Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Carlita, co słychać?
Nie odbierają? Która godzina?
Zadzwonię tam.
Dobrze.
W porządku.
Dawaj.
SERCE ZNA PRAWDĘ
Nie, powiedz mu, że ta wyprawa jest z jego powodu.
Żeby podnieść tego dupka na duchu.
Ten gość jest wkurzający.
Nawet nie masz pojęcia.
Przez cztery godziny biadolił mi z powodu Niny:
„Tony, ja ją kocham. Co ja teraz bez niej pocznę?
Jak mam teraz wstawać każdego ranka?
Wiem, że jest wredna, ale ją kocham”.
Powiedz mu, że o dziewiątej ma być gotowy.
- Dobra? - Tak.
Ostrożnie.
- Zrób krok. - Niespodzianka jest tam.
- Kupiłeś mi samochód? - Jasne, kabriolet.
Ale dokąd my…?
- Blisko. - Ale gdzie to jest?
- To już tutaj. - Dobrze.
- Tutaj? - Tak.
VALE, KOCHAMY CIĘ PEDRO I TIAGO
NA ZAWSZE
- Śliczny! Ty go zrobiłeś? - Tak, wczoraj z tatą.
Skarbie! Jest przepiękny!
- Wystarczy. - Dzięki, kochanie!
- Też was kocham. - Vale, wszystkiego najlepszego!
- Dzięki, Pollo! - Jutro są urodziny mojej cioci Nildy!
- Przekazać jej życzenia? - Sto lat!
Dzięki!
Ramón, dupku! Co ty wyprawiasz?!
Powiem wszystko twojej siostrze!
Wejdź na chodnik, bo potrąci cię samochód.
- Pieprzony Ramón. - Słuchaj, co mówię.
Na razie.
- Na co czekasz? - No tak.
- Proszę. - Och! Co to jest?
Jaki cudowny!
Prześliczny. Dziękuję.
Dzięki, skarbie.
- Kochamy cię. - A ja was.
Cześć, skarbie. Myślałem, że już sobie poszłaś.
Mieliśmy razem zjeść śniadanie, pamiętasz?
No tak. Słuchaj.
Jadę dziś do Rio z Tonym i Ramim.
Weekend w Rio? Fajnie.
Wskakuj.
No chodź.
Chodź tu.
- Skoro nalegasz. - Chodź.
Ręka w górę, kogo urządza ta śmieszna forsa!
Oni oferują grosze, więc im odmówię.
Ta „śmieszna forsa” to dla nas już coś.
Wybacz, Horacio, ale za taką sumę nie kupię nowego domu.
Oni chcą tu zbudować wielkie centrum rekreacji.
Myślisz, że nie mają forsy?
Pieprzone gnojki!
- Uważaj na słowa! - Dobra.
Pedro, jeśli będziemy się stawiać, wyrzucą nas stąd bez odszkodowania.
Nora, pomyśl tylko.
Oni tak działają. Chcą nas wystraszyć.
Nie ma sensu się opierać.
Jedyna opcja to się stąd wynieść.
Posłuchaj.
Słyszysz ten hałas? To nadjeżdżające buldożery.
Dobrze je słyszę.
Pieprzony sukinsyn!
Dość!
- Przepraszam. - A to dupek.
Jak to nie możesz, co?
- Jasne, dzięki. - Dzień dobry.
Nie widziałam pani. Zaraz zrobię śniadanie.
- Nikt mnie tu nie zauważa. - Właśnie.
- Hej. - Kochanie!
Co się dzieje?
Tuki załatwił mi filtr powietrza za połowę ceny.
W sklepie ci oszuści chcieli fortunę.
Wziąłem forsę ze słoika, ale Adriana dziś mi zapłaci.
Jedziesz tam teraz?
Tak, Adriana chce mi zaoferować pracę.
- Zobaczę, o co chodzi. - Dobrze.
Zaraz wracam, a wy w tym czasie się przebierzcie i poperfumujcie,
bo dziś świętujemy urodziny miss dzielnicy.
- Naprawdę? - Zjemy kolację w centrum?
- Tak! - Świętujemy urodziny mamy?
- Tak! - Tak!
Kiedyś zajedziemy tam harleyem.
- Trzeba będzie go utrzymać. - Wiem.
Tony!
Zaraz wchodzimy na pokład!
Jak to wchodzicie? Jeszcze nie dojechałem.
Na lotniskach obowiązują zasady, nawet jeśli jesteś właścicielem samolotu.
Już dojeżdżam. Dajcie mi pięć minut.
Juan Manuel, nie rób mi tego. Wzywają nas na pokład.
Znaleziono go na ulicy.
- Dobra. - Doznał omdlenia.
Ma chore serce.
Zatrzymanie akcji serca. Miał wypadek na motocyklu.
- Miał kask? - Tak.
Przyjechał tu nieprzytomny.
Są tu krewni pana Guerrico?
- Tak. - Arturo Aslanian.
- Witam. - Kardiolog Juana Manuela.
Nie wiedziałam, że chodził do kardiologa.
- A ty? - Nie.
Leczę go od ponad sześciu lat.
Ma ciężką, wrodzoną wadę serca,
która od dwóch lat się pogłębiała.
Pilnie potrzebuje przeszczepu.
- To jest aż tak poważne? - Od pewnego czasu tak.
Jest już w systemie transplantacji
i właśnie wpisaliśmy go na listę pilnych przypadków.
- Żona Pedro Vázqueza? - Tak.
Co się stało?
Doznał poważnego urazu głowy wraz z uszkodzeniem mózgu.
To nieodwracalne.
Ale on żyje, tak?
Tak, ale jego mózg umarł.
Bardzo mi przykro.
Rozumiem.
Ale nie da się nic zrobić?
Musi być coś…
Nie.
Nie!
Wiem, że to dla pani trudne, ale muszę o to spytać.
Poza mózgiem pozostałe pani męża organy są zdrowe.
Mógłby być dawcą.
Wiem, że to trudne, ale…
potrzebuję pilnej odpowiedzi.
Proszę to przemyśleć i dać mi znać.
Dobrze.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Mamo, gdzie jest motocykl taty?
Policja go ma. Musimy go odebrać.
Taki widziałem z tatą przy stadionie River Plate.
Przepiękny.
- Touringowy. - Rozumiem.
Dokończ pracę domową i coś zjemy.
- Zaraz kolacja. - Dobrze.
Witaj z powrotem!
Akcjonariusze się martwią.
Boją się, że Moretti się wycofa i wszystko pójdzie na marne.
Gundi, prawa ręka Morettiego, powiedział mi,
że jeśli ci ludzie się nie zgodzą, to dostaną nakaz eksmisji.
Można tak zrobić?
Niby nie, ale oni mogą.
To proste.
Minutnik wyłączy piekarnik i danie będzie gotowe.
Może zjesz ze mną kolację?
Czemu?
A czemu nie?
Nigdy nie jedliśmy razem kolacji.
Dlatego powinniśmy.
Robi się późno.
Rozumiem.
- Trochę wina. - Lekarz zalecił jeden kieliszek.
Właśnie.
- To już drugi. - Dziś mój dzień rozpusty.
- Kto panu na to pozwolił? - Lekarz.
Mówił, że raz w tygodniu mogę wypić dwa.
Chcę wznieść toast, dobrze?
Ale przedtem chciałbym cię o coś spytać.
- Jak byś mnie opisała? - Jest pan kłamcą.
- Racja. Co jeszcze? - I dziwakiem.
Zawsze był pan taki, ale ostatnio to się pogłębiło.
- Serio. - Chyba zmieniłem się po operacji.
Być może.
Jest pan innym szefem.
Rozumiem.
Wolisz mnie starego czy nowego?
- Tego teraz. - Ach tak.
Sama nie wiem. Wcześniej był pan taki…
humorzasty, zrzędliwy.
A teraz jest pan spokojniejszy, bardziej wrażliwy.
Widzi mnie pan i słucha.
Oboje wiemy, że pan niedosłyszy.
- Co? - Wystarczy!
Dobrze mnie znasz, Nancy.
Cóż, pracuję tu od lat.
I dużo widziałam.
I słyszałaś.
- A tu dużo gadasz. - Tylko czasami.
A poza tym to taki odruch.
Racja.
Zdrowie.
Zdrówko, szefie.
To nieoficjalne,
ale jeśli nie podpiszemy, to nas stąd wyrzucą.
No proszę. Nie mówiłem?
„Nie, musimy się im postawić”.
Zgromadziliśmy się tu, bo Vale ma pomysł, co z tym zrobić.
Wysłuchajmy jej.
Dziękuję za przybycie.
Od śmierci Pedra zastanawiałam się, jak sobie poradzić z problemem,
który dotyczy nas wszystkich.
I wpadłam na pewien pomysł, który może wydawać się nieco szalony.
Nie gwarantuję, że to się uda, ale nie mamy nic do stracenia.
Proponuję, żebyśmy dokończyli budowę przychodni
i świetlicy dla seniorów.
Jeśli otworzymy oba te ośrodki, oni zastanowią się dwa razy,
zanim nas stąd przepędzą.
- Świetny pomysł! - Racja.
To ma powstrzymać miasto? Oni pilnują własnych interesów.
Mają w dupie przychodnię i seniorów!
Nieprawda!
Pracowałam w tej przychodni 30 lat
i zaoszczędziliśmy szpitalowi czas i pieniądze.
Lekarka przemówiła!
Pielęgniarka! I mówię to z dumą.
Kocham cię.
- Nieważne. - Jeszcze cię dorwę!
Dość!
Prasa i opinia publiczna na pewno nie będą obojętne.
Bo burmistrz walczy o reelekcję.
I wyrzucając nas stąd, nie zyska głosów.
Racja.
Jasne, jakby prasę interesował nasz los.
Przestań się wygłupiać.
Widzę, że opinie są podzielone, więc proponuję głosowanie.
Kto jest przeciwny propozycji Vale,
niech podniesie rękę.
Kto za?
- Mamy większość. - Tak!
Dalej dokonujcie złych wyborów, a oni i tak tutaj przyjdą.
Tak. Do zobaczenia, Horacio.
Ta dziewczyna jest jak mieszanka buddyzmu z Xanaxem.
Namawia mnie na wspólny wyjazd do Azji.
- Do Azji? - Na miesiąc.
Próbowałem negocjować:
„Lećmy do Rzymu albo do Londynu, zobaczmy cywilizację”.
Nie radzisz sobie z nią.
- Rany! - Hej.
Wyglądasz cudownie!
Imprezowałaś?
Wiem, że wyglądam prześlicznie.
I tak, imprezowałam.
Z rodzicami, babcią, ciotką-sklerotyczką i z rodzeństwem.
To były 92 urodziny mojej babci. Ciebie też zaprosili, wiesz?
To było dziś?
Owszem, ale chyba nie sprawdzałeś telefonu, co?
Masz tam kilka nieodebranych połączeń ode mnie.
Przepraszam, Gi. Tak mi wstyd.
Padła mi komórka.
Wszystko inne też ostatnio ci padło i nie chce się podnieść.
Tony, skarbie, napij się piwa w kuchni.
Albo w ogrodzie.
Lepiej wrócę do domu i zostawię was samych.
To zajmie mi tylko chwilę.
Wybaczcie.
To koniec, Juanie Manuelu.
Nie chcę już tego dalej ciągnąć.
Mam dość bycia wyrozumiałą.
Wystarczy.
Albo coś zmienimy, albo zakończymy to teraz.
Dobrze, Gi.
Po pierwsze chciałbym cię przeprosić,
ale nie mogę dokonać zmian, których chcesz w naszym związku.
Zawsze będę ci wdzięczny
za twoje wsparcie i pomoc.
Nigdy tego nie zapomnę.
DIAGNOSTYKA OBRAZOWA TOMOGRAFIA - USG - MAMMOGRAFIA
Tony.
Mam dane dawcy.
Skąd? Od twojego kuzyna?
Nie, mój kuzyn musiał uciec z kraju. Nie wspominałem?
Przyłapano go na sprzedaży wrażliwych danych.
Teraz mieszka w Kopenhadze.
Mam te dane od jego koleżanki, cudnej brunetki.
- Umówię się z nią na sobotę. - Kto to jest?
Nazywa się Clarisa. Jest prześliczna.
Pytałem o dawcę, idioto.
No tak!
Pedro Emanuel Vázquez.
Pedro Emanuel Vázquez?
Czterdzieści pięć lat, robotnik budowlany, żonaty.
A teraz ciekawostka. Wiesz, gdzie on mieszkał?
W El Progreso.
Dzięki.
MAMY PRAWO DO NIERUCHOMOŚCI
ŻADNYCH EKSMISJI
- Potrzebujemy więcej materiałów. - Dobra.
Na ulicy obok stacji kolejowej
znajduje się duży plac budowy.
Pięć miesięcy temu wstrzymano tam prace.
Ponoć to pralnia pieniędzy.
Wiem to od znajomego, który ma sklepik na roku.
- Ramón, pomożesz mi? - Jasne.
Od dawna nikogo tam nie było.
- Nie? - Nie.
Mamy ukraść materiały?
Ukraść? Daj spokój, Mary.
To ogromna, prestiżowa budowa.
To tak, jakbyś zabrała z pustyni wiaderko piasku.
- Jasne, prestiżowa. - To prawda!
No i pomyśl tylko, że ci ludzie zupełnie nieświadomie
zrobią dobry uczynek na rzecz ludzi w potrzebie.
Dobry uczynek?
- Tak, każdy zyska. - Dobry pomysł.
Na mnie i Huga nie liczcie.
- Daj spokój, Mary! - Hugo!
- Idziemy stąd! - Dlaczego?
Bo nie chcę, żebyś trafił do kicia!
- Dramatyzujesz! - A mam was gdzieś!
- Jaka ona niemiła. - Hej, skarbie!
Jak załatwimy tę…
„darowiznę” materiałów z opuszczonej budowy?
- Horacio by wiedział, ale nam nie pomoże. - Chyba znam właściwą osobę.
Nie znałem cię takiej.
- Jakiej? - Jako babki z koneksjami.
Cóż, to prawda.
Mam mnóstwo koneksji, Marty. I to odkąd byłam dzieckiem.
Polałaś mnie.
- Szefie! - Cześć, Nancy!
- Zrobić herbatę? - Nie, dziękuję.
- Mogę cię o coś spytać? - Jasne.
Jak ktoś taki jak ja mógłby niezauważony
wejść do takiej dzielnicy jak twoja.
Gdybym zobaczyła pana w mojej dzielnicy, pewnie bym pomyślała:
„Co tu robi ten bogaty dupek?”.
- Z całym szacunkiem. - Oczywiście.
Moja dzielnica jest bezpieczna, jeśli o to pan pyta.
Nie, nie o to mi chodziło.
Ale jeśli mieszka tam pański przyjaciel albo lekarz, ksiądz czy też pastor,
to może otworzyć panu wiele drzwi.
To herbatka?
Nie, dziękuję.
WYNOCHA, MORETTI! EL PROGRESO JEST NASZA!
Zgubiłeś się, przystojniaku?
Dzień dobry. Szukam księdza!
Jest na cmentarzu.
Ktoś umarł?
Tak, ksiądz. Dwa lata temu.
Cholera.
Na co zmarł?
Miał zawał. Przekręcił się podczas mszy.
- Jesteś jego krewnym? - Tak.
Jego dalekim kuzynem.
- Ach tak. - Pogadaj z Ramónem Acuñą.
Przyjaźnił się z księdzem. Pewnie jest w przychodni.
- W przychodni? - Tak.
Przejdź dwie przecznice,
potem skręć w prawo.
Będzie tam zielona brama i wizerunki świętego Ekspedyta.
Pytaj o Ramóna Acuñę.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Na razie.
Turysta?
Coś w tym stylu.
„Coś w tym stylu”?
Przyszedłem pogadać z księdzem, ale podobno umarł.
- Szukam więc Ramóna. - Znasz Vázquezów?
Tak, znam ich.
Tita uznała pana za przyjaciela.
Tak?
Interes się kręci?
Tak. Zapraszam.
- Fiut nie chciał mi ich dać. - Włóż je do lodówki.
Hej!
Nie jesteś stąd.
- Nie. - Kim jesteś?
Pieprzonym radnym?
Nie, spokojnie. Przyszedłem porozmawiać z księdzem.
Księdza już tu nie ma.
Zwinął się stąd.
I nie chodzi o to, że uciekł.
- Przekręcił się. - Umarł.
Wącha kwiatki od spodu.
Ramón przyjaźnił się z ojcem Ramirem.
Tak, chcę z nim pogadać.
Jest w przychodni. Remontują ją.
Kiedy ją ukończą, moja siostra będzie tam pracować.
To tam, za tą zieloną bramą.
O tam.
- Prosto, a potem… - Dzięki.
Ta zielona!
Ostrożnie z tym blokiem, bo lina pęknie.
Hej! Uwaga!
Ramón, jesteś cały?
Tak, tak.
A ty to kto?
- Nazywam się Juan. - Pracujesz dla miasta?
- Odwiedzam księdza. To kuzyn. - Nie żyje.
Właśnie się dowiedziałem. Dawno go nie widziałem.
Przyjaźniłem się z nim. Jestem Ramon.
- Przykro mi. Jestem Juan. - Cacho.
Ricky.
Valeria.
Miło cię poznać.
Ten remont wstrzymywano przez rok albo dwa, co?
Nie, przez trzy lata.
Skąd to wiesz? Pracujesz w branży?
Pracowałem kiedyś na budowach.
Na budowach?
- Tak. - Z takimi rękami?
Tak, a co?
Od kilku lat pracuję w biurze.
Rozumiem.
- Wznowiliście remont? - Zmuszono nas.
Miasto chce nas stąd wyrzucić.
Chcą odkupić nasze domy, żeby zbudować tu centrum rekreacji.
Mamy tu spółdzielnię, więc wszyscy muszą się zgodzić.
Niektórzy z nas nie chcą odejść.
Widziałem plakaty na ulicy.
- Martina i Polla jeszcze nie ma? - Nikt nie przyszedł.
- Rozumiem. - Słuchajcie.
Mogę wam pomóc? Nie mam nic do roboty.
Tu wszyscy pracują za darmo.
Nie chcę pieniędzy.
Mogę wam pomagać bezinteresownie.
Póki nie znajdę innej pracy.
- Ricky, co ty na to? - Czemu nie?
Witaj w czynie społecznym.
Dajcie znać, gdy oni się zjawią.
Na razie!
Spróbuję jeszcze raz.
- Jak mogę wam pomóc? - Trzeba ją wciągnąć.
- Cześć! - Cześć.
- Hej. - Jak leci?
- Juan nam pomaga. - Ach tak.
- To kuzyn księdza. - Cześć, jestem Lore.
Zobaczmy.
- Lore, czekaj! - Weź to.
Przepyszne.
Kto chce ciastko? Juan?
Nie jem węglowodanów.
Żartuję.
Które chcesz?
Tiago, jedź do Lore po te rzeczy.
Później jej zapłacę.
- Dobra. - Gotowy?
- Wygląda dobrze. - Tak?
To jadę.
- Cześć. - Cześć.
Juan pomaga nam przy przychodni. To mój syn Tiago.
- Cześć, kolego. - Cześć.
- Jak mam się wydostać..? - Tamtędy.
- Idź z nim. - Dobra.
To do jutra?
- Jasne. - Świetnie.
Dzięki za pomoc.
Taki jak mojego taty.
- Fajny. - Prawda?
- Co robi twój tata? - Zginął w wypadku.
- Przykro mi. - W porządku.
Dawno temu?
W dzień urodzin mamy.
- A kiedy to jest? - Czwartego kwietnia.
Ten gość jest zły. Chce nas stąd wyrzucić.
Nazywa się Horacio.
Pojadę już. Wyjazd z dzielnicy jest tam.
Dzięki.
- Na razie. - Na razie.
O nie.
Kłamiesz jak nastolatek.
Co ty tam, kurwa, robiłeś?
Carlita, musisz mi w czymś pomóc.
Zostawiłem auto przy wjeździe do El Progreso.
Wyślij po niego lawetę. Później wyjaśnię.
- Wpadłeś w jakieś gówno? - Tak.
Wychodzę, jeśli już mnie pan nie potrzebuje.
- Dziękuję, Nancy. - Do jutra.
Mogę pana o coś spytać?
Co pan, do diabła, kombinuje?
- Słucham? - Co do…?
Przepraszam. Do jutra.
Nancy, chodź tu.
To serce należało do kogoś, kto mieszkał w El Progreso.
Nazywał się Pedro Vázquez.
- Dlatego pytał pan, gdzie mieszkam. - Tak.
Ale twoja rada się nie przydała, bo ksiądz już zmarł.
Był pan tam?
- Tak. - Ale…
Czego się pan dowiedział?
Facet był budowlańcem.
Wszyscy go bardzo lubili.
Poznałem jego żonę i syna Tiago.
To fajny dzieciak i tęskni za ojcem.
Gość zabił się na motorze.
Dobra, dość tego.
Pojechał pan tam i ich poznał.
Niech pan podziękuje Bogu i temu całemu Pedrowi,
ale trzeba żyć dalej.
Oni remontują tamtejszą przychodnię,
żeby miasto nie mogło ich stamtąd usunąć.
Dziś im pomagałem.
To bardzo miłe. Pomaganie innym jest cudowne.
- Ale już dość. - Tak.
Szefie, jest pan bardzo zapracowanym człowiekiem.
- Wracam tam jutro! - Nie ma mowy!
- Tak. - Może pan mieć poważne kłopoty.
Wychodzę. Do jutra.
Do jutra.
To ciuchy mojego męża Pepa.
Trampki powinny pasować, bo ma rozmiar 42, jak pan.
Dziękuję.
Nie, rękawy są za krótkie.
Proszę je podwinąć.
Tak.
Czemu robisz taką minę?
No tak.
Jak pan się dostał do tej dzielnicy?
Jak to jak? Samochodem.
- Pańskim? - Tak.
Po tej dzielnicy nie jeździ się Audi.
Cóż, rzeczywiście miałem mały problem z oponą.
No tak.
Od teraz jeździ pan autobusem.
Musi pan wyglądać jak oni.
I dlatego od dziś będzie pan podróżował jak normalni ludzie.
Proszę wsiąść w numer 276.
Na przystanku jest tabliczka.
Nie traktuj mnie jak kosmitę.
Wiem, jak działa komunikacja miejska.
Czyli wychodzę na ulicę i… Czemu znowu to robisz?
Co to za mina? Wychodzę na ulicę i wsiadam w autobus numer 256.
- I tyle. - Wcale nie.
Wysiada pan na Campichuelo i przesiada się do 121.
Dwa autobusy?
Szefie.
Każdego ranka przez ostatnie 12 lat, żeby tu dotrzeć,
podróżuję pociągiem i dwoma autobusami.
Rozumiem.
Tony, nie dotrę na spotkanie.
Dlaczego? Wszyscy już są. Gdzie jesteś?
Coś mi wypadło.
Niby co?
Moretti już jedzie.
Powiedz mu, że źle się czuję po operacji.
- Chodzi o laskę? - Coś mi wypadło i tyle.
Moretti tu jest.
Nie będę go okłamywał.
Nie pieprz, jesteś prawnikiem.
Dzień dobry!
- Witam! - Jak się ma nasz człowiek?
Rozmawiam z nim. Carlito, zaprowadź burmistrza.
- Tędy, proszę pana. - Zaraz do pana przyjdę.
- Wysiadasz czy nie? - Gdzie wysiadasz?
- Wybacz na chwilę. Ja… - Przepuścisz mnie?
Hej!
Proszę otworzyć drzwi. Okradziono mnie.
Panie kierowco!
Ja…
Pewnego dnia obok przychodni przechodził ten patafian Horacio
z dwoma innymi szumowinami: Babim i Sangrią.
Kiedy tu spojrzeli, krzyknąłem:
„Na co się gapicie, mendy?”.
Zesrali się w gacie i sobie poszli.
Przestań zadzierać z tymi dupkami, bo kiedyś zrobią ci krzywdę.
To nie dupki, tylko szumowiny.
- Podasz mi drugie wiadro? - Jasne.
- Juan, pomóc ci? - Nie trzeba.
- Cześć. - Hej!
Poczyniliście postępy.
- Prawda? - Jest nowa partia cegieł.
Ze źródła Lore.
- Kiedyś ją przymkną. - Będziesz za mną tęsknił?
Jasne.
Czynimy zło dla większego dobra.
To twój zegarek? Stary, ale cacko.
Kupiłem go od handlarza na stacji.
Która godzina?
Nie działa. Ktoś mi poda czas?
Niedawno była 10.45, więc pewnie teraz jest 10.50.
Muszę jechać do pracy.
Powiedz Caliemu, że przyjdę tam na kolację,
więc liczę na zniżkę.
Ostatnio nie dał mi żadnej.
Przekażę mu. Na razie.
- Na razie. - Lore, zadzwonię!
Gdzie pracuje Vale?
W La Argentinie, barze barbecue na głównej.
Mają pyszne żarcie.
Racja, naprawdę dobre.
Wybierz się tam.
Napiję się mate.
Przysłali tę komórkę z pańskiego biura.
- Dziękuję. - Proszę wziąć prysznic i się położyć.
- Już wie pan, co to ciężka praca? - Lepiej uważaj.
Nancy,
czy Pepe ma jeszcze tego pickupa?
- Rastrojero? Tak. - Mógłby mi go pożyczyć?
Po co?
Potrzebuję go na parę tygodni.
Pepe używa go w pracy.
Rozumiem.
W zamian dostałby ciężarówkę z naszej firmy.
Zapytaj go i daj mi znać.
Dziękuję.
Ty biedny śmieciu! Moralny bankrucie!
Chwila! O czym ty mówisz?
To dla ciebie dobre towarzystwo.
Biedaczyna!
- Zepsuty plugastwem rodem z Zachodu! - A i owszem!
- Amen! - Amen i dolary!
To była świetna przemowa i wspaniały wieczór!
- Pamiętasz, jak ją zakończyłem? - Tak.
Obudziłem się z gołym tyłkiem, leżąc obok basenowej pompy.
- Ogrodnik mnie znalazł. - Jak mógłbym zapomnieć?
Oblazły mnie mrówki i doszczętnie pogryzły!
Wiesz co?
- Zmieniłem się. - Skądże.
Nie, to nie ja.
- Ależ ty! - Nie, nie ja!
- Martwi mnie, gdy tak pleciesz. - Nie widzisz?
Czy ja nie jestem inny? Lepszy?
- Zachowuje się jak idiota. - On był idiotą.
- Nie! - Przez 44 lata żyłem jak idiota.
A teraz się zmieniłem.
Wiem, że to ciężko pojąć, ale gdy to oglądam, myślę sobie:
„Nigdy więcej nie zaprosiłbym tych ludzi na imprezę ani do domu”.
A ta przemowa była żałosna.
Są rzeczy, na których już mi nie zależy, i takie, na których zaczęło mi zależeć.
Jak tamta dzielnica.
Tak, jak tamta dzielnica. To dla mnie dobre.
Czyli tam wróciłeś.
Tak, wróciłem.
I zdałem sobie sprawę z pewnej ważnej rzeczy.
Nigdy nie zrobiłem niczego zupełnie bezinteresownie.
Myślisz, że naprawdę mamy prawo wyrzucić mieszkańców tej dzielnicy?
- Pomyśl o tym. - Mam pomyśleć?
- Tak. - Ja?
Dobra, powiem ci, co naprawdę myślę.
Rozumiem te wszystkie twoje zmiany.
- Kumam to. - Nie.
Czterdzieści cztery lata plus przeszczep równa się kryzys egzystencjalny.
Rozumiem to, ale już dość tego!
Dość! Spójrz na mnie.
Uporządkujmy ten bałagan w twojej głowie.
Wiesz kim jesteś?
Jesteś Juanem Manuelem Guerrico, prezesem firmy Concretar.
To ty namówiłeś Morettiego na ten projekt.
To tobie najbardziej zależy na tym,
by ludzie, którym teraz pomagasz, wynieśli się z tej dzielnicy.
- Wiem, że trudno to zrozumieć… - Skądże!
To nie jest trudne, ale wręcz niezrozumiałe!
Mózg mi się gotuje!
To wbrew interesom mojej firmy,
ale zgodne z zasadami moralnymi.
Słuchaj, panie Che Guevara,
zaraz oszaleję.
Odbije mi i popuszczą mi zwieracze!
Już puszczają!
Od kiedy to kierujesz się zasadami moralnymi?
Ale ładna ciężarówka!
Nówka z fabryki.
Chcę się przejechać z tyłu!
Później cię zabiorę. Pożyczyłem ją od kuzyna.
- Co sądzisz? - Niezła.
Przyda się.
Marty, w końcu mamy wóz do transportu ładunków.
- Chodź tu. - Świetnie.
Zapisz to. Trzydzieści…
- Pollo, widziałeś Tiaga? - Nie.
- Widzieliście Tiaga? - Nie.
- Nie? - Nie.
Nie mogę go nigdzie znaleźć.
- No i? - Nic.
- Chodź. - Dzięki.
- Widzieliście Tiaga? - Nie.
- Nie? - Nie.
Stój!
- Widziałeś może Tiaga? - Nie.
Widzieliście Tiaga?
- Widziałeś go? - Ja nie.
- Hej. - Widziałaś Tiaga?
Nie, a co?
Cześć, Tiago.
Twoja mama się martwi.
Nie możesz ot tak wychodzić bez słowa.
Lubisz motocykle?
Słucham?
- Pytałem, czy lubisz motocykle. - Tak.
Uwielbiam je. Miałem dwa.
Tata i ja też mieliśmy kupić.
Pod łóżkiem mam puszkę.
Zbieraliśmy do niej kasę bez wiedzy mamy.
- Nie mów jej. - Bez obaw.
Mogę z tobą posiedzieć?
Jasne.
- Mogę je zobaczyć? - Tak.
Ten podobał się tacie.
Świetna maszyna.
- Tak, fajna. - Owszem.
To ten pieprzony sukinsyn. Patrz, Vale!
Tiago, jak mogłeś tak zniknąć?!
Gdzie byłeś?
U taty.
Skarbie.
Mały dupek.
Wyluzuj. Gówniarz żyje.
- Wyrażaj się. - Sam pewnie tak pomyślałeś.
Tylko jeden człowiek?
- Tak. - O której to było?
O 15.17.
Zatrzymaj.
I przybliż.
Bardzo podobny do mojego brata.
Dzięki, Mauro. Możesz iść.
Deborah, twój brat nie wie, gdzie jest magazyn.
To nie mógł być on.
Ostatnio w przypadku mojego brata przestałam używać słowa „niemożliwe”.
- Dobra. - Nie.
- Hej. - Cześć.
- Nie zapomnij o dzisiejszym treningu. - Jasne.
- A to po co? - Do otynkowania budynku.
Skąd to macie?
Z opuszczonej budowy w Almirante Brown.
Dostałem cynk od mojego kuzyna Tony’ego.
Świetnie.
Sama tak robiłaś, partnerko.
Dobra, dzięki.
Dodam cię do grupy, żebyśmy mogli ze sobą rozmawiać.
Zaczekacie chwilę?
- Muszę iść, spóźnię się. - Chwila!
- To ten, który podobał się tacie! - Rzeczywiście.
Dziękuję!
Później tu wpadniemy.
- Później mnie tu nie będzie. - Dobra.
- Gdzie ty się podziewałeś? - Witaj, siostrzyczko.
Wszystko dobrze?
Co robisz, gdy cię tu nie ma?
Sam nie wiem.
Gram w tenisa, spotykam się z kolegami.
A co?
Przyniosę ci krem do rąk.
Biorę lekcje rzeźby.
Pracujesz z cementem?
Z gliną.
Dziwne.
To od gliny tak ściera się skóra?
Najwidoczniej.
Z magazynu zniknęło trochę materiałów.
- À propos cementu… - To do bani.
Tony i ja przejrzeliśmy zapis z monitoringu
i złodziej jest bardzo do ciebie podobny.
Oskarżasz mnie o coś?
To byłeś ty?
Nie.
Ostatnio dziwnie się zachowujesz i robisz rzeczy, których nie robiłeś.
Zostawmy tę rozmowę, siostrzyczko.
Dobrze cię znam. To źle się skończy.
Papiery przetargowe.
Podpisz je.
Zrobię to później.
Nie, zrób to teraz.
- Chcę je dokładnie przeczytać. - Czytałeś je 20 razy!
Co się stało?
Wczoraj przyszli tu ci sukinsyni i wszystko zniszczyli!
Widocznie mają układ z miastem.
Jasne! Widziałam, jak rozmawiali na stacji benzynowej!
- Mówiłaś to trzy razy, Lore. - I miała rację.
Spójrzcie, ile już zrobiliśmy.
Nie poddamy się i dokończymy remont!
Jasne, naprawimy to!
Jaki nagle z niego optymista!
Musimy pilnować, by to się nie powtórzyło.
Możemy pracować na zmiany.
Właśnie.
- Dziś jestem wolny. - Ja też.
- Stwórzmy grupy. - Dobra.
Z kim jestem?
Jeszcze z nikim! Głuchy jesteś?!
- Dodałam cię do czatu grupowego. - Świetnie.
- Wycisz powiadomienia. - Halo?
- Znowu? - Inaczej oszalejesz.
Spokojnie, już jadę.
Co się dzieje?
Nic takiego. Sofia ma gorączkę.
Całe 39 stopni, więc trzeba jechać na ostry dyżur.
- Och! - Przykro mi.
- Idź. - Dzięki.
Jeśli chcesz, mam jeszcze lekarstwa Tiaga.
- Nie trzeba, mamy swoje. - Daj później znać.
- Pa. - Pa.
- Lecę. - Tak?
- Sofia ma gorączkę. - Rozumiem.
Coś na rozgrzewkę.
Dzięki.
O drugiej zastąpię was z Cachem i Pollem.
Dobrze.
Ile lat ma jego córeczka Sofía?
- Pięć. - Pięć.
Biedactwo.
Ty masz dzieci?
Nie.
Nie?
Nie chciałeś czy się nie złożyło?
Nie ożeniłem się ani z nikim nie mieszkałem.
Rozumiem.
Nie spytałam, gdzie mieszkasz.
W Temperley.
- Jeździsz taki kawał, by nam pomóc? - Czy to źle?
Nie, ale to dziwne.
- Chęć pomocy jest dziwna? - Nie powinna być, ale jest.
Przez długi czas byłem zagubiony.
Życie mnie tu przywiodło.
Jest dobrze.
Dobrze mi tu.
Byłeś w kiciu?
Czemu tak myślisz? Nie.
Nie.
Bo gdy się poznaliśmy, mówiłeś, że spędziłeś dużo czasu
z dala od rodziny.
Pasuje do kogoś, kto był w kiciu.
I do tych, którzy dużo podróżują.
Wiele lat spędziłem w Chile. Mam tam rodzinę.
Ach tak.
Mogę cię o coś zapytać?
Jasne.
Nigdy nie ufałaś ludziom
czy stało się tak dopiero po śmierci Pedra?
Wybacz to pytanie.
Nie, w porządku.
Bardzo kochałam Pedra.
Bardzo.
Pedro był…
wspaniałym człowiekiem.
Świat potrzebuje wielu Pedrów.
Czasem nie rozumiem boskich wyroków.
Cóż…
dziękuję.
Miłych snów.
Nawzajem.
- Stój! - Wysiadaj!
Wszystko będzie dobrze.
Spływamy!
Co się stało?
Co jest?!
To ten pomagier Horacia i jeszcze ktoś, kogo nie znam.
Tylko nie znowu to.
Patrz, woda.
Wybacz, lodówka znowu się zepsuła.
Spokojnie, to nieważne.
Nie, zostań.
Zostań.
Czegoś ci jeszcze trzeba?
- Więcej poduszek? - Dzięki.
Nie ma za co.
No dobrze.
Wszystko dobrze.
- Wszystko dobrze. - Tak.
- Śpij dobrze. - Ty też.
Dobra.
Manuel?
Wszystko gra? Co się stało?
- Nic mi nie jest. - Co ty…?
Czemu jeździsz tym gratem?
Co tu robisz o tej porze?
Czwartek. Śniadanie w pracy jak zawsze.
Hej!
Jest z tobą gorzej, niż sądziłem.
Drogie panie!
Cóż za miła niespodzianka!
Przyszłyście podpisać zgodę?
Nie masz serca, Horacio. I jesteś zbirem.
Jeśli chcesz się stąd wynieść, to mało mnie to obchodzi.
Ale za to, co twoje zbiry
zrobiły wczoraj i przedwczoraj, wkrótce trafisz do kicia!
- Wiesz? - Ależ jesteś dziś agresywna.
Poza tym nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Nie udawaj głupka, Horacio, bo się ciebie nie boimy.
A czemuż to miałybyście się mnie bać?
Bo pobiliście Juana i zniszczyliście przychodnię!
Róbcie to, ile tylko chcecie, bo i tak wszystko naprawimy.
Nie poddamy się bez walki.
Nie wiem, czy dobrze rozumiem.
Przyszłaś mi tu grozić, wesoła wdówko?
Nie.
- Jesteś sukinsynem. - Chodźmy.
Właśnie tak. Pieprzonym sukinsynem!
Ulżyj sobie, wesoła wdówko.
- Wynoście się. - Chodź, Valeria.
Twój mąż jeszcze nie ostygł!
Nie odwracaj się. Idziemy.
Nie mogę powiedzieć prawdy, bo chcę tam wrócić.
Niby po co?
Tylko nie mów o uczuciach i emocjach.
Powiedz jasno i konkretnie.
Dlaczego?
Czujesz się winny, bo żyjesz, a on nie?
- Ma na imię Pedro. - Miał!
- Miał, bo umarł. - Przestań!
Ciężko wyrazić słowami,
co czuję i przez co przechodzę.
W porządku. Będzie dobrze.
Chcę wziąć prysznic. Pozwolisz?
Jasne. Zaczekam tu i pojedziemy razem do biura.
Czy wracasz do „czynu społecznego”?
Wracam do czynu społecznego.
Idealnie.
Chcesz wszystko zniszczyć? Zatem zróbmy to!
Juan!
- Juan! - Cześć.
Cześć!
Wczoraj zepsuła się wam lodówka,
więc to moja forma podziękowania.
Jesteś mega!
- Weź kogoś do pomocy. - Jasne!
- Wejdź do domu. - Mamo!
Tak, Tiago!
Skąd miałeś forsę na lodówkę?
Nie rozumiem, skąd bierzesz na to wszystko pieniądze.
Masz mnie za złodzieja?
Pytam poważnie.
Mam oszczędności dzięki pracy.
Chciałem sprawić ci prezent.
Wybacz.
Nie, czekaj.
Nie przywykłam do tego, że rzeczy, których potrzebuję,
nagle magicznie się pojawiają.
I przepraszam.
- Mogę ją ściągnąć? - Tak.
- Tiago! - Tiago!
- Idź po sąsiada! - Dobra.
Nie ma tu żadnych dziewczyn, tylko nasza trójka.
Tak.
- Serio? - Uwielbia tę tajwańską laseczkę.
Przyjadę, jak tylko tu skończę.
- Zakochałeś się? - Co?
- Zakochałeś się w tej wdowie? - Daj już temu spokój.
Zatem potwierdzasz.
Mogę zrozumieć, że chciałeś wiedzieć, skąd dostałeś to nowe serce
i do kogo ono wcześniej należało.
Sam pomogłem ci to ustalić.
Ale to, że zakochałeś się w tej wdowie, to coś innego, wręcz niewyobrażalnego!
Nie jestem pewien, czy dobrze robię.
Ale musiałbyś przejść przez to, co ja,
żeby mnie zrozumieć.
Czuję, że…
się przebudziłem.
I co zrobisz?
Jaki masz plan?
Porzucisz to wszystko i będziesz prowadzić prosty, skromny żywot
w świecie, gdzie żyją prawdziwi ludzie i mają swoje przyziemne problemy?
Musisz zawsze być takim sarkastycznym dupkiem?
Nie mam pojęcia.
Wiem tylko, że…
moje obecne życie już mi się nie podoba.
Nie dam rady tak dalej.
Dalej! Chodź tu!
- Nie, mam dwie lewe nogi. Nie! - No chodź.
Masz wrodzony talent.
Ramón, nagraj nas.
Gotowy?
Dzisiejszy wieczór to powód do świętowania.
Jutro, czyli 25 czerwca,
oddamy do użytku przychodnię i świetlicę dla seniorów.
To zasługa mieszkańców El Progreso, którzy nie chcą opuszczać tej dzielnicy.
Nie opuścimy jej!
- Zgadza się. - Nie ma mowy!
El Progreso jest silna!
Hej! To ten pieprzony sukinsyn!
Zamknij się! Nie widzisz, że nagrywają?
Patrz!
Mamy bronić naszych domów, tak?
Cóż…
No powiedz coś!
- Ona zmieniła zdanie. Ja też. - Tak.
Wspaniale!
Zatańczmy!
Marty, ani razu ze mną nie zatańczyłeś.
- Unikasz mnie? - Niby dlaczego?
- Chodź tu! - Unikasz mnie!
Pa, Juan! Przyjedziesz jutro?
- Super! - Na razie, Vale.
- Nie chce odpalić? - Nie.
- Nie wiem dlaczego. - Zalałeś go?
Sam nie wiem.
- Podnieś maskę. - Zimno!
- Nie ma akumulatora. - Co?
Te sukinsyny go zabrały!
Daj spokój, Cacho.
Jutro kupię sobie nowy.
Nie chcę kłopotów. Zostaw to.
Spójrz na nich.
Superciacho…
i łysa pała.
No dalej.
Wykonaj ruch.
Wszystko gra.
Cacho, chodź.
Wracamy do domu.
- Pa. - Pa.
Już późno, by iść na autobus. Może zostaniesz na noc?
- I jest zimno. - Tak.
Ale jutro muszę coś zrobić.
Dobrze mi przy tobie.
Ale niech to się rozwija powoli.
Dam radę powoli.
Skarbie!
Dokładnie uprzątnęłam twój dom.
Dziękuję, Nora.
Nie ma za co.
- Do jutra. - Dobranoc.
To do jutra.
- Przegraliśmy! - Jeszcze nie doczytałam.
- Mamy tydzień na podpisanie zgód. - Daj mi skończyć! Niemożliwe!
Wybrali już wykonawcę robót. To firma Concretar.
Pollo miał rację.
Pieprzone sukinsyny!
- Wpadnij później. - Dobra.
CONCRETAR NOWA WIZJA ROZWOJU MIAST
Gratulacje.
W poniedziałek 14 grudnia możemy ruszać z pracami.
Nie wezmę w tym udziału.
Słucham?
Zrezygnuję z funkcji prezesa firmy.
Co?
Chryste, Juan Manuel!
Podjąłem decyzję.
Jakaś kobieta z El Progreso prosi o rozmowę.
Jest wściekła.
Proszę stąd wyjść.
Powiedzcie mu, że tu jestem!
Wezwijcie go.
- Wie, że to ja? - Tak.
Ja się tym zajmę.
Jesteś szefem tej firmy?
Wykorzystałeś nas?
Nie, skądże.
To był zbieg okoliczności.
Myślisz, że jestem głupią, biedną idiotką,
która we wszystko uwierzy?
Juan? Manuel? Jak masz naprawdę na imię?
Juan Manuel.
- Juan Manuel. - Nie mogłem się ujawnić.
- Czemu? - Wybacz…
Chciałeś nas przekonać do podpisania zgód?
Burmistrz nie chciał gadać z Horaciem, więc przysłał do nas ciebie?
Kiedy próbowałem kogoś przekonywać?
Zawsze was wspierałem.
Walczyłem dla was.
- Naprawdę? - Tak.
To po co przyszedłeś? Nie rozumiem.
Chciałem cię poznać.
I Tiaga.
Nie rozumiem.
Chciałem wiedzieć, czyje to serce.
Jadłeś już?
„Nie zgadzamy się na opuszczenie naszych domów
i stawimy opór, jeśli spróbujecie wyrzucić nas siłą”.
Doskonale.
Dostęp będzie stąd.
Zrobimy dwa wejścia i kładkę dla przechodniów.
PRZYCHODNIA
Te pieprzone sukinsyny tu są!
Cześć.
Macie kamienie?
Sangría? Co jest?
To samochód burmistrza.
Dobra. Burmistrz przyjechał!
Zbudujmy coś na kształt ludzkiej bariery.
Trzymajmy się za ręce i zachowajmy spokój.
Prasa będzie zadawać pytania, ale milczcie.
Daj mi dokumenty.
- A to za co? - Obraź go!
- Zabroniłaś mi kogokolwiek obrażać! - Teraz możesz!
- Dobra. Pieprzony sukinsyn! - Właśnie.
Te wozy i ludzie nie są tu po to, by was wyrzucić.
Ich celem jest ulepszenie tej okolicy.
Budowę przejmie firma Concretar.
Oto postanowienie miasta.
Co on mówi? Nic nie słyszę.
Co to ma być?
Dwa dekrety.
Będziecie mogli legalnie zarejestrować wasze domy.
Drugi dekret to upoważnienie do przebudowy dzielnicy.
Przebudowy?
Będziecie mieć tu klub, park,
przychodnię, kanalizację,
panele słoneczne, Wi-Fi.
Niektóre domy przejdą remonty
i wybudujemy wam salę na imprezy.
Brawo, Moretti!
Pieprzony sukinsyn!
Nie teraz!
- To było pieszczotliwie. - A, to dobrze.
Co tu robisz? Nikt cię tu nie chce!
Nie wiedziałem, że przyjedziesz.
Zaszła zmiana planów.
Juan Manuel Guerrico będzie odpowiedzialny za projekt
i prace modernizacyjne.
Jestem inżynierem i mam firmę budowlaną.
Tego też wam nie powiedziałem.
Przepraszam.
- Pójdę porozmawiać z prasą. - Burmistrzu!
Pragnę, by mieszkańcy naszego miasta dostali to, na co zasłużyli.
To spóźniona pomoc dla El Progreso, ale zrobimy wszystko, co w naszej mocy.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz