Wszystko może się wydarzyć.
Jerry i ja pokażemy państwu, co może się wydarzyć,
gdy spotyka się dwoje ostatnich ludzi na świecie.
- Cześć! - Dzień dobry!
- O rety, ale się cieszę, że cię widzę! - Ja też!
Rety, niewiarygodne.
Wszędzie szukałam. Nikogo tu nie ma.
- Myślałem, że jestem sam. - Ja też.
- Mamy farta! - I to jakiego!
- Nie spodziewałem się tego. - Nie.
Według horoskopu miałam niczego nie planować.
Widziałaś Szóstą Aleję?
Tak, skończyli ją brukować.
Chyba mamy zadanie.
Powiedziałem, że chyba mamy zadanie.
Co takiego?
Wszystko zależy od nas.
No wiesz, musimy zacząć od nowa.
Tak! Masz rację. Mamy mnóstwo roboty.
Musimy wszystko odbudować, posprzątać, zasadzić warzywa.
Tak. To też.
Ale skoro ty jesteś ostatnią kobietą,
a ja mężczyzną,
musimy zrobić coś jeszcze ważniejszego niż…
to.
Musimy coś stworzyć.
No wiesz, coś malutkiego.
- Robótki ręczne? - Nie. Myślałem o…
O ludziach. Musimy zrobić małych ludzi.
Jak się dorasta w znanej rodzinie?
Jacy byli twoi rodzice?
Uwielbiamy pana matkę i ojca.
- Stiller i Meara. - Stiller i Meara!
Rodzice tego młodzieńca.
Anne i Jerry! Stiller i Meara. Ty jesteś ich synkiem.
Pana ojciec jest najzabawniejszą osobą
- w Kronikach Seinfelda. - Zgadzam się.
Uderza go w głowę i rozlega się krzyk.
Będziesz współpracować z rodzicami?
- Nad czym? - Czymkolwiek.
Co dali ci rodzice jako artyście?
- Cześć. - Cześć.
- Hej. - Czy ty…
- Wiedziałam. - Dlatego masz mikrofon.
- To cinéma-vérité? - Tak.
Amy i Benjy.
- Prawie się… - Cześć!
Chodź tu.
Jakie kręcone włosy po tatusiu.
Tak, jej są naturalne.
- Rodzice was bawią? - Tak.
Są zabawni?
To są Anne i Jerry. Uwielbiam to zdjęcie.
Ćwiczą w domu?
Tyle pięknych zdjęć.
Testują na was żarty?
Jak śmiesz wykorzystywać dzieci? Chcesz się wtrącać w prywatne sprawy?
Nie, zastanawiam się tylko…
Też chcecie pracować w tej branży?
Macie talenty muzyczne?
Lubicie się wygłupiać jak rodzice?
Amy?
W czołówce po prostu wejdziemy do mieszkania i…
- Tak. - Ale brakuje kontekstu.
Zastanawiałem się nad tym. Skoro sprzedajemy mieszkanie,
to możemy pokazać, jak przeglądamy pamiątki.
Albo…
A może zaczniemy od pytania.
W czołówce pokażemy nas tutaj. A później…
padnie pytanie: „Dlaczego kręcimy ten film?”.
Dlaczego…
- Ja zapytam? - Tak.
Okej.
- Dobra. - Dobra.
Mam zapytać teraz, skoro już kręcimy?
Jasne.
Bla, bla, bla…
Więc, Ben…
Cisza.
Pięć, cztery, trzy, dwa…
Jeśli chodzi o nas,
Stillera i Mearę.
Jak dwoje ludzi, którzy mają…
Nie chodzi tylko o współpracę.
Chcemy pokazać, co się dzieje, gdy razem pracują.
Kłócą się.
- Wynoś się! - Mam się wynosić?
- Wynosić? - Tak.
Jasne. Czemu na to nie wpadłem? Mam się wynieść…
To może różnie się skończyć. Mogą albo…
Trzymajmy się Anne i Jerry’ego. Jerry’ego i Anne.
To nie wielkie gwiazdy.
To tylko artyści znani dzięki telewizji.
Są małżeństwem i mają dzieci.
Starają się łączyć te dwa światy.
Gdy tata zmarł w 2020 roku,
mama nie żyła już od pięciu lat.
Już od dawna pracowałem w branży,
ale nie układało mi się w życiu osobistym.
Czułem, że coś jest nie tak. Byłem nieszczęśliwy
i zdystansowany wobec rodziny.
Byłem zdystansowany wobec dzieci. Czułem się zagubiony.
Jest super.
Nie filmujcie mnie.
Zacząłem myśleć o rodzicach.
O stresie, w jakim żyli. Widziałem to jako dziecko.
Pracowali razem pod wielką presją.
Mimo wszystko pozostali parą.
Będziemy razem.
- Chyba… - Teraz wiem.
Kiedyś nie byłam pewna, ale teraz jestem.
Chyba chciałem zrozumieć, jak im się to udało.
- Same kasety. - Tak.
Jak wiesz, Jerry wszystko nagrywał.
To prawda o naszym życiu.
Niesamowite.
Gdybyś przed ślubem wiedziała,
że będę się tak zachowywać,
- wyszłabyś za mnie? - Na przestrzeni lat?
Pewnie bym za ciebie nie wyszła.
Niewiarygodne. „Amy i Benjy mówią”. „Benjy i Amy mówią”.
Zapytam cię o coś, Benjy. Co najbardziej lubisz robić z Amy?
Nie wierzę, że wszystko nagrał.
Zagraj Happy Face.
- Co to jest Happy Face? - To gra.
Zawsze nagrywał. Nawet prywatne sprawy.
Wtedy mnie to wkurzało.
Anne chyba też.
„Kręcisz kasety, których nikt nigdy nie przesłucha.
Będą się tu kurzyć, gdy umrzesz”. Tak by powiedziała.
Nie myliła się.
STILLER I MEARA: NIE WSZYSTKO STRACONE
Gdzie mieszkacie w Nowym Jorku?
Mieszkamy na Riverside Drive.
- I… - Tak.
Mamy trzy minuty filmików.
Wiesz, jak to zrobić?
Muszę zmienić ustawienia. Możecie zgasić światła?
- Czy włączamy… - Nie martw się światłami.
Wiedziałem, że musimy sprzedać mieszkanie rodziców.
Od razu zacząłem je filmować.
Nie wiem, czy to dziwne, czy nie.
Mój tata zawsze tak robił.
Studiuję filmoznawstwo. Uczę się, jak powstają filmy.
Między innymi ich edycji oraz realizacji zdjęć filmowych.
Uczymy się montować film. Po prostu…
Na stole jest ptak. Gołąb.
Amatorskie filmy.
Nie chcemy pokazać czegoś, czego nie ma u was w domu.
Znowu zaczyna. Trzymaj.
Twoja rodzina zawsze była dla mnie wyjątkowa.
Wszystko macie udokumentowane.
Nie rób zdjęć. Nie rób.
Nie rób.
On nie chciał niczego przegapić.
Jerry chce,
żeby zapamiętano jego imię. Dlatego sądzi,
że gdy odejdziemy,
to w Smithsonian Institution będą chcieli mieć po nim pamiątki.
Gdy powiecie, co chcecie zatrzymać…
- Może zdjęcia lub ubrania. - Jasne.
Resztę przekażemy
do muzeum National Comedy Center.
Niewiarygodne, co zachował.
Formularz na dzień rodziny w YMCA, członkostwo.
Maskę do nurkowania.
Sam nie wiem.
Rety.
Schował nawet artykuł o nieudanym filmie.
„Dla widzów film był zaskakująco nieśmieszny”.
POTOMEK KOMEDIANTÓW
To jest ciekawe. To…
Z hotelu Windermere w Binghamton w Nowym Jorku
do pani Anne Meary,
11 Cornelia Street.
„Czwartek. Najdroższa Annesie,
trudno mi zaczynać ten list.
Siedzę na ganku i patrzę na wyspę Charles Island.
Niebo jest zamglone. Tęsknię za tobą, kochana.
Proszę, coś napisałem”.
Poznaliśmy się w 1953 roku, a we wrześniu 1953 roku się pobraliśmy.
Powiedziałam: „Jeśli mnie nie poślubisz, nie możesz tu więcej sypiać”.
Więc mnie poślubił. Pewnie lubił u mnie spać.
„Do kochanej Meary. Tęsknię za tobą, skarbie.
Jak ja cię kocham”.
„Wybacz, że nie zadzwoniłem.
Pewnie czekałaś godzinami.
Chciałbym cię dotknąć i poczuć, kochanie”.
„Właśnie przeczytałem mój list.
Jeśli przeczytasz pobieżnie, nie zrozumiesz, co mam na myśli.
Powiem ci dokładnie, jak przeczytać początek listu:
Po porannym telefonie. Wtorek. Żartuję”.
„Do Meary. Z uczuciem. Tęsknię za tobą. Zaborczo.
Moja kochana. Tęsknię. Połóż naciska na S.
Tęsknię”. Powtarza to.
Szaleństwo.
Niesamowite. Nie wiedziałem, że…
Uwielbiam to „skarbie”.
Byliśmy ludźmi, którzy chcieli zabłysnąć w teatrze.
Pojawiliśmy się w swoich życiach,
bo nikt inny w nas nie wierzył.
„Jerry, ty kochany wariacie.
Nie musiałeś mi wyjaśniać listu.
Uwierz mi. Zrozumiałam.
Ale, kochanie, dziękuję za wyjaśnienie.
Didaskalia były wspaniałe”.
„Jerry, mówiłeś, że chcesz mnie dotknąć
i poczuć.
Mój kochany, ja chciałabym być przez ciebie dotykana i byś mnie poczuł.
Chciałabym byś mnie…” Puste miejsce.
Nieźle.
Pokaż. Daj mi to.
Małżeństwo było w rozsypce. Nie widywaliśmy się.
Nie znaliśmy się. Gadaliśmy przez telefon.
„Kocham cię, skarbie. Jerry”.
„Tęsknię za tobą. Anne”.
To popchnęło nas do działania razem.
Wspaniałe.
Jerry chciał występować na scenie.
Ja sądziłam, że jestem ponad to.
Gardziłam komedią.
W tamtym czasie byłam poważną studentką aktorstwa.
W jednej ręce trzymałam biografię Eleonory Duse,
a w drugiej Pracę aktora nad sobą Stanisławskiego.
Nawet, gdy była starsza,
chciała, żebym grał w poważniejszych filmach.
Grałem w Noc w muzeum albo w Zabawach z piłką.
Nie widziałam nigdy takiego portfolio.
Jasne!
To nie był komplement.
Mówiła, że jej podoba się Wieczna północ i Greenberg.
- Uwielbiała Greenberga. - Jakby takie filmy były ważniejsze?
- Tak. Takie miałem wrażenie. - Tak.
Ironią jest to, że twoja mama była świetną komediantką.
Występowała ot tak.
Była świetna w występach na żywo.
Tak.
On musiał o wiele więcej pracować.
Chcieliśmy być komediantami.
Wolałam aktorstwo, ale on uważał, że jestem zabawna.
Sam zawsze uważałem, że to Anne…
To na niej opierały się występy.
Była błyskotliwa. Umiała się śmiać.
Wiedziała, jak rozśmieszyć ludzi. Mnie to nie przychodziło łatwo.
Tata oglądał w dzieciństwie wodewile.
Eddiego Cantora i Jacka Benny’ego.
On starał się być zabawny,
ale widział, że Anne miała naturalny talent.
Podziwiał jej występy.
On jej potrzebował.
- Wciągnął ją w komedie. - Tak.
Wtedy pomyśleliśmy,
że możemy coś wymyślić, stać się sławnymi i wieść godne życie.
Postanowiliśmy stworzyć duet. Ciężko pracowaliśmy.
Nagraliśmy improwizowany występ na taśmę.
Spróbujmy. Zobaczymy, jak pójdzie.
Czego chcesz?
Porozmawiamy ze zwyciężczynią konkursu Miss Nastolatek.
- Z Rosemary? - Tak.
Facet chce z tobą gadać!
Słuchaj, Rosemary, dam ci z liścia w tę przemądrzała twarzyczkę.
- Już dobrze. - Miss Nastolatek.
Zazdrości pani dziecku?
Zazdrościć dziecku? To żart?
Czego? To Miss Nastolatek.
Jest znana, piękna
młoda i… Czego mam jej zazdrościć?
Nie płacz, mamo.
- Udajesz mamo? - Tak.
To jest magnetofon, Amy.
Jeśli chcesz zaśpiewać piosenkę, możemy ją nagrać.
- Chcesz zaśpiewać? - Tak.
Patrz. „Do szpitala trafiłam o 15.00.
O 19.48 urodziłam córeczkę.
Dziś urodziła się Amy Belle Sawyer Stiller”.
Niewiarygodne, że to zapisała.
Zaśpiewaj „Too-Ra-Loo-Ra-Loo-Ral”.
Too-ra-loo-ra-loo-ral
„Jest piękna. Jerry przyjechał pociągiem.
Był o 10.00. Bardzo się cieszył.
Musiałam wyjść o 13.00, żeby zdążyć na występ o 17.30”.
Gdy mieliśmy dziecko,
bardzo chciałem odnieść sukces.
Bałem się, że nie dam rady utrzymać rodziny.
Według mnie chciał odnieść sukces,
zarówno, by spełnić się jako artysta, jak i by utrzymać rodzinę.
Był kochającą osobą.
I chciał być kochanym.
Chyba nie otrzymał tego za dziecka.
Gdy powiedziałem ojcu, że zostanę aktorem,
zasugerował mi pracę w obsłudze sceny.
„Po co ci udawanie Eddiego Cantora,
Jacka Benny’ego czy George’a Burnsa? Nie masz do tego prawa”.
Widziałem rodziców próbujących przetrwać czasy wielkiego kryzysu.
Tata jeździł taksówką, później został kierowcą autobusu.
Jak nazywała się firma?
Pamiętasz nazwę?
- New York City Omnibus. - Racja.
- Pracowałem dla miasta. - Tak.
Rzuciłem naukę. Mogłem zostać aktorem. Nie udało się.
Chciałem być aktorem.
I co zrobiłeś? Wszedłeś na scenę?
Spróbowałeś?
Spróbowałem raz. Raz lub dwa. Nie pamiętam.
Tak. Miałem talent. Mam talent.
Dlaczego się poddałeś?
Nie wiem. Nie sądziłem, że mi się uda.
- Ale jakoś to było - Wiązałeś koniec z końcem?
Zgadza się. Zajmowałem się, czym mogłem.
Narzekanie nic nie zmieni.
Matka i ojciec strasznie się kłócili.
Zawsze o pieniądze.
SIOSTRA JERRY’EGO
Zawsze o pieniądze.
Często chowałam się pod łóżkiem.
Bardzo się bałam. Jerry mnie ratował.
Był dla mnie dobry.
Był dla naszej trójki jak ojciec.
Jerry chronił mnie i Arnolda.
Chronił innych.
- Tak. Zawsze. - Tak.
- Jerry chciał się wyrwać. - Tak.
Jedyną opcją było zaciągnięcie się do wojska.
Wojskowa kurtka taty.
Która?
Po powrocie poszedł na Uniwersytet Syracuse.
Zajął się wtedy aktorstwem.
Aktorzy, których kochał za dziecka,
byli ucieczką od codzienności dla niego, jego siostry i brata.
W teatrze odnalazł swój dom.
Zanim zmarła jego mama, zabrał ją na musical The Golden Apple.
Występował w tej sztuce na Broadwayu.
Nie skomentowała tego.
Raz po szkolnym przedstawieniu
powiedziała mu, że był beznadziejny.
Straszne.
„Powiedziałem Anne,
że jeśli zapytają, czy rodzice zachęcali mnie do aktorstwa,
odpowiem, że nic z tych rzeczy.
Ojciec nigdy mnie do niczego nie zachęcał.
Wszystko osiągnąłem sam”.
Zgadza się.
„Według Anne oni się bali
i nie chcieli, żebym cierpiał.
Zrozumiałem, że ma rację.
Nie chcieli, bym był zraniony i upokorzony”.
Mamma… Dobrze się dziś bawiłaś? Czy…
Dobrze się bawiłaś? Czy…
Joel, czy dobrze się bawiłam? Jestem przytłoczona.
Minęło tyle czasu. Gdy wczoraj zadzwoniłeś,
zastanawiałam się, co to za Joel.
Zaczęliśmy występy w Greenwich Village, w kawiarniach
i takich tam.
Co miałam myśleć,
gdy znienacka zabrałeś mnie na kolację i występ?
- Tak. - „Co się dzieje?”
Wymyślili skecz w salonie,
może 20 przecznic od Broadwayu.
Później wyszli na scenę,
z której prowadzono transmisję na cały świat.
Koordynator obejrzał nasz występ.
Spodobaliśmy się mu i zatrudnił nas do występu
u Eda Sullivana.
Spójrzcie na afisz nad wejściem. Wyobraźcie sobie napis:
„Teatr Eda Sullivana, Stiller i Meara, Rolling Stones”.
Przed państwem na żywo z Nowego Jorku Ed Sullivan.
Aż gula staje w gardle.
Gdy występował Ed Sullivan,
przed telewizją siedziały całe generacje:
dziadkowie, rodzice i dzieci.
Program Eda Sullivana
oglądało co tydzień 20, 30 milionów osób.
Tak będzie naturalnie?
Jest dobrze? Tak planowaliśmy?
- Cześć. Dobrze cię widzieć. - Jak leci?
Transmitowano z Nowego Jorku
przed Saturday Night.
Zapytali: „Chcecie występować w teatrze Eda Sullivana?”.
A ja zapytałem, czy to nie przytłaczające.
Panie i panowie, The Supremes.
Tak, zgadza się, Elvis Presley!
The Beatles!
Show-biznes kwitł.
Tak.
Mama opowiadała, jaka była zestresowana,
wychodząc z garderoby.
Idąc do windy,
którą zjeżdżała na scenę, miała ochotę zwymiotować.
Wszyscy za kulisami wymiotowali.
Gdybyśmy byli mądrzy, bralibyśmy narkotyki.
To wielka presja.
Ciekawi mnie, jak… Zastanawiałeś się nad tym?
Masz jedną szansę na powiedzenie żartu i nie możesz tego spieprzyć.
- Jasne. - Tak.
Klepię się po policzkach. Mocno.
Poważnie?
- O tak. Gotowy? - Jasne.
- Tak? - Zgadza się.
Jasne.
Tak to wyglądało.
Jak im dobrze poszło, zapraszali ich na za tydzień.
Dziękuję.
Ten duet to zupełna nowość.
Mają inne podejście do komedii.
Reżyseruje teraz drugi sezon Severence.
Powitajcie w The Late Show…
Młodzieniec to Jerry Stiller.
Dziewczyna to Anne Meara. Powitajmy ich ciepło.
Jerry Stiller i…
Wysłuchamy
jednej z najwspanialszych historii wszech czasów.
Ten człowiek został pogrzebany żywcem na 24 godziny
w jamie brzusznej wielkiego wieloryba.
Jak się pan nazywa?
Jonasz.
Cóż za ironia, że ten mężczyzna
nazywa się jak inny człowiek, którego dawno temu spotkał podobny los.
Proszę opowiadać, panie Jonaszu.
Już komuś się to przytrafiło?
Dawno temu, proszę pana.
Co za miejsce, ta Kalifornia.
To było naprawdę dawno temu.
Raz się zdarzyło, zdarzy się znów.
- Chyba pan nie rozumie. - Powinni go zabezpieczyć.
- Ma pan rację. - Zamyka się takie miejsca.
Zaczęli występować u Sullivana w 1963 roku.
Później zapraszał ich do kolejnych występów.
Wtedy się urodziłem. Zamieszkali przy Riverside Drive.
Chyba dali 11 tysięcy za mieszkanie.
The Sullivan Show nad nami ciążył.
Musieliśmy wymyślać sześć zabawnych minut.
- Sami pisaliście skecze? - Tak.
Byliśmy bezpieczni.
Ale musieli być gotowi za każdym razem.
Za każdym razem, gdy zbliżał się występ u Eda Sullivana,
mieliśmy dwa tygodnie na przygotowanie się.
- Świat wariuje! - Pani Claus…
Meshuggah.
Dobrze, że pani to mówi.
- To dowodzi jednego. - To słowo w języku Eskimosów.
Wspaniale.
Fantastyczne.
Brakowało nam pomysłów.
Był facet z wysoką dziewczyną, szef i jego żona.
Anne grała żonę Świętego Mikołaja.
- Ten elf miał niewyparzony język. - Rozumiem.
- Zero wyczucia meshuggenah. - Czego?
To eskimoskie słowo, sąsiedzi tak mówią.
Tak.
Te skecze stały się ich popisowymi.
- Jak Randkowanie przez komputer. - Tak.
Nigdy wcześniej nie graliśmy,
czerpiąc z własnego pochodzenia.
Zrobili skecz Randkowanie przez komputer.
Dopiero co go wynaleziono.
W skeczu Żyd poznaje irlandzką katoliczkę.
To był pomysł Jerry’ego.
Stworzyliśmy Hershey’a Horowitza i Mary Elizabeth Doyle.
Oto niezwykły duet.
Mają coś dla państwa.
Według mnie to stanie się klasykiem.
Duet Stillera i Meary idealnie oddaje ducha czasu.
- Jak się masz? - Jak się masz?
Jestem Hershey Horowitz.
Ja Mary Elizabeth Doyle.
„Doyle”?
„Horowitz”?
Horowitz.
H-O-R-O-W-I-T-Z.
Hershey.
Osoby, które widziały nasze próby,
mówiły, że to nie wypali, bo skecz nie trafia do całego kraju.
Nikt nigdy nic takiego nie zrobił.
Masz braci i siostry?
Trzech braci.
Bacha, Buziego i Saula.
- Bach? - Bach.
- Ba-ch. - Nie. Bach.
Bach. Przepraszam.
Ten się przyjął.
Spodobał się Sullivanowi, bo on był Irlandczykiem,
a jego żona, Sylvia, Żydówką.
Gdy skończyliśmy skecz,
w jego niebieskich oczach szkliły się łzy.
Nie mógł się otrząsnąć.
Ten skecz stał się ikoniczny.
Osiągnęliśmy…
Szczyt?
Tak, szczyt.
Dzięki The Ed Sullivan Show
łatwiej było nam o występy w klubach
i o niezłe zarobki.
Mają własny styl w komedii. Oto Jerry Stiller i Anne Meara.
Oto oni.
Mamy występy w Cleveland, Detroit,
Milwaukee i Chicago.
Przed państwem Anne Meara i Jerry Stiller.
To najlepszy kabaret,
jaki widziałem od bardzo dawna.
Naprawdę są małżeństwem. On jest Żydem, a ona Irlandką.
To prawda.
Dziękuję paniom i panom.
Przed państwem dwie gwiazdy,
które wszyscy kochają…
Stiller i Meara.
Dziękuję. Miło, że przyszliście.
Muszę wam powiedzieć,
że Annie to nie tylko moja partnerka na scenie,
ale też matka moich dwóch dzieci.
A to ojciec jednego.
Zaczęli dużo pracować.
Ludzie ich znali, byli sławni.
Jerry był zachwycony.
Uwielbiał być rozpoznawanym.
Chętnie dawał autografy.
Lubił słuchać komplementów.
Co jest gorsze?
Gdy ktoś krytykuje dobry występ,
czy gdy ktoś zachwyca się występem,
- który był według ciebie słaby? - Gdy ktoś mnie krytykuje…
Zgadza się. Wszyscy zgadli.
Sukces był dla niego ważny.
Mamie zależało na pracy, ale praca jej nie definiowała.
Lubisz znać opinie o występach?
- Pytam z ciekawości. - Nie, chyba…
Niespecjalnie.
On lubił się pokazywać.
To czasem doprowadzało mamę do szału.
Lubił spotykać się z fanami, no nie?
Oni rozmawiają, ktoś podchodzi i krzyczy:
„Jerry, kocham cię!”.
Mama powiedziałaby: „Rozmawiamy”.
Tata powiedziałby: „Opowiedz o swoich dzieciach”.
No tak.
Pamiętam, że raz staliśmy na ulicy
i mówiłem mu,
że nie zwraca na nas uwagi.
Gdy rozmawialiśmy, podszedł ktoś
i powiedział, że go uwielbia.
Ojciec zaczął z nim rozmawiać.
To zabawne, bo kilka tygodni temu byliśmy w restauracji.
Ja stresowałem się rzeczami związanymi z uczelnią,
a ludzie prosili cię o zdjęcia.
Byłem sfrustrowany.
Świat musi stanąć, żeby zrobili zdjęcia.
- Wiesz, o co chodzi? - Chyba mam więcej z taty
- niż z mamy. - Zgadza się. Właśnie!
- Mogę cię o coś prosić? - Jasne.
- Mogę powiedzieć dobranoc Amy i Benowi? - Mów.
Dobranoc, Amy i Benjy.
Gdy mama i tata byli w Los Angeles,
żeby pracować nad jakimś teleturniejem czy talk-showem,
bardzo za nimi tęskniliśmy.
Ale pamiętam, że dobrze się bawiłem.
- Siedzieliśmy po nocach. - Tak.
Mieliśmy tajny kod, stukanie w ścianę.
Tak.
Dajesz.
Bonne nuit.
Bonne nuit, finalement.
Później robiłam „bam!”.
- Mieliśmy własny świat. - Tak.
Przez swój wielki rozmiar nasza kamienica była osobnym światem.
Dużo po niej biegaliśmy.
Między mieszkaniami ludzi.
Jeździliśmy windami i biegaliśmy po schodach.
To było w latach 70.,
mniejsza gentryfikacja i mniej bezpiecznie.
Było większe poczucie wspólnoty.
Przyjaciele mieszkali w kamienicy.
Adam Max. Jego tata to Peter Max, gitarzysta.
Chodziliśmy do nich,
a u Petera byli ciekawi ludzie.
Na przykład Swami Satchidananda
i inni interesujący, znani ludzie z lat 70.
W budynku było wiele kreatywnej energii.
Zacząłem chodzić z kamerą jak mój tata.
Kręciłem własne filmy.
Dobry wieczór. To Czas Benjamina Stillera.
Przerwa.
Tata kupił mi kamerę Super 8.
Dał mi sprzęt do edycji.
Dla mnie to było takie bezpieczne miejsce.
Gdy rodziców nie było lub się kłócili…
albo nie zwracali na nas uwagi, bo tyle pracowali,
tym się zajmowałem.
Trudno uwierzyć, że mieszkania już nie będzie.
Gdy zdecydujesz, że mamy to już za sobą,
agenci nieruchomości powiedzą,
że można sprzątać i dekorować mieszkanie.
To nie wydaje się realne. Nie mogę tego pojąć.
- Tak. I dla mnie… - Naprawdę.
Dopiero po sprzedaży do nas dotrze, że to rzeczywistość.
- Właśnie. - Tego miejsca już nie ma.
Tata nagra mój głos.
- Zrobimy skecz, ok? - Słuchaj.
Możesz coś pokolorować.
Niewielu ludziom udaje się
spełnić marzenia z dzieciństwa.
Mamy szczęście,
że w pracy odnajdujemy szczęście i miłość.
Daje nam to wielką satysfakcję.
Pamiętam białe drzwi harmonijkowe.
Musiałam móc zrobić wszystko.
Żona, kochanka, powierniczka, kucharka. A ty powiedziałeś: „Mogę gotować”.
Gdy drzwi były zamknięte, pracowali.
Kiedyś grałam. Byłam dobrą aktorką, zanim cię poznałam.
Wtedy nie wolno było im przeszkadzać.
Dodałeś:
„Za 50 dolców tygodniowo”.
Za 50 każdy by to zrobił.
Czasem słychać było śmiech, czasem krzyki.
- Będę gotować. - Dobrze.
A kto sprząta? Ja. Ty robisz wielki bałagan.
Nie wiedziałem nigdy, czy to na poważnie, czy tylko ćwiczą.
To najzabawniejsza kobieta na scenie i poza nią.
Gdy ona robi coś zabawnego,
ja ją wykorzystuję, jestem oportunistą.
Biorę ołówek i zaczynam zapisywać. Gdy to robię…
Mówi: „To do skeczu”. Chcę go wtedy zabić.
Gdzie kończy się granie, a zaczyna małżeństwo?
Nienawidzę cię.
Ty mnie nienawidzisz? Ja nienawidzę ciebie.
Nie wiesz, czym jest nienawiść, którą ja czuję.
Moja nienawiść do ciebie to nienawiść…
…taka gorąca nienawiść.
Nienawidzę cię nienawiścią żarzącą się żywym żarem.
Mamy skecz „Nienawiść”.
Żar twojej nienawiści…
Mówię Anne: „Nienawidzę cię”, a ona na to: „Ty mnie? Ja ciebie”.
Raz sześcioletnia Amy weszła do pokoju.
Słyszała, co mówiliśmy. Popatrzyliśmy na nią.
Nie wiedzieliśmy, co powiedzieć,
więc powiedzieliśmy jej, że ćwiczymy skecz.
Amy na nas spojrzała i się uśmiechnęła.
Jakieś dwa tygodnie później się kłóciliśmy.
Amy weszła i powiedziała:
„Ćwiczycie skecz?”. „Nie, kłócimy się”.
- „Idź sobie”. - To dość pogmatwane.
- Nienawidziłam cię, zanim cię poznałam. - Ja, zanim się urodziłaś.
Zastanawiam się,
jak to stało się historią,
z której się śmiejemy?
Ale co się za tym kryje?
Nie wiemy, Ben.
Dlatego jesteśmy tacy pogmatwani. Dlatego…
Kręcimy ten film?
Zrozumiemy to, porządkując mieszkanie.
Anne i Jerry mieszkają z dziećmi, Amy i Benem,
w dużym mieszkaniu w West Side.
Wiele z ich skeczów jest inspirowanych domem.
Podobno nie mają problemów z komunikacją.
- Ja… - Zostawia bieliznę na ziemi.
Nie sprząta po sobie.
Tak mówisz
przed publicznością w Nowym Jorku?
Gdzie cię wychowali?
Artysta nie martwi się o bieliznę.
- Nie martwi się o… - A czym ja jestem? Krojoną wątróbką?
Co najważniejsze, Anne i Jerry,
uważają, że rodzina jest ważniejsza niż praca.
Jest 1976 rok i nagrywam, jak Benjy zjeżdża ze wzgórza.
Porusza się trzy mile na godzinę, mknie przez zwariowane życie.
Chciałabyś wystąpić na deskach teatru?
Co to za ustrojstwo?
Jestem Ben Stiller. Będę lektorem w tym filmie.
Co się stało ze słodką Alicją,
którą znaliśmy z Krainy Czarów?
Jest bardzo wcześnie, 6.30 rano.
Idę spać.
Dorastaliśmy pośród wyjątkowych artystów.
Tak.
Ciągle były jakieś dziwne improwizacje.
ABC Sports, z nami jest wspaniały włoski nurek.
Wygram, bo mam na sobie szczęśliwą koszulkę.
- Zobaczmy, jak pan nurkuje. - Żartujesz?
- Reklama! Szybko. - Cięcie!
Gdy byliśmy mali, dużo się wygłupiał.
Jesteś taki sam.
- Uwielbiam to. - Ja też. Tacy jesteśmy.
Muszę się już zbierać.
Kochamy cię, panie Apple.
Jeszcze jedno. Nazywam się pan Anaragreenapopo.
Tatusiu, możesz powtórzyć głośniej?
Anaragreenapopo.
Twoja mama mówi,
że chciałaby, żebyś został znanym producentem
i dawał jej i twojemu tacie role.
Zatrudniłbyś ich?
- Nie. - Nie? Benjy.
- Czemu? - Dlaczego?
Szybko zapominają!
Zatrudniłbym kogoś innego.
- Czemu? - Czemu?
Z wami ciężko by się pracowało.
Benjy, dałbyś rodzicom role w twoich filmach?
Nie.
- Dlaczego? - Nie dałbym im ról.
Trudno by się z nimi pracowało.
Dałbym role komuś innemu.
Nie brzmiałem tak.
Nie pasowaliby do filmu, który chcę nakręcić.
Nie byłby…
Chciałbyś pracować dla Departamentu Stanu?
Dlaczego? A o czym jest film?
Marzą mi się filmy przygodowe albo kryminalne, ale nie komedie.
Nie lubię komedii.
Au!
Jestem Ben, Ben A to mój show, joł
„Nowy program The Ben Stiller Show,
mający premierę jutro o 19.30 na Channel 5,
to… zbiór marnych skeczy komika,
który nie nadaje się do prowadzenia takiego show”.
„Wy też możecie dostać własny program, jak Ben Stiller,
jeśli jesteście ze znanej rodziny.
Jego rodzice to sławni komicy, Anne Meara i Jerry Stiller”.
„Dziecko komików”.
Moja kariera w branży
była silnie związana z rodzicami.
Rzucali na mnie wielki cień.
Jako artyści, aktorzy i komicy, ale też jako ludzie.
Długo myślałem, że nigdy nie dorosnę im do pięt.
Część mnie
- chciała się od nich zdystansować. - Jasne.
Pan Munster.
Śmieje się, gdy to mówisz,
bo sobie zaprzeczasz.
Zazwyczaj chociaż jedno z nich było w twoich produkcjach.
Nie byłem głupi. Rodzice byli zabawni.
Nawet w nagraniu na przesłuchanie do Saturday Night Live…
Mamo, mam wielką prośbę.
Mój pisarz się wypalił.
Potrzebuję sporo materiału.
- Szybko mówiłaś. - Jeszcze raz.
- Co to jest? - Starocie.
- Tata i ja dawno temu… - Stiller i Meara?
- Tak, z The Sullivan Show. - Świetne.
- Nie jest. - Chwilunię.
To ma 30 lat. Jest stare.
Wykorzystywałem ich.
Dziś zobaczycie dzień z mojego życia.
W jednym ze skeczów
poszliśmy na terapię rodzinną.
Pochodzę ze sławnej rodziny…
Naprawdę byliśmy na terapii.
To moje życie.
Chciałbym porozmawiać o tym,
że mój sukces was onieśmiela.
Jerry, proszę cię.
Widać gołym okiem.
Nie możecie znieść, że odnoszę większe sukcesy.
O czym on gada?
Mam dość Bena w centrum uwagi za każdym razem.
- Tak jest za każdym razem. - Dobrze.
- To moja siostra Amy. - Nie! Poważnie.
Jesteś przerośniętym bachorem.
Wykorzystujesz nas do swojego programiku. To żałosne.
- Programiku? - Tak, programiku.
Może opowiesz wszystkim,
jak zmoczyłeś łóżko z dziewczyną?
- Cicho, Amy! - To prawda!
- Spokój! - Cicho! Nienawidzę cię!
To było niedorzeczne, bo nikt mnie wtedy nie znał.
Pieprzyć ciebie i twojego pieska!
Uwaga! Ma jajko!
Ale u nas granice były niejasne.
Dorastaliśmy obok pracujących rodziców,
szykujących się do ról.
Naśladowaliśmy ich jako dzieci, skoro u nich się to sprawdzało.
Rozharatam ci mordę!
- Kobieta wydaje się… - Tu mamusia, kochanie.
Szło im tak dobrze, że to stało się ich tożsamością
i źródłem utrzymania.
Ja z natury byłam zabawna, a Jerry przekonał mnie do komedii.
Łatwiej jest być z natury zabawnym niż…
- A ja… - …dwa razy wieczorem w klubie.
On zawsze szukał w niej inspiracji.
Bardzo ją podziwiał.
Ale to też ją stresowało. Była pod presją.
Myślisz, że każda scenka będzie udana.
Gdy ty mówisz, nie jest zabawnie.
- Gdy ja mówię, jest zabawnie. - Jasne.
Po stresujących występach
chciała się wyluzować.
Chodziła do restauracji Patsy’s na wódkę.
Nie było łatwo.
Tego lata byłam poirytowana.
Byliśmy na kempingu. Benjy podszedł i zapytałam, o co chodzi.
Amy podeszła do brata i powiedziała: „Zostaw mamę.
Nie widzisz, że ma wiele na głowie?”.
Tak naprawdę krzyczała.
Dzieci później dziwnie na mnie patrzyły.
„O co jej chodzi?”
Mówiłem: „Jutro ma występ.
Jest zestresowana. Nie przejmujcie się”.
Dlaczego szepczesz? To Watergate?
O co chodzi? Mów do mikrofonu.
- Cześć, Ben. - Cześć.
Co ty robisz? Wariujesz.
To dziecko…
zostało wypożyczone.
- Hej. - Jak ci na imię?
- Mówiłem, że Benjy. - A ty?
- Wynajęliśmy dziewczynkę. - Amy.
Boże!
Amy czeka na rodzica…
Mieliśmy…
Mieliśmy kolorowe dzieciństwo, no nie?
Gdy widzę mamę… Dla mnie to…
Myślę… Tak, oczywiście, że było kolorowe.
Ale widzę też, że mama była… pijana.
Tak myślisz? Ja nie.
Żartujesz?
Mam wrażenie… Dlatego tak reaguję.
- Widzę… - Mhm.
„Czemu tak wariuje?”
Nie wiem, czy była pijana.
Może robili sobie żarty. Tata też nie był normalny.
Jest szczęśliwy. Zdecydowanie byli…
- Co się dzieje? - Nie wiem, czy on też, ale…
- Wypożyczyliśmy ją. - Amy.
Gdy wyszłaś, nie wiedziałem, ile wypiłaś.
Tracę głowę.
Nie wiem, co powiedzieć. Nie wiem, co robić.
Zrobiłaś to.
Przesadziłaś.
Tak, za dużo wypiłam. Piję.
To nie koniec świata.
Jeśli przy Jerrym biorę drugiego drinka, on mówi: „Przestań.
Nie poznaję cię”.
Po kilku drinkach wariuje?
Mówi: „Nie pij. Twoje zachowanie wpływa na moją reputację”.
Anne często zasypia wtedy na płaszczach.
Tak. Zwykle znajduję pokój z płaszczami.
Kończę, śliniąc czyjeś futro z norek.
- To nieszkodliwe. - Nie moje. Nie mam futra.
- Ja nie. - Dzisiaj…
Tata nie wiedział, co robić, gdy piła.
Bał się z nią o tym rozmawiać?
Bardzo ją kochał.
- Był jej oddany. - Jasne.
Pracowali razem.
- Zależało mu na tym, by szło dobrze. - Tak.
Musiał sam się z tym uporać.
Miałem mu za złe, że z nami o tym nie porozmawiał.
Kochał nas ponad życie, ale nie wiedział,
- jak się z tym uporać. - Tak.
Byłem wściekły, że go przy nas nie było.
Ale chyba tego nie rozumiałem.
- Tak. - Przez jakiś czas.
Nie winię cię.
Powinienem winić… Muszę wziąć odpowiedzialność
za to, jak reaguję.
- Przepraszam. - Dobrze.
- Zrobiłam ci kawę. - Dziękuję. Napiję się.
Za mną stoi Amy Stiller.
Po raz pierwszy przyjechała do Irlandii.
Mów, co chcesz.
Jesteśmy w Irlandii na pierwszych wakacjach.
Nigdy nie jesteśmy na wakacjach,
bo zawsze na nich pracujemy.
No co ty?
Rodzice pracują.
To niesprawiedliwe wakacje,
bo za każdym razem, gdy gdzieś jesteśmy,
rodzice jadą tam
tylko dlatego, że mają pracę w klubach.
Zwariuję z poczucia winy.
Jestem fatalną żoną i matką.
Krytykuję się z nadzieję,
że poczuję się po tym lepiej. Rozumiecie?
Przy wszystkich?
Żeby dzieci mówiły, że to nieprawda.
Tak. Nie ma mnie w domu.
Chciałabym sobie z tym radzić, ale czuję się fatalnie.
Twoja mama zawsze przyznawała się do swoich wad.
Była bardzo otwarta.
Bardzo otwarta.
Uwielbiała mówić o tym, czego nie zrobiła.
Jako rodzic i matka.
Mówiła, że zawaliła. „Pracowaliśmy i się spóźniliśmy”.
Kiedy zostałam świeżo upieczoną mamą,
w trudnych chwilach
twoja mama mówiła mi,
że świetnie mi idzie.
Chciała, żebym poczuła się dobrze.
Przyznawała się też do tego, co jej nie wyszło.
„Gdy jego serce przestało się tak mocno zaciskać…”
Wiele o tym myślę.
Czuła się przytłoczona macierzyństwem.
Miała wrażenie, że nie była na nie przygotowana.
Tak.
Strata matki w tak młodym wieku
była dla niej traumatyczna.
Później pojawiłem się ja i Amy. Była tym przytłoczona.
Musiała wychodzić na scenę i występować u Eda Sullivana.
To nie było łatwe.
Jaka była twoja rodzina? Byłaś najmłodsza z rodzeństwa?
Chyba jestem jak ty. Jesteś jedynakiem?
Nie, tylko tak się zachowuję.
Wiesz, co to znaczy? Pewnie jestem rozpieszczony.
Jestem najlepsza i najgorsza. Byłam jedynaczką.
Jedynaczką. Byłaś blisko z matką lub ojcem?
Chyba… Mama zmarła, gdy byłam mała.
Byłam córeczką tatusia.
Byłam irlandzką księżniczką z Long Island.
Moja matka kochała filmy.
Ja uwielbiałam filmy, bo ona je uwielbiała.
Chciałam pojawić się na ekranach.
DO MAMUSI
To jest… Napisała do swojej mamy.
„Jeśli chodzi o poezję, to jestem beznadziejna.
Mogę jedynie powiedzieć, że ty jesteś wspaniała.
- Kocham cię, Anne”. - Wygląda jak moje pismo.
„Mały prezent z okazji Dnia Matki. Kocham cię, Anne”.
Boże.
Byłam sama z ojcem.
Mogłam owinąć ojca wokół palca.
Od śmierci matki był bardzo poddenerwowany.
To był straszny okres.
„Mamy 15 października 1940 roku.
Siedzą na skrzynce po mleku przed wynajmowanym domem,
z dala od starego domu na Baker Hill Road.
Matka wciąż była nieszczęśliwa.
Wielu sąsiadów kręciło się przed domem.
Przy krawężniku zaparkował ambulans.
Ojciec był w domu z ratownikami próbującymi uratować matkę,
która odkręciła gaz i wdychała wieczność”.
Powiedziała mi o samobójstwie matki.
Zszokowała mnie.
Jej matka cierpiała na depresję.
Wtedy mówili, że była przygnębiona.
- Nie było mowy o depresji. - Przygnębiona.
- Tak miała. - Tak.
DRAMATOPISARZ
Wydaję mi się, że stąd wziął się geniusz Anne.
Chciała pocieszyć May.
Jej matka zawsze stoi krok za widownią.
Anne robi to, by utrzymać ją przy życiu.
Zarówno Anne jak i Jerry mieli trudną przeszłość.
Poszukiwali światła.
Kocham pracować z Anne.
Przy Anne czuję coś, czego nie czuję przy nikim innym.
Nie potrafię tego wyjaśnić.
Może to silna potrzeba relacji z drugą osobą.
U mnie jest bardzo silna.
Gdy dorastałem, widziałem, jak razem pracują.
Dzięki skeczom szli naprzód.
Jednak w ich małżeństwie było napięcie.
Chcieli różnych rzeczy,
ale byli związani z komedią.
- Co robimy, gdy się kłócimy? - Płaczemy i się bijemy.
A co robią inni?
Anne i ja mamy sposób na małżeńskie kłótnie.
Najgorsze,
co się może przytrafić, to obojętność.
Nigdy nie byłam obojętna. Zawsze mi na tobie zależało.
Nie byłam obojętna. Wiesz, że…
- Jak się czułeś? - Nie byłaś…
Gdy miałaś coś do powiedzenia…
Zagłęb się w prawdziwe uczucia.
Prawda jest taka, że gdy jest się małżeństwem…
Chcą twoich uczuć.
Ich numer polegał na zasadzie:
„Jerry, zamknij się. Przynudzasz”.
Nie wiem, co to ma znaczyć.
Teraz powiem: „Zamknij się”.
To pierwszy raz, kiedy mówisz tak długo,
a ja nie przerywam.
Dlaczego ci na to pozwoliłam?
Kiedy mówisz o pracy, chodzi o nas dwoje.
Niech ludzie nie myślą,
że ja odrzucam twoje pomysły.
Możesz mówić, Jerry.
Tak też było w prawdziwym życiu.
Wiedzieli, że działa to też na scenie.
Każda kobieta na widowni by to zrozumiała.
Jeśli jest się ze sobą 24 godziny na dobę, można zwariować, Lily.
- Po pierwsze, bałagani. - Rzadko go widuję.
- Raz lub dwa w weekendy. - Co do tego…
Musimy pogadać.
Zastanawiam się,
jaki to miało wpływ na ich związek.
Derek, wszystko w porządku? Dzwonię do ciebie od tygodnia.
Tygodnia?
Myślę, że w naszej relacji tak właśnie mnie odbierałeś.
Gdy zostaliśmy parą i zaczęliśmy razem pracować,
na początku
miałem awersję…
- Tak. - Naprawdę?
Nie wzięło się to znikąd.
Myślę, że w dużej mierze wynikało to z twoich doświadczeń,
z tego, co to znaczyło dla związku,
że mogło to wprowadzać napięcie,
kiedy jemy razem, śpimy razem, oddychamy razem.
Świat nie kręci się wokół ciebie.
Dobrze.
Miałam też wrażenie, że boisz się o mnie.
Co sobie pomyśli reszta świata?
- Wiele się działo. - Tak.
Nie chciałem się stać moimi rodzicami.
To był pokój taty.
Pokój mamy jest obok.
Nie wiem, kiedy zaczęli sypiać osobno,
ale do tego doszło.
Połączony apartament. Chyba tego chcieli.
Byli małżeństwem przez 62 lata.
Jaki był ich związek?
Jakie mieli między sobą porozumienie, że udało im się
przetrwać razem tak długo?
Nie chodzi mi o ich bliskość.
Mam wrażenie, że byli sobie bliscy.
Ale wiele ich też różniło.
Moja Margaret Mary ma 15 lat.
- To nie Einstein. - Ehe.
Nie rozróżnia metra podziemnego od krawieckiego.
Pani Mulcahy…
Niełatwo będzie jej trafić do Jersey.
Pani Mulcahy…
Czy myśli pani…
Gdy oglądam ich występy, widzę ciężką pracę taty.
On uczył się kwestii na pamięć. Nie chciał dać ciała.
Mama dawała się ponieść emocjom.
Pamiętam, jak mama mówiła:
„Tata siedział do piątej, ucząc się swoich kwestii”.
To perfekcjonizm, który po nim odziedziczyliśmy.
To po części dobre.
Ale czasami…
- Po części dobre. - Ale po części…
To odbiera ci radość.
Właśnie.
Jerry był poważny. Ćwiczył rano, w południe i wieczorem.
W porządku, rozumiem.
Ok, Jerry.
Ślęczał nad każdym słowem i zdaniem.
Tak.
Muszę to zrobić po swojemu. Muszę się przygotować.
Ty nie chcesz.
Jak śmiesz tak mówić?
Kochanie, nie mów, że śmiem.
Jak śmiesz mówić, że się nie przygotowuję? Przygotowuję się.
Nasze przygotowania się po prostu różnią.
Zgadzam się.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Co takiego, Anne?
- Żyjemy pod presją. - Wiem.
Wiesz, ile dla ciebie przeszłam?
To zaskakujące, że jeszcze gram dość dobrze.
Był pracowity. To na pewno mu pomogło.
Tak osiągnął to, co osiągnął.
Ale nie umiał sobie odpuścić.
Nie potrafię funkcjonować pod presją, jaką na siebie nakładasz.
Dobrze. To moja sprawa.
Tak, ale ona przenika wszystko i sączy się powoli,
a atmosfera robi się taka, że można ją kroić nożem.
Nie mogę wyjaśnić, negować
ani uzasadnić tego, przez co przechodzę.
Pod koniec wieczoru mówię sobie:
„Boże, dzięki, że to koniec”.
- Tak. - „Zrobiłam to dla niego”.
Nie robisz tego też dla siebie?
Mnie to nie obchodzi.
Robisz wiele dziwnych rzeczy, kochanie.
Zgadza się.
Bez dwóch zdań.
- Ty też robisz dziwne rzeczy. - Po co wyciągać publicznie brudy?
Po co krochmalić kołnierzyk, skoro napisali, by tego nie robić?
Żebyś uniósł brodę.
- Masz słabą szczękę. - Słabą, tak?
Jak twoja matka.
Gdzie byłaby mama bez taty?
A gdzie byłby tata bez mamy?
Nie wiem, czy zrobiłby karierę bez mamy.
Był jej oddany. Zależało mu na tym, żeby się udało.
Myślę, że bardzo ją kochał.
Nie chciał jej stracić.
Nie chciał by zabrakło jej przy nim i podczas występów.
Występ był dobry?
- Masz pojęcie, jak… - Bo byłaś przy mnie.
Wiem. Ta praca. To, jak ludzie na ciebie reagują.
To, jak świetnie wypadasz w takich warunkach.
Niezależenie od okoliczności. Zawsze jesteś.
Wiem.
Wiem o tym.
A gdy idzie nam przyzwoicie…
Twoja ulga jest żenująca.
Zachowujesz się, jakby szło nam świetnie.
Jak to odebrali? Ludzie mają cię za fajnego gościa.
Chcę by mieli mnie za fajnego.
- To ci zaprząta głowę. - Nieprawda.
Anne, ludzie darzą nas sympatią.
- Nikt nie chce… - Jeszcze jedno.
Co?
Zanim opuścimy tę planetę,
musisz odnaleźć prawdziwego siebie
i przestać się martwić opiniami innych.
To wyzute z radości.
Zupełnie.
Ciągle myślałem o tym,
jak dobrze mama dogadała się z Christiną.
Gdy byłem zbyt skupiony na pracy,
w głowie słyszałem głos mamy.
Pamiętam, że powiedziała mi:
„Musisz być przy swojej rodzinie”.
Ponad 3,6 kilograma. Tydzień temu.
W pewnym momencie
praca stała się priorytetem.
Gdy teraz o tym rozmawiamy, widzę podobieństwo do twojego taty.
Nawet gdy świetni ci idzie,
dostrzegasz każdą niedoskonałość.
- Tak. - Porażka. Absolutna klęska.
W rodzinie pomagamy ci z tym walczyć.
Chyba już wszyscy mówią: „No a co jeśli?”.
„Jeśli będzie źle, to bla-bla-bla.
- Jeśli będzie dobrze to…” - Tak.
Mam wrażenie, że…
- Szukam słowa. - To do dupy.
Chodzi też o to,
żeby nie udawać, że to po tobie spływa.
- Trzeba umieć o tym mówić. - Jasne.
Na dobre i na złe.
Anne powiedziała mi na osobności:
„Dbaj o siebie”.
- Wspierała mnie. - Tak.
A ty byłeś jej synem.
Dlaczego jesteś smutna?
Ben nie mógł rozmawiać.
- Był niemiły? - Nie.
- Ma dużo pracy? - Tak.
- To wszystko. - Za dużo się u niego dzieje.
Tak uważam.
Chce się spotkać?
Chyba nie.
Ciągle spotykam się z: „Jesteś ich synem”.
Kiedy zostaje się rodzicem,
myśli się, że nie popełni się błędów rodziców.
- A koniec końców… - Robisz tak, jak oni.
…popełniasz inne błędy albo te same.
Ella ostatnio mi powiedziała:
„Nie pamiętam, żebyś był przy mnie, gdy dorastałam”.
Tak.
Opowiedz, co robiłeś w minionym tygodniu.
Dużo pracowałem. Rodzina była w Los Angeles,
więc ja poświęciłem czas na pracę.
Miałem tylko dzień wolnego.
- Więc… - Cóż.
Jeśli chodzi o moje błędy jako rodzica… Tak, kilka popełniłem.
Wiem, że to dla ciebie szok.
A poza tym zostałam wycięta.
Wyciąłem cię z Sekretnego życia Waltera Mitty’ego.
To chyba najgorsza decyzja w moim życiu.
- Co? - Uroczo wyglądasz w tym stroju.
To do… Pracuję.
- Nie jesteś pępkiem świata, Walter. - Co?
- Byłaś słodka. - Bałam się.
Pamiętam, że się bałam. W filmie to nie miało sensu.
Nie. Po prostu ja mam obsesję na punkcie pracy.
- Perfekcjonizm. - Tak.
Przemawia to do ciebie?
- Może. Chyba tak. - Do mnie?
Po ciężkim dniu
albo gdy coś poszło nie tak,
pogrążasz się w myślach. Wiesz, o czym mówię?
Gdy już jesteś w takim stanie,
ciężko do ciebie dotrzeć.
To trochę przysłaniało radość z wakacji.
Rozumiesz?
Zajmujesz się wieloma rzeczami naraz.
Jesteś reżyserem, aktorem, producentem i scenarzystą.
Poza tym jesteś też ojcem.
Czasem miałem wrażenie, że to było ostatnie na liście.
Pamiętam,
jak siedziałem w kuchni z małym Quinem
i mówiłem mu, że powstanie Noc z muzeum 3,
i przez to wyjadę na kilka miesięcy do Kanady.
Widziałem, że posmutniał. Powiedział:
„Szkoda, że nie możesz zostać”.
Pamiętam, że żałośnie powiedziałem:
„Ale przecież kochasz Noc w muzeum”. Ale go to nie interesowało.
O ironio, myślałem, że radzę sobie lepiej niż moi rodzice.
Sądziłem, że świetnie mi idzie. Wracałem do domu na weekendy.
Na planach filmowych miałem dla dzieci specjalne miejsca do zabawy.
W rzeczywistości, i kiedy teraz ich słucham,
widzę, że jako dzieci przeżywali dokładnie to samo, co ja.
Tylko że wtedy tego nie rozumiałem.
- Gdy byliśmy w separacji… - Tak.
Myślałem: „Jestem w tym do kitu. A moi rodzice?
Są szczęśliwym małżeństwem od ponad 50 lat”.
- Tak. - Ciężko temu dorównać.
Niełatwo jest być twoją żoną, wiesz?
- Kochasz mnie? - Co?
Czy mnie kochasz?
Kochasz mnie?
Czy co?
Kochasz mnie?
Czy ja cię kocham?
Dzieci dorastają Twoja matka wróciła do miasta
Jesteś zły, masz już dość Chcesz się położyć…
Kluby doprowadzały mnie do szaleństwa.
Trzeba było wychodzić na scenę
i być zabawną przez dwa występy jednego wieczora.
Przed ludźmi, których nie obchodziłam.
Rozumiesz?
Powiedziałam: „Nie wiem, gdzie kończy się skecz, a zaczyna małżeństwo”.
Pytam cię…
Postacie Stillera i Meary stały się dla nich… ciężarem.
Czuli się jak w pułapce.
Moja żona, Annie, jest nie tylko komediantką,
ale też aktorką.
Ale nikt o tym nie wiedział, gdy robiliśmy skecze.
A ona od zawsze tego pragnęła.
Będąc komikiem, nie da się robić dwóch rzeczy naraz.
Pewnego dnia powiedziała:
„Chcę tego spróbować”. A ja na to: „Dobrze, zrobisz to”.
Po latach
Dobrze jest wiedzieć
Kocham cię.
Musieliśmy skończyć ze skeczami.
To było ryzykowne, bo odnosiliśmy sukcesy.
Mam dość głupot,
próżności i skandali. Mam dość tego wszystkiego.
Boże, ile lat zmarnowałam na taki kicz?
TEATR TRUCK + WAREHOUSE
Napisałem sztukę The House of Blue Leaves.
Była w niej bohaterka, Bunny, dziewczyna protagonisty.
Byliśmy już po przesłuchaniach.
Pewnego dnia zadzwonił do mnie producent i powiedział:
„Jem lunch w The Russian Tea Room i właśnie widziałem Bunny.
Siedzi przy stoliku obok. Słucham jej.
To Anne Meara”.
Zapytałem: „Pracuje tylko w duecie?
Występuje też sama?”. Odpowiedział: „Dowiemy się”.
Gdy poznałem Anne, cieszyłem się,
że występowała w sztuce Ulysses in Nighttown
i jest poważną aktorką.
Jej agent nie chciał pozwolić jej na sztukę poza Broadwayem.
Występowanie gdzie indziej nie było prestiżowe.
My mieliśmy alternatywny teatr.
Agent uznał, że to zagrozi jej karierze.
Ona się tym nie przejęła i podpisała kontrakt.
Mam nadzieję, że to znajdziecie.
Anne przyprowadziła syna na plan.
Bena.
Staliśmy przed drzwiami do teatru.
Przeglądałeś mój scenariusz.
Robiłeś poprawki, darłeś strony.
Ja ci się kłaniałem i mówiłem: „Oczywiście, panie Stiller”.
Tak.
Niesamowite jest to, że po latach oddania się komedii
odnalazła się w poważnych rolach.
Wystąpiła u Eugene’a O'Neilla,
Richarda Greenberga i innych znanych scenarzystów.
Cieszę się, że Annie to robi.
Czuję się częścią jej spełniającego się marzenia.
Wasze małżeństwo nie cierpi przez rywalizację?
Jesteście aktorami.
Rywalizacja jest normalna
między mężem a żoną.
W naszym przypadku to Annie ma świetną passę,
jeśli chodzi o role.
Gra w sztuce The House of Blue Leaves.
To ją nieustannie napędza.
Wydaje mi się,
że chciał pracować sam,
ale po wielkim sukcesie ich duetu,
bał się, że nie uda mu się osiągnąć go samemu.
Ludzie nie wiedzą, że tata był uduchowioną osobą.
Miał w sobie energię.
Jeśli stłukłeś się w łokieć,
przesyłał ci swoją energię.
Był człowiekiem o wielkiej głębi.
Wierzył w siebie.
Pamiętam, że gdy byliśmy na wakacjach w Hiszpanii,
zaproszono nas na walkę byków bez przelewu krwi.
Tata wszedł na ring do byka.
Poważnie.
Miał w sobie to coś.
Był gotów wskoczyć na ring i się sprawdzić.
Nieustannie staram się mu dorównać.
Twój ojciec był świętym, wiesz?
Miał w sobie coś z dziewięciolatka.
- Tak. - Wiesz?
- To w nim zostało. - Tak.
To liścik od twojego taty.
„Drogi Chrisie, twoja wiadomość z lustra jest na moim lustrze.
Puszczaj dalej bąki
w swoich mięciutkich portkach”.
Tak.
To niesamowite.
Tak. Sztuka Hurlyburly.
Pamiętam ją dobrze.
Wystąpiliście w niej. Mike Nichols ją wyreżyserował.
To podczas niej bliżej się poznaliście?
Nie, znałem Jerry’ego znaczenie dłużej.
- 60 lat temu… - Tak.
…Joe Papp rozpoczął działalność teatru Delacorte.
- Szekspir w parku. - Tak, a Jerry u niego występował.
- Tak. - Anne chyba też.
- Na początku. - Wtedy ich poznałem.
Twoja mama trochę mnie przeraziła.
Tak.
Spojrzała na mnie.
Wiedziałem, że ma mój numer.
- Nie? - Tak.
Spojrzała na mnie i pomyślałem: „Wie, że coś kombinujesz”.
Tak.
Pracowałem też z Jerrym.
Praca z ludźmi wymaga bliskości.
Zgadza się.
To jak występ w cyrku na trapezie.
Gdy robisz przewrót,
musisz być pewien, że ktoś wyciągnie do ciebie rękę,
że ktoś ci pomoże.
Jerry taki był. Był bardzo rzetelny.
Co tam, Z?
- Nie uwierzysz. - Znasz mnie, uwierzę we wszystko.
Porwano pociąg.
Nie wierzę.
Wystąpiłem w filmie.
Poproszono mnie o występ w Długim postoju na Park Avenue.
Wspaniały film.
Tu Pelham. Co z Garberem?
Nawet wielcy muszą sikać.
Cieszę się, że film podoba się nam wszystkim.
Widzę, że tobie też.
- Bo byłeś… - Bo byłem…
…na tyłach jednego z aut.
Zarząd transportu.
I tak pan płaci.
Gdy kręcili tę scenę,
byłem na tylnym siedzeniu samochodu.
To pierwszy plan filmowy, na jakim byłem.
Może pan powiedzieć, gdzie pan dziś był, panie Latimer?
Pamiętasz, czy byłeś podekscytowany,
że twój tata gra z Walterem Matthau?
Coś we mnie drgnęło. Poczułem, że chcę to robić.
- Jest pan pewien? - Niech pan zapyta kogokolwiek.
To jedno z klasycznych zakończeń filmu.
Przepraszam, że przeszkadzamy, panie Longman. Chodź, Rico.
Kicha. Wtedy mamy ujęcie na drzwi.
Walter Matthau się zza nich wychyla.
Wtedy pojawia się muzyczka. Da-da-da…
Gdyby była taka potrzeba,
wystąpilibyśmy jutro w klubie.
Ale znacznie bardziej wolę… I ty chyba też.
Możesz kazać mi się zamknąć.
- Zamknij się. Powiem ci o nas. - Ok.
- Tak? - Lubię, gdy się rządzi.
W teatrze Paramount wystawiany jest The Ritz
z Ritą Moreno i Jerrym Stillerem.
W czym gra? The Ritz.
Tak, jeśli będziecie w Nowym Jorku,
idźcie na spektakl, bo mój mąż jest wspaniały.
Występują również Jack Weston i Rita Moreno.
The Ritz.
O czym jest?
Akcja dzieje się w łaźni parowej dla gejów.
I jest zabawnie.
To było u szczytu ich popularności,
zarówno pod względem ofert, jak i projektów, nad którymi pracowali.
To scenariusz Portu lotniczego 1975.
Kalifornio, nadchodzę
Nakręciłem Port lotniczy 1976, remake Portu lotniczego 1975.
Wystąpiły w nim Amy, Libra Max, siostra Adama, i Halle Michaels z dołu.
To koniec. Módlcie się, ludzie.
Zastanawiamy się nad separacją.
Jest coś dobrego
w byciu osobno, ale razem.
Dużo się ostatnio widywaliście?
Nie, ale lubię pracować i lubię, gdy on pracuje.
Spotkania są świetne.
W końcu dotarliśmy do lotniska.
Oczywiście fani zauważyli rodziców i robili z nimi zdjęcia.
Zamieszkaliśmy w Kalifornii.
Mieszkaliśmy w apartamentowcu The Westview Tower.
Obok Bulwaru Zachodzącego Słońca.
Chodziliśmy do Disneylandu,
Knott's Berry Farm i na wycieczki do Universal Studios.
Na planie oglądałem, jak filmują mamę.
Dziś jest ze mną Annie Meara.
Anne występuje w serialu CBS
zatytułowanym Kate McShane.
- Bardzo dziękuję. - Anne będzie poważna.
- Tak. - Kate jest poważną osobą.
- Zgadza się. Jest prawniczką. - Nie wygłupia się.
- Jak wyglądam? Dobrze? - Na zestresowaną.
Pomocny jesteś.
Nie bij go z premedytacją. Tylko jak cię wkurzy.
Przepraszam, kolego.
Pierwszy raz wystąpiłem w programie mamy.
Dali mi małą rolę syna jej klientki.
Byliśmy w Paramount Studios. Czekałem na sygnał.
Miała zaświecić się czerwona lampka.
Powiedzieli: „Gdy się zaświeci, wchodzisz”.
Byłem tak zestresowany.
Wiem.
Byłeś odważniejszy ode mnie.
Zagrałaś w Zakochanych i innych, gdy miałaś osiem lat.
Wiem, ale widać, że się stresowałam.
Nie umiem śpiewać, tylko fałszuję, Cloris Leachman stara się mi pomóc.
Kocham cię szczerze
Szczerze, kochanie
- Fałszowała i… - Nieprawda.
Pięknie jej poszło.
Nie ma drugiej tak pięknej… Amy Stiller.
Benjy też jest wspaniały. Gdyby czasem to oglądał.
Śpiewa?
Nie, ale gra łyżeczkami.
W tym momencie dokumentu
wstawimy fragmenty z The Mike Douglas Show z 1974 roku.
Spokojnie. Pamiętaj, ogląda nas tylko 30 milionów osób.
Światła były oślepiające.
Nie chcieliśmy zawalić, ale szło nam fatalnie.
- Fatalnie. - Tak.
Brawo!
Jerry Stiller i jego żona Anne Meara.
Jak praca? Wiem, że Anne kręci nowy serial na jesień.
Jerry też ma nowy serial.
- Joe and Sons. - To fantastycznie.
- Oboje występujecie w serialach. - Tak. To…
CBS ratuje nasze małżeństwo.
Jeśli seriale by wypaliły,
nasze życie wyglądałoby inaczej.
Pewnie musieliby przeprowadzić się do Los Angeles.
- Czym jesteś? Drzewem? - Jestem potężnym dębem.
- Anne. - Tak?
Opowiedz mi o 1975 roku.
To był dobry rok dla mnie i Jerry’ego.
- Prywatnie? - Anulowano wasze seriale?
- To dobrze? - Tak, no cóż, był sezon.
Tak, anulowano dwa seriale.
No i co? Nie chcę brzmieć jak Polyanna,
ale lepszy jeden sezon niż żaden.
Kupiliśmy fajne prezenty pod choinkę.
Za rok niczego nie obiecujemy.
- Patrz na tatę. - W myślach krzyczy: „Gene!”.
- Chce go walnąć. - Tak.
Mama chciała być szczęśliwa niezależnie od pracy.
Dla taty aktorstwo było ważne.
- Dawało mu szczęście. - Jasne.
Stąd napięcia między nimi.
Ale nie rozmawiali ze mną o tym.
Po co opowiadaliby mi o problemach w pracy?
Ale nie dało się ich ukryć.
- Czuliśmy to. Tak. - Napięcie.
Świat się zmieniał
i nie było im łatwo.
GOŚĆ SPECJALNY
Mieli występy gościnne w innych programach.
ORAZ ANNE MEARA
Czasem osiągali sukces,
ale samotny.
Zaczęli grać w różnych filmach.
To ludzka tragikomedia, Tommy!
Kamień by się popłakał!
Mama grała w Archie Bunker's Place.
Dostała dwie nominacje za rolę.
Nie myślicie czasem o innych?
Próbowali odnaleźć własne ścieżki.
To chyba było trudniejsze dla ojca, bo on potrzebował aprobaty.
Miał obsesję na punkcie pracy.
Zdałem sobie sprawę, że to trudne,
popełniając te same błędy z dziećmi.
Trudno jest…
znaleźć balans. Popełniłem wiele błędów.
Chyba więcej niż mój tata.
No, to już coś!
Bardzo ładny garnitur.
- Mojego ojca. - Musi być wyjątkowy.
Gdy o tym myślę,
to tata był przy nas, gdy coś było nie tak.
Gdy na obozie tęskniłem za domem, przyjechał mnie odwiedzić.
Gdy miałem 16 lat, wziąłem kwas i spanikowałem.
To tata był przy mnie i ze mną medytował.
Mama nie dałaby rady. Zamknęłaby się w sobie.
On był przy mnie. Był bardzo wrażliwy i ojcowski.
Chciał nas ochronić przed bólem, jaki go spotkał.
Zachęcałeś Bena do show-biznesu?
Nie, to okrutna branża.
Nienawidziłem bycia odrzucanym.
Nie chciałem tego dla Bena i Amy.
Był osobą, która zawsze chciała pomagać.
Nie mówił mi o tym. Doprowadzał mnie do szaleństwa.
Gdy zacząłem pracować, dostałem słabą recenzję,
a on napisał list do krytyka,
wyjaśniając, że się myli.
Tata przesadnie nas chronił. To mnie tłamsiło.
Robił za nas rzeczy, bo nie sądził, że damy radę…
Zrobić to sami.
Trzeba popełniać błędy. Trzeba upadać.
On tego nie chciał. Potem…
czułam się sparaliżowana.
Ty miałeś coś, co cię pochłaniało.
Ja nie miałam nic.
Byłam przytłoczona. Czułam presję, bo byłam starsza.
- Przerwa! - To nie przerwa.
Mam już dość. Mam dość taty.
Mam dość wszystkiego. Idź sobie.
Te filmy są pesymistyczne.
Kobietom nie było wtedy łatwo.
Nie byliśmy też anonimowi.
Nie mogliśmy anonimowo zawalić.
Miałam wiele możliwości,
ale nie wiedziałam, co robić.
Nie znałam siebie.
To bolesne wspomnienia.
- I ja… - Tak. Co…
Co chciałaś robić?
Chciałam…
Gdy grałam Martę w Romeo i Julii,
chciałam rozśmieszyć ludzi.
Potem, gdy ja pracowałam jako kelnerka, a ty byłeś sławny,
było mi cholernie ciężko.
To mnie trochę wzmocniło. Ale są granice.
Dzieci aktorów mają problemy…
- Tak. - …w życiu.
Chociaż jesteś aktorem i moim tatą,
to twój tata też był aktorem i mogę się z tobą utożsamić.
- Jasne. - Z mamą nie mogę.
- Bo ona miała… - Jest mamą aktorką.
- Miała rodziców normalsów. - Normalsów!
Straszne!
Mają dwójkę dzieci
i są szczęśliwym małżeństwem od 21 lat.
Przynajmniej mamy nadzieję.
Mają się nie rozwodzić do tego programu i jego powtórki.
Potem mogą robić, co chcą.
- Potem możemy się rozejść. - Wtedy możecie.
Gdy zaczęliśmy,
sądziliśmy, że sukces skeczów wzmocni małżeństwo.
Ale dzieje się coś innego.
- Trzeba odnosić sukcesy. - Presja.
A jeśli sukces…
stanie na drodze do udanego małżeństwa,
którego chcecie,
to coś trzeba poświęcić.
Na początku nie wiemy, co nas czeka.
Bierzesz ślub. Wiesz, ile będziecie razem?
Mieliśmy same złe powody.
Nagle dorastasz.
I zaczynasz w głowie renegocjować warunki
już po ślubie.
Wiele pracowali
nad swoim małżeństwem.
Chodzili na indywidualną terapię.
Chodzili na terapię dla par.
Chyba dwa lub trzy razy w tygodniu.
Potem szli razem na kawę, rozmawiali i zbliżali się do siebie.
Na terapii nauczyliśmy się,
że życie prywatne jest ważniejsze niż teatr.
Zacząłem inaczej przyglądać się naszemu życiu.
Zniknęło wiele frustracji.
Zbliżyli się do siebie i zaczęli się bardziej o siebie troszczyć.
Anulowano nasze seriale, ale nasze małżeństwo trwa.
Zgadza się.
To niełatwe w tej branży.
Nie byłem pewien, czy po wyjeździe do Kalifornii
Anne i ja będziemy razem.
Pracowaliśmy i osobno, i razem.
Cieszę się, że wszystko się ułożyło.
- To jest super. Mogę przeczytać? - Tak.
Mieli pierwszy odcinek. Wiedziałeś?
- I… - Tak.
Tu jest napisane: „CBS ogłosiło ramówkę…”
- Kto…? To tata? - Tak.
Jerry, nie mamy teraz czasu.
Na co? Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy!
Tak. Wszystkiego najlepszego.
„Muszę przestać myśleć,
czy zaakceptują pierwszy odcinek.
Anne mówi, żebym nie niszczył związku mówieniem o serialu.
Zdałem sobie sprawę, że to nas od siebie oddala.
Desperacko próbuję powiązać nasze kariery
z życiem prywatnym.
Moja żądza sukcesu, jego desperackie pragnienie.
Uświadomiłem sobie, że i tak jest dobrze”.
- Gdzie ucieka ten czas? - Nie wiem.
Chcę więcej życia.
Teraz widzę możliwości.
Mogłem być…
Mogłem być kimś więcej.
Ciągle przerywasz.
Ale musisz mnie słuchać.
- Słuchaj, jak mówię. - Jerry, jestem zajęta.
Poczekaj, aż skończę czytać.
- Ale… - Dość!
- Teraz gadam do siebie. - To rób to na osobności.
Nikt nie mówi Frankowi Costanzie, co ma robić!
Zgadza się! Kim oni są, do diabła? Jak śmią!
Au! Tato.
Miałem 65 lat i byłem bez pracy.
Zostałem na lodzie.
Zadzwonił do mnie Larry David.
Zapytał: „Zastąpisz ojca w Kronikach Seinfelda?”.
Nie byłem w stanie ich wydawać.
Miałem jakąś…
fobię!
Niedorzeczne? Ja ci dam niedorzeczne! Oddawaj!
Miał w sobie to coś, co…
- Wyszło… - Wyszło w Kronikach.
Gdy mam za wysokie ciśnienie, facet na nagraniu każe mi mówić:
„Spokój! Teraz!”
Zbliżyłem się do mojego wewnętrznego gniewu.
Tak…
Tak mówiła moja żona Anne.
Chcesz coś powiedzieć, Jerry? Nie chcę ci przerywać.
Jeśli chcesz coś powiedzieć, wyrzuć to z siebie.
W tym tygodniu jesteśmy gośćmi Mike’a.
- Tak… - Jako współprowadzący
możemy się jakoś wykazać.
W końcu spuścił z siebie parę,
którą całe życie w sobie dusił.
Może tak wykreował tę postać.
Śpiewamy razem!
Zabierz mnie na mecz…
Chociaż kocham teatr
i uwielbiam publiczność,
to w telewizji ogląda cię cały świat.
Według mnie to wspaniałe. Zawsze chciałem, by wszyscy mnie kochali.
- Jak się masz? - Uwielbiam pana serial.
- Jerry Stiller! Co u Meary? - Anne ma się dobrze.
Gdy tata miał Kroniki Seinfelda,
mama mogła trochę odpocząć.
Nie była już potrzebna do sukcesu.
To mogła być dla niej ulga.
W moim wieku,
jeśli się nie zastanawiasz nad pewnymi sprawami…
Zawsze się coś zawaliło, ale nigdy nie jest za późno na zmiany.
Rzuciła palenie i przestała pić.
Przyznała też, skąd to wszystko się wzięło.
Wielu ludzi uważa rozmyślanie
o pewnych sprawach za bolesne.
Ale mnie pomogło przepracowanie
przykrych sytuacji z przeszłości.
Gdy od razu z czymś się nie uporamy,
problem powróci później.
To było piękne. Ona naprawdę…
się rozwinęła.
Ale tata tego nigdy nie zaakceptował.
Gdy chodziła na spotkania AA, czasem nawet codziennie,
i mówiła tacie, że jest alkoholiczką,
on odpowiadał, żeby nie była dla siebie surowa,
bo żyją pod presją.
Tata nie chciał jej krytykować.
Zawsze kochał ją bezwarunkowo.
- To oryginalna wersja After-Play? - Znalazłam ją w jej rzeczach.
Super.
Anne wystąpiła w sztuce After-Play i ją napisała.
Wystąpiła poza Broadwayem, w Theatre Four w Nowym Jorku.
To mylące. Mikey!
To epopeja, na litość boską!
- Scena z rękawiczkami! - Rękawiczkami?
Mówi o dwóch dziewczynkach, które chyba reprezentują nas.
„Suzie i Polly? A co z nimi nie tak? Są piękne.”
„Jest w nich wiele złości. Nie było mnie przy nich.
A nawet, gdy była, to tylko ciałem”.
„Nie obwiniaj się. Byłaś wspaniałą matką”.
„Oboje mieliśmy prace”.
„Chcieliśmy być bogaci i sławni”.
Czuję się, jakbym mówił do siebie.
Może dlatego, że… To, co napisała Anne,
to rzeczy, które naprawdę powiedzieliśmy.
„Dobrze z wami być. Może się jeszcze napiję.
Raziel podaje jej kolczyk.
Chyba go upuściłaś”.
„Mój kolczyk! Myślałam, że go zgubiłam”.
„Nic nie jest zgubione”.
Może to przez doświadczenie życia w małżeństwie,
ale odczuwam teraz wobec nich więcej empatii.
Wiem, przez co sam przeszedłem
i widzę, jak trudno jest osiągnąć to, co oni osiągnęli.
Uwielbiał tu przychodzić.
- Dziadek Jerry. - Tak.
Byłem z Christine w separacji przez kilka lat,
ale podczas epidemii koronawirusa
zdecydowaliśmy się na zamieszkanie razem z dziećmi.
- To drzewo… - I tamto.
To było jego ulubione drzewo. Wielka sosna.
Nagle byliśmy razem w domu,
a ja zacząłem przygotowywać film.
To było pojednanie.
- Mówi „wyzute z radości”. - Tak.
Rozmawialiśmy o tym, co przeszliśmy, o naszych problemach
i o historii moich rodziców
w zupełnie inny sposób.
Jeśli ktoś powiedziałby mi, że w moim wieku…
będę szczęśliwsza niż za młodu,
zapytałabym: „Jak to możliwe?”.
To wspaniałe, prawda? Odkryć, że to możliwe.
Dziękuję. Jesteście bardzo mili.
Chciałbym opowiedzieć trochę o moim życiu.
Wychodzę ostatnio wieczorami.
Żyję swoim życiem.
Mam z tego frajdę.
To część życia… Od zawsze chciałem to robić.
Zawsze chciałem pracować sam.
Wiem… Ale…
Dziękuję.
Tutaj siedzisz.
To moja żona. Urocza… Anne Meara.
Oto ona.
Ku mojemu zaskoczeniu, Anne siedziała na widowni
i zaczęła mi przerywać.
Jesteś taki poważny.
Ponury.
Jakbyś recytował Haftarę na swojej bar micwie.
Znów byliśmy
Stillerem i Mearą.
- Jak się masz? - Jak się masz?
Jestem Hershey Horowitz.
Jestem Mary Elizabeth Doyle.
- To ty? - To ty?
- To ja. - I ja.
- Mary Elizabeth Doyle. - Hershey Horowitz.
- Dobrze cię widzieć. - Nic się nie zmieniłaś.
Przestań.
Co uważa pani za największy sukces w pracy?
Najbardziej cieszę się, że…
naprawdę dobrze poznałam męża.
Z szacunku, jakim go darzę i z tego, co razem osiągnęliśmy.
Chcesz połowę?
Nienawidzę tofu.
Napisała kilka sztuk, a potem trochę o swoim życiu.
Jakby to wszystko było snem.
„Jerry, ja i Ben leżymy w łóżku na wyspie Nantucket.
Jerry i ja trzymamy się za ręce.
Czuję dotyk jego rąk i skóry.
Moje plecy ogrzewa słońce. Leżę tuż przy oknie.
Jerry mówi, że odwołali mu lot, więc wrócił do domu”.
Mieliśmy dom na Nantucket.
To było jedno z jej ulubionych miejsc.
Teraz oboje są tam pochowani.
Po zawale
mama przestała mówić.
Ale, gdy patrzyło się jej w oczy, widać było, że tam jest.
Była niemal sparaliżowana.
Ale mogła…
Śmiała się z naszych żartów.
Siedzieliśmy przy niej i staraliśmy się ją rozśmieszać.
Amy odgrywała role. Ja też.
Jeśli udało mi się ją rozśmieszyć, byłem z siebie dumny.
Mama była wymagającym odbiorą.
Przez kilka lat…
Dwa albo trzy… Nieważne.
I wtedy…
Chciałem być aktorem.
Poszedłem do szkół w Nowym Jorku.
Spotkałem Anne Mearę.
To było coś.
Ona była absolutnie niezwykłą osobą.
Nie poznałem nikogo innego jak ona.
I…
Zakochaliśmy się w sobie.
Masz o coś żal?
- Nie, już nie. - Dobrze.
- Kocham cię. - Wiem. Ja ciebie też.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Powiedz mi, tato. - Tak?
Jest coś lepszego niż po prostu życie?
Tak, tak to jest.
Tak? Odejdziemy razem. Ty i ja.
Dobra. Złapiemy się za ręce i tak dalej.
Tak. Złapiemy się za ręce.
Będziemy się bawić, dokądkolwiek idziemy.
Jasne.
Zabierzesz mnie na spektakle?
Kiedyś cię… Tak, pójdziemy, gdzie chcesz.
- Chcesz coś powiedzieć Benowi? - Co u ciebie?
Przywitasz się z Amy?
Też jest w show-biznesie. Utalentowana dziewczynka.
To jak cud. Przechodzi z jednej osoby…
na drugą.
Możesz tak to nazywać.
- Mogę. - Czasem talent jest…
już w nas i przekazujemy go innym.
Tak.
- Co to? - Magnetofon.
- Magnetofon? - Tak.
Nagrywam cię.
- Będą cię słyszeć na wieki. - Tak.
Nie znikniesz.
STILLER I MEARA: NIE WSZYSTKO STRACONE
PODZIĘKOWANIA DLA MARKA ROMANKA ZA POMOC PRZY FILMIE.
Tłumaczenie: Karolina Luka