Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Οι περισσότεροι Αμερικανοί ποτέ δεν θα με δουν ως έναν δικό τους.
Δεν έχουμε μια οικουμενική γλώσσα.
Δεν έχουμε μια οικουμενική θρησκεία, μια οικουμενική ταυτότητα.
ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΑΣΙΑΤΗΣ
ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΒΑΗΣ
Δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει σαν έννοια το "Ασιάτες-νησιώτες του Ειρηνικού".
Ποια είσαι;
Πώς βλέπεις τον εαυτό σου;
Ποια είναι η ταυτότητά σου;
ΣΑΝΤΡΑ Ο - ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Ως Αμερικανοασιάτισσα; Ως Καναδή;
Ως Αμερικανίδα;
Μακάρι να μπορούσα να πω ότι υπάρχει μια ολιστικότητα
τύπου όλα αυτά ή κανένα απ' αυτά.
Νομίζω ότι αντιλαμβανόμουν τον κόσμο σε συνειδητό
και σε υποσυνείδητο επίπεδο
ως μια Ασιάτισσα σε μια λευκή κοινωνία.
Μεγάλο κομμάτι της δυσκολίας και της κατανόησης...
ήταν πιθανότατα για αυτήν την ταυτότητα πρώτα.
Η αληθινή μάχη έγινε πολύ βαθιά μέσα μου.
Πρέπει να κινηθείς ανάμεσα στις ορατές μάχες,
όταν κάποιος θα σου ζητήσει να κάνεις μια άλλη προφορά,
να έχεις μια συγκεκριμένη εικόνα, και διάφορα άλλα,
και μετά εσύ πρέπει να σφάξεις τον εσωτερικό δράκο.
Όταν άρχισα να το καταλαβαίνω πραγματικά,
τότε σταμάτησε να μ' ενδιαφέρει πολύ.
ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ
ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
Είχε τρομερό αντίκτυπο πάνω μου
και επηρεάστηκα πολύ από τη σειρά Στον Πυρετό της Δόξας.
Μ' έκανε να συνειδητοποιήσω ότι υπήρχε ένα μέρος κι ένα πράγμα
που έκαναν εκείνα τα παιδιά και ήθελα να κάνω το ίδιο.
Αλλά το να αναπτυχθώ ως άνθρωπος ώστε να βρω μια κοινότητα ατόμων
με κοινά βιώματα, και εμφανισιακές ομοιότητες,
θα μπορούσα να πω ότι ήταν μια αργή διαδικασία.
Όταν ήμασταν λίγοι, ήμασταν διασκορπισμένοι.
Ήταν τύπου, ο Νταν είναι στη Χαβάη...
Ήταν εκεί και δούλευε.
Ο Τζον Τσο δούλευε εκεί πέρα.
Δεν μπορούσε ποτέ να είναι παραπάνω από ένας από εμάς.
Αλλά ήταν...
Υπήρχε μεγάλη μοναξιά, επειδή έτσι όριζε το σύστημα.
Είναι η δική σου οπτική.
Σε κάθε χώρο που πας, μαθαίνεις από κάτι,
ακόμα κι αν είναι κάπου που δεν σε θέλουν.
Κατά κάποιον τρόπο, αυτοί οι χώροι είναι που σε διδάσκουν καλύτερα.
Πώς υπάρχεις σ' έναν χώρο που δεν σε θέλει;
Ή δεν σε σέβεται;
Ήταν μια διαφορετική εποχή.
Το γεγονός ότι το μισό καστ του Grey's Anatomy δεν ήταν λευκό,
ήταν σημαντικό. Ήταν λες και...
Ας μη μιλήσουμε γι' αυτό.
Ας το κάνουμε να δούμε αν θα περάσει.
Και Θεέ μου! Ήταν επιτυχία!
Είναι αυτό το γνώριμο συναίσθημα.
Αυτό που νομίζω και ελπίζω είναι ένα παλιό συναίσθημα.
Είναι ένα συναίσθημα απ' όπου προέρχομαι εγώ. Του τύπου,
"Ας το περάσουμε στα κρυφά, να μην το παρατηρήσει κανείς,
και ίσως καταφέρουμε να υπάρξουμε".
Ελπίζω πραγματικά, και το βλέπω και ακόμα ελπίζω
ότι αυτός ο τρόπος σκέψης έχει πια παρέλθει.
Τώρα μ' ενδιαφέρει μόνο να πω ιστορίες
όπου οι χαρακτήρες έχουν μια πολιτισμική διάσταση.
Και όχι του τύπου "Θα αρχίζω να περπατώ τρώγοντας κίμτσι
και θα μιλάω για κορεάτικες ταινίες".
Δεν καταλαβαίνω. Δεν είναι αυτό το νόημα, σωστά;
Έχει να κάνει με το άνοιγμα μιας διάστασης
που πριν ήταν κλειστή.
Γιατί; Επειδή εκείνη την περίοδο, ήταν πιο εύπεπτο
στο κυρίαρχο λευκό αφήγημα.
Ποτέ δεν θα ρωτούσαν τους λευκούς ηθοποιούς
"Πώς είναι να είσαι λευκός ηθοποιός στα 20 σου;"
"Στα 30; Στα 40; Και στα 50;"
Δεν θα έκαναν ποτέ μια τέτοια ερώτηση, αλλά θα έπρεπε.
Το θέμα με το αμερικανικό όνομα; Δεν ήξερα ότι μπορείς να διαλέξεις!
ΓΙΑ ΒΑΝΓΚ - ΣΕΦ
Δεν έλαβα ενημέρωση, και δεν ήξερα ότι μπορεί να το αλλάξεις.
Πολλοί Ασιάτες φίλοι μου,
ιδίως οι Χμονγκ, το έκαναν αυτό.
Θα μπορούσα να λέγομαι Όπτιμους Πράιμ.
Αυτό θα ήταν φοβερό!
ΧΜΟΝΓΚ ΣΕΦ ΜΕ ΡΙΖΕΣ ΑΠΟ ΟΥΙΣΚΟΝΣΙΝ
Εγώ ξέμεινα με το Γία.
ΚΡΑΤΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΟΥΙΣΚΟΝΣΙΝ 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2023
"Γία" στη γλώσσα των Χμονγκ σημαίνει μαντεμένιο τηγάνι ή γουόκ.
Στα Χμονγκ παιδιά φαινόταν αστείο, έλεγαν "Πού είναι το Γία;
Όχι αυτό, το άλλο!"
Ο μικρότερος αδερφός μου λέγεται Γκονγκ Χμονγκ
που σημαίνει "Ευλογία Θεού".
Αυτός είναι ευλογία Θεού και εγώ τηγάνι!
ΓΙΑ ΒΑΝΓΚ, Τ-455161
Γεννήθηκα σ' ένα στρατόπεδο προσφύγων
στη Βόρεια Ταϊλάνδη που λεγόταν "Μπαν Βινάι".
Ήρθα στις ΗΠΑ
όταν ήμουν τεσσεράμισι χρόνων.
Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη στο κεντρικό Ουισκόνσιν,
που είχε επί το πλείστον λευκούς και μετά υπήρχε η οικογένεια Βανγκ.
Δεν ήθελα να είμαι Χμονγκ.
Ζούσα δύο διαφορετικές ζωές μεγαλώνοντας.
Η λέξη μικάι σημαίνει Αμερικανός στα Χμονγκ.
Ζούσα ως μικάι στο σχολείο και ως Χμονγκ στο σπίτι.
ΓΕΡΑΚΙΑ - 70
Το σημαντικότερο για μένα ήταν η ενσωμάτωση.
Ακόμα και ο πατέρας μου μας έλεγε να διαβάζουμε βιβλία.
Να βλέπουμε τηλεόραση.
Δεν ήθελε να έχουμε ασιατική ή χμονγκ προφορά.
Αν μιλάω σαν αυτούς, αν φέρομαι σαν αυτούς,
αν ξέρω τις αναφορές ποπ κουλτούρας όπως αυτοί,
τότε δεν θα γελάνε μαζί μου.
Δεν θα με περνάνε για περίεργο ή διαφορετικό.
Ήθελα να διασφαλίσω ότι όταν ήμουν στο σχολείο,
οι μικάι φίλοι μου, οι λευκοί μου φίλοι,
οι Αμερικανοί φίλοι μου, ήξεραν ότι ήμουν Αμερικανός.
Είμαι ένας από εσάς, παιδιά.
Αν και ήταν φίλοι μου, θα μου έπιαναν το πρόσωπο
και θα άνοιγαν τα μάτια μου περισσότερο
και θα ρωτούσαν "Βλέπεις καλύτερα τώρα;"
"Βλέπεις καλύτερα τώρα;"
Νόμιζα ότι έτσι κάνουν οι φίλοι.
Γελούσα και έλεγα "Έτσι νομίζω".
Φαντάσου να είσαι οχτώ χρονών παιδί,
και η μαμά σου να σου δίνει κολατσιό.
Δούλευε πολύ σκληρά ώστε να φροντίζει καλά τον γιο της.
Το έκανε μέσω της μαγειρικής.
Μετά πήγαινα για μεσημεριανό και τα παιδιά με πείραζαν
και έλεγαν ότι το φαγητό μου βρωμάει και δεν με θέλουν δίπλα τους.
Ξέρετε τι έκανα; Πετούσα το φαγητό
για να έχω τους φίλους μου, να είμαι κουλ.
Όταν γυρνούσα σπίτι, της έλεγα ψέματα
"Ναι, το έφαγα όλο".
Αυτός ήταν ο οχτάχρονος, εννιάχρονος Γία, έτσι;
Και 30 χρόνια μετά,
νιώθω ντροπή για εκείνο το παιδί που δεν ήξερε, καταλαβαίνεις;
Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω και να του μιλήσω,
θα του έλεγα "Φίλε, μην ανησυχείς.
Σε είκοσι χρόνια, θα σου το παίζουν γνώστες σε οτιδήποτε ασιατικό,
για το πόσο φοβερή είναι η φις σος,
και ότι ανακάλυψαν την όιστερ σος, και τύπου
"Ξέρεις, έχω σριράτσα στο σπίτι".
Οι λευκοί φίλοι μου, οι μικάι φίλοι μου, που τώρα λένε
"Ναι, έφαγα αυτό και είχε μέσα πάστα γαρίδας μέσα, ήταν πολύ καλό".
Εσύ σκέφτεσαι "Φίλε, αυτό τρώμε μια τυπική Τρίτη στο σπίτι μου".
Μεγαλώνοντας, όταν είχαμε κάποια μεγάλη γιορτή ή κάναμε πάρτι στην αυλή,
όλοι τα αγόρια είχαν ένα ξύλο κοπής
και ένα μεγάλο μπαλτά.
Τα έκοβες όλα
και μετά τα έκανες λουκάνικα
στο σπίτι με τις θείες, τις μαμάδες για τις γιαγιάδες.
Αυτές έφτιαχναν ρύζι ή νουντλς
ή πιτάκια και τα τηγάνιζαν.
Όλα τα αγόρια ήταν στο μπάρμπεκιου.
Ο μπαμπάς μου είχε τη λαβίδα και μου την έδινε.
Εκπαιδεύεσαι όλη σου τη ζωή γι' αυτό,
για να γυρίζεις το κρέας στην ψησταριά.
Θυμάμαι έμπαινα μέσα και φώναζα "Μαμά, μυρίζω σαν τον μπαμπά".
Είχα μια μυρωδιά καμένου ξύλου, κάτι σαν μυρωδιά φωτιά
και μου φαινόταν φοβερό.
Δεν μιλάω γι' αυτά στους Αμερικανούς, λευκούς φίλους μου.
Απέφυγα αυτό το κάλεσμα.
Ο μπαμπάς μου είχε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα.
Ο μπαμπάς μου είναι ο ήρωάς μου.
Πολέμησε σε πόλεμο και επέζησε.
Μας έφερε σ' αυτήν τη χώρα.
Και σκέφτηκα "Αν ο μπαμπάς πεθάνει, όλα όσα είναι,
η παρακαταθήκη του, θα χαθεί μαζί του".
Αυτό άλλαξε την οπτική μου για το φαγητό των Χμονγκ
και σκέφτηκα τι σημαίνει να είσαι Χμονγκ.
Για εμένα, νομίζω ότι ο ρόλος μου
είναι να θυμάμαι το παρελθόν και το φαγητό που τρώμε.
Έχει κάτι που αναζωογονεί την ψυχή μου όταν το τρώω.
Κάτι στα πράσινα φύλλα μουστάρδας
που σιγόβρασαν με χοιρινές μπριζόλες λαιμού.
Όταν αυτή η υπέροχη έκρηξη καυτερού από τα φύλλα μουστάρδας
και η λιπαρότητα του χοιρινού,
αγγίζουν τα χείλη σου.
Αν είσαι Χμονγκ παιδί, ξέρεις τη γεύση.
Έχει κάτι το υπέροχο
το φρέσκο χμονγκ αγγούρι που δαγκώνω.
Και κάθε φορά που το κάνω σκάει στο στόμα
και γίνομαι πάλι 10 χρόνων αγόρι που κάθεται μαζί με τη γιαγιά του.
Μου καθάριζε το αγγούρι που είχε μόλις μαζέψει από τον κήπο.
Όταν συνειδητοποίησα ότι αυτό είμαι και αποτελεί κομμάτι μου,
ήθελα να το μοιραστώ με τον κόσμο.
Κοιτάς τις θυσίες που έκαναν αυτοί που προηγήθηκαν πριν από εσένα.
Το παίρνεις αυτό και προχωράς μπροστά.
Μια μέρα, θα πρέπει να θυσιαστείς για την επόμενη γενιά
ώστε να μπορέσει να μεγαλώσει.
Αυτό σημαίνει να είσαι Χμονγκ.
Έτρεξα τόσο πολύ που κατέληξα να κάνω κύκλο.
Επέστρεψα πίσω σ' αυτό. Αυτό λατρεύω στο ότι είμαι Χμονγκ.
Γι' αυτό όποιος θέλει να μου μιλήσει γι' αυτό είμαι μέσα. Πάμε.
Αν μιλήσετε με τους γονείς μου, θα πουν ότι αντιμιλούσα πολύ
και ήμουν πολύ αυταρχική σαν παιδί.
ΑΜΑΝΤΑ ΝΓΚΟΥΓΙΕΝ
Στα Βιετναμέζικα, το καλύτερο κομπλιμέντο που μπορείς να πεις σε μια κόρη
είναι το χιού τάο, δηλαδή ότι είναι υπάκουη.
Δεν υπήρξα ποτέ χιού τάο.
ΠΟΡΕΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ
Απέρριπτα την ιδέα ότι η κοινότητα των ΑΑΡΙ είναι ήσυχη.
Είναι στερεοτυπική και συνάδει με το μοντέλο του μύθου της μειονότητας.
Υπάρχουν πολλοί Αμερικανοασιάτες ακτιβιστές στην ιστορία.
Απλώς δεν τους αναφέρουν τα βιβλία Ιστορίας.
Η γιαγιά μου ήταν αντάρτισσα κατά των Γάλλων στο Βιετνάμ.
Προέρχομαι από τη γενιά ανθρώπων που αντιμιλούσαν.
Ονομάζομαι Αμάντα Νγκιουγιέν.
ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΗ ΝΟΜΟΥ
Δεν πίστευα ποτέ ότι θα υπέμεινα μεγαλύτερη αδικία
από τη μέρα που έπεσα θύμα βιασμού.
Σπούδαζα αστροφυσική στο Χάρβαρντ.
Κατά το τελευταίο μου εξάμηνο, έπεσα θύμα βιασμού.
Θυμάμαι να βγαίνω από το νοσοκομείο αφού ολοκληρώθηκε η ιατρική εξέταση.
Δεν είχα νιώσει ποτέ πιο έντονα τι θα πει μοναξιά,
απ' όσο εκείνη τη στιγμή.
Μου έδωσαν ένα κουπόνι για ταξί για να πάω πίσω στον κοιτώνα που με βίασαν.
Μόνο μετά από πολλές δυσκολίες
έμαθα από πρώτο χέρι
ότι τα θύματα βιασμού θυματοποιούνται διαρκώς εκ νέου.
Όταν έμαθα ότι το κιτ βιασμού μπορεί να καταστραφεί στους έξι μήνες,
ενώ ο νόμος παραγραφής είναι τα 15 χρόνια,
ένιωσα ότι με πρόδωσε το αμερικανικό σύστημα ποινικής δικαιοσύνης.
Συνειδητοποίησα ότι είχα μια επιλογή.
Να δεχτώ την αδικία
ή να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου.
Έτσι, αποφάσισα να ξαναγράψω τον νόμο.
Τον ονόμασα "Νομοσχέδιο για τα Δικαιώματα Επιζώντων Σεξουαλικής Κακοποίησης".
Βασικό σημείο του είναι η διατήρηση του κιτ βιασμού.
Ένα ακόμη δικαίωμα είναι το δικαίωμα πρόσβασης στον ιατρικό σου φάκελο.
Ένα ακόμη δικαίωμα είναι η πρόσβαση στη δική σου αστυνομική αναφορά.
Πριν θεσπιστούν, αρνιόντουσαν την πρόσβαση στα θύματα σε όλες τις ΗΠΑ.
Όταν περάσαμε τον ομοσπονδιακό νόμο,
θυμάμαι να ανεβαίνω τα σκαλιά στο Μνημείο του Λίνκολν
και να ουρλιάζω όσο πιο δυνατά μπορούσα.
Ένιωσα ότι έσπασα την κατάρα.
Για εμένα, αυτή ήταν η δικαίωσή μου. Αυτό ήταν το αίσθημα της δικαιοσύνης.
Η αγάπη μου για το διάστημα ξεκίνησε πριν καν γεννηθώ.
Οι δικοί μου ήταν πρόσφυγες που έφυγαν με βάρκα από το Βιετνάμ
και χρησιμοποίησαν ουράνια πλοήγηση για να βρουν τον δρόμο τους προς την ελευθερία.
Η μητέρα μου έφυγε με άλλα τρία μέλη της οικογένειάς της.
Τη μικρότερη αδερφή της, τον Αριθμό 11,
τον αδερφό της, τον Αριθμό 3 και τον γιο της, τον Αριθμό 2.
Ενώ κολυμπούσαν και ανέβηκαν στη βάρκα,
υπήρχαν κάτι πολυβόλα
και οι Βιετκόνγκ τους εντόπισαν.
Η μητέρα κοίταξε τον Αριθμό 3 και είπε "Πρέπει να φύγουμε, αλλιώς θα πεθάνουμε".
Κατάφεραν να φτάσουν σε διεθνή ύδατα.
Όμως, επειδή είχε καταιγίδα, η βάρκα τους βυθιζόταν.
Ήρθε ένα μεγάλο πλοίο και τους διέσωσε.
Τους πέταξαν ένα σκοινί, ένα σκοινί διάσωσης.
Μου λέει ότι απλώς βάζεις το ένα χέρι μπροστά από το άλλο,
το ένα πόδι μπροστά από το άλλο.
Όταν ο κόσμος με ρωτάει πώς και αποφάσισα να τα βάλω με την κυβέρνηση των ΗΠΑ
ή τα Ηνωμένα Έθνη,
σκέφτομαι τι έκανε η μητέρα μου
για να ξεφύγει τους φρουρούς, τα πολυβόλα, ότι σκαρφάλωσε εν μέσω καταιγίδας,
και εγώ απλώς πρέπει να στείλω ένα μέιλ σε κάποιον γερουσιαστή.
Όταν μίλησα για τον βιασμό μου, υπήρξε μεγάλο στίγμα.
Οι φίλοι, τα αγαπημένα μου πρόσωπα, μου έλεγαν να μην το κάνω,
και μέσα σ' αυτούς υπήρχαν
και άτομα ίδιας καταγωγής μ' εμένα, νεαρές Ασιάτισσες.
Καταλαβαίνω από πού πηγάζει όλο αυτό.
Οπότε δεν κατηγορώ κανέναν που νιώθει ότι το κόστος
της επιβίωσής τους εξαρτάται από τη σιωπή τους.
Θέλω ο κόσμος να ξέρει ότι το πιο δυνατό εργαλείο που έχουμε είναι η φωνή μας.
Δεν το μετάνιωσα ποτέ.
ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ
ΝΤΙΤΖΕΪ ΡΕΚΧΑ - ΜΟΥΣΙΚΟΣ
Οι τρεις καλύτερες μέρες της ζωής μου.
Η πρώτη ήταν όταν γνώρισα το ταίρι μου.
Γλυκανάλατο. Όντως.
Η δεύτερη είναι το Summer Stage.
Η καλύτερη μέρα της μουσικής μου ζωής.
Η τρίτη καλύτερη μέρα ήταν όταν απέκτησα θέση στάθμευσης στο γκαράζ μου
μετά από 14 χρόνια.
Χαζομάρες της Νέας Υόρκης.
Πώς αυτοπροσδιορίζομαι;
Εξαρτάται από το πού είμαι και ποιος ρωτά, επειδή η ταυτότητα αλλάζει.
Προσδιορίζομαι σίγουρα ως ντι τζέι, ως καλλιτεχνικό άτομο.
Νομίζω ότι η ταυτότητα...
κρύβει πολλούς κινδύνους... καθώς συμμετέχω σ' αυτό το πρότζεκτ.
Οι γονείς μου είχαν αυτό που αποκαλώ "παράνομο γάμο από έρωτα",
τη δεκαετία του '60 στην Ινδία.
Ήταν μωρά του διαχωρισμού.
Γεννήθηκαν εκεί που τώρα είναι Πακιστάν...
και μετά μετακόμισαν στην Αγγλία.
Μετακομίσαμε στις ΗΠΑ, πριν από τα πέμπτα γενέθλιά μου.
Τι ήθελαν οι γονείς μου να γίνω;
Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν ήθελαν να γίνω ντι τζέι.
Σίγουρα δεν ήθελαν να το κάνω αυτό.
Η μαμά πήγε στην Αγγλία.
Ήταν τότε ένα τραγούδι που είχε μεγάλη επιτυχία.
Όταν γύρισε μου έφερε την κασέτα.
Το άλμπουμ Up Front του Μαλκίτ Σινγκ.
Είχε άλλο ένα τραγούδι που μου άρεσε.
Οι στίχοι ήταν "Δεν θα χορέψουμε στην ντίσκο του Λευκού",
το οποίο είναι ποιητικό.
Αυτό που ήθελα για τα 16α γενέθλιά μου
ήταν να κάνω ένα μπάνγκρα πάρτι.
Και ήθελα όλοι να φοράνε ινδικά ρούχα.
Δεν μισούσα τον εαυτό μου.
Το ακριβώς αντίθετο.
Το κάναμε κυριολεκτικά στο υπόγειό μας.
Όταν ξεκίνησα ως ντι τζέι, ασχολήθηκα
με τον ακτιβισμό στην κοινότητά μας.
ΙΝΔΟΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
Ήμουν μέρος μιας ομάδας που είχε δημιουργηθεί
μετά το κύμα βίας που επικρατούσε στο Τζέρσι στα τέλη της δεκαετίας του '80.
Το διαιώνιζε μια ομάδα που αυτοαποκαλούνταν "Ντοτμπάστερ".
ΙΝΔΟΣ ΧΤΥΠΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΝΤΟΤΜΠΑΣΤΕΡ
Αρχίσαμε να συγκεντρώνουμε λεφτά κάνοντας πάρτι.
Όλα αυτά συνδέονται στενά για μένα.
Η δημιουργία ενός χώρου, η συσπείρωσή της κοινότητας και η μουσική.
Όταν ξεκίνησα να παίζω, η μπάνγκρα μουσική συσχετιζόταν
με κατώτερης τάξης άτομα της εργατικής τάξης που ήταν ταξιτζήδες,
που δεν ήταν επαγγελματίες.
Αυτοί άκουγαν αυτή τη μουσική. Ήταν από το Παντζάμπ.
Ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο που θα μας χωρούσε όλους.
Θα παίξουμε την αληθινή μουσική.
Η ιδέα ήταν ότι ήθελα να παίξω μουσική.
Λατρεύω το χιπ-χοπ. Ας το παίξουμε.
Πήρε λίγο χρόνο, αλλά έπιασε. Άρεσε στον κόσμο.
Μέχρι το καλοκαίρι του δεύτερου χρόνου, η ουρά έφτανε μέχρι κάτω το τετράγωνο.
Στις 7:00 άνοιγαν οι πόρτες, μάθημα χορού μετά.
Μάθημα χορού στο Basement Bhangra.
Μην κάνεις
κινήσεις κόμπρα όταν χορεύεις.
Σαν να είσαι γητευτής φιδιών. Ντροπή.
Τα μεσάνυχτα γινόταν χαμός.
Γεμάτο απ' άκρη σ' άκρη.
Θέλω να χορεύουν όσο πιο πολλοί γίνεται.
Αυτός είναι ο στόχος.
BASEMENT BHANGRA ΜΕ ΝΤΙΤΖΕΪ ΡΕΚΧΑ
Σκέφτομαι πολύ τα μουσικά πρότζεκτ του Basement Bhangra
και ότι μόνο στη Νέα Υόρκη μπορούσαν να γίνουν.
Ήταν ακόμα πιο σημαντικό μετά την 11/9,
ειδικά λόγω των Σιχ ανδρών, που έχουν μούσι και τουρμπάνι.
Μετά την 11/9, συνέβησαν πολλά άσχημα στις κοινότητές μας.
Κάναμε μια εκδήλωση στις 20/9,
εννέα μέρες μετά την 11/9. Αναρωτιόμασταν αν έπρεπε να το κάνουμε.
Ο ιδιοκτήτης του κλαμπ επέμενε ότι έπρεπε να το κάνω.
Τότε έμαθα ότι πρέπει πάντα να κάνεις το πάρτι.
Το πάρτι δεν σταματά.
Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν απλώς ένα πάρτι, ήταν ένας χώρος.
ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΧΟΡΟΥ, 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟ ΝΤΙΤΖΕΙ ΡΕΚΧΑ
Μου αρέσει να δουλεύω με ανερχόμενους καλλιτέχνες,
να μαθαίνω από αυτούς και αυτοί από εμένα.
Πολλοί Νοτιοασιάτες γράφουν μουσική.
Είναι συναρπαστικό.
Κάποια είναι χάλια, κάποια έχει δυνατότητες.
Όταν περνάμε από μια πόρτα, είναι δική μας ευθύνη
να φέρουμε κι άλλο κόσμο.
Είναι υπέροχο που οι Νοτιοασιάτες έχουν αρχίσει να έχουν επιτυχία
σε συγκεκριμένους ορατούς τομείς,
αλλά εμείς ποιον χώρο καταλαμβάνουμε;
Δεν μπορούμε να ενθουσιαστούμε επειδή κάποιος έπιασε μια καρέκλα.
Και ο γενικός ενθουσιασμός για την εξουσία είναι φρικτός.
Πρέπει να έχουν κριτική ματιά.
Πρέπει να διαμαρτυρόμαστε κατά της καταπίεσης για όλον τον κόσμο.
ΚΟΝΙ ΤΣΑΝΓΚ - ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Όταν πρωτοξεκίνησα σε τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων,
κοίταξα γύρω μου και είδα μόνο λευκούς άντρες.
Τα αφεντικά μου, τους συναδέλφους,
οι ανταγωνιστές μου, όσοι έπαιρνα συνέντευξη, ήταν λευκοί.
Όποτε έμπαινα μέσα σε αίθουσα σύνταξης, ήμουν ένας μοναχικός λύκος.
Αποφάσισα ότι θα γινόμουν και εγώ ένας λευκός άντρας.
Κυριολεκτικά υιοθέτησα τη συμπεριφορά τους.
Βαρύ υφάκι, φερόμουν λες και ήμουν ανώτερη και έβριζα.
Απίστευτο βρομόστομα.
Ήταν τόσο αταίριαστο επειδή ήμουν
σαν ένα μικρό ανθισμένο μπουμπούκι
και το στόμα μου έλεγε απίστευτες βρισιές.
Όποτε μου έλεγαν κάτι που ήταν είτε ρατσιστικό είτε σεξιστικό,
τους απαντούσα το ίδιο μ' ένα ρατσιστικό ή σεξιστικό τρόπο.
Το αφεντικό μου έλεγε "Πες τους γιατί σε προσέλαβα".
Και εγώ έλεγα "Σου αρέσει πώς σιδερώνω τα πουκάμισά σου".
Του φαινόταν το πιο αστείο πράγμα που είχε ακούσει ποτέ του.
Συνέχεια έλεγε "Πες τους". Με έβαζε να το επαναλαμβάνω.
Και εγώ σκεφτόμουν "Γιατί το είπα αυτό;
Είμαι τρελή;
Αυτή ήταν η μέθοδός μου.
Έτσι μπορούσα να διαχειριστώ τα σεξιστικά και ρατσιστικά γουρούνια.
Συγγνώμη.
Οι γονείς μου γεννήθηκαν στην Κίνα
και είχα άλλες τέσσερις αδερφές, όλες γεννημένες στην Κίνα.
Ήμουν η μόνη που γεννήθηκα στις ΗΠΑ.
Και ήμουν απλώς "άλλο ένα κορίτσι".
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ουάσιγκτον.
Όταν γεννήθηκα,
ο πατέρας μου τηλεφώνησε από το νοσοκομείο και είπε "Κι άλλο κορίτσι.
Βρείτε της ένα όνομα."
Οι αδερφές μου ξεφύλλισαν ένα περιοδικό.
Είπαν ότι θα το ανοίξουν και εκεί θα βρουν το όνομα.
Όταν το άνοιξαν, πέτυχαν μια ηθοποιό εν ονόματι Κονστάνς Μουρ.
Έτσι με είπαν Κονστάνς, αλλά όλοι με έλεγαν Κόνι.
Όταν η μητέρα μου ήρθε στις ΗΠΑ,
δεν ήξερε ούτε να διαβάζει ούτε να γράφει Αγγλικά ή Κινέζικα.
Εγώ στην ηλικία των οχτώ ή των εννιά, της έμαθα πώς να διαβάζει.
Χρησιμοποίησα τα παραμύθια μου, άλλα παιδικά μου βιβλία
και τη βοήθησα να μάθει να υπογράφει
ώστε να πάρει την υπηκοότητα.
Δυσκολεύτηκε πάρα πολύ.
Οι τέσσερις μεγαλύτερες αδερφές μου ήταν αυταρχικές, φωνακλούδες.
Το μόνο που έκαναν ήταν να γκρινιάζουν.
Εγώ ήμουν ένα ήσυχο,
φοβισμένο, ντροπαλό άτομο που δεν άνοιγα το στόμα μου.
Η οικογένειά μου σοκαρίστηκε όταν μπήκα στον ειδησεογραφικό χώρο.
Οι αδερφές μου είπαν "Η μικρή μας Κόνι, για φαντάσου.
Μιλάει σε εκατομμύρια ανθρώπους.
Ποιος θα το φανταζόταν για τη μικρή μας Κόνι..."
Και εγώ έλεγα
"Ελάτε τώρα".
Η τραγωδία των γονιών ήταν ότι δεν είχαν κανένα αγόρι.
Στην κινεζική παράδοση είναι απαραίτητα,
επειδή αυτά συνεχίζουν το όνομα της οικογένειας.
Ο πατέρας μου μού έδωσε μία αποστολή.
Μου έγραψε ένα γράμμα όπου έλεγε "Ίσως εσύ μπορείς να συνεχίσεις το όνομά μας".
Υποσυνείδητα, αυτό έκανα.
Μια μέρα, έλαβα ένα τηλεφώνημα από μια δημοσιογράφο,
την Κόνι Γουόνγκ και μου είπε ότι πήρε το όνομά της από εμένα.
Και της λέω "Μου κάνεις πλάκα;"
Οι γονείς της τη ρώτησαν τι όνομα θα ήθελε να έχει τώρα που ήταν πλέον στις ΗΠΑ.
Ήταν μόλις τριών ή τεσσάρων, κάπου εκεί γύρω.
Με είχε δει στην τηλεόραση.
Είπε "Κόνι ή Έλμο".
Ανακάλυψε ότι υπήρχε μια ολόκληρη γενιά
από νεαρές Ασιάτισσες με το όνομα Κόνι.
Η Κόνι Γουόνγκ αποφάσισε να γράψει ένα άρθρο
στη στήλη Απόψεων των New York Times
με θέμα όλες τις Κόνι που ανακάλυψε.
Και ο υπεύθυνος φωτογραφίας βρήκε μια φωτογράφο
που την έλεγαν Κόνι Αραμάκι
και συγκέντρωσε όλες τις Κόνι.
Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.
Κάθε φορά που το σκέφτομαι, αρχίζω να κλαίω.
Είναι μια απίστευτη παρακαταθήκη που δεν ήξερα ότι υπήρχε.
Eίναι εξωπραγματικό που πήραν όλα αυτά τα κορίτσια το όνομά μου.
Κολυμπούσα από παιδί.
Δεν θυμάμαι κάποια περίοδο που να μην ήμουν στο νερό.
ΣΚΑΪΛΕΡ ΜΠΑΪΛΑΡ - ΑΘΛΗΤΗΣ, ΑΚΤΙΒΙΣΤΗΣ
Επειδή δεν παρουσίαζα συχνά τον εαυτό μου με αρκετά θηλυπρεπή τρόπο,
τα κορίτσια στην τουαλέτα ή στα αποδυτήρια,
με εκφόβιζαν για την εμφάνισή μου.
"Δεν είσαι κορίτσι. Είσαι αγόρι που μεταμφιέστηκε".
Έτσι έβαζα το μαγιό μου στο αμάξι.
Έμπαινα στα γυναικεία αποδυτήρια χωρίς μπλούζα και με μαγιό
κι έτσι πήγαινα στην τουαλέτα
χωρίς να με εκφοβίζουν επειδή δεν ήμουν αρκετά κορίτσι.
Όταν άρχισα να σκέφτομαι την έμφυλη ταυτότητα,
"Ίσως δεν είμαι η γυναίκα που όλοι λένε ότι είμαι".
Ίσως είμαι άντρας.
Μετά, όμως, αναρωτήθηκα τι θα γίνει με τα αθλήματα;
"Τι θα κάνω με την κολύμβηση;"
Πώς θα συνεχίσω να είμαι αθλητής
ενώ θέλω να είμαι ο εαυτός μου ως τρανς άτομο;
Ήμουν ακόμα στην κολυμβητική ομάδα του Χάρβαρντ,
και συγκεκριμένα στη γυναικεία ομάδα, όταν ολοκλήρωσα τη θεραπεία.
Όταν το είπα στην προπονήτρια της ομάδας, η αντίδρασή της ήταν
"Δεν ξέρω, αλλά θα τη βρούμε την άκρη".
Μέσα στη χρονιά, μου προσφέρθηκε μια θέση στην ανδρική ομάδα. Ο προπονητής είπε
"Αφού προσδιορίζεσαι ως άντρας, αγωνίσου για μένα".
ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΥΣΗ ΧΑΡΒΑΡΝΤ
Ήμουν τυχερός που είχα τόση στήριξη
από τους προπονητές κι έτσι μπόρεσα να είμαι ο αληθινός μου εαυτός
ως τρανς άντρας στην αντρική ομάδα.
Όταν άρχισα να λέω ότι ήμουν τρανς,
είχα βαρεθεί να επαναλαμβάνομαι.
Έτσι έκανα μια ανάρτηση στο Facebook.
"Γεια, παιδιά. Είμαι τρανς. Ορίστε οι πληροφορίες για το τι σημαίνει αυτό.
Θα αγωνίζομαι στην αντρική ομάδα κολύμβησης".
Το είπα σ' όλους διαδικτυακά.
Έχω τρεις παππούδες Κορεάτες.
Τη γιαγιά και τον παππού, τους γονείς της μαμάς μου.
Έχω και τη θεία μου ή στα κορεάτικα την κιν-ιμό.
Η γιαγιά είχε Facebook, οπότε πριν ποστάρω,
την μπλόκαρα από το Facebook.
Είχαμε κάποιους κοινούς φίλους, οπότε είπα
"Σας παρακαλώ, μην το πείτε στη γιαγιά μου ακόμα.
Θα της το πω, αλλά πρέπει να πάω εκεί".
Έτσι επί ένα μήνα προσπαθούσα να γράψω ένα γράμμα.
"Γιαγιά, παππού, θεία, σας το λέω, επειδή σας αγαπάω.
Επειδή σας σέβομαι βαθιά και σας θέλω στη ζωή μου".
Φοβόμασταν πολύ με τη μητέρα μου.
Μπορεί να μην ήθελαν να μας ξαναδούν.
Ίσως να μην αποκήρυσσε μόνο εμένα, αλλά και τη μητέρα μου.
Καθίσαμε στην κουζίνα και τους διάβασα το γράμμα.
Τελειώνοντας μ' ένα "Σας αγαπώ".
Και μετά περίμενα.
Ο παππούς ήταν ο πρώτος που αντέδρασε και ξεκίνησε
ένα αργό χειροκρότημα, και μετά λέει
"τώρα λοιπόν, βγήκες από την ντουλάπα;"
Έμεινα άφωνος. Ήξερε μέχρι και τη φράση "βγήκες από την ντουλάπα".
Και μετά είπε "Συγχαρητήρια".
Η μαμά μου και εγώ είχαμε μείνει άφωνοι, δεν ξέραμε τι να πούμε.
Η θεία μου μού σφίγγει το χέρι
και πήγε να κάνει τσάι. Είχε εκφράσει την αγάπη της.
Η γιαγιά, για την οποία ανησυχούσα περισσότερο,
με κοιτούσε μ' ένα πολύ έντονο βλέμμα.
Και μετά μου λέει "Το ήξερα αυτό.
Μπορεί να είσαι αγόρι, αδερφός. Μπορεί να είσαι άντρας.
Αλλά οι κόρες φροντίζουν τους γονείς τους.
Παραμένει δική σου ευθύνη, Σκάιλερ, να φροντίσεις τους γονείς σου".
Εννοείται πως συμφώνησα.
Έχω κάνει τις λέξεις αυτές, bumo-hyodo, φρόντισε τους γονείς σου,
τατουάζ με τον γραφικό της χαρακτήρα, κάτω από την ουλή της μαστεκτομής,
δίπλα στην καρδιά μου.
Είναι φόρος τιμής προς τη γιαγιά
και όλες τις δυνατές γυναίκες από τις οποίες προέρχομαι.
Η γιαγιά μου είναι από τη Βόρεια Κορέα.
Περπάτησε από το Πιονγιάνγκ μέχρι τη Σεούλ για να διαφύγει
πριν η Κορέα χωριστεί στα δύο.
Περπάτησε σε ηλικία 13 ετών μαζί με τη μητέρα της,
πέρασε ωκεανούς για την κόρη της.
Έχω βαθιά μέσα μου αυτήν την αξία
και το τατουάζ είναι κομμάτι αυτού.
Όταν μεγάλωνα, μου έλεγαν πολλά και διαφορετικά
ακατάλληλα σχόλια σχετικά με την εμφάνισή μου.
"Τα μιγάδικα μωρά είναι τα πιο όμορφα.
"Έχεις κάτι εξωτικό".
"Οι λευκές-Ασιάτισσες είναι οι πιο σέξι".
Τα έλεγαν ενήλικες στο περιβάλλον μου, συνομήλικοί μου και καθηγητές μου.
Πολλά φετιχιστικά σχόλια για την εμφάνισή μου
που έτειναν προς τον ρατσισμό, τον μισογυνισμό.
Και μετά έκανα τη μετάβαση.
Και τώρα ο κόσμος με βλέπει ως Ασιάτη.
Είναι πολύ διαφορετική εμπειρία.
Τώρα νιώθω λες και δεν υπάρχω.
Μου λένε συχνά ότι δεν είμαι αρκετά άντρας.
Πολύς κόσμος βλέπει τους Ανατολικοασιάτες ως πιο θηλυκούς, υποτακτικούς ή αδύναμους.
Το ίδιο βλέπουν και στους τρανς άντρες.
Ο ανδρισμός μου μου ανήκει.
Αν δεν τον βλέπεις ή αν θεωρείς εσύ ότι είναι κάτι άλλο, δεν πειράζει.
Σκέψου ό,τι θες για τον ανδρισμό μου, αλλά εγώ ξέρω ποιος είμαι.
Η φυλετική και η τρανς ταυτότητά μου πραγματικά με έσπρωξαν
για να βρω τα δικά μου πατήματα.
Τώρα το βλέπω σαν μια υπερδύναμη.
ΚΟΥΜΑΛ ΝΑΝΤΖΙΑΝΙ - ΚΩΜΙΚΟΣ, ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Αγχώνομαι περισσότερο όταν κάποιος με πλησιάζει
και μου λέει "Ρε συ, σε λάτρεψα στο..."
και αυτή η παύση μέχρι να μιλήσει
είναι ό,τι πιο αγχωτικό.
Τους Χάρολντ και Κουμάρ, το κατανοώ.
Αλλά βγήκε δέκα χρόνια πριν ξεκινήσω το σταντ απ.
Και έχει συμβεί σ' όλους τους άλλους.
Έχει συμβεί στον Χασάν, στον Αζίζ,
στον Καλ, στον Χάρι.
Έχει συμβεί σ' όλους μας.
Και πάντα λέω την ίδια ατάκα όταν κάποιος μου λέει
"Ήσουν υπέροχος στο Big Bang Theory".
Και απαντάω "Όχι, ήταν ο άλλος".
Ναι.
Έχει οδηγήσει σε άβολες καταστάσεις.
Τι τρέχει, παιδιά;
Ξεκίνησα τα σταντ απ μετά την 11/9.
Μόλις πήρα ένα Xbox.
Όποτε ανέβαινα στη σκηνή, ένιωθα την ένταση από το κοινό.
Σαν να αναρωτιόντουσαν αν θα το αναφέρω.
Και εγώ προσπαθούσα να μην το κάνω.
Δεν λειτουργούσε. Έπρεπε να το σχολιάσω.
Ανέβαινα στη σκηνή, σε κάποιο μπαρ, ας πούμε,
και ξαφνικά όλοι με κοιτούσαν αμήχανα
και έλεγα "Είμαι από το Πακιστάν.
Είμαστε οι καλοί". Αυτό έλεγα.
"Πού είναι ο Οσάμα;"
Το άκουσα κι αυτό.
Μετά από δυο-τρεις φορές,
σκέφτηκα ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.
Θα συνεχίσει να συμβαίνει.
Έπρεπε να σκεφτώ μερικές ατάκες και να τις απομνημονεύσω.
Ο κόσμος με αποκαλούσε τρομοκράτη στην σκηνή και εγώ απαντούσα
"Αν είμαι όντως τρομοκράτης, θες όντως να τα βάλεις μαζί μου;"
"Πού είναι ο Οσάμα;" Και εγώ έλεγα "Έχει να έρθει καιρό στις συσκέψεις".
Κάποιος σου λέει κάτι, εσύ απαντάς
και ξαφνικά το κοινό εκρήγνυται.
Το λάτρεψαν. Και εσένα τον ίδιο.
Ανακάλυψα ότι ένα επίπεδο του νέου Call of Duty
λέγεται Καράτσι, το μέρος στο οποίο μεγάλωσα.
Μου είναι περίεργο.
Η πόλη μου τώρα είναι πεδίο μάχης.
Πόσους πόντους παίρνεις;
Για εμένα, η διαπραγμάτευση της ταυτότητάς μου εξελίσσεται συνέχεια.
Ακόμα δεν ξέρω.
Με ρωτάς πώς προσδιορίζω τον εαυτό μου.
Θα έλεγα Πακιστανός.
Η Wikipedia λέει Πακιστανο-Αμερικανός. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό.
Δεν νιώθω εντελώς Πακιστανός γιατί δεν είναι εκεί το σπίτι μου πια.
Αλλά δεν νιώθω ούτε Αμερικανός, επειδή η συμμετοχή σου
σε μια ομάδα βασίζεται
στο πώς σε βλέπουν τα άλλα μέλη ως μέλος της ομάδας αυτής.
Ξέρω ότι μεγάλο κομμάτι της Αμερικής δεν πρόκειται ποτέ να με δει ως Αμερικανό.
Οπότε, δεν νιώθω Αμερικανός.
Πρέπει να βρεις κάτι που είναι μοναδικό μόνο για σένα.
Όταν ήμουν μικρός, λάτρευα τις ταινίες και την τηλεόραση...
και τα βιντεοπαιχνίδια.
Υπήρχε μια μεγάλη φάση στη ζωή μου που έβλεπα μια ταινία κάθε μέρα.
Πόλεμος των Άστρων, Σταρ Τρεκ, Γκρέμλινς, Κυνηγοί Φαντασμάτων
και Ιντιάνα Τζόουνς, όλα αυτά τα πράγματα.
Επίσης έβλεπα πολλές ταινίες Μπόλιγουντ.
Και αυτού του είδους η απεικόνιση του δυνατού,
σιωπηλού άντρα που δεν στεναχωριέται ή φοβάται,
αποτελεί σημαντικό μέρος στις Μπόλιγουντ ταινίες.
Πραγματικά μεγάλωσα έχοντας εξιδανικεύσει αυτά τα πράγματα.
Να είσαι ο στωικός άντρας που φροντίζει την οικογένειά του και νικάει
τους κακούς και όλα αυτά.
Τώρα συνειδητοποιώ ότι αυτή η έννοια του ανδρισμού
για εμένα ήταν πολύ επιβλαβής.
Δεν θα στεναχωρηθείς, δεν θα φοβηθείς.
Το μόνο ανδρικό συναίσθημα που υπάρχει είναι ο θυμός.
Τώρα όποτε ανεβαίνω στη σκηνή θέλω να μιλήσω για το πώς
η συνειδητοποίηση του πώς νιώθω και η ικανότητα να το εκφράσω
είναι δύναμη. Ο θυμός δεν είναι απαραίτητα δύναμη.
Δύναμη είναι να πεις ότι φοβάσαι κάτι.
Τώρα, όταν κάνω σταντ απ,
θέλω να είμαι κάποιος που μοιάζει μ' εμένα,
που μιλάει για αυτά τα πράγματα.
Ότι αν και είμαι επιτυχημένος και πολύ τυχερός,
έχω μέσα μου διάφορα πράγματα...
που με φοβίζουν.
ΜΑΝΤΕΛΙΝ ΓΙΟΥ - ΝΟΣΟΚΟΜΑ
Ήρθα στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του '70
και πήγα κατευθείαν στο Κάνσας Σίτι.
Όταν ήμουν στο αεροπλάνο από τις Φιλιππίνες,
μια κυρία κάθισε δίπλα μου και είπε "Είσαι η πρώτη μου Ασιάτισσα".
Το είπε μ' έναν τόσο υποτιμητικό τρόπο,
που της αντιμίλησα και πιθανότατα χωρίς πολύ σεβασμό.
Της είπα "Και εσύ είσαι η πρώτη μου ηλίθια".
Ήταν μια ήσυχη πτήση για το Κάνσας Σίτι.
Στις δεκαετίες του '70 και του '80, υπήρχε μεγάλη έλλειψη σε νοσηλευτές.
Πολλοί διοικητικοί ερχόντουσαν από τις ΗΠΑ
στις Φιλιππίνες και έπαιρναν από τη Μανίλα
όσες νοσοκόμες μπορούσαν να βρουν.
Αυτά που θα έβγαζα σε 12 μήνες ως προϊσταμένη σε ΜΕΘ
στο Καρδιολογικό Κέντρο στις Φιλιππίνες
θα τα έβγαζα στις ΗΠΑ μέσα σ' έναν μήνα.
Η ιστορία μου δεν διαφέρει από οποιαδήποτε άλλη Φιλιππινέζα νοσοκόμα
που ήρθε εδώ ψάχνοντας, όπως λένε, μια καλύτερη ζωή,
μια καλύτερη τύχη για την οικογένειά της.
Όταν ήρθα στις ΗΠΑ, ήμουν 25 χρονών.
Άφησα πίσω μου τον άντρα μου και το πρωτότοκο μωρό μου.
Ήταν μόλις λίγων μηνών όταν έφυγα.
Έστελνα τον μισό μισθό μου στο σπίτι κάθε μήνα.
Μου έλειπε το σπίτι μου πολύ.
Ένιωθα απίστευτη μοναξιά.
Υπάρχει ένα τραγούδι στην πατρίδα που λέγεται "Manila, Manila".
Κάποιος το έπαιξε σ' ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι
και άρχισα να κλαίω σαν τρελή.
Ο άντρας μου και τα τέσσερα παιδιά μου ήρθαν στις ΗΠΑ
και εγκατασταθήκαμε στο Νιου Τζέρσι.
Συνταξιοδοτήθηκα το 2019, μετά από 46 χρόνια υπηρεσίας ως νοσηλεύτρια.
Σχεδιάζαμε τη συνταξιοδότηση του άντρα μου για τον Νοέμβριο του 2020
και σκοπεύαμε να ταξιδέψουμε σ' όλον τον κόσμο.
Έκτακτα νέα για την εξάπλωση του κορονοϊού.
Τουλάχιστον 19 θάνατοι έχουν καταγραφεί στις ΗΠΑ.
Τον Μάρτιο του 2020, αφού είδαμε τηλεόραση,
ο άντρας μου κοιμήθηκε, όπως έκανε συνήθως.
Κάναμε βιντεοκλήση με τα παιδιά μας, επειδή δεν μπορούσαμε να συναντηθούμε.
Και μου λένε "Μαμά, δεν φαίνεται καλά".
Αυτή ήταν η αρχή του εφιάλτη μου.
Του έγινε εισαγωγή στο νοσοκομείο που δούλευα.
Λίγες μέρες μετά, η οικογένειά μου κάλεσε ασθενοφόρο ξανά, για μένα.
Είχα κι εγώ COVID.
"Ποιος θα φροντίσει τον άντρα μου όταν πάει σπίτι;
Εγώ είμαι η νοσοκόμα, εγώ θα τον φροντίσω.
Οπότε, πρέπει να ζήσω".
Ήταν η Μεγάλη Εβδομάδα, και πιστεύω στη δύναμη της προσευχής.
Ένιωσα μια ανάταση τη Μεγάλη Παρασκευή.
Το Πάσχα είδα ένα ουράνιο τόξο από το παράθυρο του νοσοκομείου,
και είπα στον εαυτό μου ότι θα ζήσω.
Ο άντρας μου ήταν για τρίτη εβδομάδα διασωληνωμένος στη ΜΕΘ.
Και οι γιατροί μ' ενημέρωναν για την αγωγή που του έδιναν,
τι ρυθμίσεις είχε ο αναπνευστήρας, και τα καταλάβαινα όλα.
Μην ξεχνάτε, ήμουν νοσοκόμα εντατικής φροντίδας.
Και όταν μου είπαν ότι είχαν προσθέσει μια συγκεκριμένη αγωγή,
ένιωσα την καρδιά μου να ραγίζει.
Μπόρεσα να κρατήσω το χέρι του τις τελευταίες τρεις ώρες της ζωής του.
Ο παπάς τον ευλόγησε, προσευχηθήκαμε,
τα παιδιά τον είδαν μέσω βιντεοκλήσης και του είπα ψιθυριστά
"Μπορείς να φύγεις, μπαμπάκα, δεν πειράζει".
Πώς προχωράς μετά;
Προσεύχομαι γι' αυτόν κάθε μέρα.
Τον επισκέπτομαι, του πηγαίνω λουλούδια.
Τώρα είμαι μια χαρούμενη γιαγιά έξι εγγονιών.
Πάω στις Φιλιππίνες για να επισκεφθώ συγγενείς,
πάω σε ιατρικές αποστολές.
Και πάντα λέω στα Ταγκαλόγκ,
"Ung hindi maronong sap ang hinding, ah hindi mararating saparo on ang".
"Αν δεν κοιτάς πίσω από εκεί που προήλθες,
δεν μπορείς να φτάσεις στον προορισμό σου".
Ζούμε μόνο μια φορά. Κάνε τη διαφορά.
Αν γεννηθείς φτωχός, κινητοποιείσαι πιο πολύ για μην είσαι.
ΧΑΡΟΟΥΝ ΜΟΧΤΑΡΖΑΝΤΑ - ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ
Όταν χιόνισε, είχαμε για μέρες χιόνι,
και έλεγα στους φίλους μου "Πάμε να φτυαρίσουμε".
Επιχείρηση κουρέματος γκαζόν.
Έμαθα μαγικά και άρχισα να κάνω ταχυδακτυλουργικά.
Το μόνο που πρέπει να κάνω, είναι να το κουνήσω.
9:08 μ.μ. 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1993
Χωρίς αμφιβολία. Είναι όλα δεμένα μεταξύ τους.
Είχα μαζέψει εκατοντάδες δολάρια από πρόστιμα βιβλιοθήκης.
Έτσι προσφέρθηκα να τους κάνω ταχυδακτυλουργικά σόου.
Ήθελα απλώς να ακυρώσουν τα πρόστιμα.
Και το έκαναν.
Τρομερός Χαρούν, έτσι με έλεγαν.
17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1993
Την ημέρα της γέννησής μου, οι Ρώσοι εισέβαλαν στο Αφγανιστάν.
Ήμουν εκεί για τρία χρόνια.
Ο πατέρας μου συνελήφθη επειδή υποστήριζε την αντίσταση.
Όταν βγήκε από τη φυλακή, έξι μήνες μετά, αποφασίσαμε να φύγουμε από εκεί.
Οι Μοχταρζάντα ήταν αρκετά εύποροι.
Το νόμισμα υποτιμήθηκε και το αφγάνι δεν είχε πια καμία αξία.
Ήταν πλήρης καταστροφή.
Όταν ήρθαμε στην Αμερική,
μετακομίσαμε στο τριάρι των γονιών της μητέρας μου,
στο Μέριλαντ.
Ήμασταν τότε μια οικογένεια έξι ατόμων, συν τους παππούδες μου.
Δεν ξέρω πώς χωράγαμε.
Ασφυκτιούσαμε εκεί μέσα.
Δεν μπορούσαμε να αγοράσουμε τίποτα.
Θυμάμαι ότι ήμουν στο δωρεάν συσσίτιο.
Χώριζαν τα παιδιά πριν το μεσημεριανό.
Σε φώναζαν και σε τσεκάριζαν από τη λίστα.
Όταν δεν έπαιρνα πια δωρεάν συσσίτιο, σκέφτηκα ότι τα καταφέραμε.
Μεγάλωσα γνωρίζοντας ότι ο λαός μου
περνούσε μεγάλες δυσκολίες.
Η μητέρα μας μας είχε εμφυσήσει ότι εμείς ήμασταν πολύ τυχεροί
και πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε
επειδή εκατομμύρια άνθρωποι θα άλλαζαν θέσεις μαζί μας.
Αυτό σίγουρα σχετίζεται με τη φιλοδοξία μου.
Όταν ήμουν στο λύκειο, έκανα πρακτική σε μια εταιρεία μάρκετινγκ.
Μ' έβαλαν να μάθω πώς να φτιάχνω ιστοσελίδες.
Τις πουλούσαν για χιλιάδες δολάρια σε εταιρείες.
Έτσι συνειδητοποίησα ότι κάθε εταιρεία και ίσως κάθε άνθρωπος
θα χρειαστεί μια ιστοσελίδα.
Κι αν φτιάχναμε κάτι που δημιουργεί ιστοσελίδες;
Έτσι ξεκίνησε η ιδέα του FreeWebs.
Το να έχεις αδέρφια που ξέρουν από προγραμματισμό είναι πολύ σημαντικό.
Τους μάζεψα και τους είπα "Παιδιά, πάμε να το φτιάξουμε".
Ξεκινήσαμε το Webs όταν ήμουν τελειόφοιτος στο Μέριλαντ.
Έπρεπε να έχουμε μηχανήματα,
τους σέρβερ που έτρεχαν τα πάντα.
Πήγαμε από τον κοιτώνα, σε διαμέρισμα, σε ντουλάπα.
Μια μέρα, όλα κατέρρευσαν.
Τα πάντα σταμάτησαν.
Εκατοντάδες χιλιάδες ιστοσελίδες και ο σέρβερ δεν έλεγε να ανοίξει.
Δεν άνοιγε. Ήταν το τέλος της εταιρείας.
Τελικά, καλέσαμε την Dell και μας λέει
"Μερικές φορές, μπορεί η σκόνη να είναι το πρόβλημα.
Ανοίξτε το, τραβήξτε το καλώδιο, φυσήξτε το,
λες και είναι κασέτα Nintendo
και μετά ξαναβάλτε το και ανοίξτε τον".
Τον ανοίξαμε, βγάλαμε το καλώδιο, το φυσήξαμε,
το βάλαμε πίσω, το ανοίξαμε και όλο το πράγμα λειτούργησε.
Ήταν μια κομβική στιγμή.
Θα μπορούσε να εξελιχθεί πολύ διαφορετικά.
Όλο μας το μέλλον κρεμόταν από έναν κόκκο σκόνης.
Οι γονείς μου δεν καταλαβαίναν ακριβώς
πόσο μεγάλη επιτυχία αρχίσαμε να έχουμε,
μέχρι που τους είπαμε πόσο πουλήσαμε την εταιρεία,
δέκα χρόνια αφότου τη φτιάξαμε.
Πουλήσαμε την εταιρεία για σχεδόν 120 εκατομμύρια δολάρια.
Κοιτούσαμε τον υπολογιστή
και ανανεώναμε συνέχεια τον τραπεζικό μας λογαριασμό.
Ξαφνικά εμφανίστηκαν πολλά μηδενικά.
Τότε το νιώσαμε αληθινό.
"Πω, η οικογένειά μου είναι τακτοποιημένη".
17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1993
Στην επόμενη σταρτ απ εταιρεία
κατάλαβα ότι υπήρχε ένα πολύ ενοχλητικό πρόβλημα
που δεν μπορείς να βρεις τι συνδρομές πληρώνεις.
Και έτσι γεννήθηκε το Truebill.
Στον χώρο της τεχνολογίας, υπάρχει κάτι που λέγεται "μονόκερος".
Αυτό σημαίνει πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια.
Πουλήσαμε την εταιρεία για σχεδόν 1,3 δις δολάρια.
"Τι θα κάνω τώρα μ' όλα αυτά ώστε να γίνω άξιος
για όσα ήρθαν σ' εμένα;"
Έχω πετύχει αρκετά στη ζωή μου.
Θα πω τι πιστεύω και θα φτιάξω χώρο
ώστε η μουσουλμανική κοινότητα να έχει φωνή.
Γι' αυτό επενδύω στην ανεξάρτητη δημοσιογραφία.
Γι' αυτό προσπαθώ να στείλω στη Γάζα πακέτα αντιμετώπισης υποσιτισμού.
Γι' αυτό βοήθησα στη χρηματοδότηση ενός σχολείου
για τα ορφανά στο Αφγανιστάν.
Ξεμπροστιάζω ανθρώπους στο Twitter,
όταν νιώθω ότι δεν είναι ειλικρινείς ή όταν παραπληροφορούν.
Αν εγώ, μετά από τόση επιτυχία σ' αυτήν τη χώρα
δεν μπορώ να μιλήσω γι' αυτά, τότε ποιος θα το κάνει;
Ποιος θα μπορούσε;
ΤΑΜΙ ΝΤΑΚΓΟΥΟΡΘ - ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΡΙΑ
Θυμάμαι που ήμουν στον Στρατό
ως νεαρή αξιωματικός που εκπαιδευόταν για πιλότος.
Ο Στρατός έβαλε μια εικόνα
του ιδανικού αξιωματικού.
Ένας άντρας με τετράγωνο σαγόνι, έντονα χαρακτηριστικά, ξανθός, με κοντό μαλλί.
Και σκέφτηκα "Δεν πρόκειται ποτέ να γίνω έτσι".
Τραυματίστηκα και με κατέρριψαν εν μέσω αποστολής στο Ιράκ.
Θυμάμαι ότι με είχαν χτυπήσει.
Θυμάμαι πόσο απελπισμένα προσπαθούσα να προσγειώσω το ελικόπτερο.
Τα πόδια μου είχαν ανατιναχτεί και το χέρι μου ήταν κομμένο.
Δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να συνέρχομαι
και να πιλοτάρω, να λιποθυμώ, να συνέρχομαι και να πιλοτάρω.
Σύγχυση, πόνος, απελπισία,
επειδή νόμιζα ότι εγώ ήμουν υπεύθυνη και ότι είχα αποτύχει ως πιλότος,
ως στρατιώτης, ως αξιωματικός.
Αργότερα, μου εξήγησαν ότι
προσπαθούσα και τότε να φροντίσω την ομάδα μου.
Έκτοτε είμαι καλά.
Αρκεί που έκανα τη δουλειά μου ως στρατιώτης.
Την πρώτη φορά που κατέβηκα στις εκλογές, είπα ότι είμαι κόρη της Αμερ. Επανάστασης.
Ο αντίπαλός μου στο ντιμπέιτ με κοίταξε πολύ υποτιμητικά και είπε
"Ναι, και οι γονείς σου ήρθαν από την Ταϊλάνδη
για να πολεμήσουν με τον Ουάσιγκτον". Λες και αυτό θα ήταν αδιανόητο.
Τον διόρθωσα. "Οι πρόγονοί μου όντως πολέμησαν για τον Ουάσιγκτον.
Είμαι μισή Καυκάσια και μισή Ανατολικοασιάτισσα.
Η μητέρα μου έχει Κινεζική καταγωγή, αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ταϊλάνδη.
Οπότε, προσδιορίζεται ως Ταϊλανδή.
Ένα παιχνίδι της μοίρας. Οι γονείς μου γνωρίστηκαν λόγω του πολέμου του Βιετνάμ.
Ο μπαμπάς μου ήταν στην Ασία λόγω του πολέμου.
Ερωτεύτηκε τη μητέρα μου.
Αλλά την παντρεύτηκε, σε αντίθεση με πολλές άλλες Ταϊλανδές.
Ακόμα και τώρα, λαμβάνω γράμματα από διφυλετικά παιδιά στην ηλικία μου.
"Θα με βοηθήσεις να βρω τον μπαμπά μου; Τον λένε Μπομπ και ήταν λοχίας".
Μου ραγίζει η καρδιά.
Το να μεγαλώνεις στη ΝΑ Ασία μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ
ως διφυλετική Ασιάτισσα-Αμερικανίδα δεν ήταν κάτι ευχάριστο.
Αν ο πατέρας μου δεν παντρευόταν τη μαμά και δεν είχε μείνει, δεν θα είχα μέλλον.
Ούτε και η μητέρα μου,
επειδή όλοι θα ήξεραν ότι ήμουν παιδί ενός στρατιώτη.
Τα άλλα παιδιά έλεγαν "Είσαι τεράστια και ατσούμπαλη",
επειδή ήμουν πιο μεγάλη από τα άλλα παιδιά.
"Εσύ και ο μπαμπάς σου μυρίζετε σαν τυρί".
Ξεκίνησα να νιώθω καλά ως διφυλετική
όταν μετακόμισα στη Χαβάη.
Στην Ταϊλάνδη, η λέξη για εμένα ήταν luk khrung.
Το luk σημαίνει παιδί και το khrung μισό. Δηλαδή, μισό παιδί.
Αλλά στη Χαβάη, ήμουν hapa, το οποίο πάλι σημαίνει μισό,
αλλά εννοεί τη μίξη. Είναι θετικός όρος.
Ήταν το πρώτο μέρος όπου διαμόρφωσα την ταυτότητά μου.
Ήμουν στο γυμνάσιο όταν ο μπαμπάς έχασε τη δουλειά του
και ζούσαμε σε συνθήκες φτώχειας.
Η μαμά κι εγώ είπαμε στον μπαμπά να πάμε στις ΗΠΑ.
Η μαμά δεν μπορούσε να έρθει επειδή δεν είχε πράσινη κάρτα
και δεν είχε ούτε βίζα,
οπότε δεν μας έπαιρνε οικονομικά να έρθει.
Πριν ανέβω στο αεροπλάνο για τη Χαβάη, η μαμά μου μου είπε
ότι τώρα είχα την ευθύνη.
Έπρεπε να γίνω εγώ η μαμά, αλλά δυσκολευόμασταν.
Δεν είχαμε τίποτα.
Τελικά, είχα έναν άσχημο καβγά με τον μπαμπά και του είπα
"Δεν είσαι εσύ πια υπεύθυνος, δεν προσφέρεις τίποτα.
Θα πάω εγώ να βρω δουλειά".
Πήγα στην παραλία Ουακίκι και έπιασα δουλειά, μοίραζα φυλλάδια στους τουρίστες.
Ήταν το πρώτο εισόδημα που είχε η οικογένειά μας.
Πουλούσα τριαντάφυλλα.
εξαπατούσα τουρίστες παίζοντας βόλεϊ στην παραλία.
Υποκρινόμουν ότι ήμουν ντόπια
και συνεργαζόμουν μ' έναν ντόπιο που έλεγε στους τουρίστες "Ακούστε,
θα παίξω μαζί με εκείνο το κορίτσι".
Και εγώ έκανα την ανήξερη "Αλήθεια; Θα παίξω;"
Η δική μας εκδοχή του Οι Λευκοί Δεν Μπορούν Να Πηδήξουν.
Συνήθως παίζαμε για πέντε δολάρια.
Ήμουν πολύ καλή.
Ποτέ δεν δούλεψα πιο σκληρά στη ζωή μου απ' όταν ήμουν φτωχή.
Ήμουν ξεθεωμένη κάθε μέρα. Το ίδιο κι ο μπαμπάς μου.
Αν είχαμε λίγη βοήθεια,
αν είχαμε λίγο χώρο να πάρουμε μια ανάσα.
Αυτές τις πολιτικές στηρίζω σήμερα.
ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ
Δεν θεωρώ ότι είμαι άριστη.
Απλώς βρέθηκα μέσα σε καταστάσεις και προσπαθούσα να επιβιώσω.
Ήθελα να γίνω πιλότος ελικοπτέρου για όλη την υπόλοιπη ζωή μου.
Ασχολήθηκα με την πολιτική
επειδή είχα θυμώσει που δεν φροντίζαμε τους βετεράνους.
Δεν προσπαθούσα να καταφέρω κάτι.
Και την πρώτη φορά δεν εκλέχθηκα. Έχασα.
Τώρα βρίσκομαι εδώ και με αποκαλούν άριστη.
Εγώ θεωρώ ότι είμαι απλώς κάποια που θέλει να επιβιώσει και να συνεχίσει.
Είναι μάλλον ασιατικό γνώρισμα.
ΜΠΟΟΥΕΝ ΓΙΑΝΓΚ-ΚΩΜΙΚΟΣ
Υπήρχε μια κινεζική χριστιανική κατασκήνωση,
σ' ένα κατάλυμα στα Βραχώδη Όρη.
Τα παιδιά ήταν πολύ αστείοι, μουράτοι, ξαναμμένοι χριστιανοί έφηβοι
που έπαιζαν κιθάρα και φασωνόντουσαν.
Δεν ήμουν ένας απ' αυτούς.
Σ' αυτές τις καταστάσεις ήμουν ο πλακατζής.
Σ' ένα από τα σκετς, μου ζήτησαν να παίξω τον Όστιν Πάουερς
και να κάνω μια μίμησή του.
Νομίζω ότι είναι το "Γεια σου, μωρό μου".
Όλοι στην αίθουσα άρχισαν να γελάνε.
Σκέφτηκα ότι αυτό θέλω να κάνω για την υπόλοιπη ζωή μου.
Πήγαινα στο υπόγειο και έβλεπα SNL και MAD TV, όλα τα σόου με σκετς.
Ήμουν πορωμένος.
Είχα βρει την ταυτότητά μου.
Ήμουν στην ομάδα αυτοσχεδιασμού στο λύκειο, πήγαινα στο κέντρο
στο θέατρο Bovine Metropolis στο Ντένβερ για να κάνω σόου
μαζί με 33χρονους αλκοολικούς άντρες.
Ως 15χρονος, άρχισα να φτιάχνω τη ζωή μου γύρω απ' αυτό.
Το έλεγα πολύ πειθήνια και ντροπαλά στους άλλους, ειδικά στους γονείς μου.
Για να δεχτούν το όνειρο αυτό πιο εύκολα.
Δεν υπήρχε περίπτωση να καταλάβουν γιατί ήθελα να μπω στη σοουμπίζ,
όταν αυτό που έλεγαν ήταν ότι θυσίασαν τα πάντα.
"Γιατί να θες να κάνεις σκετσάκια αυτοσχεδιασμού;"
Μια μέρα ήμουν εγώ, η Κριστίνα Γιανγκ, και ξαφνικά
άρχισα να λέω ψέματα γι' αυτόν, να ρισκάρω την καριέρα μου
να παντρεύομαι, να φοράω βέρα και να ντύνομαι νύφη.
Λατρεύω τη Σάντρα Ο στο Grey's Anatomy τόσο πολύ που είπα
ότι θα σπουδάσω χημεία στο NYU, θα μπω στο προπαρασκευαστικό ιατρικής
επειδή θέλω να γίνω σαν την Κριστίνα Γιανγκ.
Τελείωσα όλο το προπαρασκευαστικό.
Και αυτό είχε να κάνει
με την εικόνα που προβάλανε τα μέσα,
μ' αυτό που οι γονείς μου ένιωθαν ασφάλεια.
Θυμάμαι ότι έδωσα εξετάσεις για δεύτερη φορά
και ακύρωσα τη βαθμολογία μου
κατά τη διάρκεια του τεστ.
Πήρα τους γονείς μου και τους είπα "Δεν μπορώ να το κάνω.
Δεν ξέρω τι θα κάνω. Θα βρω μια λύση.
Αυτό πρέπει να το κάνω".
Η οντισιόν για το Saturday Night Live γινόταν ανά δυο χρόνια περίπου.
Ο τότε μάνατζέρ μου μου είπε να στείλω κασέτα στο SNL.
Δίνεις μια κασέτα διάρκειας πέντε λεπτών με μιμήσεις χαρακτήρων που κάνεις.
Δεν είχα πολλά γνωστά ασιατικά άτομα για να δουλέψω.
Έκανα μια μίμηση του Κεν Τζονγκ, έναν δάσκαλο του SoulCycle,
του Μίτσικο Κακουτάνι.
Τελικά κατέληξα να ουρλιάζω
για το πως ο Τζέφρι Ευγενίδης ήταν μια απάτη.
Ήμουν εγώ και περνούσα καλά με πολλούς διαφορετικούς συγγραφείς
και λογοτεχνικές φιγούρες.
Περιέργως πήρα τον δρόμο της λύτρωσης σ' αυτό το κομμάτι.
Το έκανα σαν άσκηση για να κάνω ό,τι θέλω.
"Δεν θα το δει κανείς. Δεν θα ληφθώ υπόψη.
Κάτσε απλά να το διασκεδάσω".
Έκλεισα τον πιλότο
για το Awkwafina Is Nora from Queens
το ίδιο καλοκαίρι που έστειλα την κασέτα στο SNL.
Γυρίστηκε σ' ένα κινέζικο εστιατόριο.
Ήταν μια σκηνή δείπνου και τρώγαμε μανιτάρια,
πάπια και τηγανιτό ρύζι.
Ήμουν εγώ, ο Μπι Ντι Γουόνγκ, η Awkwafina, η Λόρι Ταν Τσιν.
Τρεις διαφορετικές γενιές από Ασιάτες ηθοποιούς.
Ήταν πολύ διαφωτιστικό
το να είσαι στο σετ με άλλους Ασιάτες και να μη χρειάζεται να εξηγείσαι.
Να μη δικαιολογώ την ύπαρξή μου εκεί.
Χωρίς να είμαι περιφερειακός ή διακοσμητικός.
Καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον.
Έβγαλα αυτήν την άνεση και αυτοπεποίθηση
στην τελευταία οντισιόν για το SNL.
Στα γυρίσματα για το Nora from Queens,
έδωσα το κινητό μου σ' έναν βοηθό. "Αν καλέσει αριθμός από 212,
σε παρακαλώ, σταμάτα το γύρισμα γιατί πρέπει να απαντήσω".
Και χτύπησε.
ΜΠΟΟΥΕΝ ΓΙΑΝΓΚ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ
Μου πρότειναν να γίνω μέλος του καστ στο SNL.
Είχε κάτι το ποιητικό ότι έγινε στο σετ της Nora, μαζί με την Awkwafina,
που ήμουν με άλλους Ασιάτες,
και αυτό το πράγμα στη ζωή μου άλλαξε
και μαζί του όλα τα υπόλοιπα.
Ναι.
ΜΑΝΙ ΚΡΙΣΟΣΤΟΜΟ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ
Είχα μια πρακτική στην εφημερίδα Pacific Daily News.
ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΣΤΟ ΓΚΟΥΑΜ
Είχε έναν νέο συντάκτη.
ΟΠΟΥ Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΞΕΚΙΝΑ
"Είμαι ενθουσιασμένος. Έτοιμος να περάσω τρεις μήνες
μαθαίνω πώς να είμαι ρεπόρτερ".
ΛΕΙΨΥΔΡΙΑ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ
Με κοιτάει και λέει "Είδα τα κείμενά σου
και δεν νομίζω ότι είσαι αρκετά καλός για ρεπόρτερ".
Θεέ μου.
Λάτρευα τη δημοσιογραφία.
Ήθελα αυτήν τη δουλειά.
Και μου λέει "Έχεις εμπειρία ως φωτογράφος;"
Του λέω "Ναι, ήμουν φωτογράφος της επετηρίδας".
Πήρα την επιστροφή φόρου,
και η μαμά μου αγόρασε μια μηχανή από τη Ναυτική Βάση
και άρχισα να βγάζω φωτογραφίες.
Ήμουν βοηθός εργαστηρίου.
Κάθε τόσο,
ερχόντουσαν συντάκτες στο τμήμα.
Ήμουν ο μόνος εκεί και μου είπαν "Κάποιος φέρνει
μεταλλαγμένα φρούτα και λαχανικά.
Μπορείς να τα φωτογραφήσεις;"
Και πήγαινα να φωτογραφίσω κάποιον να κρατάει δύο ενωμένα κανταλούπε.
ΔΙΔΥΜΑ
Υπερμεγέθη αγγούρια και παραμορφωμένες κολοκύθες.
ΚΑΛΛΙΕΡΓΩΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΝΓΚΟ
Τα μεταλλαγμένα φρούτα και λαχανικά ήταν η πρώτη μου δουλειά.
Έφυγα από το Γκουάμ για να σπουδάσω φωτογραφία και να δουλέψω.
Κόντευα τα τριάντα.
Μερικοί ρεπόρτερ δούλευαν για έναν χρόνο
πάνω στο δικαστικό σύστημα ανηλίκων στο Μίσιγκαν...
ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
και τις αδυναμίες του.
Ήμουν ο επικεφαλής φωτογράφος
του πρότζεκτ για την εφημερίδα Detroit Free Press.
Μετά απ' αυτό, σκέφτηκα
να έκανα κάτι με το λύκειο.
Να περάσω έναν χρόνο στο λύκειο.
Διάλεξα ένα σχολείο.
Ήταν μέρος του νοτιοδυτικού Ντιτρόιτ.
Είχαν κλείσει πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες και υπήρχε μεγάλη ανεργία.
Ήμουν μέσα στις τάξεις.
Φωτογράφισα τους παίκτες του φούτμπολ, φωτογράφισα αυτούς που τα παράτησαν,
φωτογράφισα τις έγκυες έφηβες.
Θυμάμαι να πηγαίνω στον σχολικό χορό και να νιώθω σαν χαζομπαμπάς.
Ήταν τα παιδιά μου και ήταν όλα καλοντυμένα,
όμορφα και περιποιημένα και εγώ ήμουν πολύ περήφανος.
Το δημοσιεύσαμε και πήρα υποψηφιότητα για Πούλιτζερ.
Θυμάμαι που πήρα τη μητέρα μου.
"Γεια, μαμά, είμαι υποψήφιος για κάτι που λέγεται Βραβείο Πούλιτζερ,
και είναι πολύ, πολύ σπουδαίο.
Δεν θα το κερδίσω, απλώς ήθελα να σου πω
ότι είμαι φιναλίστ".
Και μου λέει "Μην ανησυχείς, αγόρι μου.
Θα πάω στην εκκλησία Σεντ Τζουντ να ανάψω ένα κερί για σένα".
Μετά από λίγες μέρες, κέρδισα το βραβείο.
ΒΡΑΒΕΙΟ PULITZER
Με ρωτάνε πώς κερδίζεις ένα τέτοιο;
Τους λέω "Φροντίστε η μητέρα σας να πάει στην εκκλησία Σεντ Τζουντ στο Γκουάμ
και να ανάψει ένα κερί για εσάς".
ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ
Η ΠΙΟ ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΝΤΙΤΡΟΪΤ
Μόλις κέρδισα το Pulitzer.
Ήμουν στην κορυφή του παιχνιδιού και μου έλειπε πολύ το σπίτι μου.
Οι γηγενείς του Γκουάμ λέγονται Τσαμόρο.
Έχουμε μια λέξη στη γλώσσα μας, το mahalang.
Είναι ο καημός που νιώθεις για το σπίτι σου.
Είναι η ανάγκη να μυρίσεις τον αέρα του νησιού σου.
Μιλούσα με μια φίλη μου και μου λέει
"Για να απαλύνεις τον καημό σου πρέπει να έχεις την αίσθηση του ανήκειν".
Το έκανα αποστολή μου
να βρω αυτό το ανήκειν, να βρω άλλους Τσαμόρο, να πω τις ιστορίες τους.
Είμαι ένας από τους 250.000 Τσαμόρο σ' αυτόν τον πλανήτη.
Έχω βάλει στόχο και θέλω πάρα πολύ
να φωτογραφίσω τον κάθε έναν απ' αυτούς.
Επιβιώσαμε.
Επιβιώσαμε από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις των Ισπανών, των ΗΠΑ,
από εισβολείς, όπως η Ιαπωνία.
Είμαστε πολύ ανθεκτικοί.
ΓΚΟΥΑΜ
Θέλω να το καταγράψω αυτό.
ΝΕΡΓΚΙΣ ΜΑΒΑΛΒΑΛΑ - ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΟΣ
Έπαιζα σκουός.
Έκανα μεταπτυχιακό του ΜΙΤ. Δεν είχαν γυναικεία ομάδα σκουός.
Έπαιζα με την ομάδα των αντρών.
Πράγμα που μου έδινε μια κρυφή ικανοποίηση
επειδή όταν έμπαινα στο γήπεδο μ' έναν τύπο που με το που με έβλεπε...
Εκείνη την εποχή ήμουν ένα μικρό, αδύνατο πλάσμα.
Θεωρούσαν ότι με είχαν.
Δεν είχαν ιδέα πόσο καλό σκουός έπαιζα.
Έπαιρνα μεγάλη ικανοποίηση όταν κέρδιζα
απ' ότι σ' άλλα παιχνίδια.
Ένα κομμάτι μέσα μου θρέφεται απ' αυτό.
Το να είμαι το αουτσάιντερ.
Στην πακιστανική κοινωνία, υπάρχει η επιθυμία
σε κάθε οικογένεια να έχει ένα αγόρι.
Όταν οι αδιάκριτοι ρωτούσαν τη μαμά μου
"Δεν θες να αποκτήσεις αγόρι;"
Και αυτή απαντούσε "Τι να το κάνω το αγόρι; Αφού έχω τη Νέργκις".
Μεγάλωσα στο Πακιστάν.
Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον περιβάλλον.
Μεγάλωσα σε μια ζωροαστρική οικογένεια,
πήγα σε καθολικό σχολείο σε μια χώρα με ακραίο ισλαμισμό
και με εμένα να είμαι άθεη, από την παιδική ηλικία.
Υπήρχαν συνεχώς αντικρουόμενα στοιχεία.
Αυτό που μας έλεγαν οι γονείς μας ήταν ότι εκεί δεν είχαμε μέλλον.
"Να πάτε στο εξωτερικό.
Δεν έχουμε χρήματα για να σας στείλουμε.
Ο μόνος τρόπος είναι να πάρετε υποτροφία,
οπότε είναι στο χέρι σας, παιδιά μου".
Ήταν το όνειρό μας.
Ήταν κάτι που άλλαξε την κατεύθυνση της ζωής μου
περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Για λίγο, νόμιζα ότι θα γίνω γιατρός.
Αυτό προέρχεται από την κλασική ασιατική οικογένεια.
Λίγα πράγματα επιτρέπεται να κάνεις.
Μπορούσες να γίνεις γιατρός, μηχανολόγος
και δικηγόρος. Διάβαζα πολύ αργά για δικηγόρος.
Δεν μπορούσα να τεμαχίζω ζώα,
οπότε βγήκε εκτός όλο το ιατρικό κομμάτι.
Οπότε έμεινε μόνο η μηχανολογία. Όταν πήγα να σπουδάσω,
έμαθα ότι υπήρχε και η ιδιότητα του ερευνητή.
Το να κάνεις ερωτήσεις στις οποίες κανείς δεν έχει απαντήσεις.
Και εσύ να είσαι αυτή που θα τις βρει.
Μπορούσα να γίνω επιστήμονας και να πάρω μέρος στην ανακάλυψη.
Το 2015, μπορέσαμε, για πρώτη φορά,
να παρατηρήσουμε τα μαγνητικά κύματα από τη σύγκρουση δύο μαύρων τρυπών.
Το είχε προβλέψει ο Αϊνστάιν με τη θεωρία της σχετικότητας
εκατό χρόνια πριν και εμείς μόλις το είχαμε δει.
Οπότε η θεωρία ήταν σωστή.
Θεωρούσαμε ότι το διάστημα ήταν κενό και καθαρό,
αλλά δεν είναι τίποτα απ' αυτά.
Είναι γεμάτο με ποπκόρν, κυματισμούς και ρωγμές.
Το κομμάτι που μ' ενδιαφέρει εμένα είναι οι κυματισμοί.
Όταν δύο μαύρες τρύπες σε τροχιά μεταξύ τους συγκρούονται,
δημιουργούν αυτά τα κύματα.
Εμείς, αν και πολύ μακριά από αυτές τις συγκρούσεις,
θα έπρεπε να μπορούμε να δούμε αυτά τα κύματα. Και γιατί μας νοιάζει;
Επειδή αυτά τα κύματα μας δίνουν πληροφορίες για αυτές τις μαύρες τρύπες.
Και γιατί να ενδιαφερόμαστε για αυτές;
Επειδή οι μαύρες τρύπες είναι τα δομικά στοιχεία του σύμπαντός μας.
Αν θέλουμε να καταλάβουμε πώς δημιουργήθηκε το σύμπαν,
πρέπει να καταλάβουμε τις μαύρες τρύπες. Γι' αυτό
πρέπει να μετρήσουμε τη βαρύτητά τους, επειδή δεν εκπέμπουν φως.
Αυτό ακριβώς είναι η δουλειά μου.
Όντας μειονότητα, η ζωή μου έχει επηρεαστεί με πολλούς τρόπους.
Η πιο σημαντική ήταν η άνεση του να είμαι πρωτοπόρος,
να είμαι ένα αουτσάιντερ στο κυρίαρχο ρεύμα.
Είτε είναι το να νιώθω άνετα ως κουίρ,
όταν ήταν πολύ δύσκολο να είσαι ένα κουίρ άτομο
είτε να δουλεύω σε πειράματα φυσικής, όπου όλοι νόμιζαν
ότι θα αποτύχω και πόσο χαζή είμαι που το δοκιμάζω.
Δεν πειράζει να διαφέρεις.
Και μόνο το ότι είμαι επιστήμονας, με καταγωγή από τη Νότια Ασία
ή ότι είμαι Πακιστανο-Αμερικανή και κουίρ,
αλλά μπορώ να τα πω όλα αυτά και ταυτόχρονα να έχω επιτυχία στο πεδίο μου,
σημαίνει ότι κι άλλα άτομα μπορούν να το φανταστούν αυτό για τον εαυτό τους.
ΚΑΘΙ ΜΑΣΑΟΚΑ - ΑΚΤΙΒΙΣΤΡΙΑ
Σε συζητήσεις μεταξύ Ιαπωνοαμερικανών,
συχνά ρωτάμε ο ένας τον άλλον "Σε ποιο στρατόπεδο ήταν οι δικοί σου;"
ΠΑΡΤΕ ΔΡΟΜΟ, ΓΙΑΠΩΝΕΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΛΕΥΚΩΝ
Στην οικογένειά μου δεν μιλούσαμε ποτέ γι' αυτό
και δεν ήξερα αρκετά για να ρωτήσω.
Όταν ανέφεραν το Περλ Χάρμπορ στο λύκειο,
ένιωσα ότι όλοι με κοίταζαν,
και ένιωσα ντροπή, αν και δεν καταλάβαινα το γιατί.
Δεν ξέραμε ποιοι ήμαστε.
Όλοι μας περνούσαμε μια κρίση ταυτότητας.
Προσπαθούσαμε να είμαστε Αμερικανοί.
Αμερικανός, όμως, σήμαινε να είσαι λευκός και όχι μη λευκός.
Έβλεπα Ιαπωνοαμερικανούς μαζί και ένιωθα
ότι δεν θέλω να είμαι μαζί τους.
Πήγα στην Ιαπωνία εν μέρει για αυτήν την αναζήτηση, σκεπτόμενη
ότι αν δεν ταιριάζω εδώ, μπορεί να ταιριάξω εκεί.
Ανακάλυψα με μεγάλη έκπληξη και λύπη ότι δεν είμαι
και δεν θα είμαι ποτέ Γιαπωνέζα.
Ένιωθα ότι δεν υπήρχε μέλλον.
Αλλά με κάποιον τρόπο επέστρεψα.
Βρήκα τις Αμερικανικοασιατικές σπουδές.
ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ-ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ
Ήμασταν τα παιδιά μεταναστών εργατών
Είμαστε οι απόγονοι Των στρατοπέδων συγκεντρώσεων
Γιοι και κόρες σιδηροδρομικών εργατών
Που άφησαν τη σφραγίδα τους στην Αμερική
Ο πόλεμος στο Βιετνάμ έδειξε πώς μας έβλεπε ο κόσμος.
ΟΙ ΒΙΕΤΝΑΜΕΖΟΙ ΔΕΝ ΜΕ ΒΡΙΖΟΥΝ
Του τι γίνεται όταν μοιάζεις με τον εχθρό.
Ήμασταν ξανά ο εχθρός, δεν μας έβλεπαν σαν Αμερικανούς.
Πρώτη φορά μου άρεσε που ήμουν Ιαπωνο-Αμερικανίδα
μαζί με άλλους ίδιας καταγωγής.
Δεν διαμαρτυρόμασταν ως Ιαπωνο-Αμερικανοί,
αλλά ως Αμερικανοασιάτες.
Αδέρφια απ' όλον τον κόσμο
Δεν ξέραμε τίποτα. Δεν είχαμε κανένα προσόν.
Είδαμε μια ανάγκη και είπαμε "Πρέπει να οργανώσουμε κάτι".
Πήραμε κάποιες ιδέες από τους Μαύρους Πάνθηρες.
Την ιδέα ότι υπηρετείς τον κόσμο,
ξεκινήσαμε προγράμματα διεκδίκησης κοινωνικών παροχών,
ομάδες γονέων, δράσεις υγείας και κλινικές.
ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΩΡΑ! ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΤΩΡΑ!
Μετά από λίγο, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε πώς όλα αυτά συνδέονται
με τα στρατόπεδα και την εμπειρία μας ως Ιαπωνο-Αμερικανοί.
ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
ΕΘΝΙΚΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΗ
Η απαίτηση για αποζημιώσεις έγινε πιο έντονη.
Είχαμε το δικαίωμα να παλέψουμε.
Η απολογία από μόνη της δεν ήταν αρκετή.
Απαιτήσαμε χρηματικές αποζημιώσεις.
ΤΟ "ΣΥΓΓΝΩΜΗ" ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ 25.000$ ΤΩΡΑ!
Η ομάδα μας απαιτούσε να γίνουν ακροάσεις όχι μόνο στην Ουάσιγκτον
όπου θα μιλούσαν ακαδημαϊκοί και νομοθέτες,
αλλά και απλοί άνθρωποι.
ΜΑΣΑΧΑΡΟΥ ΤΑΝΙΜΠΑΤΑ
Μας είπαν να τα μαζέψουμε και να φύγουμε μέσα σε 48 ώρες.
Δεν ήθελα να παιδιά μου να νιώθουν το βάρος της ντροπής
και το αίσθημα απόρριψης από τους Αμερικανούς.
Αυτή η απάνθρωπη και βάναυση μεταχείριση έλαβε χώρα
στις καλές ΗΠΑ και όχι από την Γκεστάπο στη Γερμανία.
Δύσκολο να το πιστέψετε;
Ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη.
Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα να μιλάνε για τα στρατόπεδα,
άνθρωποι όμοιοι με τη μαμά μου.
Δεν κατάφερε να πει την ιστορία της, αν και ήθελα να ακουστεί.
Η οικογένειά της μητέρας μου απομακρύνθηκε από τη φάρμα τους στην Καλιφόρνια
και μεταφέρθηκε στο Χίλα Ρίβερ, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αριζόνα.
Νομίζω ότι όσο μάθαινα περισσότερα,
συνειδητοποίησα τι σήμαινε αυτό.
Ότι οι πρώτες γενιές ήρθαν εδώ
και υπερνίκησαν νόμους και αδικίες.
Δεν θεωρούνταν πολίτες, δεν μπορούσαν να παντρευτούν
δεν είχαν γη, δικαίωμα ψήφου.
Κι όμως έμειναν. Ώστε μετά να τους βάλουν στα στρατόπεδα
και να τα χάσουν ξανά.
Πώς μπορείς να συνεχίσεις μετά απ' αυτό;
Το μέλλον της μητέρας μου
άλλαξε δραστικά λόγω των στρατόπεδων.
Είχε πολύ θυμό, παρέμενε όμως περήφανη.
Το στρατόπεδο, βέβαια, την είχε διαλύσει.
Δεν νομίζω ότι έχω καταλάβει πραγματικά
το μέγεθος της απώλειας.
Η νομοθεσία που θα υπογράψω,
προβλέπει αποζημίωση για καθέναν από τους 60.000 επιζώντες.
Εδώ, ομολογούμε ένα λάθος.
Αυτό που συνέβη σ' εμάς, συνέβη σε πολλούς.
Η φυλάκιση, η βίαιη απομάκρυνση από τη γη σου
συνηθίζεται σ' αυτήν τη χώρα και σε αυτόν τον κόσμο.
ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΑΣΙΑΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ
Αυτό που άφησε ο αγώνας για αποζημιώσεις είναι η σύνδεση και η αλληλεγγύη.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
ΙΑΠΩΝΟ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΡΑΤΗΣΗ
Η αλλαγή παίρνει χρόνο.
ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΕΣ
Δημιουργούμε κάτι νέο από την αρχή
και αυτό θα μας κρατήσει μακροπρόθεσμα.
Μπορεί να μην είμαι εδώ,
για να δω τι ακριβώς θα γίνει,
αλλά προσπαθούμε να... Ξέρεις,
ίσως ακουστεί ιδεαλιστικό, αλλά να αλλάξουμε τον κόσμο,
να αλλάξουμε το σύστημα,
να αλλάξουμε τα συστήματα που δεν μας εξυπηρετούν.
ΑΣΙΑΤΕΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΠΑΡΧΑΪΝΤ
ΚΛΙΦ ΚΑΠΟΝΟ - ΣΕΡΦΕΡ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ
Στα 16 μου κέρδισα σε μια έκθεση επιστήμης.
Ήταν ένας ιός που είχε εξαπλωθεί
στις γαριδοκαλλιέργειες στη Βόρεια Ακτή του Ο'άχου.
Δημιούργησα ένα πείραμα, ουσιαστικά ένα COVID τεστ για τον ιό των γαρίδων.
Οι κριτές ρώτησαν "Ποιος σου το έκανε;"
Και τους λέω "Κανείς. Το έκανα στο σχολείο".
Και τότε είπαν "Εγκρίνεται".
Κέρδισες ένα δωρεάν ταξίδι στη διεθνή έκθεση.
Μερικές φορές διεξάγεται στο Πουέρτο Ρίκο ή στη Γερμανία.
Σκέφτηκα "Θα πάω ταξίδι!"
"Πού είναι" ρωτάω. "Στην Αριζόνα" μου λένε.
Κι εγώ αναρωτιόμουν πού είναι η Αριζόνα.
Απίστευτη ξηρασία και ζέστη.
Η εσωτερική μου πυξίδα έλεγε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Έπρεπε να βρω προς τα πού ήταν η Χαβάη.
Περπατούσαμε με συνοδούς στο συνεδριακό κέντρο
και εγώ φεύγω σφαίρα απ’ το πλήθος και αρχίζω να τρέχω.
Ο συνοδός φώναζε "Το σκάει!"
Αρχίζω να περνάω τα τετράγωνο και να φτάνω στο τέλος της πόλης
και ξαφνικά είμαι σε μια ανοιχτωσία και βλέπω βουνά.
Παντού βουνά. Ο ήλιος είναι ψηλά, η μύτη αρχίζει να τρέχει αίμα,
και είμαι έτοιμος να λιποθυμήσω.
Σκέφτομαι "Πεθαίνω. Πρέπει να επιστρέψω στη Χαβάη".
Ήξερα ότι δεν μπορούσα να πάω μακριά.
Μεγαλώνοντας, θυμάμαι να πηγαίνω στο σχολείο
και να το μισώ που ήμουν κλεισμένος μέσα. Ήταν απαίσιο.
Μόλις χτυπούσε το κουδούνι, μας έπαιρνε ο μπαμπάς μου και πηγαίναμε στην παραλία.
Και τότε ένιωθα ότι άρχισε η μάθηση.
Ο μπαμπάς μας έστελνε στην παραλία και μας έλεγε
"Φέρτε διαφορετικά φύκια από την παραλία".
Μετά ερχόταν πίσω και μας έλεγε το χαβανέζικο όνομα του φυκιού
και επίσης τη λατινική του ονομασία.
Αυτή είναι επιστήμη.
Όπως και το σέρφινγκ.
Μαθαίναμε λίγο για τα φύκια,
μετά παίρναμε τις σανίδες και πηγαίναμε για σέρφινγκ.
Η κατανόηση του πού πάει το ρεύμα, πού είναι ο άνεμος;
Πώς κινείται η άμμος; Έχει φουσκοθαλασσιά; Τι λέει η παλίρροια;
Υπάρχουν τόσες πολλές πληροφορίες για να ασχοληθείς,
που μου έδωσαν μια περίεργη αντίληψη γύρω από το τι σημαίνει φυσική.
Η φυσική είναι η μαγική ενέργεια για να επικοινωνήσεις με τον κόσμο.
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΤΙΕΓΚΟ
Μια περίεργη ευκαιρία παρουσιάστηκε
για να κάνω ένα διδακτορικό στη χημεία στην Καλιφόρνια.
Να αφήσω το μόνο που έχω γνωρίσει και να ξεκινήσω κάτι που δεν ξέρω
πώς είναι ή περί τίνος πρόκειται, αλλά είναι διαφορετικό.
Το πρώτο αίσθημα ρατσισμού
λόγω της χαβανέζικης καταγωγής μου το ένιωσα στην Καλιφόρνια.
Άρχισα να έρχομαι σε αντιπαράθεση με άλλους σέρφερ
για το πού θα έπρεπε να σερφάρω, με ποιον θα έπρεπε να σερφάρω.
Τόσοι κανόνες που δεν ήξεραν ότι υπάρχουν.
Ήταν ένας σέρφερ που ήρθε πολύ κοντά μου και κατέληξε τελικά να με σπρώξει.
Μου είπε "Τράβα σπίτι σου, από εκεί όπου κατάγεσαι".
Εκνευρίστηκα πάρα πολύ.
Του λέω "Φίλε, θέλω να πάω.
Δεν θέλω να είμαι εδώ.
Δεν χρειάζεται να εξηγηθώ σ' εσένα".
Του είπα "Εγώ είμαι απ' αυτόν τον ωκεανό.
Εσύ από πού είσαι;
Ξέρεις κανείς σας από πού είστε;"
Νιώθω πως το διδακτορικό αυτό είναι μια ευθύνη που έχω στους ώμους μου.
"Ο Χαβανέζος με το διδακτορικό. Θα μας βοηθήσεις".
Τόση πίεση για να είσαι κάποιος.
Εγώ ήθελα απλώς να είμαι στον ωκεανό.
Ενσωμάτωσα κάποια τεχνολογία που αναπτύξαμε στο εργαστήριο
σ' ένα επιστημονικό πρότζεκτ για να δούμε
αν μπορούμε να ανιχνεύσουμε κοινές μοριακές υπογραφές στον ωκεανό
μεταξύ των σέρφερ σε όλο τον κόσμο.
Ήταν μια τελευταία προσπάθεια για να μείνω στη σχολή.
Ένας συγγραφέας έψαξε για εμένα και έδωσα μια συνέντευξη.
Και μετά, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τους New York Times
για την πρώτη σελίδα στην ενότητα επιστήμης.
ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΜΑΣ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΝ;
Συνεντεύξεις και τηλεφωνήματα από το NBC μέχρι το NPR και το National Geographic.
Ήμουν το διάσημο σπασικλάκι ενός ιδρύματος σε μια φανταχτερή σπασικλοχώρα.
Ήταν πολύ σημαντικό για εμένα,
επειδή λάμβανα παγκόσμια αναγνώριση.
Ήξερα ότι αυτές οι ιστορίες που εκείνοι επαλήθευαν
δεν ήταν δικές μου, αλλά των δικών μου ανθρώπων.
Αυτό μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να επιστρέψω σπίτι.
Στο σπίτι μου είμαι ο εαυτός μου.
Υποτιτλισμός: Sophia Tzima