Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Heather?
OSIEM MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
- Amy! - No co?
- Amy, musimy lecieć. - Dobra.
Spoko.
Heather, wyluzuj.
Nie mogę, bo ucieknie nam pociąg.
Biegniemy?
- Musimy lecieć! - Na pociąg.
- Już tak późno? - Tak.
- Masz mój paszport? - Amy, serio.
- Zdążymy. - Wyluzujcie.
- Amy, dasz radę? - Tak.
- Szybko! - Biegnę!
Odprawię nas. Na pewno masz paszporty?
Ja pierdzielę.
Otwórz drzwi.
Ja nie mogę... Dobra.
Kurde. Chodźcie.
Wchodzę.
- Gra na gitarze. - Padam na twarz.
Szukałem doznań
A potem wpadłaś mi w ramiona
Serwują tu jedzenie?
Znajdę cię...
KANAŁY, WIATRAKI
Amy, szybko. Idziemy.
Suń się, Heather.
LUWR – POLA ELIZEJSKIE WIEŻA EIFFLA
BARCELONA – FINAŁ
Wiesz, że cię znajdę
Będziesz to pić?
Masz.
Możesz wypić.
KURS WIEDZY O WINIE
Nie mieszam.
A ja tak.
AMY I HEATHER WRACAJĄ!
Dobra. Będziemy tam o piątej rano.
Nie gadaj.
Ile nocek zarwałaś na studiach?
Byłam wtedy młoda.
- Laski. - Miesiąc temu. Dobre czasy.
Obczaja mnie.
Kto?
Tamten koleś.
Ten, po którym nic nie widać?
Weź te ręce. Nie odwracaj się, bo zobaczy.
Prawie skończyłam...
z planem podróży.
- Tylko nie to. - Miałaś tego nie robić.
Mówiłam, że idziemy na spontan.
- Bez planu. - Bez celu.
To on?
Bez planu.
- Może pomysł... - Jest dobrze.
Dokąd idziesz?
Uważaj.
Zdrowie.
Pa.
Czy ona...
Ja chciałam jeść. Ty pozwiedzać.
A ona zapomnieć o zdradzie i byłym.
- Właśnie. - Niech korzysta.
- Dokładnie. - Za Amy.
Zdrowie Amy.
Zanim pójdziesz spać, ile czasu chcesz spędzić na targu?
Godzinę, nie? Półtorej?
Dziubuś.
Idę spać. Padam.
Przepraszam. Potrzymasz?
- Spoko. - Dzięki.
Dzięki.
Podróżniczko. Cieszy cię powrót?
Tato! Nie wierzę, że już koniec.
Ale cieszę się na nową pracę.
ZAŚ SŁOŃCE WSCHODZI
Nie mogę spać. To był zły pomysł.
Łóżko MacGyvera nie wypaliło?
Trochę za twarde.
A ty co?
Mózg na pełnych obrotach.
Ma to sens.
Zaś słońce wschodzi? Oklepana lektura
jak na Hiszpanię, nie?
Co w tym złego?
Nic. Myślałem, że kobiety nie powinny już lubić Hemingwaya.
Możemy lubić, kogo chcemy.
Był fascynujący, choć miał swoje problemy.
Pewnie dlatego był żonaty trzy razy.
KOLACJA JUTRO O 13.30
Fajnie, że powiadomienia przerywają czytanie.
Ty przerwałeś mi pierwszy.
Masz też problem z podzielnością uwagi?
My się skądś znamy?
Jest fajnie.
Wkurzać nieznajomą?
Jestem Jack. A ty?
Heather.
Miło mi, Heather.
Teraz już się znamy.
Nie jesteśmy sobie obcy.
Powiedz mi, Heather, co robisz w nocnym pociągu do Barcelony?
Zabawne, ale jadę do Barcelony.
Zaliczasz miejsca z Lonely Planet?
Nie.
Kłamiesz.
Tak.
- Skąd wiedziałeś? - Wyczułem to.
A ty co robisz w pociągu do Barcelony?
Chciałem trochę poczytać.
Co czytasz?
Spodoba ci się.
Nie wierzę.
Chciałem ci pokazać, jak tylko zobaczyłem, co czytasz.
No dobra...
- Na razie. - Dobra.
- Pa. - Branoc.
Rozpraszam cię?
Tak.
Zakryję twarz.
Masz wszystko? Paszport?
Chyba tak.
Gdzie jest Amy?
O Boże.
Amy, szybko! Heather cię ocenia!
- Bierz go! - Nie chcę się spóźnić.
Cześć.
Jack.
- Connie. - Wkurzałem twoją koleżankę.
Widziałam, jak spałeś na półce bagażowej.
Genialny pomysł.
Spryciarz ze mnie.
Dogonią nas. Chodźmy.
Ile masz wzrostu?
167 cm. A co?
Wzrost idealny.
Akrobaci mają tyle lub mniej.
I żywe kule armatnie. Ludzie wystrzelani z armat.
- Serio? - To prawda.
To pytanie rekrutacyjne do cyrku.
- Pracowałeś w cyrku? - Tak.
- Pa. - Nie wierzę.
Zwiałem z domu, żeby dołączyć do cyrku.
Ściemniasz.
Viktor jest bardzo przystojny i bardzo brytyjski.
Zaprosił nas dziś do klubu.
Do Incendio. W hali magazynowej.
Dobra, ale mamy też rezerwację
w Els Quatre Gats. Ciężko było ją dostać.
Dobra, mamo. Możemy po kolacji?
Jasne. Nie ma sprawy.
- Ale musimy zdążyć na kolację. - Dobra.
- Spoko. - Cześć.
- Amy. - Jack.
Ładny zegarek.
Serio?
Tak.
Chodź.
Miło było cię poznać.
Do zobaczenia w cyrku.
Jasne.
Chodź.
Sagrada Família od stu lat jest w budowie.
Co się stanie...
Gaudí wiedział, że nie dożyje ukończenia.
- Tam go pochowano. - Bomba.
Potrącił go tramwaj. Tu leży.
Wieża ma mieć około 167 metrów,
o 90 cm niższa niż Montjuïc...
- Cyknęli mi fotę. - ...które jest tam.
- Dacie wiarę... - Opowiedz o tym gościu,
który szedł za nami z dworca.
Czułam, że coś tam iskrzy.
- Nie iskrzyło. - Connie.
- Powiedz jej. - Iskrzyło.
O Boże. Patrzcie, bańki!
Puszczają bańki.
Strzelmy fotkę. Dawajcie...
Dobra. Ja cyknę.
Patrz. Amy, widzisz?
Cześć. Mogę spróbować?
Ty pierwsza.
Dobra.
Dawaj w kadr!
Musimy to później spróbować.
Dobrze. Dziękuję.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Boże!
Fajnie tu.
Wiem.
Viktor przyjdzie. Umówiliśmy się.
- Idzie. - Cześć.
Hejka.
- To jest Raef. - Ralph?
- Raef. - Ralph?
- Raef. - Ray.
Jasne, może być.
- Connie. - Jestem Amy.
- Cześć. - Heather.
Heather. Cześć.
Hej.
- Kto chce piwo? Ty? - Pewnie.
- Wy też? - Tak.
- Dobra. Zaraz przyniosę. - Pomogę ci.
- Spoko. - Zaraz wracam.
Tak?
Viktor już jest. Idę do niego.
Amy, niech tu przyjdzie.
Idę po niego.
Wrócisz?
Nie. Ale gorąca z ciebie laska. Baw się dobrze.
Pa!
- Odejdziemy od głośników? - Co?
Odejdziemy od głośników? Jest za głośno.
Głośno.
Oni tu wrócą.
Masz telefon?
Znajdziemy ich. Chodź.
- Nowozelandczyk? - No.
Ze wszystkich klubów i magazynów w Barcelonie
- wybrałeś akurat ten? - Żeby cię zobaczyć.
- Serio? - Tak.
Słyszałem, jak Amy mówiła, dokąd się wybieracie.
Zaryzykowałem.
Fajnie.
I tak sobie podróżujesz?
Tak jest najlepiej. Bez planu.
Dać się ponieść?
Tak. Uwielbiam to.
- Naprawdę? - Tak.
- Mnie to stresuje. - Serio?
Dlaczego?
Lubię wiedzieć, co mnie czeka.
- No tak. - Masz...
pracę? Pracujesz? Jak...
Unikam pracy.
Znaczy się, łapię różne fuchy.
Jakie?
Szorowałem łodzie w Marsylii.
Pracowałem w sklepie. Myłem samochody.
Pracowałem z wróżką.
- I tak dalej. - Z wróżką?
Tak.
Poznałem fajnych ludzi.
A ty? Co robisz? Masz pracę?
Mieszkam w Teksasie.
Od urodzenia.
Studiowałam w Bostonie.
Tak poznałam Amy i Connie.
A w sierpniu zaczynam pracę w Nowym Jorku.
Co to za praca?
W banku.
Super.
Jeśli odnajdujesz się w chaosie.
Szorowanie pokładów brzmi bosko.
Ktoś kiedyś powiedział,
że ludzie do siebie pasują,
kiedy zupełnie się od siebie różnią.
A nie że mają te same zainteresowania.
Nie mówię, że my...
Powinniśmy wziąć ślub.
To bardzo dziwna rozmowa przed klubem.
Znaleźliśmy was.
Cześć.
Jak leci?
- Tu można pogadać. - No wiem.
- Miło. - Super.
Ktoś widział Amy?
Nie wierzę, że Amy poszła na domówkę z Viktorem.
Przecież to totalnie w stylu Amy.
Masz rację. Niech ci będzie.
Zaiskrzyło coś?
Z Rayem?
Tak. Ale on ma na imię Raef.
„Raef” to okropne imię. Nie wydaje mi się.
Jack powiedział... Imię kończy się na F.
- Ray. - No co?
Nic. Widzisz? Zawsze mam rację.
Chyba wrócę z nim do hotelu.
- Serio? - No.
Dasz sobie radę?
- Pewnie. - Odprowadzi cię?
Nic mi nie będzie.
- Nic ci nie będzie. - Pensjonat jest...
- Pensjonat jest blisko. Dotrę sama. - Pewnie.
- Lecę. - Dobra.
Napisz do mnie.
- Wieczór był mega. - Dobranoc.
- Na razie. - Pa.
Widać, że odpowiada ci życie na emigracji.
Chciałem cię zobaczyć z powodu Hemingwaya.
Dlaczego?
Myliłaś się co do jego trzech żon.
Miał cztery. Sprawdziłem.
Chciałeś mnie zobaczyć, żeby wytknąć mi błąd?
Nie, żeby wytknąć ci błąd.
Chodziło o Mary Welsh.
Zakładam, że to czwarta żona?
Tak. Hemingway pił,
zdradzał i zrzędził przez trzy małżeństwa.
A ostatnie 15 lat swojego życia spędził z Mary Welsh.
Widziała wszystko. Pod koniec dostał Pulitzera,
ale miał pełno wypadków, zdrowie mu podupadło,
miał depresję i któregoś dnia zastrzelił się
w przedpokoju.
Masakra. Widziała jego śmierć.
Zasługuje na pamięć.
Już nigdy nie zapomnę Mary Welsh Hemingway.
Hej.
Widzisz to?
Co? Wieżę?
- Tak. - No co?
- Chodź. - Dobra.
Mój pradziadek był tu w latach 40.
- Tu? - Tak. Jeździł kolejką.
Tą konkretną?
Chodź.
- Przecież zamknięte. - No.
Super. Nie trzeba płacić.
O cholera.
Boże, Jack, nie wierzę, że tu wchodzimy.
- Chodź. - Nie jestem włamywaczką.
Nieźle.
Nie aresztują nas?
- Co? - No.
Nie aresztują nas.
Będziemy mieć kłopoty?
Nie wiem.
Pewnie jest na kłódkę.
Ale fajnie. Czekaj.
Stąd widać Sagradę Famílię.
- Gdzie? - Widzisz? Świeci się.
Zaczęli ją budować w 1882 roku.
W dzienniku pradziadka jest rysunek tego kościoła.
Był żołnierzem w II w. ś.
Po wojnie został w Europie.
Prowadził dziennik i pisał o swoich podróżach.
Mam go ze sobą.
Podróżuję do miejsc, które opisał.
Miło, że tak oddajesz mu hołd.
Jak miał na imię?
- Russell. - Russell?
Tak.
Fajny wieczór.
Nie spodziewałam się tego.
Amy i Connie mi nie uwierzą.
Raczej nie.
Jack.
O w mordę.
Nie.
Czy to ludzie?
Jaki jest plan?
Improwizujemy.
- Nie. - Nie rozumie pan.
Zamknięto nas na całą noc.
Całą noc. Gdzie byliście?
- Wezwę policję. - Mieliśmy...
- Chodź. - Kurwa.
Heather.
Miała tu być o 9.15. Connie!
Nie odezwała się.
Pojedziecie później.
Chyba będziemy musiały.
Wszystko mi ukradł!
- Co? - Paszport, hajs,
skórzaną kurtkę z lumpa w Bushwick.
- Wszystko. - Viktor?
Tak. Mówił, że tabsy
miały dać mi kopa i niezapomnianą noc.
Ale te buty niewygodne.
Nic ci nie jest?
Nie. Byłam na haju,
potem nagle w parku Güell i nic nie widziałam.
Mozaika śpiewała. Jak się odwróciłam,
jego już nie było i moich rzeczy też nie.
Możemy wezwać policję.
Nie trzeba. Tylko...
Nic złego się nie stało.
- Okradziono cię! - Wiem, ale to nic bardzo złego.
Nie chcę robić afery. Jest mi po prostu głupio.
Heather, przepraszam. Nie chciałam.
Ważne, że nic ci nie jest.
W ambasadzie załatwimy paszport. Wszystko się ułoży.
Albo...
Amy, gdzie była ta domówka?
Nie, pamiętam tamten posąg.
To znaczy, że był za mną,
więc poszłam...
Poszłam tędy i...
- Moment. To tutaj! - Tam?
Viktor!
- Hej! - Viktor!
- Oszuście! - Jest tam kto?
- Halo? - Hej!
- Cześć!
- Hej! - Boże.
Była tu wczoraj impreza?
Znam cię.
To ty śpiewałaś.
- Tak? - No.
Puccini. O mój Boże.
Cały plac cię słyszał. Coś cudownego.
Pięknego. Anielski głos.
Nie pamiętam, ale dziękuję.
Proszę bardzo.
Amy śpiewa w operze?
O tak.
Pomożesz nam znaleźć... Jest sobie taki Viktor.
Moment.
Już idę.
Kurde.
Viktor, oddaj mi rzeczy.
Co mam oddać?
Masz moje rzeczy. Oddaj je!
Nic nie mam.
Zabrałeś mi paszport, kurtkę, portfel, torebkę, telefon!
Nie mam twoich rzeczy, laska.
- Dzwonisz na policję? - Tak.
Szukasz numeru? Pomóc ci?
Dzwonisz po gliny?
No dobra. Może...
Może przez przypadek coś wziąłem.
- Może? - Sprawdzę.
Zostańcie tu. Możesz zabrać stopę?
- Zabierz stopę. - Możemy wejść?
Cholera!
Boże! Żyjesz?
- Łap go! - Boże!
Cholera!
- Żyjesz? - Tak.
Jesteś cała? Gdzie on?
Łapcie go!
Z drogi!
Znalazłaś coś?
Jest kurtka! Ktoś widział mój paszport?
Ale co... Sprawdź...
- Gdzie mój paszport? - Ale dużo kasy.
- Boże. - Szukamy dalej.
Tutaj?
- Masz... - Tak.
- Tak! - Właśnie!
Chcecie zostać dłużej i wyruszyć na przygodę?
Należą do kogoś... Na pewno kradzione.
On je ukradł.
- Bez różnicy. - Dwa minusy dają plus.
Zagiął cię.
Chodźcie.
Ale znalezisko. Zabawimy się.
Na pewno?
A co mi tam.
Mam w kieszeni jakieś pięć kafli.
- Aż tyle? - Tak.
- Co zrobimy? - Tak można?
- Chodźcie. - Możemy zaszaleć!
Chodź.
Dobra.
- Kierunek? - Wiedziałem, że spytasz.
Skąd wiesz, dokąd jedziemy?
No bo skąd?
- Dobija cię to, co? - Nie.
- Troszkę. - Nie...
Nie. Po prostu jestem ciekawa.
Czy ludzie wiedzą, dokąd zmierzają?
Wszystko gra?
Okradziono cię, a teraz jedziemy na wycieczkę!
Dzięku za przypomnienie.
To ja ci dziękuję!
Zobacz, czego dokonałaś.
Zobacz, gdzie jesteśmy.
Amy, jest dobrze.
Najgorszy dzień zamienił się w najlepszy.
- Jeździmy kabrioletem. - Wiem.
Jedynym, jaki mieli. Dzięki tobie.
Czerwonym.
No, wiśniowym.
Wiśniowym.
Bardzo dziękuję.
Boże, patrzcie na to...
- Ale widok! - Odlot.
Niesamowity.
Patrzcie na te pomosty.
Piękne tu.
- Dobre miejsce na fotkę. - Robimy.
- Dobra. - W porządku.
Bliżej siebie.
- Tutaj. - Przesuń się.
- Bez okularów. - Tak.
Jack, stań tam.
Nie chcę.
No jesteś mało urodziwy.
- Nie chcę zdjęcia. - Ale tekst!
- Jak chcesz. - Rób.
- Może być? - Wygląda...
Pójdziemy...
Przestań!
Ludzie!
- Ale słodkie! - Proszę.
- Wyszło. - Jasne.
Dam na profilowe na Hinge.
- Pewnie. - To mój telefon.
- Oddasz? Amy. - Jeszcze jedno nad wodą?
Dobra.
Ale tu ładnie. Patrzcie!
- Ale widoki. - Tędy.
Nigdy więcej tak nie mów.
To pewnie twoja codzienność.
- Nie codzienność, ale... - Nie?
To pana łodzie?
Dobrze. Dziękuję.
Moi przyjaciele.
Jestem Raef. Jak leci?
Jak się pan ma?
Boże. Myślałam, że umrzesz.
Nie podoba mi się to.
W porządku?
Pewnie.
Wszystko gra? Jak życie?
Masz się dobrze?
Jest dobrze. Lepiej być nie może.
- Connie, podpłyń tu. - Co?
- Przestań. - Pocałowali się
- i dopiero o tym mówi. - Amy, przestań.
- Co? Kiedy? - Pocałowali się.
Kiedy?
To był słodki buziak, a potem zasnęliśmy.
Coś to znaczyło?
Nic. Jutro wyjeżdżamy.
A was coś łączy?
- Że co? - Connie!
Spadam stąd.
- Idę popływać. - Nie.
Musimy więcej piszczeć.
Od nowego roku.
Zgoda.
Salvador Dalí tu mieszkał.
- To ten słynny dziennik? - Tak.
Czekaj...
- Chodź! - Nie.
Jedyna taka okazja.
Czekaj...
- Pudło. - Spróbuję znowu.
Jeszcze jedno?
Pamiętacie turystów, których poznałam w barze tapas?
- Z Chorwacji. - Ten wysoki, Goran,
powiedział, że to odmieniło jego życie.
Odciął się od społeczeństwa i zajrzał w głąb siebie.
Pomyślałam, że ja też mogę.
Co?
Odbyć pielgrzymkę.
Ty?
Tak ciężko uwierzyć, że mogłabym to zrobić?
Wcale.
Trochę rozmyślałam
przez akcję z Viktorem.
Po prostu...
Dobrze się skończyło, ale wcale nie musiało.
I to mnie przeraża.
Pomyślałam, że imprezowanie po Europie
po wielkim rozstaniu nie jest dobrym pomysłem,
więc...
jutro...
nie wracam do domu.
Amy, to idealny początek twojej nowej podróży.
- Tak? - Tak.
Zgadzam się. Serio.
Poczekajcie.
- Ray, zrobisz nam zdjęcie? - Pewnie.
Wiecie, że ma na imię Raef, nie?
- Co? - Żartujesz.
- Raef. - Ray.
- Mówiłeś... - F na końcu.
- „Raef” na trzy. - Raz, dwa...
Raef!
Ale paskudna fota!
Nie! Usuń.
- Serio? - Nie kasuj!
Dobrze wyglądamy.
- Będziesz sama robić wino? - Tak.
Ale super!
Chcesz, żebym...
- A chcesz jechać? - Pewnie!
Lepiej być nie może. Spójrzcie na nas.
Włóczę się po Europie z typem, którego ledwo znam.
Nie włóczysz się, a uczysz.
Kujonek z ciebie.
Fajnie, że z tobą jedzie.
Oby się nie okazał seryjnym zabójcą!
- To jest to! - Boże!
Dzień dobry!
- Kochamy cię. - Ja was też!
Kocham was. Udało nam się!
Udało się!
- Amy, uważaj na siebie. - Jasne.
- Masz wszystko? - Tak, w taksówce.
Na pewno?
- Zostawiłaś na łóżku. - Nie.
- Paszport. Przyda się. - Amy.
- Dziękuję. Buziaki! - Sprawdź wszystko.
- Pa, mamo! - Napisz do nas.
- Zrób mi trochę wina. - Pełno.
Pa.
Na razie!
Masz trochę czasu, nie?
Tak.
Ostatnia przygoda?
- Jasne. - Chodź.
Gaudíego inspirowała natura i jej wzory.
Ktoś czytał przewodnik.
Nie. Moja mama była architektką.
Naprawdę?
- Już nie jest? - Nie wiem.
To znaczy?
Nie wiem, czy nadal tym się zajmuje.
Dała nogę, jak miałam... dziesięć lat.
Dostała pracę w innym mieście.
Czasem mnie odwiedzała, dzwoniła, wysyłała listy.
A po jakimś czasie przestała.
W sumie dobrze, bo było mi łatwiej
nie czuć rozczarowania, gdybym jej potrzebowała.
No.
- Boże. - Co?
Ale masakra. Żenada na maksa.
Chce mieć dobre zdjęcie.
Byle były lajki na social mediach.
Tego nie wiesz. Może chce się pochwalić przyjaciołom
albo rodzinie.
Szuka uwagi.
Gaudí nie zbudował tego miejsca, żeby je pokazywano
na Instagramie.
Sam ci to powiedział?
Trzeba być obecnym. To forma szacunku.
Forma kontaktu.
Czemu tak cię to boli? Podziwiaj.
Niech robi swoje.
To powinno być duchowe przeżycie,
którym się cieszysz, ale ludzie to pustaki.
Patrzą, żeby tylko to uchwycić,
zebrać lajki i obserwatorów.
Mówiąc „pustaki”,
kiedy z Connie i Amy robiłyśmy zdjęcia,
uważałeś nas za pustaki?
Zastanów się, co mówisz,
bo chyba nie widzisz, jaki z ciebie hipokryta.
Jakim cudem?
Jeździsz po Europie z dziennikiem swojego pradziadka.
- To co innego. - Nie. Na podstawie doświadczeń,
które zapisał i uchwycił.
Nie robią tego samego?
Niby jesteś lepszy, bo dziennik jest z lat 40.?
Heather.
- Stój. - Co?
- Zatrzymaj się.
- To mój ostatni dzień. - Dupek ze mnie.
Dupek ze mnie, dobra?
Głupio palnąłem. Przepraszam.
Nie przywykłem dostawać po nosie.
Nie dostałeś. Jack, muszę złapać pociąg.
Wynagrodzę ci to. Podwiozę cię.
Nie chcę się kłócić.
Ja prowadzę?
Długo się martwiłem tym, co ludzie o mnie pomyślą.
Chciałem, żeby myśleli, że mam życie z bajki.
Studiowałem ekonomię i statystykę.
Co?
Miałem pracę podobną do tej w banku.
Serio? Ty?
Tak.
A potem...
miałem problemy zdrowotne.
Musiałem coś zmienić i nie mogłem czekać.
Zostawiłem wszystko, co było kulą u nogi.
Myślisz, że „życie chwilą” to ściema.
Ale nie dla mnie, bo zmarnowałem już zbyt dużo czasu.
Lot za cztery godziny?
Tak. Zdążę przejść przez odprawę celną,
usiądę na spokojnie, wypiję lampkę wina albo trzy.
A jakbyś nie poleciała?
Chcesz się wybrać na przygodę gdzieś koło lotniska?
Nie. Co by się stało, gdybyś nie wsiadła do samolotu?
Zapłaciłam za bilety. Muszę lecieć.
Muszę zdążyć.
Zaczynam nową pracę i muszę się przeprowadzić.
- Teoretycznie... - Co?
Samolot odlatuje za cztery godziny
bez ciebie.
Byłoby źle.
Nie przeprowadziłabyś się.
Ale co z twoim życiem? Serio pytam.
Mam jeszcze hajs Viktora.
Wystarczy na dłuższy pobyt.
Robisz plany? Dziwne.
- Bardzo dziwne. - Wiem.
Zgoda.
Czekaj.
Dziewczyny piszą.
o boże!!!
Ray nie wie, z kogo jest bardziej dumny!
Popierają decyzję?
Amy to wysłała.
OK zakochańce!
Są zachwycone.
Patrz, gdzie jestem.
Widzisz? Ładnie tu, co?
SMS o tym, że dłużej zostajesz to trochę za mało.
Wiem. Przepraszam. Nie chciałam cię martwić czy stresować.
Dobrze się bawimy i jest tu tak pięknie.
Już nie będę mieć takiej okazji.
A co z nową pracą?
Chciałaś się przeprowadzić.
Taki mieliśmy plan.
Dlatego zostawiłam sobie trochę...
dodatkowego czasu między urlopem a nową pracą.
No bo chcę...
Chciałam się urządzić, ale raczej dam sobie radę.
Wrócę na czas, ale z lepszą opalenizną.
A dziewczyny?
Też zostają dłużej.
Chcę, żebyś była bezpieczna.
Jestem. Przysięgam.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Nie martw się.
- No to pa. - Pa.
Jak poszło?
Nie chciałam kłamać.
Wie, że podróżujesz po Europie z obcym?
- Nie? - Nie.
- Martwi się. - Wiem. Kocham go.
Nigdy nie przegapiłam lotu.
Nie z rozmysłem.
Nie dziwi mnie to.
Popatrz.
Tu.
San Sebastián, rok 1946.
„W sercu Donostii,
gdzie morze szepcze sekrety do brzegu...
Stałem na moście, myśląc o końcu wojny.
Rok temu leżałem ranny na polu bitwy
patrząc śmierci w twarz.
Nie wiem, jaki cudem przeżyłem,
ale coś we mnie się zmieniło.
Zrozumiałem, że życie, niezależnie jak długie,
było tylko moje.
Nie zmarnuję go.
Nie będę się zastanawiał, co by mogło być”.
- Otwórz. - Dokąd idziemy?
Spoko.
- Już tu byłem. - Gdzie...
Ktoś tu mieszka?
Tak, ale nie wiem, czy są w domu.
Co masz na myśli?
Jack, głupio mi. Nie możemy wchodzić...
Wszystko gra.
O Boże.
Jack.
Jak tam? Dobrze cię widzieć.
- Jak fajnie. - To Heather.
- Miło mi. - Cześć.
- Jestem Ana. - Miło mi.
- Fajnie. - Heather.
- Miło mi. - Mnie też.
Kopę lat.
Puka do drzwi.
I mówi: „Jestem Jack.
Twój ojciec znał mojego pradziadka”.
- To tyle. - Nic więcej.
- Uśmiechnął się. - Zero kontaktu?
- Ot tak. - Ma niezły uśmiech.
Rozmawiali wiele godzin.
Czasem tłumaczyliśmy.
A czasem Jack słuchał starca i języka, którego nie znał.
Czasami czułem, że nie potrzebuję tłumaczenia.
Chciałem po prostu słuchać.
Heather.
Jack mówi, że grasz na gitarze.
- Serio? - Tak.
Wybacz.
- Wygadał. - To nieprawda.
Nie. Ja mu wierzę.
Przyjaźnimy się.
- Wierzę mu. - Wiem, ale on się myli.
- Zagraj nam coś. - Ja nie...
Coś, co możemy zaśpiewać.
- Zaśpiewać? - Tak.
- Dobra. - Proszę?
W porządku.
Spróbuję.
Dobra.
Mówiłam Jackowi, że nie grałam od liceum.
Patrzcie tylko.
Dwadzieścia pięć lat, A moje życie nadal próbuje
Wspiąć się na to Wielkie wzgórze nadziei
Do celu
Dalej.
Budzę się rano
I wychodzę na zewnątrz
Biorę głęboki wdech, Którym się zaciągam
I krzyczę z całych sił:
„Co się dzieje?”.
I mówię: „Hej, ej, ej
Hej, ej, ej
Hej, hej
Co się dzieje?”.
I mówię: „Hej, ej, ej
Hej, ej, ej
Hej, hej
Co się dzieje?”.
To by było na tyle.
No dobrze.
Brawo!
Wierzę, że myśli pomagają tworzyć...
przyszłość.
Serio mówię.
Spoko.
Wszechświat, Bóg
czy ktoś tam inny chce dla nas tego,
czego sami chcemy,
więc po prostu musimy o tym myśleć.
Nie wiem, czy w to wierzę.
A w co wierzysz?
Wszechświat raczej tak nie działa.
Byłoby miło, gdyby czasem tak działał.
Skąd się tu wzięłaś?
Z Teksasu.
- Dzień dobry. - Jak tam?
Za mało spałam.
Śniadanie czeka.
Ładnie wygląda.
Wanna w sypialni. Szaleństwo.
Dziękuję, Viktor.
Dziękuję ci, Viktor.
- Dziękuję, Russell. - Dziękuję.
To niesamowite. Cała ta akcja.
Nie chcę z tym kończyć, tylko kontynuować.
Niech to trwa wiecznie.
To wyjątkowy czas.
Ty taka jesteś.
- Mogę o coś spytać? - Tak.
Gdybyś mogła zadać pytanie...
do Boga albo wszechświata, znowu zaczynam,
albo innych mocy, jedno pytanie,
i otrzymałabyś...
odpowiedź...
O co byś zapytała?
„Jaki jest mój cel?”
Wcześniej o tym nie myślałam.
Musimy się specjalnie ubrać?
Musimy być na biało i w czerwonych chustach.
Hemingway to nosił? Jest na to za fajny.
Też musisz.
Wiesz, że ujeżdżacze byków
wypijali butelkę whisky,
potem sikali do niej i pili własny mocz?
- Co? - Tak.
Nadal tak robią?
Chyba tak.
Pewnie dlatego hiszpański jeździec z książki Zaś słońce wschodzi
zawsze pije whisky.
- Pewnie pije własne siki. - Możliwe.
Jazda.
Tam.
- Idę. - Nie.
- Trzymaj kciuki! - Nie!
Jack!
To było głupie.
Przestań.
Popisówka na maksa, w stylu Hemingwaya.
- Przestań. - Przepraszam.
- Rozśmieszasz mnie. - Serio.
Dzień dobry.
Chyba zwichnąłem bark.
Zobaczę, co tu się stało.
Pomóc ci?
Dam radę.
Wszechświat chce ci coś powiedzieć
o używaniu kradzionej kasy.
Zwracamy ją światu.
Poza tym...
- hajs Viktora się skończył. - Co?
- To twoja kasa? - Tak.
- Bilety są drogie. - Później coś wymyślimy.
Mogę się dołożyć?
Jasne. Płać, za co chcesz.
Moje ciało i duch
Hej.
Nieważne, jak daleko jesteś
Wiem, że będziesz błyszczeć
„Porto – drugie co do wielkości miasto Portugalii.
Nazwa kraju i wina pochodzi od niego”.
Patrz. „Porto, 25-8-1946.
Tego ranka wiatr się zmienił,
a fale życia rozbijały się o skały skąpane w słońcu”.
- Ładnie brzmi. - Moje lepiej.
Nie rób tego Tracy's Travels.
Cześć! Widzicie mnie?
- Tak. - Widzę.
Cały dzień chodzę w słońcu i przy okazji się opalam.
Używaj kremu.
Dobrze, mamo.
Nie ma za co.
Wino w południe?
Jak tam Raef?
Raef?
Gdzie jest? Czemu go nie widać?
- Bo zbiera winogrona. - Raef!
Zrobiło się poważnie
- i to tak szybko. - Tak?
Tak. Jest super.
Mój chłopak ma na imię św. Jakub.
Jestem już w połowie szlaku.
Gdzie jesteście?
W uroczym pensjonacie.
- Opowiadaj. - Właśnie.
Włóczymy się.
Śledzimy życie jego pradziadka.
Niczego nie planujemy.
Odpowiada ci to?
- Właśnie. - Nie trafiło cię?
- Kiedy wracasz? - Za pięć dni.
I co? Wróci z tobą? Jak wygląda sytuacja?
Nie wiem.
- Rozmawialiście o tym? - Nie.
On nie ma planu.
Ale z naszych rozmów wynika...
że chyba tak zrobi.
Chcesz, żeby z tobą wrócił?
Bardzo.
Chciałabym, żeby był ze mną.
To nie jakaś schadzka.
Wiecie?
Chyba go kocham.
Powiedziała słowo na „K”.
Zaraz rzygnę.
Rety. Musisz to sobie poukładać.
Już za nim tęsknię.
Nie chcę stracić z nim kontaktu.
Muszę o tym wspomnieć.
Proszę po angielsku.
Dzwonię, bo przebywał pan w klinice Pamplona.
Na prześwietleniu coś wyszło.
Musimy jak najszybciej umówić pana na kontrolę.
Dobrze.
Widziałeś to?
- Co? - Mogę...
- Mogę? - Pewnie.
Patrz.
Nie wierzę.
- Obłęd. - Serio!
Kojarzysz?
Nie widziałem tego.
„Santa Pau to wioska w Pirenejach,
gdzie łączą się trzy kraje.
Jak źle skręcisz, to ją przegapisz
i będziesz żałować.
Jestem tu w kwietniu na festiwalu.
Zima się kończy i witają Santa de la Primavera
w święto wiosny”.
Jestem tu od sześciu dni, a oni wciąż tańczą.
Robią to od wieków. Ciągle wierzą,
że wiosna nadejdzie i życie będzie trwać.
Tańczą w obliczu śmierci.
Nie wiem, czy przestaną. Może ja też nie”.
Organizują jeszcze festiwal?
Nie wiem. Gdzie to jest?
Santa Pau.
Nie wiem.
Schowajmy je.
Zatrzymaj je.
Schowaj.
Russell tego by chciał.
Kocham cię.
Ja ciebie też, ale nie mówiłam.
Cześć!
Patrz.
Za tamtą wieżą jest Koloseum.
Potrzebujesz czegoś? Zarezerwowałaś lot?
Mam czas, żeby się urządzić i...
zacząć pracę w poniedziałek.
Wiesz, że został ci niecały tydzień?
Dzwonię, żeby...
powiedzieć ci...
że kogoś poznałam.
Poznałaś kogoś?
Jak ma na imię? Skąd jest?
Jack.
Z Nowej Zelandii.
Czym się zajmuje?
Od jakiegoś czasu...
podąża śladami pradziadka po Europie.
Podąża śladami? Po co?
Jego...
pradziadek był żołnierzem w czasie II wojny światowej.
I aby uczcić jego pamięć,
Jack podąża jego śladami.
To piękna historia
i może napisze o tym książkę...
- Heather. - Muszę lecieć.
- Kocham cię. - Pa.
Długi spacer.
Zgubiłem się.
Mam napisać książkę?
Miałam o tym wspomnieć.
- Tak? - Pomyślałam...
Książka nada temu jakieś znaczenie.
Nie. To, co robisz, ma znaczenie.
Chciałam powiedzieć, że to tak piękna przygoda
i to, co robisz...
Nie potrzebuję tego.
Spoko.
Czego ci trzeba?
Niczego.
Mam wszystko.
Ale to się zaraz skończy.
Wracam do Nowego Jorku, a nie rozmawialiśmy...
jak się z tym czujesz i co myślisz.
Korzystajmy, ile możemy, dopóki nie wyjedziesz.
A potem co?
Nie wiem.
Nie wiesz?
Spoko, nie robisz planów,
dystansujesz się, kiedy wspominam o swojej przyszłości,
ale jednocześnie mówisz o tym,
jak wszechświat spiskuje, by dać nam to, czego chcemy i potrzebujemy.
Dlaczego się dystansujesz, kiedy wspominam o przyszłości?
Nie ma sensu o tym mówić.
Jak to nie ma sensu?
- Chodzi o twoją karierę... - Nie, o wszystko.
Chodzi o to, co będzie dalej.
Rozumiem, że historia cię poruszyła,
ale co mam powiedzieć tacie?
Pracuje od 16. roku życia.
Pyta mnie o chłopaka,
który przemierza Europę z dziennikiem.
Zmyśliłam to, że piszesz,
bo brzmi to o wiele lepiej niż przyznanie się,
że poznałam faceta w pociągu,
który ma zegarek za 10 kafli i myśli, że praca to przeżytek.
Kupiłem go za dychę, kiedy rzuciłem robotę.
Przypomina mi o tym, co jest prawdziwe.
A to jest prawdziwe czy gówno warte?
Jasne, że prawdziwe. Wygłupiasz się.
A ty zbaczasz z tematu.
- Co mam powiedzieć? - Może... Nie wiem.
„Szkoda, że to już koniec.
Musimy zaplanować, kiedy się zobaczymy,
bo dobija mnie myśl, że cię nie zobaczę
albo będę na drugim kontynencie”?
Nie czujesz tak?
Heather, nie wiem, co przyniesie przyszłość.
Nie zastawiam pułapki. Nie utkniesz ze mną.
- Nie kłamałem. - Przecież wiem.
- Mówiłem... - Nie o to chodzi.
Mówiłem, że nie wybiegam w przyszłość
i wolę nie robić planów.
Wiem, ale ja robię plany.
Lubię je i ich potrzebuję.
Facet, który nie ma planów i nie musi nigdzie jechać,
mógłby coś zaplanować i polecieć ze mną.
Nie znam odpowiedzi.
- Leć ze mną. - Nie mogę...
Nie wiem, co ci powiedzieć, Heather.
Nic mi nie mówisz.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Jack.
Jak to nie możesz rozmawiać?
- Dokąd idziesz? - Na spacer.
Wierzysz w niebo i piekło?
Chyba nie.
Wolę wierzyć,
że mamy tylko to.
- No. - Krótkie życie.
W tym całe piękno. Masz wybór...
Decydujemy o tym, kim się stajemy.
Nie od nas zależy, która chwila...
jest idealna, a która nie.
Najpiękniejsze chwile rodzą się z tragicznych strat.
To nie znaczy, że jest łatwo.
Wierzysz w poprzednie życia?
Tak.
Tak, na sto procent.
Znaliśmy się w innym życiu?
Na sto procent.
Przestaję...
wierzyć w przypadki.
ZNAJDŹ LOT RZYM – NOWY JORK
Lecę z tobą.
Kupiłem bilet.
„Kopali w ziemi, którą już ktoś kopał
i którą ktoś będzie kopał.
Drzewa urosną,
ludzie umrą,
ich dzieci będą zbierać oliwki dla siebie.
Posadziliśmy 19 drzew przed końcem dnia.
Cokolwiek mnie spotka, naznaczyłem ziemię.
Będą o mnie opowiadać wnukom”.
To gaj oliwny, który Russell zasadził?
Nie wiem. Może.
Możliwe, że w innym życiu wrócimy do tego drzewa.
Dobra. Co mam powiedzieć?
Ale słodkie.
Daj telefon. Zrobię zdjęcie.
- Co takiego? - Nie ciesz się tak.
- Mamy osiem sekund. - Co teraz?
Co mamy zrobić?
Ale głupota.
- Co? - Stresują mnie.
Tu dr Donato z kliniki onkologii w Rzymie.
Przyszły pana wyniki badań. Proszę oddzwonić.
- Zrobimy grilla. - Jak najszybciej.
Musimy pogadać o locie.
Jack.
Co robisz?
- Chcesz kawy? - Głuptasie. Tak.
Za chwilę
rozpocznie się odprawa lotu 2463 do Nowego Jorku.
Rozpoczynamy odprawę pasażerów potrzebujących pomocy...
Idę do ubikacji.
- ...i podróżujących z dziećmi. - Dobra.
Jesteśmy piątą grupą.
Masz trochę czasu.
- Popilnować ci rzeczy? - Nie. Przywykłem do ciężarów.
Dobra.
- To była dobra przygoda. - Wiem.
To prawda.
Każda jej część.
- Co nie? - Mega.
Bardzo.
Chcę zobaczyć jeszcze więcej.
Możemy wrócić.
Tak.
To twoja przemowa przed sikaniem?
Idź siku i wracaj.
Dobra.
Prosimy na pokład Strefę Pierwszą.
NOWY JORK JFK
Bon voyage, zakochana!
Ciekawe, czy będzie spać w schowku.
Trwa odprawa lotu 2463 do Nowego Jorku.
Gdzie jesteś?
Prosimy na pokład Strefę Drugą.
Kolejka się ustawia
Prosimy Strefę Trzecią.
- Pasażerowie lotu 2463... - Jack.
Dzień dobry. Szukam swojego chłopaka.
Ale on...
Cholera. Przepraszam.
Jesteś w samolocie? Bezpiecznego lotu
Przepraszam.
To ostatnie wezwanie pasażerów lotu 2463 do Nowego Jorku.
Prosimy o ustawienie się w kolejce. Za chwilę zamkniemy drzwi kabiny.
Dzień dobry.
Podróżuję z kimś.
Nie wiem, gdzie jest.
Powie mi pani, czy już wsiadł?
Przykro mi. Zaraz zamykamy drzwi.
Musi pani wsiąść i sama zobaczyć.
Proszę powiedzieć, czy osoba siedząca obok
- już wsiadła. - Paszport i bilet.
Dziękuję.
Miłej podróży.
- To pełny lot? - Tak.
Przepraszam
Co się stało gdzie jesteś????? Nie dostarczono
Mamy kolejną świąteczną atrakcję.
Zimowy Blask to trzy tygodnie imprez w dzielnicy Flatiron.
Na początek konstrukcja artystyczna...
Cześć!
Cześć, kochana.
Czekaj. Nic się nie odzywał?
- Nic. - Zero?
- Nic? - Zupełnie.
Tylko „przepraszam”.
Chyba mnie zablokował.
- Nie. - Ostatnie...
Kawał z niego gnoja.
- Przepraszam. Nie. - Czekaj.
Poczekaj. Przecież mówię.
- Niech mówi. - Po „przepraszam”
moja wiadomość nie dotarła.
Kompletnie cię olał.
Wybraliście się w podróż
i wyznał ci miłość,
a potem cię olał i zniknął?
Przykro mi, ale pan Jack może zabrać swój akcent i humory
i zgnić w jakiejś europejskiej dziurze.
Skończyłam. Zasługujesz na kogoś lepszego.
Upokarzające.
Wcale nie. To cham.
- Zasługujesz na więcej. - Dziękuję.
Chyba ciężko mi zrozumieć,
że nic nie powiedział.
- Zupełnie. - Słuchaj.
Raef też nic nie wie.
- Co? - Nie.
- Serio? - Dziwne.
- Nic. Od kiedy? - Mówi, że to bardzo...
Zero kontaktu przez miesiąc, co jest niepodobne do Jacka.
Dziewczyny.
Może jest w programie ochrony świadków?
Amy.
Serio mówię.
Może pojawił się na lotnisku, zobaczył dawnego szefa mafii
i powiedział: „Dopadną mnie”.
Musiał zmienić życie i tożsamość w programie ochrony świadków.
Dlatego się nie odzywał.
- To... - Akurat.
Lepsze to niż „olał mnie gość poznany w Europie”.
Serio tak myślę, bo nie...
- Mafiozo byłby z niego słaby. - Racja.
Może nim był, bo nie dawał robić sobie zdjęć.
Czekaj.
- Zgadza się. - Właśnie. A potem...
- Mów dalej. - Wpadłaś na trop.
Był w mafii, słabo mu szło, musiał wiać
i trafił do programu ochrony.
Poprawiasz mi humor.
- Po to jestem. - Mózg masz boski.
Dzięki. Też tak uważam.
Dziękuję za dokończenie raportu.
Wiem, że za tydzień mamy święta.
Przejdźmy do rzeczy.
Wszystko wygląda dobrze.
Mamy notkę na stronie trzeciej.
Wesołych Świąt z Teksasu. Dopiero wróciłam.
Wszystko gra.
- Już jest! - Cześć!
Babciu. Jak się masz?
Ale jesteś chudziutka.
Tata i babcia pozdrawiają.
Zaraz ją uściskam.
- Tęskniłam. - Pokaż się.
- Pomóż mi z szynką. - OK.
- Bez ciebie nie przygotuję. - Nie ma mowy.
- Masz piwo? - Pewnie.
Kocham was. Wesołych Świąt.
Hej.
Co cię gryzie?
Kiedy mama odeszła,
jak...
Jak sobie poradziłeś?
Wiedziałem, że to nie przeze mnie
ani przez ciebie.
Popatrz na nas.
Jak dwie krople wody.
Nie wiedziałem, co myśli twoja mama.
Mogłem być zły,
że zostawiła nas,
zostawiła ciebie.
Mogłem ją kochać za to, że dała mi ciebie.
Za to, że mam świetną relację z najlepszą dziewczyną na świecie.
Uwierz mi, że spędziłem wiele lat,
zmarnowałem je na złość.
Ja tak samo.
Heather, słonko.
Masz świetne życie.
Masz lepsze życie, niż marzyłem.
Świetne wykształcenie i świetna praca.
Przyszłość czeka.
Ten chłopak nie może ci tego odebrać.
- Słyszysz? - Wiem.
Nie ma do tego prawa.
Pomogę babci z warzywami.
Ale masz uroczy pokój.
- Connie wygląda jak wariatka na fotach. - Patrz.
Będzie zła, że wciąż je masz.
- Kazała je spalić. - Wiem, dlatego je mam.
Na tapecie poważne sprawy.
- O przyszłości? - Tak.
Takie mega poważne o tym,
gdzie chcemy mieszkać.
Boże. Oświadczy się?
Zgodzisz się?
Pewnie, że tak.
Ale...
Nie rozumiem czegoś.
Tak? Czego?
Plan zawsze
dodawał mi odwagi.
- I... - Jaki plan?
Mój plan i to, jak powinno coś wyglądać.
Jest na to wzór.
Skończ szkołę, potem studia, znajdź pracę,
poznaj kogoś i wtedy czuj się spełniona.
Jestem za to wdzięczna...
Nie wiem, czy chcę mieszkać w Nowym Jorku
i nie wiem, czy chcę tam pracować.
- Poważna decyzja. - Wiem.
Po co to robisz, skoro nie chcesz?
Bo nie chcę...
Nie chcę cię rozczarować.
No i...
Nie możesz.
Rozczarujesz mnie wtedy, jeśli zrobisz coś wbrew sobie.
Nie rozumiałem, po co ci praca w banku.
Dobra kasa, ale...
Musisz robić to, co kochasz albo to, co lubisz.
Chyba nie chcę tej pracy.
Kto by chciał?
Rozumiem. Jesteś młoda.
Na takie decyzje masz całe życie.
Chyba w tym rzecz.
Pierwszy raz zadaję sobie to pytanie.
Kiedy byłam z nim...
niczego od siebie nie oczekiwałam.
Nie myślałam, dokąd muszę iść,
kim muszę być,
co muszę robić.
Po prostu tam byłam.
To się nazywa wolność. Czułaś się wolna.
I tęsknię za tym.
Jeszcze ją znajdziesz.
Ale raczej nie w banku.
Nie twierdzę, że nie przeżyłaś z nim czegoś wspaniałego.
Wręcz przeciwnie. On coś ci dał.
Do czego chcesz dążyć.
Uczucie, o które warto walczyć.
Też tak myślę.
To wielki dar.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Dobrze być w domu.
Staram się rozwikłać zagadkę twojego zniknięcia,
ale mi nie wychodzi.
Czas dać ci odejść.
Gdziekolwiek jesteś, życzę ci dobrze.
Wiedziałam!!!! Kiedy ślub
Wiosną w Barcelonie. Mogę mieć dwie druhny?
Jasne! Zgadzamy się! Gratulacje, kochamy cię!!!
Boże.
- Heather? - Cześć.
Widziałaś moje buty?
Tu są.
Pospiesz się. Czeka. Dawaj.
Dobrze.
Ogłaszam was mężem i żoną.
- Boże. - Gratulacje.
Moja żona.
To najlepsza laska.
- Tak, wiem to. - Na świecie.
Nic?
Ani słowa?
Wiesz coś?
Chodź ze mną.
Dobra.
W ogóle nie odpisał.
Wysłał mi prezent ślubny
i to.
Dla ciebie.
Nie przeczytałem. A Connie nic nie wie.
Kazał mi go dać, tylko jeśli o niego pytałaś.
No więc...
Dobra.
- Będę na zewnątrz. - Dobrze.
Heather...
Wiem, że zniknięcie na lotnisku było niewybaczalne
Ciężko było mi patrzeć, jak wsiadasz do samolotu.
Ale wtedy czułem, że nie mam wyboru.
Skłamałem, jak bardzo byłem chory,
jak bardzo się bałem, że rak wróci.
I nagle wrócił.
Moja przyszłość była niepewna.
Ale jednego byłem pewien.
Nie mogłaś patrzeć, jak umieram.
Musiałem odejść. Liczyłem, że mnie znienawidzisz.
Będziesz żyć i znajdziesz szczęście.
Tęsknię okropnie
i tylko coraz częściej o tobie myślę.
Dwa wspólne tygodnie to najlepszy film, który odtwarzam
w kółko w swojej głowie,
bo nie chcę zapomnieć.
Moje podróże, filozofia i wielkie pomysły...
Wiem, że nie podróżowałem z dziennikiem.
Uciekałem przed prawdą.
Dziennik nie był poradnikiem do życiowego spełnienia.
To mapa, która prowadziła do ciebie.
Nadal ją mam, ale inaczej na nią patrzę,
bo odnalezienie ciebie było warte zachodu.
Miłość daje mi siłę na to, co ma nadejść.
Dzięki niej tańczymy w obliczu śmierci.
„Tańczą w obliczu śmierci.
Nie wiem, czy przestaną.
Może ja też nie”.
- Muszę iść. - On tam jest?
Nie wiem.
Ale muszę iść.
I mieć nadzieję.
Sama nie wiem.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Gratulacje. - Dzięki.
Leć.
Leć. Teraz. Szybko.
Cześć.
Znalazłaś mnie?
Pamiętałam o festiwalu.
„Tańczą w obliczu śmierci”.
Heather, nie mam... Nie masz ze mną przyszłości.
Nie muszę mieć.
Pamiętasz, co mówiłeś?
„Jak pomyślisz,
jest twoja”.
Jestem tu. Kocham cię.
Chcę zatańczyć.
Ja też cię kocham.
DROGA DO CIEBIE
Joanna Kazimierczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska