Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Welkom bij The Daily Show. Het wordt een mooie uitzending.
David Remnick is te gast.
Hij is de hoofdredacteur van The New Yorker.
Wat een erudiet publiek.
The New Yorker bestaat 100 jaar.
Hij en ik gaan praten over het verschil tussen umlauten en trema's.
Je moet echt het loopje doen.
Dat wordt leuk. Ga je zwaaien?
Hier is David Remnick.
Honderd jaar The New Yorker.
Dit is heel bijzonder. Hopelijk is het goed te zien.
Dit is hun badpakeditie.
Mr Dewey. Truman Capote van The New Yorker.
The New Yorker? -Ja, The New Yorker.
Iedereen vindt hun cartoons geweldig.
Honderden kranten en tijdschriften hebben het moeilijk…
…maar The New Yorker doet het prima.
Bestaat het pas 100 jaar? Kijk wat het heeft gedaan.
The New Yorker won de Pulitzerprijs voor onderzoeksjournalistiek.
Een artikel van de kok Anthony Bourdain zet de restaurantwereld op z'n kop.
Pauline Kaels recensies veranderden zowel de filmkritiek als films zelf.
The New Yorker.
'Ik zou apathischer zijn als ik niet zo lethargisch was.'
O, ik snap 'm. Dat is best grappig.
Mensen uit het Midwesten zoals ik…
…krijgen met het blad een inkijkje in het leven van de New Yorker.
Ik ben van The New Yorker, een blad… -Ik ken The New Yorker wel.
Het ministerie van Defensie schiet in de verdediging.
Het betwist een reportage uit The New Yorker.
Er is controverse om de cover van de nieuwe editie van The New Yorker.
Voor het eerst steunt The New Yorker een presidentskandidaat.
Een artikel in de laatste editie…
Je enige vermaak is die enorme stapel aan edities van The New Yorker.
Kom op, zeg. We weten allebei dat ik die nooit ga lezen.
Hoe is het, Emily? Je leeft nog.
Hé, Louisa. Hoe gaat het?
Goed, we hebben veel. Enig tempo is wel geboden.
Er zijn momenteel veel verhalen over rijke mensen die graag investeren…
…in dinosaurusfossielen.
Er is sinds 2022 een groot tekort aan Adderall.
Ik vind dat we een profiel over Koji Murata moeten doen.
Hij is de uitvinder van de eerste houten satelliet.
Elk goed verhaal uit onze afgelopen 100 jaar…
…begint bij een goed idee.
Onze schrijvers volgen die ideeën, waar die hen ook brengen.
Daarna gaan onze redacteuren, samen met de schrijvers…
…de hele tekst woord voor woord na om deze bij te schaven.
'Er was weinig redactionele inmenging, komma, in het begin.'
Is die komma echt nodig?
Daarna gaat het stuk naar onze factcheckers.
Dat proces is weleens vergeleken met een colonoscopie.
We zeggen dat de katten Tiger, Lover Boy en Gummy Bear heten.
Klopt dat?
The New Yorker is een wonder.
The New Yorker is een tijdschrift…
…dat een profiel van 15.000 woorden van een muzikant plaatst…
…of een reportage uit Zuid-Libanon van 9000 woorden…
…met grappige cartoons ertussen.
Nooit een foto op de cover.
Geen bikini, geen filmster.
En toch is het succesvol.
Het feit dat dit bestaat en floreert…
…en ik weet zeker dat het nog twee à drie eeuwen zal floreren…
…is ongelooflijk.
DE JAREN 1920
De Jazz Age, New York.
In de stad wemelt het van de bankiers en flappers.
Je hebt er bigbands…
…Babe Ruth…
…en meer dan 30.000 geheime kroegen.
Zie hier Harold Ross…
…de onwaarschijnlijke oprichter van The New Yorker.
Hij was een grofgebekte kettingroker…
…die bevriend raakte met een groep sappelende schrijvers en humoristen…
…die elkaar dagelijks troffen voor drank en grappen in het Algonquin-hotel.
'Ik hou alleen van dingen die immoreel, illegaal of dikmakend zijn…'
…grapte een van z'n vrienden.
En op die plek bedachten Ross en z'n vrouw Jane Grant…
…een nieuw soort humoristisch tijdschrift.
Een weekblad voor de mondaine elite van Manhattan, zo zeiden ze…
…niet voor het oude vrouwtje in Dubuque.
Ironisch genoeg was Ross zelf een schoolverlater…
…uit een mijnstadje in Colorado.
Maar hij lijfde z'n slimme vrienden in voor brutale stukken en cartoons…
…over de maatschappij en cultuur.
Hij huurde een ontwerper in voor een onderscheidend lettertype…
…en een mascotte die de spot dreef met de verfijnde air van het blad.
Deze pretentieuze dandy werd gekscherend Eustace Tilley genoemd.
Daarmee was The New Yorker geboren.
De 100 jaar daarna zijn gekenmerkt door overleven…
…hardnekkig verzet, ingrijpende veranderingen…
…en de meest invloedrijke journalistiek, fictie en cartoons van de eeuw.
De editie voor ons 100-jarig jubileum verschijnt over enkele maanden.
We moeten iets speciaals bedenken voor de cover.
Zonder de cover weet je nog niet wat de persoonlijkheid van de editie is.
Het is niet iets wat je er op het laatste moment even op plakt.
Een cover moet de actualiteit aanspreken, maar ook een tijdloos kunstwerk zijn.
Je zou 'm ingelijst aan de muur moeten kunnen hangen.
De stress van die wekelijkse zoektocht houdt me 's nachts wakker.
Zelfs na dertig jaar nog.
Voor ik bij The New Yorker kwam…
…runde ik een stripmagazine met undergroundcartoonisten.
Ik werk heel graag met kunstenaars die een sterke visie hebben…
…evenals een eigen stijl en verhalen die ze willen vertellen.
Dat is ook m'n doel bij The New Yorker.
Voor het 100-jarig jubileum zei David Remnick tegen me:
'We moeten Eustace Tilley van de allereerste cover gebruiken.'
Ik moest me inhouden om niet 'o, nee' te zeggen.
Snap je?
Ik begrijp de impuls.
Maar ik wil iets innovatiefs doen wat nooit eerder is gedaan.
Dat betekent dus dat ik iets zal moeten bedenken.
We zien wel hoe dit loopt. -Komt goed.
STAFSCHRIJVER
Het blad opent met The Talk of the Town, dat fungeert als opwarmertje.
Het zijn korte stukjes.
Het zijn schetsen of korte reportages die een klein verhaaltje vertellen.
Zo ga ik poolen met een rockband of hangen met John Belushi's fotograaf.
Deze stukjes staan meestal op zichzelf, al werk ik nu aan iets doorlopends.
Je ziet momenteel dat de politiek mensen tot op het bot verdeelt.
Ik wilde dus gaan peilen hoe de sfeer in de stad is.
Het is alsof ik ga vissen.
Je weet 't nooit. Je loopt wat rond en kijkt wat er leeft op straat.
Mark, aangenaam. -Aangenaam.
Ik schrijf voor The New Yorker. -Oké.
Ik ben van The New Yorker. Kent u dat?
Als ik de knop omzet en hier op zoek ga naar mensen en bijzondere dingen…
…is het bijna alsof ik high ben. Iedereen lijkt interessant.
Het is heel wonderlijk.
Uw kleinzoon.
Met z'n schattige snoetje. -Heel schattig, ja.
Kan ik even met je praten? Wil je dat?
Nee. -Wil je dat niet?
Nee, sorry. -Echt niet? Kom op, man.
Angstzweet. Kom op.
Ik schrijf voor The New Yorker. Mag ik je wat vragen stellen?
Ik spreek weinig Engels. -Welke taal spreek je?
Mandarijn. -Ik kan geen Mandarijn.
Hoi, ik ben Nick. -Hoi.
Ik schrijf een stuk over alle stress die we ervaren door de politieke situatie.
Dus, hoe voelt u zich? Hoe is uw humeur? Slaapt u goed?
Niet echt.
Is er toevallig verdeeldheid binnen uw gezin?
Grappig dat u dat vraagt, want ik had het over de gastenlijst voor Thanksgiving.
U bent zo mijn stukje in gelopen.
'Hoe is het, NYC?
Zullen we onszelf verscheuren…
…of verder leven in onvolmaaktheid zoals zo vaak in het verleden?'
We moeten er wel erg aan trekken…
…maar er zit wel een stuk in.
We wilden voor ons jubileum een serie video's maken.
We nodigen allerlei schrijvers, kunstenaars en denkers uit…
…om te praten over hun ervaring met The New Yorker.
Deze stoel heeft aan een tafel in ons allereerste kantoor gestaan.
Gaaf.
Ze kunnen lang mee.
Ik heb zelden zo lekker in een stoel gezeten.
Deze techniek zijn we verleerd.
We vormen hout niet langer naar iemands kont.
Daarom zit deze zo prettig, maar dat zijn we verleerd.
Niemand kan dit nog.
Heb je toevallig een favoriete cartoon?
Eentje uit de afgelopen jaren die eruit springt voor je?
Alle cartoons van Emily Flake.
M'n favoriet is met een vrouw in een circus.
Ze strekt haar armen uit, met tegenover haar een leeuw.
Dat vat goed samen hoe het was toen ik begin twintig was.
Elke man was die leeuw.
'EROVERHEEN, VERDORIE!'
Ik vind Zach Kanin een erg leuke cartoonist.
Hij heeft er eentje met Sisyphus op de werkvloer.
Het is zo'n grappig idee, Sisyphus in een kantoorcontext.
Hij krijgt z'n werk waarschijnlijk nooit af.
De cartoons in The New Yorker zijn altijd net iets slimmer dan je zelf bent.
Ze hebben altijd wel iets van dit.
DE BOVENBUREN
Ik vind Roz Chast geweldig. Ik ben echt dol op haar.
Ze raakt me heel erg.
VOLGENDE DRIFTBUI
Jemig. Hoor je haar?
Kijk die vogel nou.
'Kijk die vogel nou.'
Dit is een klein vogeltje.
Ze houdt van The New Yorker.
Echt waar.
Hij kauwt lekker weg.
O, dit zijn posters…
Ze komen uit Ghana.
Ja, volgens mij was dat een huwelijkscadeau.
Dit is een sjaal van Charles Addams.
Ik vind deze heel bijzonder.
Hij was de eerste cartoonist die ik als kind geweldig vond.
Ik voel me erg aangetrokken tot dingen die zowel duister als grappig zijn.
Stel dat ze dit nu deden.
Dan is het van: 'Dit kan echt niet. Ik vind dit niet grappig, maar pijnlijk.
Ik ken iemand die verbrand is door hete olie. Dat was niet grappig.'
Ik heb altijd alleen maar willen tekenen, al vanaf dat ik drie à vier jaar oud was.
Dit werk doe je alleen als je niet echt iets anders kunt.
DE LAATSTE POWERPOINT
GEWOND? IK HEB JE GEWAARSCHUWD, MAAR JE LUISTERDE NIET
VOGELLAMPEN
Hier moet maar één iemand staan.
Ik schrijf de hele week door ideeën op.
Het zijn half… Het is meestal gewoon wat ik teken. Even kijken.
'Aap die met bekkens slaat, hobbyboer…
…schuldplafond, que sera sera, griezelvallei, driehoeksrelatie.'
Het zijn gewoon wat ideeën. Halfbakken ideeën.
Die moet ik hebben.
Ik teken voor een groot deel om me minder alleen te voelen.
WAAROM BEN IK HIER?
Ik ben niet de enige die alles zo deprimerend vindt…
…dat het nog maar net lukt om uit bed te komen.
Ik sta heel vroeg op.
Ik drink een kop koffie en luister een paar podcasts.
Welkom bij de Haaretz-podcast.
En ik train wat, zodat ik niet doodga.
Ik ben 65 jaar.
Als ik 's ochtends naar buiten stap, voel ik me net Fred Astaire.
Ik word er meteen blij van.
Ik kom uit Hillsdale, New Jersey, aan de overkant van de rivier.
Als kind keek ik naar New York met een gevoel van verlangen.
Het was zo verleidelijk dichtbij, maar toch zo ver weg.
Hij is de Michael Jordan van de journalistiek genoemd.
Hij begon bij The Washington Post, waar hij later Rusland-correspondent werd.
Voor hij de vijfde hoofdredacteur van The New Yorker werd…
…maakte de Pulitzer-winnaar naam met diepgravende profielen…
…over mensen als de paus, Mike Tyson en Bruce Springsteen.
Oké, doe maar.
Op een doorsnee dag is er overleg over de planning, ideeën of de politiek.
Zijn de peilingen voor Michigan actueel?
Over financiën en personeel.
Je geeft een redacteur wat commentaar over een stuk.
En je belt heel wat af.
Dus je stond niet 's nachts in Bourbon Street te kotsen?
Je praat bij met schrijvers.
Jemig. Wat zou Hunter Thompson doen?
Half twee? Ik heb nog 13 dingen. -Ja, tussen nu en dan.
Phil Montgomery. Ik moet radio doen.
Godsamme.
Snyder zegt te hebben geleerd…
Die was iets te hoog.
Vandaag in ons radio-uur… M'n stem is klote.
En ons jubileum in februari komt er ook aan.
Er moet dus nog heel veel worden uitgezocht.
WEKELIJKS CARTOONOVERLEG
Dit is m'n favoriet.
Ik moest hier hardop om lachen.
Deze is… -Hij is echt heel grappig.
Oké, deze moet erin.
Op een dinsdagochtend krijg ik zo'n 1000 à 1500 cartoons in m'n mail.
Uiteindelijk kopen we er ergens tussen de tien en twintig.
Van 1500 naar tien, dus.
David zegt steeds dat ik niet mag klagen omdat ik niet in een kolenmijn werk.
Maar het is over het algemeen een geestdodende klus.
Je hebt golven van verbijstering, waanzin en gedeprimeerdheid.
Met uitgestrekte armen. Nog één keer.
Soms neem ik na 800 cartoons even pauze…
…en doe ik drieënhalve minuut Japanse gymnastiekoefeningen.
'Ik voel me beter nu ik geen nieuws meer kijk.'
Die moet zich vermannen.
Bij het cartoonoverleg kiest David er tien à twintig…
…uit de vijftig à zestig die ik heb meegenomen.
Ik heb allemaal psychologische strategieën om Davids brein mee te beïnvloeden.
Ik weet niet of ze echt werken…
…en ik zou ze ook niet collegiaal willen laten toetsen.
Maar ik doe bijvoorbeeld een cartoon die hij niet leuk gaat vinden…
…voor eentje die mogelijk wel bevalt.
Wat?
Dan leg je de lat laag en vindt hij iets opeens geweldig.
Dan zeg ik: 'Briljant. Je hebt gelijk.'
'Eindelijk zijn we samen,' zegt de vrouw tegen haar hond.
'Nooit geweten dat je zo goed overweg kon met…'
Allemachtig. -Wacht, ik snap 'm niet.
De hond heeft de vader vermoord. -O, en dat is…
Je komt deze cartoons tegen in lange artikelen.
Die zijn vaak hartverscheurend of moeilijk door te komen.
Met alle respect.
Maar het is de bedoeling dat ze dat even doorbreken en je verrassen.
Ze zorgen voor een vrolijk rustmomentje.
Hij ziet geesten.
Deze is goed.
Oké. Een liter melk plus ontbijtgranen staat gelijk aan een psychopaat.
Ontbijtgranen plus melk is oké.
Je doet… -De volgorde.
Wel waar, overigens. Je kunt ontbijtgranen niet bij melk doen.
Wie doet nu als eerste de melk?
Ik zou scheiden als Alex dat deed. -Weet je wie? Psychopaten.
Ongelooflijk dat dit ons werk is.
DE JAREN 1940
In z'n eerste twee decennia…
…werd The New Yorker het succesvolle literaire tijdschrift…
…waar z'n oprichter Harold Ross van had gedroomd.
Vanuit het morsige kantoor aan 43rd Street publiceerde hij frisse, ironische essays…
…en gewaagde cartoons met een knipoog.
Maar alles veranderde met de Tweede Wereldoorlog.
Na de bom op Hiroshima…
…verbood de Amerikaanse regering de publicatie van foto's…
…die burgerleed toonden.
Amerikanen wisten dus heel weinig over wat men daar had doorgemaakt.
Maar de jonge schrijver John Hersey zag een verhaal dat verteld moest worden.
Ik had William Shawn gesproken, toen de tweede man bij The New Yorker.
We hadden het gehad over een stuk over Hiroshima.
Er werd destijds vooral geschreven over de kracht van de bom…
…en wat hij aan gebouwen en oppervlakte wel niet kon vernietigen, enzovoorts.
Dus ging ik naar Japan.
Ik zocht vijf à zes mensen die elkaar waren tegengekomen…
…en levendige ervaringen hadden gehad.
Z'n stuk zorgde voor een revolutie in de journalistiek.
Het was non-fictie…
…maar geschreven met de intimiteit en pathos van een fictief verhaal.
Ik denk dat fictie veel sterker bij lezers binnenkomt…
…als het gaat om grote of vreselijke gebeurtenissen.
De lezer kan zich namelijk met een personage identificeren.
Hersey verweefde de verhalen van zes mensen die erbij waren die dag…
…waaronder een priester, een arts en een fabrieksmedewerker.
'Om exact kwart over acht 's ochtends was mevrouw Toshiko Sasaki…
…een kantoormedewerker van de Oost-Aziatische Tinfabriek…
…net aan haar bureau gaan zitten en wendde ze zich tot haar collega.
Er waren geen vliegtuigen te horen. De ochtend was stil.
Het was koel en aangenaam.
Opeens werd de hemel verlicht door een enorme lichtflits.'
Het was een lang artikel van 30.000 woorden.
Maar het was zo bijzonder dat Ross en Shawn besloten…
…die hele editie te wijden aan dat ene verhaal.
Geen cartoons, geen fictie, geen geestige essays.
Hij verkocht binnen enkele uren uit.
Albert Einstein vroeg 1000 herdrukken aan om naar wetenschappers te sturen.
Hij werd live voorgelezen, zonder reclame…
…op de radio in de VS en de rest van de wereld.
'Om exact kwart over acht op de ochtend van 6 augustus…'
'Om exact kwart over acht op de ochtend van 6 augustus, toen…'
'De atoombom kostte 100.000 mensen het leven.'
'Waarom bleven zij leven, terwijl zovelen…'
'…terwijl zovelen stierven?'
Harold Ross, die schrijvers nooit met lof overlaadde, lauwerde Hersey.
'De mensen die "Hiroshima" het verhaal van het jaar noemden, onderschatten het.
Het is het beste journalistieke verhaal van deze tijd, zo niet het beste ooit.'
HOOGACHTEND, H.W. ROSS
Door Herseys stuk ging men wereldwijd totaal anders tegen kernwapens aankijken.
Het zorgde ook dat The New Yorker van een licht, humoristisch blad…
…een serieuze speler werd in de internationale journalistiek.
DROOM WEER GROOT!
27 OKTOBER 2024
Het heeft wel iets als de geschiedenis zich in je achtertuin ontvouwt.
Ik heb daar een zwak voor.
Ik ben altijd al benieuwd geweest waarom mensen geloven wat ze geloven.
'Genieten' is niet het juiste woord, maar ik vind het heel boeiend…
…om mensen te ontmoeten met wie ik erg weinig gemeen heb.
Hij gaat zeker winnen. Hij won al twee keer, en nu weer.
Of ze dat erkennen, is een ander verhaal.
Ik ben afgereisd naar een show van Tucker Carlson.
Ik ben voor CPAC naar Boedapest gegaan.
Ik ben naar Zuid-Californië gegaan om alt-right meme-makers op te zoeken.
Ik zie het als mijn taak…
…om de beste versie van hun verhaal te vergaren.
Oké. -Doen jullie dit sinds 2016?
Veel mensen vinden The New Yorker een beetje dikdoenerig.
Die zien je als iets snobistisch.
The New Yorker heeft bijvoorbeeld een stijlgids…
…die voorschrijft dat je een accent op de E van 'élite' schrijft.
En ik kom regelmatig op plekken…
…waar mensen uitspraken doen in de trant van:
'Jullie elitaire hufters snappen niets van dit land.'
En we nemen 'élitaire hufters' ook over, maar wel met een accent op die E.
Dan denk ik: we geven ze hiermee wel een beetje gelijk.
MAAK AMERIKA WEER GROOT!
Ik denk dat mensen die echt een grondige hekel aan Trump hebben…
…nooit stilstaan bij het plezier en de saamhorigheid.
Mensen benaderen die shows als een soort rockconcert.
Zullen we vanavond geschiedenis schrijven en liberalen aan het huilen maken?
Ik blijf me richten op de mate waarin politiek draait…
…om gevoelens opwekken bij mensen op een heel basaal niveau.
TRUMP GAAT HET FIKSEN
Het is deels m'n doel…
…om lezers te laten zien hoe het voelt om een Trump-bijeenkomst bij te wonen.
Idealiter overstijg je dat en duid je naast het gevoel ook de betekenis ervan.
PRO-AMERIKAANSE BIJEENKOMST
Een uitdaging bij het verslaan van de Madison Square Garden-avond…
…was de echo van de nazi-bijeenkomst die daar in 1939 werd gehouden.
Dat is een uitdaging als journalist.
Je denkt: hier zijn tienduizenden mensen die enorm genieten van deze show.
Als ik die nazi-bijeenkomst erbij haal, noem ik hen dan allemaal nazi's?
Ik zie hier verdorie geen nazi's.
Als ik die nazi-bijeenkomst niet noem…
…laat ik iedereen dan vrijuit gaan voor een context die er hoort te zijn?
'Op 20 februari 1939…
…hield de German American Bund, een pro-nazigroepering in New York…
…een bijeenkomst in Madison Square Garden.
Ze noemden het een massademonstratie voor het ware amerikanisme.
Achter het podium hingen Amerikaanse vlaggen…
…en een immens portret van George Washington.
Trumps bijeenkomst in 2024 was geen heropvoering van die in 1939.
De geschiedenis herhaalt zich niet.
Maar als een demagoog praat over "interne vijanden"…
…en "immigranten die het bloed van ons land vergiftigen"…
…is het vreemd als niemand de vergelijking trekt.'
We hechtten er thuis veel waarde aan. We hadden het niet breed…
…maar we hadden wel The New Yorker.
Volgens mij hoorde ik bij Seinfeld voor het eerst over The New Yorker.
Er was een aflevering waarin Elaine de tekst van een cartoon niet snapte.
Ik snap deze cartoon in The New Yorker niet.
Ik ook niet.
En jij doet ook iets met humor.
Ik groeide op in New Jersey en had een erg naïef ideaalbeeld van New York.
Ik hoorde voor het eerst van The New Yorker en de status ervan…
…in de animatieserie The Critic.
Jullie jakhalzen van de media zijn smerig, vuilspuiterig uitschot.
Ik haat jullie allemaal.
Behalve dan de fijne mensen van The New Yorker.
Bravo, Mrs S.
'Bravo, Mrs S.'
En ik weet nog dat ik dacht: O, The New Yorker is dus belangrijk.
Geen idee hoe, maar ik kende het gewoon. Het is echt een instituut.
Alsof je vraagt hoe ik het Vrijheidsbeeld ken.
Gast, sommige van deze platen zijn zo nostalgisch voor me…
…maar andere dan men denkt. Het is dit.
Ik was vroeger gek op Japanse noise. -En nu vind je het nergens.
Ze hadden een beperkte oplage flexidiscs die ze op het strand verbrandden.
Ik ben begonnen als muziekrecensent…
…maar toen ik in 2008 bij The New Yorker kwam…
…had ik niet echt een specialisme.
Ze dachten gewoon dat ik boeiende verhalen kon schrijven.
Ik herinner me die eerste maandag.
Ik kwam hun kantoor binnen, dat toen nog aan Times Square zat…
…ging zitten en dacht: shit, wat nu?
Mijn enige taak is boeiend zijn.
Het mooie aan schrijven voor The New Yorker is het idee…
…dat je nieuwsgierige lezers hebt die zich graag door jou laten meenemen.
DOOR KELEFA SANNEH
Het verhaal kan overal over gaan. En je hebt een afspraak met de lezer:
'Ik ga dit leuk maken, dus blijf bij me.'
Vanavond doe ik iets wat ik vaak doe, namelijk een concert bezoeken.
Ik behandel voor The New Yorker vooral zaken als wetenschap en gezondheidszorg.
Vandaag werk ik in Utah aan een stuk over ruimtevaartgeneeskunde.
Steeds meer mensen gaan naar de ruimte…
…maar wat doet dat eigenlijk met hun lichaam?
Zorg dat het goed strak zit.
Ik zocht een levendige manier om kwesties in de ruimtevaartgeneeskunde te benaderen.
Ik vind het heerlijk om uit te vogelen hoe ik iets heel ingewikkelds…
…op een aantrekkelijke manier kan opschrijven.
Dan leren ze bijna per ongeluk over deze zaken.
Er zit veel vocht in het zand. Daarom ziet het er zo gekronkeld uit.
Typerend voor The New Yorker…
…is dat je iemand verslag laat doen vanuit een andere wereld.
Zelf ben ik opgegroeid als punkrocker.
Op m'n 14e was dat het eerste waar ik helemaal idolaat van was.
Het idee dat je via een luik naar een andere wereld kunt gaan…
…waar mensen andere dingen doen, heeft iets heel betoverends.
Zijn jullie klaar om te feesten?
Ik hou ervan dat The New Yorker dat intellectuele imago heeft.
Dat het een chic tijdschrift is.
Dan is het des te leuker als ik schrijf over Jay-Z, boksen of countrymuziek.
En zij plaatsen dat dan in hun kenmerkende lettertype.
Het doel is dus deels om dat chique te behouden…
…zonder dat het tijdschrift ouderwets overkomt.
'Punk leerde me van muziek te houden door me haar ook te leren haten.
Ik leerde dat ze verdeeldheid kan zaaien, zowel genegenheid als afkeer kan opwekken…
…of de wil die twee te kunnen onderscheiden.'
Ik wilde altijd al voor The New Yorker schrijven.
Is dit de bonenburger?
Je stuurt ideeën de wereld in…
…waardoor iemand anders naar iets gaat kijken.
Dat spreekt me erg aan.
Hier hebben we koriander, dille en peterselie.
In het dagelijks leven ben ik arts.
Ik was werkzaam in New York tijdens de pandemie.
Ik schreef toen een aantal verslagen.
DE DELTA-VARIANT IS EEN GEVAAR
Na de pandemie kon ik gaan schrijven over allerlei andere onderwerpen.
'Een ijzige wind gierde over ruig terrein tijdens onze rit.
Ik tuurde in de verte en stelde me de weidse, ongerepte vlakten voor…
…die de eerste mensen op Mars gaan zien.'
Volgens mij heeft vrijwel iedereen bij The New Yorker wel een obsessie.
En ik werd aangetrokken door die obsessie.
TWAALF WEKEN VOOR DE JUBILEUMEDITIE
De afgelopen veertig jaar heb ik een film per dag gekeken.
Het is eigenlijk wel eenvoudig.
Recenseren heeft wel iets banaals. Je kijkt een film en schrijft erover.
FILMRECENSENT
Maar ik weet nooit wat.
Hé. Hé, kijk uit.
Zodra de film begint, vergeet ik waar ik ben.
De film neemt bezit van me en het publiek bestaat niet.
Ik besta zelf ook niet, gedurende de film.
Wat is dit voor plek als ik…
Ik mag hem niet zien.
Tijdens een film maak ik als een bezetene aantekeningen.
Het valt alleen niet mee om later te lezen wat ik in het donker heb geschreven.
Na afloop van een film wil ik absoluut geen mensen spreken.
Ik ren de bioscoop uit met m'n jas over m'n hoofd om collega's te ontlopen.
Ik wil de ervaring vasthouden zonder erover na te denken.
Ik wil haar op me laten inwerken.
Ze zeggen dat mensen die drie koppen koffie per dag drinken…
…tien jaar langer leven.
Ik moet bijna onsterfelijk zijn met de hoeveelheid die ik drink.
Zonder koffie gebeurt er niets.
Ik zou willen dat ik nooit negatief hoefde te recenseren.
Ik ben me er ook altijd van bewust dat het om mensen gaat.
Ik zeg altijd dat het twee jaar kost om een film te maken…
…twee uur om 'm te kijken…
…en twee minuten om 'm te slopen, op Twitter zelfs twee tellen.
Ik voel dus de noodzaak om respectvol te zijn.
'De kern van de recensie is emotie, de roerselen van de ziel.
Het gaat er niet om of critici zichzelf serieus nemen…
…maar of ze kunst serieus nemen.'
Ik vond het leuk, maar het lijkt op tien andere verhalen.
Ja, ik twijfel of… -Wat de plot betreft.
Ja. Ik neig zelf wel naar plaatsing.
We krijgen jaarlijks tussen de 7000 en 10.000 verhalen toegestuurd.
We plaatsen er 50.
Ze komen van impresario's, uitgevers en schrijvers zelf. Alles is mogelijk.
Mijn e-mailadres is kennelijk makkelijk te vinden.
Het is vrij zeldzaam dat een tijdschrift als het onze fictie publiceert.
En ik ben me er echt wel van bewust dat een deel van onze lezers…
…de fictie links laat liggen. Prima.
Maar ik weet ook dat een deel van hen er de meeste waarde aan hecht.
Ongeveer anderhalf jaar geleden zei David Remnick tegen me:
'Laten we voor ons jubileum een bloemlezing maken.
Welke verhalen moeten erin?'
Er zijn ruim 13.000 verhalen geplaatst gedurende het bestaan van The New Yorker.
Dit boek bevat er 78.
E.B. White, Dorothy Parker…
John Updike, Philip Roth…
J.D. Salinger, Jamaica Kincaid…
Het gaat maar door. Er zit niemand bij waarvan je raar zou opkijken.
David Foster Wallace, Eudora Welty… -Shirley Jackson, John Cheever…
Jhumpa Lahiri, Zadie Smith… -Vladimir Nabokov, Saul Bellow…
Haruki Murakami, Junot Díaz… -Annie Proulx, George Saunders.
En de auteur die we uitlichten in onze jubileumeditie…
…is Chimamanda Ngozi Adichie.
'Ik wilde altijd gekend worden…
…werkelijk gekend, door een ander mens.'
Ter ere van het 100-jarig bestaan van The New Yorker…
…publiceren ze een fragment van m'n nieuwe roman, Dream Count.
'Want tijdens de lockdown begon ik mijn leven uit te pluizen…
…en gaf ik namen aan dingen die lang naamloos waren geweest.'
Fictie is de meest glorieuze van alle kunstvormen.
Ik ben uiteraard objectief.
'Maar wat was het…
Dankzij literatuur weten we dat er meerdere perspectieven zijn.
Je neemt via de fantasie een sprong in de ervaring van iemand anders.
Want de wereld waarin we leven heeft soms haast iets apocalyptisch.
En ik vind dat literatuur net dat ene sprankje hoop biedt.
Fictie schrijven is m'n grote liefde. Ik put er betekenis uit. Het is…
Het is de reden dat ik hier ben.
Toen ik naar de VS kwam, werd het me al snel duidelijk…
…dat The New Yorker was waar je gepubliceerd wilde worden.
Tja, The New Yorker is The New Yorker. En dat weet het ook van zichzelf.
Dus…
Mensen beschuldigen The New Yorker van elitarisme.
Maar de discussie over de elitaire aard van dingen…
…past wel bij het anti-intellectualisme dat dit land momenteel overspoelt.
Het is slecht voor dit land en voor ons.
Wat zeggen we nu? Zeggen we dat het te elitair is…
…en niet mag schrijven over kunst, literatuur en politiek…
…op een complexe, doordachte manier?
Als dat elitarisme is, hebben we er meer van nodig. Echt.
VOORMALIG KANTOOR VAN THE NEW YORKER
Hé, Bruce.
Ik werk hier nu 46 jaar. Dat is lang, maar niet lang genoeg.
Wat doe je hier?
Als de stroom of de airco uitvalt, komt dat bij mij terecht.
Als iemand verlegen zit om papier of een printer, zorg ik daarvoor.
Als een computer niet werkt, repareer ik die.
Dat ben ik.
Daar, met dat zwarte haar.
We begonnen op West 43rd Street 25, het eerste kantoor.
Het had een oude ambiance die aan de jaren 50 deed denken.
Er zat een groep heel oude heren.
De muren waren verkleurd van de sigarettenrook.
Het stof steeg op van de banken als je erop ging zitten.
Bij onze eerste verhuizing vonden we allerlei dingen in de kelder.
Die lag helemaal vol met oude papieren, drukproeven en geredigeerde fictie.
Alsof de wereld was vergeten dat mensen hieraan hadden gewerkt, maar hier lag het.
Ik begon allerlei dingen te verzamelen die in mijn ogen bewaard moesten blijven.
Het is geen verzamelwoede. Hier zit gewoon geschiedenis in.
Onze eerste rekenmachine. Het is een bakbeest.
Dit zijn allemaal eerste drukken van onze schrijvers.
Hier de prentjes die je op een pagina zag.
Het zijn kleine kunstwerkjes die kunstenaars maakten.
Met ongelooflijk veel detail en aandacht gemaakt.
Oké.
Ik heb gewerkt met vier van de vijf hoofdredacteuren.
Ik heb niet met Ross gewerkt.
DE JAREN 1950
In de jaren na de Tweede Wereldoorlog ging The New Yorker een nieuw tijdperk in.
Z'n gedreven oprichter Harold Ross overleed aan longkanker…
…na 26 jaar aan het roer.
Hij werd vervangen door z'n tweede man, William Shawn.
Shawn was vreselijk verlegen, maar onbevreesd als hoofdredacteur.
Hij werd door sommige werknemers de IJzeren Muis genoemd.
Hij wilde verhalen die voor ophef zorgden en machtige personen aanpakten.
Op een dag in 1958 kreeg Shawn een pitch…
…van de onderscheiden auteur en bioloog Rachel Carson.
Zij wilde uitzoeken waarom talloze vogels stierven…
…na het sproeien van het insecticide DDT.
DDT werd indertijd klakkeloos gebruikt op gewassen, voortuinen…
…en zelfs binnenshuis.
'DDT IS GOED VOOR ME!'
De fabrikanten hielden vol dat het veilig was.
Maar Carson wilde het onderzoeken.
Met de steun van Shawn begon ze veldonderzoek te doen.
Ze interviewde experts en verdiepte zich in de complexe wetenschap.
Maar ondertussen droeg Carson een geheim met zich mee.
Ze had dodelijke borstkanker.
Door operaties en zware behandelingen zat ze soms in een rolstoel.
Maar ze zette haar werk voort.
Uiteindelijk, na vier jaar, diende ze een ruwe versie in bij Shawn.
Met de publicatie van 'Silent Spring' als driedelige serie…
…maakte het proza van Carson literatuur van wetenschap.
Ze schreef: 'In steeds grotere gebieden van de Verenigde Staten…
…wordt de lente niet langer ingeluid door terugkerende vogels.
En de vroege ochtenden, ooit gevuld met prachtige vogelzang…
…zijn opmerkelijk stil.'
Het werd als boek uitgegeven, werd direct een bestseller…
…en leidde tot een debat over de gevaren van chemicaliën voor mens en dier.
Wilt u het ministerie van Landbouw hiernaar laten kijken?
Ja, daar zijn ze ook al mee bezig.
Vooral na het boek van Miss Carson, maar ze zijn ermee bezig.
Maar er was ook weerstand.
Carson werd aangevallen door machtige chemiebedrijven.
De belangrijkste beweringen in Silent Spring van Rachel Carson…
…zijn grove verdraaiingen van de werkelijkheid.
Carson, die inmiddels een pruik droeg en nauwelijks nog kon lopen…
…verdedigde haar werk in het Congres en de media.
Als we die chemicaliën niet beter reguleren…
…zullen de gevolgen rampzalig zijn.
Sommige bedrijven dreigden The New Yorker aan te klagen…
…maar Shawn hield z'n rug recht.
Carson overleed nog geen twee jaar na het verschijnen van Silent Spring.
Ze maakte het zelf niet mee…
…maar haar werk droeg bij aan de Clean Air Act…
…de Clean Water Act en de geboorte van de moderne milieubeweging.
RED DE AARDE
Jaren later omschreef Shawn de simpele visie van het blad als volgt:
We zeggen wat we van dingen vinden. Dit was wat we oprecht geloofden.
En als dit is wat we geloven, moeten we dat zeggen.
GA STEMMEN
VERKIEZINGSAVOND 5 NOVEMBER 2024
Hé, Valerie.
Kun je dat ene van de Harris-campagne over de Puerto Ricaanse opkomst sturen?
Ik zet het wel in de Slack. -Dank je.
Ik wilde je niet storen.
Oké. Even wat mensen dronken voeren.
Hé. -Hoe gaat het?
Het gaat wel.
Het is wel afzien in Dearborn, want er is bijna geen bier te vinden.
Wel veel waterpijpen.
Niet te vroeg op de avond aan de drank, graag.
Dit was puur hypothetisch. -Oké. Wat hoor je zoal?
Ze hebben hier geen flauw idee.
We zijn goed voorbereid.
We hebben een liveblog en overal mensen ter plaatse.
Maar wat we niet weten… Dit is zo'n scharniermoment.
We weten niet hoe het zal lopen. Zeker nu niet.
Als zij wint, hebben we deze van Kadir Nelson.
In haar jasje zien we Obama, Shirley Chisholm…
…Martin Luther King, Thurgood Marshall, Frederick Douglass.
Allemaal figuren die een rol speelden in die historische ontwikkeling.
En voor Trump is de sfeer behoorlijk anders.
Hier wordt Trump ingezworen door Hulk Hogan.
En…
Dit is een enorm vrolijke schets.
En Elon Musk die het Oval Office binnen komt gereden.
En dan deze.
'Eenmaal daags één pil innemen gedurende vier jaar.'
Dit is hoe het er momenteel voor staat. Donald Trump heeft negentig kiesmannen.
Kamala Harris heeft 27 kiesmannen.
Oké, Florida wordt 'm niet. Is dat nu duidelijk?
Hij staat voor.
Ik weet niet of het een wonder zou zijn als ze nu won, maar ze zou echt…
Ze staat flink achter.
DE STEMBUREAUS ZIJN GESLOTEN
Trump is nu de verwachte winnaar in Michigan.
NBC News zegt dat Wisconsin door Trump is gewonnen.
Trump gaat winnen in Pennsylvania.
Oké, werk deze maar uit. Bedankt.
Dit is niet wat ik had verwacht vanavond.
Maar hij heeft deze gekozen.
Het is moeilijk te geloven, maar de realiteit is onveranderlijk.
We kunnen haar alleen weerspiegelen.
…Carolina. Eenzelfde demografie, en je kunt zelfs zeggen…
'Als de miljoenen Amerikanen die Trumps terugkeer vreesden…
…hun somberte te boven zijn…
…wordt het tijd om te kijken wat er moet gebeuren.
Onder een autoritair regime dreigt het gevaar…
…dat de leider erop uit is mensen hun kracht te ontnemen.
Dat leidt tot defaitisme.'
Deze tweede keer is m'n zorg dat mensen zich verslagen voelen.
Ik vind niet dat iemand in dit veld, en belangrijker nog, de gewone burger…
…daaraan mag toegeven.
Wanhoop is de onvergeeflijke zonde. Dus nee.
Dat is niet…
Dat is ontoelaatbaar.
Er treedt straks een president aan die zal proberen de wereld te resetten.
STAFSCHRIJVER
Al het andere voelt…
…enigszins onbeduidend.
Het zal heel veel invloed hebben op wat er in andere landen gebeurt.
Jon Lee.
Hoe is het? Super. -Hoe is het?
Lang niet gezien. -Zeker.
Ik ga nog wel iets lezen over Zuid-Amerika, toch?
Ja, we hebben een ruwe versie en ik maak nog wat aanvullingen.
Het is Milei. Geschifte vent. -Hoe was hij bij jou?
In m'n 26 jaar bij The New Yorker was ik de oorlogsman. Eén van hen, althans.
Ik ben ter plaatse geweest bij veel conflicten.
Afghanistan, Irak, Libië, Syrië.
M'n vader was een diplomaat.
Ik ben opgegroeid in negen landen, veelal vrij gevaarlijke plekken.
DOOR JON LEE ANDERSON
Daarom ben ik journalist geworden. Ik wilde de geschiedenis beleven.
DE TALIBAN EN OPIUM
KONING DER KONINGEN
Wat wil je hierna gaan doen? Het is een beetje…
Eerlijk is eerlijk, het is momenteel…
Klote?
De hele wereld is ons onderwerp en we moeten onze plekken goed kiezen.
Waar denk jij aan?
The New Yorker heeft veel minder geld en personeel dan The New York Times.
Maar David heeft er altijd voor gepleit…
…om de geschiedenis op locatie met onze eigen ogen te aanschouwen.
DAMASCUS, SYRIË
Dictator Bashar al-Assad ontvluchtte Syrië toen rebellen Damascus binnenvielen.
Z'n familie was 54 jaar aan de macht.
TURKIJE - IRAK - HOMS
'Twee dagen nadat de despoot Assad z'n paleis ontvluchtte…
…aanschouwde ik in Damascus het begin van een grondige loutering.
Een lange periode van binnenlands geweld had plotseling plaatsgemaakt…
…voor een geladen, surrealistische vrede.'
Wanneer ik een verhaal breng…
…wil ik het ruiken, voelen en proeven en dat overbrengen op de lezer.
Zo wil ik verslag doen.
Assalamu alaikum.
'Op een middag bezocht ik in Damascus één van Assads beruchtste gevangenissen.'
'Ik mis je, liefste.'
'We spraken een jongeman die 15 maanden in de militaire gevangenis had gezeten.
Hij speelde een van de gruwelen na die hij had doorgemaakt.
De bewakers deden niets om hun wandaden te verbergen.
Ik zag een enorme stapel foto's van gevangenen na hun ondervraging.
Dit was voor velen hoogstwaarschijnlijk de laatste foto voor hun dood.'
Het is echt niet zo moeilijk om een samenleving te verwoesten.
ACHT WEKEN VOOR DE JUBILEUMEDITIE
Wat vind je ervan als allerlei kunstenaars het getal 100 tekenen voor de prentjes?
Of liever gewoon Eustace? Dit is misschien beter.
Ik vind deze ontwikkeling wel geweldig. De gehele levensloop van Eustace.
De essentie van The New Yorker…
…is die constante spanning tussen het heden en het verleden.
Het blad houdt de vinger aan de pols van wat er momenteel gaande is…
…maar in visueel opzicht is het sinds 1925 niet heel erg veranderd.
Toen ik hier kwam werken, pleitte ik voor uithangende cijfers.
Bij uithangende cijfers is het zo dat je bij een getal als 1926…
…een negen krijgt die iets naar beneden zakt.
Niet alles staat op één lijn, wat iets eleganter oogt.
Het kostte weken om de hogere machten van deze aanpassing te overtuigen.
Kijk eens aan. -Kijk.
Goed, veel hiervan heb je al gezien. Laten we vooraan beginnen.
Het blad heeft een stijlgids die allerlei dingen omvat.
Wanneer je trema's gebruikt, hoe je komma's gebruikt…
…en onze soms ongebruikelijke spelling.
Ga zitten.
Voor ons 100-jarige jubileum leek het me een goed idee om eens te praten…
…over de kwesties die zich als zeepokken op de romp van het schip hebben verzameld.
Wat zijn nu dingen die stiekem, ook al beschouwen we ze als traditie…
…misschien het heroverwegen waard zijn?
Eentje die we vaak horen, is 'teen-ager'. -Het koppelteken daarin.
Het uitschrijven van getallen.
Ik denk aan de hoofdletter bij 'Internet'.
Alleen wij doen dat en het komt oubollig over.
Eén ding dat al decennia ter sprake komt, is het volgende.
'Ik ben bang dat ik niet in m'n eigen stijl kan schrijven.'
De paar keer dat ik dat meemaakte, waren het slechte schrijvers.
Dit belandde op de voorpagina van The New York Times.
Ze konden het niet laten.
Geen idee waarom ze dit plaatsten. Misschien was er weinig nieuws.
THE NEW YORKER HERZIET STIJLGIDS
Voor mij is The New Yorker nog altijd…
…een ontzagwekkend, ondoordringbaar instituut.
Ook al ben ik er eerder in geplaatst, ik denk nog steeds: o, ikke? Dank u wel.
De eerste keer dat je je naam ziet staan in hun lettertype, streelt je ego enorm.
Ik denk dat ik daar blijer mee was…
…dan ik ooit met het winnen van een Oscar zou kunnen zijn.
Die heb ik nog nooit gewonnen, dus misschien kom ik daar nog op terug.
Het was een enorme eer om in dat blad te mogen staan.
Dit zijn de schrijvers die in de voorhoede staan…
…op het gebied van beschouwing en literatuur in onze cultuur.
En dan moet ik lachen, omdat ik niet kan geloven…
…dat mijn stuk over Marv Albert, de sportcommentator, is geplaatst.
Het was m'n eerste publicatie daar.
Het voelde alsof Make-A-Wish m'n wens had vervuld.
Ik dacht: misschien ben ik doodziek en wil niemand dat zeggen.
Ik heb elke zondag gitaarles.
Ik ben er heel slecht in, maar dat kan me niet schelen.
Het is puur escapisme.
Het is niet schrijven of lezen. Ik ben dan geen hoofdredacteur.
Dat is voor mij vakantie.
'DIT IS VAST EEN WAKE-UPCALL.'
M'n vader was een tandarts met een kleine praktijk in New Jersey.
Hij werd erg ziek toen hij in de vijftig was.
Hij kreeg de ziekte van Parkinson en kon niet langer werken.
En m'n moeder Barbara kreeg helaas op zeer jonge leeftijd de ziekte MS.
Ik had dus vrij snel twee ouders met een fysieke beperking.
Ik mis ze.
Prachtige foto.
Ik heb soms enorm veel geluk gehad en soms ook enorme pech.
Dat is het menselijk bestaan, als je geluk hebt.
Qua werk zijn de goden me gunstig gezind geweest.
Maar ja, m'n ouders hadden een beperking…
…en m'n dochter, ons jongste kind, is zwaar autistisch.
En…
En dat heeft absoluut z'n uitwerking op de persoon die voor je zit.
Hoe ik daardoor The New Yorker zie?
Het staat zonder meer vast dat het m'n karakter heeft beïnvloed.
The New Yorker moet voor mij twee dingen zijn.
Het moet geweldig zijn.
En het moet menselijk zijn.
DE JAREN 1960
Zo'n vier decennia na z'n oprichting…
…plaatste The New Yorker een keur aan geluiden.
Maar het negeerde de levens van ruim een miljoen New Yorkers…
…die de stad deelden met z'n schrijvers en redacteuren.
Het blad had een paar stukken van Langston Hughes geplaatst…
…en één verhaal van Ann Petry.
Maar over het algemeen verschenen zwarte mensen er…
…als bedienden, portiers en racistische karikaturen.
In 1961 was de burgerrechtenbeweging aan een opmars bezig.
Hoofdredacteur William Shawn vroeg de jonge schrijver James Baldwin…
…iets te schrijven voor het blad.
In de gehele republiek word je geleerd om een hekel aan jezelf te hebben.
Baldwin schreef een van de sterkste essays dat ooit over ras is geschreven.
Het was een vlijmscherp, genadeloos eerlijk stuk.
Hij schreef: 'Toen ik 14 jaar oud was, voelde ik voor de allereerste keer angst.
Angst voor het kwaad in mezelf, en angst voor het kwaad om me heen.'
Het essay ging over z'n bezoek aan Elijah Muhammad…
…de leider van Nation of Islam, een zwart-nationalistische beweging.
…de witte mensen.
Maar hun echte naam is de duivel.
Baldwin onderzocht de complexe mix van woede, trots en pijn…
…die hij als zwarte man ervoer…
…en sprak de veelal witte lezers van het blad direct aan.
Hij schreef: 'De wrede behandeling van zwarte mensen in dit land…
…kan niet genoeg worden benadrukt.
Ook al willen witte mensen het vooral niet horen.'
Het stuk sloeg in als een bom, met vele lovende brieven tot gevolg.
GRANDIOOS
Eén briefschrijver was teleurgesteld dat het blad een whiskyadvertentie had…
…met een racistisch tafereel.
Baldwins artikel werd de basis voor z'n boek The Fire Next Time…
…en zette hem in één klap in de nationale schijnwerpers.
Hierdoor werd hij een leidende stem in de strijd om raciale rechtvaardigheid.
'Tweeëntwintig jaar geleden, op m'n 14e…
…kreeg ik de tweede essaybundel van James Baldwin, Nobody Knows My Name.
Op het omslag stond een foto van Baldwin in een wit T-shirt…
…staand in een berg puin op een braakliggend terrein.
Voor het eerst zag ik een zwarte jongen die op mij leek.
Baldwin zag eruit alsof hij in m'n oude buurt had staan poseren.
Sterker nog, ik deed alsof de foto van Baldwin een foto van mij was…
…en dat het boek een verslag was van het leven dat ik had willen leiden.'
Ik leerde The New Yorker kennen via een homoseksuele mentor van me…
…die mij een abonnement gaf, en…
STAFSCHRIJVER
Het was waar ik op had gewacht.
Er was een keur aan stemmen over zowel de stad waar ik van hield…
…als de wereld die ik niet kende, en ik was meteen verslaafd.
Het was iets voor mij. Zo voelde het.
En voor een kind is dat een uitzonderlijke ervaring.
HAAR AMERIKAANSE LEVEN
Ik was verbluft toen ik m'n naam in The New Yorker zag staan.
Opeens lijkt jouw taal op die van de mensen die je bewonderde.
Ik was verslaafd.
Ik bezoek wekelijks twee à drie exposities.
Dit is de Bowery.
Deze zijn geweldig.
Die kinderfiguurtjes.
Ik vind het mooie van kunst en het maken ervan…
…de wilde geestdrift en het onverwachte.
En daarvoor moet je optimistisch zijn en geloven…
…dat ondanks alle gebeurtenissen en rampen in de wereld…
…de menselijke geest zal standhouden.
In heel de stad is schoonheid te vinden.
Als je maar aandachtig kijkt.
EXPOSITIE TER ERE VAN HET JUBILEUM
Dit is een mooie Sempé. Gesigneerd.
Om het 100-jarig bestaan van het blad te vieren…
…hangen we de originele ontwerpen…
…van meer dan 100 covers op.
Daarmee laten we zien hoe de kunstenaars…
…katalyseren wat er in de lucht hangt.
Of liever, hoe ze momenten vangen terwijl ze plaatsvinden.
Dit is een olieverfschilderij van Kadir Nelson.
Hij maakte dit in coronatijd.
De beste afbeeldingen zijn een vertrekpunt voor jouw emotie als lezer.
Dat zagen we met die van 11 september.
Ik was met m'n echtgenoot. We waren op weg naar het stembureau.
Zodra we naar buiten stapten…
…zagen we mensen langs ons rennen die bedekt waren met witte as.
Vervolgens zagen we de tweede toren voor onze ogen instorten.
M'n assistent zei: 'O, Françoise, het kantoor heeft gebeld.
David Remnick wil je spreken over een nieuwe cover.'
Ik zei tegen een andere moeder dat ik naar kantoor moest voor een cover.
En m'n vriendin Elise, ook een moeder…
…zei meteen: 'Een cover? Voor een tijdschrift?
Ik heb wel een idee voor je. Doe niets. Helemaal geen cover.'
En dat sprak me wel aan.
Ik ben toevallig getrouwd met Art Spiegelman, de kunstenaar.
Hij zei: 'Je moet zwart op zwart doen.
Plaats de torens in het zwart tegen een zwarte achtergrond.'
Ik kwam aan op kantoor, ontwierp het op m'n computer…
…en zodra ik het zag, wist ik dat dit het antwoord was.
Ik gaf aan wat er verloren was door de afwezigheid ervan te tonen.
VIER WEKEN VOOR DE JUBILEUMEDITIE
We hebben een idee voor deze cover dat misschien wel kan werken.
De enige manier om je dit te laten zien…
…is door middel van dummy's, dus…
Daarom ruik ik fotolijm. -Juist. Jij hebt me verteld…
Klasgenootjes snoven dit vroeger.
Wat ik wil voorstellen… -Is geen fotolijm snuiven.
We gebruiken de originele Eustace op de buitenkant.
Daarna heb je een variant ervan, en vervolgens nog een variant.
Het is wel ingewikkelder wat de productie betreft, maar…
Maar dat is jouw probleem. -Precies.
Laten we dit doen. Ik denk… Waarom zo blij? Ja, wat een idee.
Dit is best leuk.
Mooi toch? -Ja, niet wat ik verwachtte.
MONTECITO, CALIFORNIË
Men noemt journalistiek over beroemdheden weleens frivool.
Nee, het is geen oorlogsverslaggeving.
Maar het ontstaan van cultuur, de mythen die we over onszelf willen vertellen…
…en de weg die artiesten afleggen…
…zie ik als universele en interessante verhalen.
Ik denk daar graag diep over na.
Men zegt dat The New Yorker 'het profiel' heeft bedacht.
Dat zij dat woord hebben bedacht voor een specifiek soort verslaggeving.
Daarbij creëren journalist en onderwerp een mini-documentaire van hun tijd samen.
Ik weet nog dat David iets appte als: 'Wat dacht je van Carol Burnett?'
Daar kun je alleen maar op antwoorden met ja en een uitroepteken.
Ze is een van de grappigste vrouwen in haar vakgebied.
Hier is de hilarische Carol Burnett.
Carol Burnett is allereerst een icoon.
Je bent gezellig. Gooi je weleens je haar los?
Als dit je echte haar is. -Ik doe het af.
Ik volg graag vrouwen in comedy en entertainment…
…vrouwen die nieuw terrein ontginnen. En Carol is dat allemaal.
Goed je te zien. -Van hetzelfde.
Ik zet 'm aan, Carol. Alles wordt nu dus opgenomen.
Oké. -Goed.
We zitten in Lucky's. Hoe vaak kom je hier?
Eens per week.
Als je een profiel van iemand schrijft, lees je eerst al hun interviews.
Soms lees je hun memoires. En terwijl je dat doet…
…merk je dat ze bepaalde dingen al duizenden keren hebben verteld.
Ik probeer altijd vervolgvragen op die dingen te bedenken.
Iets waarmee je mensen uit hun comfortzone kunt halen.
Ooit bij een therapeut geweest?
Eén keertje maar, toen m'n dochter aan de drugs zat.
Vraag jezelf nooit af of ze het leuk gaan vinden.
M'n mentoren bij het blad zeiden:
'Als je denkt dat ze het leuk gaan vinden, ben je verkeerd bezig.'
Je hoopt dat ze het vinden kloppen.
Ik was een vrouw.
Ik kon geen Jackie Gleason of Sid Caesar zijn.
Ze zeiden: 'Waardeloos. Dit moet beter.'
Dan vroeg ik: 'Jongens, kunnen jullie me helpen? Het lukt me niet echt.'
Je charmes. -Dan noemden ze me geen bitch.
Zou het echt zo erg zijn als ze je een bitch noemden?
Het zou gewoon… -Ik wilde die reputatie niet.
Als interviewer moet je vooral luisteren. Je moet de verborgen woorden horen.
Wat willen ze nu echt zeggen en wat houdt ze bezig?
Vond jij je moeder erg geestig en slim?
Ze was heel slim en heel geestig. En ook heel bedroefd.
Ze had allemaal dromen en…
…geen enkele is echt uitgekomen.
Ik vind het schrijven absoluut het moeilijkste gedeelte van het proces.
Ik ken geen enkele bevriende schrijver die daar de ganse dag zit en denkt:
Dit is geweldig. Ik heb de tijd van m'n leven.
Ik ben doodsbang dat ik hiermee overkom als Carrie Bradshaw. Zo van:
'Ik vroeg me af: was Carol Burnett soms de grappigste vrouw aller tijden?'
Een sigaret zou het helemaal afmaken.
Carrie heeft The New Yorker bij zich.
In een van de films wordt haar boek afgekraakt.
'Zolang Bradshaw nog te weinig begrijpt van de complexiteit van het huwelijk…
…kan ze zich beter verdiepen in de gelofte van stilte.'
Wauw, dat zal zeer hebben gedaan.
Bij Mad Men hadden we veel originele tijdschriften uit die tijd.
We hadden Life, Time, Newsweek en The New Yorker.
Het waren toen de gloriedagen van tijdschriften.
Dat fysieke van tijdschriften in je tas bij je hebben, is verdwenen.
Mensen lezen ook minder in de trein. Ze zitten vooral op hun telefoon.
Wellicht lezen ze The New Yorker, maar ik vind het best erg.
De magie van tijdschriften is in deze digitale tijd wat verdwenen.
Met het doomscrollen van nu mis je toch een beetje…
…het fysieke begin en einde van iets.
Doomscrollen is eindeloos.
Als ik het internet had uitgevonden, had het een einde gehad.
VERHALEN UIT THE NEW YORKER
Dit is een heel leuk evenement bij Film Forum.
Voor het jubileum van The New Yorker vertonen ze een aantal films…
…die een link hebben met het blad.
Denk aan Brokeback Mountain, dat een verhaal in The New Yorker was.
Addams Family Values, gebaseerd op de cartoons van Charles Addams.
The Unbearable Lightness of Being, naar een verhaal van Milan Kundera.
Adaptation, waarin onze schrijver Susan Orlean een personage is.
The French Dispatch van Wes Anderson heeft ook een link met The New Yorker.
In die film zijn echte schrijvers ervan vertaald naar fictieve personages.
Bill Murray speelt een versie van Harold Ross, onze oprichter.
Bericht van de voorman. Nog één uur.
Je ligt eruit.
Vanavond draaien ze In Cold Blood, naar het beroemde werk van Truman Capote.
Je kunt je nauwelijks voorstellen hoeveel invloed zijn artikel heeft gehad…
…op The New Yorker en het literaire leven in Amerika.
Capote heeft misdaadjournalistiek op het hoogste niveau uitgevonden.
In 1965 publiceerde The New Yorker een enorm succesvol vierluik…
…dat ook een grote hit werd als boek en film.
In Cold Blood.
Het werd een van de meest geprezen stukken die het blad ooit zou publiceren.
Maar het was ook heel omstreden.
Schrijver Truman Capote kwam op z'n 17e bij The New Yorker in dienst…
…als koffieschenker en loopjongen.
Hij kreeg op kantoor al snel de reputatie van charmante roddelaar en deugniet.
Hij zou zijn ontslagen omdat hij zich als stafschrijver voordeed…
…en dichter Robert Frost had beledigd.
Maar hoofdredacteur William Shawn zag dat hij kon schrijven.
Dus toen Capote jaren later een verhaal pitchte…
…over een brute moord in ruraal Kansas, gaf Shawn hem groen licht.
Dit nieuwe, experimentele avontuur noem ik zelf de non-fictieroman.
De non-fictieroman is een genre dat voorkomt uit de samensmelting…
…van journalistiek en fictietechnieken.
Capote zei de precisie van journalistiek te combineren met de stijl van fictie.
Zoals John Hersey dat jaren eerder met 'Hiroshima' had gedaan.
Maar kort na de publicatie van 'In Cold Blood'…
…trok een aantal critici Capotes berichtgeving in twijfel.
Eén lokale criticus zei:
'Capote heeft altijd fictie geschreven. En dat doet hij nog steeds.'
Ze betwijfelden of hij zich de gesprekken die hij citeerde wel kon herinneren…
…zonder notities of opnamen.
Ik heb de auditieve versie van een fotografisch geheugen.
William Shawn uitte ook enige zorgen tijdens het redactieproces.
Naast een passage over een privégesprek tussen twee latere slachtoffers…
…had Shawn geschreven: 'Hoe weten? Geen getuigen. Algeheel probleem.'
Meneer.
Capote bleef decennialang vragen over z'n werk krijgen.
De hamvraag is: is het de bedoeling dat we dit als fictie zien of niet?
Het lijkt bij uw manier beide te kunnen, zodat niemand echt weet hoe het zit.
Beweert u dat ik iets feitelijks neem en dat vervolgens fictionaliseer?
Want dat doe ik totaal niet.
Ik fictionaliseer helemaal niets.
Capote erkende uiteindelijk wel de slotscène te hebben verzonnen.
Daarin praat een rechercheur bij het graf met de beste vriendin van het dode meisje.
Shawn zei later de publicatie van 'In Cold Blood' te betreuren.
In de decennia erna zou het blad zich meer op factchecken toeleggen…
…om dit soort gevallen in de toekomst te voorkomen.
HET ZIELIGE FEITJE
FACTCHECK-AFDELING
Dus op de ochtend van de executie brachten ze twee van jullie naar een cel…
…vlak bij de executieruimte. Correct?
We zeggen dat jullie schrijver Jon Lee op de thee hebben gevraagd.
Was het koffie of thee?
Er werken hier 29 factcheckers, waaronder ikzelf.
We controleren niet alleen namen en data, ook al is dat enorm belangrijk.
We zijn surrogaatlezers.
We denken altijd na over de context van een verhaal.
Erica had geen tanden, ik neem aan vanwege tandproblemen in de gevangenis.
Alles kan volledig juist zijn, maar wel oneerlijk overkomen.
WIE IS DE FACTCHECKER?
Je print een artikel en onderstreept alles wat een feit zou kunnen zijn.
Dat is vrijwel ieder woord.
Een werkwoord als 'is' valt soms niet te checken.
Maar dan staat er: 'Is diegene nog in leven?'
Dat moet mogelijk 'was' zijn.
Dan neem je contact op met de onderwerpen en bronnen.
Ik wil verifiëren hoe jullie opnemen als iemand het restaurant belt.
Ik heb: 'Goedemiddag, Sparks Steakhouse. Wat kan ik voor u doen?' Klopt dat?
We checken alles wat in het blad komt. Covers, cartoons, gedichten, fictie.
Ja, cartoons worden gefactcheckt.
We hadden een cartoon met een pinguïn.
Met een tekst als: 'We worden liever Arctisch-Amerikaans genoemd.'
Mensen schreven terecht dat pinguïns niet in de Arctis leven, maar op Antarctica.
Dat verpest de grap wel een beetje.
Ik heb tot m'n grote schaamte een foutje op een cover gemist.
Er ligt een hotdogverkoper op het strand.
Ik controleerde of de schaduw van z'n parasol wel klopte.
Die klopte, en daarmee had ik de cover zo goed als ik maar kon gefactcheckt.
Goedgekeurd, niets mis mee. Toen kwam hij uit.
Hij had twee rechtervoeten.
Met twee linkervoeten had het nog een grap kunnen zijn.
Compleet gemist.
Verschrikkelijk.
Mensen willen factcheckers op dingen pakken.
We krijgen heel vaak een variant van deze zin te horen:
'Wat zijn de fameuze factcheckers van The New Yorker toch diep gezonken.'
Ik kom dat bijvoeglijk naamwoord alleen in klaagbrieven over fouten tegen.
Wie zegt er nu nog 'fameus'?
Mouaz vertelde Jon Lee dat een agent van het regime…
…de duiven van z'n familie had gedood.
Dit werk vergt een dikke huid.
Je moet kunnen omgaan met mensen die ontevreden zijn.
Ze hebben daar vaak alle reden toe.
Ze komen in een landelijk tijdschrift, soms in een negatieve context.
Je zei dat als mensen bij jou over Trump beginnen…
…jij een document erbij pakt waarop je al z'n leugens bijhoudt.
Klopt dat?
Het is politiek gezien echt een verwarrende tijd.
We zijn wat afgedwaald van het idee dat politici de waarheid moeten vertellen.
Daardoor doen wij dit met dubbel zoveel toewijding.
Ik vind het zelf enorm motiverend.
Dit voelt als het beste tegengif voor de stortvloed aan grove leugens.
Snap je?
Wat is nu een beter tegengif dan met veel aandacht…
…en oplettendheid te zorgen dat onze feiten kloppen?
Hallo. -Hé, hoe gaat het?
Hoe gaat het? -Alles goed?
Goed je te zien. -Jou ook.
Mijn band met The New Yorker begon met m'n onderzoek naar Harvey Weinstein.
Ik had geconcludeerd dat hij een serieverkrachter was…
…maar ik kreeg dit nergens gepubliceerd, omdat veel media waren afgeschrikt.
Maar David zag m'n werk en zei dat ik het bij hen kon afmaken.
We hebben een logische opzet.
We doen wat kleine updates over spyware en daarna richt ik me volledig op Elon.
Willen mensen rondom Elon praten?
Het interessante waar we nu mee te maken hebben…
…is dat de groep mensen die de vorige keer wilde praten, dat nu minder zal willen.
Mijn specialisme is macht. En momenteel zie je…
…dat grote politieke krachten macht aan techmiljardairs overdragen.
Elon Musk is de rijkste persoon die ooit heeft geleefd…
…en nu wordt hij verantwoordelijk voor, jawel, efficiëntie?
Er zijn niet veel plekken…
…waar je deze enorm arbeidsintensieve, confronterende journalistiek ziet.
Het zijn geen activisten…
…maar ze zijn onverschrokken als ze de feiten hebben.
Hallo, met Ronan. Bedankt dat u even terugbelt.
Ik schrijf een vervolgartikel over Musk…
In het huidige politieke klimaat…
…is er een gebrek aan respect voor de onafhankelijkheid van de pers.
En men is ook bereid journalisten aan te vallen om hun werk.
Dat creëert een beangstigende sfeer voor journalisten en bronnen.
Ik zou het heel fijn vinden als u mij die documenten en inzichten wilt sturen.
Het blijft anoniem.
Bron zijn in een onderzoeksverhaal van deze omvang…
…is een lastige, serieuze zaak, omdat het heel gevaarlijk kan zijn.
Ik heb een bron weleens uitsluitend met een wegwerptelefoon gesproken…
…die ik met contant geld had gekocht in een winkelcentrum ver bij mij vandaan.
Maar wanneer je een doorbraak hebt in een verhaal…
…voel je dat sublieme genot waar elke journalist van droomt.
Maar het is ook heel stressvol…
…want het vergroot wel de noodzaak om het verhaal juist te vertellen.
Nogmaals bedankt. U hoort van me.
Het zijn barre tijden voor onderzoeksjournalistiek.
Maar ik blijf hardnekkig geloven in de kracht van informatie.
Mensen informeren is namelijk onze enige hoop, denk ik.
Ik probeer het blad van begin tot eind te lezen…
…want ik wil graag leren over dingen waar ik nog niets van weet.
Je gaat dus voor volledigheid.
Dat klopt, maar het lukt me nooit om het volledig te lezen.
The New Yorker is een pittig… Het is voor slimme mensen.
Het zijn veel woorden. Ooit gehoord hoe ik lezen vind?
Het idee van lezen is leuk. Ik koop zelfs boeken.
Maar die hebben de meeste woorden. En het houdt maar niet op.
Elke pagina nog meer woorden.
Stop er wat blanco pagina's tussen.
Laat me even twee tellen op adem komen.
DE JAREN 1980
Met het aanbreken van de jaren 80 was The New Yorker toe aan verandering.
William Shawn, die het blad dertig jaar had geleid, was nu ver in de zeventig.
Mensen grapten over de droge stijl van het blad…
…en z'n ellenlange artikelen over zaken als de geschiedenis van rijst.
Het publiek vergrijsde, de verkoop slonk.
En in 1985 was daar opeens Si Newhouse.
Ene Newhouse bezit nu The New Yorker. Hij betaalde er 168 miljoen dollar voor.
De directie heeft het intellectuele blad verkocht aan S.I. Newhouse Jr.
Diens media-imperium omvat 29 kranten, het blad Parade en Random House.
Twintig maanden later schokte Newhouse de literaire wereld door Shawn te lozen.
GOTTLIEB IN BETERE TIJDEN
En in 1992 ontsloeg hij Shawns vervanger, Robert Gottlieb.
Hij kwam met een omstreden nieuwe leider…
…de brutale, Britse, 38-jarige chef van Vanity Fair, Tina Brown.
De hoofdredacteur van dit blad…
…Vanity Fair…
…is zojuist benoemd tot hoofdredacteur van dit blad…
…The New Yorker.
Critici vreesden dat zij van het blad het zoveelste glossy roddelblad zou maken.
Tegen hen die vrezen dat The New Yorker z'n standaard verliest, wil ik zeggen:
Wacht maar. Jullie kennen mij nog niet, noch de waarde die ik hecht aan kwaliteit.
The New Yorker zal alleen maar beter worden.
Het blad organiseerde flitsende feestjes en wijdde nummers aan film en mode.
Ze brachten ook serieus nieuws.
Ze wijdden een volledig nummer aan een aangrijpend exposé…
…over een massamoord in El Salvador door in de VS getrainde soldaten.
Brown zei: 'Het is onze taak om sexy zaken serieus te maken…
…en serieuze zaken sexy.'
Ze nam een groep jonge journalisten in dienst…
…waaronder Malcolm Gladwell, Jane Mayer, Hilton Als…
…en David Remnick, een jonge schrijver van The Washington Post.
Ze veranderde ook de look van het blad.
Ze publiceerden voor het eerst foto's…
…en namen Richard Avedon in dienst, een van 's werelds beroemdste fotografen.
De covers werden spannender en urgent, en ze juichte controverse toe.
In februari 1994 beging Brown een daad van godslastering.
Ze verving Eustace Tilley…
…die bijna zeventig jaar lang de cover van elke jubileumeditie had gesierd…
…door een moderne variant, getekend door R. Crumb.
Conservatievelingen waren geschokt, maar Brown wilde gewoon een raam openen…
…om frisse lucht een muf instituut binnen te laten stromen.
Dit is Sorel.
'Voor Tina, die Eustace tot leven bracht.'
En dit ben ik.
Ik haal Eustace Tilley uit z'n slaap.
Ik had niets met die Eustace Tilley. Ik vond hem bloedirritant.
Ik vond dat ze hem in 1935 al hadden moeten lozen.
Dit zijn al m'n gebonden exemplaren.
En uiteraard ook het eerste, van 5 oktober 1992.
De cover van Ed Sorel.
M'n eerste cover moest van hem zijn.
Ik zei: 'Doe iets wat laat zien dat we nieuw zijn.'
Hij kwam toen met een tekening van een punker in een rijtuig.
Het was zo goed gevonden. Dit was wat iedereen vond.
Ze zagen mij als een sloopkogel, en dat was niet onterecht.
Ik heb volgens mij 71 mensen ontslagen in een periode van twee à drie jaar…
…en er 50 aangenomen.
Tina nam me aan toen ik zeven maanden zwanger was.
Dat was in die tijd ook zeer ongebruikelijk.
Dat was fantastisch.
Het leek wel een matriarchaat.
Een groep vrouwen, allemaal met jonge kinderen.
Het was een soort geheim genootschap waarin iedereen elkaar steunde.
Ik wist hoe hun kindermeisjes heetten.
Tina is een soort komeet.
Ze komt binnen en brengt verandering.
Het was soms wel omstreden, maar meestal had ze gelijk.
Het blad was hoognodig aan verandering toe.
Na zesenhalf jaar bij The New Yorker zag ik het zakelijk gezien minder gaan.
Er was een uitbreiding in de breedte nodig.
Ik weet nog dat ik Si Newhouse schreef met het idee voor een productietak…
…om documentaires, boeken en films te maken.
Misschien zelfs een radioshow.
Hij zei: 'Tina, blijf lekker breien.'
Ik dacht: oké. Dat ergerde me echt enorm.
Misschien werd het tijd om verder te kijken.
Ze kreeg een aanbod dat achteraf gezien dodelijk was.
TINA BROWN BEGINT EIGEN BLAD
Ik wilde een blad neerzetten waar ideeën konden samenkomen.
Meer heb ik niet bedacht. De rest is Tina Brown.
Ze kreeg een aanbod om in zee te gaan met Harvey Weinstein…
…om het blad Talk op te richten.
Dat werd meer dan een blad. Ze zouden ook films maken en zo.
Bedankt dat jullie hier zijn om Talk te lanceren.
De domste beslissing van m'n leven.
Ze ging plotseling weg.
In juli 1998 was ze vertrokken. En zaten wij zonder hoofdredacteur.
Si Newhouse heeft vervolgens heel kort rondgekeken.
Ze boden me de baan aan…
…en een uur later stond ik voor de staf en al m'n collega's.
En na een kort applaus gingen we aan het werk.
Oké, daar gaan we.
Dexter rondt vandaag af.
En Twilley ook. -En Twilley.
En vandaag is…
Geen idee wat het vandaag is. Donderdag, blijkbaar.
We beginnen nu stukken af te ronden voor het jubileumnummer…
…van over anderhalve week.
Heel goed.
Het is veel werk. Hopelijk trekken jullie het nog.
Goed, dank jullie wel.
Het meeste wordt afgerond van maandag tot en met woensdag.
Donderdag moet alles klaar zijn.
En loopt alles op schema?
Min of meer, ja.
Oké, ik ga gewoon iedereen af.
Ik begin, daarna kom jij, en dan gaan we zo verder.
Elk stuk in The New Yorker ondergaat een zogeheten slotoverleg.
De redacteur en schrijver gaan dan met de eindredacteur en factchecker…
…het hele stuk regel voor regel af.
Ik wil alleen even…
Er staat 'de eerste collusie van tv'.
Moet dat niet 'collisie met de tegencultuur' zijn?
Met 'collisie' klinkt het haast toevallig, terwijl het juist heel marktgedreven was.
Het lijkt op mollenmeppen.
Er duikt steeds weer een nieuw dingetje op.
Wil jij beginnen? -Is goed.
Ik had weinig op de eerste pagina.
Het kan wel stressvol zijn.
Je denkt: is dit duidelijk genoeg? Kloppen alle details wel?
'Mason zegt dat de mens zich "op een dag" genetisch zal kunnen modificeren.'
Om aan te geven dat hij niet vindt dat dat…
Nu al moet. -Juist.
Ik vind dat we de minister ergens moeten benoemen.
Ja. -Maar…
Het kan uren doorgaan. Soms moet je eten bestellen.
Het is pas af als het af is.
Bij de factcheckers hing vroeger een bordje met de tekst:
'Liever perfect dan af.'
'De spot van Al Franken.'
Ik wil een gekker woord, bijvoorbeeld 'ridiculisering'.
Na het slotoverleg voel ik altijd een enorme voldoening…
…over het feit dat er een systeem is dat al sinds jaar en dag werkt.
We zijn klaar. -Goed gedaan.
Gefeliciteerd. -Echt geweldig.
Oké, bedankt.
DE CRITICI
UITSTAPJES
Fictie krijgt deze opmaak, met hier een kleine kop.
Geen tekst op de foto, zoals normaal, maar een meer klassieke opmaak.
En voor de prentjes willen we de geschiedenis van Eustace Tilley doen.
Hoeveel duizend keer komt hij erin? Dan weet ik dat.
TWEE DAGEN VOOR DE JUBILEUMEDITIE
Zullen we daarheen? -Ze willen naar jouw kantoor.
Daar is het 242 graden.
Voordat een nummer naar de drukker gaat, nemen we alleen nog de dummy door.
Dit is geweldig.
We lopen de afbeeldingen en opmaak na.
Hier zien we hoe het blad eruit gaat zien als mensen het in de bus krijgen.
Je wilt dat deze cartoon zo duidelijk is.
Maar je kunt op zo'n moment ook even diep ademhalen…
…en waarderen wat je hebt.
Er is veel voor nodig.
Er zijn veel mensen, meningsverschillen en discussies voor nodig.
Maar het is het waard.
Top. Dat ging makkelijk.
In februari 2025 vierde The New Yorker z'n 100e verjaardag.
Hiervoor verscheen een speciaal dubbelnummer…
…dat voorbestemd was veelvuldig gelezen te worden…
…of op die alsmaar groeiende stapel in de hoek te belanden.
Het is de 100e verjaardag van The New Yorker.
The New Yorker is 100 jaar oud. -Het viert z'n 100e verjaardag.
Mensen willen meer lezen dan alleen belachelijke tweets.
Ze willen weten wat er speelt…
…en ze willen eerlijkheid, factchecking en een zekere mate van fatsoen.
En ze willen mediakanalen die niet zwichten onder druk.
Ze kwamen bijeen voor een feest.
Deze creatieve, nieuwsgierige, vastberaden, eigenzinnige…
…enigszins obsessieve mensen.
Ze roddelden, lachten en proostten op elkaar…
…zich ervan bewust dat ze op de schouders van grootse voorgangers staan.
In de beginjaren van het blad…
…werd oprichter Harold Ross benaderd door een schrijver die ontslag wilde.
Ross' antwoord:
'Dit is een beweging en daar kun je geen ontslag van nemen.'
Ik snap precies wat hij bedoelt.
Het is niet zomaar een ding dat wekelijks verschijnt, of online zelfs dagelijks.
Het heeft een ziel.
Het heeft een zekere mate van betekenis, fatsoen en kwaliteit.
Het moet aan zelfreflectie doen en leren van ervaringen.
Het moet in staat zijn van mening te veranderen.
Maar het is zeker een beweging. En die zet zich in voor grootse zaken.
Dat klinkt misschien hooghartig, maar dat kan me niet schelen.
Hoi, allemaal.
Diego, wil jij eerst? -Prima.
Laten we iets doen over het belastingkrediet.
Misschien niet sexy genoeg voor een blad?
Vertaling: Mark Hoogeboom