Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Na podstawie prawdziwych wydarzeń
NOWY JORK, 1957
- Norvel. - Dobry wieczór, panie Costello.
To dla ciebie, Frank.
Panie Costello!
Dzwonię po karetkę.
Zamiast zbierać hołdy w Copie, powinienem był zachować czujność.
Do tego postrzału w głowę
ludzie nie zdawali sobie sprawy, że jestem gangsterem.
Nie nosiłem spluwy. Nie miałem obstawy. Jeździłem taksówką.
Od 38 lat w związku małżeńskim z jedną kobietą.
Pisząc o mnie w kontekście dobroczynności lub polityki,
dziennikarze zwykle nazywali mnie zawodowym hazardzistą.
Facetem w typie bohaterów Damona Runyona.
Gościem z Facetów i laleczek. Podobne bzdety.
KLUB ALTO KNIGHTS
- Grają ostatni kawałek. - Dobrze.
Ale po latach, mój najlepszy przyjaciel...
mnie zdradził.
Vito, zaraz koniec występu.
Vito i ja dorastaliśmy razem.
Trudno uwierzyć, ale wtedy byliśmy bliskimi przyjaciółmi.
Rzuciliśmy liceum w pierwszej klasie
nie z głupoty, tylko z ambicji.
Spędzaliśmy czas w klubie Alto Knights.
To był nasz dom.
Nie chcieliśmy kopać rowów jak nasi ojcowie
i mieszkać do końca życia w ruderach z zimną wodą.
Nic z tego. Nie my.
Mieszkaliśmy w Ameryce. To był kraj możliwości.
Yankee Doodle Dandy i te sprawy.
Ale Lucky wszedł w politykę i wszystko się zmieniło.
GŁOSUJ NA DEMOKRATÓW
Zwłaszcza, gdy ci z Tammany zauważyli, że niegłosujący imigranci
mogą zdecydować o wyniku wyborów.
Vito i ja powiedzieliśmy wszystkim po włosku:
"Głosuj na osła".
JAMES J. WALKER NA BURMISTRZA
Kiedyś rzuciłem do Vito:
"Może otworzymy knajpę albo bar?".
Nie był zainteresowany.
Przemyśl to. Nie żartuję.
Odpadam. Nie wchodzę w to.
Pierwszy raz dotarło do mnie, że nie myślimy podobnie.
Wielkie brawa.
Na początku średnio kręciły mnie te owacje i pokłony.
To nie było dla mnie.
Ale z czasem to polubiłem.
Komisarzu! Tutaj!
Jak szefowi Związku Przedsiębiorców z Piątej Alei
pracuje się z Frankiem Costello?
Oby wspierał nas przy każdej
akcji charytatywnej.
Idź z Gene'em i Lois, dołączę w restauracji.
Muszę wpaść do domu.
Byle nie za długo.
Cudowna gala, nigdy nie spotkałam tylu sędziów.
To potrwa chwilę.
Nie są duszami towarzystwa.
Nic ci nie będzie.
Czasem zapominałem, że nie prowadzę zwykłego biznesu.
Myślałem nawet o wycofaniu się, ale...
tego nie przewidziałem.
Doktor Roberts proszony o telefon na wewnętrzny 16.
Panie Costello, ma pan fart.
Kula naruszyła skórę za prawym uchem,
a potem, zamiast przebić czaszkę,
prześlizgnęła się po tyle głowy
i wyszła przy lewym uchu.
Kilka dni rozkojarzenia i bólu głowy,
ale wyliże się pan.
Dziękuję, doktorze.
Miałaś nie przychodzić.
Nie zawsze robię, co chcesz.
Wiem...
Słyszałaś, wyliżę się z tego.
Co teraz będzie?
Nic.
Wiadomość dotarła.
To koniec.
Zostawiam to.
Zostawiasz?
Wiem, co zrobić.
Co to znaczy?
Nie rozumiem, co masz na myśli.
Idź do domu. Tam się spotkamy.
Dobrze, skarbie.
W porządku.
Sanitariusze potrzebni w salonie VIP.
Sanitariusze, proszę zgłosić się do salonu VIP.
No już. Do środka.
Panie Costello, jestem detektyw Salerno.
To detektyw Jim Mullins.
Musiał pan widzieć sprawcę.
Zawołał po imieniu, Frank.
Owszem, tak było. Ale odwróciłem się.
A kiedy się odwróciłem, dostałem i upadłem.
Leżałem na ziemi, a zanim...
zdołałem go rozpoznać, był już za drzwiami.
Co się stało?
Poszedłeś sobie.
Miałeś załatwić sprawę, a wyszedłeś.
Nie tak było.
A jak? Miałeś go zlikwidować.
Trzeba było to dokończyć.
Właśnie to powinieneś był zrobić.
Zrobiłem. Stałem pół metra od niego. Kula odbiła się od głowy.
To jeszcze nie koniec.
Ci faceci wrócą. Wiesz o tym?
No nie wiem... O ile mi wiadomo, nie mam wrogów.
Mam bardzo dobre...
- Możecie mi nie wierzyć. - Też bym tak chciał.
Musiałeś użyć jebanej zabawki?
- Co z tobą? - Nie chciałem hałasować.
Hałasować? To pieprzona spluwa.
Byłem blisko niego.
To gnat, do chuja. One robią hałas.
- Jesteś debilem? - Zawołałem go po imieniu.
No i co? Po cholerę?
Co to jest, Frank?
- Co? Wyjąłeś to... - Z zeszłego tygodnia.
"Wygrane brutto z kasyna. Minus pożyczki. 434 000 dolarów".
- Kupa forsy. - Prowadzisz kasyno?
Gdzie? W Las Vegas?
Nie wiem, o czym mowa. I co to jest.
Jak strzelisz komuś w łeb, zakładasz, że umarł.
Nic nie zakładasz. Gówno strzeliłeś.
Widzisz, że upadł? To znaczy, że umarł? Nie.
Trzeba sprawdzić. Strzelić do niego parę razy.
Walisz, potem pytasz, ale upewnij się, czy umarł.
Myślałem, że umarł.
Nie umarł. Wyobraź sobie, że nie umarł.
Nie wiem, czy to legalne, panowie...
Tak bez nakazu. Wyciągacie mi coś z kieszeni.
Nie widziałeś, jak to podniosłem?
- Musiało wypaść. - Nie.
- Frank. - Tak było?
Powiedz nam, o co chodzi.
Co się dzieje, Frank?
Wiemy, że znasz sprawców.
Skoro wiecie, to ich złapcie,
bo ja ich nie znam.
Z głowy tryskała mu krew.
No i powinna tryskać.
Trafisz kogoś w łeb, uznajesz go za trupa.
- Strzelasz jeszcze raz. - Kurwa.
Potrzebny nam świadek, jasne?
Jesteś ofiarą. Dostałeś w głowę.
Musiałeś go widzieć. Podaj nam tylko nazwisko, Frank.
Otwierały się drzwi od windy, a ja...
Było tyle krwi. Jak mogłem to przewidzieć?
Musisz się teraz ulotnić. Spadaj stąd.
Zniknij na jakiś czas. Wiesz, co robić.
Zaszyj się gdzieś.
Chłopcy, chciałbym pomóc,
ale nie potrafię, bo nie wiem...
Nic nie widziałem.
Miałem mgłę przed oczami.
Nie mam żadnych informacji. Przykro mi.
Nic wam nie powiem.
Mam jechać do szpitala?
- Daj spokój. - Poprawić?
Nie pajacuj.
Nie wierzę, że powiedział,
że chce rozwalić go teraz w szpitalu.
Co z tym młodym?
Mamy mu dać następnym razem bazookę?
Nie rozumiem.
Przecież tyle ćwiczył. I chuj z tym.
Ogarniał taki szajs na północy.
Mówił: "Wprawiam się, strzelam".
I co, kurwa? Gówno zrobiłeś.
Chciałbym zadzwonić do adwokata.
Śmiało. Proszę bardzo.
W porządku.
Frank Costello, wpływowy w kręgach politycznych boss gangsterski,
zwany "Premierem" przestępczego podziemia...
- Jak to się stało? - ...przeżył zamach,
gdy wchodził do apartamentu w Central Park West.
Według policji strzelec użył rewolweru kalibru .32.
Miał dwadzieścia kilka lat i uciekł sedanem z kierowcą.
Policja martwi się, że nieudany zamach na Costello
może być oznaką tarć w kręgach gangsterskich.
Wiemy o konflikcie między pańskim klientem i Vito Genovese.
Frank, plotki krążą już od lat.
Coś wam powiem, kochani.
Jestem w Lindy's
i to nie jest coś, co załatwisz przy serniku i placuszkach.
Muszę przypominać, że to pan Costello jest ofiarą?
To jego postrzelono.
Zatem, o ile nie oskarżacie ofiary o przestępstwo, temat zamknięty.
Frank, kto to zrobił?
Władze niepokoją się,
że zamach na Costello doprowadzi
do krwawej wojny mafijnej, jakiej miasto nie widziało od lat.
A to martwi Ratusz
i komisarza policji przy 240 Centre Street.
Mówił Victor Riesel.
- Panie Costello! Tutaj. - Frank!
Frank!
Zaczekaj.
Frank, żadnych komentarzy.
Co nam powiesz, Frank?
Odsuńcie się.
Nie mamy nic do powiedzenia.
Uszanujcie prywatność pana Costello.
Pozwólcie mu dojść do siebie.
Dajcie nam dziś spokój, dobra?
PENTHOUSE
Wyjedźmy.
Jaki byłby z tego teraz pożytek?
Ogromny.
Zjedlibyśmy... kolację w Rzymie.
Wiesz, chciałem...
- I tak musimy wrócić. - Dlaczego?
- Ponieważ ja... - Nie, teraz mówię o nas.
Taka była umowa.
We dwoje jesteśmy rodziną.
Możemy mieszkać wszędzie.
Masz rację. Ale muszę to zakończyć.
Zakończyć to, co się dzieje.
Muszę to załatwić.
- Zastanowić, co zrobimy. - Dałeś mi słowo.
We dwoje jesteśmy rodziną.
Ty, ja, psy... możemy zamieszkać w dowolnym miejscu.
I tak zrobimy.
Po tym, co się stało, odchodzę. Ale muszę to załatwić.
Upewnić się, że wszystko gra, zanim wyjedziemy.
Wycofuję się. Koniec.
Ale martwię się. Muszę to zakończyć.
Możemy już nie mieć tyle szczęścia.
Gdyby nie Bobbie, pewnie nigdy nie opuściłbym naszej dzielnicy.
Nikt nie opuszczał dzielnicy.
Czuliśmy się tam bezpiecznie. Komfortowo.
Dbaliśmy o siebie nawzajem.
To Bobbie pokazała mi, że miasto to coś więcej
niż tylko Downtown, klub i okolice.
Te wszystkie wspomnienia.
Wesele robiliśmy w neutralnym miejscu,
bo jej rodzice uważali,
że ich 17-letnia córka, Loretta Geigerman,
nie powinna wychodzić za włoskiego gangusa.
A moi rodzice
nie mogli pojąć, czemu nie żenię się z miłą Włoszką
i wybrałem jakąś żydowską mądralę.
Dlaczego zawsze z tym łazisz?
Nie chcę, żebyś nosił broń.
Jak cię złapią, dostaniesz pięć lat.
Nikt mnie nie złapie.
Ja cię złapałam.
Dlatego, że cię pocałowałem.
A glin nie całuję.
Złapali mnie z gnatem tuż po weselu.
Spędziłem miesiąc miodowy w pace.
Więcej nie nosiłem broni.
Sędzia z Tammany wlepił mi 11 miesięcy na Welfare Island.
Facet z mojej celi ustawiał finały w 1919.
MISTRZOWIE ŚWIATA 1919
Powiedział, że w całym kraju ludzie mogą pić, co chcą,
ale nie wolno tego sprzedawać.
Nie mogłem uwierzyć w to prawo.
Dla mnie prohibicja była nowym Dzikim Zachodem.
Boże, błogosław Amerykę.
Prohibicja była prawem, którego nikt nie chciał
przestrzegać ani egzekwować
i to mi pasowało.
ZAKAZ ALKOHOLU
Gdy lekarz powiedział, że ciąża zagroziłaby życiu Bobbie,
to biznes stał się moją rodziną.
W latach prohibicji zmieniałem polityków i gliny w partnerów.
Tajne bary w kluby kolacyjne,
a szulernie w kasyna.
Dostarczałem miejskiej elicie najlepszą szkocką z importu.
Vito został szefem, gdy Lucky poszedł siedzieć w 1937.
Niestety Vito był zamieszany w podwójne zabójstwo,
więc przekazał wszystko mnie.
I postanowił nawiać z kraju.
Tak chciał uniknąć wielkiej ławy przysięgłych.
Wyprawiliśmy mu imprezę pożegnalną na statku i popłynął do Włoch.
I tak oto, nagle, zostałem szefem wszystkich szefów.
Na tej imprezie
powiedział wszystkim, że będę rządził, aż wróci,
ponieważ wie...
że może mi ufać i nigdy bym go nie okradł.
Miał rację.
Nigdy bym tego nie zrobił.
Ale wybuchła II wojna światowa i utknął tam na lata.
A kiedy wrócił, świat był zupełnie inny.
Panie Genovese.
W ciągu pańskiego życia,
włączając w to lata, gdy był pan zbiegiem za granicą,
każdy niewygodny świadek umierał lub znikał.
A tydzień temu świadek,
umieszczony decyzją tego sądu w areszcie prewencyjnym, umarł
po wypiciu kawy z dawką arszeniku, która uśmierciłaby osiem koni.
Nie mogę wypowiadać się za przysięgłych, ale chętnie posłałbym pana na krzesło.
Gdybym mógł.
Umarzam sprawę.
Vito.
Witaj w domu.
Vito upiekły się zabójstwa,
a szefowie urządzili mu imprezę w Alto Knights.
Byli tam wszyscy.
Nawet Richie Boiardo, boss z New Jersey.
Był dla bossów z Nowego Jorku kimś w rodzaju arbitra.
Wszyscy go lubili.
Joe Bonanno z Bronxu.
Tommy Lucchese z Queens.
Joe Profaci z Brooklynu.
Albert Anastasia, który zarządzał brooklyńskim nabrzeżem,
choć prasa pisała, że kieruje Murder, Incorporated.
Był jeszcze Tony Bender,
powiernik, przyjaciel, consigliere Vito, jak zwał, tak zwał.
Wśród nich, wliczając Richie Boya, moim najlepszym kumplem był Albert.
Witaj w domu, Vito.
Gdzie Frank? Nie ma go?
- Kto? Nie ma go. - Nie dotarł.
Nie przychodzi tu za często.
Co się stało?
Powinien tu być. Jest szefem. Wypadało się zjawić, prawda?
Chyba powinien, tak. Ale...
Nie chciał prowokować glin.
Vito nie było bardzo długo. Za długo.
Oczekiwał, że odzyska pozycję szefa wszystkich szefów,
ale komisja głosowała na nie.
To ponad 60 szefów z całego kraju,
którym podobało się 15 lat spokoju, przyjaznych polityków i dobrobytu
pod moimi rządami.
I nie chcieli zmian.
Zwłaszcza, gdy rozeszło się, że Vito we Włoszech handlował prochami.
Dwa zarzuty morderstwa i chodzisz wolny.
Dwa zarzuty. Wywinąłeś się z obu.
Tak między nami, powinien tu być.
Oczywiście. Ale jutro się spotkacie.
Mam go błagać o to, co już jest moje?
- Skąd. - O tym...
Czasem trzeba wykazać się odrobiną dyplomacji.
Wiesz, o czym mówię?
Bądź uprzejmy. Stanowczy, ale uprzejmy.
Tak, jasne, sranie w banię.
Banda jebanych sędziów i cały ten szajs.
A ci sędziowie gówno mi zrobili.
Oogatz. Nie zrobili mi, kurwa, nic.
Wydymałeś ich bez niego. Nie potrzebujesz go. Chuj z nim.
Wysłuchasz mnie? Nie dał mi nic.
- Nic. - Wiem. Masz rację.
Butny kutafon.
No wiem. Masz rację.
Wracam i nie okazuje mi szacunku.
- Inaczej byłby tu ze mną. - Pewnie, że powinien być.
Boi się glin. Boi się im podłożyć.
Żona trzyma go za jajca.
Wie, że tu jestem. Powinien tu być.
To błąd. Powinni tu być. Bezwzględnie.
Musiałem pogadać z Vito.
Pomyślałem: "Chodźmy do cukierni Dory".
Znaliśmy ją z dzieciństwa. Bywaliśmy tam non stop.
Ogarnęliśmy niejedną sprawę.
To mogło pomóc.
Ale też znałem Vito i wiedziałem,
że jeśli nie dostanie, czego chce... spróbuje wziąć to sam.
Wybacz, że nie wpadłem do klubu.
Uznałem, że lepiej nie przyciągać uwagi.
Było git. Dobrze zobaczyć wszystkich w domu.
- Wszystko grało. - Musiało.
- Było miło. - Tak.
Cieszę się, że dobrze spędziłeś czas.
Co ci chodzi po głowie? Co chcesz robić?
Po pierwsze, myślę: "Oddaj to, co straciłem, gdy mnie nie było".
Nie było cię kawał czasu. Wszystko się zmieniło.
- Jest inaczej. - Wiem. Kapuję.
Przysłużyłeś się wszystkim.
Kupa ludzi zarobiła dzięki tobie furę kasy.
Oprócz mnie, ale nie szkodzi. Pytasz, co zrobię?
- Dlatego tu jesteśmy. - Tak, dlatego.
Muszę się za czymś rozejrzeć,
żeby znów stanąć na nogi.
Dałeś mi Downtown i West Side, no i git.
Ale to za mało. Nie załatwi sprawy. Chcę więcej.
Wyjeżdżając, oddałem ci wszystko.
Musimy to jakoś załatwić.
Albo znajdę inny sposób, jak to odzyskać.
Mam nadzieję, że...
nie myślisz o tym, o czym ja myślę,
bo to nie będzie dobre dla nikogo.
Tak, tak. Jest kilka osób, które myślą jak ja.
Rozmawiam z nimi. A oni chcą...
Wiem, z kim rozmawiasz.
I szczerze, gadając z tymi facetami, prosisz się o kłopoty.
Bo teraz idzie nam bardzo dobrze z tym, co mamy.
Pozwól mi... coś wymyślić.
Zastanowić się. Znaleźć rozwiązanie.
Które byłoby lepsze dla ciebie i dla wszystkich.
Rozumiesz? Zacznijmy od tego.
Nie działajmy pochopnie.
Bądźmy rozsądni.
Daj mi trochę czasu. Znajdę wyjście.
Bo jeśli pójdziesz tą drogą, skomplikujesz życie
wielu ludziom. Zrobisz im krzywdę.
Gwarantuję ci to. I musimy o tym pamiętać.
Dobra. Ale ludzie, z którymi gadam, nie mają nic przeciw.
Nie mają z tym problemu. Są bardzo zainteresowani.
- To dla mnie coś. - Oni nie mają,
ale niedobrze, jeśli ty też nie masz.
Wtedy dopiero będzie problem.
Nie. Nic z tego.
Nie.
Idź sobie.
Frank, słuchaj.
Jak ze szkocką. Powstrzymali cię od handlu?
Prawo podaży i popytu. Ty to wiesz najlepiej.
Podaż i popyt. Mają potrzebę, zaspokajamy ją.
- To to samo. - To nie to samo. Daj spokój.
Nie to samo. Bo z tego jest więcej kasy.
O wiele więcej kasy.
Za ciężarówkę pełną szkockiej płaciłeś mandat 50 dolców.
Gliny odwoziły cię do domu, gdy trochę posmarowałeś.
Złapią cię z uncją tego syfu, grozi ci od 20 lat do dożywocia.
O czym ty gadasz? To nie to samo.
Wiedzą, co się dzieje w Turcji.
Co się odwala w Marsylii z Korsykanami, i w Palermo.
Wiedzą i mają listę z ponad 115 nazwiskami.
Nie możesz być na tej liście.
Nie chcę, żebyś na niej był. Nie możesz.
Jesteś teraz prawnikiem?
Nie jestem, ale słucham prawników.
A oni doradzają mi, co mogę robić, a czego nie.
I tego nie mogę. Nie wolno.
Nie wolno.
To sfogliatelle.
Wygląda, jakby leżało tu od wieków.
Dobra, pogadamy o tym później.
Są idealne, Benny.
Kto to jest?
Anna Viggio.
Właścicielka Zebra Club. Tego lokalu przy 8. Ulicy.
Tego dla lesb i pedziów?
- Klubu nocnego? - Tak.
Ukradła go mężowi przy okazji rozwodu.
W czasie wojny. Nie było cię.
Kto to kupił?
- Dokąd idziesz? - Przejdę się do domu.
- A ty dokąd? - Na razie. Przywitam się.
Cześć, Benny.
- Zająłeś się panią? - Naturalnie.
Chyba nie chcesz jej orżnąć?
- Potraktuj ją uczciwie. - Skąd. Tak jest.
Mam na imię Vito.
Dobrze wiem, kim jesteś.
Nie wiem, czy to dobrze, czy źle...
- Raczej dobrze. - Git.
Co za melon.
Wiesz, jak wybrać melona?
Musi być twardy.
Miękki jest do niczego.
Jesteś właścicielką tego klubu nocnego?
- Owszem. - Tak?
- Wpadnij kiedyś. - Może.
Albo złapię cię w domu i zrobisz mi kolację któregoś dnia. Wieczoru.
Jakoś to wynagrodzisz.
Gadka z Vito nic nie dała. Bez zaskoczenia.
Zignorował moje ostrzeżenia.
I stale rozwijał swój biznes,
sprawiając coraz więcej kłopotów.
Myślą, że przyleźli do jakiegoś jebanego sklepu.
Stroi miny, jakby kupował mi, kurwa, loda.
Mam tam iść?
Nie, zostań. Nic nie rób.
Nie wierzę, że to dla mnie!
Boże, jest wspaniały!
Rozbito największą od lat siatkę przemytników narkotyków.
- Jak wyglądam? - Bosko. Nie rozjedź mnie.
Przejęte heroina i opium to istotna część
wartego miliony transportu narkotyków,
który miał trafić na rynek.
Nielegalne substancje przemycono do kraju
z komunistycznych Chin przez Hongkong.
Sprawy się skomplikowały,
gdy fedzie zrobili z narkotyków wroga publicznego numer 1.
Starałem się trzymać od niego jak najdalej.
Za królową Queens.
Oddałem Vito Downtown, od Greenwich Village do Wall Street.
Zanim je przejął, całe lata wszystko szło jak po maśle.
A potem nagle zacząłem słyszeć o wojnach, waśniach,
trupach na ulicy.
DOM COSTELLO W SANDS POINT
Unikałem miasta. Spędzałem czas w Sands Point.
Co za niespodzianka. Pieniądze w kieszeni.
Czuję, że w drugiej też coś znajdę.
O tak.
Skarbie.
Kiedyś o tym zapomnę i facet z pralni zostanie bogaczem.
Znam cię. O niczym nie zapominasz.
Nie rozumiem, po co używasz obu kieszeni.
Ponieważ... duża rolka
psuje mi kant.
Używam dwóch rolek. Są mniejsze.
Na wydatki prywatne. I biznesowe.
Wiesz,
pożyczanie forsy to najlepszy sposób, by ją stracić.
I przyjaciół też.
Znam pewną sztuczkę.
Tak, jasne. Cały ty.
Kolejna z twoich sztuczek.
Robię coś takiego...
Gdy ktoś nowy chce pożyczyć forsę,
dokładam mu tam stówę, 150, nawet dwie stówy.
Jeśli mi o tym nie powie...
nie mogę mu ufać. Bo ile jest wart?
Mój Boże.
- Prawda? - Jesteś genialny.
Powinieneś prowadzić bank.
Tak. Prowadzę bank.
A gdzie Bobbie i Frank?
Coś im wypadło. Musiał coś załatwić.
Nie mogli przyjść.
Masz mnie całego dla siebie.
- To dobrze. - Racja.
- Może uda się innym razem. - Jasne.
Frank powiedział, że ma jakiś interes do załatwienia...
A Bobbie, cóż...
Coś im wypadło, nie wiem. Nie szkodzi.
Lubisz jego żonę?
Bobbie jest miła. To bardzo miła babka.
To trochę inny typ osoby niż...
Nie lubi cię.
- O czym ty mówisz? - Jest taka...
Jest Żydówką, ona...
Bez trudu powiem ci, jak wyglądają
sprawy między nimi,
ale chyba wiem...
Mam przeczucie, czemu to odwołał. Wiem dlaczego.
Wyglądasz na rozczarowanego.
Byłem trochę rozczarowany,
bo jesteśmy z Frankiem starymi przyjaciółmi.
Jak długo się przyjaźnicie?
Od bardzo dawna. Szmat czasu.
Od dzieciństwa?
Od dzieciaka, tak.
Odwaliliśmy razem niejedną hecę.
W dzieciństwie pewnie byłeś małym potworem.
No wiesz...
- Byłem... - Tyranem.
Frank jest rozsądniejszym facetem.
Lubi być nieco ostrożniejszy w tym, co robi
i to działa na jego korzyść.
Zrobi podejście i spróbuje coś wymyślić.
Ja działam w stylu: "Robisz to albo to".
- Tyle na ten temat. - Jasne.
Koniec. Idziemy do przodu. Kropka.
Ale ty jesteś bardziej...
"w gorącej wodzie kąpany".
Tak, być może.
Nie owijasz w bawełnę?
Zmienił się, odkąd jest z nią.
Ale tak bywa z ludźmi, a on...
Nie wpada już tak często tu, do Downtown...
i czasem zapomina, skąd pochodzi.
A ona trzyma go po drugiej stronie,
- a to nie jest... - Jasne.
Dobrze, że nie przyszedł.
- Zamówmy drinki i coś na ząb. - Pewnie.
Kusi mnie martini.
Może ona go uspokoi.
O czym ty gadasz? Są tacy sami.
Jakby żenił się ze sobą.
Jest ze mną szef nowego Federalnego Biura ds. Narkotyków,
komisarz Harry Anslinger.
To przyjemność, Vic.
Na wstępie powiem, że to państwo zaniedbuje obowiązki
w obliczu rosnącego zagrożenia narkotykowego z Europy.
Ujęcie przez komisarza Anslingera i jego agentów
Big Johna Ormento, barona narkotykowego z Nowego Jorku,
to ledwo początek walki z problemem narkotykowym.
Komisarz Anslinger...
zalicza się do garstki...
- Jesteś. - Tak.
...ludzi, którzy traktują sprawę poważnie.
Musimy oczyścić nasze miasto.
Kto słucha tego gówna?
Wyłączyć to chujostwo. Już.
- Robi się. - Tak, zmień stację.
Ci chuli...
Zawsze są tacy, którzy chcą błysnąć, robiąc to, co według nich, ucieszy szefa.
A potem odkrywają, że się mylili.
- Co tam? - Jak leci?
Panie Riesel, można autograf?
Dzięki, że wpadliście. Nie mogę.
Panie Riesel, wszystko gra?
Victorze, co się stało?
DZIENNIKARZ OŚLEPIONY
I zawsze wywołują szum.
Dzisiaj Victor Riesel opuścił szpital w Nowym Jorku.
Lekarze mówią, że kwas
nieodwracalnie oślepił felietonistę, cenionego za walkę z przestępczością.
Władze poszukują podejrzanego,
który oblał kwasem twarz Riesela.
Vito nie lubił akcji podjętych bez jego autoryzacji.
Wtedy mogłeś mieć problem.
Vito naprawdę urodził się
w miasteczku na zboczu Wezuwiusza.
Więc co mogę powiedzieć?
Jak ostrzec kogoś, kto dorastał na zboczu wulkanu?
Są odporni na ostrzeżenia.
- Co? - Jest tutaj.
Ma całą dzielnicę, a przylazł tu.
Nie patrz. Przestań.
Daj spokój. Nie rzucaj się w oczy.
- Mieszka tu. - Wiem. Widuję go.
Przez cały czas.
Widuję go trochę za często.
Co ci nie pasuje? Zawsze przychodzi tu jeść.
Nie robi nic...
Nie robi tego celowo.
I będzie tu się plątał, udając, że nic się nie stało?
Rozwiedliście się.
I tyle. Nie jesteście już razem.
Zobaczył nas tu.
Wlazł. Powinien zrobić w tył zwrot i wyjść.
Gdybyśmy przyszli i już tu był, to co innego.
Ale byliśmy pierwsi.
I to mi nie pasuje.
- Odpuść. To nic takiego. - Czekaj. Idzie.
Cześć.
- Na razie. - Tak.
- Mam z nim pogadać? - Nie. Nie gadaj z nim.
Nie gadaj z nim.
- Dlaczego? - Nie gadaj z nim.
- Nie. - Vito.
Chyba powinieneś odpuścić. Odpuść.
Odpuściłem.
Już zapomniałem.
Nie musisz się o mnie martwić.
O czym ty mówisz?
Temat zamknięty. Po sprawie.
Cześć, Silvio.
- Jak się masz? - Cześć.
Chcę pogadać. Zejdziesz ze mną?
Postawię ci drinka w Marcuccio.
Mamy wspólną znajomą.
Chcę ci zadać parę pytań.
Oż ty cwelowaty...
Sam się prosiłeś, ty pierdolony...
Nie wiesz, kiedy wyjść, chuju?
Nie wiesz, kiedy się wychodzi?
Kręcisz mi się przy żonie.
Myślisz, że możesz to robić na oczach wszystkich?
Paradować tak po całej dzielnicy?
- Robić ze mnie jebaną łajzę? - Proszę.
Teraz jest ze mną, rozumiesz?
Chcesz, kurwa, łazić po dzielnicy
i robić ze mnie jakąś osraną pizdę?
Ona wyszła za mnie! Za mnie!
Ten drugi facet wyszedł zaczerpnąć powietrza, no i...
cóż, miał pecha.
Każdy wiedział, co się stało.
Księża. Gliny.
Cała dzielnica wiedziała. Wszyscy.
No i co zrobisz? Co powiesz?
Między Anną i fedziami
nic się nie poprawiło.
Po tym, gdy Vito pozbył się męża Anny, nic nie było takie samo.
Stoję tu jak jakaś wariatka z Frankie Boyem.
Tak mnie rozczarowałaś. Myślałam, że się przyjaźnimy.
Kurwa, poszłam w całkowitą odstawkę.
Nikt nie zasługuje na coś takiego.
Wiem, że ty wiesz.
I pewnie świetnie się z Frankiem moim kosztem bawicie.
Nie może dzwonić dziesięć razy dziennie.
Jutro z nią pogadam. Ale nie teraz.
Wiem, co robić.
Co gorsza, Frankie Boy dał cynk Annie,
że Vito wyprowadza forsę na lewo.
Tej decyzji Frankie Boy srogo pożałował.
Vito, ty sukinsynu.
Czułam, że podbierasz mi kasę.
Właśnie to robisz, Vito?
Nie biorę wszystkiego. Tylko tyle, ile potrzebuję.
Na co? Na jebane kurwy?
Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię!
- Spokojnie. - Okaż trochę szacunku.
- Uspokój się. - Co ty na to?
- Wyluzuj. - Nie rób scen.
A ty się nie wtrącaj.
- Nie twoja sprawa. - Anno, spójrz na mnie.
Myślisz, że się ciebie boję?
- To moja forsa. - Anno, co ty odpierdalasz?
- Moja jebana forsa. - Przestań.
Oddawaj moją kasę.
Ty sukinsynu. Pozwę cię za to.
- Uspokój się. - Nie ściemniam!
Co z nią zrobimy? Baba jest szalona.
- Ty nie masz nic! To moje! - Anno, spokojnie.
No dobrze.
- Oddychaj, Anno. - Pazerny kutas.
- Co on robi? - Chyba ją uspokaja.
Uspokaja ją? Uspokaja?
To mi nie wygląda na "uspokajanie".
A myślisz, że co robi?
- Uspokaja ją. - Nie wiem. Ciebie pytam.
Uspokaja ją? To jest "uspokajanie"?
Facet próbuje nam pomóc.
- To mi nie wygląda... - Odbiło jej.
Wiem, że ma świra, ale spójrz na...
Patrz, jak on...
Chyba robisz aferę z niczego.
Gość próbuje nam pomóc. I tyle.
Nie tak wygląda uspokajanie kogoś.
- Tylko dlatego, że się rozstaliśmy... - Anno.
...chce mnie wykopać z mojego własnego klubu. Słyszysz?
Taki z niego skurwiały kutafon.
Ale gra w chuja z niewłaściwą osobą.
Nakryłam go, kurwa, w moim klubie,
gdy trzymał chciwe, tłuste, kiełbachowate paluchy
w mojej kasie, podbierając mi forsę.
- Anno? - Coś ci powiem, Bobbie.
- Muszę kończyć. - Odbiorę mu więcej, niż mi ukradł.
- To była Anna. Znowu. - Tak.
Traci rozum i doprowadza mnie do szału.
Musisz zadzwonić do Vito.
- Pomów z Vito. - Nie mogę z nim gadać.
Musisz z nim pogadać.
Właśnie zagroziła, że zaciągnie go do sądu
i ona to zrobi.
Nie mieszajmy się. Niech sami to załatwią.
Przykro mi. Wiem, że przegina.
Mój telefon tylko pogorszy sprawę.
Szczerze wątpię.
Skarbie, mówię ci, że pogorszy.
Zapomnij o tym.
Gdybym wiedział, co się kroi między Vito i Anną,
pogadałbym dłużej. Powiedział coś.
Ale Vito jest zbyt uparty. Nie da się go przekonać.
- Vito, trafisz tam. - Co moja żona ma z tym...
Po co z nią gadasz? Zostałeś doradcą małżeńskim?
Vito, dzwoni do Bobbie 10 razy dziennie. Co mamy robić?
Nie odbierać? Nic nie robić? Jak reagować?
Przepraszam za to. Ale wszystko gra.
Jest podekscytowana. Nerwy ją ponoszą.
Ale to nic takiego. Jest git.
Sąd Najwyższy stanu New Jersey
Ten człowiek przejął mój biznes i próbuje mnie zniszczyć.
Mówi, że jest spłukany. Nie jest.
To wielokrotny milioner.
Zarabia tysiące.
Tysiące nieopodatkowanych dolarów co tydzień.
Miałam naczynia z 24-karatowego złota i platyny.
Moje srebra stołowe kosztowały majątek.
W każdy weekend robiliśmy przyjęcia.
Zjawiało się 25 do 30 osób.
Zatrudnialiśmy artystów z Nowego Jorku.
Miałam 30 sukni w mojej garderobie na piętrze.
Bez względu na to, co mówi,
niech Wysoki Sąd mi uwierzy, on ma pieniądze.
Ma kluby nocne w Greenwich Village.
Tory do psich wyścigów w Wirginii.
Kto posiada taki tor?
Dostarczają mu papierowe torby wypełnione pieniędzmi.
Co tydzień.
I niech Wysoki Sąd uwierzy. Wiem to. Widziałam to.
I powiem coś jeszcze,
choć zabrzmi to niedorzecznie,
nadal go kocham.
Wiem, to wydaje się szalone.
Ale gdyby mnie chciał, wróciłabym dziś.
Taka jest prawda.
Zwróciłam się nawet do jego przyjaciela Franka Costello,
ważnego człowieka w tym mieście.
Ma duży wpływ na mojego męża.
I co się stało?
Frank rozmawiał z nim,
ale nawet to nie podziałało.
Dlatego nie wiem, co powiedzieć.
Nie słucha nawet Franka Costello,
a znają się od dziecka.
Nie posłuchał nawet Franka.
TEGO POŻARU FRANK COSTELLO NIE UGASI
Jak to możliwe?
Nie wierzę, że wymieniła twoje nazwisko.
Gdyby dał jej forsę, obyłoby się bez sądu.
Gdybym ja dał, też. Ale nie mogłem. Boże broń.
Nie chodzi o forsę.
Traktował ją jak śmiecia. O to tu chodzi.
Ona jest kretynką. On psycholem.
A teraz ty trafiłeś na pierwszą stronę gazety.
Musimy przeczekać burzę.
Przyznaję, że ta kobieta to zagadka.
Dzieliła ze mną życie jako żona, a potem wbiła mi nóż.
Rozpowiada, że jestem gangsterem.
Od tego zaczęły się moje kłopoty.
Jestem domatorem. Oddanym mężem. Sama to mówi.
Zaszokował mnie jej wulgarny język.
Według mnie to chora kobieta,
która nie może się pozbierać po rozstaniu.
Nie wie, co czyni i mówi, Wysoki Sądzie.
Zdradzał ją pan?
Proszę na mnie spojrzeć. Wyglądam na Romea?
Opisano pana jako "Króla Przekrętów".
- To absurdalne. - Milionera.
Chciałbym.
Miła myśl, Wysoki Sądzie, ale znów pudło.
Zarabiam jako kierownik
w Colonial Trading Company na Washington Street.
Odbieramy makulaturę z biur na Manhattanie.
Płacę podatki. Mogę tego dowieść.
Każde słowo,
które pada z ust tego człowieka
to wierutne kłamstwo.
Wyświadczysz nam przysługę? Zamknij buzię.
- Jest niepoczytalna. - Ty jesteś świrem.
- Tak, ja jestem. - Ty tylko grasz.
Jesteś aktorem. Grasz teraz przed całym cholernym sądem.
I wszyscy to wiedzą.
- Najlepszy aktor na świecie. - Proszę się opanować.
Lepszy niż Clark Gable. I siedzi właśnie tu.
A mnie pęka serce,
że muszę tu być, błagając o własne pieniądze.
Moje ciężko zarobione pieniądze. Jasne?
A on próbował przejąć cały mój biznes.
Może się pani opanować?
Właśnie tak działa. Kładzie łapy na wszystkim.
Prawda? Tak robisz, Vito?
- Kładziesz łapy na wszystkim. - Proszę o spokój.
A potem staje się twoje.
Brak mi słów. Ta pani jest niespełna rozumu.
Oddaje wszystkie pieniądze puttanes.
Właśnie tam łażą, do parszywych kurewek.
Tam łażą. Może dlatego...
jesteś spłukany.
- Proszę pani. - Jesteś spłukany.
Bo rozdałeś całą forsę kurwom.
Pani Genovese.
- Proszę się opanować. - Brak mi słów.
Urządzasz tu teraz cyrk.
Jesteś klaunem. Wiesz?
Nie jesteś gangsterem, tylko klaunem. Jesteś porażką.
Vito zaprosił lokalną prasę...
Tak, to niewiarygodne.
Zaprosił lokalną prasę
do małego domu we Freehold, w stanie New Jersey,
by pokazać sądowi, że jest zwykłym człowiekiem pracy.
Spokojnie. Czego oczekiwaliście?
Gości z maszynówami w całej chacie?
Oglądacie za dużo filmów. Za dużo słuchacie glin.
Obyście byli głodni.
Dopilnuję, żebyście wyszli stąd zadowoleni.
Nie będziecie, ja też nie będę i kłopoty gotowe.
Więc napiszcie o mnie coś miłego.
Twoja żona zeznała, że byłeś głową loterii.
Przekręt z numerkami?
Według niej i innych muszę być facetem o 12 głowach.
Oprócz loterii, mówią, że jestem głową tego,
głową tamtego... Stoję za wszystkim.
Ale wiecie co? Piszcie, co chcecie.
Kilka kiełbasek.
Po posiłku róbcie, co chcecie.
Pytajcie mnie do woli.
To moja szafa. Pięć garniturów i pięć par butów.
Nie kupiłem garniaka od dobrych 5 lat.
Wybaczcie, zakurzone.
Ustawiłem to wczoraj, by wcisnąć wam kit?
Bez jaj. Spójrzcie na mój pałac z płyt gipsowo-kartonowych.
Patrzcie, gdzie sypiam.
Boję się spać blisko okna? Mam z tym problem?
Że ktoś przyjdzie i mnie kropnie? Nie.
Nie mam się czego bać.
Łóżko jest tu, okno tam. I co?
Mając coś do ukrycia, nie wpuściłbym was za drzwi.
Trochę zaufania.
Zobaczmy inne pokoje. Napijmy się.
Vito zyskał trochę dobrej prasy,
ale potem sędzia orzekła na korzyść Anny.
Dostała alimenty i kontrolę nad Zebra Club.
Mój Boże, ależ to go wkurwiło. Wpadł w szał.
Po kilku miesiącach
reperkusje tego, że Anna wspomniała w sądzie o moich powiązaniach z Vito,
okazały się katastrofalne.
W nagłówku nazwano go: "Hazardzista Frank Costello".
Nawet go cytują: "Za kogo mnie mają? Supermana?".
My nie uważamy go za Supermana.
A w obliczu mafijnej przemocy i zagrożenia narkotykowego,
te przesłuchania mają ustalić, jak człowiek pokroju Costello,
zawodowy hazardzista,
skazany między innymi za napaść i posiadanie broni,
posiada wpływy polityczne,
by mianować burmistrzów, sędziów i urzędników miejskich.
Narażając nasze miasta na korupcję.
Wymieniono go nawet w procesie sądowym
jako powiernika gangstera Vito Genovese.
Dobrze wyglądasz, Frank. Wręcz królewsko.
To tylko teatr polityczny.
Kefauver walczy o prezydenturę.
Szuka rozgłosu i uczepił się ciebie.
To zdjęcie z bliska.
Bałem się, że wyjdziesz na grubawego.
Wyglądasz git. Bez podwójnego podbródka.
No wiesz, nie chcę cię...
Dzięki za komplement.
Wyglądasz jak monarcha.
Tak. Monarcha.
Co to oznacza? Jak myślisz?
Łatwizna. Idziemy do sądu. Powołujesz się na piątą. Lunch.
Piąta poprawka? To sugerujesz?
Mam z tym problem. Omówmy to.
Ja stawiam, Frank. Dobra? Postawię ci lunch.
To bardzo kusząca oferta
z bajeranckiego biura, do którego dołożyłem.
A teraz trzeba zarabiać na czynsz, więc bądźmy w kontakcie.
Tak, wiem. Zostaniesz tam.
Chcę, żebyś został.
Tak długo, jak będziesz mnie trzymał z dala od kłopotów.
To tak można? Senator występuje w teleturnieju?
Może powie o swoich politycznych kolesiach na liście płac w Tennessee.
Albo zastępcach szeryfa, którzy dorabiają jako parkingowi w kasynach.
Niech o tym opowie.
Tak dużo wiesz.
Ciebie też powinni przepytać.
Gdyby to robili, to nie w What's My Line?
Komisja Senacka do spraw
Przestępstw w Handlu Międzystanowym
Odmawiam odpowiedzi...
...na pytania, z racji tego...
...że odpowiedź mogłaby mnie obciążyć.
Odmawiam odpowiedzi
z racji tego, że odpowiedź mogłaby mnie obciążyć...
...mogłaby mnie obciążyć.
...odpowiedź mogłaby mnie obciążyć.
Odmawiam odpowiedzi
z racji tego, że odpowiedź mogłaby...
PRZYWOŁAŁ PIĄTĄ 150 RAZY
Przewodniczący Halley będzie kontynuował przesłuchanie.
Panie Profaci, jest pan prezesem firmy Bella Mia Olive Oil
na 79. Ulicy w Bensonhurst, w Brooklynie?
Odmawiam odpowiedzi
z racji tego, że moje odpowiedzi mogłyby mnie obciążyć.
Panie Profaci, pytam o stanowisko w pracy.
Odmawiam odpowiedzi
z racji tego, że odpowiedzi mogłyby mnie obciążyć.
Jest pan w książce telefonicznej.
Odmawiam odpowiedzi z racji tego...
Książka telefoniczna. Na to może pan odpowiedzieć.
Odmawiam odpowiedzi
z racji tego, że odpowiedzi mogłyby mnie obciążyć.
Dobrze, panie Profaci. Może coś prostszego. Zgoda?
Ile ma pan lat?
Odmawiam odpowiedzi z racji tego...
Jak może pan odmówić? Pytam o pańską datę urodzenia?
Jedno może prowadzić do drugiego.
Uwierzysz w to?
Nie mogę tego zrobić.
Musisz. Wszyscy powołują się na piątą.
Jeśli się na nią powołam, kto do mnie oddzwoni? Nikt.
Pewni ludzie, który znam...
Będą mieć stracha. Nie zaryzykują.
Powołam się, a pewni ludzie już nigdy nie zadzwonią.
Żeby ich ze mną nie kojarzono.
Każdy wie, że tylko winni powołują się na piątą.
Co mam powiedzieć komisji, Frank?
Niech darują sobie wezwanie. Będę zeznawać dobrowolnie.
Jako twój prawnik odradzam ci zeznawanie.
Przyznam się do przemytu
i 11 miesięcy odsiadki za posiadanie broni.
Drobne sprawy. 30 lat temu.
Dziś zajmuję się hazardem. Nieruchomościami.
Pomagam ubogim. Płacę podatki.
O co mogą pytać? Wiem tylko tyle.
To nie Tammany Hall.
Tam zasiadają senatorowie. Jasne?
I nie wszyscy byli tydzień temu w What's My Line?
Wszyscy są politykami.
Wciśniesz im parę dolców do kieszeni i odpuszczą.
To kwestia ceny.
Dwa dolary, dziesięć dolarów, 50 dolarów, tysiąc.
Zawsze to samo. Chcą...
Łatwo ich przekupić.
- Dobra. - Powiem im, że nic nie wiem.
Panie i panowie.
PRZESŁUCHANIA SENACKIE
To pierwsze przesłuchanie senackie pokazywane w telewizji.
Pan Costello stawił się na zeznanie dobrowolnie.
W trosce o jego prywatność,
kamery przekazujące obraz na żywo,
nie będą pokazywać twarzy pana Costello podczas zeznania.
Panie Halley.
- To już? - Leci na żywo.
Używał pan kiedyś nazwiska innego niż Frank Costello?
Na przykład: Francesco Castiglia?
Castiglia to nazwisko rodowe.
Moja matka nazywała się Saverio.
Robi użytek z rąk.
Pokazują markę fajek, które pali.
Co to, reklama papierosów?
Wiele osób urodzonych za granicą
po przyjeździe do Ameryki używało nazwiska rodowego.
Kiedy dorastałem, mógłbym go używać.
Stosując zwrot "mógłbym", nie mówi pan po angielsku.
"Mógłbym" gramatycznie nie mówi nam nic.
Przykro mi, panie Halley. Nie kończyłem szkół jak pan.
Przemycał pan alkohol.
- Zgadza się? - Tak było.
Niemal każdy, kto wychylił kielicha w tamtych czasach,
korzystał z moich usług.
Powołaj się, kurwa, na piątą...
Frank.
Co ty odpierdalasz?
Zapewne kojarzy pan niejakiego Johna Ormento.
Tak, kojarzę go.
Wie pan, że Johna Ormento skazano
za zmowę narkotykową i odsiaduje dożywocie?
Umknęło to mojej uwadze.
Nie powinien o tym gadać.
A zauważył pan rosnące zagrożenie narkotykowe w tym kraju?
Pojebało cię do reszty?
Co się z tobą dzieje?
Popierdoliło go.
- Podnosi mi ciśnienie. - Wiem.
Podpowiem mu: powołaj się na piątą.
Na tyle, by wiedzieć,
że to ohydny biznes żerujący na nieszczęściu
i powinniśmy się go pozbyć.
Potępienie narkotyków to chwalebna postawa.
Przykładny obywatel. Pan Praworządny. Wypierdalaj.
Ale jak pozbyć się innej plagi społecznej?
W którą jest pan zaangażowany?
Nielegalnego hazardu.
By to zrobić, panie Halley,
musiałby pan spalić wszystkie tory i wystrzelać konie.
Może pana to bawi, panie Costello,
ale dziś naszymi największymi wrogami są przestępcy i komuniści.
Kolejny złodziejski gnojek.
Wszyscy są tacy sami. Zgraja jebanych naciągaczy.
- Mam pytanie. - Każdy kradnie.
Dlaczego chciał pan zostać obywatelem USA?
Dlaczego?
Ponieważ kocham ten kraj.
A czemu ty chciałeś?
Tak.
Ale wy rodziliście się tu od 15 pokoleń.
Czy ich dziadkowie, ich prapradziadkowie,
ich praprapradziadkowie
nie łupili tego kraju, zanim my...
Okradali każdego.
- Mój dziadek budował metro. - A teraz rządzą.
Co zrobił pan dla tego kraju, odkąd jest pan obywatelem?
Płaciłem podatki.
Pamięta pan spotkanie
burmistrza Williama O'Dwyera z kilkoma sędziami
i przywódcami Tammany Hall u pana w domu?
- Zaczyna się. - Jasne. O'Dwyer.
O'Dwyer.
Frank, nie wierzę.
Mogło to być w czasie wojny.
Bywało u mnie mnóstwo ludzi.
Gdy burmistrz O'Dwyer był jeszcze prokuratorem w Brooklynie.
I prowadził sprawę Alberta Anastasii z Murder, Incorporated.
Bywał w tamtym czasie u pana?
Mają go. Dorwali go.
Przepraszam.
Mogę napić się wody? Infekcja gardła.
Proszę bardzo.
Infekcja gardła, kurwa? Masz za długi jęzor.
A teraz cię zatkało i nie wiesz, kurwa, co robić.
Panie Costello, chcemy wiedzieć,
ile razy burmistrz O'Dwyer gościł u pana,
gdy był prokuratorem w Brooklynie.
Raz? Dwa razy? Dziesięć?
I najważniejsze, dlaczego tam był?
Nie wywinie się z tego.
- Stul dziób, kapusto. - Nie wywinie się.
Czy obiecano mu wsparcie Tammany w wyborach na burmistrza
za wstrzymanie dochodzenia
w sprawie Alberta Anastasii i Murder, Incorporated?
Nie wiesz, kurwa, co ze sobą zrobić.
Co ty odpierdalasz? Piąta!
Przesrane. I co zrobisz? Ma rację.
Dorwali go.
Uchyliłeś drzwi i wrypali się do środka.
Jebani, protestanccy gnoje.
Nie musisz odpowiadać.
Panie przewodniczący, mój klient zeznaje dobrowolnie.
Może wrócić jutro i odpowiedzieć na wszystkie pytania?
Nie.
Jeśli chcemy poznać prawdę,
świadek musi odpowiedzieć teraz, gdy zeznaje pod przysięgą
i nie skonsultuje się z innymi potencjalnymi świadkami.
Kontynuujemy zeznanie.
Ile razy był u pana O'Dwyer?
Panie przewodniczący, zeznaję dobrowolnie.
Wolałbym wrócić jutro, gdy poczuję się lepiej.
Nie pan decyduje.
Nie ty decydujesz. Ma rację.
Kto zgłasza się sam?
Cheechowi kompletnie odpierdoliło!
Nie powinieneś tam, kurwa, być! Powołaj się na piątą.
Powołaj się, kurwa, na piątą!
Co się z tobą dzieje? Frank, Jezu.
Co się z tobą, kurwa, dzieje?
Jestem oskarżony?
Nie.
Czy to jest sąd?
Nie.
Jestem aresztowany?
Nie jest pan.
A zatem wychodzę.
Idź. Dobrze.
Teraz sobie wychodzi.
Nie można wyjść z przesłuchania.
To obraza powagi Kongresu. Grozi panu areszt.
- Frank! - Panie Costello!
Mamy w Ameryce kilka spraw do przemyślenia.
Chcę mieć pewność...
- Udław się, chuju. - Wyszedł.
Musiał wyjść.
Pytaliby o układ z O'Dwyerem. Musiał.
To, co Frank zrobił dla Alberta, to polityka.
Oczywiste, że cisną.
Cokolwiek zrobił, powinno zostać, kurwa, w tym pokoju,
a nie trafić do telewizji.
O'Dwyer wysyłał wszystkich na krzesło.
- Tak. - Pamiętacie? Albert był następny.
Ale zanim zaczął się proces,
O'Dwyer odszedł z prokuratury i wystartował na burmistrza.
Całkiem znienacka.
- Prawda, Joey? - Nie z nami te numery.
O'Dwyer to były glina.
Nie ma forsy, znajomości. Nie ma nic.
I nagle startuje na burmistrza
z poparciem Tammany Hall.
To Frank wszystko mu ustawił.
Vito, interesują ich jego powiązania polityczne.
Właśnie to chcą wiedzieć.
- O to im chodzi. - Rozumiem.
Zwłaszcza po tym, gdy Reles wypadł przez okno.
O'Dwyer kazał wyrzucić Relesa
i tuż potem Frank go wsparł.
Wypadł z okna na szóstym piętrze.
Chociaż był pod stałą obserwacją glin od O'Dwyera.
Co wam to mówi?
Wypchnął Abe'a Relesa przez okno,
bo O'Dwyer pomagał Frankowi, prawda?
A gliniarze powiedzieli:
"Reles podjął próbę ucieczki".
Kto opuszcza się z 6. piętra na półtorametrowym prześcieradle?
- Wiecie... - Fakt.
Wierzycie w te brednie?
O'Dwyer? W nic nie wierzyłem, aż zaprzysięgli go na burmistrza.
Jaki z tego wniosek, Vito?
- Ocalił dupę Albertowi. - Tak.
I niby co z tego wynika?
Frank ma duże wpływy polityczne. Uwierz mi.
Jeśli mógł załatwić coś takiego Albertowi, jaki z tego wniosek?
Frank ma plecy.
Co to mówi o jego powiązaniach politycznych? W tym rzecz.
Załatwił burmistrzowi posadę, na litość boską.
Jednym z minusów przesłuchań
było wyciągnięcie na światło dzienne lojalności Anastasii wobec mnie.
Znam Vito. To zakazane.
Nie mogło mu się spodobać.
Jechałem na spotkanie z Vito w Waldorfie.
I byłem na niego maksymalnie wkurzony.
Odsiedziałem 14 miesięcy za obrazę Kongresu.
Nie doszłoby do tego,
gdyby Anna nie wspomniała podczas przesłuchania w sądzie
o mojej bliskiej relacji z Vito.
W oczach wielu znów byłem gangsterem. Zbyt wielu.
Wystarczyło, żeby Vito ją spłacił. Tylko tyle. Po sprawie.
A brutalna taktyka Vito w Downtown przysparzała nam mnóstwo problemów.
Do tego wciąż zajmował się narkotykami.
Bałem się, że to wkrótce odbije się na wszystkich i pociągnie nas na dno.
Byłem zły. Wkurzył mnie
i musiałem zmusić go, by przestał odpierdalać głupoty.
Co tam?
Od czego tu zacząć?
Fedziów, którzy chcą cię zamknąć...
Po to chciałeś się spotkać? Dlatego tu jestem?
Żeby o tym gadać?
Ostrzegałem cię. I co się stało?
Ostatnio byłem cierpliwy. Gadałem z tobą o tym.
Co zrobiłeś? Nic.
Co mi to dało?
Pociągniesz wszystkich na dno. Tak trudno ci to pojąć?
Czekałem na ciebie.
Czekałem, żebyś dał mi się odkuć.
Naprostował sprawy. I co zrobiłeś? Nic.
- Nic. - No dobra.
Wyszedłem na jebanego morto di fame.
Co do chuja? Frank.
Vito, to tylko kwestia czasu.
Podążasz bardzo niebezpieczną drogą i wiesz o tym.
A kiedyś takimi nie podążaliśmy?
Teraz nagle nam nie wolno?
Ja tą drogą nie pójdę, bo pogrążysz nas wszystkich.
To ślepy zaułek.
To tylko kwestia czasu. Zamkną cię.
Upiekły ci się dwa zabójstwa.
Chcą cię dopaść. I cię dopadną.
Dopadną cię. Wiesz o tym.
Nie posłuchałeś mnie. Zrobiłeś po swojemu.
Ale na pewno wiesz, że to pierdolnie.
Przypomnę ci coś. Ja umieściłem cię tam, gdzie jesteś.
To dzięki mnie. Dzięki mnie.
I na twoim miejscu bym się zgodził, bo to za duże.
Mówię ci, za duże.
Nikt nie chce siedzieć, ale zawsze jest ryzyko.
- Podejmę je. - Nie jesteś na moim miejscu.
A ja nie wyrażam na to zgody.
Nie możesz tego ciągnąć. Mają cię na oku.
Ile razy mam to powtarzać?
To tylko kwestia czasu.
Masz już na koncie dwa zabójstwa.
Podjąłeś ryzyko. I jak skończyłeś?
Oddałeś to mnie. Masz swoje ryzyko.
Uciekłeś do Włoch. Na długi czas.
Dlatego nie jesteś na moim miejscu. Nie masz hamulców.
Nie panujesz nad sobą. Jesteś pierdolonym kowbojem.
- Co ty wyprawiasz? - Pan Praworządny.
Pan Dobry Obywatel. Pan Fundator.
Cała ta blaga o porządnym obywatelu.
Myślisz, że ciebie też nie capną?
Chcesz się bawić w dobroczynność i inny szajs?
To bardzo zacne, Cheech.
Ale nie zapominaj, jesteś przekręciarzem, gangusem.
Daj spokój. O czym my gadamy?
Nie chcesz tykać prochów, bo wlepią ci wyrok?
Boisz się, że cię złapią? Już cię złapali.
Nie chciałeś zasłonić się 5. i co? Kiblowałeś 18 miechów.
- 18 miesięcy. - 14.
14, 18, bez różnicy. A ile nam wlepili? Nic.
Skorzystaliśmy z 5. i mordy w kubeł.
Piąta poprawka powstała dla takich jak my.
A ty chcesz zgrywać praworządnego,
jak jebani senatorowie-oszuści z pierdolonych komisji.
Chcesz być jak oni? Daj spokój. Nie jesteś.
To dziwni ludzie.
Oni są z innej planety. I zawłaszczyli ten jebany kraj.
Są większymi gangsterami niż my kiedykolwiek i wiesz o tym.
A ta infekcja gardła? O co chodziło z tą infekcją?
Co chciałeś zrobić?
Wymigać się nawijką od czegoś,
czego nawijka nie załatwi.
Nagle chcesz być trochę tu, trochę tam. Trochę gangsterem.
Nie możesz mieć tego i tego.
Albo jesteś tu, albo tam.
A to, że siedzisz okrakiem, nie oznacza, że cię nie dorwą,
tak jak mogą dorwać mnie. Bez różnicy.
Nie bądź naiwny.
Odpuścimy, przejmą to inni.
I gdzie, kurwa, skończymy? Na samym dnie.
To się nie może zdarzyć.
Wiesz o tym. Tak być nie może.
Vito, posłuchaj mnie, bo to jest wyrok śmierci.
To ogromny błąd.
Rób, co chcesz.
Chcesz być dyplomatą? Twoja sprawa.
A ja? Jestem gangsterem.
Przekręciarzem. I tyle. Pogódź się z tym.
Doszliśmy do ściany.
Zrozumiałem, że za nic w świecie nie przekonam Vito. Nigdy.
Ale że spróbuje mnie sprzątnąć?
Nigdy nie przyszło mi to do głowy.
Odpadam. Nie wchodzę w to.
To dla ciebie, Frank.
Louis Prima i Keely Smith!
Muszę wpaść do domu.
...widzieć sprawcę.
Stał w tym miejscu.
Co teraz będzie?
Wiadomość dotarła.
Co powiesz na towarzystwo?
O tak. Co się stało?
To sprawka Mandy.
- Zaskoczyła mnie. - Tak.
Uszyła je ze ścinków futra z norek ze sklepu.
- Bardzo miłe. - Nie są wspaniałe?
Myśli o innych. Mam je zabrać?
- Tak. Weź je na spacer. - Jasne.
Mam iść z tobą?
Nic im nie będzie. Zaraz wrócimy.
Jest trochę chłodno, ale to potrwa chwilę.
Nie mówię o psach.
W porządku.
Dobrze.
Vito wie, że chcesz odejść?
Oczywiście. Właśnie tego chciał. Nie martw się.
Dobrze.
Marzyłam o tym od lat.
Wiem. Wszystko gra.
Uważaj na siebie.
Chodźcie.
No już.
Chodźcie.
No już.
No dobra, gotowe?
Otwieram drzwi. Chodźmy.
Idziemy, no już.
Spacerując po parku,
uświadomiłem sobie, jak wielki ciężar spadł mi z barków.
Posłałem Richie Boya do Vito z informacją, że się wycofuję.
To koniec. Odchodzę.
Niech komisja załatwia teraz problemy z Vito.
A ja? W końcu odpocznę.
Będę podróżować i cieszyć się z Bobbie ostatnimi latami życia.
Patrz, co wyprawia.
Kazała je ubrać w futra.
- Są urocze. - Żeby nie marzły.
Nie mogę z tobą.
- Tak. - To jest... Cóż...
Mają lepsze życie niż my.
Wierzę.
Nie będę się kłócił.
I co powiedział?
Vito ci nie wierzy.
To niedorzeczne. Czemu miałby mi nie wierzyć?
Cóż...
Znam go. Wiem, o czym mówisz. Oczywiście.
To właśnie problem z tym facetem.
Wrócił do domu. Nie ufa ci.
Kazał cię odstrzelić bez autoryzacji.
Co go powstrzyma przed wysłaniem kolejnego cyngla bez autoryzacji?
Musisz go przekonać, że naprawdę odchodzisz.
Tak, tak. Ale...
Wiesz co?
Niech młody podda się glinom.
Powiedz Vito, żeby Vincent sam się zgłosił.
- Mówisz serio? - Serio.
- Wiesz, że jest poszukiwany? - Co z tego?
Zgłosi się, ja przysięgnę, że to nie on strzelał.
I co zrobią? Jestem głównym świadkiem.
Koniec. Sprawa zamknięta.
Bo lepiej już się nie da.
Nie oskarżam chłopaka.
Koniec. Wychodzi. Nikomu...
nie dzieje się krzywda.
Młody wraca do domu. Vito przejmuje interes.
Ja się wynoszę. Idę na emeryturę.
Koniec.
Przekaż im to.
I niech Vito dopilnuje,
by młody, oprócz prawnika, wziął ze sobą poręczyciela,
a gliny mają znać czas i miejsce spotkania,
żeby nie było wtopy.
Dobra, przekażę mu to i wrócę do ciebie.
W porządku.
Przyjemny dzień.
Trochę chłodno. O wiele za zimno dla psów.
Psy to mają życie. Spójrz...
Ubrała je w futra. Boję się, że mnie obrobią.
Będę chodził po parku, a ktoś skroi...
nie tylko te futra, ale i psy.
Ona mnie zabije. Nie będę mógł wrócić do domu.
O Boże.
Tylko do tego Bobbie mnie potrzebuje.
Do cholernych psów. Tylko one się liczą.
- Tak. Słuchaj... - To nasze dzieci.
- Spójrz na tego psa. - Tak.
Okej, dobra.
- Cheech. - Serwus.
- Cześć. - Czołem.
Niech no spojrzę.
Patrz, co ten zwierzak ci zrobił.
- Co to? - Kwiaty. Dla ciebie.
- Dla mnie. - A jak.
Miło z twojej strony. Niech cię, Al.
- Więc ustępujesz? - Tak.
Klepnąłeś powrót młodego?
Tak.
Wiesz, Albert, dla mnie to...
Nie chcę więcej niespodzianek.
Jezu Chryste, Frank. Nie możesz odejść.
To koniec. Nie mam... Muszę...
To nie może być koniec. Postąpił źle.
Wiem, że tak. Ale co z tego? Siadaj.
To ma znaczenie.
Postąpił wbrew zasadom. Jasne?
A bez zasad będzie tu Dziki Zachód.
Zasady nie obowiązują. Jest inaczej. To inne czasy.
Może inne dla ciebie. Ale nie dla mnie.
Dla mnie to, co zrobił ten cwel, jest istotne. Pozwól go zdjąć.
Problem rozwiązany. Potem wróci porządek.
Biznes w twoim stylu.
Posłuchaj...
Nic się nie stało. Nie zabili mnie. Spudłował.
Jestem tu, gadam z tobą. Wszystko gra.
Nie zabijaj w imię czegoś, czego już nie chcę.
O czym ty gadasz?
Ktoś zginie, żebyś to nie był ty.
Nie chcę żadnych trupów.
Daj spokój.
Nie chcę nikogo zabijać.
Jasne?
Jasne.
Wylecz to cholerstwo na głowie.
- Dobra. - A ja zajmę się resztą.
A dopóki nie naprostuję spraw, noś ze sobą gnata.
Dzięki za kwiaty.
Widzimy się.
- Hej. - To był Albert?
Wpadł się przywitać. Zobaczyć, co u mnie. I tyle.
Przyniósł kwiaty.
Miło z jego strony.
- Dobrze się czujesz? - Wszystko cacy.
- Na pewno? - Jak najbardziej.
Proszę, Albercie. Zanim zaczniemy.
Wiem, że masz pytania.
Omówiliśmy sprawę.
O czym ty gadasz?
Co się stało, to się stało.
Uznaliśmy to za wewnętrzną sprawę ich rodziny.
Niech Frank i Vito decydują.
I nikt inny.
Facet wystąpił przeciw własnemu szefowi.
Frank jest szefem tylko dlatego, bo mianował go Vito.
Pamiętaj o tym, Albercie.
To nie znaczy, że Vito nie był szefem przed Frankiem.
Prawda?
Poza tym, Richie mówi, że Frank sam zgodził się odejść.
- Prawda? - Musisz to uszanować.
Tak, ale Frank zgodził się na zbyt wiele.
Po tym, co się stało, nie powinienem nawet pytać o zgodę.
Ale to nie nasza sprawa.
Niepotrzebnie się mieszasz.
- Niech ich rodzina decyduje. - Nie zgadzam się.
Ja widzę to jasno.
Gość kazał strzelić do własnego szefa.
- To wyrok śmierci. - Albercie, proszę.
Nikt nie zginął.
Nikt nie musi działać pochopnie.
Jeśli Vito nie wie, że gość postąpił źle,
to znaczy, że Vito gówno wie.
- Bez jaj. - Albercie.
Przestań.
- Uspokój się, dobra? - Uspokój?
Zdurnieliście wszyscy?
Nie zdusicie tego w zarodku i może zaraz któryś z waszych zrobi to samo?
Puszczając mu to płazem, ośmielicie wszystkich.
Dość. Wystarczy.
Już zagłosowaliśmy.
Richie mówi, że Frank głosował tak jak my trzej.
Po sprawie.
Czterech z nas przeciw tobie jednemu.
Takie są zasady.
- Chciałeś zasad, to masz. - Tak?
Wcześniej nikt nie wystąpił przeciw szefowi.
Do ostatniego tygodnia!
Ktoś wystąpił przeciw szefowi!
Powiedzcie, że się mylę.
No już, śmiało. Powiedzcie.
Powiedzcie, że się mylę.
Po tym, co zrobił, nie potrzebuję nawet zgody.
Występujesz przeciw szefowi, jesteś do odstrzału.
I każdy z was to wie.
Wy...
- Albert, wracaj tu. - Dokąd idziesz?
Uwierzysz, że to wielki hit?
- Czasy się zmieniają. - Tak.
Cały dzień siedzisz przed telewizorem.
Wszystko gra?
Tak, przyzwyczajam się do życia emeryta.
Chciałabym.
Przerywamy program specjalnym wydaniem wiadomości.
28-letni Vincent Gigante, poszukiwany
w związku z nieudaną próbą zamachu na domniemanego
bossa przestępczego z Nowego Jorku, Franka Costello,
zgłosił się na policję.
A teraz wracamy do programu.
Wiedziałeś.
Liczyłem na to.
On będzie rządził?
O to w tym chodzi.
Ufasz mu?
Właśnie tego zawsze pragnął.
Już raz miał to, czego pragnął.
Tak, cóż...
tamto to była miłość. To jest biznes.
Proces Vincenta Gigante 12 września 1957
Panie Keith, wskazuję teraz na oskarżonego.
Pana Vincenta Gigante.
To jego spotkał pan w dniu, gdy postrzelono pana Costello?
Nie jestem pewny.
Zeznał pan wtedy policji, że go rozpoznaje.
Ale teraz wygląda inaczej.
Ma pan trudności z rozpoznaniem oskarżonego?
Zgadza się.
Czy to prawda, że jest pan ślepy na prawe oko
i niedowidzi na drugie?
- Jeden czy dwa? - Dwa.
Tak mówi lekarz.
Mogę przekazać sądowi wynik badania okulistycznego świadka?
- Jeden czy dwa? - Dwa.
- Przyznaje pan, że ktoś pana postrzelił? - Tak.
- Próbował odebrać panu życie. - Tak.
Zawołał pana po imieniu.
Tak.
Stał pan od niego w odległości około 2 metrów.
Jak mógł go pan nie widzieć?
Miałem odwróconą głowę.
Uznajemy oskarżonego, Vincenta Gigante,
za niewinnego.
Dziękuję ławie przysięgłych.
Przysięgli są wolni.
Brak mi słów, Frank.
- Dziękuję. - Okej, młody. Nie martw się.
Dobry z ciebie człowiek, Frank.
- Uścisnąłeś mu dłoń. - Co z tego?
Chciał... Chciał cię zabić, Frank.
Jest tylko posłańcem. Daj spokój.
Cześć.
- Zachował się git, co nie? - Chodź tu.
Vincent, o czym ty gadasz?
Gdzie zachował się git? Co było git?
O czym ty gadasz? Postąpił git dla siebie.
O czym ty gadasz? "Zachował się git".
Tak, ale jednak... wyszedłem.
Wyszedłeś. Chodzisz wolny.
Dalej sobie chodzisz. Wiesz, kto jeszcze dalej sobie chodzi?
Kto jeszcze?
Nie odzywaj się.
Kto jeszcze dalej sobie chodzi?
Tak, jasne.
Vinny był wolny i sprawy miały się dobrze.
Ale musiałem uciszyć Alberta, póki nie zamkną Vito za handel.
Mamy mnóstwo kawy, gdybyście chcieli dolewki.
Będziemy w drugim pokoju.
Chodźmy.
Potrzebuję przysługi.
Co tylko chcesz.
Nie takiej.
A jakiej?
Chcę, żebyś dokądś pojechał.
Ja?
Tak, jasne, tylko ja.
I dokąd niby mam jechać?
- Na Kubę. - O czym ty gadasz?
Federalni dopadną Vito za narkotyki
i stanie przed wielką ławą przysięgłych.
Będziesz na liście świadków.
Niech to szlag.
Szlag, wiedziałem.
Mówiłem, że przez tego handlarzynę wszyscy będą mieć przejebane.
Wiesz, że Albert jedzie na Kubę?
Owszem, tak słyszałem.
Po co tam jedzie?
Nie słyszałeś? Nie wiesz?
Nie.
Bo...
Wszyscy wiedzieli. Myślałem, że ty też.
Dlaczego jedzie na Kubę?
Dlatego musisz się zmyć.
W miejsce, gdzie nie ma ekstradycji. Wezwań sądowych. Wielkiej ławy.
Pasuje tylko Hawana.
Mówisz serio?
Możesz tam ogarniać wszystko tak jak tu.
Nie będzie z tym problemu. To da się załatwić.
Chcesz, żebym wyniósł się aż na Kubę?
Tylko 35 minut lotu z Miami.
To nic takiego.
Najważniejsze, żebyś był poza krajem.
Daleko od wielkiej ławy przysięgłych.
Rozumiesz?
Usuwając go stąd, Frank okazuje dobrą wolę.
Daje ci znać, że rezygnuje z jego ochrony.
A co będzie z tobą, gdy tam wyjadę?
Ze mną? Idę na emeryturę.
Już to zrobiłem. Odszedłem. To koniec.
Mówiłem ci. Takie są fakty.
Przekażę mu interes. Polecę do Rzymu i zjem miłą kolację.
Ale dlaczego wysyła go tam?
A dokąd ma go wysłać?
Nie wiem. Czemu tam? Nie do Brazylii?
Czemu nie gdzieś dalej, żeby dzielił nas ocean?
Dlaczego tak blisko?
Kuba to miłe miejsce.
Nie pomyślałeś, że Kuba oznacza coś więcej?
- Tam kwitnie hazard. - Tak.
Nie pomyślałeś, że chodzi o hazard?
Bo ja tak uważam.
On coś knuje.
Kiedy go oskarżą, ty będziesz w Hawanie.
Daleko od tego wszystkiego.
Komisja zacznie rozglądać się za następcą.
Wiesz, o czym mówię?
Powiedziałem im, że nadajesz się najlepiej.
Ktoś taki będzie grał według zasad. Sprawdzisz się.
W Hawanie będziesz robił swoje.
Bez wychylania się. Z dala od kłopotów.
Pokażesz im, co potrafisz.
A ja...
Zaproponowałem ciebie.
Rozumiesz?
Poręczyłem za ciebie.
Kiedy mam jechać?
Jak najszybciej.
Chce mnie wyruchać.
- Mówię ci. - Ja tego tak nie odbieram.
Zrobić ze mnie jakiegoś morto di fame.
- Znam gościa. - Nie sądzę.
Znam Franka lepiej niż ty.
Znam Franka. On coś knuje.
Tony...
Coś tu śmierdzi.
Może pan pomóc. Proszę.
Jak się pan miewa?
Hej, zingarella. Chodź tu.
Niedługo wrócę, tak?
- Opiekuj się mamą. - Spokojnie.
Pomagaj jej. Trzymaj się.
To nie potrwa długo, skarbie.
- Do zobaczenia. - Kocham cię.
Dopilnuj, by to zapakowali.
- Porządnie. - Jasne.
Jedziemy.
- Daj mi godzinę. - Bez pośpiechu. Mamy czas.
Dobrze. Dziękuję, złotko.
Są bardzo dobrzy. Dziękuję wam.
Nowy dom was zachwyci.
Będziecie przeszczęśliwi.
Zuch chłopak.
Spójrz na siostrę.
Dziękuję. Położę je tutaj.
Rozumiem.
Tak, jasne.
Dam znać, gdy dowiem się więcej.
O co chodzi?
Albert.
Nie żyje.
O Boże. Co się stało?
Posłuchał mnie.
Zaufał moim słowom.
I myślał, że nic mu nie grozi.
Nie możesz obwiniać się za czyny innych.
Obwiniam się za to, co sam zrobiłem.
Zadzwonić do Elsy?
Tak. Powiedz jej...
że muszę załatwić tę sprawę i...
ma być gotowa na wyjazd z dziećmi do matki w Toronto...
zaraz po pogrzebie.
Bez Alberta miałem marną szansę na przeżycie.
Ale z Vito marna szansa była zwykle jedyną, jaką miałeś.
Musiałem z niej skorzystać.
Potrzebowałem planu.
Kluczowe pytanie brzmiało: "Jakiego?".
Musiałem znaleźć sposób, by udupić Vito,
nie dostając przy tym rykoszetem.
Kochał was.
- Wejdźmy tu. - Lepiej, by nikt nie podsłuchał.
To dobre miejsce.
Brak ciekawskich uszu.
Muszę...
Nie wiem.
Powinienem był to przewidzieć.
A czego się spodziewałeś?
Mnóstwo ludzi się boi.
Tego, co mówią przy nim albo za jego plecami.
- Vito ma to gdzieś. - Tak.
- On ma wszystko gdzieś. - A ja nie.
Bo nie odejdę, aż on przejmie sprawy, więc...
Najbardziej martwię się o ciebie.
Jakbyśmy wrócili do początku. Z powrotem na ulicę.
Do czasów, gdy...
Frank, on nigdy nie opuścił ulicy.
- Zawsze był na ulicy. - Tak.
Facet nie ma klasy. Proszę cię.
Tak jakby...
Nikt się niczego nie uczył.
Drepczemy w kółko jak dinozaury na progu wyginięcia...
Nawet nie wiemy, że wymieramy. To jest...
Jeśli ktoś wystąpi przeciw Vito,
on zacznie wojnę. Zaatakuje go.
Musisz coś zrobić.
Cokolwiek.
To nie twoja wina. Kto by pomyślał?
Kto by się spodziewał?
- W życiu. - Tak w biały dzień.
U fryzjera. Kto by to przewidział?
Nikt.
- Ale musisz być dzielna. - Dobrze.
- Jasne? Jesteś dzielna. - Tak.
Musisz być dzielna dla dzieci.
Wiesz, co zrobię? Zwołam wszystkich.
- Co? - Zorganizuję spotkanie.
- Odbyło się u mnie. - Wiem.
- Nie poszli na to. - Było nas tylko pięciu.
Mówię o wszystkich. O komisji krajowej.
Nie zwoływano jej od 30 lat. Od czasów Lucky'ego.
Tak, wiem.
Dlatego Vito może na to pójść.
Bo marzy mu się działanie w stylu Lucky'ego.
Gdy dojdzie do tego spotkania,
przekażę mu władzę na oczach wszystkich.
Nie cofnę tego, choćbym chciał.
Wiesz, że kiedy to dostanie, musimy zrobić, co każe.
- Wiem o tym. - To szef.
A wiesz, o czym mówię.
Rich, wiem o tym.
Ale muszę to zrobić.
Więc proszę tylko...
żebyś mi to zorganizował.
Mogę na ciebie liczyć?
Gdzie chcesz to zrobić?
Może u Joe Barbary?
Co z nim? Jak się miewa?
Barbara?
Trzyma się. Chorował na serce.
Ale ma farmę na północy. Niemal przy granicy z Kanadą.
I ma też wszystkie farmy dookoła.
Spokojnie i cicho.
Idealne miejsce.
W porządku.
Niech będzie. Zróbmy to.
- Załatwię to. - Oby się udało.
Ale wszyscy będą musieli go słuchać.
Wiem.
Zostanie szefem.
Nawet ja, Frank.
Wiesz, co mam na myśli.
Nie mówiłem Richie Boyowi wszystkiego.
Lepiej było dla niego, żeby tego nie wiedział.
Im mniej wiedział, tym lepiej.
Staram się kontrolować. A moja żona kupuje.
Robi to, robi tamto. Planuje każdą minutę.
Też lubię Gigantów.
Ale nie zawsze bym na nich postawił.
Nie ma ludzi. Gdzie ludzie?
U siebie wychodzę z domu
i widzę ludzi. Rozmawiam z nimi.
Mnóstwo drzew.
To piękne drzewa, ale...
nie ma ludzi.
Dobrze. Tak.
Jasne.
Znowu portier.
Richie czeka tak długo, że gliny każą mu odjechać.
Powiedz mu, że zaraz schodzę.
Na pewno musisz jechać?
Tak, muszę.
Masz przy sobie tylko Richiego.
Wszystko gra.
To może być pułapka.
Za późno na pułapki, skarbie.
Nic mi nie będzie. Zobaczysz. Wszystko gra.
Co ty? Straciłeś rozum?
Oczywiście, że coś knuje.
Nie rozumiem.
- Tym razem jest inaczej. - Zapomniałeś?
Okradł mnie. Wbił nóż w plecy.
A ty wątpisz, czy knuje.
To było kiedyś. Teraz jest inaczej.
- Ma ludzi za frajerów. - Nie ma cię za frajera.
Uważa ludzi za frajerów, Tony.
Co takiego zrobił od czasu,
gdy dostał kulkę? Powiedz mi.
Nic. Właśnie to zrobił.
Jaki z tego wniosek?
Tak czy siak, masz go mieć na oku.
- I niby co zrobi? - Skąd mam wiedzieć...
Ale coś zrobi. To wiem.
Gość myśli z wyprzedzeniem.
Obserwuj go.
Mówię ci, niczego nie spróbuje.
Jasne...
Skąd wiesz, co zrobi?
Ja? Co niby wiem? Nie wiem.
Skąd wiesz? Powiedziałeś, że wiesz. Słyszałem.
Chyba z nim nie gadałeś?
Nie miałeś z nim kontaktu?
Nie zbliżyłem się do fiuta.
Mówię tylko, że bez Alberta nie ma żadnego cyngla.
Będziesz miał przewagę.
Przyjedziemy, ucałuje pierścień, jesteś szefem.
Ty rządzisz.
A wtedy zrobimy wszystko, co chcemy.
Tak, to...
Spóźnimy się.
Patrzcie. Palmyra.
Palmyra?
- Co z tą Palmerą? - Palmyrą.
Palmyrą, Palmerą. Jeden czort.
- Palmyra, stan Nowy Jork. - Co z nią?
- O czym mówisz? - Stąd są mormoni.
Mormoni są z Utah. Każdy to wie. Utah należy do nich.
Skąd bierzesz te bzdury?
Mówię wam. Palmyra.
- Nie. - Tutaj zaczynali.
Znaleźli swoją złotą biblię. Była tu zakopana.
Tak zaczęła się cała jebana religia.
Dobrze rozumiem?
Wygrzebali złotą biblię w Palmerze,
potem przestali kopać,
wsiedli na wozy, pojechali do Utah
i wymyślili religię na środku pustyni?
Tak zaczęła się ich jebana religia.
Tak było według ciebie?
- Tyle wiem. - Tyle wiesz.
No to gówno wiesz.
Jeśli wykopiesz złotą biblię w Palmyrze czy gdziekolwiek,
zostajesz tu i kopiesz dalej. Racja?
- Racja. - Ty nie?
- Tak. - Ja bym został. Racja?
- Ma rację. - Szukać innych złotych biblii.
Vito, nikogo to nie obchodzi.
Staram się myśleć logicznie.
Kto opuści miejsce, gdzie wykopał złotą biblię
i wyniesie się na jebaną pustynię? Kto?
Wymień mi kogoś, kto to zrobi?
Ja nie. Nie zrobiłbym tego.
- Wymień kogoś. - Zostałbym tu i kopał.
- Ty? Ja? Kto? - Nie wiem, mormoni.
- Kto by to zrobił? - Nie wie, co gada.
Ale powiem wam kto.
Ten sam tępy piździelec,
co spierdolił jedyną rzecz, którą miał w życiu do zrobienia.
A teraz zmusza mnie, żebym się poniżał
przed tym skurwiałym szczurem i błagał o to, co już moje.
- Tony, każ mu przestać. - Hej, Vito.
- Przestań, bo w kogoś rąbnę. - Przez ciebie zginiemy.
Spierdoliłeś to.
- I gadasz mi o bibliach. - Chuj z mormonami.
- I Palmyrze? - Nie pieprz już o bibliach.
Naucz się strzelać, durny kutasie.
Jebane biblie.
Posłałeś mu, kurwa, jedną kulę i spudłowałeś.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Sześć.
- Umiesz liczyć? - Winda się...
- otwierała. - Co z tego?
Ktoś jest w środku, bang, bang. Po sprawie.
O czym my z tobą gadamy?
Nikogo, kurwa, nie obchodzą mormoni.
Ja ci, kurwa, dam Palmyrę, ćwoku jebany.
- Powiedz raz coś mądrego. - Właśnie.
- Skąd masz te informacje? - Od mamy.
To głupota. Na pewno nie mówiła ci tego matka.
- Mówiła. - Zapomnij o zasranych mormonach.
Po prostu nas tam zawieź. Wypierdalajmy stąd.
Jedziemy na spotkanie. Twoje spotkanie.
Bez nerwów. Ciesz się tym.
Wszyscy zdrowi?
Panowie, moja żona Vickie.
- Piękny bufet. - Miło, że mogliśmy wpaść.
- To Joseph Junior. - Syn jak dąb.
A to Ducks. Przywitajcie się.
Dużo o was słyszałem.
Częstujcie się.
- Mamy mnóstwo jedzenia. - Wygląda świetnie. Dzięki.
Floryda?
Miami?
Serio? Kiedy nas zaprosisz?
- Kiedy chcecie. - Nigdy nie zaprasza.
To jest Tommy.
Moja żona Vickie.
Joe Barbara był największym dystrybutorem gorzały na północy stanu Nowy Jork.
Przez lata chroniłem go przed Stanowym Urzędem ds. Alkoholu.
Żaden kłopot posłać tam wścibskich gliniarzy stanowych,
żeby węszyli i robili problemy.
Skarbówka chciała informacji, gdyby coś się działo?
Tak. Urząd ds. Alkoholu ogłosił alarm.
Na McFall naliczyłem 20 aut.
Duże wozy. Duże bagażniki.
W każdym może być kanadyjska kontrabanda.
Wpłynęły anonimowe zgłoszenia.
Do Barbary może jechać lewy alkohol z Kanady.
Tak. Może masz rację.
Przejadę się po McFall. Spiszę numery rejestracyjne.
Osłaniaj mnie.
Tam jest bar. Napijmy się kawy.
Niedawno piłeś kawę.
Wypijmy drugą. Rozprostujemy nogi, nie ma pośpiechu.
Nigdy tam nie dotrzemy.
Dotrzemy. Nie musimy być idealnie na czas.
- Skoro tak mówisz. - Wszystko gra.
Powoli. Piano, piano.
To tutaj. Route 17, skręcaj.
Widzę.
Nie jestem, kurwa, ślepy.
Nie prowokuj go.
Po prostu skręć.
Nie chcę tam być za długo.
- Poważnie? - Mówiłem ci.
Wchodzę, wychodzę. Cześć, żegnam.
Namaszczam go. Znikamy.
- Impreza jest dla was obu. - Znam go.
Wolę, żeby nie myślał, że tam się kręcę.
Fakt. Jeśli będziesz gadał z ludźmi,
- pomyśli, że coś knujesz. - Otóż to.
Dorastaliście razem. Byliście razem dziećmi.
- Kradliście razem. - Tak.
A na stare lata jest między wami taka wrogość?
Wiele rzeczy robiliśmy razem.
W dzieciństwie było inaczej. Ufaliście sobie.
Teraz jesteście dojrzali i ci nie ufa. Jest groźny.
Tak, wiem.
Facet jest psychopatą.
Musisz uważać, co mówisz.
Komu podajesz rękę i kogo całujesz w policzek.
Uważa, że jest zmowa przeciw niemu.
To właśnie problem z takimi facetami.
Mają paranoję na punkcie rzeczy, które sami robią.
A skoro je robią, sądzą, że inni postąpią tak samo.
I na takich trzeba uważać.
Masz rację.
MCFALL ROAD TEREN PRYWATNY
To tutaj. McFall Road.
Wreszcie. Myślałem, że ją minęliśmy.
Zwolnij. Dokąd jedziesz?
Nie tak szybko.
Nie pchaj się pod górę. Co robisz?
Zaraz się zakopiesz.
I jak mam wysiąść z wozu, gdy stoi pod takim kątem?
Dawaj do tyłu.
Zatrzymaj wóz, wysiądziemy i pójdziemy.
Ustaw się tu. Jest git.
Otworzę ci drzwi.
Jak, kurwa, parkujesz? Co z tobą?
Vito.
- Hej. - Świetnie wyglądasz.
Miło cię widzieć.
Miło widzieć.
Moja żona Vickie.
Joseph Junior.
Cześć, Joe. Miło cię poznać.
Cały z kamienia.
W piwnicy mamy sosnę drewnową.
- Salon... - Co macie?
Sosnę drewnową.
- Drewno sosnowe. - Sosnowe, racja.
Rozum cię opuścił?
Sam salon ma prawie 150 metrów.
Nieźle.
Nalegał na panele sosnowe.
Drzewo, rozumiem.
- Sprawdziłeś, co z błotem? - Tak, tato.
Wróć tam. Nie chcę, żeby ktoś utknął w błocie.
Wiem. Jest sucho.
Sprawdzałem rano.
Dobrze. Sprawdź jeszcze raz. Upewnij się.
Wszystko muszę robić sam.
- Wybacz. - Słusznie. Tak trzeba.
Ed, kolejne zgłoszenie o kontrabandzie z Kanady.
Namierzyliśmy budkę przy barze w Detroit.
Anonimowy telefon.
10-4.
Carl.
Zawsze się chowasz. Chodź.
Jesteś za duży. Już się nie ukryjesz.
W nagrodę za ustawienie zamachu na Alberta u fryzjera,
Gambino został nowym szefem rodziny Alberta.
Teraz wszystko jest jak trzeba.
Gdzie Frank?
Zjawi się. Mówił, że nie chce dotrzeć za wcześnie.
Woli nie wchodzić ci w paradę.
Znasz Franka.
Mówił: "To powinien być twój dzień".
Zawsze dyplomata.
Tak.
To jest twój dzień.
Bardzo nas to cieszy, Vito.
Gliny!
- Co się dzieje? - Tato, gliny!
- Jakie gliny? Gdzie? - Chwila, co jest...
Na polu, gdzie zaparkowaliście.
Spisują tablice.
O czym ty gadasz?
- Właśnie ich widziałem. - Nie!
Uczyli nas od dziecka,
że słysząc słowo "gliny", wiejesz.
Zauważyli mnie. Dają nogę.
Nie wiem, przed czym tak uciekają.
Mają coś na sumieniu.
Przyślijcie parę radiowozów.
Sprawdzić prawa jazdy i rejestracje.
10-4, spotkamy się przy skręcie w McFall.
Nogi aż mi się rwą do tańca.
- No już, szybko. - Dobra.
- Dasz sobie radę? - Tak.
Niech cię, Joey.
Ruszaj, spaślaku.
No już, pizdeczko.
- Otwieraj. - Nie mogę znaleźć kluczyków.
- Jedźmy. Rusz głową. - Stresujesz mnie.
Jeśli masz gnata, pozbądź się go.
- Co robisz? No już. - Nie rozumiem.
Wywal go z wozu.
Pewnie jakiś wypadek.
Tak, wypadek.
Pozbądź się go. Wyrzuć i jedźmy.
- Szlag. - Wyjedź z tego błota!
Nie chce ruszyć.
- Minął nas już drugi. - Czekaj.
Patrz. "Farmy jabłkowe". Zjedź. Kupmy parę jabłek.
- Mówisz serio? - Tak.
Jest jesień. Sezon na jabłka.
Mają tu jedne z najlepszych na świecie jabłek
McIntosh i Granny Smith.
- Zjedź. - Od kiedy jesteś farmerem?
Poproszę prawo jazdy i papiery wozu.
Co się dzieje, panie władzo. Obrobili bank?
Byliście u pana Barbary? Co tam robiliście?
Nie musimy odpowiadać na to pytanie.
Ale żaden problem. Joe chorował
i życzyliśmy mu powrotu do zdrowia.
- To wszystko. - Jasne.
- Spóźnimy się. - Nie.
Nie chcę się spóźnić, Frank.
Nie możesz się spóźnić. To moja impreza.
Jesteś moim gościem. Nie spóźnisz się.
To tylko pieprzone jabłka.
Wziąć ci trochę?
Pospiesz się, proszę.
Są dobre.
Poproszę jakiś dowód tożsamości.
Myślałem, że pan nie zapyta.
Jesteście panowie notowani?
Odpowiem tylko na pytanie o wzrost.
- Słucham. - 180 cm.
Według prawa jazdy 170.
To mnie pan zamknij.
Proszę słuchać poleceń funkcjonariusza.
- Czołem. - Jak się macie?
Proszę zjechać na bok.
Hej! Stójcie!
Tu jest droga, patrzcie. No już.
- Może złapiemy taksówkę. - Dobra.
Tak. Zamachaj na taksówkę, Joe.
Wszystko gra?
- A to sukin... - Mają nas.
Co to ma być?
Jezu Chryste.
Nie ruszać się.
- O co chodzi, panie władzo? - Jesteśmy myśliwymi.
Frank, co tu się dzieje?
- Spójrz, zablokowali drogę. - Tak.
Coś tu się stało.
Przebijmy się jakoś.
Nie ma pośpiechu.
Wolniej jedziesz, dalej zajedziesz.
Patrz.
- Matko Boska, Frank, patrz. - Tak.
Wszyscy szefowie.
Co jest grane, Frank?
Mój Boże, Frank.
To Frank Zito i Joey Ida z Filadelfii.
To Nick Civella.
Santo Trafficante. Przyjechał tu aż z Hawany.
Gość myśli z wyprzedzeniem.
Frank, co tu się odstawia?
Nie wiem.
Zastanawiam się, co jest grane.
- Frank, dzięki Bogu. - No proszę.
Nie zatrzymują nas.
Spójrz na to.
Nie mogę uwierzyć.
Dzięki Bogu się spóźniliśmy.
No nie wiem, Frank.
Coś tu jest nie tak.
Frank...
coś ty zrobił?
Przełączam ci sierżanta Salerno z policji w Nowym Jorku.
10-4.
Dobra robota, sierżancie. Co mogli tam robić?
Jeszcze nie wiemy. Nawet nie wiemy, czemu chcieli zwiać.
Latali po całym polu. Gangsterzy z każdego stanu.
Ale zidentyfikowałem 63.
Świetna robota.
Ale ma pan może na liście Franka Costello?
- Franka Costello, tę grubą rybę? - Tak, jego.
Jest szefem wszystkich szefów.
Miał tam być. Zapewne zwołał to spotkanie.
Niemożliwe, żeby go nie było.
Przykro mi. Złe wieści. Nie ma Costello.
Sierżancie, chyba pan żartuje. Musi tam gdzieś być.
Może używa innego nazwiska?
- Przypomnisz? - Castiglia.
Castiglia. Albo Frank Saverio?
Musi tam być.
Jest szefem ich wszystkich.
Przykro mi. Nie ma Castiglii ani... Saverio.
- Coś jeszcze? - To nie ma sensu.
Rozgryźli to bardzo szybko.
Dzięki prawom jazdy i tablicom, które spisali stanowi,
w końcu pojęli, że mafia to organizacja przestępcza o zasięgu krajowym.
GLINY PRZERYWAJĄ ZJAZD GANGSTERÓW
STANOWI ARESZTUJĄ 62 SZEFÓW MAFII
Do tamtej chwili J. Edgar Hoover, szef FBI,
zaprzeczał, że zorganizowana przestępczość ma zasięg krajowy.
Ale dzięki akcji w Apalachin nagle dowiedzieli się wszyscy.
Pisała o tym cała prasa.
Teraz musiał przyznać, że tak jest. Zaczął wszystkich ścigać.
Cała organizacja upadła niczym kostki domina.
A ja byłem bardzo ostrożny. Nie zostawiłem śladów.
DWAJ KOLEJNI SKAZANI PO PRZESŁUCHANIU GANGU
Tylko jeden sekret pozostaje niewyjaśniony do dziś.
Jak grupa młodocianych przestępców-imigrantów,
którzy wtedy nawet nie mówili po angielsku,
stworzyła krajowy syndykat, wart miliardy dolarów,
bez wiedzy glin ani polityków.
Cóż, gliniarze i politycy oczywiście o tym wiedzieli.
Ale płaciliśmy im, żeby nie wiedzieli.
No już. Idziemy.
Vito brylował jako szef wszystkich szefów przez kilka miesięcy,
aż zwinęli go federalni.
GENOVESE ZA KRATKI
Dostał 16 lat za import i dystrybucję narkotyków.
Przy takim nagłośnieniu sprawy nikomu nie mogło się upiec.
Dzisiaj, poza niedobitkami, organizacja nie istnieje.
Vito przekazał rządy Vincentowi.
Ale nieszczęsny facet musiał łazić w szlafroku,
udając świra, żeby wymigać się od procesu.
Bo też miał być oskarżony.
Niewiarygodne.
Kit ze szlafrokiem działał dobre 10 lat,
aż w końcu go zgarnęli i posadzili.
A potem umarł w więzieniu.
Nawet ja skończyłem w pudle. Za podatek dochodowy.
Był moment, że trafiłem do Atlanty, gdzie Vito kiblował za prochy.
Wiedzieli, co zaszło między nami.
A naczelnik nie chciał wojny,
gdy będziemy tam obaj...
Bał się, że jacyś narwańcy uznają, że wciąż mamy kosę
i narobią kłopotów.
Nic się nie stało. Siedzieliśmy nawet razem.
Dwóch starszych panów dzieliło celę.
By zadowolić naczelnika.
Vito wiedział, że rozpieprzyłem wszystko, zwołując zjazd w Apalachin.
Ale co z tego? Temat zamknięty. Co można było zrobić?
Gadaliśmy o dorastaniu. O dawnych czasach.
Było miło.
Cieszę się, że pogadaliśmy.
Vito umarł w 1969.
W Federalnym Szpitalu Więziennym w Springfield, w Missouri.
Zastoinowa niewydolność serca.
Przy okazji, gdy umarła Anna, pochowano ją w grobowcu Vito.
Myślę, że naprawdę kochała Vito.
Trudno uwierzyć, ale chyba tak było.
A Bobbie...
kupiła mi coś takiego... Wyświetlacz przeźroczy.
Ale głównie lubię krzątać się wokół domu.
Hoduję róże. Są ładne.
WYSTAWA OGRODNICZA
PIERWSZE MIEJSCE
Są tańsze niż konie i lepiej pachną.
Ani się obejrzałem, a Bobbie zgłosiła mnie do konkursu.
I wygrałem.
A może kogoś przekupiła? Czy ja wiem?
Bobbie miała rację.
Cieszę się, że startowałem. Było przyjemnie.
Sami miłośnicy kwiatów. Nikt nie wiedział, kim jestem.
A nawet gdyby wiedzieli, mieliby to gdzieś.
Tak.
Do czasu, gdy tu dotarliśmy,
wymordowali już większość Indian,
wykopali złoto, wypompowali całą ropę.
A dla nas zostali tylko
spragnieni Amerykanie, skorumpowani gliniarze i politycy.
Ugraliśmy, ile się dało.
Teraz mamy inne czasy.
A klub Alto Knights?
Cóż, Alto Knights.
Życie toczy się dalej.
I tyle.
Frank Costello zmarł spokojnie w wieku 82 lat
w szpitalu w Nowym Jorku 18 lutego 1973 roku.
Do końca była przy nim żona.
TEKST: BARTEK FUKIET