Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Heather?
OITO MESES ANTES
- Amy! - Que?
- Hai que marchar, cariño. - Vale.
Si, vale.
Non pasa nada.
Si que vai pasar se perdemos ese tren.
Por que corres?
- Hai que marchar! - Porque é tarde.
- Tan tarde imos? - Si.
- Tes o meu pasaporte? - Xúrocho, Amy.
Veña, que chegamos. Non pasa nada.
- Podes, Amy? - Podo.
- Vale. - Vamos.
- Apura! - Xa o fago!
Vou validar os billetes. Tedes os pasaportes?
Merda!
- É esa porta. - Vale.
Por Deus... Veña.
- Deus santo. - Veña, vamos.
Xa vou.
- Mira, unha guitarra. - Estou moi cansa.
Buscaba sentir algo,
entón caíches nos meus brazos.
Espero que haxa algo de cea.
Buscareite...
ÁMSTERDAM
VER CANAIS VER MUÍÑOS
Veña, Amy. Vamos.
Bule, Heather.
LOUVRE, CAMPOS ELÍSEOS...
BARCELONA, A ÚLTIMA!
Sabes que te atoparei.
Vas beber iso?
Toma.
Toda túa.
FIN DA VIAXE CURSO DE VIÑO
Eu non mesturo iso.
Eu si.
AMY E HEATHER VOLVEN Á CASA!
Vale, chegamos ás cinco da mañá.
Estarás de broma.
Cantas noites en vela pasaches na uni?
Era nova. Era un bebé.
- Rapazas. - Hai un mes. Os vellos tempos.
Ese rapaz estame mirando.
Quen?
O rapaz de aí.
- Podo mirar? - Ese tan sutil?
Non o sinaledes. Non vos viredes. Vaivos ver.
Xa case acabei
este itinerario.
- Sen itinerario. - Dixeches que non farías máis.
Díxenche que fariamos o que xurdise.
- Non fai falta un plan. - Non.
É ese?
Non fai falta un plan.
- É ter unha idea... - Está ben así.
A onde vas?
Anda con ollo.
Saúde.
Adeus.
Acaba de...?
Eu vin pola comida. Ti polas paisaxes.
E ela para superar o cabrón do seu exmozo infiel.
- Exacto. - Ben por ela.
- Por Amy.
Por Amy.
Antes de que durmas, canto tempo queres pasar no mercado?
Unha hora, verdade? Unha hora e media?
Veña.
Vou durmir. Estou moi cansa.
Ola, perdoa, cóllesme isto un momento?
- Claro. - Grazas.
Grazas.
Ola, aventureira. Tes ganas de volver?
Ola, papá! Non podo crer que isto acabe.
Pero quero empezar o novo traballo.
ERNEST HEMINGWAY FIESTA
Non podo durmir. Foi unha mala idea.
Non quedou ben a cama, MacGyver?
É un pouco dura para min.
E ti?
Non son capaz de desconectar.
Enténdote.
Festa? Demasiado obvio.
Lelo en castelán, non?
Algún problema?
Non. Cría que ás mulleres xa non lles gustaba Hemingway.
Pódenos gustar o que queiramos.
Creo que era fascinante e conflitivo.
Igual por iso casou tres veces.
CEA EN "ELS 4GATS" MAÑÁ
Que agradable cando o calendario interrompe a lectura.
Creo que ti me interrompiches antes.
Tamén che custa compaxinar tarefas?
Coñézote de algo?
Isto é divertido.
Amolar descoñecidos?
Eu son Jack. E ti?
Heather.
Encantado de coñecerte.
Non somos descoñecidos.
Xa non somos descoñecidos.
Heather, que fas nun tren nocturno a Barcelona?
Parecerache curioso, pero vou a Barcelona.
Vas seguir a guía Lonely Planet?
Non.
Estás mentindo.
Si.
- Como o sabes? - Nótocho.
E ti que fas nun tren a Barcelona?
Pensaba poñerme ó día na miña lectura.
Que estás lendo?
Vaiche encantar.
Estás de broma.
Estaba desexando ensinarcho cando vin que o estabas lendo.
Vale, en fin...
- Deica logo. - Vale.
- Abur. - Boa noite.
Distráiote?
Si.
Vou facer isto.
Tes todo? O pasaporte?
Creo que si.
Espera, onde está Amy?
Claro, vállame Deus.
Bule, Amy! Heather estate xulgando.
- Pero ti dálle! - Non quero atrasarme.
Ola.
Jack.
- Connie. - Amolei a túa amiga pola noite.
Si, vinte durmindo no compartimento de maletas.
Unha idea xenial.
Son un tipo listo.
Xa nos collerán. Vamos.
Por certo, canto mides?
1,67. Por que?
É a altura perfecta.
Os trapecistas miden 1,67 ou menos.
Tamén os homes bala, eses que saen disparados de canóns.
- En serio? - É certo.
Pregúntano nas entrevistas do circo.
- Traballaches nun circo? - Si.
- Adeus. - Non pode ser.
Fuxín da casa para unirme ó circo.
Agora sei que mentes.
- Viktor é moi atractivo, moi inglés. - Moi ben.
Invitounos a un pub esta noite.
Un sitio chulísimo, Incendio, parece un almacén.
Vale, pero temos reserva para cear
en Els 4Gats e foi moi difícil conseguila.
Si, mamá. Podemos ir despois de cear?
Si, claro. Está ben.
- Temos que cumprir coa reserva. - Si.
- Todo ben. - Ola.
- Amy. - Ola. Jack.
Bonito reloxo.
Gústache?
Si.
Vamos.
Un pracer coñecerte.
Vémonos no circo.
Seguro.
- Creo que é por aquí. - Vamos.
A Sagrada Familia leva un século en construción.
Que lle pasaría?
Gaudí sabía que non a ía acabar na súa vida.
- Enterrárono aí. - Incrible.
Atropelouno un tranvía e morreu. Enterrárono aí.
A torre central terá uns 167 metros,
un menos que Montjuïc...
- Serei a súa postal de Nadal. - Está por alí.
- Non o ides crer... - Primeiro fálame do rapaz
que nos seguía na estación de tren.
Porque parecía que había tensión no ambiente.
- Nada diso. Connie. - Connie.
- Connie, dillo. - Había tensión.
Vaites! Mirade esas burbullas!
Son burbullas.
Esperade, fagamos unha foto. Unha foto!
Vale, veña, estou facendo a foto.
Mirade isto. Amy, víchelo?
Ola. Podo probar?
Veña, adiante.
Vale.
- Vaia... Chegas tarde. - Ponte!
Temos que comprar diso para levar.
Vale. Moitas grazas.
- Saúde! - Saúde!
Deus santo!
Amy, este sitio é xenial.
Xa cho dixen!
Vai vir Viktor. Ímonos ver aquí.
Vai vir. Vai vir aquí.
- Ola! - Ola.
Ola.
- Este é Raef. - Ralph?
- Raef. - Ralph?
- Raef. - Ray.
Vale, chámame así.
- Connie. - Eu son Amy.
- Ola. - Heather.
Heather. Ola.
Ola.
- Quen quere unha cervexa? - Eu.
- E ti, e ti. - E eu.
- Moi ben. Vounas buscar. - Axúdoche.
- Vale. - Veño agora.
Si?
Chegou Viktor. Vouno ver.
Vale, espera, dille que veña aquí.
Vouno buscar.
Vas volver?
Non. Pero estás guapísima e quérote. Pásao ben.
- Vale. - Adeus!
- Afastámonos do altofalante? - Que?
Queres que nos afastemos do altofalante? Hai moito ruído.
Ruído.
Van volver aquí.
Tes o móbil?
Xa as atoparemos. Vamos.
- Es neozelandés? - Si.
E de entre todos os pubs e almacéns de Barcelona,
- escolliches este? - Vin verte.
- En serio? - Si.
Escoitei a Amy falar do voso plan desta noite.
Supuxen que virías.
Ben pensado.
Estás improvisando unha viaxe?
É a mellor forma de viaxar, ver o que vai pasando.
Deixarse levar?
Si. Encántame.
- En serio? - Si.
- A min estrésame. - De verdade?
Por que?
Non sei. Quero saber o que vai pasar.
- Xa. - E ti...
Que fas? Tes traballo? Como...?
Intento non traballar.
Vou facendo traballos esporádicos.
Como que?
Limpei merda dos barcos en Marsella.
Traballei nun supermercado, limpei coches, traballei...
para unha médium.
- Moitas cousas. - Para unha médium?
Si.
- E iso? - Xente interesante.
E ti que? Ti traballas?
A ver... Son de Texas.
- Vale. - Nacín e crieime alí.
E fun á universidade de Boston,
onde coñecín a Amy e a Connie.
E voume mudar a Nova York en agosto para empezar nun traballo.
De que é o traballo de Nova York?
De banqueira.
- Que ben. - En fin...
Si, se che o gusta o caos, supoño.
E limpar a merda dos barcos é impresionante.
Si.
Unha vez escoiteille dicir a alguén
que para ser compatible en parella
é xenial que as persoas sexan totalmente distintas.
Opostas, en vez de ter os mesmos intereses.
Non digo que nós sexamos...
Creo que deberiamos casar.
Esta é unha conversa rara para ter de festa.
Si.
Por fin te atopamos.
Ola.
- Ei! - Que hai?
- Aquí podes falar cun ton normal. - Xa.
- Que ben. - Xenial.
Alguén viu a Amy?
Non podo crer que Amy estea de festa na casa de Viktor.
Pois tes que crelo. Iso é moi propio de Amy.
Tes razón. Abofé.
Entón, houbo tensión?
Con Ray?
Si. Espera, estou case segura de que se chama Raef.
Raef é un nome horrible. Non creo.
Jack dixo... Creo que é con efe ó final.
- Ray. - Dime.
Nada. Ves? Sempre teño razón.
De todas formas, creo que vou ir con el ó seu hotel.
- En serio? - Si.
Paréceche ben?
- Si. - Vaite acompañar el?
Estarei ben.
- Si. Estarás ben. - O hostal non está...
- O hostal está preto. Estarei ben. - Claro. Vale.
- Quérote. - Quérote.
Escríbeme, vale?
- En fin, foi unha noite xenial. - Boas noites!
- Adeus. - Vémonos.
En fin, parece que a vida de expatriado non che vai nada mal.
Iso recórdame por que te quería ver. Hemingway.
Que pasa con Hemingway?
Equivocácheste no das tres esposas.
En realidade tivo catro. Busqueino.
Así que querías verme para dicirme que me equivoquei?
Quería sinalarche o erro
e falarche de Mary Welsh.
Supoño que foi a súa cuarta esposa, non?
Si. Hemingway foi un borracho,
infiel e túzaro durante os tres primeiros matrimonios.
Estivo con Mary Welsh os últimos 15 anos da súa vida.
Ela acompañouno no peor. Gañou o Pullitzer,
pero tivo accidentes de avión, de coche e a súa saúde empeorou.
Tivo depresión. E un día matouse dun disparo,
no vestíbulo.
Que loucura. Ela presenciou a súa morte.
Merece que a recorden.
Eu nunca máis esquecerei a Mary Welsh Hemingway.
Mira.
Ves iso?
O que? A torre?
- Si. - Que ten?
- Ven. - Vale.
O meu bisavó estivo aquí nos anos corenta.
- Aquí? - Si, e montou no teleférico.
Montou niso?
Vamos.
- Está cerrado. Verdade? - Si.
Mellor. Non hai que pagar.
Merda!
Deus, Jack, non podo crer o que estamos facendo.
- Ven. - Como paso? Eu non entro así nos sitios.
Perfecto.
Seguro que non nos van arrestar?
- Arrestar? - Si.
Non, non nos van arrestar.
Imos ter problemas?
Non sei.
Vai estar cerrado. Non...
Que divertido. Un momento.
Vese a Sagrada Familia dende aquí.
- Onde? - Aí. Vela iluminada?
Sabes que a empezaron en 1882?
Hai un debuxo dela no diario do meu bisavó.
Loitou na Segunda Guerra Mundial.
Estivo en Europa despois da guerra.
Tiña un diario e escribía sobre os sitios ós que viaxaba.
Lévoo comigo.
Estou intentando ir ós sitios nos que estivo.
É unha forma bonita de recordalo.
Si.
Como se chamaba?
- Russell. - Russell?
Si.
Estoume divertindo.
Non estaba nos meus plans.
Amy e Connie non me van crer.
Penso que non.
Jack.
Hostia.
Ai, non.
Hai xente aí?
Cal é o plan?
Improvisar.
- Non. - Non, non o entendes.
Estivemos encerrados toda a noite.
Toda a noite. Onde estabades vós?
Nós tamén imos chamar a policía.
- Vamos. - Merda.
Heather.
Díxenlle seis veces que estivese ás 9:15. Connie!
Non responde.
Por que non ides noutro tren?
Teremos que facelo se ela non vén.
Levou todas as miñas cousas!
- Que? - Pasaporte, cartos,
a miña chaqueta de pel de segunda man...
- Levou todo. - Viktor?
Si. Díxome que a MDMA
nos ía sentar moi ben e que sería a nosa mellor noite.
Putos zapatos, máncanme moito.
Por Deus, estás ben?
Estou ben. Simplemente estaba colocada,
de repente aparecín no Parque Güell e non vía nada.
Os mosaicos de azulexo cantaban. Mirei,
el xa non estaba e levara todas as miñas cousas.
Estás ben? Podemos chamar a policía.
Non, estou ben. Foi só...
Non pasou nada moi grave.
- Que che rouben é grave! - Xa, pero non é o máis grave.
Non quero darlle moita importancia. Síntome parva.
Heather, síntoo moito. Non quería que pasase isto.
O importante é que estás ben.
Iremos á embaixada a por un pasaporte de urxencia e listo.
Ou...
Amy, onde dixeches que foi esa festa?
Non, recordo perfectamente a estatua esa.
Quedaba detrás de min,
entón botei...
Botei a andar por aí e...
- Un momento. É aí! - Aí?
Viktor!
- Ei! - Viktor!
- Viktor! Estafador! - Hai alguén aí?
- Ola? - Ei!
- Ola!
- Ei! - Deus santo.
Fixestes unha festa aquí onte?
Eu coñézote.
Ti es a que cantabas.
- Cantei? - Si.
Puccini. Por Deus.
Puxécheste aquí para que toda a praza te escoitase. Foi fascinante.
Foi precioso. A voz dun anxo.
Non recordo facer iso, pero grazas.
De nada.
Amy canta ópera?
Si, claro.
A ver, pódesnos axudar a atopar un tipo? Chámase Viktor.
Un momento.
Vale, xa vou.
Merda.
Viktor, pódesme dar as cousas?
Perdoa, o que?
Tes as miñas cousas. Devólvemas, hostia!
Eu non teño as túas cousas.
Leváchesme o pasaporte, a chaqueta, a carteira, o bolso, o móbil...!
Non teño as túas cousas, bonita.
- Estás chamando a policía? - Si.
Buscas o número? Axúdoche?
Chamas a policía, non? A policía.
Vale, vale. Pode ser, pode ser...
Pode ser que as teña por accidente.
- Pode ser? - Pode ser. Vouno comprobar.
Esperade aquí. Por favor, podes quitar o pé da porta?
- Saca o pé da porta. - Podemos pasar?
Merda!
Por Deus! Estás ben?
- Collédeo! - Deus santo!
Merda! Hostia!
- Estás ben? - Si.
Estás ben? A onde foi?
Collédeo!
Apartade!
Atopastes algo?
A miña chaqueta! Alguén ve o pasaporte?
Espera, que é...?
- E o meu pasaporte? - Iso son moitos cartos.
- Deus. - Non nos imos render.
Estará aquí?
- Ti... - Si.
- Si! - Si!
Queredes alongar a vosa viaxe e vivir unha aventura?
Pero pode que sexan... roubados.
Si, pero roubounos el.
- Iso non o mellora. - Dous erros fan un acerto.
Aí falaches.
Vamos.
Vaia descubrimento. Alá imos!
Estás segura?
Que carallo.
Teño uns catro ou cinco mil euros no peto.
- Tanto? - Si.
- Que queredes facer? - É legal?
- Vamos. Veña. - Podemos facelo todo. Todo!
Vamos.
Vale.
- A onde imos? - Sabía que o ías preguntar.
Só quero saber como sabes a onde vas.
Ben, como o sabes?
- Encántame que morras por sabelo. - Non morro por sabelo.
- Un pouquiño. - É só...
Non, simplemente teño curiosidade.
Acaso sabe alguén a onde vai?
Ei, estás ben?
Escoita, roubáronche e grazas a iso pasounos isto.
Grazas por recordarmo.
Non, grazas a ti!
De verdade, mira que día nos deches.
Mira onde estamos.
Si, Amy, non pasa nada.
Convertiches o peor día posible no mellor.
- Imos nun descapotable. - Xa.
O único que había. Todo grazas a ti.
E vermello.
Si, da cor das cereixas.
Vermello cereixa.
Moitas grazas.
Vállame Deus, mira iso.
- Vaites! - Que loucura.
Isto é incrible.
Vaia, mirade o peirao.
Que bonito.
- É un sitio de foto. - Tiremos unha foto.
- Vale. - Veña.
Movédevos. Xuntádevos.
- Ven aquí. - Sube.
- Sen lentes. - Moi ben.
- Vale, sen lentes. - Jack, ponte.
Estou ben.
Xa, es bastante feo.
- Sácaa. Non me vou poñer. - Moi ben!
- Como queiras. - Dálle.
- Sae ben? - Parece...
Podemos ir a...?
Parade!
Rapaces!
- Mirade, é moi bonita. - Veña, vamos.
- Polo menos saes. - Si.
Podo usala para o Tinder.
- Deberías. - Para, o meu móbil.
- Dásme o móbil? Amy. - Podo facer unha na auga?
Si.
Por Deus, isto é precioso. Mira!
- É incrible. - Vamos por aquí.
Por favor, non volvas dicirme iso.
Imaxino que ti fas isto todos os días.
- Non todos. Está algo lonxe... - Non todos?
Algún destes barcos é seu?
Así está ben. Grazas.
Estes son os meus amigos.
Ola! Son Raef. Que tal?
Como estás?
Por Deus, pensaba que ías morrer.
Deus santo! Non me gusta.
Estás ben?
Si.
Xa, pero as cousas van ben? Como vas?
Segues estando ben?
Vou ben, tío. Non cambiaría nada.
- Connie, ven aquí. - Si?
- Para. - Díxome que se deron un bico
- e agora vainos contar como foi. - Amy, para.
- Que? - Déronse un bico.
Espera, cando?
Foi un bico, estivo ben, e despois quedamos durmidos.
E iso significa algo?
Que dis? Marchamos mañá.
Significa algo para vós, parella?
- Que significa? - Connie!
Teño que ir aló.
- Vou nadar. - Non vas.
Non berramos abondo ti e mais eu.
Propósito de Aninovo.
Feito.
Salvador Dalí viviu nesta casa.
- Este é o famoso diario? - Si.
Un momento.
- Veña! - Non.
É unha ocasión única.
Espera.
- Nin te acercaches. - Outra vez.
Queredes máis?
Acordádesvos dos mochileiros que coñecín no bar de tapas?
- Si, un era croata. - Si, o que era moi alto, Goran.
Díxome que a experiencia lle estaba cambiando a vida.
Illarse da sociedade fíxolle reconectar consigo mesmo.
Iso fíxome reflexionar e creo que eu tamén o podo facer.
Facer o que?
O Camiño.
Ti?
Parécevos imposible que eu faga unha peregrinación?
Non, para nada.
Leva dándome voltas na cabeza
dende que pasou o de Viktor.
É que...
A ver, non pasou nada, pero puido pasar, e iso...
Non sei, asústame moito.
Non, é certo. Andar de festa por Europa
xusto despois dunha ruptura dolorosa igual non foi o mellor.
Así que...
vou...
perder o voo de volta de mañá.
Amy, creo que é a continuación perfecta da túa viaxe.
- Si? - Si.
Eu...
Estou de acordo. En serio.
Vale, un momento.
- Ray, pódesnos sacar unha foto? - Claro.
Sabedes que se chama Raef, verdade? Raef.
- Como? - Será broma.
- Raef. - Ray.
- Dixeches... - Con efe ó final.
- "Raef" á de tres. Un, dous, tres. - Un...
Raef!
Que foto tan fea!
Non! Bórraa.
- En serio? - Non, non a borres.
Non, saímos ben!
- En serio vas facer o viño? - Vou facer o viño.
Iso é incrible!
Queres que vaia?
- Queres vir? - Si, quero ir!
Non hai nada mellor ca isto. Mirade onde estamos.
Non podo crer que vaia percorrer Europa cun descoñecido.
Non é só unha viaxe, vas para aprender.
Iso convértete en lista.
Eu creo que é moi bonito que te acompañe.
Só espero que non resulte ser un asasino en serie.
- Encántame! - Por Deus!
Ola!
- Querémoste. - Quérovos moito!
Quérovos, nenas. Conseguímolo!
Conseguímolo!
- Amy, cóidate. Vai polas dúas. - Si.
- Amy, esqueces algo? - Está todo no taxi.
Estás segura?
- Porque deixaches isto na cama. - Non.
- O meu pasaporte. Vouno necesitar. - Amy.
- Grazas! Quérovos moito! - Estate atenta.
- Adeus, mamá! - Escríbenos. Por Deus.
- Por favor, fai viño para min. - Si, farei para ti.
- Adeus. - Adeus.
- Abur! - Vémonos!
Tes algo de tempo, non?
Si.
A última aventura?
- Claro. - Vamos.
Gaudí inspirábase moito na natureza e nas súas formas.
Alguén leu a guía de viaxe.
A verdade é que miña nai era arquitecta.
En serio?
- Xa non é arquitecta? - Non o sei.
Que queres dicir?
Non sei se se segue dedicando a iso.
Marchou cando eu tiña... dez anos.
Conseguiu un traballo novo noutra cidade e...
visitábame de vez en cando, chamábame ás veces e escribíame cartas.
Pero deixou de facelo despois dun tempo.
Foi o mellor. Creo que é máis fácil
que non me decepcione se xa non a necesito.
Xa.
- Por Deus. - Que?
Odio iso. Non podo mirala sen sentir vegoña allea.
Intenta sacar unha boa foto.
Só lle importa a atención que recibirá nas redes.
Iso non o sabes. Igual quere compartilo con amigos
ou coa súa familia.
Creo que busca atención.
Gaudí non construíu este sitio para que a xente presuma
cos seus amigos e en Instagram.
Iso contoucho Gaudí a ti?
Hai que estar presente. É unha mostra de respecto.
Conectar, estar presente.
Non entendo por que che molesta tanto. Estate presente ti.
Déixaa a ela tranquila.
Isto debería ser unha experiencia espiritual
da que gozar en paz, pero a xente é superficial e frívola
e só queren inmortalizalo para outros,
para ter likes e seguidores.
Con "superficial e frívola",
refíreste a que Amy, Connie e eu sacando fotos
eramos superficiais e frívolas?
Vouche pedir que reflexiones
porque non sei se te dás conta do hipócrita que es.
Por que son hipócrita?
Estás en Europa seguindo o diario que escribiu o teu bisavó.
- É distinto. - Non. Está baseado en experiencias
que el escribiu e inmortalizou.
Non fan eles o mesmo?
Só porque foi en 1940 xa fai que sexa mellor?
Heather.
- Heather, espera. - Que?
- Podes esperar un momento, por favor?
- É o meu último día. Non quero isto. - Son idiota.
Son idiota, vale?
Fun un estúpido. Síntoo.
Non estou afeito a que me digan as cousas así.
Jack, teño que ir coller o tren. Necesito...
Déixame arranxalo. Lévote a Bilbao.
Non quero que acabemos mal.
Podo conducir?
Perdín moito tempo preocupándome polo que a xente pensaba de min.
Quería que todos pensasen que tiña a vida perfecta.
Teño un dobre grao en Economía e Estatística.
Que?
Conseguín un traballo parecido ó teu.
En serio? Ti?
Si.
E despois...
tiven problemas de saúde.
Sabía que tiña que facer un cambio e que non podía esperar.
Así que deixei todo do que me fose arrepentir ó morrer.
Sei que che parece unha parvada o de "intentar vivir o momento".
Pero a min non mo parece porque xa desperdiciei moita vida.
Quedan catro horas para o teu voo?
Si. Vénme ben, así teño tempo de pasar o control,
acomodarme, tomar unha copa de viño, ou tres...
E que pasaría se non vas?
Sabes dunha experiencia local aventureira preto do aeroporto?
Non, refírome a que pasaría se non volves á casa hoxe?
Xa teño os billetes pagados. Non podo quedar.
Non podo facer iso.
Empezo o traballo en dúas semanas e teño que mudarme.
- Heather, hipoteticamente... - Que?
Que pasaría se nas próximas horas sae ese avión
e ti non vas nel?
Sería terrible.
Perderías un día de mudanza.
Pero en que cambia a túa vida? En serio.
Teño o resto dos cartos de Viktor.
Permitiranos quedar un pouco máis.
Estás facendo plans? Que raro.
- Non é nada normal. - É raro.
Vale.
Un momento.
Escribíronme as rapazas.
DEUS SANTO!
Ray non sabe por quen se alegra máis!
Están de acordo coa túa decisión?
Mira o que mandou Amy.
Moi ben, parelliña!
Están máis que de acordo.
Mira onde estou.
Velo? É bonito, a que si?
Necesito máis ca unha mensaxe dicindo que vas alongar a viaxe.
Xa, síntoo. Non quería preocuparte nin poñerte nervioso.
Estámolo pasando moi ben e isto é precioso.
Cando terei outra oportunidade así?
E o traballo novo?
Ti querías volver e organizarte.
En fin, era o noso plan.
Pero por esa razón me organicei
deixando uns días libres despois das vacacións e antes de empezar.
Quero dicir, creo que...
quería instalarme con calma, pero non creo que pase nada.
Vou volver a tempo, só estarei máis morena.
E as rapazas?
Tamén decidiron alongar a súa viaxe.
Só quero que esteas ben, nada máis.
Estou ben. Prométocho.
- Vale, quérote. - Eu tamén. Non te preocupes.
- Vale, chao. - Vale, chao.
Que tal foi?
Síntome mal por mentir.
Sabe que viaxas por Europa cun descoñecido?
- Non? - Non.
- Só se preocupa por ti. - Seino. Quéroo.
Nunca perdera un voo.
E menos a propósito.
Non me sorprende.
Mira isto.
Aquí.
San Sebastián, 1946.
"En Donostia,
onde o mar lle borboriña segredos á orela,
detívenme nunha ponte a observar a fin da guerra.
Hai un ano estaba ferido nun campo de batalla
e mirando fixamente a morte.
Non sei como sobrevivín, pero así foi,
e algo cambiou en min.
Decateime de que a miña vida, fose longa ou curta,
era só miña.
Non malgastarei un só segundo.
Non vou quedar na orela preguntándome que pasaría."
- Veña, non pasa nada. - A onde imos?
Non pasa nada. Vamos.
- Xa estiven aquí. - Onde estamos?
É a casa de alguén?
Si, pero non sei se hai alguén na casa.
Que queres dicir?
Jack, isto non me gusta. Podemos ir a...
Tranquila, confía.
Meu Deus!
Jack.
Como estás? Alégrome de verte.
- Que bo verte! - Ela é Heather.
- Encantada. - Ola.
- Son Ana. - Ana, encantada.
- Un pracer. - Heather.
- Encantado. - Encantada.
Pasou moito tempo.
Chamou á porta.
Díxonos: "Chámome Jack.
Creo que o voso pai coñecía o meu bisavó."
- Só iso? - Sen presentarse.
- El só sorría. - Sen máis? El só...
- Así foi. - Ten un sorriso educado.
Pasaron horas xuntos.
Ás veces traduciamos.
E outras Jack escoitaba a este vello falar nunha lingua que non entende.
Por momentos sentía que non necesitaba a tradución.
Dábame igual. Só quería escoitar.
Heather.
Jack di que tocas a guitarra.
- Dixéchelo. - Si?
Perdón.
- Díxoo el. - Jack mente.
Non, eu creo o que di.
- Non. - É o meu amigo.
- Eu créoo. - Seino, pero non é certo.
- Tócanos algo. - Non, é que...
Si. Toca algo que poidamos cantar.
- Queredes cantar? - Si, queremos cantar.
- Vale. - Por favor.
Veña.
Creo que... Vou probar.
Vale.
Pero díxenlle a Jack que non tocaba dende o instituto.
Ti proba.
Veña.
Xa está.
Moi ben.
- Ben feito. - Non.
Creo firmemente que as túas crenzas axudan a formar...
o teu futuro.
Dígoo en serio.
Claro.
O universo, Deus,
ou como queiras chamalo, quere para nós
o que nós desexamos,
así que temos que visualizalo o mellor que poidamos.
Non sei se crer iso.
E ti que cres?
Non estou segura de que o universo funcione así.
Estaría ben que de vez en cando fose así.
De onde viñeches?
De Texas.
- Bos días. - Como estás?
Espertando.
Hai algo de almorzo se tes fame.
Ten boa pinta.
Que loucura que haxa unha bañeira no dormitorio.
Grazas, Viktor.
- Grazas, Russell. - Grazas, Russell.
É incrible toda esta experiencia, non si?
Non quero facer outra cousa. Quero que sexa para sempre.
Non quero que acabe.
Está sendo única.
Ti es única.
- Podo preguntarche algo? - Si.
Se puideses preguntarlle
a Deus, ó universo, unha vez máis,
ou ós altos cargos unha única pregunta
e puideses ter...
a resposta no momento,
que pregunta farías?
"Cal é a miña meta?"
Si.
E nunca antes pensara niso.
- Temos que vestir así? - Si.
Temos que ir de branco e levar panos vermellos.
E Hemingway vestiu así? Era moi elegante para levar iso.
Tes que ir así.
¿Sabías que antes os toureiros
bebían whisky ata que acababan a botella
e logo mexaban nela, bebían os mexos e pasaban a botella?
- Que? - Si.
Cres que aínda o fan?
Penso que si.
Probablemente por iso o xinete español do que falan en Fiesta
está sempre bebendo whisky.
- Está bebendo os seus mexos. - Posiblemente.
Aí van.
Mira aí.
- Vouno facer, Heather. - Non.
- Deséxame sorte. - Non!
Jack!
Foi unha estupidez.
Abonda.
Moi propia de Hemingway esa actitude viril e valente. Moi bonito.
- Abonda. En serio. - Perdón.
- Non me fagas rir. - En serio.
Ola.
Creo que disloquei o ombro.
Imos ver como está, vale?
Queres axuda? Bótoche unha man?
Xa está.
Creo que o universo che quere dicir algo
sobre gastar cartos roubados.
Estámosllos devolvendo á xente.
Ademais,
- eses cartos xa se acabaron. - Que?
- Estes cartos son teus? - Si.
- Jack, isto é caro. - Xa o solucionaremos.
Pódoche axudar?
Si, podes pagar o que queiras.
O meu corpo e a miña alma.
Ola.
Non importa o lonxe que esteas,
sempre serás a miña superestrela.
"O Porto é a segunda cidade máis grande de Portugal
e a que lle deu nome ó país e ó viño."
Mira isto: "O Porto, 25 de agosto de 1946.
Que bonita a mañá cando sopra o vento
e as ondas da vida rompen nas rochas bañadas polo sol."
- É fermoso. - O meu é mellor.
Non menospreces o blog de viaxe de Tracy.
Ola! Védesme?
- Si. - Eu véxote.
Estoume poñendo morena camiñando ó sol todo o día.
Non esquezas a crema solar.
Si, mamá.
De nada.
Viño ó mediodía?
Como está Raef?
Raef?
- Si. - Onde está? Por que non saúda?
- Porque anda por aí vendimando. - Raef!
Imos moi en serio.
- Foi moi rápido. - Si?
Si, estamos moi ben.
Pois o meu mozo chámase Camiño.
Quédame máis ou menos a metade.
E vós onde estades?
Estamos nun hotel pequeniño.
- Cóntanos todo. - Iso.
Estamos viaxando sen rumbo.
É como vivir a través do diario do seu bisavó.
Non facemos ningún plan. Imos e xa está.
E ti estás ben?
- Si, estás ben? - Colapsaches?
- Non volvías pronto? - En cinco días.
E que? El vai volver contigo? Como ides facer con iso?
Aínda non o sei.
- Falastes diso? - Non.
El non ten ningún plan.
Pero por como falamos...
dáme a sensación de que igual si que vén.
E ti queres que vaia contigo?
Encantaríame.
E que estivese en Nova York comigo.
Non é algo pasaxeiro.
- Xa. - Entendedes?
Creo que o quero.
Espera, acaba de poñerse melosa.
Vou vomitar.
Por Deus, tedes que pensar que ides facer.
Xa boto de menos isto. E a el.
Non quero que non nos volvamos ver máis.
Teño que sacarlle o tema. Vouno sacar.
Si, son eu, son Jack.
Chamamos da Clínica Pamplona pola súa ferida de ombro.
Vimos algo raro no seu escáner
e temos que facerlle unhas probas o antes posible.
Vale.
Viches isto?
- O que? - Podo?
- Impórtache? - Non.
Mira.
Non pode ser.
- Alucinante. - Alucinante!
Sóanche de algo?
Non, non as vira antes.
"Santa Pau é unha pequena vila dos Pirineos
onde se unen tres países.
Se non vas polo bo camiño, non a atoparás,
e lamentaralo por sempre.
Eu cheguei en abril, nas súas festas.
Están acabando o inverno e recibindo a súa santa,
a Santa da Primavera.
Levo aquí seis días e non pararon de bailar.
Levan séculos facendo isto. Manteñen a fe
de que chegue a primavera e a vida continúe.
Enfróntanse á morte bailando.
Non sei cando pararán. Igual eu tampouco paro."
Cres que existe esa festa?
Non o sei. Onde é?
Santa Pau.
Non sei.
Vale, imos gardar ben isto.
Podes quedar con el.
Gárdao.
Creo que a Russell lle gustaría.
Quérote.
E eu. Non quería dicilo primeiro.
Ola!
Mira.
Ó fondo desa torre de aló está o Coliseo.
Necesitas algo? Compraches os billetes?
Só tempo suficiente para instalarme no piso novo
e empezar o traballo o luns seguinte.
Vale, e sabes que tes menos dunha semana?
Quería chamar e...
dicirche...
que coñecín alguén.
Coñeciches alguén?
Como se chama? De onde é?
Chámase Jack.
É de Nova Zelandia.
E a que se dedica?
Pois leva unha temporada...
seguindo o diario do seu bisavó na súa ruta por Europa.
Seguindo un diario? Por que?
Pois...
O seu bisavó foi soldado na Segunda Guerra Mundial.
E para honrar a súa memoria
está seguindo os seus pasos.
É unha historia moi bonita
e igual escribe un libro sobre iso ou...
- Heather. - Teño que deixarte.
- Quérote. Chao. - Adeus.
Un paseo longo.
- Perdinme. - Si?
Así que vou escribir un libro?
Eu...
Íacho propoñer.
- Ai, si? - Si, pensei que...
Que lle daría sentido ó que estou facendo?
Non. O que estás facendo ten sentido.
Só digo que é unha experiencia moi bonita
o que estás facendo...
É que non necesito iso.
Vale.
E que necesitas?
Non necesito nada.
Estou ben aquí.
Vale, pero isto está a punto de acabar e...
Vou coller un voo a Nova York e aínda non falamos...
do que sentes ou do que pensas.
Creo que deberiamos aproveitar ó máximo os días que quedan.
E despois que?
Non o sei.
Non o sabes?
Xa sei que ti non fas plans
e que estás distante cando mostro algo de interese polo futuro.
Pero tamén soltas esas afirmacións
de que o universo confabula para darnos o que queremos e necesitamos.
Por que estás distante cada vez que meciono algo sobre o futuro?
É absurdo falar de futuro.
Que queres dicir con que é absurdo falar de futuro?
- A que vén isto? É pola túa carreira? - Non, é por todo.
É polo que estamos facendo, por avanzar.
E... Sinto que che molestase o da historia,
pero que lle ía dicir a meu pai?
É un home que leva traballando cada día dende os 16 anos
e estame preguntando por un rapaz
que viaxa por Europa seguindo un diario.
Inventei que escribes un libro
porque soa moito mellor que: "Non sei, papá,
é un tipo misterioso que coñecín nun tren,
que leva un reloxo de 10 000 dólares e que pensa que traballar é de carcas."
Isto compreino na rúa por dez dólares o día que dimitín.
Téñoo para lembrar o que é real e o que non.
Vale, pois o que che pregunto é se isto é real ou non.
Claro que é real. Non sexas parva.
Segues evitando a pregunta.
- Que queres que diga? - Igual... non o sei:
"Non soporto que se nos acabe o tempo aquí.
Deberiamos facer un plan para vernos canto antes
porque non aturo a idea de non verte
ou de estar en continentes diferentes"?
Ou só o penso eu?
Heather, non sei que vai pasar no futuro e non me importa.
Eu non te atrapo. Non son a vía sen saída que debes evitar.
- Nunca che mentín. - Non dixen iso.
- Díxencho. - Non dixen iso.
Díxenche o primeiro día que non vivo no futuro
e que prefiro non facer plans.
Xa o sei, pero eu si.
Gústanme os plans. Necesítoos.
E creo que un rapaz que non ten plans nin un sitio a onde ir
polo menos podería facer un e montar comigo no avión.
Non podo responderche agora.
- Ven comigo. - Non podo...
Non sei que dicirche, Heather.
Non me estás dicindo nada.
Non podo ter esta conversa agora.
Jack.
Como que non podes ter esta conversa?
- A onde vas? - Vou dar un paseo.
Cres no ceo e no inferno?
Non creo que existan o ceo e o inferno.
Gústame pensar
que isto é o único que existe.
- Xa. - Esta vida tan curta.
Iso é o bo que ten, é decisión túa.
Podemos decidir quen ser en cada momento.
E non nos corresponde decidir que momento
é perfecto e cal non o é.
Algunhas das cousas máis fermosas xorden de perdas desoladoras.
Iso non significa que non sexa duro.
Cres na reencarnación?
Si.
Definitivamente, si.
Cres que xa nos coñeciamos?
Si, estou seguro.
Estou empezando a...
pensar que nada é coincidencia.
ATOPA O TEU VOO DE ROMA A NOVA YORK
Vou contigo.
Comprei un billete.
"Escarvaban a terra que outros escarvaran antes,
e que volvería escarvarse logo.
Estas árbores medrarán,
estes homes morrerán,
e algún día os seus fillos recollerán estas olivas.
Plantamos 19 árbores antes de que caese o sol.
Pase o que me pase, estou na súa terra,
estou na historia dos seus netos."
É o oliveiral que Russell axudou a plantar?
Non o sei. Pode ser.
Quizais poidamos volver a esta árbore noutra vida.
Vale. Por que non?
É moi bonitiña.
Dáme o teu móbil. Vou sacar unha foto.
- Que vas que? - Non te emociones.
- Temos oito segundos. - Como posamos?
Espera, que facemos?
Parecemos parvos.
- Que? - Póñome moi nerviosa.
Son o doutor Donato, da Clínica Oncolóxica de Roma.
Estiven revisando as probas e creo que deberías chamarme.
Canto antes, por favor.
Temos que falar das datas para ese voo.
Jack.
Que fas?
- Queres un café? - Que parvo. Si.
Nuns minutos
imos empezar o embarque do voo 2463.
Embarcarán primeiro os pasaxeiros que precisen axuda...
Vou ir ó baño.
- ...e os que leven nenos. - Vale.
Somos o grupo cinco.
Así que tes algo de tempo.
Si.
- Queres deixar as cousas? - Non, acostumeime ó peso.
Vale.
- Foi unha viaxe estupenda. - Si.
Si que foi.
Cada momento foi fantástico.
- Verdade? - Do mellor.
Estivo moi ben.
Aínda me quedou moito por ver.
Sabes que podemos volver.
Si.
Sempre fas así cando queres mexar?
Vai mexar. Apura. Volve pronto.
- Vale. - Veña.
Os pasaxeiros do grupo un poden embarcar.
NOVA YORK, JKF
Boa viaxe, namorada!
Intentará durmir no compartimento de maletas?
Continúa o embarque do voo 2463 a Nova York, JFK.
Onde estás?
Os do grupo dous poden embarcar.
Están todos xa na cola.
Grupo tres, pode embarcar.
- Os pasaxeiros do voo 2463... - Jack.
Ola, señor. Estou buscando o meu mozo.
Pero el...
Merda. Síntoo moito. Grazas.
PAPÁ: Xa estás no avión? Que teñas bo voo, cariño.
Perdón. Perdoe.
Último aviso para o voo 2463 a Nova York, JFK.
Os pasaxeiros deben facer cola xa que en breve cerraremos as portas.
- Ola. - Ola.
Ola, viaxo cunha persoa
e non a atopo.
Podería dicirme se xa montou no avión?
Síntoo, imos cerrar as portas,
tes que pasar xa e ver se está no avión.
Só quería saber se a persoa
- que senta ó meu lado embarcou. - Pasaporte e billete.
Grazas.
Moi ben.
- Está completo o voo? - Si.
Vale.
Síntoo moito.
Que pasou? Onde estás? Non enviado.
Abre outra atracción de Nadal na cidade.
É un evento especial de tres semanas en Flatiron District.
Estrearase nunhas preciosas instalacións.
Ola! Ola!
Ola, cariño.
Espera. Como que non che dixo nada?
- Nada. - Nada?
- Nada. - Nada.
Nada máis que: "Síntoo moito."
E despois creo que me bloqueou.
- Non. - Si, a última...
É un merdeiro. É unha bosta de vaca.
- Síntoo moito. Non. - Espera...
Un momento, voucho contar.
- Déixaa falar. - Despois de dicirme: "Síntoo moito",
a miña mensaxe non se enviou. Bloqueoume.
Ignórate por completo
despois de facer esa viaxe fugaz
e despois diche que te quere
e pasa de ti e desaparece para sempre?
Síntoo, pero Jack que meta o seu estúpido acento e o seu mal humor
no buraco europeo do que saíu.
Síntoo. Mereces algo mil veces mellor.
É moi vergonzoso.
- Non, é un maleducado. - Non é vergonzoso.
- Estou de acordo, mereces algo mellor. - Grazas. Merécelo.
Despois de todo estou moi confundida.
Por que non me dixo nada?
- Nada. - Exacto.
Raef non sabe nada del.
- Como? - Nada de nada.
- Si? - Non é raro?
- Non sabe nada. Dende cando? - Nada de nada. El di...
Levan un mes enteiro sen falar e iso é moi raro en Jack.
Rapazas, un momento.
Estará en protección de testemuñas?
Amy.
Falo en serio.
Igual chegou ó aeroporto e viu o seu antigo xefe mafioso
e pensou: "Vanme pillar."
E tivo que cambiar a súa identidade en protección de testemuñas.
Iso explicaría por que desapareceu.
- Seguro... - Claro.
É mellor que: "Ignórame un tipo que coñecín en Europa."
Non, de verdade que o penso, porque non era...
Sinceramente, non lle iría ben na mafia.
Só se lle daría ben saír mal nas fotos.
- Abonda. - Abonda.
- Isto empeza a cadrar. - Empeza a cadrar.
- Dádeme máis. - Creo que atinaches.
Estaba na mafia, non era bo, así que tivo que deixala
e meteuse en protección de testemuñas.
Promovendo o meu delirio.
- Para iso estou. - Adoro como pensas.
Grazas, eu tamén.
Grazas a todos por recompilar todo isto.
Sei que para a semana hai festivos.
Vamos empezar xa.
Creo que todo está indo bastante ben.
Hai unha nota na páxina tres...
Bo Nadal dende Texas. Acabo de chegar á casa.
A familia, ben.
- Ei, aquí está! - Ola!
Ola, avoa. Como estás?
Estás feita un saco de ósos.
Saúdos de parte de papá. Saúdos de parte da avoa.
Veña, deixádema a min.
- Boteite de menos. - Déixame verte.
- Veña, axúdame co xamón. - Vou.
- Non sei facer o xamón de Nadal sen ti. - Nin de broma.
- Tes cervexa? - Claro que teño.
En fin, quérovos a todos. Bo Nadal.
Que che pasa?
Cando mamá marchou,
como fixeches...?
Como o superaches?
Pois entendín que non foi por min,
nin foi por ti.
A ver, míranos,
somos ben guapos e cuspidiños.
Nunca entenderei a túa nai.
Podería odiala
por abandonarnos,
por abandonarte.
Podería querela por regalarme a miña filla,
por darme esta relación de confianza coa mellor rapaza do mundo.
Pero creme, cariño, pasei moitos anos...
Estraguei moitos anos odiándoa.
Eu tamén.
Heather, cariño.
Tes unha vida estupenda.
Tes unha vida mellor da que eu imaxinei.
Tes unha magnífica educación. Tes un traballo xenial.
Tes un futuro marabilloso.
Non deixes que ese rapaz che faga esquecelo.
- Oíches? - Non o farei.
Non llo permitirei.
Voulle axudar á avoa coa verdura.
Vaites, o teu cuarto é moi lindo.
- Mira que mal sae Connie na foto. - Mira a Connie.
Vaise enfadar cando vexa que as tes.
- Dixo que as queimaramos. - Por iso as teño.
Estivemos falando de cousas moi serias.
- Cousas de futuro? - De futuro.
Cousas moi serias, por exemplo,
onde viviriamos xuntos.
Deus. Cres que che pedirá matrimonio?
Dirías que si?
A ver, si. Diría que si.
Pero...
Creo que estou confundida.
Si? Con que estás confundida?
Sempre me sentín a gusto
coa planificación.
- E... - Que planificación?
A miña planificación, o que se supoñía que tiña que pasar.
Sempre hai que seguir uns pasos:
Ir á universidade, sacar unha carreira, traballar,
coñecer alguén, e iso resulta en realización.
E estou agradecida por iso, pero...
É que...
Non sei se quero seguir en Nova York
nin se aínda quero o meu traballo.
- Hostia. É importante. - Seino.
Por que o fas se xa non é o que queres?
Porque non...
Non quero decepcionarte.
E...
Non podes decepcionarme.
Só me decepcionarías se fixeses algo que non queres.
Nunca entendín por que querías traballar nun banco.
Polos cartos, seino...
Cariño, tes que facer o que adores, ou algo que che guste.
Creo que nin o adoro nin me gusta.
E quen si?
Enténdoo. Es nova.
Tes toda unha vida para tomar decisións coma esa.
É xusto iso.
Creo que é a primeira vez que me fixen esa pregunta.
E creo que cando estaba con el...
Non pensaba nas expectativas que tiña sobre min.
Non pensaba a onde tiña que chegar,
quen tiña que ser
ou que tiña que facer.
Só estaba alí con el.
Si, iso é a liberdade. Sentíaste libre.
Si, e boto de menos iso.
Vaste volver sentir así.
Non creo que sexa nun banco. Iso seguro.
Non estou dicindo que non vivises momentos incribles con el.
Estou dicindo todo o contrario. El deuche algo.
El deuche algo polo que loitar,
un sentimento ó que aspirar.
Eu tamén o penso.
Ese é un gran regalo.
- Quérote. - Eu tamén. Alégrome de estar na casa.
Estiven intentando saber por que desapareciches,
pero non o consigo.
Creo que é hora de esquecerte.
Esteas onde esteas, espero que esteas ben.
Ah! Sabíao! Cando é a voda?
Primavera. Barcelona. Podo ter dúas damas de honor?
Por suposto! Conta con nós. Parabéns. Querémoste!
Meu Deus.
- Heather? - Ola.
Viches os meus zapatos?
Si, están aí.
Tes que apurar. Está esperando. Veña.
Vale.
Declárovos marido e muller.
- Deus santo. - Parabéns.
É a miña muller.
Tes a mellor muller.
- Si, xa o sei. - Do mundo.
Entón, nada?
Nin unha palabra?
Sabes algo?
Ven comigo.
Vale.
Non confirmou asistencia.
Só me enviou un regalo de voda
e isto.
É para ti.
Non o lin, non te preocupes. E Connie non sabe nada disto.
E díxome que só cho dese se preguntabas por el.
Así que...
Vale.
- Estou fóra se me necesitas. - Vale.
Heather...
Sei que desaparecer no aeroporto foi algo imperdoable.
Verte subir ó avión soa foi o máis doloroso que vivín.
Pero nese momento sentín que non tiña elección.
Mentinche sobre o enfermo que estivera
e o medo que tiña de que volvese o cancro.
E de súpeto, aí estaba.
De repente o meu futuro era incerto.
Pero había algo que tiña claro:
non che podía pedir que me vises morrer.
Tiña que marchar. Esperaba que me odiases por iso.
Esperaba que o superases porque mereces ser feliz.
Estráñote.
Penso en ti cada vez máis co paso dos meses.
O que vivimos xuntos é a película favorita da miña mente.
Repítoa unha e outra vez,
coa esperanza de non esquecela.
As miñas viaxes, o meu filosofar, as miñas ideas...
Agora sei que non estaba seguindo un diario.
Estaba fuxindo da verdade.
O diario non era un libro de autoaxuda para sentirme realizado.
Era o mapa que me levou ata ti.
Aínda o teño, pero agora léoo dun xeito distinto.
Atoparte fixo valioso cada instante desa viaxe.
Deume forzas para afrontar o que veña.
O amor é o que nos fai bailar ó enfrontarnos á morte.
"Enfróntanse á morte bailando.
Non sei cando pararán.
Igual eu tampouco paro."
- Teño que ir. - Cres que está alí?
Non o sei.
Pero necesito ir.
Teño que ter esperanza.
Non o sei.
- Quérote moito. - E eu.
- Parabéns. - Grazas.
Veña, vai.
Si, cariño, tes que ir. Tes que ir xa.
Ola.
Como me atopaches?
Acordeime das festas.
"Enfrontarse á morte bailando."
Heather, non podo... Non podo darche un futuro.
Non o necesito.
Lembras o que me dixeches?
"Se o imaxinas,
telo."
Agora estou aquí, e quérote.
E quero bailar.
Quérote.
O MAPA QUE ME LEVA ATA TI
Subtítulos: Yolanda Casás Fuentes
Supervisora creativa: Paula Maneiro