Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Iedereen die opgroeit in Ohio wil een Buckeye zijn.
Ohio State is een identiteit
van winnen
en daar gaat het ons om.
De impact van de sportsectie van Ohio State kan niet
worden overdreven.
Het is zo'n bron van trots.
- O-h! - I-o!
Het was en is
een van de best uitgeruste, best gefinancierde,
meest weelderige sportsecties
van het land.
De maatstaf voor universiteitssport.
Als je een Buckeye-atleet bent bij Ohio State, ben je een superheld.
Ik was zo trots om een Buckeye te zijn.
Het was echt heel belangrijk.
We hadden zoiets van: we zijn Ohio State-atleten.
Daar ging het allemaal om.
We waren vervuld van OSU.
De Buckeyes zijn een religie.
Maar we geloofden in de Ohio State University.
We geloofden in het rood en grijs.
Totdat we de waarheid ontdekten.
DE OHIO STATE UNIVERSITY COLUMBUS, OHIO
STILTE! OPNAME
Beschuldigingen van seksueel wangedrag
na 40 jaar aan de Ohio State University.
Ohio State onderzoekt een voormalige trainer
van het Buckeye-worstelteam.
De trainer, dr. Richard Strauss.
Vanavond, exclusief op Four, het slachtoffer dat zegt dat hij
het onderzoek in gang zette
en vertelt over de beschuldigingen.
Toen ik begon met rapporteren over deze zaak in 2018,
ging het om één man,
een worstelaar aan de Ohio State University,
die beweerde dat hij was misbruikt door een teamarts.
Mijn reactie was:
"kan dat waar zijn? Is dat wel waar?"
Maar wat hij zei, was zo heftig,
dat een universiteitsarts
hem seksueel had misbruikt, maar ook andere atleten,
en dit al tientallen jaren aan de gang was.
En anderen begonnen zich te melden.
Een andere oud-student...
Nog twee voormalige Buckeye-worstelaars hebben zich gemeld...
Meer slachtoffers melden zich met beschuldigingen tegen een...
En dat opende de sluizen voor mij.
Nieuwe details
over het vermeende seksuele wangedrag
waarbij een arts van het worstelteam betrokken was.
Wie was deze beschuldigde dokter?
Ik kon amper informatie over hem vinden.
Het is erg moeilijk
om een foto van dr. Richard Strauss te vinden.
De universiteit zelf heeft weinig fotografisch bewijs
van deze man.
Hij is een raadsel.
Het is vreemd.
Het voelde bijna alsof het opzettelijk was
en dat maakte het des te verontrustender.
We zijn altijd een trotse Buckeye-familie geweest.
Toen ik mijn zoon
naar de Ohio State University bracht
op zijn 18e, mijn eerste die het nest verliet,
huilde ik toen ik vertrok.
Maar ik dacht: "hij is in goede handen.
"Hij zit op de Ohio State University."
Al deze mannen werden afgezet bij Ohio State.
Ik wil weten waarom hun dit is overkomen.
Hoe een seksueel roofdier op de campus mocht zijn...
gedurende 20 jaar.
Hoe is het gebeurd?
Toen het schandaal uitkwam...
was mijn eerste gedachte:
ik weet niet of dit wel wil.
Dan raak ik verstrikt in iets waar ik niet
klaar voor ben.
Dus liet ik het rusten.
Ik ben leraar op een openbare school en op een dag
zat ik in de lerarenkamer
en zaten de anderen erover te praten.
En...
een van de mannelijke leraren, een oudere man,
zei: "nou, dat kan ik niet geloven.
"Als ik daar was geweest
"en ik dat had gehad,
"had ik die kerel aangepakt."
Ik dacht:
"je hebt geen idee waar je het over hebt."
En de volgende gedachte was:
"ik moet hierover praten. Oh shit. Daar gaan we."
Voor de Buckeyes wordt het Dan Ritchie.
Blijf daar!
Blijf op zijn been! Niet langs zijn rug!
Blijf op zijn been!
Ik ging worstelen omdat mijn vader dacht
dat het goed voor me was.
"Hij kan sterker worden
"en in vorm komen."
Destijds was ik een mager kind.
Maar worstelen had iets.
Ik begon ervan te houden.
Het werd een deel van mij.
Het was leuk.
Ik vond het fijn om het alleen te doen, op mezelf vertrouwen.
Ik wist dat als ik mijn best zou doen en zou winnen,
dat door mijn inzet kwam.
En ik werkte hard.
En ik won.
De schoolcoach liet me aan het begin van het seizoen
de ranglijsten zien
en zei: "je bent de beste van de staat."
Ik stond versteld.
Dat was geweldig.
Ondanks dat Ritchie van een minder sterke school komt,
veel mensen twijfelden om die reden aan zijn kunnen,
domineert hij al het hele jaar.
Het hele
seizoen was ik ongeslagen en ik won het staatstoernooi.
En de staatskampioen van 1988,
167 in dubbel A, Dan Ritchie.
Dan Ritchie!
En zo verkreeg ik
mijn beurs voor Ohio State.
Toen ik daar aankwam, was het 1988.
Mijn geboorteplaats
had 32.000 inwoners.
Op Ohio State zelf
had je 50.000 mensen, dus het was overweldigend.
Maar ik dacht dat als ik ging worstelen
ik een vriendengroep kon krijgen.
Ik ontmoette mijn kamergenoot, Mike Schyck, die ook worstelde,
en het klikte meteen.
Toen ik Dan ontmoette...
Hij had zijn haar opzij
zo geschoren.
Ik dacht:
"mijn kamergenoot? Oh, nee."
Maar al snel werden we de beste vrienden.
We hielden van worstelen. Het was meer dan dat.
Worstelen was
alles voor mij.
Al sinds ik klein was.
Kom op, Mike!
In mijn jeugd was ik opvliegend.
Als we blijven
werken, kunnen we naar het staatskampioenschap.
In de tweede klas versloeg ik een senior.
Staatskampioenschap.
Ik mocht als eerste tweedeklasser naar het staatskampioenschap.
In mijn eerste jaar
werd ik tweede.
In mijn tweede jaar werd ik derde.
Ik won de volgende twee jaar.
152 pond, onze kampioen, Mike Schyck.
Veel scholen
schreven me en wilden me werven.
Ik kreeg briefjes
van de hoofdworstelcoach van Ohio State, Russ Hellickson.
Hij was tweevoudig Olympiër.
En hij was een van de beste coaches in het land.
Jongens, ik zit daar
in de hoek als worstelcoach.
Ik zie niet genoeg strijd.
Russ begon net als nieuwe coach bij Ohio State
en beloofde winnaars te vormen.
Dat wilde ik. Ik wilde geen excuses.
Tegen de tijd dat je weer thuis bent,
ben je in de beste mogelijke conditie.
En Hellickson kwam met zijn assistent, Jim Jordan,
die was een legende.
Ik zag hem zijn eerste NCAA-titel winnen.
Daarna won hij een tweede nationale titel.
Het was ongelooflijk.
Ik koos niet voor Ohio State om Ohio State.
Maar om Hellickson en Jim Jordan.
En om hun programma.
Ze gingen er helemaal voor. Dat wilde ik.
Dat Ohio-stateteam
gaf me een kans
om mijn droom waar te maken, niet alleen nationaal kampioen worden,
ik had grote dromen.
Ik zou Olympisch kampioen worden.
Russ Hellickson, olympiër,
had me daarmee kunnen helpen.
En iedereen wist wie Jim Jordan was.
Deze man was een beest.
Erg religieus, eerlijk. Een goede jongen.
En hij kon je ook aframmelen.
Dit was de perfecte man.
Na een spannende wedstrijd
kwam Jim op me af.
"Wat een geweldige wedstrijd.
"Je mag in het team komen."
Ik was daar enthousiast over.
Echt enthousiast.
Ik zag zoveel potentieel bij Ohio State.
Je dacht:
"nationaal kampioen."
Dit gaan we doen.
Dus voorafgaand aan het schooljaar
moesten we onderzocht worden.
Op de middelbare school
deed de huisarts wat minimale dingen,
je stond zo buiten.
Dit was anders.
Ze hadden massale medische onderzoeken
met verschillende onderdelen.
Bij het ene namen ze je maten op voor een bitje.
Bij het andere
namen ze je bloeddruk op.
Verderop controleerden ze je reflexen.
Uiteindelijk kwamen we bij een rij
die recht voor
een deur was.
Het was achterin.
ONDERZOEKSRUIMTE
Sommige ouderejaars zeiden:
"dit gaat wel even duren."
Ze zeiden: "oh, Doc zal je leuk vinden."
Ze grinnikten en lachten een beetje
en ik begreep het niet.
Ik was aan de beurt.
Je liep een kamer binnen
en daar zat Doc.
Hij had spierwit haar.
Hij stelde je gewoon op je gemak, hij was aardig.
Doc Strauss
werd aan ons gepresenteerd als de gewaardeerde arts
in de sportgeneeskunde van Ohio State.
Dr. Richard Strauss is internist
en sportgeneeskundige aan de Ohio State University
en redacteur van het tijdschrift
The Physician and Sportsmedicine.
Hij was dr. Richard Strauss van de Ohio State University.
Hij had de badge om het te bewijzen.
Hij controleerde ons hele lichaam.
Onze huid,
omdat huidproblemen je van de mat
houden omdat ze besmettelijk zijn.
Hij keek onder onze armen, controleerde onze vitale functies.
Toen moest het licht uit.
En hij ging op een kruk zitten
en...
tikte op de zijkant van je benen.
"Laat maar vallen."
Het was donker. Ik kon niets zien.
Ik keek naar hem en hij had een zaklamp.
En ik stond daar
en keek neer op een man met een zaklamp
in zijn mond ter hoogte van mijn kruis
en zag de bovenkant van zijn hoofd.
Het was gewoon heel raar.
En op dat moment pakte hij je penis vast
en bewoog hem alle kanten op.
Ik was sprakeloos.
De hele tijd
zit je daar te proberen
om geen erectie te krijgen.
Eerlijk.
Dat is het enige dat je probeert om... Ik ga niet...
Nu vraag je je dingen af over je seksualiteit.
Wat... Hij pakte je gewoon vast
en zei: "ik werk grondig."
Toen we naar buiten kwamen, maakten we
grapjes omdat we niet wisten wat we
meemaakten.
Ik kwam naar buiten zo van:
"wat was dat? Ik snap het niet."
En iedereen lachte je uit.
Het voelde fout, maar ik accepteerde het.
We gingen niet
bij elkaar zitten
om er over te praten.
Zo hard mogelijk een mijl rennen.
Onthoud je tijd.
De coaches deden alsof het normaal was.
Het was onbelangrijk.
Hun focus lag op de training.
Klaar? Af!
Ik kwam uit een conservatief gezin.
Doen wat je gezegd wordt.
Doe dit. Oké. De coach draagt je dit op. Oké.
Hij zegt dat je hierheen moet. Oké.
Ik wist niet wat dat was, maar we waren er om te worstelen.
- O-h! - I-o!
Naarmate het seizoen vorderde,
pakten Russ en Jimmy
ons keihard aan.
Drie dingen zijn de sleutel tot succes.
We gaan ons vandaag concentreren op onszelf.
Ik veranderde van een gemiddelde worstelaar
in een echt goede worstelaar.
En ik had een geweldige carrière, Ik won alles.
Mooie worp waarbij Schyck
zijn positie redde.
Nu probeert hij een takedown.
Gelukt.
De meeste van mijn teamgenoten waren geweldig.
Ja hoor, de junior van Ohio State is de kampioen.
Maakte dr. Strauss me boos?
Ja, maar ik dacht dat woede
me hielp om het beter te doen en dingen gedaan krijgen.
Ik dacht dat de woede gewoon nodig was.
Net als anderen, wanneer ik op de mat stapte,
was ik daar.
Zorgen over cijfers, zorgen over meisjes,
zorgen over dr. Strauss of zorgen over wat dan ook verdwenen.
Ritchie, 21-9-2.
Dat is nogal wat voor een eerstejaars.
Ik kon het scheiden.
Het ergens parkeren waar ik
er niet over na hoefde te denken.
En dat werkte een tijdje.
Maar het werd alleen maar erger.
Dr. Strauss was onze teamarts,
dat hadden we.
Als we ziek waren, gingen we naar hem.
Als we ergens medicijnen voor nodig hadden,
gingen we naar hem.
Als we een blessure hadden, gingen we naar hem.
En elke keer weer
kregen we een volledig lichamelijk onderzoek
dat altijd uitliep op een genitale controle.
En hij droeg nooit
handschoenen.
Het was altijd huid op huid.
Met één hand pakte hij je testikels vast.
En de beste manier om het te beschrijven is
als Chinese balletjes die je ronddraait tegen stress.
Tegelijkertijd vroeg hij hoe het met me ging,
je weet wel, of ik een vriendin had,
of ik seksueel actief was.
Het was niet alleen
dat hij dit deed.
Zijn gezicht was zo dichtbij dat je zijn adem op je lul voelde.
Ik had het gevoel dat er iets mis was,
maar ik was een naïef kind.
Worstelen op de universiteit is niet gemakkelijk.
We leerden om te gaan met moeilijke dingen.
Dus...
ik heb nooit geklaagd.
Maar ik zat daar altijd.
Mijn dossier
was na afloop een paar centimeter dik.
Echt honderden keren.
Elke keer dat ik worstelde, raakte ik gewond.
Worstelen...
is een harde sport.
Het is straatvechten met regels.
Blauwe plekken, klappen.
Ik had mijn enkel verstuikt.
En Doc Strauss
hield
de röntgenfoto's omhoog en bekeek ze. En daarna
vroeg hij me om me uit te kleden.
Hij pakte de kruk, kwam naar me toe en voerde hetzelfde genitale onderzoek uit
en zei dat hij moest kijken of het goed heelde
en of mijn lymfeklieren niet opgezet waren.
Hij zei: "we moeten je
"aan de gang houden."
"Dat kan alleen via gedegen onderzoeken."
Maar ik heb mezelf nooit gezien als slachtoffer.
Ik kom uit de sportwereld. Als er dingen mis zijn,
doe je er iets aan.
En de manier waarop ik denk dat we het als atleten oplosten
was er luchtig over doen.
Zo kwam het naar buiten, door luchtig te doen.
Jongens maakten altijd grapjes.
"Hé, ik moet naar de dokter."
Dan zeiden ze:
"pas op je ballen."
Hij had bijnamen.
Strauss was dr. Jelly Paws of Jelly Fingers.
Ik hoorde iemand hem ooit dr. Fun Boy noemen,
maar het werd directer.
"Wat is er met deze kerel?"
Het was een vies geheimpje dat we buiten beschouwing lieten.
We deden het ermee
omdat we Buckeyes zijn.
Je vindt moeilijk
een meer macho cultuur dan Midwest-atleten en -worstelaars.
Er zit zo'n grote machodimensie aan dit verhaal.
GROOT GELD
Ik schreef meerdere artikelen
over de Ohio State University.
Buckeye Nation is een echte identiteit voor miljoenen mensen.
En de kern van die identiteit gaat over Midwest-hard zijn.
Voor mannen is dat het archetype van de krijger.
Het gaat erom dat je onverwoestbaar bent en dominant.
Nog meer als je een mannelijke atleet bent.
En alles wat minder is, wordt met woede afgewezen.
Ik zie mensen zeuren en klagen.
Ik zie die watjesblik bij veel mensen
omdat iemand hun iets heeft afgenomen.
Jongens, dit is een zware sport. Dit is een zware sport.
Als je dat niet wilt, maak dan dat je wegkomt.
Bekijk de situatie met Strauss vanuit die hoek.
Maar wat gebeurt er?
Iemand domineerde je fysiek. Nou, als je worstelt
en iemand fysiek domineert verlies je.
En als hij half zo zwaar is?
In sporttermen is dat een mismatch.
In zo'n soort wereld, wat voor man ben je dan?
En wat nu als hij je seksueel molesteert?
Ga je daar vrijwillig over praten?
Ga je dat toegeven?
En als je dat doet, staan die mannen om je heen ervoor open
om erover te horen?
Mijn moeder zei een keer...
Ze vroeg me of ik Russ of Jim had verteld
over dat waar we nu achter kwamen.
Ik zei: "vertellen zou betekenen dat ze het niet wisten."
Onze coaches wisten het.
Jongens klaagden over dr. Strauss
bij Jim Jordan.
Een van ons zei:
"waarom moet die man voortdurend onze ballen controleren,
"onze lul?"
Jim Jordan zei:
"als hij dat bij mij deed,
"zou ik zijn nek breken."
Dus hij wist het.
En Russ wist het.
De omvang van wat dr. Strauss
zou kunnen hebben gedaan tijdens onderzoek
of controles bij atleten
als ze verwondingen hadden, lijkt ongehoord,
maar dat was me nooit echt verteld.
Ik had het gevoel dat hij wat te opdringerig was.
Weet je wel.
Hij was altijd te handtastelijk
bij het wegen.
Hij greep de jongens vast
en draaide ze om.
Weet je, hij greep ze
bij hun middel en draaide ze om.
Bij de huidcontrole
raakte hij ze altijd aan.
Ik zei een keer:
"Doc, je bent veel te handtastelijk."
Hij zei: "ik werk grondig."
Ik zei: "het hindert ze.
"Sommigen zijn heel gevoelig voor zulke dingen."
Hij haalde zijn schouders op.
Eén gesprekje en er veranderde niets.
In die tijd spraken
mannen niet over hun seksualiteit en hun gevoelens.
Ik denk dat de coaches zich er ongemakkelijk bij voelden
en een oogje dicht hebben geknepen.
Russ Hellickson is je surrogaatvader terwijl je
in Columbus, Ohio bent.
Als hij het niet belangrijk genoeg vindt om hem te ontslaan,
neem je dat als leidraad.
Mond dicht en trainen
Sommige jongens waren in staat om zo te presteren.
Ik kon niet presteren in die omgeving.
En ik had intern wat problemen
waardoor ik niet de dingen kon doen
waarvan ik wist dat ik ze atletisch kon.
Dus ik schaamde me enorm
dat ik het niet aankon.
Nadat mensen deze verhalen horen
zijn er veel gasten die zeggen:
"ik had hem afgerost of ik zou dit
"of dat gedaan hebben."
"Heeft hij je aangeraakt?
"Waarom deed je niets?"
De manier waarop Strauss het deed...
Er was geen verpleegster
of een trainer in dat kantoor wanneer we daar waren.
Nooit.
Dus het was altijd zijn woord tegen het jouwe.
En ja, ik had
hem een dreun kunnen geven en wat zou er dan gebeurd zijn?
Stel, ik loop naar buiten en die oude blanke man
ligt voor pampus.
Let wel, die man werkte al
aan deze universiteit sinds 1979.
Dus wat moest ik doen?
Wat ze zouden doen,
was mij wegsturen.
Hij zou zijn baan behouden en gewoon doorgaan
en ik zou mijn beurs kwijt zijn.
We hadden zoveel te verliezen.
Ik was niet rijk.
Ik had niet veel geld.
Die beurs was dus cruciaal.
We stonden machteloos.
Ik wist alleen dat ik nationaal kampioen wilde worden
en ik ging
geen ophef veroorzaken bij de grote Ohio State University.
En heel eerlijk, wat hij me aandeed,
ik dacht niet eens dat het
misschien fout was.
Ik wist het niet.
Dit is een erkende arts.
Harvard-diploma.
Chicago, de Universiteit van Pennsylvania.
Het leger.
Hij publiceert wetenschappelijke artikelen.
Wat je ook zegt, hij heeft altijd een snel weerwoord paraat.
Je bent 18 of 19, naïef.
Maar meer dan dat
bevond hij zich in zo'n machtspositie,
want als hij ze niet goedkeurde,
als ze zijn onderzoek niet ondergingen, mochten ze niet meedoen.
Hij had alle macht. Alle macht.
En ze deden niets.
Dus dokter Strauss werd steeds brutaler.
Dan kwamen we
uit de worstelzaal en maakten ons zorgen
over gewichtsverlies, dus dan
gingen we 20 tot 25 minuten in de sauna zitten.
En ja hoor, dan kwam dr. Strauss bij ons zitten.
Voor je het wist ging hij
mee onder de douche.
En Strauss was naar buiten gericht.
Het is net als met deze microfoon.
Als dit de douchekop is,
dan douche je zo.
Hij douchte zo,
met zijn gezicht naar de doucheruimte, zodat hij ons kon zien.
Hij vertrok als laatste.
Dan kwam hij naar buiten.
Dan zag hij weer een groep jongens aankomen en zei:
"ik ben vergeten dit schoon te maken. Ik moet terug."
En hij ging terug.
Russ stond toe
dat hij een kluisje kreeg in onze kleedkamer.
Dus Strauss was daar de hele tijd en keek naar alle jongens
die zich uitkleedden en afdroogden.
Hij deed niets. Niet hardlopen.
Niet sporten.
En hij douchte meerdere keren per dag
met mannelijke atleten.
Zo schaamteloos was het.
Hij werd opgewonden terwijl hij keek.
Het was... Ik bedoel, het is niet iets waar ik echt aan wil...
terugdenken.
Ik bedoel, ik heb zulke dingen niet opgeslagen...
Ik zei:
"je maakt ze nerveus met dat douchen."
Hij antwoordde:
"jij doucht steeds met ze."
"Maar niet een uur lang."
Het was duidelijk dat dr. Strauss
graag in de doucheruimte was met de atleten.
Hij douchte dus veel.
En we zijn klaar voor actie.
De scheidsrechter is Fred Feeney.
Een van de topofficials in de staat
uit Columbus.
Hij is er al heel lang.
Wauw, wat een wedstrijd!
Je doet een wedstrijd en direct erna
teken je en vertrek je.
Je blijft niet.
Je feliciteert mensen niet.
Je vertrekt. Daar kan niets goed gebeuren
omdat iemand boos is.
Je maakt dat je wegkomt.
En ik liep naar binnen en... Je weet wel,
je doucht en je vertrekt.
Zo simpel is het.
Toen ik daar was, kwam dr. Strauss binnen.
Ik kende dr. Strauss gewoon
van Ohio State.
Ik kende hem al jaren.
Ik zei: "hé, hoe gaat het?"
"Goed, Fred."
Hij zegt: "mooie wedstrijd" en zo.
En hij begint zich uit te kleden vlak naast me.
Toch was er al die ruimte hier waar hij heen had gekund
om zich uit te kleden.
Ik keek een beetje. "Doc, wat doe je?"
"Ik wil vanavond ergens heen
"dus ik ga even douchen."
Oké.
Dus kleedde ik me verder uit,
ik sloeg een handdoek om en ik ging onder de douche.
En heel snel daarna
liep dr. Strauss de douche in.
Hij had overal heen gekund, maar hij stond naast me.
De douche,
ik sta hier, hij hier.
Oké.
En voor ik het wist,
keek ik om en besefte dat hij zich niet waste.
Hij masturbeerde. Hij stond naast me te masturberen.
Ik dacht: "wat doe je nu?"
Hij zei: "Fred, ik ben me aan het wassen."
"Nou, dat is een beetje een rare manier."
Ik draaide me een beetje om en direct erna...
voelde ik zijn hand op mijn kont.
En...
En ik kan je niet uitleggen waarom dat me zo raakte...
Het raakte me zo erg, dat ik niet eens op hem reageerde,
terwijl ik hem een dreun had moeten verkopen
op dat moment.
Maar dat deed ik niet.
Ik liep naar buiten, ging naar mijn kluisje en ik begon me aan te kleden.
Strauss liep naar buiten met een handdoek om.
En hij had duidelijk een erectie.
Ik zei: "wat doe je?
"Wat is dit?"
"Niets aan de hand. "Je hebt een mooie kont.
"Je hebt een geweldige penis...
"Wees er trots op."
En weer was ik zo overweldigd hoe onzinnig dit was,
ik kleedde me aan en zei geen woord.
Ik liep naar buiten en aan het einde van die gang
stonden Russ Hellickson
en Jim Jordan.
Ik keek ze aan.
"Strauss stond naast me te masturberen
"onder de douche."
Ze keken me allebei aan.
Jim Jordan keek me recht aan in mijn gezicht en zei:
"het is Strauss. Je weet wat hij doet."
En Russ was het ermee eens.
Ik denk dat ik toen ik wegliep
het begon weg te stoppen,
diep weg te stoppen.
Ik kon er niet mee omgaan.
En dat deed ik niet.
Je kwam erachter dat dit niet alleen gebeurde
met de worstelaars.
De mannelijke turners,
hun faciliteit was in Larkins Hall, waar
de worstelzaal was. Hij had een kluisje
in hun kleedkamer.
In de schermzaal.
Hij had een kluisje in de American football-ruimte.
Hij had een kluisje
bij het zwemteam.
15, 16 sporten.
Ik bedoel, dat is krankzinnig.
Hij was overal.
IJshockey was gewoon...
Als Canadees
wil je gewoon ijshockeyer worden.
Dat was het doel, de droom.
Ik ging 's ochtends vroeg naar de baan.
Een ijsbaanrat.
Ik vond het spel geweldig.
En ik had het geluk dat ik in 1985
een nationaal juniorkampioenschap won.
Ik werd door veel scholen aangeworven.
North Dakota, dat een absolute krachtpatser was.
Maar Ohio State paste beter bij me.
Ik kon komen en meteen beginnen.
Mijn doel
was om naar Ohio State te gaan, me vier jaar te ontwikkelen
en dan prof te worden.
Ohio State gaf me een beurs,
dat was ongelooflijk.
Alles waarvan ik had gehoopt
dat het zou gebeuren, gebeurde.
Ik was enthousiast.
Mijn eerste ontmoeting met dr. Strauss
was 10 dagen nadat ik aankwam bij Ohio State.
We gingen naar de hal en kregen medische onderzoeken.
Hij was aardig en hij was
vriendelijk. "Waar kom je vandaan?"
"Welkom op Ohio State."
"Ben je al eens onderzocht?"
Ik zei: "niet dat ik me kan herinneren."
"Liesbreukcontrole gehad?"
En ik zei: "nee."
Hij zei: "kun je je broek laten zakken?"
Ik wist niet wat een liesbreukcontrole was.
Ik wist niet wat ik niet wist.
Ik ging weg en dacht:
"wauw, dat was heel vreemd."
Ik heb er gewoon een beetje afstand van genomen.
En toen zei iemand: "oh, je hebt vast een grote penis",
in andere woorden,
"want je was daar lang binnen."
"Geweldig man. Leuk voor je."
Dan denk je: "oké, ik weet niet zeker wat dat betekent.
"Maar oké."
En ik vertrok.
Ik had iemand moeten vragen: "is dat normaal?
"Waarom moet dat allemaal gebeuren?"
Maar ik vertrouwde hem, hij was de teamdokter,
het was zijn werk.
Daar was hij voor ingehuurd.
Je bent zo enthousiast om
aan de Ohio State University jouw sport beoefenen.
Dit is het. Je bent waar je wilt zijn.
Dus ik zag hem een paar keer.
En elke keer
een liesbreukcontrole.
Ik kreeg een keer een klap op mijn voet.
Hij zei meteen: "laat je broek zakken."
Hij keek of ik een liesbreuk had.
Maar ik dacht:
"mijn voet doet pijn. Mijn voet doet pijn."
Maar hij was onze dokter.
Dit moet normaal zijn. Niemand heeft iets gezegd.
Maar het raakte me echt.
Dus ging ik naar de coach
na Kerstmis en probeerde te vertellen dat er iets niet klopte
met de dokter.
Weet je, hij is een beetje anders.
En, weet je, en...
Hij zei alleen:
"maak je geen zorgen. Richt je op je sport.”
CHARLOTTE REMENYIK SCHERMCOACH OHIO STATE 1978-1999
Mijn moeder was de enige vrouwelijke coach bij de mannen
aan de Ohio State University.
Ze coachte vrouwelijke en mannelijke schermers.
Heel snel nadat mijn moeder
het mannenteam overnam,
begon ze van de mannelijke schermers te horen
dat er iets raars was met dr. Strauss.
Dat hij naar de mannen loerde onder de douche
en dat hij er vaker was dan normaal leek.
Ik herinner me heel goed
een incident.
Mijn toenmalige vriend... aan het einde van de training
bloedde zijn oor.
Mijn moeder zei: "ga naar de trainerskamer
"en kijk of ze iets voor je kunnen doen."
Ik ging met hem mee
en dr. Strauss was er.
Zodra hij mijn vriend zag, zei hij: "natuurlijk, kom binnen."
En toen ging de deur dicht.
ONDERZOEKSRUIMTE
Meteen erna
kwam hij naar buiten en zei:
"ik liet hem mijn oor zien
"en dr. Strauss vroeg me om mijn broek te laten zakken."
Hij liet mijn moeder weten dat dit was gebeurd.
Dus ging ze het met haar baas bespreken.
KANTOREN VAN DE SPORTSECTIE VAN OSU ST. JOHN'S ARENA
De schermcoach zei:
"ik maak me echt zorgen over dit ongepaste gedrag."
Ze wist nog niet eens de helft.
Ze wist dat het niet kon
dat een teamarts douchte met de atleten.
Dat het ongepast was
dat hij ze betastte voor iets wat niet het kruis betrof.
Dus diende ze haar eerste klacht in.
BESTUUR
Hun houding was...
het zijn geruchten.
Kom met bewijs.
Zonder bewijs kan ik niets doen.
Haar antwoord aan de mannelijke atleten was:
"het vergt bewijs.
"Iemand moet zich melden.
"Ik ga met je mee.
"Ik zal je steunen en praten."
Maar ze vond geen gegadigden.
En zo klaagde mijn moeder alleen bij de directeuren over dr. Strauss.
Ze ging regelmatig naar hen toe...
omdat ze haar baas waren.
Ze klaagde over dr. Strauss,
jaar na jaar,
omdat schermers er drie, vier jaar waren
en dan kwamen er nieuwe.
Het was niet eenmalig.
Het was regelmatig en doorlopend.
Er werd niets gedaan.
Meneer, wanneer was u directeur sportgeneeskunde?
- Van 1990 tot 2004. - Oké.
Moest u toezicht
houden op de werknemers?
Ja.
Hebt u toezicht moeten houden op Richard Strauss?
Ja.
In 2019 namen advocaten van de eisers
in een rechtszaak tegen
Ohio State getuigenverklaringen af
van oud-medewerkers.
John Lombardo was de leidinggevende van Strauss
bij de sportsectie van 1993 tot 1995.
Het was uw taak om studenten te beschermen
tegen seksueel misbruik door een teamarts?
Ja.
De schermcoach
had voldoende bewijs
om herhaaldelijk naar haar superieuren,
naar verschillende bestuurders te gaan.
Oké, ik laat u
een brief van één pagina van u zien van 7 november 1994.
En wat doen ze?
Hetzelfde wat John Lombardo doet in 1994.
De eerste zin luidt:
"Ik heb de zorgen onderzocht die de schermcoach meldde,
"Charlotte Remenyik,
"over de medische zorg.
"Ik heb met haar gesproken
"en het gaat om geruchten
"die 10 jaar lang ongefundeerd zijn gegenereerd."
Ze krijgt als weerwoord:
"U baseert dit op geruchten
"en daar moeten we het mee doen
"vanwege uw, op zijn best, onbekwaamheid."
Hebt u ooit gesproken met een schermer
van OSU over vermeend wangedrag door dr. Strauss?
Nee.
Mensen filmden het niet
met hun telefoon.
De universiteit had niets
gedaan met
de vele klachten die hieraan vooraf zijn gegaan.
Mijn moeder vertelde de verhalen die ze had gehoord.
En het enige antwoord was: "kom met bewijs."
Heeft iemand bij OSU
de studenten de hand gereikt aangaande Strauss?
Niet dat ik weet.
Geruchten en insinuaties.
Wat zou het anders kunnen zijn?
Ja, het zijn geruchten
als je hebt nagelaten om iets echt te documenteren.
Hebt u trainers gevraagd
of Strauss zich ongepast had gedragen?
Nee.
Hebt u de coach gevraagd
of Strauss zich ongepast had gedragen?
Niet dat ik me herinner.
De school laat hem met rust.
Maar uiteindelijk schept het genoeg ophef zodat Strauss zegt:
"ik werk niet meer met het schermteam."
Hij heeft er meer.
Dr. Strauss heeft voorgesteld dat een andere arts
de primaire rol als arts voor de schermers op zich nam.
Ik weet echt niet of dat door haar aandringen kwam,
maar wel dat het behoorlijk lang duurde,
ruim tien jaar, voordat dat gebeurde.
Charlotte Remenyik was de eenling, de enige stem
die zei: "dit kan niet."
Maar zelfs nadat een universiteitscoach
zich uitsprak en weigerde om haar atleten naar hem te sturen,
weerhield niemand hem ervan om het met anderen te doen.
Denk hier eens over na. De vrouwelijke schermcoach
baseert deze zorgen op wat ze hoort.
Ze kwam niet in de kleedkamer,
maar was voldoende boos over wat ze hoorde
om dit te melden.
Hoe kon dit in 's hemelsnaam doorgaan?
En waarom zei niemand iets?
Misschien omdat de OSU-teams domineerden.
Wat een landing.
Randleman wint voor Ohio State.
Rex Holman.
En niemand wilde dat met een schandaal bezoedelen.
Maar niet alle teams tijdens die twee decennia waren goed.
En nog steeds werd er gezwegen.
En toen werd er iets duidelijk.
Richard Strauss was niet alleen teamarts
maar ook een pionier op het gebied van steroïden.
Gebruik van anabole steroïden
Hij publiceerde artikel na artikel
over anabole steroïden.
Bijwerkingen van steroïden
In de jaren 80, toen we nog maar net begonnen te ontdekken
hoe steroïden en sportprestaties
en prestatieverhogende middelen op elkaar inwerken,
liep Richard Strauss voorop.
Volgens een prof is spelen tegen atleten
die steroïden nemen
hetzelfde als drie meter voorsprong geven
bij een honderdmeterspint.
Een sterke stimulans om Russische roulette spelen
met een zeer krachtige, potentieel gevaarlijke drug.
We praten met een sportarts
die onderzoek heeft gedaan naar steroïden.
Anabole steroïden
houdt de algemene bevolking niet echt bezig
omdat de meeste mensen er niet veel over weten.
Meerdere bronnen vertelden me dat ze steroïden kregen
van dokter Strauss.
En meerdere bronnen vertelden me dat hij steroïden uitdeelde.
Ik sprak een voormalige trainer.
Een van zijn banen
was het uitdelen van de steroïden aan de atleten.
Dat was toen mensen
begonnen te begrijpen
hoe je het systeem kon manipuleren.
En Strauss werd gezien als de expert.
Een klein kantoor dat diende als onderzoeksruimte.
Hij had een medicijnkastje dat op slot zat.
Alleen hij had de sleutel.
Er zaten anabole steroïden in.
Strauss wist van het testen en al die dingen.
Ze brachten ons erheen voor B-12-injecties, zeiden ze.
Ik had die eerder gekregen,
maar dit was anders.
Het was vlak voor Big Tens en nationale wedstrijden.
We kregen een behoorlijk grote injectie.
B-12 volgens hen,
maar dat denk ik niet.
Ik dacht dat het misschien wat testosteron was.
Voelde je je anders?
Ik voelde me goed.
Ik voelde me echt goed.
Ik voelde me energiek
en ik herstelde gewoon sneller.
Ik denk niet dat B-12 dat voor je doet.
We hadden een vat waarop stond: "alleen voor dierlijk gebruik."
We noemden het dierensap.
- Kwam dat van dr. Strauss? - Ja.
En... Ik weet niet.
Velen werden erg gespierd bij Ohio State
eind jaren '80 of begin jaren '90.
Alsof hij nog niet genoeg valsspeelde,
gaf dit Strauss
nog wat potentieel compromitterende informatie.
Als hij zou zeggen:
"hij doet melding tegen me
"omdat ik hem steroïden gaf",
dat is genoeg om iemands beurs af te nemen.
En als jij de coach bent
en je weet dat de dokter
steroïden geeft aan je atleten,
of de sportdirecteur,
ben je dan niet terughoudend om hem aan te geven
en de gevolgen te aanvaarden? Misschien speelt hij wel vals.
Je vraagt je af wie de afweging maakte:
"het is beter om te zwijgen,
"want als we correct handelen
"en hem ontslaan en dit bekend wordt,
"wordt het ellende."
Ik denk ook dat dit ingewikkelder is dan steroïden.
Dat is niet de belangrijkste reden waarom mensen er niet over spraken.
Men kon niet, ik gebruik de verleden tijd,
en ik denk tot op zekere hoogte nog steeds niet, begrijpen
hoe dit heeft kunnen gebeuren.
Hoe konden deze jongens,
18-, 19-, 20-jarige atleten,
in 's hemelsnaam
slachtoffers zijn van seksueel geweld?
Zo kom je weer bij de schaamte uit.
We zien mannen niet graag als slachtoffers
op deze manier
en dat heeft hen niet alleen gekwetst
in de manier waarop mensen over hen denken,
maar ook in wat zij van zichzelf vinden en hebben gevonden.
Richard Strauss gebruikte dat in zijn voordeel.
Strauss misbruikte niet iedereen.
Hij richtte zich op jonge mannen
die meestal uit plattelandsgemeenschappen kwamen
en hun hele schooltijd hadden besteed
aan sport
en seksueel onervaren waren.
En naïef.
De eerste van de familie
die ging studeren
en ze waren volledig afhankelijk van deze sportbeurs.
Hij wist precies hoe hij deze mannen moest benaderen.
En hij manipuleerde ze tot meer.
Hij was altijd aardig tegen je, complimenteus.
Hij manipuleerde je,
maar je had geen idee dat dat gaande was.
In die tijd had je als 18-, 19-, 20-jarige
nog nooit van seksuele roofdieren gehoord.
Je had nooit van grooming gehoord.
Vooral grooming.
Daar had ik nog nooit van gehoord.
En dat is precies wat hij deed.
Hij maakte zich geliefd.
Hij werd je vriend.
Hij nam foto's van jongens.
Hij gaf zijn kaartje
en zei dat hij je aan een modellencarrière kon helpen.
We zagen hem vaak rondlopen met een camera.
Hij nam foto's van Jim Jordan voor het boek van Russ Hellickson.
Oh. Doc neemt foto's?
En je hoorde dat hij er echt heel goed in was.
Dat hij echt goede zwart-witfoto's maakte.
Een worstelaar kreeg een fotoshoot
en daar kwam wat modellenwerk uit voort.
Een modellencontract.
Hij begon succes te krijgen als model, hij verdiende geld.
Dat was nogal wat.
Oké, weet je?
In de zomer
probeerde ik in de modellenwereld te komen,
gewoon om wat bij verdienen.
En dr. Strauss zei:
"als je foto's nodig hebt, kan ik dat doen.
"Ik ben fotograaf."
Ik dacht: "ik ben een arme student, weet je?"
Ik zei: "hoeveel gaat het kosten?"
"Geen zorgen. Ik doe dit
"gewoon voor de lol."
Dus ging ik naar zijn huis.
Hij...
hij had zijn kleine studio opgesteld in een kamer.
Hij zei:
"laten we wat foto's nemen zonder shirt."
Ik liet wat foto's nemen zonder mijn shirt aan.
Toen begon hij aan me te zitten.
Hij begon mijn broek naar beneden trekken
en ik zei: "nee, dat doe ik niet."
Hij haalde de negatieven tevoorschijn en zei:
"hé, hoe zit het met deze foto's?"
Dus we gingen terug naar de foto's en...
Ik kijk terug op die situatie
en denk: "ik heb dit zelf gedaan.
"Waarom zou ik dat doen?
"Ik weet hoe hij is en ik heb mezelf in die positie geplaatst."
Dus ik denk: "heb ik dit aan mezelf te danken?"
"Waarom zou ik mezelf in die positie plaatsen?"
Maar ik deed het wel.
Ik begon het vaak te horen:
"jij bent de favoriet van dr. Strauss."
"Jij bent zijn favoriet."
En dr. Strauss was er ook altijd.
Dus ja.
Shit, man.
Duw hem, Dan! Duw hem!
Hij was er altijd.
We kwamen van het ijs en hij was er.
En natuurlijk, als er iets gebeurde, controleerde hij je.
Je had geen keuze.
Op dat niveau moet je dingen scheiden.
Vergeet je problemen.
Op het ijs doe je wat je moet doen.
Ik kon het gewoon niet.
Ik kon er gewoon niet mee omgaan.
Bij de training denk je: "waar ging dat over?"
Je doet oefeningen en je...
Ik wist niet meer wat het volgende was.
Ik was er kapot van.
Ik was gefocust. Ik was een machine toen ik aankwam
en toen raakten de wielen los.
Er is nog een gevecht. Al Novakowski.
Je hebt niemand om mee te praten.
Omdat je niet weet of jou dat als enige overkomt.
Het was een neerwaartse spiraal.
Ik was nooit meer dezelfde.
Ik weet het nog, het was zondagochtend
en ik had me verslapen.
Dat kan niet. Je mist de training niet.
Ik kwam daar aan en dacht:
"dit is foute boel."
Ik ging naar het kantoor van de coach
en zei: "het spijt me echt."
Weet je wel?
Hij zei: "het is afgelopen."
"Hoe bedoelt u?"
Hij zei: "je bent gewoon
"een destructief element voor dit ijshockeyteam."
En mijn hele lichaam...
Hij had mijn droom beëindigd.
Mijn hele wereld was ontploft.
Ik was sprakeloos.
Ik stond op en...
verliet de ijsbaan en ik ben nooit meer teruggegaan.
Ik weet nog dat ik bij de training
mijn schouder had ontwricht.
Russ zei: "laat Strauss ernaar kijken."
God, oké. Daar gaan we.
En ik sta daar
naakt voor deze man.
Doet hetzelfde onderzoek.
Je weet wel, achter je testikels wrijven.
En dan aan mijn penis trekken.
En er wat rukjes aan geven.
Ik was gespannen.
Ik staarde omhoog naar het plafond.
"Laat dit alsjeblieft ophouden."
Hij ging door.
Ik kijk naar beneden boven op zijn hoofd.
Zo dichtbij was hij. Hij leunde voorover terwijl hij dit deed.
En toen begon ik me terug te trekken.
Ik trok mijn heupen weg
en toen leunde hij achterover. "Trek je broek maar op."
Dat deed ik, ik zei niets en ben vertrokken.
Ik ging niet naar de training.
Ik ben een paar weken verdwenen.
Uiteindelijk ging ik Russ' kantoor binnen
en ik zei: "Russ, ik ben er klaar mee. Ik kan dit niet."
Hij zei: "nou, als je terug wilt komen,
"dat mag altijd, maar goed dan."
Dat was alles.
Na drie jaar worstelen
was dat het hele gesprek.
En dat was de laatste keer dat ik in dat team zat.
Ik liep weg van het worstelen op Ohio State
en ik stopte met studeren
omdat ik geen beurs meer had.
En de staatskampioen, Dan Ritchie.
Mijn vader was zo boos.
"Je hebt nog anderhalf jaar te gaan.
"Waarom niet?"
Ik kon het hem niet vertellen.
Ik wist niet hoe.
Ik was niet sterk genoeg of in staat
om hem uit te leggen: "pap...
"dit was...
"Dit is wat er is gebeurd.
"En ik kan er niet mee omgaan."
En ik denk...
Ik denk dat dat onvermogen
een negatieve invloed had...
Onze relatie is niet meer hetzelfde, denk ik, sindsdien.
Heb je het je ouders verteld?
Dat mijn beurs was ingetrokken?
Nee.
Wat wordt de volgende vraag?
Waarom ben je uit het team gezet?
Het aan je ouders vertellen, die, weet je, ze zijn...
Nee, ik heb mijn ouders niet verteld dat ik uit het team ben gezet.
En ik heb ze niet verteld dat ik mijn beurs kwijt was.
Ik vertelde mensen dat ik gestopt was.
"Hoe komt dat?"
Ik zei dat ik niet goed genoeg was.
En sommige mensen zeiden: "Wat?"
Vooral wat jongens die me kenden,
coaches, jongens die me als junior zagen.
"Waar heb je het over?" Dan ontweek ik de vraag.
Maar ik heb die leugen geïnternaliseerd.
Ik begon nogal veel te drinken en zakte weg in een depressie.
Ondertussen klimt dr. Strauss verder op.
Stel je voor.
Een man waarover al meer dan tien jaar
heel vaak is geklaagd.
En wat doet Ohio State?
JOHN W. WILCE STUDENTENZORGCENTRUM
Ze geven hem promotie.
Hij wordt hoofdarts bij het algemene zorgcentrum van OSU.
Wacht even.
Wat? Iedereen wist dit.
"De teamarts doucht keer op keer met de atleten
"en je geeft hem promotie?"
Maar dat is wat Ohio State doet en dat is verbijsterend.
Dus gaat dokter Strauss verder
met wat hij al ruim tien jaar doet,
namelijk mannelijke studenten misbruiken
dankzij zijn medische beroep.
Ik had een bult op mijn borst,
dus daar wilde ik naar laten kijken.
Ik vond in de studiegids
een medisch centrum en ging erheen.
Ze zeiden: "we sturen je naar dr. Strauss."
Hij kwam binnen.
Hij niet zo groot.
Hij leek beleefd.
En hij begon te vragen naar wat er gebeurd was.
En waarvoor ik kwam.
En toen begon hij echt rare vragen te stellen
over of ik homo was en allerlei andere dingen.
Ik vond het heel vreemd.
Ik moest me uitkleden.
Alles moest uit,
wat me ook heel vreemd leek.
Maar hij was arts. Ik was een kind.
Ik dacht: "ik moet alles doen wat deze man zegt."
Toen voerde hij
een genitaal onderzoek uit.
Ik herinner me niet dat hij handschoenen droeg.
Ik herinner me zijn adem.
Zijn adem op mijn genitaliën
bij het onderzoek.
En toen vroeg hij
of ik met meer dan één persoon naar bed wilde.
Toen werd het echt ongemakkelijk,
ik begreep dat het niet klopte.
Toen pakte hij mijn borst
en masseerde die
en begon hij zijn bekken in mijn zij te stoten.
Ik voelde dat hij een erectie had.
Ik schaamde me dood
en wist niet wat te doen.
Ik probeerde zo goed mogelijk uit de situatie te komen.
En ik vertrok.
Ik weet nog dat ik zo boos was.
Ik belde de dag erna
met Ted Grace,
hoofd van de studentendienst.
Hij zei: "als je wilt komen,
"kunnen we proberen om er met Strauss over te praten."
Het is echt relevant
dat de eerste klokkenluider geen atleet was.
Steve Snyder-Hill had geen zorgen
om de machtsongelijkheid,
het verlies van een beurs
of de schaamte in de kleedkamer.
Dus hij kon dat doen.
Steek uw rechterhand op.
Zweert u dat uw verklaring
de waarheid is,
niets dan de waarheid?
Ja.
Goedemorgen, dr. Grace.
Mijn naam is Ilann Maazel.
In 2019 heeft Ilann Maazel
bij een rechtszaak aangespannen
door slachtoffers van Strauss,
dr. Ted Grace, oud-leidinggevende van Strauss, verhoord.
Mijn kantoor staat vooral bekend om zaken tegen machtige belangen.
De stad, de staat, de regering van de VS,
veel grote bedrijven, veel belangrijke, machtige mensen,
en tegen de macht ingaan.
Dr. Strauss stond onder uw leiding bij de Studentengezondheidszorg?
Ja.
Dr. Grace
was de enige bij OSU die ooit iets ondernam tegen dr. Strauss.
En het enge is, dat ik denk dat dat waar is.
Hij is de enige
die ooit iets ondernam tegen dr. Strauss in 20 jaar.
En het begon uiteindelijk in 1995.
U woonde een vergadering bij met dhr. Snyder-Hill en dr. Strauss, toch?
Dat klopt.
Ik liep naar binnen en daar was dr. Strauss.
Dr. Strauss was heel hartelijk.
Maar toen ik zei dat hij
zijn erectie tegen me aan duwde,
sloeg hij keihard op de tafel en schreeuwde:
"je probeert mijn naam te ruïneren!"
Ik bevroor gewoon,
ik was een kind.
Ik keek naar die artsen in de kamer
en wist niet wat ik moest zeggen.
Zij ook niet. Ze waren allemaal in shock.
Je twijfelt aan jezelf omdat je denkt:
"misschien had hij een portemonnee in zijn zak.
"Misschien heb ik me vergist."
Dus daarna
ben ik weggegaan en ik was gewoon overstuur.
Ted Grace belde me later.
"Hoe kunnen we dit goed maken?"
"Als u zegt dat ik me vergis,
"zal ik u geloven als u me zegt
"dat ik de enige ben."
En dat is wat hij zei.
"Dit is nooit gebeurd."
Dus zei ik: "mooi, zet dat dan in een brief aan mij."
Toen bleef het stil.
Dat stoorde hem.
Maar een paar dagen later kreeg ik een brief.
Dit is een brief die u schreef
aan Steven Snyder-Hill op 26 januari 1995, klopt dat?
Dat klopt.
En u schreef, ik citeer:
"We hebben nooit een klacht ontvangen
"over dr. Strauss,
"maar wel verschillende positieve reacties." Einde citaat.
Dat was een valse verklaring, toch?
Dat klopt.
Nu kom ik er 24 jaar later achter
dat er drie dagen voor mij ook een jongen klaagde.
Drie dagen voor mij.
Hebt u Steven Snyder-Hill ooit verteld over de klacht van deze student?
Ik geloof het niet.
Ik verzeker je dat we nooit een klacht hebben ontvangen...
Ik zou dit graag aan het dossier willen toevoegen.
Gaat uw gang.
Ik realiseerde me pas onlangs dat ik een foutieve uitspraak had gedaan.
Maar u schreef deze brief 23 dagen
na de klacht van deze student.
Ik weet het. Maar het was... Ik weet niet...
Ik denk dat ik nog niet wist over de eerste klacht
toen ik dit schreef, want er is geen...
Ik zou niet... u kent me niet.
Ik zou niet opzettelijk liegen. Daar is geen reden voor.
Nou, Steven Hill zei u dat als er eerdere klachten waren geweest
tegen... Laat me uitpraten.
...tegen dr. Strauss hij zijn klacht niet zou intrekken.
Dat zei hij u.
Wat betekent dat precies?
Kunt u die vraag beantwoorden?
Hij zei: "zeg me dat er
"geen klachten zijn,
"anders zet ik door."
Dat zeggen deze notities.
Beschuldigingen van seksueel wangedrag
en seksueel geweld tegen uw dokter, dr. Strauss, toch?
Dat klopt.
Ik wilde dat vastleggen.
Ik heb een fout gemaakt toen ik hem dat vertelde.
Ze logen tegen me.
Ze zeiden wat ik moest geloven.
Ik geloofde ze op hun woord.
Dus ging ik verder met mijn leven
en dacht dat ik me had vergist.
Het was zoveel erger dan ik dacht.
Zoveel erger.
Op een avond
had ik moeite met slikken.
Waarschijnlijk te veel wodka of zo.
Dus mijn kamergenoot gaf me een lift naar het zorgcentrum.
Ik ging naar binnen als een normale student.
Balen, ik was gewend om atleet te zijn
en... weet je wel.
Ik was een normale student.
Dus ik sta daar in de rij
gewoon te wachten.
En ik kijk en daar is hij.
Daar is dr. Strauss.
Toen deed hij niet alles wat hij doorgaans deed.
Het was een heel snel onderzoek.
Hij zei: "het is je strotklepje.
"Het beweegt zo."
Het was verkrampt.
Dus Doc zei: "om van de kramp af te komen,
"gaan we je verdoven.
"Daardoor ontspan je
"en kom je van die kramp af."
Ik was dankbaar.
Je weet wel, zo van: "bedankt dat je dokter bent."
Hij gaf me een spuit in het ziekenhuis om me te ontspannen.
Hij zei: "ik breng je naar huis."
De auto ben ik vergeten
maar ik herinner me dat hij me naar mijn kamer hielp.
Ik ging liggen. Ik kon me niet bewegen.
Ik was verlamd.
Hij wreef over mijn zij of mijn rug.
En ik dacht: "dit is raar."
Maar nogmaals, je bent zo suf...
Je wilt het begrijpen,
maar je bent zo stoned.
Je kunt niet echt...
Dus...
Ja, toen verkrachtte hij me.
Ik werd 's ochtends wakker en...
Ik ging alles na.
Je weet wel, wat...
Ik ging de nacht na.
Hoe is dit gebeurd?
Hoe kon het zover komen?
En...
Ik was in shock.
Ik was...
Wie vertel je het?
Wie moest ik het vertellen?
Tegen de tijd dat ik Al Novakowski interviewde,
waren er 47 verkrachtingsslachtoffers geïdentificeerd.
Nu weten we dat hij nummer 48 was.
Toen ik erachter kwam dat ze het wisten,
dat de Ohio State University wist
dat hij de atleten betastte,
stond ik versteld.
Ik denk nog steeds:
"allemachtig, hadden deze mensen geen kinderen?
"Hadden ze geen hart of ziel?"
Weet je wel...
Er is een speciale plek voor deze mensen en dat is niet de hemel.
Voor degenen die het wisten, kun je... Ze wisten het.
Hoeveel anderen zijn er
die misschien nooit hun verhaal openbaar zullen maken?
Ik ben gestopt met studeren
en dr. Strauss ging verder,
jaar na jaar na jaar.
Ik laat u bewijsstuk 19 zien.
Nog een zeer verontrustend incident. Toch?
Ja.
Dit is nu de derde directe klacht tegen dr. Strauss?
Dat klopt.
De klacht van student A dateerde van 3 januari 1995?
Dat klopt.
De klacht van student B van 6 januari?
Dat klopt.
En u schreef deze memo op 10 januari 1996, toch?
Dat klopt.
- Dat is dus meer dan een jaar later. - Dat klopt.
De student rapporteerde
dat dr. Strauss iets zei over zijn forse spieren.
Hem vroeg zijn shirt uit te trekken.
Toen zei Strauss student C
dat hij zijn onderlichaam moest ontkleden.
En deed een onderzoek dat C omschreef als strelen
en iets wat hij niet kende.
Ja.
En toen ejaculeerde de student, toch?
Ja.
Ooit gehoord dat
iemand ejaculeerde bij een onderzoek?
Nee.
U hoorde dat alleen
in de context van dr. Strauss, toch?
Ja.
Na die klacht
hebt u dr. Strauss met verlof gestuurd toch?
Dat klopt.
...administratief verlof in afwachting van onderzoek.
Een van de ongelooflijke dingen
is dat dr. Grace Strauss niet aanbracht
bij het medisch tuchtcollege.
Dr. Strauss bracht dr. Grace aan bij het medisch tuchtcollege.
Klacht over ethisch wangedrag van Ted W. Grace
Hij klaagde dat dr. Grace
hem had geconfronteerd met vermeend seksueel misbruik
en hij werd geschaad.
Hij werd lastiggevallen.
Drie maanden na de klacht van student C
klaagt dr. Strauss over u bij het medisch tuchtcollege.
- Ja. - En op dat moment
had u het college niet gesproken?
Nee.
Geen contact met ze gehad?
Nee.
Of een klacht ingediend
over dr. Strauss? - Nee.
En toen in juli 1996
sprak u ze wel?
Ja.
Vanwege de klacht van dr. Strauss, toch?
Dat klopt.
Toen Grace werd ondervraagd door het tuchtcollege,
deed het tuchtcollege op eigen houtje
vervolgens onderzoek naar dr. Strauss.
Dus vanaf juli 1996
diende niemand een klacht in
tegen dr. Strauss, klopt dat?
Niet schriftelijk.
Volgens het medisch tuchtcollege helemaal niet.
Hierna heeft OSU
een geheime tuchtprocedure tegen dr. Strauss gevoerd.
Ze meldden de bevindingen niet
aan de studenten of wie dan ook,
en hebben hem stilletjes uit zijn functie als teamarts ontheven
en weggestuurd bij de Studentengezondheidsdienst.
Citaat: op 5 augustus 1996
deelde Williams Strauss mee dat hij alle informatie overwoog
en had bepaald dat Strauss' benoeming
met onmiddellijke ingang niet werd verlengd.
Dat klopt.
De rest wel.
Hij was nog steeds docent interne geneeskunde?
Docent preventieve geneeskunde?
Ja.
Docent aan de School of Public Health.
Dat klopt.
De universiteit heeft hem nooit ontslagen?
Niet dat ik weet.
Richard Strauss ging uiteindelijk in 1998 vrijwillig met pensioen.
En nadat hij met pensioen was gegaan,
gaf OSU hem de emeritusstatus.
De emeritus-status is een eer.
En OSU gaf dr. Strauss die eer.
- Ja. - Moesten ze dat doen?
Ik denk het niet.
Dit is niet iemand die in ongenade is gevallen,
die Columbus verlaat in verschrikkelijke ballingschap
met een wolk boven zich.
Dit is een gewaardeerd faculteitslid
dat besluit naar het westen te verhuizen naar de zon.
Iemand die een praktijk heeft in Californië.
Hij kan nog steeds aan de muur hangen
dat hij emeritus hoogleraar is van Ohio State.
Niet iemand die gevolgen heeft ondervonden
voor zware misdaden.
Hij misbruikte American footballspelers seksueel,
worstelaars,
tennissers,
hockeyers,
schermers.
Hij misbruikte studenten die geen atleten waren
en die hij zag in het zorgcentrum.
Hij deed dit herhaaldelijk.
Hij deed het voor de ogen van OSU.
En dit alles...
had voorgoed uit het zicht kunnen blijven.
Maar 20 jaar later veranderde alles.
Vandaag zetten we een stap
in een voortdurend streven naar verantwoordelijkheid en gerechtigheid
voor het afschuwelijke, roofzuchtige gedrag van Larry Nassar.
De beproeving van Larry Nassar, van Michigan State.
Ik volgde dat op de voet omdat...
mijn dochter turnde.
Wat wil je hem vertellen?
Edelachtbare, bedankt voor de kans
om deze verklaring af te leggen.
Ik belde Mike Disabato op en ik besprak de situatie.
En hij las me een getuigenis voor.
Het moeilijkste dat ik ooit moest verwerken
was dat ik een slachtoffer ben van Larry Nassar.
Ik had geen idee wat hij deed
en dat het aanranding was of enige vorm van misbruik.
Mij was geleerd artsen te vertrouwen omdat ze je helpen.
En ik dacht: "wauw, dat zijn wij."
Hij deed het licht uit.
Ik was alleen zonder toezicht.
Het gebeurde elke keer weer.
Zelfs toen ik knie- en enkelblessures had.
Ik schaamde me, walgde van mezelf, niet van Larry.
Benadruk de noodzaak om dit te onderzoeken
om hen die Larry lieten begaan ter verantwoording te roepen.
Het maakt uit dat de dader verantwoordelijk
wordt gehouden.
Dank u.
Het was krachtig om ze te zien spreken.
Het maakte iets in me los.
En ik heb twee maanden lang
met mijn teamgenoten gesproken
om te verifiëren wat ik al wist,
dat Richard Strauss een andere Larry Nassar was.
Zomaar uit het niets vroeg Mike Disabato me
naar dokter Strauss.
En ik deelde mijn verhaal met hem.
We hadden het nooit besproken.
En Mike vroeg me naar Doc Strauss.
Weet je, je zit en denkt
dat je je het niet meer herinnert.
En dan, anderhalf uur later is het...
"Oh, wauw.
"Dat is gebeurd.
"En dat is gebeurd."
Hij wilde het gaan vertellen.
Ik was verrast. "Aan wie dan?"
Hij zei: "Ik ga naar de Ohio State University
"en vraag om een onderzoek."
Ik denk dat ik even sprakeloos was.
En toen zei ik: "niet doen."
Waarom?
Schaamte.
Beschuldigingen van seksueel wangedrag
na 40 jaar aan de Ohio State University.
Mike zei me dat hij het toch zou gaan doen.
Details komen aan het licht tijdens het onderzoek
van een voormalig Ohio State worstelteamarts
mogelijk betrokken bij seksueel wangedrag.
Ook al wilde ik er niets mee te maken hebben, ik zei:
"ik ga je dat niet alleen laten doen.
"Ik sta achter je."
Een andere voormalige Ohio State-student heeft zich gemeld
als slachtoffer van het seksueel wangedrag van Strauss.
Ik besloot dat er
verantwoording moest worden afgelegd.
Ik spreek namens vele van mijn teamgenoten die er niet zijn.
Ik zei: "ik wil helpen."
Dan Ritchie is een van de mannen die hun geheim 25 jaar lang
bewaarden.
Het betreft een student
bij het Studentenzorgcentrum.
Naarmate er meer mensen zich melden,
besloot Ohio State onderzoek te doen.
VERGADERING RAAD VAN BESTUUR
Net als bij Penn State en Michigan
deden ze wat iedereen zou verwachten
van een universiteit.
Ze betaalden voor een grondig, onafhankelijk onderzoek.
Er komt een rapport wanneer dit onderzoek is afgerond.
Wanneer is nog onbekend.
Wat snel duidelijk werd,
was dat dit niet het USA Gymnastics-schandaal was
en de dynamiek daar.
Om te beginnen viel er geen Larry Nassar te vervolgen.
Strauss was ontsnapt aan de mogelijkheid van veroordeling.
De externe advocaat die onderzoek doet, kwam hiermee.
Richard Strauss stierf in 2005.
We weten nu dat voormalig arts Richard Strauss stierf door zelfmoord.
Dit klinkt morbide,
maar ik heb zijn autopsierapport opgevraagd
en wilde alle details weten.
Ik wilde weten wat hij droeg.
Hoe hij het deed.
Ik wilde weten wat de oorzaken waren.
Ik wilde iets lezen dat hij het deed
uit schuldgevoel over wat hij ons had aangedaan.
Er stond dat hij het deed omdat hij pijn had
en de pillen niet hielpen.
Geen wroeging over zijn daden.
Het was omdat hij pijn had.
Daar kom je achter. Waardeloos.
Nu de dokter in kwestie dood is,
vragen sommigen wat het nut is van dit onderzoek.
De universiteit zegt dat er twee doelen zijn voor dit onderzoek.
Het ene is het identificeren en evalueren
van alle beschuldigingen tegen Strauss
en het andere is om te zien
of iemand van de universiteit wist van deze beschuldigingen.
Dat kan natuurlijk leiden tot tot strafrechtelijke vervolging.
Als een universiteit onverschillig staat tegenover seksueel wangedrag,
zijn ze wettelijk verantwoordelijk.
Mooie woorden.
Kon het hun iets schelen?
Hebben ze iets gedaan?
Hebben ze actie ondernomen of niet?
OSU ondernam niet alleen geen actie,
ze zetten een bekend roofdier in een gezaghebbende positie.
We besloten actie te ondernemen
en ik was de hoofdeiser
in een rechtszaak tegen de universiteit.
Vanwege jarenlang vermeend misbruik
klagen oud-worstelaars de universiteit aan
omdat deze hun klachten over een teamarts
heeft genegeerd.
Het is eng om je in deze arena te bevinden.
Ik klaag een universiteit aan...
waar ik jaren van mijn leven voor heb geworsteld.
Krankzinnig.
Maar het was nodig.
De universiteit had ons moeten beschermen.
Ze wisten wat er aan de hand was.
Ik nam contact op met onze advocaten. Ik zei: "wat moet ik doen?"
Tientallen mannen
klagen OSU aan
met beschuldigingen van seksueel misbruik tegen een voormalig arts.
Dat bracht het andere grote verschil tussen deze zaak aan het licht
en de turnslachtoffers van Nassar.
Een D1 student-worstelaar misbruiken? Tuurlijk joh.
Mensen konden het niet begrijpen.
Hoe konden deze getrainde stoere kerels
in 's hemelsnaam het slachtoffer zijn
van seksueel geweld?
Dat slaat helemaal nergens op
Kom op. Nonsens.
Enorme onzin en leugens
Dit waren worstelaars.
En niet alleen worstelaars, Mark Coleman.
Mark Coleman was de allersterkste.
Een geweldige worstelaar bij Ohio State,
won een nationale titel.
En na deze absoluut glanzende worstelcarrière
ging hij over op gemengde vechtsporten.
Een zeer prominente vechter.
"Ground and Pound" was zijn handelsmerk als UFC-vechter.
Wat betekende dat?
Je worstelde die gast op de grond en ranselde hem af.
Coleman is een fysiek beest.
Dus hoe kan hij een slachtoffer zijn van iemand als Strauss?
Ik was heel erg nerveus over dit hele gebeuren.
Ik wilde dat Ohio State zichzelf verantwoordelijk zou houden
om er zeker van te zijn dit niet weer gebeurde.
Alles voor roem.
Maar iedereen zei dat we moesten opzouten.
Dus bij wie konden we aankloppen voor hulp?
Hier is Russ Hellickson.
Russ.
Mijn relatie met hem koester ik.
Als worstelcoach
heb ik drie dochters en meer dan vijfhonderd zonen.
Russ was als familie.
Hij was een tweede vader voor me.
Dus stuurde ik Russ een lange sms.
We hebben je nodig.
En binnen een uur kreeg ik antwoord.
Regel het maar. Ik zal er zijn
Zo'n 20 van ons kwamen bijeen
op een plaatselijke school waar een
van de worstelaars werkt.
We zaten daar met hem en we gingen rond,
iedereen
vertelde precies wat er met hem gebeurd.
Iedereen deed zijn zegje.
Het was emotioneel.
Toen ik aan de beurt was, vroeg ik hem:
"weet je nog toen ik je kantoor binnenkwam
"en ik zei: 'ik stop ermee, ik ben weg'?"
Hij zei: "ja."
"Ik heb nooit gezegd waarom.
"Hierom."
Je zag hem opengaan
en begrip en medeleven tonen voor wat er gebeurd was.
Aan het einde van die bijeenkomst
zei hij dat hij een brief zou schrijven
aan wie dat nodig had, om ons te steunen.
Dat hadden we nodig.
Geruststelling.
We liepen naar buiten alsof we familie waren.
En we wendden ons tot Jimmy, onze voormalige assistent-coach.
De dingen waren wat veranderd voor hem sinds OSU.
Dames en heren,
graag een applaus voor Congreslid Jim Jordan.
Hartelijk dank. Heel vriendelijk van u.
Jim Jordan is nu een prominente
Republikein in het Huis van Afgevaardigden.
Altijd in het nieuws, in de media.
Congreslid Jordan, fijn dat u er bent.
Ik ben het niet met hem eens,
maar ik was nog steeds trots op hem als mijn coach.
Hij had idealen
en eergevoel.
Discipline is doen wat je niet wilt doen
wanneer je het niet wilt doen.
Iets op de juiste manier doen,
niet op de makkelijke.
De experts wisten het.
Uw woordvoerder ook.
Maar ik denk dat u het ook wist.
Een pitbull.
Dus dacht ik: "waarom zou deze man niet
"voor ons opkomen?"
Herinnert u zich dr. Strauss?
Ja. Ik kende de dokter.
En Jim Jordan deed het niet.
Maar ik wist echt niets af van misbruik.
De andere coaches
wisten niets van misbruik.
Het is gewoon niet juist om dat te zeggen.
Dat we het wisten en niets meldden is niet waar.
Onmogelijk dat hij het niet wist.
Wist hij iets? Iedereen wist iets.
Denk ik dat hij het wist?
Iedereen wist het.
Maakte het me boos? Ja.
Hoe karakteriseert u de beschuldigingen tegen Strauss,
tegen hem?
Ik weet alleen dat ik nooit iets heb gehoord over misbruik door Strauss,
heel eenvoudig.
Dat hij van niets wist, dat er niets is gebeurd,
is een grove leugen.
Een grove leugen.
Hier is Congreslid Jordan.
De eerste keer dat u zich er mee bezig houdt.
Uw eerste reactie op dit alles.
Ik weet dat de jongens die dit zeggen de waarheid kennen.
Dat weet ik. Nooit gezien, nooit van gehoord,
mij is nooit verteld over enig misbruik.
Ik weet
hoeveel gesprekken Jimmy heeft gehad over dr. Strauss.
Gesprekken in de kleedkamer zijn anders
dan iemand die misbruik
komt melden.
Hebt u het gehoord in de kleedkamer?
Dat hebben we niet gehoord.
Was het iets dat niet echt misbruik was,
maar dat nu wel als misbruik kan worden beschouwd?
Nee. Nee.
Ik was er niet bij,
dus ik weet niet wat hij wist.
Maar ik wist wat hij tegen me zei.
Dus hij wist het.
Want toen hij zei: "het is Strauss,
"dat weet je", dat bewees het.
Dat kon hij niet zeggen zonder te weten
wat Strauss was en wie hij was.
Dat is de reden.
Misschien dacht Jimmy dat het wel zou overwaaien. Maar nee.
Jim Jordan ontkent elk wangedrag in die OSU-worstelzaak,
maar de controverse en het schandaal blijven.
Het zwol juist aan
en toen werd het enorm.
Congreslid Jim Jordan wordt beschuldigd
van verdoezelen van misbruik.
Jim Jordan reageerde opnieuw...
Jim Jordan, die toen worstelcoach was...
Ze meldden het hem.
Hij deed niets.
Toen het van de grond was gekomen,
meldden meer mensen zich.
"Ja, dit is er is gebeurd,
"absoluut, dit is mijn ervaring."
Vanavond: nog meer oud-worstelaars melden zich.
Meer slachtoffers melden zich.
Misschien het topje van de ijsberg.
Toen begon Jordan iedereen te bellen.
Hij begon alle worstelaars te bellen.
Hij belde zelfs Adam Disabato,
De broer van Mike Disabato.
Acht uur 's ochtends
en mijn telefoon begint tekeer te gaan.
Ik nam op.
Hij zei: "Adam, met Jim Jordan."
Ik heb zoiets van...
Hij praatte een half uur tegen me of ik
hem publiekelijk wilde verdedigen en kon zeggen dat dit niet waar is.
Hij huilde letterlijk aan de telefoon.
Hij geeft niets om mij of om iemand van ons
en wil dat ik hem verdedig tegen mijn broer.
Ik bedoel, dat is krankzinnig.
Ik dacht dat Jimmy waarschijnlijk ook met Russ ging praten.
En ja hoor, Russ liet niets meer horen.
Hij heeft nooit een brief geschreven.
Hij bood geen steun.
Hij keerde ons volledig de rug toe.
Ik zette hem op een voetstuk alsof hij mijn vader was.
En... waardeloos.
Russ zei dat hij voor ons zou opkomen
en hij koos een andere tactiek.
Ik heb heel lang geprobeerd
om een interview met Congreslid Jordan te krijgen.
Zijn kantoor wilde dat niet regelen.
Dus kwam ik erachter dat hij naar de Honda-fabriek zou gaan.
En daar kwam ik opdagen.
Atleten zoals Dan Ritchie zeggen dat Strauss een kluisje had
vlak onder het uwe.
Hoe kon u dan niet weten dat hij daar elke dag
douchte
en masturbeerde in hun bijzijn
terwijl ze er allemaal van wisten?
Hij leek verontwaardigd
dat hij hierover werd ondervraagd.
Belachelijk. Ik heb me verzet tegen de FBI.
De belastingdienst.
Dus als ik dacht dat er iets mis was
of als ik dat wist,
zou ik ingrijpen.
U zag niets?
Daarom... nee.
En dat is waarom elke coach...
"Niemand zei het.
"Ik had geen idee.
"Nee, dat is nooit gebeurd."
En toen viel de bom
in mei.
Goedemiddag.
Vandaag wil ik wat opmerkingen en gedachten delen.
over het vrijdag door de Ohio State University gepubliceerde rapport
over de situatie met wijlen dr. Richard Strauss.
Het onafhankelijke onderzoek van een jaar
waarvoor OSU had betaald werd eindelijk uitgebracht.
Het was goed dat ze dit onderzoek deden,
maar de resultaten waren zo onverwacht en zo diep verontrustend.
Het Strauss-rapport beschreef seksueel misbruik
van ten minste 177 oud-studenten
tussen 1978 en 1998.
Ongetwijfeld zijn er vele andere slachtoffers
die zich niet hebben gemeld.
Als je het zwart op wit ziet staan
en je ziet de aantallen,
dat brak gewoon mijn hart.
Ik had geen idee hoe ver het rimpeleffect zich had verspreid.
Ik had geen idee.
Dus toen ik het las, dacht ik: "allemachtig."
Allemachtig!
Ik kende mijn ervaring.
Mike's ervaring.
Ik kende een paar andere van de ervaringen.
Ik kende de omvang er niet van
noch de reikwijdte.
Ik heb het rapport gelezen van kaft tot kaft.
En hoe meer ik las, hoe kwader ik werd.
BEVINDINGEN OVER DE UNIVERSITEIT
We zouden er allemaal van moeten walgen.
De klachten en rapporten over dit seksueel misbruik
werden niet gerapporteerd naar hogere autoriteiten
door de sportsectie
of het Studentenzorgcentrum voor 1996,
meer dan 15 jaar nadat de eerste rapporten werden ontvangen.
Het meest opzienbarende was gewoon
hoeveel mensen die in een positie waren om het te stoppen
ervan wisten en niets deden.
Een onafhankelijk rapport stelt dat Ohio State
wist dat een arts studenten seksueel misbruikte
sinds de late jaren 70.
Uit het rapport bleek dat het een publiek geheim was
voor meer dan 50 personeelsleden van de sportsectie van Ohio State.
Ze wisten het en hebben het in de doofpot gestopt.
Ze hebben het in de doofpot gestopt.
Het is echt verbazingwekkend hoeveel mensen
de andere kant opkeken
zodat hij hier zolang mee wegkwam.
...het OSU-onderzoek
invloed op uw kandidatuur?
Nee.
Talloze collega's
kijken er allemaal doorheen.
Maakt u zich zorgen?
Het Congreslid zei opnieuw
nooit iets te hebben geweten over dit misbruik.
Jim Jordan is een lafaard.
Een lafaard.
Hij is geen leider. Hij is een lafaard.
Hij liet ons in de steek.
Onze hoofdtrainer ook.
Dit is walgelijk.
Ik zag Russ bij een worstelwedstrijd. Hij liep naar binnen.
Er komt echt iemand binnen.
"Fred, hoe gaat het?"
"Hé, Russ.
"Wanneer vertel je de waarheid?"
Hij zei: "Fred, daar waag ik me niet aan.
"Maar nog een fijne dag."
En hij liep weg.
Ik heb hem niet meer gesproken.
Toen dit uitkwam,
had ik een kans om met de media te spreken
en dat deed ik niet.
En uiteindelijk koos ik ervoor omdat Russ het niet deed.
Jim Jordan deed het niet.
Degenen die voor je zouden moeten opkomen
deden het niet.
Dus besloot ik dat ik iets ging zeggen.
Bij de vergadering van de raad van beheer.
Ik wilde niet naar de krant.
Dit leek me de juiste plek omdat ik veel om Ohio State geef.
Ik ben iemand...
Rood en grijs zit me in het bloed.
Mijn mooiste tijd was worstelen voor de Buckeyes.
Ik heb dingen gezien op de social media.
Het voelde bijna alsof ik geen slachtoffer was, ik was het probleem.
Ik ben het probleem niet. Wij waren het probleem niet.
Een slechte man was het probleem.
En we willen gewoon dat u correct handelt
zodat we verder kunnen.
Ik waardeer het dat u ons de tijd gaf om hier te spreken.
Mike Schyck zei:
"ik ga de raad van beheer toespreken."
Ik zei: "oké. Ik doe met je mee. Ik doe het ook."
En ik stond daar en ik vertelde mijn verhaal.
Tussen het najaar van 1988 tot de herfst van 1992
werd ik onderworpen aan een seksueel roofdier,
vermomd als teamarts in dienst van deze universiteit.
En uit uw rapport blijkt dat deze universiteit dat wist.
Al voordat ik me inschreef en ook daarna.
Deze universiteit liet ons eerder
in de steek en uiteindelijk is het uw beslissing
hoe u vanaf hier verder gaat.
Dus laat ik u achter met deze vraag.
Gaat u ons weer teleurstellen of handelt u correct?
Dank u wel.
Weet dat deze raad u niet afwijst.
We zullen correct handelen.
In het openbaar toont OSU berouw.
De Ohio State University betreurt
het misbruik van Strauss tientallen jaren geleden.
Dit was verwerpelijk
en dat de universiteit destijds niet optrad is onvergeeflijk.
We erkennen de gebreken van de universiteit
tijdens Strauss' tijd bij Ohio State.
Maar dit was manipulatie, leugen en bedrog.
Achter de schermen
begonnen ze met hand en tand tegen ons te vechten.
Ohio State verzoekt om verwerping van rechtszaken
Ohio State beweert correct te handelen,
maar verzoekt de zaak te verwerpen
op grond van verjaring.
In Ohio heb je twee jaar om een zaak aan te spannen.
Het is langer dan twee jaar geleden,
dus heb je pech.
De verjaringstermijn
is een soort laatste toevluchtsoord voor schurken
in misbruikzaken.
Dat zagen we bij de katholieke kerk.
We zagen het bij de padvinders.
We zien dit bij allerlei organisaties
die proberen verantwoording te vermijden.
En dat is de verdediging van OSU.
In wezen waren we zo succesvol
bij het verbergen van het misbruik van dr. Strauss
dat het nu te laat is om ons aan te klagen.
Geschoktheid en woede bij honderden eisers die bezwaar hebben gemaakt
tegen het verzoek van de universiteit
dat hun rechtszaak wordt afgewezen op grond van de verjaringstermijn.
Ik denk dat toen hun eigen onderzoek onthulde
hoeveel mensen erbij betrokken waren
en hoe groot dit probleem was,
ze in paniek raakten.
Een vernietigend rapport.
En zoals we nu weten, waren de 177 slachtoffers
een zeer kleine fractie van het ware getal.
Het zijn er duizenden.
Het is verbijsterend.
Het was een totale en complete doofpot
op de hoogste niveaus van de universiteit.
Ik bedoel, als er één ding is waar OSU goed in is
behalve American football,
is het wel bedrog.
Hun strategie was om te zeggen
dat ze te laat waren,
maar waar ze niet op rekenden
was de federale rechter die ernaar keek en zei:
"de slachtoffers hebben gelijk.
"Ohio State probeerde dit actief te verbergen.
"Ze beschermden dit roofdier."
En ze hebben het verjaringsverweer van OSU afgewezen.
Ik denk dat een aantal machtige mensen toen nerveus werden.
De Ohio State University heeft vandaag
een federale rechtbank ingelicht over haar voornemen
voor een zogenaamd
individueel Strauss-afwikkelingsprogramma,
waarmee een einde komt aan de helft van de claims
ingediend tegen de universiteit.
OSU bood een geldbedrag aan de slachtoffers aan.
Een bedrag dat aanzienlijk verschilde
van wat andere universiteiten boden
in hun eigen misbruikschandalen.
Penn State, Michigan State hebben zichzelf verantwoordelijk gesteld
op een wijze die verschilt van die van OSU.
OSU behandelt misbruikslachtoffers niet op dezelfde manier
als andere universiteiten.
Omdat we jongens waren,
daarom is het zo.
Daarom worden we niet erkend.
Dus ze hebben bewust nagedacht
over wat ze deden met mannelijke misbruikslachtoffers
als ze dit lagere getal namen?
We hadden kunnen schikken.
Ik had kunnen tekenen
en het erbij kunnen laten.
Maar afgezien van het lage bedrag en wat dat betekende,
las ik dat ze geen enkele verantwoordelijkheid namen
voor wat er was gebeurd.
"We ontkennen elke vorm van wangedrag."
Dat stond erin.
Serieus?
Dit noemen ze een schikkingsprogramma.
Dat is wat ze probeerden.
Geweldige deal, OSU.
Dat zeggen ze niet.
Ze zeggen: "hij koos ervoor om niet te schikken."
Maar ondanks dit alles,
wil ik ze nog steeds een kans geven
om deze dingen rechtzetten.
Want uiteindelijk zijn we allemaal Buckeyes.
Het lijkt alsof we hier zijn om uw universiteit ten val te brengen.
We zijn hier niet om dat te doen.
Ik hou van deze universiteit.
We kunnen samen geweldige dingen bereiken
als u dit kunt rechtzetten.
Dus ik dank u voor uw tijd. O-h.
Ik zei: "O-h".
Iemand zou "I-o" moeten zeggen.
En dat deden ze niet.
Zoals ik al zei,
als ze niet "I-o" zeggen,
denk je: "je bent geen Buckeye."
Je bent iets anders.
Ohio State heeft nog steeds geen begrip
en heeft nagelaten de werkelijke
verwoesting te erkennen die zij hebben veroorzaakt
bij duizenden mannen.
Duizenden mannen.
Hoge scheidingspercentages,
middelenmisbruik,
alcohol of drugs.
We hebben meerdere zelfmoordpogingen gehad.
En ik ken niet één man die regelmatig naar de dokter gaat.
Geen van allen.
Het is echt ernstig.
Weet je,
je denkt wel eens "wat als"
omdat je er deel van uitmaakt.
Ik kan mezelf dat niet vaak toestaan,
want het is niet leuk.
Ja.
Iemand vroeg een keer:
"ben je een overlevende of een slachtoffer?"
Ze wilden die terminologie onderscheiden.
Ik moest erover nadenken en ik dacht:
"ik ben een overlevende van misbruik, maar slachtoffer van OSU."
De advocaten van de eisers denken
dat OSU in werkelijkheid deze zaak
wil vertragen of blokkeren, zodat deze niet voor de rechter komt...
Als ze geld blijven uitgeven om te procederen,
dan gaan we door.
Als we vijf jaar moeten doorgaan, prima.
Tien jaar? Ook goed.
Verantwoording afleggen is noodzakelijk.
Mensen vragen me: "wil je geld zien?"
Ja. En ik zal je vertellen waarom.
Je straft iemand,
geeft een boete van vijf dollar.
"Niet meer doen."
Dan komen ze terug. "Vijf dollar, prima.
"Hier."
En ze doen het weer.
Raak ze waar het pijn doet
en dat is het geld dat ze moeten betalen
omdat ze de atleten die ze moesten beschermen
niet hebben beschermd
toen ze hen wierven om voor hen te strijden.
Dus ja, ik wil dat ze betalen.
Dit is mijn zevende jaar als coach
en ik ben ervan overtuigd dat deze sport ze als geen andere iets bijbrengt.
Je bouwt een band met deze jongens op
die net zo hecht is als die met je kind.
Op een zeker moment vertrouwen ze je
en dat is heel bijzonder.
Ik kan me niet voorstellen
dat ik er niet voor mijn jongens zou zijn.
Wauw.
In mijn worstelzaal hebben we een muur
waar een woord op staat, "integriteit".
Dat is wat ik mijn jongens voorhoud.
Dat is wat je echt definieert.
De Ohio State University is de thuisbasis van
een van de grootste sportsecties in het land.
Sinds 2018, toen de slachtoffers een rechtszaak aanspanden,
heeft de sportsectie van Ohio State een omzet gerapporteerd
van ruim 1,2 miljard dollar.
Congreslid Jim Jordan reageerde niet op ons verzoek
om een interview.
Russ Hellickson reageerde niet op ons verzoek
om een interview.
Ohio State wees ons verzoek om een interview
met een lid van hun raad van beheer af.
In maart 2023 heeft Ohio State het Hooggerechtshof verzocht
hun zaak te behandelen,
waarbij zij zich beriepen op de verjaringstermijn.
In juni 2023 heeft het Hooggerechtshof dat geweigerd.
De zaak is terugverwezen naar de districtsrechtbank
voor verdere behandeling.
Ondertiteling: Lidewij Dingemans For TransPerfect Media