Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
A teraz na żywo z teatru Eda Sullivana w Nowym Jorku…
Zwyciężczynią American Idol została…
Ty dostaniesz auto!
A teraz człowiek, który dla wielu ludzi uosabia telewizję.
GDY POWSTAWAŁA TELEWIZJA
I DOPIERO USTALANO REGUŁY
Gdyby Ed Sullivan nie istniał, trzeba by go wymyślić.
JEDEN CZŁOWIEK ŚMIAŁ JE ZŁAMAĆ
Dziękuję, panie i panowie. Obyście się dobrze bawili.
Przywitacie go?
Pan Ed Sullivan.
Ed Sullivan!
To Ed Sullivan!
Gdyby jedna osoba miała reprezentować całą branżę, byłby to Ed Sullivan.
Nikt przed nim nie wytykał tak palcem.
Człowiek, który wytykał największe gwiazdy.
Ed Sullivan to jeden z najsłynniejszych programów telewizyjnych.
Panie i panowie, Elvis Presley!
Ile miałeś lat, gdy pierwszy raz zobaczyłeś ten teatr?
Miałem siedem lat. Byłem pod wrażeniem.
Panie i panowie, Beatlesi!
Beatlesi u Sullivana.
Ludzie pamiętają, gdzie byli, co się działo,
gdzie siedzieli, co wtedy robili.
Co ty wtedy myślałeś?
Mamy teraz kogoś jak Sullivan?
Oglądałem go jako dziecko.
Zawsze wspominałam jego program.
Program Eda Sullivana był rewolucyjny.
Tak jest!
NIEDZIELNA UCZTA MUZYCZNA
Telewizja pojawiła się po radiu
i odziedziczyła jego najgorsze cechy.
W NIEKTÓRYCH FRAGMENTACH FILMU USŁYSZYCIE ODTWORZONY GŁOS EDA SULLIVANA.
TREŚĆ POCHODZI Z TYSIĘCY FELIETONÓW, ARTYKUŁÓW I LISTÓW, KTÓRE NAPISAŁ.
W tamtych czasach, gdy Sullivan zaczynał,
telewizja była…
To było coś zupełnie innego.
SMOKEY ROBINSON LEGENDA MOTOWN
Ekrany były takie.
Kolejny uczestnik. Proszę podejść.
Rzadko widywało się czarnych artystów w telewizji.
Telewizja miała pozostać śnieżnobiała.
Widzieliśmy głównie postaci takie jak Amos i Andy.
BERRY GORDY ZAŁOŻYCIEL MOTOWN RECORDS
Komediowe postaci grane przez ucharakteryzowanych białych.
Co ty wyprawiasz, Amos?
Mam utrzymać połączenie.
Ale u Eda było zupełnie inaczej.
Nasz program rozpocznie pan Jackie Wilson. Posłuchajmy!
Czy uważasz się za wpływowego człowieka?
Czy uważasz, że masz wpływ
na postawy Amerykanów?
Mam poczucie, że jestem pomocny.
Tak jak felieton w gazecie
ma wpływ na ludzi.
Dzięki telewizji można robić pewne rzeczy.
Jeśli chodzi o kwestię czarnych,
byliśmy pierwszym programem z czarnymi artystami.
Panie i panowie, program rozpoczną nasi przyjaciele.
Różnorodny dobór artystów i gości, których zapraszał Ed Sullivan,
był bardzo…
wymagający, to było zupełnie inne doświadczenie.
A teraz Louis „Satchmo” Armstrong!
To, jak obstawał przy tym,
kto pojawi się w programie, było bardzo odważne.
Trio Willa Mastina z Sammym Davisem Juniorem.
Regularnie oglądałem Eda Sullivana.
Każdy odcinek to było wydarzenie.
„Co robimy w niedzielny wieczór?”
„Cała moja rodzina będzie oglądać Eda Sullivana”.
W mojej okolicy to było święto.
Masz dziesięć lat, mama dostaje zasiłek i oglądasz Eda Sullivana.
W czasach, gdy w telewizji nie było czarnych ludzi.
Kiedy po raz pierwszy widzisz kogoś takiego jak ty,
widzisz symbol tego, co jest możliwe, symbol nadziei.
- Może pan potrzymać? - Z przyjemnością.
Zawsze podejrzewano, że na południu wyłączą odbiorniki,
jeśli w ich salonach zacznie śpiewać czarna artystka.
Dwa, cztery, sześć, osiem. Integracji mówię nie.
Ludzie na południu byli bardzo wrogo nastawieni do czarnych.
Uważano, że mogą zostać zmuszeni do wyrażenia swojego sprzeciwu.
Ale w zaciszu własnego domu ludzie robią, co chcą.
Kraj był wtedy podzielony.
TYLKO DLA BIAŁYCH
MONTGOMERY, ALABAMA 5 GRUDNIA 1955
Wracałam do domu autobusem, ale kiedy zajęłam miejsce,
kierowca zażądał, żebym ustąpiła białemu mężczyźnie.
Poczułam, że nie traktuje mnie jak człowieka.
I odmówiłam.
Kwestia rasy była oczywista. Wszystko było na wierzchu.
Wszyscy wiedzieli, co kto myśli.
A potem pojawił się Ed Sullivan. Wydawał się nieustraszony.
Nie obchodziło go, co myśleli inni.
NIEDZIELA 22 LISTOPADA 1955
Panie i panowie, jak wszyscy wiedzą,
kiedy w muzyce pojawiają się popularne nowe trendy,
jako pierwsi dowiadują się o tym mieszkańcy Harlemu.
Byłem tam niedawno.
Widziałem tłumy na ulicach wokół teatru Apollo Franka Schiffmana.
Wszyscy chcieli zobaczyć Rhytm & Blues Doktora Jive’a.
Oto Doktor Jive. Poznajcie młodego DJ-a ze stacji WWRL.
Dziękuję.
Dziękuję, panie i panowie. Jest tu z nami wiele wspaniałych gwiazd.
Na początek piosenkarz śpiewający folk i bluesa,
Bo Diddley.
Pamiętam z dzieciństwa taki riff…
To był Bo Diddley. On to wymyślił.
Jest pomieszany z afrykańską pieśnią religijną.
Zadzwoniłem do reszty chłopaków. Jerome’a i pozostałych z marakasami.
Za kulisami ktoś zabronił nam tańczyć.
Powiedziałem: „Za dużo wiem. Nie zamkniesz mnie.
Możesz mnie spowolnić, ale nie zamknąć”.
Stacja mówiła,
że nie możemy robić tego czy owego, na południu tego nie zaakceptują.
Ale Ed testował granice jak tylko mógł.
Od naszego ostatniego występu tutaj wielu ludzi pytało nas,
co było początkiem, kiedy dostaliśmy szansę.
To jest scena, od której się zaczęło. Opowiemy wam.
Możemy wrócić do początku, do wczesnych lat Eda Sullivana?
Jak na dzieciaka z małego miasteczka miałem niesamowite życie.
Nie jestem wyjątkowy. Mam tylko wyjątkowe szczęście.
Toni, dla tych, którzy nie wiedzą, ile masz lat?
Mam 11 lat.
- Jesteś z Kalifornii? - Tak.
Śniło ci się, że dostałaś wszystkie słodycze ze sklepu?
Tak.
To chyba ze szczęścia zaczniesz śpiewać.
Co nam zaśpiewasz?
- Swing Low, Sweet Chariot. - Posłuchacie Swing Low, Sweet Chariot?
Tam jest mikrofon.
HARLEM, NOWY JORK 28 WRZEŚNIA 1901
Urodziłem się w Harlemie. Wtedy mieszkali tam Irlandczycy i żydzi.
Miałem brata bliźniaka,
ale Dan zmarł, gdy miał tylko dwa latka.
Nasza rodzina była biedna,
ale mieliśmy swoją dumę i nie polegaliśmy na nikim.
Odkąd tylko pamiętam,
zawsze chciałem pisać.
Ciekawe jest to,
że Ed zaczynał jako felietonista.
A raczej jako dziennikarz.
W końcu dostał regularną kolumnę.
Pracowałem jako redaktor sportowy.
Dziennikarze sportowi są bardzo krytyczni, bardzo spostrzegawczy.
Są w stanie ocenić, jak zareaguje dany baseballista.
- Miłość do sportu ci została. - Tak.
Kiedy graliśmy w baseball w liceum w Port Chester
w lidze byli czarni.
Niektórzy goście mówili, że nie będą grać przeciwko czarnym.
Zawsze czułem do nich głęboką urazę, bo Irlandczycy przez to przeszli,
gdy tu przybyli.
Mieli być leniwymi, niezbyt inteligentnymi pijakami.
Moi rodzice wiedzieli, że tak nie jest.
Byli bardzo…
Nie byli otwarci. Mieli zdrowy rozsądek.
To, że nie układam się z ludźmi, którymi gardzę,
przejąłem od swojego taty.
Nauczył mnie szanować prawa słabszych.
Był najbardziej odważnym człowiekiem, jakiego znałem.
Kiedy Ed pisał o ludziach innych ras, był bardzo otwarty.
Myślę, że to łagodziło emocje,
polityczne emocje tego kraju.
Zawsze byłem świadomy tego,
że musiało mu to przynieść sporo kłopotów,
bo Ameryka i reszta świata były bardzo zacietrzewione
w kwestiach rasowych.
Panie i panowie, oto młoda gwiazda z Augusty w Georgii,
James Brown, powitajmy go!
BRONX, NOWY JORK 17 PAŹDZIERNIKA 1929
Biegnie z piłką 87 metrów, żeby zapunktować.
Byłem redaktorem sportowym New York Evening Graphic.
Uniwersytet NYU miał grać przeciwko Uniwersytetowi Georgii.
Grali w Nowym Jorku.
Byłem zdegustowany decyzją NYU,
żeby wykluczyć czarnego zawodnika z gry na cały mecz.
CZARNY NAPASTNIK NIE ZAGRA
Uznałem, że ta sprawa jest na tyle ważna, żeby omówić ją publicznie.
Co za haniebny stan rzeczy.
Myers naraża się dla uczelni, która posyła go na ławkę rezerwowych,
bo Uniwersytet Georgii postawił na swoim.
Jeśli Uniwersytet Nowego Jorku pozwoli wyznaczyć linię Masona-Dixona
przez środek swojego boiska,
to na zawsze powinien wycofać się z rozgrywek.
Wiem, że wiele razy miałem szczęście.
Weźmy na przykład niemal niewiarygodny łut szczęścia,
który sprawił, że ja, dziennikarz, zostałem showmanem.
Gazeta kazała mi pisać o Broadwayu,
choć nie miałem pojęcia o teatrze.
Halo? Mam z nimi porozmawiać?
Nie chciałem o tym pisać, ale miałem do wyboru to albo zwolnienie.
Witam. Mogę się przedstawić? Ed Sullivan. Piszę o Broadwayu.
Piszę o nim, ale nie jestem aktorem.
Przekonacie się.
Przedstawiam wam mojego przyjaciela.
To felietonista The Daily News, który przybliża Broadway
wszystkim mieszkańcom kraju poprzez swoje teksty.
Oto pan Broadway, Ed Sullivan z The Daily News!
Panie i panowie, The News przedstawia drugi doroczny Bal Żniw.
BAL ŻNIW 30 LIPCA 1936
Zacznijcie grać, Dicku Himberze!
Jeszcze raz?
Rozpoczniemy program od występu Ike & Tina Turner Revue.
Są wspaniali. Przywitajmy ich.
Bal Żniw był ważnym wydarzeniem dla nowojorskiej sceny wodewilowej.
Wybierałem, kto wystąpi i byłem konferansjerem
balu charytatywnego w Madison Square Garden.
Zaczynałem czuć się pewniej na scenie i coraz lepiej oceniałem artystów.
Para numer dziewięć wygrywa zawody.
Wyróżnienie przyznaje im mistrz ceremonii Ed Sullivan.
To wszystko prowadziło do przełomowego dnia,
do 3 września 1947 roku.
Dwunasty rok z rzędu byłem mistrzem ceremonii.
Telewizja była czymś nowym.
Nie wiedziałem,
że CBS postanowiło w ostatniej chwili nadawać z balu.
To Bal Żniw na Broadwayu.
Nie wiedziałem też, że szefostwo CBS szuka wyluzowanego gościa,
który poprowadzi niedzielny program rozrywkowy.
Ale w wyniku tej transmisji CBS uznało, że się do tego nadaję.
NIEDZIELA 20 CZERWCA 1948
Witajcie, panie i panowie!
Emerson Radio & Television przedstawia
Toast of the Town i jego gospodarza, Eda Sullivana!
Dobry wieczór…
Panie i panowie, jak wiecie,
w tym odcinku Toast of the Town…
Kiedy pierwszy raz prowadziłem Toast of the Town,
eksperci powiedzieli nam, żebyśmy patrzyli w obiektyw kamery.
Aktorzy nie mieli z tym problemu,
ale gdy ja patrzyłem tym potworom w oczy,
strasznie zesztywniałem.
Panie i panowie, widzimy się za tydzień
o tej samej porze.
Emerson wyprodukuje kolejny odcinek pełen gwiazd…
Krytycy telewizyjni namawiali CBS, żeby się mnie pozbyli.
„Dlaczego Ed Sullivan jest w telewizji?”
„Eda porównywano do Indianina sprzedającego cygara
i kamiennego posągu z Wyspy Wielkanocnej.
Uśmiecha się jak ktoś, kto właśnie ugryzł cytrynę”.
To marynarka, którą Ed nosił podczas swojego debiutu.
A tu jest pręt, który go podtrzymywał.
Nie mieli dla mnie litości.
Dajcie mi spokój.
Kiedy zobaczyłem program, nie mogłem ich winić.
Obwołano mnie „Kamienną Twarzą 1949 roku”.
Tak się nade mną znęcali,
że moja córka Betty przestała czytać gazety.
Krążyła historia, że mam w głowie stalową płytkę.
Otrzymałem setki listów, w których gratulowano mi odwagi,
bo nie poddawałem się mimo tej kontuzji.
Kto może to przetrwać?
Ktoś obdarzony wyobraźnią, jak sądzę? Wytrzymałością?
Właśnie tak. Myślę, że telewidzowie,
wszyscy ci ludzie, zaakceptowali mnie takiego, jaki jestem.
Wiedzą, że nie jestem artystą, ale dokładamy starań,
żeby ściągać wybitnych artystów.
Witamy w programie…
Nigdy nie uważałem się za atrakcję.
Zapraszałem gości, którzy mieli być atrakcją.
Tuż przed wojną brakowało pracy dla artystów z Harlemu.
Ucierpieli, kiedy wodewil stracił na popularności.
Dzień w dzień, wieczór w wieczór,
chodziliśmy do teatrów i do klubów na występy.
Nie było drugiej takiej pary roztańczonych stóp
jak te należące do Billa „Bojanglesa” Robinsona.
Nazywam się William Robinson, a on był Billem Robinsonem,
wiedziałem o nim już kiedy miałem trzy latka.
Kręcił filmy z Shirley Temple. To był gość.
Bojangles. Nagrali o nim piosenkę.
To był przebój Sammy’ego Davisa.
Ja jestem w Hollywood, a ty wciąż w Harlemie.
Był czarnym aktorem w filmach, ale nie gadał stereotypowo.
Nie dostawał tych typowych ról.
Po prostu tańczył.
Przyjaźniliśmy się przez 20 lat.
Jako pierwszy zgodził się wystąpić u mnie na otwarcie programu,
czym pociągnął za sobą wiele gwiazd wodewilu.
…król Hi-De-Ho, Cab Calloway!
Panie i panowie, Cab Calloway!
Myślę, że wodewil był tak ważny w programie Eda Sullivana,
bo to było jego towarzystwo.
Pearl Bailey.
Spośród wszystkich artystów scenicznych ludzie z wodewilu są najciekawsi.
Tamte programy rozrywkowe były eklektyczne. Byli komicy.
Były zespoły. Albo chórki.
Był niejaki Peg Leg Bates. Stepował.
Ed Sullivan jest dziadkiem
wszystkich programów telewizyjnych z występami na żywo.
Był pierwszą grubą rybą branży.
Gwiazdy wodewilu miały znowu pracę.
Telewizja była dla nich idealnym medium.
W moim programie udowodnili to Cab Calloway, Ella Fitzgerald,
Louis Armstrong, Hazel Scott, Ink Spots i Lena Horne.
Te występy zawsze są wspaniałe, ale w telewizji są jeszcze lepsze.
Bo przed telewizorem każdy siedzi w pierwszym rzędzie.
Bis!
Nie zapłacono im wiele.
Ale kiedy potrzebowałem pomocy, czarne gwiazdy okazały mi lojalność.
Wiem, że bez nich
mój początek w telewizji byłby koszmarny.
Ed Sullivan jest ciekawy ludzi, a ta ciekawość jest nienasycona.
Interesują go wszyscy.
Sullivanowie mieszkają w hotelu Delmonico, tu w Nowym Jorku, od dziesięciu lat.
Prawdę mówiąc,
odkąd 24 lata temu wzięli ślub, zawsze mieszkali w hotelach.
Kiedy mieszkasz w hotelu,
nie masz dużo miejsca na pamiątki.
To, co zachowujesz, ma szczególną wartość.
Mamy dużo zdjęć Betty, naszej jedynaczki.
Chyba masz tu gdzieś parę butów.
Tak. Tu je mam.
Dobrze, że mi o nich przypomniałeś, bo to buty wspaniałego artysty,
wspaniałego rodaka.
To były buty Billa „Bojanglesa” Robinsona.
Ostatnie, jakie nosił.
Zobacz, jakie lekkie podeszwy.
Bill mówił, że pomagają mu tańczyć.
Sądzę, i jestem pewien, że to prawda,
że gdyby Bill Robinson nie poświęcał się tak bardzo dla celów charytatywnych,
wciąż byłby z nami.
Nie zmarłby na zawał.
Ale Bill nie przestał aż do końca.
Kiedy organizowaliśmy jego pogrzeb, wydawało nam się,
że Bill, choć jak inni szczodrzy artyści zmarł bez grosza przy duszy,
zasługiwał na pożegnanie godne wybitnego Amerykanina.
HARLEM, NOWY JORK 28 LISTOPADA 1949
Wszystkim dzieciom w Harlemie odwołano popołudniowe lekcje.
Kiedy kondukt pogrzebowy ruszył z kościoła w Harlemie,
obserwowało go kilkadziesiąt tysięcy młodych czarnych ludzi.
Towarzyszyli mu przez całą drogę.
Zależało mu.
Chciał, żeby jego widzowie zrozumieli,
że wielu artystów powinno być szerzej znanych.
Panna Dionne Warwick.
Był gotów nas promować,
żebyśmy mogli robić to, czego chcieli od nas ludzie,
czyli dostarczać rozrywkę.
Dać im coś, czego nie mogli dostać nigdzie indziej.
A teraz fantastyczna Gladys Knight z zespołem Pips.
ATLANTA, GEORGIA 8 STYCZNIA 1952
Dzisiaj naszym szacownym gościem
jest pan Herman Talmadge, gubernator Georgii.
Wiem, że lokalne obyczaje i tradycja
są przeciwne mieszaniu ras, ale jak pan widzi przyszłość tej kwestii?
Zamierzamy za wszelką cenę utrzymać segregację.
TALMADGE MÓWI O TELEWIZYJNEJ ZNIEWADZE DLA POŁUDNIA
Sugerowano, że zapraszanie czarnych artystów jest nierozsądne.
Mówiono mi, że widzowie na południu będą urażeni.
Że wyłączą odbiorniki. Odpowiadałem, że w to nie wierzę.
Asa Carter z Alabamy zorganizował bojkot.
Uważamy, że to spisek,
który ma na celu degradację standardów moralnych rasy anglosaskiej
i zrównanie jej z czarnymi.
Dostajemy listy od ludzi z południa,
w których proszą, żebyśmy znowu ich zaprosili.
Podobał im się występ tego czy tamtego.
Podobało im się, bo występ był dobry.
Biali na południu chcą, żeby wszystko zostało, jak jest.
Wielu ludzi, którzy nie mają o tym pojęcia,
nie wie, jak daleko to sięga.
Powołaliśmy dwudziestoosobowy komitet,
który ma się pozbyć tej wulgarnej, zwierzęcej muzyki czarnuchów.
Wyobrażacie sobie swoje czyste, białe córki
w łapach włochatych, śmierdzących czarnuchów?
- Wyobrażacie to sobie? - Nie!
- Zamierzacie coś z tym zrobić? - Tak!
To był moment na wybuch irlandzkiego temperamentu.
Temperament mi wtedy nie pomógł.
Gubernator Talmadge deklaruje, że czarni artyści powinni mieć zakaz
występować z białymi artystami, co jest głupie i okrutne.
Nie będę kupował żadnych produktów od żadnego człowieka,
który przyczynia się do integracji, degradacji i skundlenia białej rasy.
Właśnie przyjechałem spoza miasta.
Telewizja w tym kraju opiera się na reklamie.
Musi oferować kupującym to, czego potrzebują.
„MOŻE JEGO SPONSORZY CHCĄ SPRZEDAWAĆ TYLKO CZARNYM”
Nie uwierzycie, czego nie mogłem robić.
Gdy był u mnie czarny artysta,
cenzorzy CBS ostrzegali, żebym zachowywał dystans.
Podobno jest tu dziś nasz wspaniały przyjaciel.
Joe Louis. Mistrz świata wagi ciężkiej.
Chodź tutaj.
Zabroniono mi podać mu dłoń.
Więcej ode mnie nie dostaniesz, mistrzu.
Miło cię widzieć, Joe.
Krytykowano mnie, gdy objąłem Ethel Waters.
- Dziękuję. - Dzięki.
Zawsze i wszędzie, a zwłaszcza teraz…
Miło cię znowu gościć.
…siła prostych słów ma ogromne znaczenie
w konflikcie ideologicznym.
Mówię do was jako amerykański Amerykanin.
FILM NIE BĄDŹ FRAJEREM MINISTERSTWO WOJNY USA, 1953
Czarni zabierają nam pracę!
Jeśli tak będzie dalej, co będzie z nami, prawdziwymi Amerykanami?
Komunistyczni agitatorzy udają przywódców ruchu praw obywatelskich,
licząc na zdobycie masowego poparcia dla swoich planów.
Wielu zostało nabranych, żeby stworzyć pozory masowego poparcia
dla spisku, którego prawdziwym celem jest powstanie sowieckiego kraju czarnych.
Humanitarne hasła o prawach i pokoju są tylko zasłoną dymną.
Jestem niemal pewna,
że to wszystko zapoczątkował ruch komunistyczny.
Myślę, że to komuniści to wszystko zaczęli.
Rasizm, który przenika amerykańskie życie wsiąknął głęboko
w serca i umysły wielu ludzi.
Miał też ogromny wpływ na moje życie.
Mam dzieci. Bardzo w nie wierzę.
Mój syn ma dziesięć lat.
Przygotuję go tak dobrze, jak tylko zdołam.
Żeby był wolny od prymitywnych, średniowiecznych idei
o fałszywym patriotyzmie, o granicach, o znaczeniu flag.
Ludzkość przerasta te prymitywne symbole.
Na widowni mamy Błękitne Anioły z amerykańskiej marynarki.
Panowie, wstańcie, proszę.
Zadzwonił do mnie agent i powiedział, że Ed Sullivan zaprosił mnie
do swojego programu.
Panie i panowie, w przyszłym tygodniu wystąpi tu Harry Belafonte.
Po raz pierwszy w telewizji.
Byłem wniebowzięty. To mogło mi zapewnić sukces.
W trakcie przygotowań dostałem telefon.
„CBS poinformowało nas, że nie wystąpisz.
Jesteś na czarnej liście”.
Był pan aktywny w ruchu praw obywatelskich, prawda?
Tak.
Może nam pan opowiedzieć…
W tej zbliżonej do makkartyzmu atmosferze nie pokazywano tych spośród nas,
którzy reprezentowali lewicowe poglądy.
Kiedy Sullivan o tym usłyszał, bardzo się zdenerwował.
Kiedy poszło o Harry’ego Belafonte, trochę pogrzebałem.
Dowiedziałem się, że jest katolikiem.
Zadzwoniłem do jego księdza.
Jako Amerykanin gardzę komunizmem.
Gardzę każdym „-izmem” sprzecznym z porządnym amerykanizmem.
Chciał porozmawiać ze mną osobiście, więc zaprosił mnie do swojego hotelu.
Powiedział: „Podobno nie możesz się u mnie pojawić,
bo jesteś bardzo przychylny wobec ideologii komunistycznej,
i że robisz bałagan,
który nie jest w interesie naszego kraju”.
A ja na to: „Panie Sullivan,
wszystko, co pan o mnie sugeruje,
jest prawdą.
Ale mam jedno pytanie.
Kiedy Irlandczycy walczyli z Brytyjczykami,
ich buntowniczość była uznawana za bohaterstwo
przez wszystkich Irlandczyków na świecie.
Niech mi pan wyjaśni, czym to się różni, kiedy my, kolorowi,
występujemy przeciw tej samej opresji.
Irlandzcy buntownicy, którzy to robili, byli bohaterami.
Czarni buntownicy, którzy to robią, są niepatriotyczni”.
Uważaliśmy, że to nie jest kwestia lojalności wobec kraju.
Chodziło o lojalność wobec ludzkości.
Nasze człowieczeństwo spotykało się z brutalnym traktowaniem.
Rozstaliśmy się, nie uzgodniwszy niczego.
Wróciłem do biura i godzinę później, może dwie,
zadzwonił mój agent i powiedział:
„Nie wiem, co powiedziałeś Edowi Sullivanowi, ale wystąpisz u niego”.
Panie i panowie, oto chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
NIEDZIELA 11 PAŹDZIERNIKA 1953
To jeden z największych artystów w kraju i na świecie.
Oto… Harry Belafonte! Powitajmy go brawami!
Kiedy pierwszy raz pokazałem Belafonte w telewizji,
dowiodłem, że na południu będą go oglądać w niedzielny wieczór.
Harry Belafonte może się bardzo przysłużyć amerykańskiej sprawie.
Nagle my, którzy byliśmy demonizowani,
umieszczani na czarnych listach i tak dalej…
Kiedy pokazano nas w obiektywie kamery,
w programie uważanym za „najbardziej amerykański”,
bo Sullivan był na wskroś amerykański,
wiele osób zaczęło dostrzegać w nas ludzi,
którzy sprzeciwiali się ówczesnej sytuacji politycznej.
Po twoim występie dostaliśmy wiele listów.
Ludzie prosili, żeby Nat King Cole usiadł przy fortepianie
i coś na nim zagrał.
Chętnie.
- Zagrasz? - Tak.
WASZYNGTON 17 MAJA 1954
Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych jednogłośnie orzekł 17 maja,
że segregacja w szkołach publicznych jest nielegalna.
Południe zamieszkuje nowy czarny człowiek,
z nowym poczuciem godności i nowym przeznaczeniem.
Gubernator Davis wraz z legislaturą próbowali różnych prawnych sztuczek,
żeby powstrzymać integrację.
Segregacjoniści użyli kamieni.
Stosunki rasowe były napięte, zwłaszcza na południu,
ale kiedy kochasz swoją pracę,
realizujesz swoje najśmielsze marzenia.
Jesteś młody.
Jesteś za młody, żeby się bać, wiesz?
Nie myślisz o tym.
Aż coś cię nie obudzi.
DREW, MISSISIPI 28 SIERPNIA 1955
Z mulistej rzeki Tallahatchie wyłowiono obciążone zwłoki.
Podejrzewa się, że to młody Emmett Till.
Nigdy tego nie zapomnę.
Miałem 15 lat, gdy zobaczyliśmy, co zrobili Emmetowi Tillowi.
OTIS WILLIAMS ZAŁOŻYCIEL ZESPOŁU TEMPTATIONS
Wciąż nie mogę o tym spokojnie mówić.
Graliśmy tam, gdzie zastrzelono Emmeta Tilla.
Zmienili nazwę tamtego miejsca.
Powiedziałem, że zmiana nazwy nie sprawi, że zapomnimy, co się stało i gdzie.
Stało się tyle różnych rzeczy.
Strzelano do naszego autokaru, kiedy byliśmy w trasie.
Wyzywano nas, gdy chcieliśmy coś zjeść.
Odkrywasz wtedy, ile potrafisz wytrzymać.
Musisz to znieść. Nie możesz przestać.
Nie pozwolisz się powstrzymać.
Co zrobisz? Będziesz walczył.
BIRMINGHAM, ALABAMA 10 KWIETNIA 1956
„KRÓL” COLE ZAATAKOWANY PODCZAS KONCERTU
TŁUM BIAŁYCH POWALIŁ NAT KING COLE’A
Nat, dokąd teraz jedziesz?
Do Raleigh.
Kontynuujesz trasę po południu?
Nie po całym południu.
Zostały nam już tylko cztery dni.
Mówi się, że ci ludzie zaatakowali cię,
bo są przeciwko muzyce rockowej,
przeciwko tak zwanej czarnej muzyce.
Co o tym sądzisz?
Nie chodziło o to, co śpiewałem.
Mógłbym śpiewać hymn religijny, to nic by nie zmieniło.
Taki typ.
Nie spodziewasz się powtórki z tego, co się stało?
Oczywiście, że nie. Tego też się nie spodziewaliśmy.
Czy to są strzelby, które znaleziono po ataku?
- Tak. - Są naładowane?
- Tak. - Tak.
Dwóch ludzi dostało zarzuty zamiaru morderstwa.
Zgadza się.
Dorastałem w show-biznesie, ale dopiero później odkryłem,
czemu spaliśmy na dworcach i czemu chodziliśmy na policję,
pytać gdzie są czarni, u których możemy przenocować.
Myślisz, że twoja trasa koncertowa przysłuży się sprawie integracji?
Tak. Wiele osób pyta mnie,
czemu gram dla segregowanej publiczności.
Jestem czarnym artystą. Mam białą i kolorową publiczność.
Gromadzę ich razem.
Nie decyduję o przepisach.
Oczywiście, nie pochwalam segregowania publiczności.
Ale nie mogę wyjść na scenę w jakimś stanie
i powiedzieć: „żądam integracji”.
Nat King Cole, oklaskiwany przez 15 minut przez widownię, która widziała napaść,
może być jedną z osób łagodzących panujące obecnie napięcie.
Jest coś, co można w tej sprawie zrobić, ale wszyscy muszą dołożyć starań.
Oto dwie wielkie gwiazdy.
6 MAJA 1956
Tony Martin i Nat King Cole!
- Martin. - Cole.
- Miło mi. - I mnie.
- Świetnie. - Cudownie.
Dobrze.
- Zawsze nosisz kapelusz w pracy? - Czasami.
- Kiedy? - Kiedy świeci słońce.
- Co robisz, kiedy pada? - Idę tam, gdzie nie pada.
No to lepiej przyspieszmy.
Jak mówiłem, nie przestajesz.
Nigdy.
Wiesz o tym.
Panie Cole, zawsze miło się z panem pracuje.
I wzajemnie, panie Martin.
Lepiej już się zabierajmy.
Tak, jeszcze nam garnitury spłowieją.
Towarzyszymy twórcy wielkiego przedstawienia.
Patrick Watson rozmawiał z Sullivanem o konferansjerce, a wy to zobaczycie.
A oto coś, co nie wszyscy mogą zobaczyć.
Zobaczycie, jak uśmiechnięty Ed Sullivan uśmiecha się naprawdę.
Tak naprawdę jest znany z tego, że dokłada starań,
by przed kamerami wszystko szło jak należy.
Zawsze wierzyłem, że nie wiadomo, co decyduje o sukcesie.
Że to połączenie tego, co robisz, z tym, co ci się przytrafia.
Mój program co tydzień ogląda od 35 do 50 milionów widzów.
Jeśli mam w to jakiś wkład,
to będzie wyczucie tego, co podoba się ludziom.
Wierzę, że to jest sekret mojego sukcesu.
A teraz, panie i panowie…
28 PAŹDZIERNIKA 1956
…przed wami Elvis Presley!
GIBKI ELVIS PORYWA PUBLICZNOŚĆ SULLIVANA
OD PRESLEYA SULLIVANOWI WZROSŁA OGLĄDALNOŚĆ
STACJE TELEWIZYJNE WALCZĄ O OGLĄDALNOŚĆ
Czy to ważne, żeby być lubianym? Martwisz się, jeśli ktoś cię nie lubi?
- Martwi mnie to. - Naprawdę?
Chcę być lubiany.
Kiedy czytam ostrą krytykę,
bardzo mnie to martwi.
Pewnie jestem zbyt wrażliwy.
To koniec programu. Pamiętajcie!
Dla dobra mojego i mojej rodziny pamiętajcie o tym,
żeby odwiedzić salony Lincoln-Mercury.
Dobranoc. Byliście wspaniali.
Jaki był najgorszy moment w twojej karierze?
Podobno to było, kiedy usłyszałeś, że ktoś próbował sprzedać twój program,
z tobą lub bez ciebie.
Stacja przygotowała ofertę.
Poszli z tym do sponsora. Ze mną lub beze mnie.
To był najgorszy moment.
Tamtego wieczoru, kiedy się kładłem, znalazłem na poduszce liścik od Betty.
„Wygrasz, przegrasz czy zremisujesz, i tak cię kocham”.
Przez lata nikt inny nie wyraził tak znakomicie,
jak bardzo nasza trójka była sobie oddana.
Doskonale wiedziałem, co miała na myśli.
Pani Sullivan, czy mąż jest nieznośny po trudnym dniu w biurze lub w studiu?
Nie, uważam, że jest bardzo znośny.
A kiedy jest po partyjce z Benem Hoganem,
jest nawet bardzo miły.
Nie znoszę natarczywej krytyki.
Mam krótki lont.
Wielkie brawa dla Niny Simone.
NIEDZIELA 11 WRZEŚNIA 1960
Sylvia przychodziła i mówiła: „Spisz to wszystko, włóż do koperty,
a kiedy skończysz, podrzyj na kawałki”.
Robiłem wszystko poza darciem na kawałki.
Kiedyś napisałem list zaczynający się słowami:
„Droga pani Van Horne. Ty suko. Z poważaniem, Ed Sullivan”.
W telewizji byłem sobą.
Tylko to mnie uratowało.
Gdybym przykrywał to fałszywym uśmiechem,
publiczność wyrzuciłaby mnie ze studia.
Paru ludzi z Lincoln-Mercury nie chciało wysyłać mnie na południe,
bo pokazywaliśmy wielkie gwiazdy, które, tak się złożyło, były czarne.
Więc martwili się, jak zareagują dealerzy Lincoln-Mercury.
Dostaliśmy dziś wspaniałą wiadomość.
Dealerzy Lincolna w całym kraju donoszą, że sprzedaż modelu z 1957
jest dużo lepsza niż w zeszłym roku.
A zeszły rok był najlepszy w historii marki.
Dziś to jest śmieszne.
Udowodniliśmy, że to niedorzeczne.
Mam dość ściskania rąk dealerów Lincoln-Mercury,
rozdawania autografów,
wygłaszania sloganów, od których robi się niedobrze.
Nie obchodzi mnie, co oni o tym myślą!
Wystąpią w programie. Jeśli ktoś tego nie zniesie, jego problem.
To ważne, żeby nasz program trzymał się jednego punktu widzenia.
Mojego.
SPÓR
WYBUCH SULLIVANA
TELEWIZYJNA WALKA
CENA TELEWIZJI: LINCOLN WYCOFUJE SIĘ Z EDA SULLIVANA
To, jak pan Sullivan przetrwał reakcję na jego działania,
świadczy o jego wszechmocy.
Nikt nie mógł go okiełznać. Był zbyt potężny.
…wedle najlepszej mej umiejętności…
WASZYNGTON 20 STYCZNIA 1961
…dochowam, strzec będę i bronić konstytucji Stanów Zjednoczonych.
…dochowam, strzec będę…
Po raz pierwszy
byliśmy z panią Sullivan na inauguracji.
To bardzo emocjonujący amerykański przywilej.
Wszyscy w show-biznesie wierzymy, że prezydent Kennedy
będzie wykorzystywał ludzi z naszej branży
jako źródło twórczego myślenia
i jako ambasadorów dobrej woli w kraju i na świecie.
Wykorzystywałeś swój program,
od czasu do czasu, jako nośnik patriotyzmu.
Żeby podkreślać rzeczy, z których możemy być dumni.
Trzeba być dumnym z kraju.
Cieszę się, że Jack Kennedy wygrał.
Pora, żeby młodsi mężczyźni
zaczęli podejmować decyzje o świecie, który popsuli starsi od nich.
Dobry wieczór, obywatele.
W zbyt wielu miejscach w kraju czarnym obywatelom dzieje się krzywda,
a prawo temu nie przeciwdziała.
Napięcia spowodowane segregacją i dyskryminacją
istnieją w każdym mieście i w każdym stanie.
W wielu miastach fala niezadowolenia przybiera na sile.
Nadchodzi wielka zmiana, a naszym zadaniem, naszym zobowiązaniem,
jest wprowadzenie tej rewolucji, tej zmiany, pokojowo i konstruktywnie.
Dlatego proszę Kongres o uchwalenie przepisów,
które dadzą wszystkim Amerykanom prawo do obsługi w lokalach publicznych,
a także lepszą ochronę praw wyborczych.
Ale przepisy to za mało, żeby rozwiązać ten problem.
Trzeba go rozwiązać w domach wszystkich Amerykanów,
w każdej społeczności w całym kraju.
Żeby usprawiedliwić swoje istnienie,
telewizja musi być czymś więcej niż tylko występami.
Liczę, że ludzie show-biznesu
spełnią swój obywatelski obowiązek.
Moja znajomość z Edem stała się jedną z najprzyjemniejszych.
- Harry! - Cześć, Ed.
Cześć, chłopcze! Myślałem, że znajdę cię na planie.
- Jesteśmy na planie. - Jak to?
- To całe miasto. - Burmistrz dał wam całe miasto?
Wszystko.
Dał mi okazję, żeby porozmawiać z nim
o czynach uważanych za buntownicze.
Świetnie.
Było w nim coś z humanisty.
To dlatego nawiązałem z nim więź.
Będzie was dalej zabawiać Harry Belafonte
z Miriam Makebą i innymi członkami zespołu.
Niektórym przeszkadzało to, że zaprosił nas do programu,
bo nie lubią moich poglądów.
Co robiłem z Miriam Makebą?
Śpiewała na scenie w rdzennym języku.
To nie było w amerykańskim guście.
Ale Ed uznał, że warto się przekonać, co z tego będzie.
Otwierał drzwi. Zwłaszcza czarnym artystom.
Otworzył swoje drzwi i pozwolił występować u siebie artystom,
wyrażać się, być dostrzeżonym.
Wielkie brawa dla Mahalii Jackson, proszę.
Witajcie, tu Ed Sullivan.
Jesteśmy dziś proszeni o to, żeby zbadać nasze serca i dusze
i oczyścić je z nienaturalnej nienawiści i lęku wobec sąsiadów.
Dzisiejszą walką o wolność jest walka o ideał braterstwa.
Uprzedzenia i nietolerancja, nienawiść i dyskryminacja rasowa czy religijna
to akty duchowej zdrady.
Gdy nie ma dostępnych środków prawnych,
zadośćuczynienia szuka się na ulicach i na protestach.
Może jestem biedny, ale jestem kimś!
Wzywamy wszystkich, żebyście dołączyli do tej krucjaty o braterstwo.
Braterstwo oznacza zjednoczoną Amerykę,
a zjednoczona Ameryka jest jedyną nadzieją
dla podzielonego świata.
- Jestem! - Jestem!
- Czarny! - Czarny!
- Piękny! - Piękny!
- Dumny! - Dumny!
- Jestem! - Jestem!
- Kimś! - Kimś!
WASZYNGTON 28 SIERPNIA 1963
„Uważamy za zrozumiałe same przez się te prawdy,
że wszyscy ludzie zostali stworzeni równi”.
Panie Belafonte, wszyscy słyszeliśmy słowa pana Kinga, że to może być
najwspanialszy dzień dla wolności we współczesnej historii Ameryki.
To, że byłem dziś w Waszyngtonie,
było kumulacją starań wielu pokoleń czarnych Amerykanów,
którzy próbowali apelować do sumienia białej supremacji.
Wkładam tyle w tę walkę dlatego, że naprawdę wierzę w potencjał tego kraju.
Dobry wieczór państwu. Przepraszam, że brak mi tchu.
DALLAS, TEKSAS 22 LISTOPADA 1963
Wszystko wskazuje na to, że 15 minut temu w Dallas doszło do tragedii.
Pozwolę sobie zacytować.
Tu Walter Cronkite z redakcji.
Doszło do próby zamachu na życie prezydenta Kennedy’ego.
To chyba nic dziwnego, że otrzymujemy sprzeczne informacje
o stanie pana prezydenta.
Otrzymaliśmy informację, że nie żyje. Nie możemy jej potwierdzić.
…czekamy na oficjalny komunikat…
To był ogromny szok.
Nie wyobrażałem sobie, że w XX wieku
ktoś może zamordować prezydenta Stanów Zjednoczonych.
To wydawało się niemożliwe.
To było druzgoczące.
Powinniśmy zapytać, powinniśmy się zastanowić, co dalej?
Tym z was, którzy podupadli na duchu
z powodu zabójstwa JFK,
chcę powiedzieć, że to ludzkie, martwić się czymś takim.
Ale rozpacz przychodzi dopiero, kiedy uwierzymy,
że nie ma przyszłości.
A te miesiące w roku są wypełnione nadzieją.
Jeśli naprawdę jesteśmy religijni, nie możemy rozpaczać.
Początek 1964 roku przyjęliśmy z westchnieniem ulgi.
Ulgi, bo skończył się rok, w którym zginął Kennedy.
Czekaliśmy na nowy początek.
Dla większości z nas dźwięki 1964 roku
wpadały jednym uchem i wypadały drugim.
Ale jeden dźwięk został z nami na stałe.
Za dnia roznosił się nad ulicami,
a wieczorami wpadał przez okna.
Zdawał się przesiąkać powietrze.
Większość Amerykanów zdała sobie sprawę z tego wszechobecnego brzmienia…
w lutym,
gdy wylądowało na lotnisku Kennedy’ego.
NIEDZIELA 9 LUTEGO 1964
Wczoraj i dzisiaj nasz teatr był pełen dziennikarzy i fotografów z całego świata.
Jeszcze nigdy nie widzieliśmy takiego entuzjazmu,
jaki budzą te chłopaki z Liverpoolu.
Panie i panowie, Beatlesi!
BEATLESÓW OGLĄDAŁO 75% TELEWIDZÓW W NOWYM JORKU
DZIĘKI BEATLESOM SULLIVAN MIAŁ NAJWIĘKSZĄ WIDOWNIĘ
Minęło dużo czasu, zanim odzyskaliśmy poczucie normalności.
Dużo czasu.
Żadna przemowa czy epitafium
nie uhonoruje pamięci prezydenta Kennedy’ego…
WASZYNGTON 2 LIPCA 1964
…równie dobrze co szybkie uchwalenie ustawy o prawach obywatelskich,
o którą tak długo walczył.
Patrzę na to, co się stało w kwestiach rasowych,
w kwestiach społecznych, na prawa, które uchwalono,
na rosnącą równość, na dążenie do desegregacji,
na sprawy sądowe i wymuszone zmiany,
które przyniosły nam współczesny świat.
A potem myślę o tym, jak inni ludzie zrobili to samo,
na całym świecie, tylko dzięki muzyce.
Nic tak nie uzdrawia jak muzyka.
Muzyka jest kojąca.
To międzynarodowy język.
Przełamuje bariery.
Siła muzyki, którą mieliśmy wkró†ce dysponować,
była spełnieniem moich dziecięcych marzeń.
DETROIT, MICHIGAN 1964
Oto prezes wytwórni Motown Record Corporation,
pan Berry Gordy. Witaj, Berry.
Założyliśmy Motown, bo Berry produkował nasze albumy,
oferował je innym wytwórniom i nikt nam nie płacił.
Uczyliśmy się. Nie było łatwo.
Nigdy nie było łatwo.
Nawet gdy już byliśmy Motown.
W Detroit, kiedy zaczynaliśmy,
były takie miejsca jak Grosse Pointe i Bloomfield Hills, i Dearborn,
gdzie, jeśli byłeś czarny,
po prostu miało cię nie być.
Bo byłeś czarny.
Jeśli policja cię złapała, lepiej, żeby chodziło o pracę.
I żebyś miał przy sobie dowód na to, że chodzi o pracę.
Na okładkach pierwszych albumów
nie dawałem czarnych twarzy.
Bo nie chciałem, żeby ludzie oceniali książkę po okładce.
Dostawaliśmy listy od białej młodzieży z okolicy.
„Słuchamy waszej muzyki.
Uwielbiamy waszą muzykę.
Nasi rodzice nie wiedzą, że ją mamy.
Bo mogliby kazać nam wyrzucić płyty”.
Dla Motown The Ed Sullivan Show był ostatecznym celem.
Świetny występ.
Jeśli zespół był popularny, grał u Sullivana.
To była amerykańska kultura.
Gdyby Motown stało się tego częścią,
to byłoby spełnienie marzeń.
NIEDZIELA 3 MAJA 1964
Na scenie jest…
niesamowita, trzynastoletnia gwiazda z Detroit,
Stevie Wonder.
Mały Stevie Wonder…
Miał trzynaście lat i wykonał Fingertips.
To było coś cudownego.
Ten mały, czarny, niewidomy chłopak występował w telewizji.
Nasz pierwszy artysta w dużej telewizji.
Przywitajmy go ciepło, dobrze?
Dziękuję, panie Sullivan.
Chcę, żebyście klaskali,,
tupali, skakali, robili to, na co macie ochotę.
Grał na harmonijce i śpiewał na żywo dla Ameryki,
a biała publiczność w studiu klaskała mu do rytmu. Rany!
Mój mały cud. Coś niesamowitego.
- Dawaj! Wszyscy śpiewają „tak”! - Tak!
- Śpiewajcie „tak!” - Tak!
- Tak!
O tak!
Możliwości przyciągały ludzi.
Ed Sullivan oferował nam możliwości.
Dlatego to było takie wyjątkowe, kiedy lubił kogoś z nas.
Skoro dysponowaliśmy środkami masowego przekazu,
to w zamian za przywilej zwracania się do rzesz ludzi
mogliśmy przynajmniej spróbować zbliżyć ich do siebie.
CBS przedstawia ten program w kolorze.
A teraz… Ed Sullivan!
NIEDZIELA 31 PAŹDZIERNIKA 1965
Ed bardzo szanował artystów z Motown,
ale w jego relacji z Supremes było coś wyjątkowego.
Tuż przed debiutem Supremes i muzyki Motown
czarną muzykę nazywano muzyką rasową i nie puszczano jej w radiu.
Słuchacie tego w całej Ameryce i Kanadzie. Świetnie.
My to zmieniliśmy.
Motown sprawiło, że można było nas słuchać.
Proszę o brawa dla Supremes.
Kiedy oglądałam ją po raz pierwszy,
taką olśniewającą i piękną, moje życie się zmieniło.
Ed kochał Motown. Kochał Supremes. Kochał Temptations.
Oto oni!
Uwielbialiśmy tych artystów.
To nie była tylko nasza rodzina.
Cała okolica poszła to oglądać.
Gdy pierwszy raz byliśmy na południu,
scena była na środku, biali tutaj, czarni tutaj,
i nie patrzyli na siebie.
Rok później biali chłopcy mieli tam czarne dziewczyny,
czarni chłopcy mieli białe dziewczyny i wszyscy tańczyli.
Bawili się razem. Przy tej muzyce.
Moi artyści byli oglądani w milionach domów w całej Ameryce,
razem z najwspanialszymi białymi gwiazdami popu.
To była ekscytująca dekada w historii amerykańskiej muzyki.
Czym jest soul?
Trochę trudno go opisać.
Każdy robi swoje.
Ty robisz swoje w tym programie od 22 lat.
To bardzo popularny program, Ed.
Myślę, że masz soulową duszę.
- Dziękuję. - Tak.
- Cały świat oglądał Eda Sullivana. - Tak.
Kiedy mieliśmy tam wystąpić, wiedzieliśmy, jakie to ważne.
Właśnie wydaliśmy pierwszy singiel.
Żeby się przebić, potrzeba występu w popularnym programie.
Więc ćwiczyliśmy i ćwiczyliśmy.
JACKSON FIVE U EDA SULLIVANA
Zawsze byłem perfekcjonistą. Wszystko musiało być idealne.
Chciałem, żeby brzmieli dokładnie tak, jak na płycie.
Oto pięciu braci z Gary w Indianie,
mają od 10 do 18 lat.
Nerwy mnie zżerały. Mówiłem: „To nasza szansa. Musimy być świetni”.
- Czuć to w brzuchu. - Te nerwy.
To od nas zależało, jak wykorzystamy tę okazję.
To niesamowita grupa. Oto Jackson 5.
To był nasz początek.
Tamtego wieczoru wszystkie dzieciaki w USA pokochały Jackson 5.
W poniedziałek rano zaczęli dzwonić.
Kluby z całego kraju chciały zaklepać ich występ.
Mały Michael Jackson i jego bracia stali się fenomenem.
Podejdźcie tu.
Należą wam się gratulacje.
Siódmego lipca tych pięciu braci rozpocznie letnią trasę koncertową
od występu w Madison Square Garden.
Pobijecie wszystkie rekordy.
- Cudownie było was gościć. - Dziękujemy.
Ten występ zrobił to, czego oczekiwałem od naszej muzyki.
Był dla wszystkich.
Przełamał wszystkie bariery.
Zbliżył ludzi.
- Jak długo będziesz prowadził program? - Nie wiem.
Rozmawialiśmy o tym.
Program jest częścią naszego życia,
częścią mojego życia, od bardzo dawna.
Bardzo lubię to robić. Lubię ludzi z branży.
Lubię ich towarzystwo. Są świetni.
Kiedy tak elokwentnie śpiewałaś, myślałem o tym
i pewnie wszyscy myśleli o tym samym.
To, czego świat teraz potrzebuje, to wspólnota ludzi show-biznesu.
- Zgadzam się. - Wiesz?
- Właśnie tak. - Wiemy to w branży od dawna.
- Mamy tę wspólnotę. - Tak.
Gdyby świat ją miał, to byłoby coś wspaniałego.
- Proszę o brawa… - Dziękuję.
Z jednej strony można patrzeć na przemianę USA
przez pryzmat wpływu doktora KInga,
wielkiego buntu czarnych, walki o prawa obywatelskie.
Ale ten ruch nie zdołałby się utrzymać,
nie zdołałby zachować tej siły, gdyby nie subtelny wpływ innych sił.
Jedną z tych subtelnych sił był Ed Sullivan.
Będziesz prowadził program tak długo, jak będziesz w stanie?
Takie byłoby moje życzenie.
A czy sponsorzy i stacja się na to zgodzą, tego nie wiem.
Nie wiem, co bym zrobił, gdybym nie czekał już na kolejny odcinek.
Nie ma czegoś innego, co wypełniłoby ci czas?
Nie.
Nie wiem, co bym zrobił.
- Byłbyś… - Byłbym zagubiony.
Kiedy oglądalność zaczęła spadać,
powiedziałem sobie, że to kwestia pogody.
Ale kiedy spadła do okolic 37,
wiedziałem już, że to nie pogoda.
Wielotysięczny protest na rzecz pokoju pomaszerował pod Pentagon.
Ale obiecuję działać.
Kosmiczna przygoda dla dorosłych w każdy czwartek.
Czas mija tak szybko,
że nie ma kiedy złapać tchu.
Zanim pójdziesz, Eddie…
- „Pocałuj mnie…” - Na dobranoc!
- Do widzenia! - Żegnaj!
WIELKIE POŻEGNANIE EDA SULLIVANA
Fenomen naszego programu dowodzi, że cuda się zdarzają.
Wielkie oklaski dla nich obu.
Jestem jak taki zwykły gość,
który poznał kogoś sławnego
i urządza przyjęcie dla przyjaciół, mówiąc: „Patrzcie, kto przyszedł”.
Przez długi czas wszyscy przychodzili na te przyjęcia.
- Proszę. - Pearl, chodź tu!
TEATR EDA SULLIVANA
Miałem wiele dobrych lat.
Walczyłem o to, w co wierzyłem.
Nie mam się na co skarżyć.
Dziękuję bardzo, panie i panowie!
Dobranoc!
PRZEZ 23 LATA ED SULLIVAN SAM WYBIERAŁ ARTYSTÓW,
KTÓRZY U NIEGO GOŚCILI.
PONAD 10 000 ARTYSTÓW WYSTĄPIŁO W PONAD 1100 ODCINKÓW.
W 1971 THE ED SULLIVAN SHOW PRZESTAŁ BYĆ NADAWANY.
TRZY LATA PÓŹNIEJ ED ZMARŁ.
W FILMIE POKAZANO WYSTĘPY NASTĘPUJĄCYCH ARTYSTÓW:
NIEDZIELNA UCZTA MUZYCZNA
PAMIĘCI SACHY JENKINSA 1971 – 2025
Napisy: Krzysiek Ceran