Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AMOKSYCYLINA
NAKAZ EKSMISJI
Aria.
Aria. Chodź, kochanie.
Musisz wstać. Chodźmy.
Patrz, zakodowałam to.
Wiem, kochanie. Bardzo dobrze.
Ale to przesunę, bo na baterie i przewody wydałam ostatnie pieniądze.
Jeśli twój projekt się zamoczy, to nie będzie działać.
Umiem już sama się kąpać.
Nie chcę, żebyś znowu upadła i zrobiła sobie krzywdę, wiesz?
Muszę iść dzisiaj do szkoły?
Codziennie to samo.
Aria, musisz chodzić do szkoły. Rozumiesz? Dlatego jesteś taka mądra.
Dasz jej dzisiaj pieniądze, żeby przestała mnie wyśmiewać?
Kto?
Pani powiedziała, że muszę zapłacić 40 $ za obiady,
żebym nie jadła już tych specjalnych.
- Powiedziała to przy całej klasie? - Tak.
Chodź, kochanie. Idziemy.
OSTATNIA KROPLA
No chodź.
Podnieś to. Nie ciągnij.
Chcę ten jasny.
Daj spokój. Nie mam na to dzisiaj czasu.
Benny, przepraszam. Nic dziś dla ciebie nie mam.
Gdzie są pana zęby?
Wsiadaj do auta.
Zapnij pas.
Mam tylko tyle, dobrze?
Niech Bóg cię błogosławi.
- Tylko nie kupuj alkoholu. - Nie.
Już nie piję.
Dobrze.
Czyli jemu dajesz pieniądze, a czynszu nie płacisz?
Mam tego dość. Wystawiłam już nakaz eksmisji!
Dziś mi zapłacą, a przerwę mam o 10.
Wtedy przyjadę i dam ci pieniądze.
- Obiecuję. - No!
Albo wywalę twoje graty na ulicę.
Możesz poprosić, żeby ściszyli, żeby moja córka mogła spać?
W życiu! On płaci czynsz!
Jeszcze czego!
Zapnij pas.
SZKOŁA PODSTAWOWA IM. WOODROWA WILSONA
Dobrze, kochanie. Dziś mi zapłacą.
Przyjadę i dam ci te pieniądze na obiady,
żebyś mogła jeść z innymi.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Chodź. Nie możesz się spóźnić.
Dobrze. Kocham cię.
Ja ciebie też.
Miłego dnia.
Już idę.
Pomożesz nam?
Tylko się zamelduję.
Dobra. Kiedy przyjdzie, powiedz, żeby do mnie zadzwoniła.
Próbuję się z nią skontaktować.
Dobra.
Pierwszego dnia miesiąca zawsze jest kocioł.
Angela jest chora.
Mam dwie otwarte kasy, więc się pośpiesz.
Pośpiesz się, mówię. Co tak wolno?
Cholera.
Tej to się nie śpieszy.
Zapraszam następną osobę.
Przykro mi. Niektórych produktów nie można kupić za bon.
Cały czas je kupuję.
Nie wiem, kto je pani sprzedaje, ale nam tu nie wolno.
A ty co, bonowa policja?
Poproszę 38,28 $...
Ile? Wal się. Oddawaj ten bon. Idziemy.
Ja pier...
Posprzątaj to. Ktoś się poślizgnie i nas pozwie.
Pospiesz się!
Zaraz wróci, ludzie.
Ta suka cię skaleczyła?
Nie, wszystko gra.
Co u małej?
W porządku.
Proszę. Weź to.
Nie mogę. Sama ledwo sobie radzisz.
Mnie wystarczy. Kupisz jej lekarstwo.
Nie mogę tego wziąć. Dzisiaj nam płacą. Dam radę.
Janiyah, nie możesz się tak zajeżdżać.
Martwię się o ciebie.
Spokojnie.
Lekarz mówił, że z tego wyrośnie.
Będę mieć więcej czasu i wrócę do szkoły pielęgniarskiej.
Poradzimy sobie.
Muszę tylko zacisnąć zęby.
Dobra.
- Spadajmy stąd, zanim przyjdzie ten chuj. - Racja.
Czekaj. Zaraz przyjdę.
Halo?
Tak. Aria mówiła mi o pieniądzach.
Zapłacę dzisiaj za obiady.
Ale czemu to robicie? Dzieci się wstydzą.
Upadła w wannie. Nie!
Proszę tego nie robić. Upadła! Sama może wam powiedzieć.
Mówiłam, że jest bardzo chora.
Proszę. Nie mogę wyjść z pracy.
Chcesz tę pracę czy nie?
Dzwonią ze szkoły córki.
Może sobie dzwonić sam prezydent. Widzisz tę kolejkę?
Dobrze.
No i używasz telefonu.
Wiesz, że to wbrew zasadom, nie?
Czekaj, Richard! Proszę cię.
Coś się dzieje w szkole córki. Muszę wyjść.
- Przepraszam. - Chyba nie zamierzasz iść?
Nie mam wyboru. Powiedzieli, że muszę.
Zawsze wciskasz mi jakiś kit.
Proszę, Richard. Jesteśmy tylko we dwie. Nie mam nikogo innego.
Masz wrócić za pół godziny, słyszysz?
- Nie dam rady... - Idziesz czy nie?
Idę. Mogę dostać czek?
Ja pierdzielę. Chyba oszalałaś.
Muszę siedzieć za ciebie na kasie i jeszcze masz prośby?
Lepiej zejdź mi z oczu. Już.
Pół godziny, do cholery!
BANK
Mogę panu pomóc. Nie przyjmujemy depozytów. Czeki mogą być.
Przepraszam.
Janiyah Wiltkinson. Pracuję naprzeciwko.
Tak. Znam panią.
Próbowałam właśnie wypłacić 40 $,
ale bankomat mówi: „niewystarczające środki”,
a wiem, że mam na koncie 47 $.
To dlatego, że jeśli ma pani za mało, żeby konto pozostało otwarte,
to zostanie zamknięte.
- A czy mogę... - Proszę stanąć w kolejce.
- Ale moja córka... - Przepraszam.
- Wcześniej nie dałam rady. - Przykro mi.
- Mamo! - Co? Czekajcie!
Dianne Hutchinson z opieki społecznej.
- Dajcie mi z nią porozmawiać. - Mamo!
Nie rozumie pani!
Ma ataki choroby. Potrzebuje leków.
- Nie lubi być beze mnie. - Proszę posłuchać.
Chcę do mamy!
Nie można jej tak stresować!
Proszę posłuchać!
Nie!
Ma ciężką astmę. Nie krzycz, Aria!
Chwileczkę.
Zabieracie mi dziecko?
Będzie w dobrych rękach.
- Jest w nich ze mną. - Mamo!
Musimy to ustalić.
- Jest bezpieczna ze mną! - Mamo!
Nauczycielka i dyrektorka mówiły, że przychodzi do szkoły bardzo głodna.
Pracuję na dwa etaty.
Pracuję na dwa etaty, żebyśmy miały co włożyć do garnka.
Ona nie może nawet wszystkiego jeść. Wie pani o tym!
Daję jej dokładnie to, co zalecił lekarz!
Podobno nie jest też zbyt czysta.
O Boże, to kłamstwo!
No dobrze, czasem odcinają nam gaz.
I wtedy nie mamy ciepłej wody.
Ale ją kąpię. Naprawdę!
Po prostu bardzo marznie.
Rozumie pani? Mówię prawdę.
Przysięgam, że mówię prawdę!
- Będzie wizyta domowa. - Proszę.
Dlaczego to robicie?
Proszę, nie zabierajcie mi dziecka.
Klamka już zapadła.
Proszę, nie!
To moja wizytówka.
Mamy pani dane. Odezwiemy się.
A co z jej lekami?
Będzie w dobrych rękach.
Ty jebnięta suko!
Załatwię cię.
Pożałujesz, kurwa, że wyszłaś z domu.
Jak dobrze, że pani tu jest.
Jakiś facet zepchnął mnie z drogi. Mam numer jego rejestracji.
To on!
Jestem gliną, a co?
Prawo jazdy i dokumenty wozu.
Nie zrobiłam nic złego.
- Walnęłaś moje nowe auto! - To pan walnął moje!
Prawo jazdy i dokumenty wozu.
Obyś ich nie miała. Będę mógł cię zamknąć, suko.
Ja się tym zajmę.
Za bardzo się uniosłeś. Wracaj do komisariatu. No już!
Jeśli jeszcze cię gdzieś zobaczę,
znajdę legalny sposób na to, żeby rozwalić ci łeb, jasne?
Wynoś się stąd.
Niech cierpi.
Ma pani prawo jazdy i dokumenty?
Straciło ważność.
Wiem. Dziś dostanę wypłatę i się tym zajmę. Od razu. Proszę.
Wypiszę pani mandat i zatrzymam auto.
Nie! Proszę. Potrzebuję go.
- Proszę pani... - Nie stać mnie na mandat.
Potrzebuję auta!
Jeśli odpali pani silnik, to panią aresztuję.
Traktuję panią łagodnie. On tego nie zrobi. Zawołać go?
Proszę się stąd nie ruszać.
Zapraszam tutaj.
Nie, proszę pani.
Proszę podejść do innej kasy. Dziękuję.
Wezwałem Michelle.
Tak.
Nie było cię dwie godziny.
Spójrz na siebie.
Idź do biura. No już.
Spójrz na siebie.
Kapie z ciebie na podłogę.
Będę...
Będę musiał cię zwolnić.
Potrzebuję tej pracy.
No cóż.
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim spóźniłaś się dwie godziny!
Wiem, że byłaś w banku naprzeciwko!
Michelle cię tam widziała!
Mówiłaś, że jedziesz do szkoły!
Próbowałam wypłacić pieniądze na obiady dla mojej córki.
Za dużo, kurwa, tych wymówek!
Przykro mi, ale muszę... Nie, chwila.
Nie jest mi przykro.
Sama jesteś sobie winna, do cholery!
Wywalam cię.
Mogę dostać czek?
Chcesz dostać czek?
Kiedy wylatujesz, czek przychodzi pocztą.
Takie są zasady.
Nie mogę czekać. Muszę opłacić czynsz
i zanieść pieniądze, żeby córka mogła jeść obiady.
I co ja mam z tym niby zrobić?
Czek jest tutaj.
Gówno ci dam.
A teraz wypierdalaj.
Nie!
Coś ty zrobiła?
Miałaś przyjechać przed 10.00, kiedy będziesz mieć przerwę, nie?
- Nie! - Wiem, że mi nie zapłacisz.
Dlatego wywaliłam twoje graty.
Czego nie weźmiesz, wyląduje na śmietniku!
Nie!
To dwa...
Czemu to zrobiłaś?
Masz mnie chyba za idiotkę!
Nie!
Gdzieś ty była? Cały dzień wydzwaniam, kobieto.
Noż kurwa.
Potrzebuję czeku.
Przyjdzie pocztą. Czego tu nie rozumiesz?
Moja córka i ja nie będziemy miały z czego żyć. Proszę.
A czy to mój problem?
Zwolniłem cię. A teraz wypierdalaj.
Rany!
Dobrze. Odbiorę cię w sobotę.
Przepraszam, pani...
Janiyah.
Sprzedajecie tu cygara Black & Mild?
Nie może pan tu...
Morda i dawaj kasę!
- O cholera! - Dawaj kasę! No już!
- Bierz! - Wszystko!
- Bierz! - Tę z sejfu też!
Dawaj, kurwa, kasę!
- Szybko! - Dobrze, tylko spokojnie!
No już!
- Połóż ją i na ziemię! - Dobrze.
Szybko!
Bierz, kurwa, kasę!
No dawaj! Bierz ją!
- Włóż ją tutaj. - Nie, proszę!
Potrzebuję jej dla córki!
Włóż kasę do torby!
Daj mu ją!
Dawaj to! Kurwa!
Cholera! Daj mu tę torbę!
Czy ja wyglądam na kretyna?
Ty to zrobiłaś!
Tak, ty!
Ty to zaplanowałaś.
Pójdziesz siedzieć!
Nie znałam go.
Zawołał cię po imieniu, Janiyah.
- Halo? - Przeczytał moją plakietkę.
Halo? Proszę słuchać.
Doszło do napadu. Zaplanowała go moja pracownica.
Nazywa się Janiyah Wiltkinson.
Pójdziesz za kratki.
Czemu nie dałaś mu tej torby?
Chciała dać pieniądze swojej córce. Znała go! Janiyah, znałaś go!
Pójdziesz siedzieć!
Zobaczymy, jaką wtedy będziesz matką!
Przepraszam. Zamknięte.
Muszę zrealizować czek.
Przepraszam, już po czwartej.
Jones.
Wpuść ją.
Dziękuję.
Witam znowu.
Ona pani pomoże.
Ja pierdzielę.
Tak, niezły bajzel.
Napad?
Pieniądze zostały.
Ten chciał chyba dokonać rabunku, a ten to kierownik.
Strzały z bliskiej odległości. W głowę i pierś.
Oni też strzelali?
Nie.
Kamery?
- Działają? - Właśnie to chciałem pokazać.
Wszystko działa. Włączyłem powtórki.
Wiemy, kto to?
Według dyspozytora Janiyah Wiltkinson.
Kierownik zadzwonił, mówiąc, że zaplanowała napad.
To jej akta pracownicze. Były w szafce.
Wygląda na to, że chcieli ją okraść, kiedy odbierała czek.
Ktoś ją zna?
Śledcza Kay Raymond. Była pani przy tym?
Widziałam tam tylko Janiyah. Usłyszałam strzały i uciekłam.
Co może pani o niej powiedzieć?
To porządna osoba.
Jest dobrą matką.
Nie zrobiłaby czegoś takiego.
Mogłaby zaplanować napad?
W żadnym razie.
Nie jest taka.
Janiyah to moja przyjaciółka.
Znam trochę gangsterek. Ona jest zupełnie inna.
Nie kłamię. Mówię prawdę! Nie zrobiłaby tego.
Jest matką, ma dziecko i tak dalej!
Wie pani, czy znała tego złodzieja?
Ona z nikim nie rozmawia.
- Funkcjonariusz zada pani więcej pytań. - Musicie jej pomóc.
Ma kupę problemów
i tylko ja jej pomagam.
Nie wiecie, jak to jest. Nie zrobiłaby tego.
Mówię wam, że by tego nie zrobiła.
Dziękujemy pani.
Na pewno maczała w tym palce. Odjechała autem sprawcy.
Niech szukają jej wozu. Jest podejrzaną.
Podejrzaną? Musisz to obejrzeć jeszcze raz?
Billy, ogarnę to. A ty poszukaj czytników rejestracji w okolicy.
Dobra.
Zapraszam.
Muszę go zrealizować.
Pewnie ma pani dzieci. Wylały na niego napój?
Mogę prosić o dowód?
Dowód tożsamości.
Ktoś mi go ukradł.
Przykro mi, ale bez dowodu nie będę mogła zrealizować czeku.
Już mi pani pomagała, więc proszę to zrobić.
- Wiem, ale... - Proszę.
Taka jest polityka banku. Bez dowodu nie mogę.
Ale ty mnie znasz, Tessa. Już mi pomagałaś. Zrób to.
Rozumiem, ale...
Proszę porozmawiać z kierowniczką. Może będzie w stanie pomóc, ale...
Przykro mi.
Przykro mi...
- O Boże! - Zrealizuj ten czek. Już.
- Dobrze. - Proszę.
Dobrze.
CICHY ALARM
Benevolent Bank and Trust. Mówi Nicole. W czym mogę pomóc?
Tu numer alarmowy. Dostaliśmy powiadomienie o napadzie.
Tak, potwierdzam.
Jak się pani nazywa?
Nicole Parker. Jestem kierowniczką.
To oddział na ulicy Mimms?
Tak.
Widzi pani tę osobę? Jeśli tak, czy może ją pani opisać?
Tak.
Czarna kobieta. Około 170 cm wzrostu.
Ma na sobie czerwoną kamizelkę i dżinsy.
Często tu bywa. Pracuje naprzeciwko, w sklepie Super Center.
Jak się nazywa?
Nie pamiętam jej nazwiska.
Na imię ma chyba Janay albo coś w tym stylu.
Janiyah Wiltkinson?
Skąd to wiecie?
Policja jest w drodze.
O Boże.
Co się dzieje?
Ma bombę.
Proszę się nie rozłączać.
Dziś ją pani eksmitowała?
Żebyście wiedzieli.
Aria Wiltkinson.
- Kto to? - Jej córka.
Była chora.
Janiyah zawsze woziła ją do szpitala.
Było jej ciężko, ale i tak dawała mi drobne.
To dobra dziewczyna.
Mam gdzieś to, co gada Benny.
Miałam prawo ją wyrzucić i z niego skorzystałam.
Możemy zobaczyć mieszkanie?
Macie na pierwszy i ostatni miesiąc?
Bez tego gówno zobaczycie.
Byłoby miło, gdyby pani współpracowała.
Nie warto z nią próbować.
Co? Myślicie, że obchodzi mnie policja? Mam ją w dupie.
W porządku?
Tak.
Za dużo wspomnień, Billy.
Napad na bank. Podejrzana: Janiyah Wiltkinson.
Co jest, kurde? Jedziemy.
Czekaj.
Czemu dajesz mi... Nie chcę tego wszystkiego!
Co ty robisz?
Chcę tylko zrealizować czek.
Mam czek na 521 $. Zrealizuj go. Nie chcę tego.
Tak. Dobrze.
Jones, musisz wyprowadzić wszystkich z banku.
- Trwa napad. - Co?
Tak. Ma broń i bombę.
Tak.
Podam do telefonu ochroniarza.
Porozmawiaj z nią.
Przepraszam pana. Bank jest zamknięty.
- Co pani pierdoli? - Proszę pana!
Muszą państwo wyjść.
Nastałem się w tej kolejce.
- Co jest? - Potrzebuję kasy.
Wie pani, jak długo czekamy?
Trwa napad, proszę pana.
- Przepraszam! - Tak?
Nie wiem, co ona wyprawia. Może pani...
Tak.
Nie wiem, czemu mi to daje. Chcę tylko zrealizować czek.
Mogę z tym pomóc.
Czemu się tak zachowuje? Nic jej nie zrobiłam!
- Wiem. - Powtarza, że potrzebuję dowodu.
- Nie mam go. - Ma rację.
- Zna mnie! Tessa! - Tak, zna.
- Czemu się tak zachowuje? - Spokojnie. Zajmę się tym.
Bo ja panią znam.
Znam panią.
- Dziękuję. - Dobrze?
Potrzebuję pieniędzy.
Muszę tylko zrealizować czek. To wszystko.
- Potrzebuję tylko 521 $. - Tessa.
- Proszę. To wszystko. - Rozumiem.
- Tessa? - Tak?
Zrealizuj jej czek.
- Tessa? - Czemu płacze?
Spokojnie.
Zrealizuj czek, Tessa.
- Za ile będzie jednostka? - Dziesięć minut.
- Wydaliście list gończy? - Tak.
To mi o niej opowiedzcie.
Janiyah Ann Wiltkinson, 42 lata, niekarana.
Kamera nagrała, jak zabija swojego szefa z Super Center.
Muszę pogadać z bankiem.
Potrzebujemy połączenia z bankiem.
I to szybko. Muszę też widzieć, co tam się dzieje.
- Jak wygląda miejsce zbrodni? - Bardzo źle.
Myślimy, że zaplanowała napad, ale źle poszedł.
Uciekła autem.
Albo...
Mów.
Na nagraniu wygląda, jakby była przypadkową ofiarą napadu.
To jak wyjaśnisz, że zabiła szefa?
Dziś eksmitowano ją z domu.
Kolejny powód, by obrabować bank.
Albo źle to przeżyła i chciała wypłaty.
Trafiła na napad i puściły jej nerwy, więc go zabiła.
Chodź ze mną.
Potrzebuję dwudziestek. Proszę.
Nie!
Oddano strzały! Na ziemię!
Ręce do góry!
To nie my!
Trzymać ręce w górze!
Tamta kobieta wciąż okrada bank. To jest ochroniarz.
Strzelała do pana?
Nie. Próbowałem ją obezwładnić i broń wystrzeliła.
Ten złamas gówno robił.
To było głupie.
Jezu!
Wstawajcie!
No już!
Wstawaj!
Przestań się tak zachowywać! Nic ci nie zrobiłam!
Spokojnie. Tessa!
To ty dałaś mi te pieniądze! To przez ciebie!
Potrzebowałam tylko 40 $ do szkoły.
Jesteśmy przy Benevolent Bank and Trust,
gdzie trwa napad.
Policjanci odebrali cichy alarm i kiedy przyjechali,
usłyszeli strzał.
Sami go przed chwilą słyszeliśmy. To był chaos.
Ze środka wybiegło dwóch mężczyzn.
Od razu dostali polecenia od policji.
Udało nam się dowiedzieć,
że podejrzana nazywa się Janiyah Ann Wiltkinson.
Nasze źródła w policji podają, że jest już poszukiwana
w związku z morderstwem,
do którego doszło w Super Center niedaleko oddziału banku.
Tessa! Daj mi to, proszę.
Benevolent Bank and Trust.
Tak.
To do pani.
Kto do mnie dzwoni?
Linie bankowe działają na komórkach, żebyśmy mogli się przemieszczać.
Halo?
Janiyah? Mówi komendant Wilson z...
Przyjechała jednostka.
Rozłączyła się. Zadzwoń znowu.
- Gdzie ten negocjator? - Już blisko.
Komendancie.
O co chodzi?
Może poszłoby mi lepiej.
Czemu tak myślisz?
Kobiecy głos. Lepsze porozumienie.
Rozumiem.
Czemu myślisz, że tak będzie lepiej?
Mężczyzna ją napadł. Mężczyzna ją wrobił.
I mężczyznę zabiła.
Skąd ta pewność, że ją wrobił?
Po prostu to czuję.
- Chodź. - Tak jest.
- Jeśli się rypnie, polecisz. - Tak jest.
Nie chce z wami rozmawiać.
Włączy pani głośnik?
Już.
Cześć, Janiyah.
Z tej strony śledcza Raymond.
Skąd wzięło się tam tyle policji?
Przebierz się.
Moja funkcjonariuszka nawiązała kontakt.
- Przejmiesz to? - Chwila.
- Daj mi posłuchać. - Dobra.
Dostaliśmy zgłoszenie o napadzie.
- Nie! - Posłuchaj...
Wiem, że możesz się bać,
ale muszę spytać, czy wszyscy w środku są cali.
Słyszeliśmy strzał.
Nie!
Broń wystrzeliła sama! Rzucił się na mnie.
I broń wystrzeliła!
Rozumiem.
Ale musimy być bardzo ostrożni.
Wielu osobom może coś się stać, a tego nie chcemy, prawda?
Słuchajcie. Nie obrabowałam banku.
Przyszłam tylko zrealizować czek.
To wszystko.
Dobrze wiedzieć, że to nie napad.
Może odłożysz broń,
wyjdziesz z plecakiem i to rozwiążemy?
Dała mi wszystkie pieniądze, a mówiłam, że ich nie chcę!
Wezwałaś policję? Dlaczego?
Dlaczego to zrobiłaś?
Przestań krzyczeć!
Janiyah, posłuchaj mnie.
To chyba jedno wielkie nieporozumienie.
Tak. Dlatego, że...
nie przyszłam do banku, żeby go obrabować!
Właśnie to wam mówię!
Ciągle tu przychodzę. Czemu to zrobiłaś?
Janiyah! Spokojnie.
Nigdy nie przyszłaś do banku z bronią i plecakiem.
Rozumiesz, czemu to problem?
Niezła jest.
Dobrze.
To nie jest nawet moja broń!
Dobrze. W takim razie ją odłóż,
wyjdź, porozmawiajmy i wszystko to rozwiążmy.
Nie.
Potrzebuję tylko moich pieniędzy.
Muszę zawieźć 40 $ do szkoły,
bo musi jeść.
Inaczej będą jej dokuczać.
Przyszłam...
Przyszłam tylko po pieniądze dla córki!
Dobrze. Możemy to załatwić. Ale najpierw wyjdź i porozmawiajmy.
Kłamiesz.
Nie możesz mi pomóc!
Nikt mi nigdy nie pomaga!
Wszystko robię sama!
Wszystko, kurwa, robię sama!
Chcecie mnie zabić!
Chcecie obwinić mnie o napad, a tego nie zrobiłam.
Chcecie mnie zamknąć. Co będzie z moim dzieckiem?
Co z moim dzieckiem?
Kłamiesz!
Najlepsze rozwiązanie to pomóc ci opowiedzieć twoją wersję zdarzeń.
♪ ZAKŁADNIKÓW?
Ile jest tam z tobą osób, Janiyah?
Nie wiem.
Jeśli nie wyjdziesz, może ich chociaż wypuścisz?
Nikomu nie musi stać się krzywda.
Nie chcę nikogo skrzywdzić!
Właśnie to próbuję powiedzieć! Nie po to tu przyszłam!
Rozłącz się.
- Już! - Dobrze!
Rozłączyła się.
Hej! Jakiś problem z prądem?
Czemu światła migoczą? Dlatego przerwało?
Połącz się z nią znowu!
Dan, chcesz to przejąć?
- Nie. Naprawdę dobrze poszło. - W porządku.
Śledcza Raymond zdobyła jej zaufanie.
Powinna zostać.
Skąd ta biegłość?
Byłam specjalistką od negocjacji w wojsku.
Przyjąłem.
Proszę, pani pieniądze.
Janiyah.
Twoje pieniądze.
Wiesz...
myślę, że to wszystko to tylko nieporozumienie.
Ale możemy to naprawić.
Mogę im powiedzieć, że to wszystko to pomyłka.
Mamy to zrobić?
Dasz to mojej córce?
Weź to.
Proszę.
Na pewno chciałaby dostać je od ciebie.
On mi nie pozwoli.
Niech zasłonią okna.
Już!
Tessa, Rayah, zasłońcie okna. Spokojnie.
Szybciej!
W porządku. Zróbcie to.
Do końca! Na sam dół!
- Wróćcie tu. Szybko. - Chodźcie.
Kamery działają.
- Zróbmy zbliżenie. - Zbliżenie!
- Gdzie są saperzy? - Ustawiają się.
Wezwij kogoś, kto powie mi, co to jest.
Robi się.
Muszę usiąść.
Właśnie.
Przynieś jej krzesło.
Już!
Słuchajcie, przepraszam.
Wiem, że macie swoje życie.
To nas wypuść!
Przepraszam!
Po prostu potrzebuję chwili, żeby się zastanowić.
Tu się nie ma nad czym zastanawiać.
Po prostu się poddaj.
Nie pozwolę mu się zabić.
Nie wiem, co się z wami dzieje.
Nigdy niczego nikomu nie ukradliśmy.
Ja też nie.
To co to ma być?
Możecie państwo przestać?
Powiedziała, że nie chce obrabować banku.
Nie denerwujmy jej.
Ale to jest denerwujące!
Ludziom nie chce się już pracować.
Jestem weteranem! Walczyliśmy długo i ciężko o te przywileje
i patrzcie, jak nam dziękują.
Mam tego dość. Wychodzę. Chodź.
Pozwoli im po prostu wyjść?
Hej, wychodzi dwójka zakładników.
Jeszcze trochę dalej, dobrze?
Zamknij drzwi!
Dobra! Wracaj.
Janiyah! Nie musisz tego robić!
Możemy wszyscy wyjść stąd razem!
Nie mogę pozwolić, żeby mnie zabił.
Kto zajmie się moją córką?
Nie mam nikogo poza nią.
Po prostu...
Zostańcie ze mną, dobrze? Proszę.
Niczego od nikogo nie wymagam. Proszę.
Dobrze? Po prostu...
Po prostu muszę to rozgryźć, dobrze?
Muszę to rozgryźć.
Muszę pomyśleć.
Zabije mnie. Jest na mnie zła.
Tessa, musisz się uspokoić.
Nie zrobi ci krzywdy.
Nie możemy wybiec? Tamtych puściła.
To starsza pani. Nie może biegać.
Nie mogę pójść z Rayah? Proszę!
Musimy coś zrobić!
- Nie... - Nie wytrzymam.
Ma w plecaku bombę.
O Boże.
Bombę?
Przez te wszystkie lata... Boże, nie chcę tak umierać.
Proszę.
Dla was.
Siadajcie!
Dobrze.
Siadajcie!
No już!
Jaka złodziejka daje ludziom krzesła?
Ale widziałaś miejsce zbrodni.
Teraz...
Teraz nie musicie już stać.
Wiem, jak to jest być cały dzień na nogach.
Panie komendancie, mamy plan banku.
Możemy wejść i wrzucić granat ogłuszający.
Kasjerka mówiła o bombie.
Raczej nie jest przeszkolona.
Na pewno?
Nie wiemy.
To może być atrapa.
Albo mogła nauczyć się w sieci, a bomba jest prawdziwa.
Dobra. Skoro nie wiemy, to na razie poczekamy.
Nie wejdziemy przy czwórce zakładników.
Słuchajcie.
- Powinniśmy ściągnąć FBI. - Cholera.
- Co? - To nie jest zwykła złodziejka.
To prawda. Jest morderczynią.
Nawet nie próbowała ich powstrzymać.
Przynosi ludziom krzesła.
Według świadkini to do niej niepodobne.
Według innego świadka to dobra dziewczyna.
Coś w niej po prostu pękło.
A jeśli znowu coś w niej pęknie i wysadzi cholerny bank?
Słuchajcie.
Ta śledcza dobrze to rozgrywa.
Możemy to zakończyć pokojowo.
Jeśli ściągniemy FBI, to przejmą sprawę.
Mogą mieć inny cel niż my.
Inny niż zatrzymać napad?
Nie, niż ocalić jej życie!
Widzieliśmy jej wyrzucone rzeczy. Lekarstwo dla córki.
Chodzi o to, żeby dać jej szansę.
Słuchajcie.
Na razie nie dzwońmy do FBI.
Lepiej poczekajmy, aż sami do nas zadzwonią.
Dobrze?
Grajmy na zwłokę. Połączmy się z nią.
- Połączmy się z nią. - Tak jest.
Dan? Chcesz to teraz przejąć?
Pani śledcza.
To pani zadanie.
Znowu te telefony!
Doprowadzają mnie do szału.
Chcę je odłączyć.
Jak odłączyć telefony?
Może lepiej z nimi porozmawiaj.
Janiyah.
Nie. Chcę je wyłączyć.
Janiyah.
Może lepiej odbierz.
Mogą mieć pomysł, jak bezpiecznie zaprowadzić cię...
do twojej córki.
Halo?
Janiyah, tu znowu śledcza Raymond.
Dziękuję, że odebrałaś. Jak sytuacja?
Po co wezwaliście tyle policji?
Tylko dla mnie?
Mówiłam, że nie napadam na ten bank.
Mamy doniesienia, że podejrzana nadaje na żywo.
Próbujemy pokazać to naszym widzom.
Tak, udało się.
Chciałam tylko zrealizować czek.
Niczego nigdy w życiu nie ukradłam.
Nawet nie wiedziałam, że mam tę broń.
Właśnie dlatego próbuję wam powiedzieć,
że tego nie chciałam.
Wyraziłaś się jasno, więc może już to zakończmy, Janiyah?
Nie mogę wyjść i dać się zastrzelić.
Nikt cię nie zastrzeli.
On tak powiedział.
Że jeśli znów mnie zobaczy, rozwali mi łeb.
Kto?
Tamten policjant! Jest tam!
Jest tam. Powiedział, że mnie zabije.
Tamten policjant zepchnął mnie dzisiaj z jezdni.
I tamta policjantka też tam jest.
Kazała odholować moje auto.
Mówiłam im, że go potrzebuję,
bo kiedy moja córka zachoruje, muszę ją zawieźć do szpitala.
Nie mogę czekać na karetkę!
Dobrze. Rozumiem.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję, że nikt cię nie skrzywdzi.
Tylko wyjdź, proszę, i o tym porozmawiajmy.
Nie mogę wyjść,
bo mnie zastrzelą.
Potrzebowałam pieniędzy na leki dla córki. Jest chora.
Janiyah.
Wyjdź, a będę mogła ci pomóc.
Pomożesz mi z moim szefem?
Myśli, że zaplanowałam napad na sklep.
Tamten człowiek mnie okradł
i mnie uderzył!
Tylko dlatego, że przeczytał moje imię,
mój szef pomyślał, że mnie zna i że ja to zaplanowałam!
Nie chciał dać mi czeku!
Zwolnił mnie!
Mój szef mnie zwolnił.
Zwolnił mnie, bo dzwonili ze szkoły, żebym przyszła do mojego dziecka!
Dlatego mnie zwolnił!
Lekarstwo mojej córki jest drogie.
To takie trudne.
Tak ciężko pracuję.
Mam dwie prace. Ledwo sobie radzę.
Robię to tylko dla dobra córeczki. To wszystko.
Zabrali ją.
Upadła w wannie, bo jest chora.
Straciła równowagę. Chciała...
Chciała sama się umyć.
Upadła.
Miała na plecach siniaki, za które obwinili mnie.
Zabrali ją.
Nic ich nie obchodziło.
Dobrze. Masz rację i pełne prawo być zła.
Spróbujemy wymyślić, jak ci pomóc, Janiyah.
Nie denerwuj się.
Eksmitowali mnie.
Dziś mnie eksmitowali. Nie mamy gdzie mieszkać.
Lekarstwo mojej córki
wyrzucili na ulicę.
Powiedziałam jej, że mnie zwolnili i że szef wyśle mi czek pocztą.
Nie mogła poczekać trzech dni.
Trzech dni!
Nie wiecie, jak trudno opiekować się dzieckiem,
zarabiając tyle, co ja.
Nie stać mnie na połowę potrzebnych jej rzeczy.
A właścicielka miała to gdzieś.
Wyrzuciła nas na deszcz.
Co ja jej powiem, kiedy wróci do domu?
To nie na moje siły.
Nie mamy nikogo.
Nikogo nie obchodzimy.
Nikt nas nie dostrzega.
Tak wygląda moje życie.
Dzień w dzień.
Po prostu nie wiem, co robić.
Rozumiesz to, prawda?
Nie mam nic.
Tak.
Rozumiem, że czujesz się przytłoczona.
Dostrzegam cię.
Słyszę cię.
Obchodzisz mnie.
Uspokój się. Dobrze?
Nie znasz mnie. Nie obchodzę cię.
Chcesz tylko, żebym wyszła i żeby on mógł mnie zastrzelić.
Nie. Nie znam cię.
Ale rozpoznaję w tobie siebie.
Nie tylko wychowała mnie samotna matka, ale sama taką jestem.
Wszystko jest na mojej głowie.
Kiedyś wróciłam ze szkoły i nie miałyśmy już domu.
Moja matka była wściekła.
Była bardzo zła.
Nie. Idź w innym kierunku.
To może ją sprowokować, wiesz?
Ile miałaś lat?
Dziewięć.
Moja córka ma osiem.
Dlatego cię rozumiem. Ale wiesz co?
Powiedziałam wtedy mamie, że bardzo ją kocham.
Powiedziałem jej, że ją kocham i że sobie poradzimy.
Janiyah, obiecuję ci,
że sobie poradzisz.
Ty i twoja córeczka. Poradzicie sobie.
Poradzicie sobie.
Szefie, mamy relację na żywo.
Co?
Włącz to tutaj.
Posłuchaj, dobrze?
Wygląda na to, że ten dzień był bardzo długi i męczący.
Wygląda na to, że nie spałaś, prawda?
Myślę, że jeśli wyjdziesz, możemy się z wszystkim uporać. Obiecuję.
Przestań to powtarzać!
Przestań. Nie wyjdę, dopóki go stąd nie zabierzecie.
Za dużo emocji.
- Tego, co mnie zepchnął! - Poproś znów, by się poddała.
Zepchnął mnie z jezdni i powiedział, że mnie zabije!
A ta druga
wypisała mi mandaty!
- Posłuchaj. - Wie, że mnie na nie nie stać!
Bo nikt się mną nie przejmuje!
Dlatego nie! Nie wyjdę.
Co?
Pogadam z nią.
Wszystko gra?
Tak.
Posłuchaj.
Wiem, że byłem kutasem.
Cholernie dobrze sobie radzisz.
Przepraszam.
Nie wiedziałem tego o tobie.
Między nami gra?
Tak.
Skąd się wzięła w telewizji?
Jedna z zakładniczek nagrywa ją telefonem.
Jedna z kasjerek.
Sygnał komórkowy jest zakłócony.
Dowiedz się, o którego policjanta jej chodzi.
Sprawdzamy to.
Jeśli dostała mandat, chcę wiedzieć od kogo.
Tak jest.
Dokąd prowadzą te kamery?
- Do naszej centrali. - Nie.
- Dokąd tutaj? Chcę je odłączyć. - Nie rozumiem.
Gdzie są tu podłączone kamery?
- Z tyłu. - Zaprowadź mnie.
Nie ruszajcie się.
Ani drgnijcie.
Otworzyła drzwi?
- Nie. - Tak. Te po lewej. Są otwarte.
Mocno pchnęła. Nie są zamknięte.
Wychodzę stąd.
Muszę sprawdzić, czy są otwarte.
Dziewczyno, ona ma bombę. Siadaj.
Muszę stąd wyjść.
Tessa.
- Nie. - Klucze są za ladą.
Tessa!
Powinnaś z tym uważać.
Wiem. Ciężko nad tym pracowałyśmy.
Znasz się na elektronice?
Nie.
Chwila.
Co się stało?
Straciliśmy połączenie.
Cholera!
Tessa!
Co ty robisz?
Muszę iść do łazienki.
Wszystkie musimy.
Dobrze.
Jest tu łazienka?
Tak, jest tam.
Dobrze.
Idźcie pojedynczo.
Nic nie ma.
Ani jednego mandatu?
Może była w Dale. Możemy tam sprawdzić.
Dobra.
Co oni tam robią?
Chce pani miętówkę?
To te miętówki, które wykładam?
Tessa.
Tyle pobieracie opłat, że mogę się poczęstować.
Przepraszam,
ale ona nas tu przetrzymuje, a wy traktujecie ją jak męczennicę.
To nie w porządku.
Tessa, wystarczy.
Niech mówi.
Nie, powinna się zamknąć.
Ile masz lat?
A co?
Bo nie znam nikogo,
kto by ją usłyszał
i nic nie poczuł.
Nie mówię, że to w porządku
i wcale się nie zgadzam,
ale mam nadzieję, że ci się uda, kochana.
Dziękuję.
Zawsze podkręcają tu klimatyzację.
Mam w biurze marynarkę.
Jest tam.
Mogę ci przynieść.
To jakiś obłęd.
- Ma bombę. - Więc bądź cicho.
Proszę.
Dziękuję.
Ładnie pachnie. Podobają mi się te perfumy.
Drogie są?
To prezent od mojego męża.
Jest dla ciebie dobry?
Jest najlepszy.
Masz szczęście.
Trzeba uważać, z kim ma się dziecko.
Widzę, że sporo dziś przeszłaś.
Czarne kobiety zawsze muszą przez coś przechodzić.
To twoja rodzina?
Tak.
Duży ceglany dom na przedmieściach.
Nie jest taki duży.
Dla mnie jest.
Moje mieszkanie jest nie większe niż ten pokój.
Zawsze marzyłam o tym, żeby mieć takie miejsce dla siebie i córki.
Ile lat mają twoje dzieci?
Jennifer to ta starsza.
Ma 16 lat.
A...
młodsza to Jasmine.
Ma siedem lat.
Aria. To moja córka.
Ma wiele powikłań. Mam nadzieję, że z nich wyrośnie. Zwłaszcza z ataków.
Widziałam cię tu z nią.
Byłaś bardzo troskliwa.
Zwracam na takie rzeczy uwagę.
Jeśli ma to jakieś znaczenie, widzę tu wiele samodzielnych matek.
Przysięgam, że gdybym nie miała męża, nie wiem, co bym zrobiła.
Nie. Poradziłabyś sobie.
Cóż. Musimy sobie poradzić z tym,
żebyś ty mogła wrócić do swojej córki,
a ja do mojej rodziny.
Wrócisz.
Ale mnie wsadzą za to wszystko do więzienia.
Janiyah, nie będę cię okłamywać.
Nie jest dobrze.
Wiem.
Spędzisz tam jakiś czas,
ale wyjdziesz,
a twoja córka będzie czekać.
Co to dla niej oznacza?
Opiekę zastępczą?
Nie.
Masz w rodzinie kogoś, kto może pomóc?
Nie.
Nie chcę, żeby miała kontakt z moją siostrą i matką. To wariatki.
Nic nie szkodzi.
Nic nie szkodzi, bo wszystkie stąd wyjdziemy,
kiedy tylko go odeślą.
Kiedy pozbędą się tego gliny. Chodź.
Szlag!
Szybko poszło.
To może prędko się posypać, Billy.
- Pomóż mi znaleźć tego policjanta. - Próbuję.
Co to jest?
- Nie wiem. - Idź sprawdzić.
Uwolnić Janiyah!
Co oni krzyczą?
Uwolnić Janiyah!
Krzyczą: „Uwolnić Janiyah”.
Przyszli tu dla ciebie.
Jesteś w wiadomościach.
Uwolnić Janiyah!
TŁUM POPIERA PODEJRZANĄ
BYŁA NIEUGIĘTA
JESTEŚMY Z JANIYAH NIE CIERP PO CICHU
DOŚĆ TEGO KOCHAMY JANIYAH
Zobaczmy, czy uda mi tam wejść i sprawdzić, co się dzieje.
Dobry wieczór. Co pani tu robi?
Mamy tego, kurwa, dość! Jest nam za ciężko.
Nie możemy puścić wulgaryzmów. A pan?
Mam na imię Benny. Znam ją.
Nie kłamie. Jest jej bardzo ciężko.
Wspieram cię, Janiyah.
Jestem bezdomny. Ona nie ma prawie nic.
Ale dbała o to, żebym miał co jeść.
Ale wie pan, że jest poszukiwana za morderstwo.
Ale co te skurwiele zrobiły?
Ja to rozumiem.
Nerwy mogą puścić.
Zrób relację, Janiyah.
Chcę przeprosić naszych widzów za to słownictwo,
ale jak widać, zgromadzeni tu ludzie
traktują tę sytuację bardzo emocjonalnie.
Ten tłum w pełni popiera domniemaną sprawczynię napadu.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam.
Dobra, wychodzić. FBI przejmuje kontrolę.
- Szlag. - Chodźcie.
Do tej pory dowodziłeś ty, teraz my.
Czyżby?
Właśnie tak. Jim, bierz monitor.
Susan, siadaj tutaj.
Daj spokój. Wiesz, że to ogarniamy.
To trwa od wielu godzin. Powiedziałbym, że nie.
Nawiązaliśmy kontakt. Próbujemy ją wydostać.
Rozumiem.
To jest teraz główny cel, tak?
Tak.
Siedmioro zakładników?
Dwoje wypuściła.
Oraz bomba.
Tak zakładamy, ale...
mam silne przeczucie, że podda się pokojowo.
Przeczucie?
Nasza funkcjonariuszka, śledcza Raymond, nawiązała z nią nić porozumienia.
Ona?
Tak.
Dobra, posłuchaj.
Pozwoliliście jej nadawać na żywo. Zgromadził się tłum.
Raczej tego nie ogarniacie.
Mam zupełnie inne zdanie.
Zamordowała szefa z zimną krwią, ma w banku bombę,
a wy nawiązujecie z nią nić porozumienia.
Raczej tego nie ogarniacie.
Jak mówiłem, przejmujemy stery.
- Panie agencie... - Panie komendancie, wie pan, jak to jest.
To sprawa federalna, więc przejmujemy stery.
Musimy znaleźć tego policjanta.
Dobra.
Wiem, że tego nie pamiętasz,
ale kiedy wychodziłam z banku po drugiej stronie ulicy,
próbowałaś mnie namówić, żebym otworzyła konto u was.
Żebym nie pozwalała zabierać sobie pieniędzy.
Otworzyłam tu konto dzięki tobie.
Czemu tak się przejmujesz?
Kiedyś pracowałam w oddziale East Dale i...
przychodziło tam dużo kobiet z pieniędzmi.
Brały karty kredytowe i pożyczki ot tak.
Więc poprosiłam o transfer tutaj, żebym mogła pomóc nam.
Ale zastałam mnóstwo biurokracji,
która powstrzymuje nas przed rozwojem.
Chciałam po prostu coś zmienić.
I zmieniasz.
Mówi kobieta, która okrada bank.
Nie jesteś miła.
Przepraszam, jeśli jestem drażliwa, ale siedzimy tu od wielu godzin.
Robi się gorąco.
Właśnie. Czemu jest tu tak gorąco?
Wyłączyli klimatyzację.
Nie znają mnie. Ja śpię w takim upale.
Nie masz klimatyzacji?
Nie.
Urodziłam się w 1943 roku.
Tam, gdzie dorastałam, nie znaliśmy klimatyzacji ani łazienek.
Nawet nie wiecie, jak macie dobrze.
Nawet ty.
Kochana, nieważne, jak jest źle, ktoś zawsze ma gorzej.
Wiem.
Dlatego zawsze staram się być wdzięczna.
Kochana, wychodząc stąd i się poddając, okażesz właśnie wdzięczność.
Nie chciałem tego robić.
Wiecie?
Ale...
po prostu...
kiedy byłam z córką w szpitalu...
po prostu...
coś we mnie pękło i po prostu...
od tamtej pory czuję, jakbym unosiła się nad sobą.
Wiecie, w tamtym...
W tamtym szpitalu...
Im nie zależy.
Moja córka była wcześniakiem,
więc kiedy odeszły mi wody,
zaczęli mi mówić, co jest z nią nie tak...
i wiedziałam, że coś się nie zgadza.
Lekarz powtarzał, że mam usiąść. Mówił: „Proszę siadać!”.
Wiedziałam, że coś jest nie tak i próbują zmusić mnie do aborcji.
Wiem, że to brzmi nieprawdopodobnie,
ale mówię prawdę i kiedy nie ma się ubezpieczenia...
Wierzę ci.
Ludzie nie wiedzą, jak drogo jest być biednym.
Po prostu nikogo nie mam.
Masz mnie.
Przygarniesz moją córkę, kiedy mnie zamkną?
W ramach opieki zastępczej. Dopóki nie wyjdę.
Nie będzie sprawiać kłopotów, bo to grzeczna dziewczynka.
Pokonuje wszystkie przeszkody.
A miała nie przeżyć.
Proszę.
Bo nie mam nikogo innego.
Dobrze.
Porozmawiam z mężem i wiem, że się zgodzi.
Zrobię to.
Dziękuję.
Przepraszam.
Kiepsko się czuję.
Przyniesiesz jej wody?
Chwila. Ma pani cukrzycę?
Tak.
Nie.
Musimy ją wypuścić.
Dobrze. Tessa.
- Pani Isabello. - Idź. Weź ją.
- Chodźmy. - Ostrożnie.
Chodźmy. Przepraszam.
Trzymam panią.
Dbaj o siebie, kochana. Dobrze?
Dobrze.
Dobrze. Chodźmy, pani Isabello.
Załatw jej pomoc, dobrze?
Tak.
Potrzebuje lekarza!
To klientka! Nie strzelać, kurwa!
Ostrożnie! Ma cukrzycę!
- Proszę ze mną. - Zabieraj łapy!
Nie może pani wrócić. Przykro mi.
Ufa mi. Nie zostawię tam swoich.
Proszę pani.
Twoja podwładna pozwoliła zakładniczce wrócić.
Spierdalaj.
Uwolnić Janiyah!
JESTEŚMY Z TOBĄ
Oby nic jej nie było.
Zajęli się nią.
Dobrze.
Pani śledcza.
Tak, ma cukrzycę.
Trzeba ją zbadać. Dacie mi znać, czy nic jej nie jest?
Mówi agent Bryce z FBI.
Czy to Janiyah?
Gdzie jest śledcza Raymond?
Jestem...
Przejmujemy dochodzenie.
Jak tam wszyscy?
Dobrze. Muszę porozmawiać ze śledczą.
Teraz rozmawia pani ze mną.
Nie ma już tamtego policjanta?
Którego?
Dlatego muszę porozmawiać ze śledczą,
bo ona wie.
To trwa już dość długo.
Czas uwolnić zakładników, wyjść i się poddać.
Nigdzie nie pójdę, póki jest tam ten policjant!
Nie będę tego znowu tłumaczyć!
Kiedy ktoś napada na bank, nie ma prawa wyboru, jasne?
Nie napadam na bank!
To przestępstwo federalne.
To trwa już wystarczająco długo. Musi pani wyjść z banku.
Nie wyjdę, dopóki jest tam ten policjant.
Proszę pani.
Nie pozwala mi porozmawiać ze śledczą Raymond.
Muszę z nią porozmawiać!
Proszę, niech pan zawoła śledczą Raymond.
Teraz jestem tylko ja. Kto mówi?
Nicole, kierowniczka oddziału.
Nicole, musi rozmawiać ze mną.
Proszę, niech pan wezwie śledczą Raymond.
- Zaraz oszaleję! - Podniosła plecak!
Janiyah, nie musisz tego robić.
Janiyah, proszę.
Proszę, nie!
Co ona teraz robi?
Możemy wyjść stąd razem.
- Zaraz oszaleję! - Janiyah! Damy radę!
- Proszę, nie... - Ale głośno!
No nie... Po prostu się rozłącz!
Proszę, nie!
Nicole!
Proszę, nie rób tego!
- Proszę! - Nie musisz tego robić!
No wyłącz się!
Proszę.
To mojej córki.
Jej projekt na konkurs naukowy.
Doprowadza mnie do szału.
To nie jest bomba?
Nie, to nie bomba. To...
Myślą, że to bomba?
Od początku?
To nie jest...
Możesz do nich zadzwonić i powiedzieć?
To projekt naukowy mojej córki.
Musisz zadzwonić i powiedzieć, że to nie bomba.
Jeśli to wyjaśnimy, będą wiedzieć.
Muszę iść do łazienki.
Idź! Powiedz im, że to nie bomba!
Mamy wiadomość.
„To nie bomba. Jedna broń”.
Zadzwoń i powiedz.
Dobrze.
Zadzwoń do śledczej Raymond i powiedz, że to była jedna wielka pomyłka.
Musisz im powiedzieć, że to na konkurs.
Co?
Raczej nie powinniśmy tego robić.
Dlaczego?
Mają zasady dotyczące materiałów wybuchowych.
Ale...
To może być jedyna rzecz,
która powstrzymuje ich przed szturmem na bank.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Dlatego powiedzmy im, że wyjdziemy
i zostawisz plecak.
Myślisz, że tak będzie lepiej?
Tak.
Ale tamtego policjanta ma nie być.
Dobrze.
Obiecaj mi.
Obiecuję.
Raymond.
Tak?
Powiedz jej.
Wystawiłam jej mandaty.
Nieważne dokumenty i tak dalej. Przepisowo.
- Odholowałaś jej auto? - Tak.
- Zepchnęłaś ją z drogi? - Nie.
Dobra. Mówiła, że był tam inny policjant. Kto?
Nie mam na to czasu. Powiedz mi.
Nie wiem. Powiedziała, że gliniarz.
Okłamujesz mnie, kurwa?
Powiedz mi prawdę!
- Kto to był? - Funkcjonariusz Oliver.
Wjechał w jej auto?
Nie widziałam.
Zostało uszkodzone?
Tak. Wyglądało to na manewr PIT.
Raymond, poczekaj. Nie rób tego.
Hej! Co się, do cholery, dzieje?
On już dobrze wie!
Powiedz mu, kurwa, co zrobiłeś!
Gówno zrobiłem.
Co tu się dzieje?
Co jest?
Dał jej mandat, zepchnął ją z drogi. To przez niego to wszystko!
Mam dowód, panie komendancie.
Zrobił to.
Ty. Chodź ze mną. Już.
Idziemy.
Już po tobie, skurwysynu!
Majorze, znaleźliśmy tego policjanta.
Koniec gadania.
Telefony dzwonią. Odbierz.
Mówiłem, że koniec.
Odbierz ten cholerny telefon!
Walić to i walić ciebie!
Niech to szlag!
Mówi śledcza Raymond.
Śledcza Raymond.
Halo?
- Pani śledcza. - Tak.
Co to był za dupek?
Teraz jestem ja.
Chciałam tylko dać ci znać, że go znaleźliśmy.
Tak?
Tak. Chwilę to zajęło, bo pracuje w innym hrabstwie.
Wskazała go policjantka, która dała ci mandat.
Sądząc po stanie auta, wjechał w ciebie.
Przyrzekasz?
Przyrzekam.
To chcę zobaczyć zdjęcie.
Zdjęcie?
Udowodnij, że wiesz, kim on jest. Chcę zobaczyć zdjęcie.
Mogę ci je pokazać, kiedy wyjdziesz.
Nie.
Wyślij mi je.
Masz wyłączony telefon.
Te z banku służą tylko do połączeń wewnętrznych.
To włącz mój telefon.
Masz taką możliwość.
FBI może go włączyć i wysłać mi zdjęcie.
I wyjdziesz?
Tak. Wyjdę. Wyślij mi zdjęcie.
Dobra. Załatwię z telefonem.
Nie ma mowy. Musi wypuścić zakładniczki.
Janiyah, FBI może włączyć twój telefon.
Ale będziemy potrzebować czegoś w zamian.
Dobrze.
Wyślij mi zdjęcie i wszystkich wypuszczę.
No już. Warto spróbować.
Wyślesz je?
Tak. Włączamy twój telefon.
Dobrze.
Kiedy wyślesz mi zdjęcie, wszyscy będą mogli wyjść.
A potem powiesz im, co mi zrobił.
Pokażesz wszystkim, co mi zrobił.
Bo nie kłamałam!
Dasz wszystkim znać, że mówiłam prawdę, dobrze?
Tak. Dobrze.
I wiem, że tamta policjantka miała kamerę i to widziała.
Kazała mu wrócić do samochodu, bo słyszała, jak mi groził!
Dobrze. I wtedy wyjdziesz?
Tak. Wyjdę.
I zostawisz broń i plecak, tak?
Tak.
Kiedy wyjdziesz, trzymaj ręce w górze.
Cofaj się powoli w stronę policji.
Będziesz tam?
Tak. Będę. Po prostu idź za moim głosem.
Dobrze.
Zadzwonię.
Tylko wyślij zdjęcie.
Zaraz je dostaniesz, dobrze?
Znaleźli go.
Mówiłam wam.
Nie kłamałam. Znaleźli go.
Mówiłam, że nie kłamię.
Wyłącz wszystkie światła.
- Chwila. Co? - Wchodzimy.
Zaraz wyjdzie! Po co mamy wchodzić?
To trwa już 12 godzin. Widzisz tamtych ludzi?
A ty ich widzisz?
Zrobią rozpierdol! Możemy zakończyć to spokojnie.
Mieliście czas.
Włącz te cholerne telefony.
Wszyscy na pozycjach?
Nie wierzę, kurwa.
Nie. Raymond, ty co robisz?
Co ty wyprawiasz?
Co ona wyprawia?
Śledcza Raymond!
Kto tak wali?
Janiyah!
Tu śledcza Raymond.
Janiyah, tu śledcza Raymond. Rozmawiałam z tobą.
Czego ona chce?
Nie włączą ci telefonu, Janiyah. Przykro mi.
Ale mam dowód w swoim telefonie. Mogę pokazać ci zdjęcia.
Dobra. Otwórz. Weź telefon.
Nie ma go tu. Przyrzekam.
Zaniosę go jej.
To on! Mówiłam wam, że nie kłamię!
Wiem, że nie kłamiesz.
Powiedz jej, że to on.
Mówi, że to on.
Nie ma go już.
Możecie iść.
Chodźcie. Tessa, Rayah.
Czekaj.
Co ty robisz?
Idźcie.
- No co ty? - Już.
Ja pójdę z nią.
Dobrze.
Nie. Idź.
Możesz wyjść.
Nie.
Zrobimy to razem.
Nikt nigdy przy mnie nie został.
Przepraszam.
Za to wszystko.
Masz mnie.
Będziesz mnie odwiedzać, kiedy mnie zamkną?
Tak. Obiecuję.
Będę odwiedzać cię z Arią.
I powiem jej, jaką ma odważną mamę.
I proszę, dopilnuj, żeby moje dziecko dostało 40 $ na obiady.
Dopilnuję.
Do dzieła.
Mój telefon działa.
To moja matka.
Halo?
Janiyah, kurwa. W moim domu jest FBI.
Czemu napadasz na bank?
Nie napadam, mamo! Po prostu...
Chciałam tylko zrealizować czek, żeby dać Arii pieniądze!
- Janiyah! - Żeby dzieci jej nie dokuczały!
Janiyah.
Co? To wszystko, ale sytuacja wymknęła się spod kontroli.
- Przestań. - Muszę kupić jej lekarstwo!
O Boże. Janiyah.
Wszystko się posypało. Przyrzekam!
Nicole ci powie. Jest kierowniczką oddziału.
- Powiesz jej, że nie chciałam! - Janiyah.
Co?
Ona nie żyje.
Miała wczoraj atak i zabrałaś ją do szpitala.
Umarła, Janiyah.
Zaraz przyjdę.
Halo?
Mogę mówić z panią Wiltkinson?
Przepraszam. Kto mówi?
Dzwonimy w sprawie zaległych rachunków.
Proszę, nie. Nie mogę wyjść z pracy.
Dzwonią ze szkoły córki.
Przepraszam! Wcześniej nie dałam rady.
Przepraszam, ale nie dzwoniliśmy.
Dobrze się pani czuje?
Moje dziecko umarło.
Wiem.
Powiedzieli mi wcześniej.
Tak mi przykro.
Umarła wczoraj w nocy.
Ręce do góry!
Janiyah.
Chodźmy.
Janiyah.
Musisz unieść ręce.
Poddaj się.
Janiyah!
Podnieś wysoko ręce.
Odwróć się, Janiyah.
A teraz cofaj się w stronę mojego głosu.
Jestem przy tobie.
W porządku?
Tak.
Dziękuję.
Miło cię poznać.
Napisy: Marzena Falkowska