Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
At live mula sa Ed Sullivan Theater sa New York City…
Ang nanalo sa American Idol ay si…
May kotse ka!
At ngayon, ang tao na para sa maraming tao ay telebisyon.
KUNG KAILAN MAY INILALATAG NA MGA PATAKARAN
Kung wala si Ed Sullivan, iimbentuhin at iimbetuhin siya ng Amerika.
ISANG TAO ANG NANGAHAS NA BALIIN ITO
Salamat, ladies and getlemen, sana'y magustuhan n'yo ang show ngayon.
Atin na siyang salubungin.
Mr. Ed Sullivan.
Ed Sullivan!
Ed Sullivan, everybody!
Kung may pipiliin mang kinatawan ng industriya, si Ed Sullivan 'yon.
Ang pinakamahusay na finger-pointer sa kasaysayan ng telebisyon.
Isang taong nanduro sa pinakamalalaking bituin ng industriya.
Maiisip mo 'yong Ed Sullivan, isa sa mga pinakasikat na palabas.
Ngayon, ladies and gentlemen, Elvis Presley!
Ilang taon ka nang makita mo 'to, itong Ed Sullivan Theater?
Seven years old. Sobrang tindi ng epekto sa 'kin.
Ladies and gentlemen, The Beatles!
'Yong The Beatles, naaalala ng mga tao kung nasaan sila,
'yong nangyayari,
'yong inuupuan nila, ginagawa nila. Ano'ng iniisip mo no'n?
Ed Sullivan, may Ed Sullivan ba tayo ngayon?
Lumaki akong pinapanood siya.
Hinding-hindi ko makakalimutan si Ed Sullivan.
Cultural revolution ang mapanood ang The Ed Sullivan Show.
Noong araw, agad na sinundan ng TV ang radyo
at minana ang ilan sa pinakamasasama nitong katangian.
NI-RECREATE ANG BOSES NI ED SULLIVAN SA MGA PILING BAHAGI NG PELIKULA.
DIREKTANG KUHA ANG MGA SALITA NIYA SA LIBO-LIBONG COLUMN, ARTIKULO AT LIHAM
NA KANYANG ISINULAT.
No'ng mga araw na 'yon, nang unang sumulpot si Ed Sullivan,
ibang-iba… ang telebisyon.
Una, ganito kalaki 'yong screen. Okay?
Papasukin na natin ang susunod na contestant.
At bihira lang makakita ng mga Black na performer sa TV.
May mga panggigipit na panatilihing "puti" ang TV.
Mga karakter gaya nina Amos at Andy ang madalas naming napanood.
Alam mo na, mga komedyanteng karakter na pininturahan ng itim ang mukha.
Ano'ng ginagawa mo diyan, Amos?
Huwag ko raw ibababa ang linya.
Pero kay Ed, nagbago ang lahat.
Ngayon, sisimulan na natin ang show. Jackie Wilson, sir, pakinggan na natin!
Itinuturing mo ba ang sarili mo bilang impluwensiyal?
Pagdating sa pagkakaroon ng kapangyarihan
na impluwensiyahan ang pag-uugali ng mga Amerikano?
Mararamdaman mong nakakatulong ka.
Gaya ng editorial sa diyaryo na talaga namang may epekto sa mga tao.
Siyempre, sa telebisyon, may magagawa kang partikular na mga bagay.
Halimbawa, sa usapin ng mga Black.
Kami ang kauna-unahang nagsalang ng mga Black performer sa TV.
So, ladies and gentlemen, sisimulan natin ang show kasama sila.
'Yong variety ng mga artist at indibidwal na isinalang ni Ed Sullivan sa show
ay talaga namang…
challenging at medyo kakaiba sa anumang naranasan namin.
Ngayon naman, Louis "Satchmo" Armstrong!
At 'yong posisyon niya sa kung paano pipili
ng mga bisita ay pagpapakita ng katapangan.
The Will Mastin Trio, tampok si Sammy Davis Jr.
Lagi akong nanonood noon ng The Ed Sullivan Show.
Pinapanood ng lahat ang Ed Sullivan. Para 'yong event.
"Pa-Sunday night na. Ano'ng gagawin natin?"
Magtitipon 'yong buong pamilya sa TV para manood ng Ed Sullivan
kasi nga para 'yong selebrasyon sa hood.
Isipin mo, ten years old ka, nasa welfare, nanonood ng The Ed Sullivan Show
sa kultura na walang Black sa telebisyon.
At pag unang beses kang nakakita ng tao na kamukha mo,
literal na representasyon 'yon ng posibilidad at pag-asa.
-Maaari mo bang hawakan? -Ikagagalak ko.
Alam mo, dati nang iniisip ng lahat na pinapatay ng South ang TV nila
kapag nagharap ka ng Black performer sa sala nila.
Two, four, six, eight. Ayaw naming mag-integrate.
Dahil galit na galit sa mga Black ang mga tao sa South.
Posibleng mapilitan sila na magprotesta.
Pero ang mga tao sa sarili nilang mga tahanan,
gagawin nila ang gusto nila.
Alam mo, nang mga panahong 'yon, hati ang bansa.
PUTI LANG SA LOOB
Nag-bus ako pauwi, at pagkatapos kong maupo sa bus,
gusto ng driver na ibigay ko ang upuan ko sa isang puting lalaki.
Pakiramdam ko, hindi ako itinuring na tao.
Sinabi ko, hindi.
Lantaran talaga 'yong racial situation. Kitang-kita, alam mo 'yon?
Alam ng lahat kung kaninong panig ang lahat.
Pero pagdating ni Ed Sullivan, para siyang walang takot.
At wala siyang pakialam sa iniisip ng ibang tao.
Ngayon, ladies and gentlemen, gaya ng nalalaman ng lahat,
tuwing may bagong musical trend ang sisikat,
ang unang lugar na makakaalam nito in advance ay ang Harlem.
Nagpunta ako ro'n nitong nakaraan at nagja-jamming sila sa kalsada
malapit sa Apollo Theater ni Frank Schiffman,
sinusubukang pumasok para mapanood ang Rhythm & Blues ni Dr. Jive.
Kaya heto si Dr. Jive.
Gusto kong makilala n'yo ang batang disc jockey na 'to
na mula sa WWRL.
Salamat.
Salamat, ladies and gentlemen. Kahanga-hanga ang recording stars natin.
Gusto kong ipakilala ang kahanga-hangang folk-blues singer,
si Bo Diddley.
Natatandaan ko pang noong bata ako, may musical riff na…
Bo Diddley 'yon. Siya 'yong… Imbento niya 'yon.
May halong African religious chant.
Pumunta ako kasama ng iba. Sina Jerome at lahat silang may maracas.
Backstage, may nagsabing "Bawal kumembot".
Sabi ko, "Pare, marami akong alam. Di n'yo 'ko mapipigilan.
"Mapapabagal n'yo 'ko, pero hindi mapapahinto."
Sasabihin ng network,
"Di pwede 'tong ganito at ganyan dahil di tatanggapin ng South,"
pero nangahas pa rin si Ed hangga't kaya niya.
Mula nang huli naming appearance, marami sa inyo ang sumulat at nagtanong
kung kailan kami nagkaroon ng oportunidad?
Well, sa entabladong ito 'yon nangyari at gusto namin itong ikuwento.
Pwede ba nating balikan ang simula ng buhay ni Ed Sullivan?
Para sa isang probinsyanong bata, napakaganda ng naging buhay ko.
Hindi ako espesyal. Sadyang napakasuwerte lang.
Toni, para sa mga ngayon ka lang nakita, ilang taon ka na?
Eleven years old.
-At mula ka sa California? -Opo.
At may napanaginipan kang candy store at nagka-candy ka na sa wakas?
Opo.
Kung gano'n, matutuwa ka sigurong kantahan pa kami.
-Opo. -Ano'ng gusto mong kantahin?
-"Swing Low, Sweet Chariot." -Gusto n'yo bang marinig 'yon?
Pwede kang kumuha ng mic doon.
Ipinanganak ako sa Harlem, dating lugar para sa mga Irish at Jewish.
May kakambal ako,
pero namatay ang kapatid kong si Dan noong dalawang taong gulang pa lang siya.
Mahirap ang pamilya namin
pero matindi ang pride at aming pagsisikap.
Simula pa lamang noon,
gusto ko nang magsulat.
Ang interesting kay Ed,
nag-umpisa siya, una pa lang, bilang columnist.
Bilang journalist.
Na nauwi kalaunan sa napakatindi niyang column.
Pagkatapos, nagtrabaho ako bilang sports editor.
Nagagawang maging sobrang kritikal at observant ng mga sports writer.
Pwede nilang sabihin kung ano ang nagpapa-react sa isang ball player.
Kaya habang-buhay nang nanatili sa 'yo ang sports, bilang first love mo.
No'ng maglaro kami ng baseball sa Port Chester High School,
may mga Black sa league,
at katunayan, may ilan pa ngang nagsabi na di nila kakalaruin ang mga Black.
Galit na galit ako sa kanila dahil pinagdaanan 'yon ng mga Irish
no'ng unang dating nila.
Tingin ng lahat sa kanila, tamad, mga walang alam na tomador.
At alam ng magulang ko na mali ang mga 'to.
Napakaano nila…
Di sa mawalak ang isip. Talaga lang na makatwiran.
Ang pagtanggi kong makipagkompromiso sa mga taong kinamumuhian ko
ay siguradong galing sa tatay ko.
Tinuruan niya akong respetuhin ang mga karapatan ng api.
Siya ang pinakamatapang na taong nakilala ko.
Nang magsulat si Ed tungkol sa mga taong hindi puti,
mas may pagyakap sa reflection niya,
at tingin ko, pinahupa no'n ang damdamin,
ang damdaming politikal ng bansa.
Pero alam na alam ko
na siguradong tumanggap siya ng napakaraming kritisismo
dahil ang Amerika at ang mundo ay dumadaan sa matinding pagbabago
pagdating sa usapin ng race.
Ladies and gentlemen,
ang pinakabatang singing star ng Augusta, Georgia,
James Brown! Papasukin na natin siya!
At tumakbo na siya, dala ang bola, 96 yards para maka-score.
Sports editor ako noon sa New York Evening Graphic,
at may isinagawang laro ang NYU laban sa University of Georgia,
na gaganapin sa New York.
At sukang-suka akong basahin ang pagsang-ayon ng NYU
na magbangko ng Black na player sa buong laro.
HALFBACK, DI NAKALARO
Pakiramdam kong importante itong isyu na dapat pag-usapan ng publiko.
Nakakahiyang mga pangyayari.
Si Myers na itinataya ang sarili niya para sa paaralang handa siyang ibangko
dahil lang gusto ng University of Georgia na magkaroon ng pagbubukod base sa kulay.
Kung papayag ang isang New York university
na magkaroon ng Mason-Dixon Line sa gitna ng playing field nito,
dapat lamang na buwagin ng university ang football season nito habang-buhay.
Alam kong marami akong naging lucky break.
Halimbawa, ang di-kapani-paniwalang suwerte
na nagdala sa 'kin, isang peryodista, tungo sa show business.
Inilipat ako ng diyaryo sa Broadway column,
kahit pa wala akong alam sa Broadway.
Hello? Kausapin sila?
Di ko gusto 'yong trabaho, pero masisibak ako kung tatanggihan ko.
Kumusta, pwede ba akong magpakilala?
Ako si Ed Sullivan, ang Broadway columnist.
Kolumnista, pero hindi artista.
Malalaman din ninyo.
Hayaan ninyong ipakilala ko ang aking kaibigan.
Isang kolumnista sa The Daily News na nagpasigla sa Broadway sa buong bansa
sa pamamagitan ng kanyang pagsusulat.
Si Mr. Broadway mismo, Ed Sullivan ng The Daily News!
Inihahandog ng The News ang ikalawang taunang Harvest Moon Ball.
Simulan n'yo na, Dick Himber!
Isa pang take?
Sisimulan natin ang show natin sa exciting na Ike & Tina Turner Revue,
at nakakabilib sila. Papasukin natin.
Isa sa pinakamalaking events ang Harvest Moon Ball
sa New York vaudeville scene.
Pumili ako ng mga act at gumanap bilang master of ceremonies
sa napakalaking Madison Square Garden benefit.
Nagsimula akong makabuo ng stage presence at kumpiyansa sa pagkilatis ng talento.
Naipanalo ng number nine twosome ang championship,
at natanggap nila ang karangalan mula sa Master of Ceremonies Ed Sullivan.
Humantong ang lahat sa pinakamahalagang araw sa buhay ko,
September 3, 1947,
nang sa ika-12 taon, naging master of ceremonies muli ako.
Bago pa lang ang TV, at hindi ko alam
na nagdesisyon ang CBS na iere ang show.
Ang gabi ng Harvest Moon Ball sa Broadway.
Hindi ko rin alam na naghahanap ang executives ng CBS
ng kalmado at informal na lalaki
para mag-emcee sa isang Sunday night variety program.
Bilang resulta ng telecast na 'yon, nagdesisyon ang CBS na ako 'yon.
Welcome, ladies and gentlemen!
Inihahandog ng Emerson Radio & Television
ang Toast of the Town, at ang inyong host, Ed Sullivan!
Magandang gabi, ladies and gentlemen, gaya ng nalalaman ninyo,
sa Toast of the Town show na ito para sa Emerson…
Nang una akong lumabas sa TV sa Toast of the Town program namin,
sinabihan kami ng mga eksperto na tumingin nang diretso sa camera.
Hindi nabahala dito ang mga aktor,
pero nang tumingin ako sa mga camera na 'yon,
rigor mortis ang naranasan ko.
Magkita tayong muli sa susunod na Linggo ng gabi,
parehong oras sa CBS TV,
kung kailan magpo-produce muli ang Emerson ng all-star studded show…
Hinimok ng TV critics ang CBS na tanggalin ako.
"Bakit ba nasa TV si Ed Sullivan?
"Sa camera, inihalintulad si Ed sa isang cigar store Indian,
"sa stone-faced monument,
"na kakababa lang sa bangkang mula Easter Island.
"Ang ngiti niya na tila lalaking sumisipsip ng lemon."
Ito ang jacket na sinuot ni Ed Sullivan sa unang labas niya sa TV.
At dito naman, ang bakal na nagpanatili sa kanyang nakatayo.
Pinagtawanan nila ako nang pinagtawanan…
Ano ba, tigilan n'yo 'ko, pwede?
…at nang mapanood ko 'yong show, hindi ko sila masisi.
Binansagan akong "The Great Stone Face of 1949".
Sobrang lala ng pangungutya
na huminto na sa pagbabasa ng diyaryo ang anak kong si Betty.
Sa isang artikulo, may steel plate raw sa ulo ko.
At nakatanggap ako ng daan-daang sulat na bumabati sa katapangan ko
na magpatuloy sa kabila ng umano'y kapansanan ko.
Ano'ng kailangan para magpatuloy, bukod sa imahinasyon? Katatagan?
Tingin ko, 'yon nga, at ang mga tao sa bahay nila,
ang mga pamilya paglipas ng mga taon, ay natanggap na lang kung sino ako.
Alam nilang di ako performer, pero alam nilang matindi
ang pagsusumikap naming makakuha ng mahuhusay na act.
At welcome sa aming shoe… Ngayong gabi…
Kahit kailan, di ko naisip na ako ang attraction.
Naghanap lang ako ng pinakamagandang isasalang sa show.
Bago ang digmaan, hirap makahanap ng trabaho ang mga Harlem performer.
Sobra silang naapektuhan dahil humina ang vaudeville.
Araw-araw at gabi-gabi,
nagpunta kami sa mga teatro at nightclubs para manood ng mga act,
at walang sinumang mananayaw ang pinakatumatak sa 'kin
kaysa kay Bill "Bojangles" Robinson.
William Robinson ang pangalan ko, at dahil Bill Robinson siya,
kilala ko na siya, three years old pa lang ako.
Nakasama niya sa mga pelikula si Shirley Temple. Ibang klase siya.
Si Bojangles. Ginawan nila siya ng kanta. Sumikat 'yong version ni Sammy Davis. Oo.
Para akong nasa Hollywood. Ikaw, nasa Harlem pa rin.
Siya 'yong mukha ng mga Black sa pelikula, at di lang siya basta umiindak,
at 'yong maririnig mo sa mga Black na "y'all", di niya ginagawa 'yon.
Sumasayaw siya.
Sa loob ng 20 taon, naging matalik kaming magkaibigan.
Siya 'yong unang performer na pumayag na mag-opening sa show,
at binuksan no'n ang pinto para sa napakaraming vaudeville stars.
…Ang Kaniyang Kamahalang Hi-De-Ho, Cab Calloway, halika na!
Ladies and gentlemen, Cab Calloway!
Tingin ko, napakalaking bahagi ng vaudeville sa show ni Ed Sullivan
dahil sa kanila siya malapit.
Pearl Bailey.
Mga nagbobodabil ang pinaka-interesting na troupers sa entablado.
Noon, may mga variety show. May komedyante, banda, o singing group.
Meron nitong si Peg Leg Bates. Tap dancer siya.
Kaya si Ed Sullivan ang lolo
ng lahat ng TV variety shows na may live talent.
Siya 'yong pinakaunang bigatin.
Hindi lamang pababalikin ng TV ang mga bituin ng vaudeville sa trabaho,
ang bagong medium na ito ay ginawa para sa kanila.
At napatunayan na 'to sa show ko nina Cab Calloway, Ella Fitzgerald,
Louis Armstrong, Hazel Scott, ng Ink Spots, at ni Lena Horne.
Ang mga act na 'to na laging mahusay ay mas gumaganda pa sa telebisyon,
dahil di tulad sa malaking teatro,
may front-row seat ang lahat.
Encore!
Di kalakihan ang kita nila.
Pero nang kailanganin ko ng tulong,
naging tapat at mapang-unawa ang mga Black na artista.
Alam ko mismo na kung wala sila,
magiging bangungot ang mga unang araw ng telebisyon.
Walang humpay ang kuryosidad ni Ed Sullivan sa mga tao.
Lahat ng klase ng tao.
Nakatira ang mga Sullivan sa Delmonico, dito sa New York, sa nakalipas na 10 taon.
Katunayan,
mula nang ikasal sila 24 years ago, hotel na ang itinuturing nilang tahanan.
Kapag nakatira ka sa hotel,
wala kang masyadong espasyo para paglagyan ng mga bagay,
kaya mahalagang-mahalaga ang mga pipiliin mong itago.
Marami kaming pictures ni Betty, ang nag-iisa naming anak.
Ed, tingin ko, may pares ka ng sapatos sa…
Oo. Nandito.
Mabuti't pinaalala mo
dahil sapatos 'to ng sikat na sikat na performer
at dakilang Amerikano.
Sapatos 'to ni Bill "Bojangles" Robinson. Huling sapatos na sinuot niya.
Mapapansin mo 'yong magaang suwelas na laging sinasabi ni Bill
na nakatulong sa pagsasayaw niya.
Para sa 'kin, at sigurado akong totoo 'to,
na kung di masyadong sumobra si Bill Robinson sa pagtulong sa iba,
buhay pa sana siya, at hindi namatay sa atake sa puso.
Pero nagpatuloy lang si Bill hanggang sa dulo.
Nang asikasuhin namin ang libing niya, pakiramdam naming lahat
na kahit namatay si Bill na walang-wala gaya ng ibang matulunging mga performer,
dapat siyang bigyan ng libing
na naaangkop sa kadakilaan niya bilang Amerikano.
Pinayagan nila ang lahat ng estudyante sa Harlem
na huwag nang pumasok sa hapon.
Kaya nang dumaan ang karo niya mula sa simbahan sa Harlem,
libo-libong kabataang Black ang nag-aabang sa sidewalk.
At umabot 'yon hanggang sa labas ng Harlem.
Nagmalasakit siya.
At gusto niyang maintindihan ng audience niya
na maraming talento ang nangangailangan ng exposure.
Miss Dionne Warwick.
At handa siyang ibigay 'yon
para maipagpatuloy namin ang gusto ng karamihan na gawin namin,
ang magbigay-aliw.
At pakitaan sila ng bagay na di nila mahahanap sa iba.
At ngayon… para sa nakamamanghang Gladys Knight & the Pips.
Ang panauhin natin ngayong gabi
ay ang kagalang-galang na Herman Talmadge, gobernador ng Georgia.
Governor, alam ko na ang lokal na kaugalian at tradisyon
ay tutol sa racial mingling, pero paano 'to malulutas balang-araw?
Gusto naming panatilihin ang segregation, anuman ang mangyari.
Pinayuhan ako na hindi tama ang gumamit ng mga Black performer.
Sabi nila, gumamit ka ng Black performers, magagalit ang mga taga-South
at papatayin nila ang TV. Sabi ko naman, di ako naniniwala.
Inorganisa ni Asa Carter ng Alabama ang boycott.
Itinuturing namin itong plano
para pahinain ang moral na pamantayan ng lahing Anglo-Saxon
at ipantay ito sa antas ng mga Itim.
Nakakatanggap kami ng sulat mula sa mga taga-South,
at sumusulat sila at nakikiusap na pabalikin daw sila.
Na-enjoy nila si ganito, si ganyan.
At base ang enjoyment nila sa performance ng tao.
Gusto ng mga puti sa South na huwag na itong mabago.
Maraming taong di pamilyar dito
ang di nakakaunawa kung gaano kalalim o gaano kalawak ang saklaw nito.
Bumuo kami ng 20-man committee
na magpapahinto sa bastos at malahayop na rock and roll ng mga negro.
Maaatim ba ninyo na ang dalisay at maputi ninyong anak na babae
na kasama ang malaunggoy ang buhok, labi, amoy, at mukha na negro…
-Maaatim ba ninyo 'yon? -Hindi!
-May gagawin ba kayo? -Oo!
Mukhang kailangan ng kaunting init ng ulo ng Irish no'n.
Hindi, hindi nakatulong ang init ng ulo no'n.
Ang mga pahayag ni Governor Talmadge na dapat pagbawalan ang mga Black
sa mga TV show kung saan nagtatanghal ang mga puting performer
ay parehong kalokohan at napakasama.
Alam kong di dapat ako magbigay ng pera
sa pamamagitan ng pagbili ng produkto sa sinuman na tumutulong sa integrasyon,
degradasyon, at kahayupang ginagawa sa mga puti.
Kagagaling ko lang sa probinsiya.
Ang pagbo-broadcast sa bansang 'to ay advertising business,
kaya naman, kailangang ibigay sa mamimili ang dapat mapasakanya.
"BAKA GUSTO NG SPONSORS NIYA NA MAGBENTA NG KOTSE SA MGA BLACK."
Mabibilib kayo sa di ko pwedeng gawin.
Kapag may Black performer ako,
binabalaan ako ng mga censor ng CBS na huwag masyadong lumapit.
Sinasabi nilang may mabuti tayong kaibigan sa audience.
Joe Louis! Ang heavyweight champion ng mundo.
Sige. Akyat na.
Sinabihan akong huwag makipagkamay kay Joe Louis.
Wala ka nang perang makukuha sa 'kin, champion.
Joe, masaya akong makita ka.
Binatikos ako nang inakbayan ko si Ethel Waters.
-Salamat. -Salamat.
Pero sa anumang panahon, at lalo na sa panahon ngayon…
Masaya akong nakabalik ka ulit sa show.
…ang kapangyarihan ng simpleng mga salita ay napakahalaga
sa tunggalian ng ideolohiya.
Kinakausap ko kayo bilang tunay na Amerikano.
Nakikita ko ang mga Itim na hawak ang mga trabahong para sa atin!
Kung hahayaan natin ito, ano'ng mangyayari sa ating mga totoong Amerikano?
Mga komunistang nang-uudyok at nagpapanggap na civil rights leaders
na umaasang makakuha ng matinding suporta para sa mga plano nila.
Marami ang naloko para tumulong sa pagbuo ng animo'y suporta ng publiko
para sa sabwatan na ikinukubli ang tunay nitong layunin
na magtatag ng Soviet Republic ng mga Itim,
sa likod ng humanitarian na mga placard na para sa karapatang sibil at kapayapaan.
Malapit na akong makumbinsi na ang pinakapasimuno nito
ay isang malakomunistang front.
Tingin ko, malakomunistang front ang nagpasinumo sa lahat ng 'to.
Balot na balot ng racism ang buhay ng mga Amerikano
na nagawa nitong mapasok ang kaloob-looban,
ang puso't isipan ng kalalakihan at kababaihan.
At napakatindi ng impluwensiya nito sa sarili kong buhay.
May mga anak ako. Mataas ang pangarap ko para sa kanila.
Sampung taon na ang anak kong lalaki,
at ipapaunawa ko sa kanya ang kahit na ano
para lang maging malaya siya sa anumang primitibo, medieval,
alam mo na, mga konsepto ng pekeng patriyotismo,
mga hangganan, at kahulugan ng mga bandila.
Higit pa ang mga tao sa mga sinaunang simbolong ito.
May kalalakihan tayo sa audience, ang sikat na Blue Angels ng US Navy.
Pwede bang tumayo kayong lahat?
Tumawag ang agent ko at sinabing inimbitahan ako ni Ed Sullivan
na pumunta sa show.
Ladies and gentlemen, makakasama natin si Harry Belafonte sa susunod na linggo,
ang unang paglabas niya sa TV.
Tuwang-tuwa ako dahil career launcher 'yon.
Habang naghahanda,
may tumawag, "Sinabihan kami ng CBS na hindi ka ieere.
"Blacklisted ka."
Sobrang aktibo mo sa Civil Rights Movement, tama ba?
Tama.
Pwede mo bang sabihin ang papel mo…
Sa ganitong mala-McCarthy na atmosphere, nakagawian nang huwag magpakilala
ng mga tulad naming kumatawan sa boses ng left-wing politics.
Nang malaman ni Sullivan, inis na inis siya.
Nang lumabas ang pangalan ni Harry Belafonte, nagsaliksik ako.
Nalaman kong Katoliko si Harry.
At tinawagan ko ang pari niya.
Bilang Amerikano, kinamumuhian ko ang komunismo.
Anumang "-ismo" na kontra sa mabuti at dati nang Amerikanismo.
Gusto niya 'kong makausap nang personal, kaya inimbitahan niya 'ko sa hotel niya.
Sabi niya, "Sinabihan ako na bawal ka sa show ko
"dahil masyado mong pinapaboran ang ideolohiyang komunismo,
"at gumagawa ka raw ng kalokohan
"na hindi makakabuti sa interes ng bansa."
Sabi ko, "Alam mo, Mr. Sullivan,
"lahat ng sinabi mong ginawa ko
"ay totoo.
"Pero sabihin mo nga.
"Nang labanan ng mga Irish ang mga British,
"ang pagrerebelde ay itinuring na kabayanihan
"ng lahat ng mamamayang Irish sa mundo.
"Pakipaliwanag sa 'kin ang pagkakaiba kapag kaming mga hindi puti
"ang nagwewelga rin laban sa parehong pang-aapi.
"Malabayani ang mga rebeldeng Irish na gumagawa no'n.
"Pero ang mga Black na rebelde, hindi 'makabayan'."
Naisip namin, hindi 'to tungkol sa katapatan sa bayan,
kundi pagiging tapat sa kalagayan ng tao,
at labis na inaabuso ang pagkatao namin.
Umalis ako sa meeting nang walang naaayos na kahit na ano,
at wala pa sigurong isa o dalawang oras nang makabalik ako sa opisina,
nakatanggap ako ng tawag mula sa agent ko, at ang sabi niya,
"Di ko alam kung ano'ng sinabi mo kay Sullivan, pero tuloy ka na sa show."
Ngayon, ladies and gentlemen, ang pinakahihintay nating sandali.
Isa siya sa pinakamahuhusay na artista ng ating bansa
at isa sa pinakamahuhusay na artista sa mundo.
Heto na si… Harry Belafonte! Papasukin na natin siya!
Nang unang isalang ng writer na 'to si Belafonte sa TV,
pinatunayan nitong tatanggapin siya ng South
sa mga tahanan nila tuwing Linggo ng gabi.
Posibleng magawa ni Harry Belafonte ang napakaimportanteng trabaho
para sa American power.
Pero bigla na lang, kaming mga sinisiraan,
binablacklist, at kung ano-ano pa…
'Yong makita kami sa lente ng TV camera,
sa programa na itinuturing na "pinaka-Amerikano",
dahil Amerikanong-Amerikano si Sullivan,
mas marami nang tao ang nakakita sa makataong aspekto ng usapin
na humamon sa realidad ng politika ng mga panahong 'yon.
Alam mo, ang daming nagre-request pagkatapos mong mag-guest.
Sabi nila, "Pwede bang minsan, paupuin n'yo si Nat King Cole sa piano
"at patugtugin ng kanta para sa 'min?"
Oo ba.
-Gagawin mo? -Sige.
Ito ang United States Supreme Court.
Nitong ika-17 ng Mayo, nagkakaisang idineklara ng korte
na ang segregation sa mga pampublikong paaralan ay ilegal.
May bagong Itim sa South
na may panibagong pang-unawa ng dignidad at kapalaran.
Ginawa ni Governor Davis at ng lehislatura ang lahat ng legal na pamamaraan
para mapigil o mahinto ang integrasyon.
Nambato ang mga segregationist.
Sobrang hirap ng sitwasyon sa race, lalo na sa South,
pero kapag talagang mahal mo ang ginagawa mong trabaho,
para kang nabubuhay sa pinakamasaya mong panaginip.
Batang-bata ang pakiramdam.
Na parang di ka pa gano'n katanda para matakot, alam mo 'yon?
Di ka gano'n mag-isip.
Minsan, mabibigla ka na lang.
Ito ang maputik na kakahuyan ng Ilog Tallahatchie
kung saan natagpuan ang pinalubog na labi
ng diumano'y batang Emmett Till.
Di ko 'yon makakalimutan.
Fifteen years old ako nang makita namin ang ginawa nila kay Emmett Till.
At di ko… Kasi nagiging emosyonal ako.
Nag-perform kami sa lugar kung saan binaril si Emmett Till.
Pinalitan na nila 'yong pangalan ng lugar.
Hindi namin makakalimutan 'yong nangyari at kung saan nangyari dahil lang do'n.
Napakaraming nangyari.
Binabaril kami…
sa tour bus namin.
Tinatawag ng N-word dahil gusto naming kumain.
Malalaman mo kung gaano ka kalakas o katatag.
Kailangan mo 'yong lampasan. Di ka pwedeng tumigil.
Di mo sila pwedeng hayaang pigilan ka.
So ano'ng gagawin mo? Lumaban.
'KING' COLE, INATAKE SA CONCERT
NAT KING COLE, PINATUMBA SA SAHIG NG GRUPO NG MGA PUTI
Nat, saan ka pupunta ngayon?
Sa Raleigh.
Raleigh? Itutuloy mo ang Southern tour mo?
Hindi kumpletong Southern tour.
Apat na araw na lang din naman ang meron kami.
Sabi nila, kaya ka raw inatake ng kalalakihang 'yon
ay dahil ayaw nila sa rock and roll music
at sinasabi nilang music ng mga "Itim".
Ano'ng masasabi mo ro'n?
Wala 'yon sa kinakanta ko.
Kahit "Nearer My God to Thee" ang kantahin ko, gagawin pa rin nila.
'Yong gano'ng tipo.
Di mo naman inaasahan na mauulit 'yon sa Birmingham?
Hindi naman. Siyempre, di mo masasabi. 'Yon nga, di namin inasahan, e.
Ito ba ang mga baril na nahanap sa kotse pagkatapos atakihin si King Cole?
-Ito nga ho. -May bala ba?
-Kargado po. -Kargado.
Dalawa ang kinasuhan sa tangkang pagpatay, tama?
Tama.
Dahil bata pa ako noon sa show business, saka ko na lang nalaman
kung bakit kami natulog sa bus stations at kung bakit kailangang lumapit sa pulis
para magtanong kung kaninong Black na pamilya pwedeng tumuloy.
Tingin mo ba, sa pamamagitan ng tour mo, naisusulong mo ang integration sa South?
Oo. Maraming tao na ang nagtanong sa 'kin,
bakit ako tumutugtog sa segregated na mga audience?
Pero sa pagiging Black performer
at pagkakaroon ng puti at di-puting audience,
malaki ang naitutulong mo na mapagsama-sama sila.
Hindi ko sakop ang batas.
Siyempre, di ko kinukunsinti ang segregated na audience. Kahit kailan.
Pero di ko magagawang umakyat sa entablado ng anumang state
at sabihing "Gusto ko ng integration".
Pinalakpakan si King Cole nang 15 minuto ng mga taong nakakita sa pag-atake,
malamang isa sa mga pampagaan ng kalooban sa kasalukuyang tensiyon.
May pwedeng magawa, pero kailangang maging laban ito ng lahat.
Dalawang karapat-dapat na headliner…
…Tony Martin at Nat King Cole!
-Martin. -Cole.
-Natutuwa ako. -Masaya ako.
-Magaling. -Kahanga-hanga.
Sige.
-Lagi kang nakasumbrero sa trabaho? -Minsan.
-Kailan? -Kapag maaraw.
-Paano kapag maulan? -Bumabalik ako sa sunny side.
Kung gano'n, bilisan na natin.
Gaya ng sabi ko, di ka pwedeng tumigil.
Hindi kami tumigil.
Alam n'yo 'yan.
Mr. Cole, lagi kong ikinagagalak na makatrabaho ka.
Ikaw rin, Mr. Martin.
Tingin ko, umalis na tayo. Sayang ang oras.
Oo nga, bago pa kumupas ang suot natin.
Nasa eksena kami kasama ang taong nasa likod ng malaking palabas.
Nakausap ni Patrick Watson si Ed Sullivan tungkol sa showmanship, at… nandiyan ka.
Heto ang isang bagay na hindi lahat ay may pribilehiyong makita.
Masasaksihan ninyo na talagang ngingiti si Ed Sullivan.
Katunayan, kilala siya bilang taong gagawin ang lahat
para makuha ang lahat ng tama sa harap ng mga camera.
Noon pa man, naniniwala na ako na isang misteryo ang tagumpay,
mga bagay na ikaw mismo ang gumagawa at mga bagay na nangyayari sa 'yo.
May weekly national audience ang show ko na umaabot mula 35 hanggang 50 milyon.
Kung may isinalang man ako sa show,
kutob itong nagsasabi na magugustuhan ito ng mga tao.
Iyon ang pinaniniwalaan kong sikreto sa tagumpay ko.
Ngayon naman, ladies and gentlemen…
heto na si Elvis Presley!
ELVIS, UMINDAK GAMIT ANG PELVIS (PATI NA AUDIENCE) SA SULLIVAN SHOW
PRESLEY, PINATAAS ANG RATINGS NG SULLIVAN SHOW
TOP NETWORKS, PINAGLABAN ANG MGA KAMPEON PARA TUMAAS ANG RATINGS
Importante ba na magustuhan?
Nag-aalala ka ba kung may taong ayaw sa 'yo?
-Oo, nababahala ako. -Talaga?
Gusto kong magustuhan ako,
at kapag may nabasa akong, alam mo na, sobrang sama.
Sobra akong nababahala. Siguro masyado akong sensitive.
Dito na tayo nagtatapos, at wag kalilimutan!
Siguraduhin n'yong pumunta kayo, para sa amin ng pamilya ko,
sa Lincoln-Mercury dealers n'yo at sabihin n'yo kung gusto n'yo.
Good night. Napakahusay ninyong audience.
Ano ang pinakamasaklap na sandali ng karera mo?
May nagsabi na noong nabalitaan mo raw na may nag-iikot,
sinusubukang ibenta ang show mo sa isang sponsor, kasama ka man o hindi.
Network ang nag-offer.
Request na mag-sponsor, kasama man o hindi si Ed Sullivan.
Kaya sobrang nakakalungkot 'yon.
Nang gabing 'yon, nang matulog ako, may note na iniwan si Betty sa unan,
ang nakalagay, "Manalo, matalo, o tabla man, mahal kita."
Sa paglipas ng mga taon, wala nang mga salita pang mas naglarawan
sa debosyon naming tatlo.
At alam na alam ko ang ibig niyang sabihin.
Mrs. Sullivan, mahirap ba siyang kasama pagkatapos ng problemadong araw sa studio?
Tingin ko, di naman siya sobrang hirap na kasama,
at alam ko na no'ng araw na nakalaro niya sa golf si Ben Hogan,
napakasaya niyang kasama.
Ayaw na ayaw ko sa negatibong kritisismo.
Mabilis akong sumabog.
Palakpakan natin si Nina Simone.
Papasok si Sylvia at sasabihing "I-type mo, ilagay mo sa sobre,
at kapag tapos ka na, punitin mo."
Gagawin ko ang lahat, maliban sa punitin 'yon.
Minsan, may sulat akong nagsimula sa
"Dear Ms. Van Home, Putang ina mo. Taos-puso, Ed Sullivan."
Sa TV, nagpakatotoo ako.
At 'yon lang ang bagay na nagligtas sa 'kin.
Kapag sinubukan kong pekein ang ngiti ko,
isinuka na siguro ako ng publiko.
Naaalala kong may mga taga-Lincoln Mercury na natatakot na papuntahin ako sa South,
dahil nagtampok kami ng mahuhusay na nagkataong mga Black
at nag-aalala sila sa magiging reaksiyon ng mga Lincoln-Mercury dealer.
May natanggap tayong ilang napakagandang balita ngayon.
Ayon sa mga Lincoln dealer sa bansa, ang nabentang 1957 na mga Lincoln
ay higit na kaysa sa nakaraang taon.
At tandaan ninyo, nakaraang taon ang pinakamalaking taon ng Lincoln.
Ngayon, nakakatawa na lang.
Napatunayan naming kalokohan 'yon.
Pagod na 'kong makipagkamay sa mga dealer ng Lincoln-Mercury,
pumirma ng mga autograph,
magbihis at magsabi ng mga slogan na mapapasuka ka.
Wala akong pakialam kung ano'ng pakiramdam nila!
Pupunta sila sa show, at kung gusto mong lumabas, sige lang.
Tingin ko, importanteng mapanatili ng show ang iisang point of view,
point of view ko.
NAGTATALO
PAGWAWALA NI SULLIVAN
NAG-AWAY SA TV
MAHAL NA KABAYARAN NG TV: LINCOLN, BIBITAWAN NA ANG ED SULLIVAN SHOW
Kung paano nalampasan ni Mr. Sullivan ang anumang reaksiyon sa ginagawa niya
ay patunay kung gaano siya kalakas.
Hindi siya pwedeng panghimasukan. Masyado siyang malakas.
-…at gagawin sa abot ng iyong makakaya… -…at gagawin sa abot ng aking makakaya…
…pangalagaan, protektahan, at ipagtatanggol
ang Konstitusyon ng Estados Unidos.
…pangalagaan, protektahan…
Sa kauna-unahang pagkakataon,
dinaluhan namin ng misis ko ang inagurasyon,
at napakalaki nitong pribilehiyo para sa isang Amerikano.
Lahat kami sa show business ay nagtitiwalang si Pangulong Kennedy
ay patuloy na gagamitin ang mga tao sa show business
bilang bukal ng creative thinking,
at mga kinatawan ng kabutihang-loob sa bansa at mundo.
Talagang nagamit mo ang show mo
paminsan-minsan bilang instrumento ng patriyotismo.
Para pagnilayan ang mga bagay na tingin mo ay dapat ipagmalaki.
Kailangan, e, para sa bansa.
Masaya akong nanalo si Jack Kennedy.
Panahon nang kabataang kalalakihan naman ang umako sa responsibilidad
at magdesisyon sa mga bagay
na madalas kapalpakan ng mga mas nakatatanda sa kanila.
Magandang gabi sa inyong lahat.
Sa maraming bahagi ng bansa,
maraming pagkakamali ang naidudulot sa mga mamamayang Itim
at walang mga remedyo ang batas.
Umiiral ang mga problema sa segregation at diskriminasyon
sa bawat lungsod, sa bawat state of the union,
na siyang nagdudulot sa maraming lungsod ng lumulubhang sama ng loob.
Nalalapit na ang matinding pagbabago, at ang tungkulin at obligasyon natin,
ay isagawa ang rebolusyon, ang pagbabagong iyon,
nang payapa at konstruktibo para sa lahat.
Kaya naman hinihiling ko sa Kongreso na gumawa ng batas
na magbibigay ng karapatan sa lahat
na mapagsilbihan sa mga pasilidad na bukas sa publiko,
pati ang pinaigting na proteksiyon sa karapatan sa pagboto.
Ngunit hindi kakayanin ng batas ang problemang ito nang mag-isa.
Kailangan itong malutas sa tahanan ng bawat Amerikano,
sa bawat komunidad ng ating bansa.
Para mabigyang-katwiran ang telebisyon,
kailangang hindi lamang ito mga pag-awit, pagsayaw, at pagpapatawa.
Umaasa ako na ang mga tao sa show business
ay magagawang pangatawanan ang mga obligasyon nila bilang mamamayan.
Naging napakaganda ng samahan namin ni Ed.
-Harry! -Hi, Ed.
Kumusta? Nakakagulat, akala ko, mahahanap kita sa location.
-Dito na 'yon. -Ano?
-Dito. Itong buong bayan. -Binigay sa 'yo ni Mayor Kelly?
Lahat 'to.
Binigyan niya 'ko ng pagkakataon na makausap siya
tungkol sa mga bagay na itinuturing na rebellious.
Ayos.
May humanist side siya.
Sa samahan namin, 'yon ang pinanghawakan ko.
Patuloy kayong ie-entertain ni Harry Belafonte
kasama si Miriam Makeba at iba pang mga kamiyembro nila.
May mga hindi natuwa na binigyan niya kami ng plataporma
dahil sa politika ko.
Ano'ng ginagawa ko kasama si Miriam Makeba?
Heto siya, kumanta sa Indigenous na lengguwahe,
na hindi gusto ng mga Amerikano.
Pero nanindigan si Ed, subukan at tingnan lang natin.
Tagabigay siya ng oportunidad, lalo na sa mga Black na artist.
Nagbigay siya ng mga oportunidad at hinayaan ang mga artist sa show niya
na mag-express at makita.
Magsitayuan tayo para kay Mahalia Jackson, pwede?
Hello, ito si Ed Sullivan.
Ngayong araw, nandito tayo para siyasatin ang puso't diwa natin
at iwaksi ang di-likas na poot at takot natin sa ating kapwa.
Ang laban para sa kalayaan ay laban para sa mithiin ng kapatiran.
Ang panatismo at intolerance, racial o religious hate at diskriminasyon,
ay mga espiritwal na kataksilan.
Kung saan walang mga legal na remedyo,
idinadaan ang pagtutuwid sa mga lansangan at protesta.
Mahirap man ako, pero tao rin ako!
Nananawagan kaming makibahagi kayo sa aming krusada para sa kapatiran.
Ang kapatiran ay nangangahulugang nagkakaisang Amerika,
at nagkakaisang Amerika na siguro ang nag-iisang pag-asa
ng watak-watak nating mundo.
-Ako… -Ako…
-…ay Black! -…ay Black!
-Maganda! -Maganda!
-Taas-noo! -Taas-noo!
-Ako… -Ako…
-…ay tao rin! -…ay tao rin!
"Naniniwala kaming maliwanag ang mga ito, na pantay-pantay ang mga tao."
Mr. Belafonte, nabalitaan naming lahat na sinabi ni Mr. King na ito na yata
ang pinakamagandang araw para sa kalayaan sa modernong kasaysayan ng Amerika.
Ang maparito sa Washington ngayon
ay akumulasyon para sa 'kin ng ilang henerasyon
ng mga Black American na sinusubukang umapela sa konsensiya
ng white supremacy.
At kaya sobra akong nahihirapan ay dahil talagang naniniwala ako
sa potensiyal ng bansang 'to.
Magandang hapon, ladies and gentlemen. Paumanhin kung hinihingal ako,
pero mga 10 o 15 minuto na ang nakalilipas,
isang trahedya ang nangyari sa Dallas.
Hayaan n'yong basahin ko.
Ito si Walter Cronkite sa aming newsroom, at…
nagkaroon ng pagtatangka sa buhay ng Pangulong Kennedy.
Maraming balita ngayong pumapasok
hinggil sa aktuwal na kondisyon ng pangulo.
Ang isa ay patay na siya. Hindi pa ito makumpirma.
…maghihintay pa umano tayo ng mas opisyal na…
Isa 'yon sa mga pinakamalaking gumimbal sa 'kin.
Kahit kailan, di ko naisip na sa 20th century,
may magagawang pumatay sa presidente ng United States.
Alam mo 'yon, imposible 'yon.
Kaya oo, napakasakit no'n.
Pwede nating itanong at isipin, saan tayo patutungo mula rito?
Sa inyong pinaghihinaan ng loob
dahil sa pagpatay kay JFK,
tanda ng pagiging tao ang mabahala sa isang krisis.
Ngunit ang kawalan ng pag-asa ay nagmumula lamang
sa kalokohang bangungot
na wala nang hinaharap.
Panahon ito na puno ng pag-asa.
Kung talagang relihiyoso tayo, hinding-hindi tayo mawawalan ng pag-asa.
Ginhawa ang bungad ng 1964.
Ginhawang nagtapos na ang taon kung kailan pinatay ang pangulo,
at posible nang magsimula ulit.
Para sa karamihan sa atin, wala lamang ang 1964.
Ngunit may ugong na tila laging nananatili sa atin.
Nariyan lang sa mga lansangan ng siyudad tuwing umaga
at palutang-lutang sa mga bintana tuwing gabi,
hanggang sa tila balot na nito ang ere.
Batid ng karamihan sa mga Amerikano ang melodiya na hindi mawala-wala…
sa Pebrero,
nang dumaan ito sa ating mga border sa Kennedy International Airport.
Kahapon at ngayong araw, napuno ang teatro natin
ng mga peryodista at mga photographer,
at sasang-ayon tayo na ngayon lang nasaksihan ng city
ang siglang hatid ng mga binata na ito mula Liverpool.
Ladies and gentlemen, The Beatles!
BEATLES, PINANOOD NG 75% NA TV AUDIENCE SA NEW YORK
BEATLES, NAGPASOK SA SULLIVAN SA TOP RATING SPOT
Matagal bago nakabalik ang bansa sa sabihin na nating sense of normalcy.
Matagal na panahon.
Walang memorial oration o eulogy
ang sasapat para magbigay-pugay sa alaala ni Pangulong Kennedy
kaysa sa pinakamaagang pagpasa sa civil rights bill
na matagal niyang inilaban.
Alam mo, tinitingnan ko 'yong mga bagay na nangyari racially
at socially, 'yong pagkakapasa ng maraming batas,
ng pagkakapantay-pantay, at mga ginawa para sa desegration,
at napakaraming laban sa korte, at napakaraming sapilitang pagpapaalis
para mangyari ang tinatamasa natin ngayon.
Tapos isipin mo 'yong nangyari sa mga tao
na gumawa din no'n sa iba't ibang dako ng mundo,
kung paano nila idinaan sa musika.
Musika ang isa sa pinakamatitinding lunas sa buhay.
Musika ang nagpapakalma.
Ang international na wika.
Barrier breaker.
At 'yong musical power na mapapasa'min, alam mo 'yon,
isa 'yon sa mga imposibleng pangarap ko no'ng bata ako na nagkatotoo.
Ipapakilala namin ang presidente ng Motown Record Corporation,
Mr. Berry Gordy. Hello, Berry.
Sinimulan namin ang Motown dahil si Berry ang nagpo-produce ng records namin,
nagbibigay sa ibang mga kompanya, pero… walang nagbabayad sa 'min.
Pipitsugin lang kami at mahirap 'yon. Talagang laging mahirap.
Kahit pa no'ng naging Motown na kami.
Detroit, no'ng nagsisimula pa lang kami,
may mga lugar gaya ng Grosse Pointe at Bloomfield Hills at Dearborn,
mga lugar na gano'n, kung saan kung Black ka,
wala ka dapat sa lugar na 'yon, period.
Kasi Black ka.
Kung mahuli ka ng mga pulis, siguraduhin mong may amo ka sa lugar
at kailangan may dala kang papel na nagsasabing trabahante ka.
Sa mga unang album cover ko,
di ako gumamit ng Black na mukha.
Dahil ayokong husgahan ng mga tao 'yong unang makikita nila.
Nakatanggap kami ng mga sulat mula sa mga batang puti.
"Pare, binili namin 'yong music mo.
"Gustong-gusto namin ang music mo.
"Pero di alam ng magulang namin.
"Dahil pag nalaman nila, baka palayasin nila kami."
Para sa Motown, The Ed Sullivan Show para sa amin ang ultimate.
Napakaganda ng performance n'yo.
Kung sikat na performance, kukunin ni Ed Sullivan. Alam mo 'yon?
American culture 'yon.
At ang mapasama ang Motown doon
ang pinakapangarap ko.
Nandito sa stage ang isang…
mahusay na 13-year-old singing star ng Detroit,
Stevie Wonder.
Batang Stevie Wonder…
Thirteen years old, nagpe-perform ng "Fingertips".
Sobrang manghang-mangha ako
dahil bulag na batang Black ito sa national TV.
Unang major television break.
Salubungin na natin siya.
Salamat, Mr. Sullivan!
Gusto kong pumalakpak kayo,
ipadyak ang mga paa, lumundag, gawin ang gusto ninyo.
Nando'n siya, tumutugtog ng harmonica at tumutugtog nang live para sa Amerika
habang may white studio audience, pumapalakpak kasabay niya. Wow!
Batang Wonder. Kahanga-hanga.
-Sige na! Kumanta tayong lahat, "Yeah!" -Yeah!
-Sing "Yeah!" -Yeah!
-Yeah!
Oh yeah
Sinuportahan ng mga tao ang mga posibilidad.
Sa Ed Sullivan Show, nando'n ang mga posibilidad.
Kaya sobrang espesyal no'ng magustuhan niya kami.
Tingin ko, dahil umeere ka sa publiko,
ang magagawa mo kahit papaano, o ng TV, para ibalik ang pribilehiyo
ay subukan na paglapitin ang mga tao.
Inihahandog ng CBS ang programang ito in color!
At heto na… si Ed Sullivan!
Napakalaki ng respeto na ibinigay ni Ed sa mga Motown artist,
pero may kung anong espesyal sa pagitan nila ng The Supremes.
Bago ang music ng The Supremes at Motown,
race music ang tawag sa Black music. Hindi 'yon pinapatugtog sa radyo.
Alam kong nakikinig kayo sa Amerika at Canada. Mabuti naman.
At ginawa namin itong okay.
Ginawang okay ng Motown na makinig sa music namin.
Salubungin natin ang The Supremes.
Para sa 'kin, 'yong mapanood siya sa unang pagkakataon,
bongga at napakaganda. Sobrang life-changing no'n.
Gustong-gusto ni Ed ang Motown. Pati The Supremes at The Temptations.
Heto na sila!
Idolo namin sila noon.
Di lang pamilya namin.
Buong lugar namin ang hihinto at manonood.
Magpapa-south kami, at no'ng unang punta namin do'n,
sa gitna 'yong stage, dito ang puti, dito ang mga Black,
at di sila nagtitinginan.
Mga isang taon o mahigit, pagpunta namin, may mga puti nang Black ang siyota.
Black na mga lalaki at puting girlfriend, nagsasayawan at nagkakantahan.
Nagkakasiyahan. Habang tumutugtog 'yon.
Napanood ang mga artist ko sa milyon-milyong tahanan sa Amerika,
kasama ng pinakamagagaling na white pop stars noon.
Pakiramdam ko na exciting na dekada ito
sa kasaysayan ng American music.
Ano 'yong soul?
Well, mahirap ipaliwanag ang soul.
Tingin ko, kanya-kanya ng ginagawa ang lahat.
Tingin ko, 22 years mo nang ginagawa ang gusto mo sa show na 'to,
sa sikat na sikat na show na 'to, Ed.
At tingin ko, matindi ang soul sa kalooban mo.
-Salamat. -Oo.
-Buong mundo ang nanood kay Ed Sullivan. -Oo.
At 'yong makapunta kami sa show na 'yon, alam naming di dapat palampasin 'yon.
Kalalabas lang namin ng unang recording namin noon,
at kailangan mo ng isang bigating show para sumikat 'yon,
kaya nag-rehearse kami nang nag-rehearse.
THE JACKSON FIVE SA ED SULLIVAN SHOW
Dati na 'kong fanatic ng perfection. Kailangan kong ma-perfect.
At gusto ko na walang pinagkaiba 'yong kanta sa record.
Ngayon, heto na ang limang magkakapatid mula sa Gary, Indiana,
na edad sampu hanggang 18.
At kabadong-kabado ako dahil sinabi ko,
"Break na natin 'to. Kailangang galingan."
-Ramdam mo 'yong kaba sa tiyan mo. -Parang may paruparo.
At nasa sa amin na kung ano'ng gagawin namin sa oportunidad.
Sensational silang grupo. Heto na ang The Jackson 5.
Doon na kami sumikat.
Nang gabing 'yon, minahal ng bawat bata sa Amerika ang The Jackson 5.
Lunes ng umaga, bumabaha na ng tawag
mula sa mga club na naghihintay na ma-book sila.
Itinuring na true phenomenon si Michael Jackson at mga kapatid niya.
Halikayo rito.
Binabati ko kayo.
Sa July 7, magsa-summer tour ang limang magkakapatid na 'to
nang isang gabi sa Madison Square Garden,
at babasagin n'yo ang bawat record sa bansa.
-Masaya akong makasama kayo. Salamat. -Salamat po.
Ginawa ng show ang gusto kong maidulot ng music namin,
maging para sa lahat ng tao.
Binasag no'n 'yong mga harang.
Pinagbuklod ang mga tao.
-Hanggang kailan ka pa sa show? -Hindi ko alam.
Pinag-uusapan lang natin noong isang araw. Alam mo 'yon, bahagi na 'to ng buhay natin
pati na ng buhay ko, napakalaking… bahagi ng buhay ko.
At masayang-masaya akong gawin 'to, at gusto ko ang mga tao sa show business.
Gusto ko kapag kasama ko sila. Sobrang nakakatuwa sila.
Alam mo, habang kinakanta mo 'yon nang sobrang ganda, iniisip ko,
at baka nga iniisip din ng lahat.
Ang kailangan ng mundo ngayon, tingin ko, ay ang camaraderie ng show business.
-Sang-ayon ako. -Di ba?
Bagay na matagal na nating alam sa show business.
-Taglay 'to ng show business. -Oo.
At kung magagawa lang din ng mundo, napakaganda siguro no'n.
-Palakpakan natin… -Salamat.
Pwede mong tingnan ang pagbabago ng US
sa lente ng kontribusyon ni Dr. King,
'yong malawakang Black rebellion, Civil Rights movement.
Pero hinding-hindi kakayanin ng movement na 'yon nang mag-isa,
sa tindi pa lang ng naging epekto nito,
kung wala ang mga puwersang di mo agad mahahalata.
Ang puwersang 'yon ay sandaling tulad ni Ed Sullivan.
Ibig bang sabihin, itutuloy ni Ed Sullivan ang show hangga't kaya pa niya?
'Yan ang gusto ko.
Kung papayag ang sponsors at mga network, ewan ko.
Di ko alam kung ano'ng gagawin ko kung wala akong aabangang show.
Walang nang iba pa sa buhay mo na pupuno sa puwang?
Wala. Wala na.
Di ko alam ang gagawin ko kung wala 'yon.
-Malili… -Maliligaw ako.
Nang unang bumaba ang ratings namin,
sabi ko sa sarili ko, "Baka dahil lang sa panahon."
Nang bumagsak kami nang mga 37,
alam ko nang hindi panahon.
Libo-libong payapang nagpoprotesta ang nagmartsa sa Pentagon.
Nangangako ako ng aksiyon.
Ang unang adult space adventure ay lilipad na sa Huwebes.
Tinatangay ng hangin
Napakabilis lumipas ng oras
na halos wala ka nang pagkakataon na habulin ang hininga mo.
Bago ka umalis, alam mo, Eddie…
-"Mag…" -Mag-kiss ka at mag-good night!
-Ba-bye! -Ba-bye, Eddie!
Ang pambihira naming show
ang patunay na nangyayari pa rin ang mga himala.
Ladies and gentlemen, palakpakan natin sila.
Para lang akong ordinaryong tao
na nagkataong may nakilalang sikat
at nagpapa-party sa mga kaibigan niya, sinasabing "Tingnan mo 'yong naisama ko!"
Sa mahabang panahon, dumalo ang lahat sa mga party na 'yon.
-Heto na. -Pearl, umakyat ka!
Naging matagumpay ang ginawa ko.
Matapang kong inilaban ang paniniwala ko.
At hinding-hindi ako magrereklamo.
Maraming salamat, ladies and gentlemen!
Good night!
SA LOOB NG 23 TAON, PINILI NI ED SULLIVAN ANG BAWAT ENTERTAINER NA LUMABAS
SA KANYANG SUNDAY NIGHT SHOW,
MAHIGIT 10,000 ENTERTAINER SA 1,100 EPISODE.
NOONG 1971, HUMINTO NA SA PAG-ERE ANG THE ED SULLIVAN SHOW.
PAGLIPAS NG TATLONG TAON, PUMANAW SI ED.
TAMPOK ANG MGA PAGTATANGHAL NINA