Downloaded from YTS.BZ
Jakie słodycze?
Official YIFY movies site: YTS.BZ
- Słodycze? - Tak.
- Jakieś pianki. - Dobrze.
Może te?
- I pianki. - Wrzucaj.
I lecą!
- I... - Jakieś pianki?
- Wrzućmy pianki. - Dobrze.
Wrzućmy.
Czekolada. Wrzuć coś.
- I może coś jeszcze. - Wrzuć.
- Wybierz też jakieś chipsy. - Lubię te.
Wrzucaj. Zdrowe.
I chipsy.
- I te. - Tak.
Lubisz te? Wrzucaj.
- Już. - Wszystko?
Dobrze.
WYSTĘPUJĄ
Cieszysz się, że będzie Issy?
Tak.
- Znowu park. - Tak.
- Możemy pójść, jeśli chcesz. - Tak.
Ale na piechotę.
Tak, ale tam jest daleko.
- Chcesz tu pograć w piłkę? - Tak.
Cześć.
Co tu robisz?
Przejeżdżałem i zobaczyłem spalony dom.
Tak.
Palisz?
Już nie.
Są tu wspomnienia.
Ale wszystkie spłonęły.
Są tu.
W tych ścianach.
W popiele.
A popiół idzie do ziemi.
Jest dobry dla roślin, dlatego tyle ich wokół.
Nie wierzysz mi, co?
Wierzę.
Wiesz co?
Te wszystkie wspomnienia...
żyją teraz w roślinach.
Ja wolałbym zapomnieć.
Pewnego dnia.
Wszystko sobie przypomnisz.
Niby co?
SERCE TO MIĘSIEŃ
- W porządku? - Tak.
Pomożesz z torbami?
- Sam zaniosę. - Naprawdę?
To skacz.
Raz, dwa, trzy, brawo.
- Tu jest sieć pająka! - Naprawdę?
- Ale zdjąłem. - Daj, wkładamy.
I proszę.
Co jeszcze?
Wyglądasz czadowo! Zapozuj dla mnie!
- Lód? - Jedną kostkę.
Ładne gatki. Skąd masz?
Wczoraj kupiłam w Waterfront.
- Ładne. - W Waterfront?
- Miałaś pracować. - Żeby odpocząć poszłam na masaż.
- Zasłużyłaś. - Dziękuję.
Też mi się przyda, bo coś tu sztywnieje.
Głupek.
- Top też ładny. - Stary.
- To chyba trzeba polakierować. - Nie ma na co czekać, panowie.
Dobra.
Anees, zostaw telefon.
- To czas dla rodziny. - Wybacz.
Nigdy wam już nie powiem.
I jak było?
Powiedz.
To nie to samo.
A ty czemu milczysz?
- Nie mam nic do powiedzenia. - Żadnych ploteczek, nuda.
Pewnie jest dobrze.
- Zostawiam was. - Już się nie powtarzaj.
Jesteś zazdrosna.
- Kiedy drugie dziecko? - Mówiłam, że posucha.
Nie zaczynaj tematu.
Jude rośnie. Do dzieła.
- A ty? Kiedy drugie? - Nie. Nigdy więcej.
Czemu?
Bo chcesz pić.
Nie, ale dziecko kosztuje.
- Wiem. - A Zaheer to leń.
Leń w łóżku czy w pracy?
I tu, i tu.
Zwolnijcie.
- Właśnie mówię! - My gramy w karty.
A to domino.
Pięknie robi. I szybko.
Przyślij mi numer. Wykąpiemy dziecko i możemy się wyluzować.
Czas na kąpiel, Jude!
Dziecko!
Aniołku!
Czas na kąpiel!
Gdzie on się podziewa?
Kochanie!
- Co jest? - Chcę zagonić Jude'a do mycia.
Jude!
Chodź, dziecko!
- Aniołku! - Sześć i sześć daje sześć.
- Czytaj, skoro nie umiesz grać. - Pukaj głośniej. Żeby sąsiad słyszał.
Laila, wszystko gra?
Kurwa.
- Przykro mi, pasuję. - Jude!
Ryan, nie wiem, gdzie dziecko.
- Musi tu być. - Szukałam wszędzie.
Jude!
Siedziała z moim telefonem.
- Issy, kochanie, widziałaś Jude'a? - Nie widziałam go.
Przypomnij sobie. Był w pokoju? Wyszedł na zewnątrz?
- Gdzie go ostatnio widziałaś? - Bawił się z tobą telefonem?
- Nie pamiętam, mamusiu. - Spróbuj sobie przypomnieć.
- Gdzie był? Na podwórku? - Już. Spokojnie. Ona nie wie.
- I co? Nic? - Nic.
- Kurwa! - Wołaj wszystkich.
- Meghan! - Anees!
Zaheer, Anees!
Nie może być daleko.
Anees, sprawdź sklepy i sąsiadów.
Zaheer, na Greyland Road jest park.
Ja zobaczę na Sydney Road.
- Ty czekaj, może wróci. - Nie wysiedzę bezczynnie. Też jadę.
Farah, w co był ubrany?
Dobrze.
Miał biało-niebieską koszulkę w paski i biało-niebieskie spodenki.
- Miałeś go pilnować. - Chcesz prowadzić?
Przepraszam.
Przepraszam,
widział pan chłopca z dłuższymi włosami?
Niestety nie.
- Coś się stało? - Zniknął. Mama go szuka.
- Zatrzymaj się tam. - Dobrze.
Przepraszam, bracie.
- Tak? - Widziałeś może małego chłopca?
Jasna karnacja, pięć lat, dredy.
- Tu go nie było. - Jeśli zobaczysz, wiesz, gdzie mieszkam?
Dam ci znać.
Odwieź mnie do domu.
Tak? Tak.
Tak, wiem gdzie to.
Jadę.
Kurwa.
I co?
Ktoś widział idące dziecko.
Powiedz mu.
Z facetem.
Skąd to wiecie?
Dzwoniła straż sąsiedzka.
Co chcesz zrobić?
Zaheer, ty sprawdź tam, za blokami.
Anees, ty obejdź te bloki, a ja pójdę do tych.
Spotkamy się w środku.
Tak.
Kurwa!
Dobrze.
Dobrze. Kocham cię.
Kocham cię.
Cokolwiek?
To mama.
Nie odbierają.
Cioteczko, widziałaś młodego chłopaka? Jasna karnacja.
Nie.
- Żadnego? - Nikt tu nie chodził.
Dziękuję.
Chłopaki, widzieliście pięciolatka z długimi włosami?
Koszulka w paski, nie stąd.
Jude!
Przepraszam,
widziałeś może chłopaka? Pięć lat, jasna karnacja, dredy.
Tu biega mnóstwo chłopaków.
Podobno ktoś go widział.
Za blokami, ze starszym facetem.
Myślisz, że tu jest?
To mój syn.
Pogadaj z nim.
Chłopaki.
Czemu robicie tu taki raban?
Szukamy mojego syna.
Podobno ktoś widział go za blokami.
Ze starszym facetem.
Posłuchaj, przyjacielu.
Wszyscy mamy rodziny.
Dobrze, żebyś wiedział.
Ty.
- Widziałeś kogoś z dzieckiem? - Dzisiaj?
Jest ten Andre.
Mieszka z Veronicą.
- Długo? - Dwa, trzy dni.
- Z drugiego końca Ottery. - Z kim trzyma?
Nie wiem. Może z Jackiem z Five Guys.
Gdzie teraz jest?
Pewnie na polu.
Dzięki.
Cześć, który to Andre?
A kto pyta?
Byłeś na Greyland Road z chłopcem?
Tak, i co?
Gdzie ten chłopak?
- Kim jesteś? - Spytam tylko raz. Gdzie chłopak?
- To mój syn. - I gdzie jest?
W domu.
Pokaż. Chcę zobaczyć.
Bo nie wyglądasz mi na tatusia.
Nie znacie mnie.
- Zrobiliście tu sobie imprezkę? - Coś ci się pomyliło.
Gdzie chłopak?
- Gdzie chłopak? - Niech sąsiad słyszy.
Dobra.
- Pokażę wam. Tam jest. - Po co z nimi gadasz?
Idź.
Zaczekamy na ciebie.
Idź.
Otwórz.
Lesley!
Pewnie jest gdzieś na zewnątrz.
- Nie wiesz, gdzie twój dzieciak? - Przed chwilą był!
Chrzanisz głupoty! Idziemy!
- Gdzie mój syn? - Nie wiem!
- Grzecznie pytam. - Nie znam go.
Przestań łgać!
- Jesteś bandytą! - To się nie różnimy!
Co powiedziałeś? My?
Nie różnimy się?
Kto się nie różni?!
Spokój.
Uspokój się.
Już?
Już dobrze.
Na spokojnie.
Mówię ci, że się pomyliłeś.
To są moje bloki.
A to moi ludzie.
Mówię ci.
Jeśli zostaniesz tu dłużej,
nie skończy się dobrze.
Dlatego szukaj syna.
Dobra?
Są.
- Masz. - Umyj ręce.
Cokolwiek?
- Policja była? - Jeszcze nie.
To dzwoń jeszcze raz.
W zeszłym miesiącu w Grassy były cztery porwania.
- Czemu to mówisz? - Po prostu.
Skrzywdziłeś kogoś, Ryan?
- Macie coś? - Nie.
Słuchajcie, idę na policję.
- Ja z tobą. - Masz tupet.
- Musisz go wciągać w swoje problemy? - Ryan!
- Gdzie byłeś, Jude? - Bawiłem się.
- Gdzie?! - Puść!
- Puść go! - Myślałem, że nie żyjesz!
Wiesz, co to znaczy? Słuchaj!
Chodź. Nic mu nie będzie.
Podoba ci się?
- Ciebie to cieszy! - Ty...
Ty pieprzony, przeklęty psycholu!
- Jesteś psycholem. - Co powiedziałaś?
- Czego ty chcesz?! - Jeśli znowu będziemy za ciebie płacić,
załatwię cię. Nie myśl, że się boję!
- Puść! - Chodźmy.
Nie skrzywdziłbym syna!
Słyszysz?
Czekaj tu.
Idę.
Masz.
Meghan miała rację.
Poniosło mnie.
Bracie, robimy, co musimy.
Zawsze, zawsze chroniliśmy się nawzajem.
Tak już jest.
Nie rób tego.
Najpierw zadbaj o siebie i swoją rodzinę.
Słuchaj, to jest matka mojego dziecka.
Wszystko sobie mówimy.
Jest dobrze.
Laila i tak wie.
- Daj spokój. - Żartuję!
Między mną a Meghan i tak się nie układa.
Wszystko, co powiedziała, to przeze mnie.
Kapujesz?
Tego dnia
nie powinienem cię puścić do vana.
Trzeba było stać tam i zaprzeć się jak osioł.
O czym ty mówisz?
Czepiałeś się policji i czepiałeś się mnie.
To ty chciałeś wtedy wsiąść do samochodu.
To był mój problem.
Powinienem za to zapłacić i dlatego proszę cię teraz o przebaczenie.
Jestem pewien,
że gdybyś wsiadł do tego vana,
nie byłoby cię tu teraz.
Twoja historia skończyłaby się w Pollsmoor.
Wiecie, że pierwszy raz o tym rozmawiamy?
I mogłeś powiedzieć, że ty i Meghan macie problemy.
Tak.
- Nie chciałem was tym obarczać. - Jesteśmy tu. Pomagamy sobie.
- Ten tu ciągle prosi o forsę. - Daj spokój.
- A to? - Możesz położyć tam.
- Gdzie Meghan? - Poszła do domu.
Podwieziesz mnie?
Pewnie. Wezmę Issy.
Idę do auta. Wezmę coś.
Dziękuję.
- Co jest? - Musimy pogadać.
- Kto to? - Nikt. Wejdź do środka.
Ty mu to zrobiłeś?
Mówię, żebyś weszła.
Czego chcesz?
- Musimy pogadać. - O czym?
Jesteś mi coś winien.
Ile?
Mam kłopoty.
Potrzebne mi kilka rzeczy.
Posłuchaj, bracie, idź sobie.
Idź stąd.
Dobra, pójdę.
Ale wtedy porozmawiasz z policją.
- Jak ci na imię? - Les.
- Les? - Jestem Lesley.
- Ile masz lat? - Pięć.
Mój syn też ma pięć.
Wiem tylko, że mnie skrzywdziłeś.
Nie jestem facetem, którego szukasz.
Dobra.
A jednak stoisz przed moim domem.
Tak, ale nie chcę tu być.
Dobra.
Przyjadę do ciebie rano.
To będzie...
pierwszy i ostatni raz, słyszysz?
Dobra.
- Daj słowo. - Daję.
- Chodź, synu. - Zimno mi.
Idziemy do domu.
Cześć.
W porządku?
- Wystarczy? - Tak.
Dawno ich nie widziałem.
Miałem coś takiego jako dzieciak.
Teraz rzadko się je widuje.
Mój syn też lubi gokarty.
Serio?
Trzymaj się.
Jasne.
Jeszcze raz?
- To moje. - Wiem, że twoje.
Jeszcze raz. Tym razem ja tutaj.
- Nie chcesz napoić pszczółki? - Nie lubię pszczół.
- Nie lubisz? - Nie.
4500. I 10.
Ale wiesz, że mój królik...
On miał 65.
A na imię miał Rex.
Rex był bardzo duży.
- Naprawdę? - Taki duży.
I starszy niż dinozaur.
Starszy niż ty, mamusiu.
On tak miał. I nie umarł.
Bo był odważny i silny.
Jak jego mamusia.
Cześć.
Co tu robisz?
Słuchaj...
Pomyślałem, że może zrobię coś więcej.
Więcej?
Sam nie wiem.
Może zabiorę ciebie i Lesleya na lunch?
Posłuchaj, nie szukam kłopotów.
Zrekompensowałeś krzywdę.
Tak to zostawmy.
Ja też nie szukam kłopotów. Ale myślę, że...
Że mogę...
Ja...
Lesley.
Tak, tato?
- Jesteś głodny? - Tak.
Zaczekaj tu.
Pochodzisz z Kapsztadu?
Jesteśmy teraz kumplami?
Tylko pytam.
Synku, usiądź przy tamtym stoliku.
Nie pamiętasz mnie, co?
Jesteś stąd.
Kiedyś kręciłeś się przy De Wet.
- Z tymi złodziejami. - Ale nie pamiętasz.
W parku.
Na Sydney Road, przy Batts Road.
Byłem tam.
Załatwiliście mojego kuzyna, Roscoe.
- Pamiętam wasze twarze. - Tak kończyli ci, co nas oszukiwali.
Jasne?
Byliśmy tylko dziećmi.
My też.
Byliście od nas starsi.
- My chodziliśmy do szkoły. - A my nie.
Bo nie mieliśmy rodzin.
Byliśmy tylko dziećmi.
To o co chodzi? O zemstę?
Chcesz się odegrać?
Nie myślałem, że tak ułoży się moje życie
A jednak.
To co sobie myślałeś?
Nic.
W ogóle nie myślałem o przyszłości.
Czemu Roscoe po mnie nie przyszedł?
Roscoe leżał w szpitalu.
Dwa miesiące.
Potem nie wrócił już do siebie.
Ale ja chciałem cię zabić.
Aż odkryłem, kto jest twoim ojcem.
Ojcem? Jego tam wtedy nie było.
Nie musiał być.
Czyli to ja?
Nie, nie ty.
Ale to mogłeś być ty.
Albo ja.
W tym rzecz.
Nie uciekniemy przed grzechami ojców.
- Pomóc ci nieść? - Damy radę.
Lesley.
- Na pewno? - Damy radę.
- Oko! Moje oko! - Chodź tu.
Już prawie.
Lepiej?
Jej nos zaczął się kruszyć,
A skóra pomarszczyła
I zapłakana buzia
Rumieńcem...
się okryła.
W ogrodzie na huśtawce
Płacząc, wciąż rozmyślała,
Co takiego jest w Biance,
Że znowu z nią wygrała.
"Kochana Pumpkin,
wiem, że jesteś smutna.
Czujesz, że serduszko ci pęknie,
ale smutek to nic złego,
tylko znak, że masz serce.
"Co ze mną nie tak?" - pomyślała.
"Nie jestem dość dobra?
Co takiego ma Bianca,
co ludzie tak kochają?"
W panice, złości, zgryzocie
skarżyła się swemu kotu...
Chcesz rozmawiać?
Nie bardzo.
Przepraszam.
Rozmawiajmy.
Co z nim?
Dobrze.
Nic mu nie będzie.
Już cię nie poznaję.
Mam mętlik w głowie. Do tego...
Co się stało?
- Kiedy? - Z tobą, Zaheerem i...
O czym mówiła Meghan?
To było dawno temu.
- Nieważne. - Nie zależy ci, żebym wiedziała?
Nie chcesz tego wiedzieć.
Nie musimy mówić sobie wszystkiego.
Wolno nam mieć sekrety, rozumiem to.
Ale nie wykluczaj mnie ze swojego życia.
- Nie ma o czym mówić. - Pięć lat siedział w więzieniu.
Nigdy o tym nie mówisz.
Niech będzie.
Dobrze.
Ci goście próbowali nas obrobić.
Biliśmy się i ktoś ucierpiał.
Czemu tego nie powiesz?
Tak było.
- Zrozum! - Minęło pięć lat.
A ludzie gadają.
O tobie i twoim ojcu.
Sama już nie wiem, co jest prawdą, a co bzdurą.
Wiem tylko, jak jest teraz.
Bardzo się ode mnie oddaliłeś.
- Co mam powiedzieć? - Prawdę.
Dość tego.
Mamy dziecko!
Jestem twoją żoną!
I myślałam, że też przyjaciółką.
Co chcesz wiedzieć, Laila?
Chcesz wiedzieć, jak krzywdzę ludzi?
Nie tylko słowami.
To właśnie chcesz wiedzieć?
Chcesz wiedzieć, co robił mi ojciec?
Przyprowadzał faceta, kazał mu klęknąć i dawał mi broń.
Wiesz, co robi człowiek, który wie, że umrze?
Dorosły człowiek, Laila. Wiesz, co robi?
Płacze do mamusi.
A jeśli nie byłem twardy, jeśli się łamałem, tłukł mnie!
A co było, jak już podrosłem?
Prawie zabiłem człowieka.
Bo uderzył bliską mi osobę.
A Zaheer poszedł za to siedzieć.
Bo wiedział, że gdyby w Pollsmoor dowiedzieli się, kim jestem
i kim był mój ojciec,
nie stałbym tutaj. Nie byłoby mnie.
Mam nasrane we łbie!
A każdy, kto się do mnie zbliży, obrywa!
Kiedy okazało się, że jesteś w ciąży
i że będziemy mieć chłopca,
modliłem się,
modliłem się, żebyś poroniła.
Tak bardzo się bałem,
że dam mu to, co siedzi we mnie.
To właśnie chcesz wiedzieć?
Czemu mi nie powiedziałeś? Dam radę.
Bo to mój problem.
- Moja kara. - Nie mów tak.
Tak nie jest. Wybacz mi.
Jestem tutaj.
Jestem.
Zajrzę do niego.
Chcieli, żebym uczył się pływać trzydzieści minut jazdy od domu.
Przy wspólnym karaoke byli najszczęśliwsi
Podobno Whitney Houston zasłużyła na coś więcej.
Gdyby się urodził w innym czasie lub na innej ulicy,
mógłby być, kim zechce.
Nauczył mnie przyjaźni i lojalności.
I tego, żeby nikomu nie ufać.
Może tylko jej.
Bo ona szanowała jego prywatność.
Aż za bardzo.
Bez reszty.
Cześć, bracie.
Masz papierosa?
A ogień?
Znasz może Andre?
Skąd?
- Z tych bloków. - Andre?
Andre jakiego?
Nazwiska nie znam.
To twój kumpel?
Może.
Nie znasz nazwiska kumpla?
Dbaj o siebie.
- Dzięki za papierosa. - Spoko.
Cześć, Lesley.
Mów mi Les, jak koledzy.
Dobra, Les.
Jesteś tu sam?
- A gdzie tata? - Nie wiem.
- Kiedy go widziałeś? - Wczoraj.
- Nie chodzisz do szkoły? - Nie.
Nie powinieneś tu być sam.
- Chcesz poszukać taty? - Tak.
To chodź.
Wujku, patrz.
- Ładna? - Tak.
W porządku?
Nie możesz tu być sam.
- Pomóc ci? - Tak.
I proszę.
- Wygodnie? - Tak.
Chcesz jechać do mamy?
Dobra, pomóż mi.
Gdzie cię podrzucić, żebyś czekał na tatę?
- Do domu? - A może na plażę?
To kiepski pomysł.
Dlaczego?
Mam plan.
Powiem tacie, żeby cię zawiózł.
- Jesteś głodny? - Tak.
Zjedz rybę. Dobra?
Chcesz iść do szkoły?
Tata mówił, że zapisze mnie za rok.
To dobrze.
Cieszysz się?
Bo tam będę mógł się bawić i poznawać kolegów.
I będę mądry jak tatuś.
Czemu jest taki mądry?
Bo wie dużo rzeczy o dinozaurach, rybach, samochodach...
I jest miły dla ludzi.
Jesteś bardzo mądry.
Cześć.
Znają się góra minutę, a już są najlepszymi przyjaciółmi.
Pięknie tu.
Z żoną i dziećmi przyjeżdżamy tu co weekend.
Mówię żonie, że mamy dwa oceany i góry pośrodku.
- To błogosławieństwo. - Prawda.
Claude.
- Cześć. - Mieszkasz tu?
Tak.
Syn wiecznie w ruchu. Ile ma lat?
- Sześć. - Sześć?
Mój też. Drugi jest starszy. Tata patrzy!
Raz mrugniesz
i dorastają.
Dlatego trzeba wykorzystywać takie momenty.
Prawda.
Chyba zostawiłem w aucie telefon.
- Zadzwonić? - Nie trzeba.
Lesley!
Chodź.
Szybko.
Cześć.
Zaczekaj tu.
Byłem tu wcześniej i chyba zostawiłem telefon.
Tak, mamy.
- To ten? - Tak, dziękuję. Myślałem, że zgubiłem.
- Podoba się? - Tak.
Są jak te kolory wcześniej,
ale tamte były duże,
a to jeszcze dzieci.
Masz rację.
Idziemy już?
Dobry pomysł.
Chodź.
Tato!
- Tak? - Witaj, cioteczko.
Może Lesley zaczeka u ciebie na tatę?
Pewnie. Niech wejdzie.
Choć w sumie nie.
Ja go wezmę.
Dzięki.
Chcesz zaczekać na tatusia u mnie? Pobawisz się z Jude'em.
Chodź.
Jude, chodź jeść.
- Cześć. - Cześć.
- To Lesley. - Dzień dobry.
Pobaw się samochodami.
Pamiętasz go?
Tak, pamiętam.
Znalazłem go samego na polu przy Olympic Avenue.
- Gdzie ojciec? - Nie wiem.
Nie wiesz?
Nikt nie wie?
Dobra.
Jesteś głodny, kochanie?
Jude, chodź tu!
Przywitaj się.
Cześć.
Weź.
Odłóż samochodzik.
Ty weź to. I idźcie się pobawić w pokoju.
Ładnie.
Kurwa.
Źle to wygląda, co?
Mam go odwieźć?
Najlepiej zadzwońmy na policję.
Wszystko wyjaśnimy. Niech się tym zajmą.
Tak zrobimy.
Dzień dobry, komisariat w Ottery?
Jestem Laila. Mamy tu pewien kłopot.
Na pobliskim polu znaleźliśmy małego chłopca.
Ma pięć albo sześć lat.
Mąż znalazł.
Pudło.
Mam cię!
Już jadą.
Możesz usiąść? Denerwujesz mnie.
Nie chcę, żebyś mnie zostawiła.
Zostawiła?
O czym ty mówisz?
Wiem, że gorzej się nam układa.
- Pomyślałem, że... - Ryan.
Nie chcę cię zostawić.
Nie chcę, żebyś to ty nas zostawił.
Zawsze chodzisz własnymi drogami.
Dałem dupy, co?
Wszystko się ułoży. Zaufaj mi.
Potrafisz mi wybaczyć?
A ty?
To mój syn.
Chcę tylko, żeby nic się wam nie stało.
Wiesz, że jesteśmy wszystkim, co było przed nami.
Wszystkim.
Naszymi rodzicami i ich rodzicami.
Oni przekazali nam ten chłam.
Ale nie tylko.
Przekazali ci swoje dobro.
Swoją miłość.
I swoją siłę.
I to dostanie od ciebie twój syn.
Dobry wieczór. Wezwała nas Laila.
To żona. Proszę.
- Jestem sierżant Pieterse. - Lisa, opiekunka społeczna.
W takich sytuacjach towarzyszymy policji.
Pójdę po niego.
To pan go znalazł?
Zgadza się.
Samego na polu.
Szukałem jego ojca, ale...
- nie było go w domu. - Czyli zna pan rodziców?
Powiedzmy. Znam ojca, Andre.
To jest Lesley.
- Cześć. - Jest tu mój syn?
- Tak. Wejdź. - Nie, nie, nie.
Przyprowadź go.
- Tatusiu! - Gdzie byłeś?
- Miałeś siedzieć u cioci Veroniki. - Czekałem na ciebie.
Tatuś się martwił.
Co jest grane?
- Co to za ludzie? - Szukaliśmy cię.
Gdzie byłeś?
Pracowałem. Na nocną zmianę.
- Znajoma, u której mieszkamy... - Andre, przestań kłamać.
Jakie nocne zmiany?
- Znowu brałeś narkotyki. - Nie znasz mnie.
Trzymaj się z dala ode mnie i mojego syna.
- Skąd się znacie? - Nie powiedział?
On mi to zrobił.
To prawda?
To nieporozumienie.
- Od tygodnia mu pomagam. - Pomagasz?
Zbliż się do nas, to cię zabiję!
- Spokojnie. - Czego ode mnie chcesz?
- Dość tego. - Czego szukasz?
Niczego.
- Niczego, Andre. - Może nie mam dużo,
ale mam swoje dziecko, syna.
A ty mi go nie odbierzesz!
Nie chcę odebrać ci syna.
Ja...
Naprawdę przepraszam. Za wszystko.
Bardzo mi przykro.
- Jedziemy na komisariat. - Za co?
- Tam wszystko wyjaśnimy. - Po co ma jechać?
- To normalna procedura. - Normalna? Nic nie zrobił!
Proszę się uspokoić.
Laila, Laila, już dobrze! W porządku. Pojadę.
Zawieź Jude'a do mamy i przyjedź na komisariat.
Będzie dobrze.
Pojadę.
Chodźmy.
Nie martw się.
Chodź.
Jude.
Kochasz mnie?
Tak, tatusiu.
Niedługo się zobaczymy.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Wojtek Stybliński