Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
W 2003 r. koalicja pod wodzą USA rozpoczyna wojnę z Irakiem Husajna.
Kraj jest okupowany.
Codzienność to ataki na kontyngenty wojskowe,
porwania dziennikarzy i osób niosących pomoc humanitarną.
Jak inne państwa koalicji Włochy płacą wysoką cenę życiem swoich obywateli.
Opozycja iracka uważa wszystkich ludzi Zachodu za wrogów.
BAGDAD, 4 MARCA 2005 ROKU
Cześć, Kilian.
- Auto? - Gotowe.
Toyota Corolla, najbardziej anonimowa.
Mamy identyfikatory i telefony satelitarne od Amerykanów.
Jedziemy tylko ja i Kilian.
Dobra.
Numery są w pamięci.
- Gdzie jesteśmy? - Południe Bagdadu.
To Route Irish, dalej jest Vernon.
Nicola!
Dyrektorze, jedziemy na miejsce spotkania. Powinniśmy dotrzeć za...
20 minut. Zadzwonię do pana stamtąd.
Dobrze, informuj mnie na bieżąco.
Wylądowali?
Jadą autem na spotkanie.
- Gdzie? - Al-Mansur.
Jadę do premiera.
Włącz awaryjne, wtedy nas rozpoznają.
Jesteśmy pół godziny wcześniej.
Nicola, to ja. Dostaliśmy cynk od informatora z Bagdadu.
Jest inne miejsce spotkania.
Wpadniemy tam w zasadzkę.
28 DNI WCZEŚNIEJ
- Już ostatnie. - A to co?
Buty narciarskie.
Czemu skoro możemy coś wypożyczyć tam, zabieramy wszystko stąd?
- Więc po co to kupiliśmy? - Też się zastanawiam.
- Dasz mi to? - Widziałaś Pepe?
Ruszamy.
Udało się.
O niczym nie zapomnieliście? Na pewno? To jedziemy.
Dojechaliśmy.
BAGDAD, OBÓZ DLA UCHODŹCÓW
Dokumenty.
- Kto to? - Dziennikarka włoska,
ze sprzyjającej nam gazety "Il Manifesto".
Zaczekajcie.
- Zaparkujcie tam. - Dziękuję.
BAGDAD, KOMPLEKS WOJSKOWY USA
Uwijać się!
Dawaj!
Szybciej!
Nie mamy tyle czasu! Ruszać się!
Te bomby palą skórę, mięso, mięśnie.
Zostają tylko kości.
- Giuliana, musimy jechać. - Tak.
Widziałaś to wszystko na własne oczy?
Mieliśmy tu być tylko pół godziny.
- Musimy już jechać. - Dobrze, jedziemy.
Barbara, mówi Giuliana. Jestem trochę spóźniona.
Już przy obiedzie? Dojadę do was.
- Czemu nie chcesz psa? - Będziemy go wyprowadzać.
Wiem, jak to się skończy.
Przez pierwszy miesiąc wy, potem co rano i wieczór...
Przecież mówię, że my się nim zajmiemy.
- Tato... - Przysięgam.
- Obiecujemy. - Obietnice, przysięgi...
Francesca zawsze wychodzi z psem. Ona może, to i ja też mogę.
Tak, dyrektorze?
Złe wieści. Porwali kolejną dziennikarkę w Bagdadzie.
- Kiedy to się stało? - Jakieś pół godziny temu.
Jesteś potrzebny, żeby się tym zająć.
Powrót do Rzymu zajmie mi parę godzin.
Rozumiem, przyjedź jak najszybciej.
Dobrze.
Przykro mi, ale wakacje...
przekładamy. Wracam do pracy.
- To znaczy? - Czemu przekładamy?
Powiesz nam dlaczego?
Potrzebują mnie w pracy.
Tak nagle cię potrzebują?
I nic nie mówi.
Czy z tobą niczego nie można zaplanować?
Same tajemnice, zero wyjaśnień,
- ani słowa! - Silvia, dość!
Nie wolno ci tak mówić do ojca.
Nie wątpię, że to coś ważnego.
Ale dwa słowa mógłbyś powiedzieć. Przynajmniej dzieciom.
Później pogadamy.
RZYM, REDAKCJA "IL MANIFESTO"
Słucham?
Dowiedziałem się, że porwano Giulianę. Czy to prawda?
Cześć, Pier. Może lepiej pogadaj z Polem. Dam ci go.
- Gabriele? - Co?
- Pier właśnie usłyszał o Giulianie. - Daj mi go.
Kończę. Cześć.
GABRIELE POLO, NACZELNY "IL MANIFESTO"
Pier...
Cześć.
Tak...
Sprawdziliśmy, to prawdziwa wiadomość.
Przykro mi.
- Gdzie Chiarini? - Chyba w Jordanii.
Znajdźmy go. Jego kontakty mogą się przydać.
Zadzwonię znów do Piera, bo milczy.
Wszyscy wychodzić!
Szybko!
Dobrze, mówisz po arabsku.
Co? Nie rozumiem...
- W TV tak powiedzieli. - Nie rozumiem.
- Mówisz po arabsku! - Nie!
- Jesteś szpiegiem! - Nie. Jestem dziennikarką.
- Nie mówię po arabsku. - Milcz!
Właź tam.
Jeśli chcecie mnie zabić, to teraz!
Nie wypuścicie mnie, bo was widziałam!
Zróbcie to teraz!
Antonio, pilnuj, żeby Nicola jadł.
- On nawet zapomina o piciu. - Zajmę się tym.
Jedź. Pa!
- Do widzenia. - Ona się śmieje.
Zepsuł nam wakacje, a ona się śmieje.
Wzięliśmy wszystko?
RZYM, CENTRALA WYWIADU WOJSKOWEGO
Po pierwsze trzeba znaleźć "kanał".
Te przy poprzednich porwaniach były bezwartościowe.
Zdarzały się też porażki.
Ty to wiesz, Nibbio. Baldoni nie żyje.
Z Baldonim problemem nie był kanał.
Sam wiesz lepiej. Były problemy z komunikacją.
Kanały, z których korzystaliśmy, zawsze coś nam dały.
Z pomocą CIA trzeba namierzyć kryjówkę i przeprowadzić odbicie.
Mogę zaraz wyruszyć z ekipą.
Jeśli można negocjować, negocjujmy.
Zgadzam się z Nicolą.
Zacznij działania.
Więc ty ją widziałeś?
Poprzedniego dnia, przy wymianie. O porwaniu dowiedziałem się w Ammanie.
- I od razu przyjechałem do Bagdadu. - Jesteś tam teraz?
Tak, ale ludzie ze służb chcą, żebym poleciał do Rzymu.
- Czemu? - Chodzi o moje bezpieczeństwo.
Długo jestem na Bliskim Wschodzie.
Nie rozumieją, że mogę ich doprowadzić do Giuliany.
- W każdym razie uważaj. - Gabriele, bądź spokojny.
Zadzwonię, kiedy coś ustalę.
Spróbuję wszystkiego. Cześć.
- Dzięki. - Proszę bardzo.
Pójdę do pokoju po walizkę i zaraz do was wracam.
Dziękuję.
Najnowsze wieści dla szefa?
Nic, ale śledzimy wszystko na bieżąco.
Jestem.
Przejdźmy od razu do sedna sprawy.
Mamy informacje o ruchach w dzielnicy, gdzie porwano Sgrenę.
Na tym samym terenie uprowadzono dziennikarkę Florence Aubenas.
- Kontaktowaliście się z Paryżem? - Tak, ale wiedzą to samo co my.
A co z kierowcą i z tłumaczem?
Zostawili ich. Tłumacz jest pewny, wszyscy dziennikarze go znają i mu ufają.
Kierowcę przesłuchała CIA i wygląda na to, że jest czysty.
Trzeba wykorzystać kanał sunnicki z poprzednich porwań.
Znajdźmy lidera ulemów, Al Kubaisiego.
- Już. - Potem mi go daj.
Czekaj, coś jeszcze.
Wysłannik "Il Manifesto", Chiarini, miał wrócić, ale zniknął.
Tego brakowało.
- Omero, niech Tiber go szuka. - Już dzwonię.
Na pewno mój wóz jest w porządku?
Nie gadaj, że nie dbam o ciebie, Rayan!
- Nie narzekaj! - Nie lubię cię, Mohamed. Ani trochę!
Auto jest w idealnym stanie!
Przekonasz się!
- Słucham? - Cześć, Tiber, mówi Omero.
Cześć, Omero. Jak leci?
- Dobrze. - Gadaj.
Musimy namierzyć Stefana Chiariniego,
dziennikarza z Bagdadu. Dasz radę? To pilne.
Okej, spokojnie. Poszukam tego Chiariniego.
DRUGI DZIEŃ UWIĘZIENIA
Raz...
i dwa.
- Ostatnie dwa dni. - Super.
- Proszę. - Dzięki.
Zanieś wszystko szefowi.
Tak!
Dla ciebie.
Tiber mówi, że to były polityk sunnicki.
- Z partii Saddama. - Dobrze.
Zebraliśmy też więcej danych o tej dziennikarce.
Z Piemontu, korespondentka wojenna, bywała w najgorszych miejscach świata.
- Rodzina, dzieci? - Ma partnera.
Ale wszyscy mówią, że jej prawdziwa rodzina to redakcja gazety.
Bojowniczka, bardzo ceniona przez eksnaczelnego Valentina Parlata.
- Teraz kto jest naczelnym? - Gabriele Polo.
Wie wszystko o robotnikach i walce związków zawodowych.
- W środku jest jego numer. - Dobra, dzięki.
Rzym solidarny z Giulianą Sgreną,
dziennikarką uprowadzoną wczoraj w Bagdadzie.
Na Kapitolu są jej przyjaciele, koledzy i działacze pokojowi.
Prawie sześć tysięcy ludzi domaga się uwolnienia dziennikarki.
Płomienne oczy Giuliany patrzą na plac na Kapitolu,
wypełniony przyjaciółmi, wolontariuszami
i zwykłymi ludźmi żądającymi uwolnienia tej kobiety.
Proszę!
Dajcie mi trochę papieru!
Do pisania... proszę.
Jest mi potrzebny!
Przeczytaj to.
- Co to? - Jedyna książka w tym domu.
Po arabsku.
Mówiłam, że nie znam arabskiego!
Nie przeczytam jej!
Cześć.
- Jeszcze nie śpisz? - Jak ty.
A on co robi?
Śpi.
Jak sytuacja?
Wciąż jesteśmy w lesie... Nie mamy żadnych tropów.
Znaczy, jest ich wiele, ale niepewnych.
Widać po tobie zmęczenie.
Po tobie też.
Popracowałam, skoro wakacje nam przepadły.
Jadłeś coś?
Tak, coś.
Idziemy do łóżka.
Nie wezmę cię już na ręce.
Wstań i idź.
Nie otwieraj oczu, poprowadzę cię.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Tato... - Cześć.
Spójrz na to.
Jak dawno tego nie widziałem...
- To były piękne wakacje. - Cudowne, nie piękne.
Potem nie było już takiej podróży, bo nie miałeś czasu.
Znajdę go.
Muszę tylko uporządkować parę spraw.
A ty znajdź miejsce na porządne nurkowanie.
- Już mam. - Gdzie?
Morze Czerwone, oczywiście. Jest przepiękne.
- Kiedy najlepiej tam jechać? - Bo co?
- Powiedz kiedy. - Między wrześniem i październikiem.
- Załatwione. - Akurat...
- Październik, Morze Czerwone. - Uważaj, bo ci uwierzę!
Musisz uwierzyć.
- Październik. - Obiecuję.
- Słucham? - Nazywam się Nicola Calipari.
Kieruję Biurem Badań w SISMI,
zajmuję się porwaniem Giuliany Sgreny. Chcę się z panem spotkać.
- Tak. Kiedy? - Nawet zaraz.
Tylko wezmę prysznic.
Jestem przed pańskim domem. Czekam.
Już idę.
Szukamy kanału negocjacji, ale to niełatwe.
Pierwsze dni uprowadzenia są szczególnie ważne.
Jeśli zakładnik je wytrzyma, jest szansa, że przeżyje.
Czemu mi pan to mówi?
Bo musimy współpracować, jeśli chcemy uratować Giulianę.
- Musimy dzielić się informacjami. - Obawiam się, że wybrał pan zły zawód.
A to dlaczego?
Służby i dziennikarze w pracy wykorzystują informacje.
My je rozpowszechniamy, wy ukrywacie.
- Jesteście szambem informacyjnym. - Stare dzieje!
Teraz już nie.
Teraz staramy się zapewnić bezpieczeństwo.
A obieg informacji wzmacnia bezpieczeństwo.
Przynajmniej ja tak to widzę.
Rząd powołał sztab kryzysowy.
Czasem będziemy musieli porozmawiać też z panem.
Na razie, dla dobra Giuliany, to, co mówię, zachowuje pan dla siebie.
Oczywiście. Jednocześnie w gazecie prowadzimy kampanię międzynarodową,
by przekonać porywaczy, że Giuliana nie jest szpiegiem.
Właśnie o taki rodzaj współpracy pana proszę.
Dziękuję.
- Możemy przejść na ty? - Tak, oczywiście.
Mam jeszcze jedną prośbę.
Przekonaj waszego korespondenta Chiariniego do powrotu do Włoch.
Dobrze.
- Maestro. - Profesorze, jakie wiatry cię przywiały?
Tiber, tylko nie wciskaj mi kitu.
Czemu służby chcą, żebym wrócił?
Ja tylko pomagam Giulianie i szukam wsparcia miejscowej ludności.
Służby doskonale to wiedzą.
I wiedzą też, że masz dostęp do źródła informacji o Sgrenie.
- To polityk. - Polityk?
Spotkałeś się z nim w kawiarni.
To był mój znajomy.
Masz mnie za durnia z Bagdadu? Ja tutaj wiem wszystko.
Ten twój kontakt znajdzie dojście do porywaczy?
Nie pracuje dla armii.
On nie, ale może porywacze to byli wojskowi,
wierni Saddamowi.
I może on zna kogoś z tych kręgów.
Może. Ale trzeba by go jakoś przekonać.
Przypomnij mu, że Sgrena to przyjaciółka Irakijczyków
i przeciwniczka zasranych Amerykanów,
którzy w naszym domu czują się jak paniska!
Stałeś się prawdziwym Irakijczykiem.
Tiber, jestem z Nibbiem. Włączam głośnomówiący.
Jak się pan miewa?
Mogłoby być lepiej. A ty?
Jak to u biedaków, jak mawiał mój ojciec.
- Wieści? - Właśnie rozmawiałem z Chiarinim.
Przez swój kontakt
- może znajdzie mediatora. - Jaki szczebel?
Ten ktoś może spiknąć Chiariniego z porywaczami.
- Może to zbyt niebezpieczne. - Nie! Powstrzymaj go.
Nie wyślemy dziennikarza na rozmowy z terrorystami.
Chiarini jest już umówiony z tym kimś?
- Chyba na jutro wieczór. - Niech ci powie gdzie.
Ja pojadę zamiast niego.
Okej, zrozumiałem.
Chiarini, idziemy.
Z Włoch dziękują ci za kontakt
i za twoją pracę, ale mówią, że to niebezpieczne.
Powiedziałem im, że znasz się na tym, ale ryzyko jest za duże.
Przejdź do rzeczy.
Zawieziemy cię na lotnisko i wrócisz do swojego domu.
Ale z honorem.
Mój honor to robić swoje i pomagać ludziom.
- A wy mi to odbieracie. - Nie, to polecenie rządu.
Sytuacja jest zła. Dziennikarze powinni wyjechać.
Wytłumacz mi jedno. Kto ci każe skończyć jak twoja koleżanka?
Zawsze byłeś elegancki.
- Trzymaj się. - Ty też.
- Tiber. - Nibbio!
Jak miło pana widzieć.
Facet powiedział Chiariniemu, że nazywa się Tarik.
Umówili się w dzielnicy w budowie.
- Kiedy? - Za cztery godziny. Też mam jechać?
Tak i weź aparat fotograficzny.
PIĄTY DZIEŃ UWIĘZIENIA
- Co się stało? - Muszę porozmawiać z kobietą.
Czemu z kobietą?
Mam kobiecy problem. Muszę porozmawiać z kobietą!
Okej, rozumiem.
Jak mówiłem, znam ludzi, którzy znają ludzi.
- Znajdę kontakty, których szukasz. - Nie masz prawdziwego kontaktu.
- Tracisz mój czas. - Czekaj.
Uwierz mi, że mogę dotrzeć do tych, którzy przetrzymują tę kobietę.
- Co dostanę w zamian? - Czego chcesz?
Dwóch generatorów, żeby nawodnić moje pola.
Wszystko pada z powodu wojny, z powodu Amerykanów.
Znajdę generatory. Spotkamy się jutro o tej samej porze.
- Nie tutaj. - Zaufaj mi.
Nie ufam ci!
Dowiem się, gdzie mieszkasz.
Hotel Bahji.
- Cześć, Nibbio. - Cześć, Clayton.
- Wszystko okej? - Dobrze. Dzięki za zainteresowanie.
- Przywitaj się z Peterem. - Cześć, Peter.
Przysiądziemy w hotelu? Postawię wam coś do picia.
Nie piję w pracy. To nieprofesjonalne.
Okej... A więc...
Co masz mi do powiedzenia?
Zlokalizowaliśmy więzienie dziennikarki.
- Może. - Może?
Co znaczy "może"? Przekazujesz informacje czy...
Powinieneś zaczekać, aż zrobimy to, co trzeba zrobić.
Może uchronimy cię przed zbędnym ryzykiem.
Nie martw się o mnie. Chyba mam trop, tylko potrzebuję czasu.
Uwolnimy dziennikarkę.
Wiesz, że jako CIA jesteśmy szybsi.
- Macie lokalizację? - Tak.
- Skąd ją macie? - Od terrorystów. Jest tutaj.
Zadałem pytanie, ty skurwysynu!
Gadaj!
Przestań! Proszę! Powiem ci!
Słyszałeś, co powiedział?
Powiedział, gdzie ją przetrzymują. Nie wystarczy ci to?
Nie. Na torturach człowiek powie to, czego od niego żądasz.
Słyszałeś?
Stary Nibbio ma asy w rękawie.
Dobra.
Posłuchajmy.
Nie mam nic pewnego, ale wiem, że nalot jest niebezpieczny.
Gdybyście byli pewni tej informacji,
to byście nie rozmyślali,
tylko byście zadziałali. Jak robiliście to wcześniej.
Właśnie. My tylko cię informujemy, stary.
Bardzo miło z waszej strony, ale nie przysparzajcie mi kłopotów, okej?
Nie pierwszy raz nabroiliście.
Jestem o krok od celu. Darujemy sobie te bzdury?
Nicola...
Powinieneś już wiedzieć, że Peter i ja nie decydujemy.
Mamy związane ręce.
Wyjdźcie.
Tu są podpaski, szampon i szczoteczka do zębów.
Używaj tego i uważaj, żeby niczego nie poplamić.
Kim jesteś?
- Przebierz się w to. - Jak się nazywasz?
Mów mi Karima.
Jeśli zostaniesz tu dłużej, przyniosę więcej rzeczy.
Zaczekaj!
Zabiją mnie?
Niczego jeszcze nie postanowiono.
Wstawaj!
Czysto.
Amerykanie są bezmyślni. Przypuszczałem, że ten nalot się nie uda.
Ostrzegli porywaczy, którzy po tym uznają,
- że trzeba pozbyć się porwanej. - Co zamierzasz?
Nie wiem.
Mój kontakt miał się odezwać, ale czekam już kilka godzin.
To chyba droga donikąd. Wysłałem jego zdjęcie. Sprawdziliście go?
Tak, ale nie ustaliśmy nazwiska.
- Nicola, tu Omero. - Nadawaj.
Pamiętasz tego kapitana policji z Hamry?
Tak, Hassan. Trzeba sprawdzić, czy też go już nie zwolnili.
Jeden z niewielu sunnitów, który zachował pracę.
To jakiś pomysł. Jeśli wciąż tam jest, pojadę do niego.
Dobra, cześć.
Ruszamy.
Za pozwoleniem.
Do widzenia.
- Cześć. - Cześć.
Dzięki za szybkie spotkanie.
- Co mogę zrobić? - Potrzebuję pomocy, Hassan.
Szukam tego człowieka.
Ma gospodarstwo, może gdzieś za miastem.
- Znajdziesz go? - Czemu go szukasz?
Z powodu, o którym Amerykanie nie powinni wiedzieć.
Bez ich wiedzy w Bagdadzie niczego nie zrobisz.
- Wystarczy im nie mówić. - Czy ja wiem...
Jesteś jednym z niewielu wysoko postawionych sunnitów.
- Nie chcesz pomóc swoim ludziom? - Chcę, ale daj spokój.
Posłuchaj... wiem, że twój syn jest poważnie chory.
Wiem, że tu trudno go leczyć, brakuje wielu rzeczy.
Nie chcesz go wywieźć do Włoch
na leczenie w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Rzymie?
Najlepszym na świecie.
Przecież nie mogę wyjechać z Iraku.
Ty nie, ale twoja żona może.
Będzie tam z nim, póki on nie wyzdrowieje.
Zajmę się wszystkim. Nie martw się. Znasz mnie.
Proszę cię. Pomóż mi go znaleźć.
Tarik.
- Jak mnie znalazłeś. - Przez wspólnych znajomych.
- Posłuchaj... - Nie chcę cię słuchać.
Posłuchaj, proszę.
Atak na ten dom to nie robota Włochów.
- Nie mieliśmy z tym nic wspólnego. - Mieliście!
Wy i Amerykanie to to samo.
Znalazłem generatory i mogę ci załatwić wykopanie studni.
Kto zagwarantuje, że to zrobisz?
Nikt. Masz moje słowo.
Mogę zapewnić wodę i prąd. Uwierz mi.
To, co stało się wczoraj, już się nie powtórzy.
Powiedz im, że jesteśmy gotowi negocjować. Ale potrzebujemy konkretów.
Zdjęcia, a jeszcze lepiej filmu. Ale musisz działać od razu i szybko.
- Daj mi dwa dni. - Nie, tylko jeden.
24 godziny od tej chwili. Potem wracam do Włoch.
Umowa stoi?
Stoi.
SIÓDMY DZIEŃ UWIĘZIENIA
Włóż to!
Czego ode mnie chcecie?
Wprowadź ją tam.
Poproś swój rząd o wycofanie wojsk. W swoim języku.
Jestem dziennikarką niewpływowej gazety.
- Kto mnie posłucha? - Oni muszą zrozumieć,
że ta wojna trwa. Bo my, Irakijczycy, też mamy prawo do walki
o wyzwolenie kraju, tak jak to było w Wietnamie i Algierii.
Opór to prawo każdego człowieka. Zgadzam się z wami.
Nieważne, czy się zgadzasz! Rób, co każę.
Pozwólcie mi zaapelować nie tylko do rządu,
ale do wszystkich przeciwników wojny. Może wtedy mnie posłuchają.
Okej. Nagrywaj.
Od stycznia jestem tutaj,
żeby relacjonować sytuację narodu, który codziennie umiera.
Tysiące ludzi nie mają jedzenia, światła i wody.
Proszę was, zakończcie tę okupację.
Proszę rząd włoski,
proszę naród włoski, by wywarł nacisk na rząd.
Ci ludzie nie mogą tak dłużej cierpieć.
Wycofajcie wojska z Iraku. Pomóżcie mi...
- Proszę, pomóżcie. - Błagaj męża i rodzinę.
- To nie wystarczy? - Nie komentuj naszych żądań.
Rób to, co każemy.
Nie rozumiesz, że twoje życie wisi na włosku?
Pier, pomóż mi.
Jesteś ze mną we wszystkich moich bataliach.
Pokaż moje zdjęcia dzieci i kobiet, ofiar bomb kasetowych.
Liczę na ciebie, jesteś moją nadzieją.
Błagam cię, pomóż mi... proszę...
Proszę.
- Miło mi, Nicola Calipari. - Pier Scolari.
Proszę siadać.
Proszę rząd włoski,
proszę naród włoski, by wywarł nacisk na rząd.
Ci ludzie nie mogą tak dłużej cierpieć.
Wycofajcie wojska z Iraku. Pomóżcie mi...
Pier, pomóż mi.
Jesteś ze mną we wszystkich moich bataliach. Proszę, pomóż mi.
Pokaż moje zdjęcia dzieci i kobiet, ofiar bomb kasetowych.
Liczę na ciebie, jesteś moją nadzieją.
Błagam cię, pomóż mi... proszę...
Takie filmy wcale nie przyczyniają się do wycofania wojsk.
Porywacze wiedzą, że tego nigdy nie osiągną.
Więc czemu to służy?
Stanowią dowód, że zakładnik żyje i można otworzyć kanał.
- W tym wy możecie nam pomóc. - Jak?
Giuliana mówi o bombach kasetowych
i o zdjęciach kobiet i dzieci, ofiar tych bomb.
Opublikowaliśmy te zdjęcia tuż po zbombardowaniu Hilli.
Opublikujcie je znowu.
- Te same zdjęcia? - Te same.
Porywacze i Giuliana zrozumieją, że wiadomość dotarła
i miejmy nadzieję, że szybko się odezwą.
Pier, odwagi. Sprowadzimy Giulianę do domu.
JEDNA Z NAS
Tiber, co tam?
Rozumiem, dzięki.
Mamy szczegóły miejsca spotkania. Jedziemy do DIGOS.
Widzieliśmy film. Czekaliśmy na ten dowód.
Ale brakuje punktu zaczepienia, propozycji spotkania.
Propozycja wyszła od naszego źródła.
- Z Bagdadu? - Tak, ale spotkanie w Dubaju.
- W Dubaju? Z kim? - Tego jeszcze nie powiedzieli.
Jest tylko miejsce: port, pirs numer pięć.
Masz pewność co do tego spotkania?
Nie.
Ale w tej chwili to nasza jedyna opcja.
DUBAJ
Jest.
Ruszaj.
Witamy w Dubaju.
Moje nazwisko ma trudne brzmienie. Można mówić do mnie "Panie Simbel".
- Woli pan rozmawiać po angielsku? - Owszem.
- W pełni reprezentuje pan swój kraj? - Oczywiście.
Jestem generałem Armii Włoskiej i przyjechałem w imieniu mojego rządu.
Herbata.
- Dziękuję. - Muszę wyjść. Pora modlitwy.
Proszę coś powiedzieć o pani Sgrenie. Dobrze się czuje?
Potem odpowiem na pana pytania. Ale modlitwa nie może czekać.
Zahid, Kilian, nic tu po was. Zaczekajcie na dole.
Cytryna czy mleko?
To dla mnie pociecha, że Giuliana Sgrena czuje się dobrze.
Ale okup jest bardzo wysoki.
Nie lubię słowa "okup".
Proszę wybrać lepsze.
- Wymiana. - Zgoda.
Cena "wymiany" jest bardzo wysoka.
Może.
Ale to, czym Irakijczycy płacą za tę wojnę,
jest stanowczo... znacznie bardziej bolesne.
Ponadto katastrofalna decyzja Amerykanów
o eliminacji sunnitów ze sceny politycznej
i o utworzeniu wyłącznie szyickiego rządu...
komplikuje wszystko.
Proszę spojrzeć na mnie. Jestem Irakijczykiem.
I sunnitą.
Byłem ważnym menadżerem.
Chciałbym uczestniczyć w demokratycznym życiu Iraku.
A zamiast tego...
jestem tutaj, na wygnaniu...
choć nie popełniłem żadnej zbrodni.
Mówi pan to wszystko,
bo chciałby pan wrócić na scenę polityczną swojego kraju?
Mówię panu coś więcej.
Mówię panu, że Włochy...
mogłyby być partnerem w dialogu z sunnitami.
Mediatorem pomiędzy nami i Amerykanami.
Gdyby tak się stało,
natychmiast skończylibyśmy...
z atakami, porwaniami i innymi sprawami.
DWUNASTY DZIEŃ UWIĘZIENIA
WOLNOŚĆ DLA GIULIANY SGRENY I IRAKIJCZYKÓW
- Halo? - Gabriele, jestem na manifestacji.
Ale gdzie?
Po twojej lewej.
Już idę.
Cześć.
Zaczęły się negocjacje.
- Naprawdę? - Tak.
- To dobra wiadomość. - Nie do upublicznienia.
Domyślam się.
Problem w tym, że porywacze zażądali,
oprócz pieniędzy, rekompensaty politycznej.
A ty? Co myślisz o tej rekompensacie?
Jest konieczna. Póki sunnici są wykluczeni, pokój jest niemożliwy.
- Amerykanie zgadzają się na to? - Nie.
Uważają, że łatwiej jest kontrolować podzielony świat arabski.
Rozumiem. W każdym razie dzięki za informacje.
- Ruszają. Przyłączysz się? - Nie.
Może będzie moja córka, choć jej zabroniłem,
ale na 99,9% nie posłuchała.
Cześć.
- Cześć. - Widzę, że mnie posłuchałaś.
Nie posłuchałam. I co?
- W czym problem? - W tym, że zabroniłem ci tam iść.
- Bo to zbyt niebezpieczne? - Tak, mogło być niebezpiecznie.
I ty mi mówisz o zagrożeniach?
Wiem, co robisz. Nie musisz tak się zachowywać.
Żyję na tym świecie, oglądam telewizję...
Jaki to ma związek z tym...?
Ma! Pójście na ten marsz to mój udział w uwolnieniu tej kobiety.
Trafiony i zatopiony.
Ja tonę.
Z czego się śmiejesz?
Dzieci nie za szybko dziś dorastają?
- Ja w jej wieku nie byłem taki bystry. - A ja byłam.
- Kobiety są do przodu... - Tak, wiem, że kobiety
są super we wszystkim. Poddaję się.
Pogódź się z tym, że ona to kobieta.
W wieku 18 lat nie jesteś kobietą, tylko dziewczynką.
CZTERNASTY DZIEŃ UWIĘZIENIA
Dobrze, zaczekam.
Modliłeś się.
Tak.
Ty się nie modlisz?
Nie.
Dlaczego?
Bo nie wierzę w żadnego boga.
Bo jesteś komunistką, jak mówią w TV?
Nie.
Nie dlatego.
Najadłam się.
Dziękuję.
Spróbuj dokończyć.
Nawet Włochy chcą pokoju. Zapewniam pana.
Przekazałem pańską opinię najwyższym szczeblom,
ale stanowisko rządu jest bardzo jasne.
Nie będziemy waszym partnerem.
Nasz rząd nie może tego zrobić. Jednak...
- Waszemu rządowi brak odwagi. - Ale ja, może...
mógłbym załatwić panu paszport.
Proszę jaśniej.
Paszport, z którym przyjedzie pan do nas,
żeby wykładać, rozwijać kontakty
i bronić sprawy sunnitów.
Paszport byłby ciekawą opcją.
- A pieniądze? - I dodatkiem do pieniędzy.
Ale na tym etapie...
trzeba zejść z ceny.
Jakie jest ostateczne żądanie?
Nie wycofali się z żądania 12 milionów dolarów.
Jestem w stanie zmniejszyć tę sumę.
Pozostaje kwestia uznania politycznego.
Nie uznajemy tych, którzy porywają dziennikarzy i podcinają im gardła.
Możemy ograniczyć się do gestu prostego,
ale ważnego dla mojego sunnickiego menadżera, z którym negocjuję.
Pomyślałem, że...
możemy mu dać paszport, żeby przyjechał do Włoch, czyli do Europy.
Urządzi konferencje, spotkania,
będzie głosem ludności sunnickiej, którą władze amerykańskie ignorują.
To normalne, że po upadku Saddama wymieniono całą administrację.
Wiem, ale...
rozpoczęcie negocjacji z sunnitami byłoby wyrwą w murze twierdzy.
My, jako rząd, możemy zaproponować Amerykanom
dialog z uzbrojoną mniejszością opozycyjną,
która przeprowadza zamachy i porwania.
Powiedziałabym, że jest w tym jakiś sens.
Ale zanim zdecydujemy, trzeba się skonsultować z premierem Berlusconim.
Biorę to na siebie.
Panie Calipari, dzięki za wszystko, co pan robi.
- Mamy świadomość, że to trudne. - Dziękuję.
Do widzenia.
Poszło całkiem nieźle.
Jestem przekonany, że premier nas w tym poprze.
- Oby. - Giulio, jak myślisz?
Wciąż mam wątpliwości.
Gadałem z ambasadą amerykańską.
Są przeciwnikami płacenia.
Oficjalnie tak, ale nawet oni płacą pod stołem.
Ale zaprzyjaźnionemu krajowi.
Dla nich ważne jest nie drażnić opinii publicznej.
Świat wie, że oni nie negocjują.
Wielu ich zakładników zamordowano w okrutny sposób.
- Wtedy opinia publiczna się nie liczy? - Jasne, że się liczy.
W ogóle kim jest ten pan Simbel? Jakie daje nam gwarancje?
Skąd wiesz, że nas nie nabiera?
Zapłacimy? Rozgłosimy to i będziemy mieli tłum Simbelów.
Dla mnie każde porwanie to epizod wojenny.
I próbuję zrobić dwie rzeczy:
uwolnić zakładnika i zbliżyć się o krok do zakończenia wojny.
Nie wiedziałem, że jesteś pacyfistą pod przykryciem. Gratulacje!
Jeśli rząd się zgodzi, realizujemy naszą propozycję.
- Kto został w Dubaju? - Omero.
Kiedy to się odblokuje, też tam wrócę.
- A dziś robię sobie wolny wieczór. - I bardzo dobrze.
- Stań, gdzie się da, to wysiądę. - Jasne.
WŁOSKI CZERWONY KRZYŻ
- Śpią? - Tak.
Jeśli znów zaciągniesz mnie na film akcji, to wystąpię o rozwód.
I jaka krzywda ci się stała?
- Ten był dobrze zrobiony, prosty. - Właśnie. Nawet zbyt prosty.
- Jaka była alternatywa? - Film Kiarostamiego.
- Jego filmy są takie same. - Nie.
Facet łazi od wsi do wsi w Iranie, piaszczystą drogą
i nic nie mówi.
Cudownie...
Wiesz, czemu wciąż tak bardzo cię lubię?
Czemu?
Bo po tylu latach, po otwarciu drzwi, wciąż wpuszczasz mnie przodem.
- Omero, już jestem. - Cześć.
- Pan Simbel wkurzył się jak cholera. - Co się stało?
Mówi, że jesteśmy niesłowni i prowadzimy podwójną grę.
- Podwójną grę? Nie rozumiem. - Nic więcej nie chciał powiedzieć.
Był wściekły. Chce rozmawiać tylko z tobą.
Już dzwonię.
- Halo? - Co się stało, proszę pana?
Jestem zawiedziony.
- Nie ufacie mi. - Skądże! Ufamy panu.
Czemu negocjujecie też z innymi?
Ja odpowiadam za negocjacje i żadne inne się nie toczą.
A Czerwony Krzyż?
Czerwony Krzyż? Zapewniam pana, że nic o tym nie wiem.
Poproszę o trochę czasu.
Ogarnę to i zadzwonię do pana.
Okej.
Pośrednik, którego znalazłem, chce się wycofać,
bo wczoraj ktoś zadziałał bez mojej wiedzy.
Z zamiarem nieinformowania mnie!
Co złego jest w innych opcjach? Im więcej prób, tym lepiej.
Przeciwnie. Im więcej prób, tym większe zamieszanie!
- A kto ocenia to "zamieszanie"? Ty? - Tak, ja!
Po pierwsze, dyrektor zlecił mi to zadanie.
Po drugie, zdaniem terrorystów prowadzimy podwójną grę.
Nie możemy narażać naszej wiarygodności i życia zakładniczki.
Po trzecie, partner Sgreny i redakcja "Il Manifesto" zaufali mnie!
Mamy się przejmować komunistyczną gazetą o 30-tysięcznym nakładzie?
Za tą gazetą stoją włoscy pacyfiści. Są ich miliony!
Miliony obywateli, którzy nie popierają wojny, nie wierzą nam
i uważają, że to amerykański plan zagarnięcia irackiej ropy.
- Ich też mamy w dupie?! - Dość już.
To raczej nie pora na dyskusje, kiedy czas ucieka.
Po pierwsze, Nicola, musisz odzyskać swój kontakt.
Zajmij się tym od razu.
Przestrzegałem ustaleń. Mam to wyjaśnić?
Tak.
To, co się stało... może się powtórzyć.
Nie. Zapewniam pana, że nie będzie już żadnych przeszkód.
Minęło dużo czasu.
Muszę mieć dowód, że porwana żyje.
Bez niego, nie idziemy dalej.
Będzie pan miał dowód.
Dziękuję.
DWUDZIESTY DZIEŃ UWIĘZIENIA
Za bardzo schudłaś. Musisz jeść.
- Nie mogę nic robić, tylko płakać. - I powinnaś, to pomaga.
Dzięki wam skończyły mi się łzy.
Nic do ciebie nie mam, ale należysz do najeźdźców.
Jeśli mówisz prawdę i odczuwasz litość...
Nie wspomniałam o litości. I nie przyszłam pogadać z tobą.
Napisz list do męża. Musi zawierać osobiste odniesienia.
Rzeczy, które tylko wy znacie.
- Komu potrzebny ten list? - Nie twoje zmartwienie.
Trwają negocjacje, czy tak? Mój rząd negocjuje?
- Nie wiem. - Ale wiesz, że to jest prawda.
Daj mi nadzieję.
Napisz list.
- Przeczytaj to. - Co to jest?
"Podczas obchodów Aszury zamachowiec samobójca..."
Musisz wspomnieć, że wiesz o tym fakcie.
To dowód, że dziś jeszcze żyjesz.
Co się dzieje?
Nic.
- Dlaczego pytasz? - Bo cię znam.
Co jest nie tak?
Mam dość.
Chcę wrócić do policji.
Ratuję tę kobietę, a ktoś wpycha się na moje miejsce, bo szuka sławy.
- Odpuść im. Co ci zależy? - Nie!
- Czemu? - Ja muszę to zrobić.
Bo wiem, że udawało mi się wiele razy.
I tym razem też się uda. W ten sam sposób.
Czemu nie schowasz dumy do kieszeni i nie oddasz tego innym?
To nie kwestia dumy. Ci inni będą słuchać Amerykanów.
Zorganizują spektakularną akcję, w której ktoś zginie.
Może zakładniczka.
Przepraszam.
To jej pismo?
Tak.
Na pewno jej.
Poznaję, jak pisze moje imię. Takie dziwne P stawia tylko ona.
Dobrze.
To spory krok naprzód.
I co teraz zrobisz?
Polecę jutro domknąć sprawę, ale będę was informował.
Dzięki.
To ja dziękuję tobie.
Wiesz, że jeśli się uda,
to premier, z którym walczysz, pierwszy ogłosi to jako swój sukces?
Wiem. Ale chyba nie będę musiał go ściskać.
- Może on uściska ciebie. - Wtedy ty mnie przed nim obronisz.
Tego nie mogę obiecać.
Facet jest dość... żywiołowym typem.
Kiedy to się skończy, to może pójdziemy z żonami na kolację,
- pogadamy o czymś innym. - Tak.
Jutro wylatujesz?
Powiedzmy, że jutro zbliżę się trochę bardziej do Giuliany.
- Zaufaj mi. - Ufam ci.
A potem?
- Co potem? - Zrobisz to, co mi powiedziałeś?
- Wrócisz do policji? - Tak.
Na pewno?
Na pewno.
Nie, nie. Jeszcze trochę.
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Znowu wyjeżdżasz? - Tak.
Ale to już ostatni raz.
Zawsze tak mówisz.
Pilnuj, żeby brat odrabiał lekcje, bo on myśli tylko o piłce nożnej.
Filippo ma 11 lat, sam się pilnuje.
- Nie martw się. - W porządku.
Dobrze.
Przywieziesz ją?
Przywieziesz ją... prawda?
Tak, kochanie. Przywiozę ją do domu.
Pa.
Cześć, kochana.
- Bądź grzeczna. - Ty też.
Co byście zyskali w innym przypadku? Kolejny zakładnik zabity,
zero pieniędzy i gorsza opinia o waszym narodzie?
Gorsza niż teraz.
To nie jest pokój.
Nie ten, o którym pan mówił.
Dobrze. Zgadzam się.
Ale pod warunkiem,
że paszport będzie razem z pieniędzmi. Ani chwili później.
Wtedy dostaniecie to, o co prosicie. Dobrze?
Zgoda.
- Jest wszystko? - Tak, sam sprawdziłem.
Jedziemy do Bagdadu, gdzie czeka Kilian.
Alarico i Jeco ze mną. Omero, siedzisz tu do zakończenia wymiany.
Słowa "Jesteśmy w trójkę", znaczą, że ją mam.
Dopiero wtedy oddasz walizkę.
DWUDZIESTY SIÓDMY DZIEŃ UWIĘZIENIA
Wkrótce będziesz wolna.
Prezent od naszego przywódcy, który wynegocjował twoje uwolnienie.
Włóż to po wyjściu i mów, że dobrze cię traktowaliśmy.
Dziękuję.
Nawet nie znam waszych imion.
- Mam na imię Hsien. - Hsien.
- A ty? - Abbas.
To prawdziwe imiona?
Jakoś nie wierzę, że mnie wypuścicie.
A powinnaś.
Muzułmanie nie kłamią.
Dzień dobry.
Wezmę tę...
i tę.
NAJDŁUŻSZY MIESIĄC
- Jesz coś? - Tak, jem, nie martw się.
- Dasz mi Filippa? - Filippo, chodź. Dzwoni tata.
Jest.
- Tato? - Najlepsze życzenia, kochany! - Dzięki.
Czujesz ciężar tych 12 lat?
- Tak, wszystkich! Nie jest łatwo. - Rozumiem cię.
Jak świętujesz?
Może mamy wezmą nas na kręgle.
Szkoda, że mnie nie ma.
- Przykro mi. - Odbijemy sobie w przyszłym roku.
Mam dla ciebie prezent.
- Jaki prezent? - Nie powiem. Niespodzianka.
Ale jestem pewien, że ci się spodoba.
I nie tylko tobie. Dość!
- Więcej nie powiem. - Długo muszę na niego czekać?
Nie tak długo.
Daj mi znów mamę. Jeszcze raz wszystkiego najlepszego.
Dziękuję, tato. Cześć. Mamo?
- Nicola? - Rosa...
Nic... po prostu chciałem znów usłyszeć twój głos.
- Jedna sprawa... - Jaka?
Wiesz, dlaczego...
po tych wszystkich latach ja też tak bardzo cię lubię?
Dlaczego?
Bo zabierasz mnie na te filmy.
Irańskie, koreańskie, japońskie.
Nikomu by się to nie udało. Śpię lepiej niż w swoim łóżku.
Wracaj szybko.
Jak tylko będę mógł, kochanie.
Pa.
BAGDAD, 4 MARCA 2005 ROKU
Wylądowali?
Jadą autem na spotkanie z porywaczami.
- Dokąd? - Do Al-Mansur. Ja jadę do premiera.
- Jesteśmy pół godziny wcześniej. - Poczekamy.
- Tak? - Zmienili miejsce spotkania.
- Gdzie teraz? - Za Hotelem Babylon.
- Na pewno? - Tak mówił informator.
- Tak? - Nicola, to ja.
Cynk od informatora z Bagdadu.
Przenieśli miejsce spotkania na drugi brzeg rzeki.
Dokładniej?
Za Hotelem Babylon jest jakiś zaułek.
- Pollari jest z tobą? - Nie, u premiera.
Okej.
- Tak? - Tiber, pilna sprawa.
Za Hotelem Babylon jest bezpiecznie?
To niefajne miejsce. Po co tam jedziecie?
Nie mogę powiedzieć.
Dobra, zadzwonię za 10 minut.
MARIO LUIS LOZANO ARTYLERZYSTA AMERYKAŃSKI
- Tiber, gadaj. - Ta sytuacja wcale mi się nie podoba.
Nie pokazujcie się w tej okolicy.
Wpadniemy tam w zasadzkę.
- Tak? - Fałszywy trop!
Tam nas zabiją. Skąd pochodzi ta informacja?
Nie z pierwszej ręki.
To jakieś lewe gówno! Niech nikt mi się nie wtrąca!
Jestem w terenie i to ja decyduję!
Włóż okulary słoneczne.
Podczas kontroli nie okazuj zdenerwowania.
Nie rozumiem.
Wsiadaj.
Leż tu cicho.
- Za długo tu jesteśmy. - Wiem.
Ruszaj.
Chłopaki, natychmiast zabezpieczyć miejsce.
Ruszać się!
- To nie żarty! I miejcie oko na tunel! - Tak jest!
Sir?
Serio? To ulubione miejsce zamachowców samobójców?
Nie wierz plotkom.
Podobno w ciągu dwóch lat było tu 15 000 starć zbrojnych.
Ludzie dużo gadają.
Nasz wielki prezydent też zakończył tę wojnę dwa lata temu.
- Prawda? - Prawda.
Jest!
Giuliana, nazywam się Nicola,
przyjaciel Piera i Gabriele.
To koniec, jesteś wolna.
Zabieram cię do domu. Do Włoch. Chodź!
Jesteś z nami.
To Kilian. Zawieziemy cię do domu.
Włącz światło.
Siądę z tobą z tyłu, będziesz spokojniejsza.
Nie powinniśmy tu być tyle czasu.
Regulamin mówi, że 30 minut to maks.
Minęły dwie godziny.
Zluzujemy was za 20 minut.
Omero, jesteśmy w trójkę. Jedziemy samochodem i już wracamy.
Idziemy.
Doskonale.
Poznałem Piera. Wkrótce do niego zadzwonimy.
Zadzwonimy też do naczelnego, który bardzo się martwił.
Dobry wieczór, panie premierze.
Redaktor naczelny "Il Manifesto".
Gratuluję gazety.
Nie traktuje mnie pan najlepiej, ale podziwiam pański tytuł.
- Pier Scolari, partner pani Sgreny. - Przyjacielu, koniec zabawy, żona wraca.
W wydaniu specjalnym przekazujemy wspaniałą wiadomość.
Giuliana Sgrena właśnie została uwolniona.
Mamo, tacie się udało.
- Uwolnił ją. - Kto ci to powiedział?
- Mówią w telewizji. - Już jadę do domu.
Kapitanie, co się dzieje? Miał przyjechać ambasador, ale się nie zjawił.
- Coś się stało? - Wrócił do Camp Victory.
- Inną drogą. - Co?!
Z całym szacunkiem, ale co my tu, kurwa, robimy?!
Mniej niż kilometr do lotniska.
Wytrzymaj, już prawie jesteśmy.
Muszę opowiedzieć Nicoli o tym wyskoku Berlusconiego.
Przepraszam, zaraz wracam.
- Tak? - Dyrektorze, już niedługo.
Jesteśmy kilometr od lotniska.
Daję pana Calipariego.
Uwaga!
Kilian?
- Ambasada włoska, nie strzelać! - Łapy do góry!
Ambasada włoska! Nie strzelać!
Wysiadać z wozu!
Wysiadać!
Na kolana!
- Dokumenty są w aucie. Sprawdźcie! - Zamknij się!
Cholera!
Szeregowy, tutaj!
- Dyrektorze, słychać mnie? - Tak.
Amerykanie nas ostrzelali.
Powoli...
Położyć ją na ziemi.
Połóżcie ją. I uwaga na głowę!
Cholera!
Sgrena ranna, ale żyje.
Co myśmy zrobili?
Calipari nie żyje.
Panowie, przepraszam...
- Zwijać punkt kontrolny. - Problem. Doszło do wymiany ognia.
Jest poważnie ranna. Jak najszybciej musi trafić do szpitala.
Już!
Poruczniku!
Znaleźliśmy to w samochodzie.
On nie żyje.
To Włoch. Nie żyje.
Ubrany jak cywil, ale ma legitymację generała dywizji.
Proszę mnie przepuścić.
Wszyscy do konferencyjnej, a innych dziennikarzy proszę o wyjście.
Koledzy, proszę was.
10 minut. Muszę porozmawiać z towarzyszami z redakcji.
Panowie, zostawcie nas na chwilę samych!
Przejdźmy do innego pokoju.
Ale oni muszą wyjść!
- Co się dzieje? - Zaraz wam powiem.
Już mówię.
Towarzysze, zrobił się bajzel.
Ostrzelali ich Amerykanie.
Jechali na lotnisko...
byli we trójkę w samochodzie...
dwóch agentów służb i Giuliana.
W pewnej chwili zaczął się ostrzał. Giuliana jest ranna, ale w porządku.
Jeden agent jest ranny, a...
- Nicola Calipari nie żyje. - Kto?
- Ten, który ją uwolnił. - Mediator?
Tak, mediator.
Wygląda na to, że ten nieszczęśnik
uratował ją po raz drugi, bo...
zasłonił ją sobą i dostał całą serię.
Nicola Calipari...
był dzielnym człowiekiem.
- Ada, dziękuję. - Dobry wieczór.
Filippo, cześć.
W sprawie śmierci Nicoli Calipariego powołano komisję włosko-amerykańską.
Powstały dwa raporty sprzeczne w wielu punktach.
19 czerwca 2006 r. prokuratura wnioskowała o postawienie przed sądem
artylerzysty Maria Luisa Lozana.
25 października 2007 r. sąd przysięgłych odrzucił wniosek
z powodu "braku jurysdykcji". Sąd kasacyjny podtrzymał tę decyzję.
Giuliana Sgrena mieszka i pracuje w Rzymie,
i nadal jest dziennikarką.
Prezydent Carlo Azeglio Ciampi
odznaczył pośmiertnie Nicolę Calipariego Złotym Medalem za Waleczność.
Nie ustalono sprawców zabójstwa Nicoli Calipariego.
NEGOCJATOR
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Grzegorz Janiak