Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Welcome sa The Daily Show! Ako si Jon Stewart. Masaya ang gabing 'to.
Sasamahan ako ni David Remnick, editor ng The New Yorker magazine.
Ang talino naman ng audience.
Isang daang taon na ang The New Yorker,
kaya pag-uusapan natin ang pagkakaiba ng umlauts at diaereses.
Bakit kailangan ko pang maglakad?
Ayos 'yon. Kakaway ka ba?
Oo.
Salubungin natin si David Remnick! Sir!
Isang daang taon na ang The New Yorker.
May espesyal na handog sila. Di ko alam kung nakikita n'yo.
Swimsuit edition nila ito.
Mr. Dewey, ako si Truman Capote, galing sa The New Yorker.
-The New Yorker? -Oo, The New Yorker.
Gusto ng lahat ang cartoons sa The New Yorker.
Sa gitna ng paghihirap ng daan-daang newspaper at magazine,
ayos lang ang The New Yorker, walang dapat alalahanin.
Isang daang taon pa lang? Tingnan mo 'yong nagawa nito.
Nanalo ang The New Yorker ng Pulitzer Prize kahapon
para sa long-form investigative journalism.
Pinagkakaguluhan sa restaurant world
ang article ng batang chef na si Anthony Bourdain.
Binago ng reviews ni Pauline Kael ang movie criticism,
pati mga pelikula mismo.
The New Yorker.
"Mas magiging manhid sana ako kung di lang ako sobrang pagod."
A, gets ko na. Medyo nakakatawa 'yon.
Para sa mga tulad ko na galing sa Midwest,
nagkaka-idea kami kung paano mabuhay 'yong New Yorker dahil sa The New Yorker.
Writer ako sa The New Yorker.
-Magazine 'yon— -Alam ko kung ano 'yon.
Ngayong gabi, defensive ang Defense Department.
Itinatanggi nito ang report sa New Yorker magazine ngayong linggo.
Pinag-uusapan ngayon ang cover ng bagong issue ng The New Yorker.
Ngayon lang may sinuportahang kandidato sa pagkapangulo ang The New Yorker.
Editorial sa edition ngayong linggo…
'Yang salansan ng New Yorker magazines ang magiging tanging libangan mo.
Grabe naman. Alam natin pareho na di ko babasahin 'yan.
Emily, kumusta? Buhay ka pa.
Uy, Louisa. Kumusta kayong lahat?
Sige, marami tayong pag-uusapan, kaya dapat bilisan natin.
Sunod-sunod 'yong kuwento kamakailan na paboritong asset daw ng mayayaman
'yong dinosaur fossils.
Mula 2022, nagkaroon ng malaking Adderall shortage.
Tingin ko, dapat gumawa tayo ng profile kay Koji Murata,
'yong inventor ng pinakaunang wooden satellite…
Lahat ng magandang kuwento sa nakalipas na 100 taon,
nagsimula sa magandang idea.
Sinusundan ng writers namin 'yong mga idea kung saan man sila dalhin ng mga 'yon.
Siyempre, tinutulungan sila ng editors namin
para himayin at pagandahin ang bawat sentence at salita.
"…pero di masyadong nakikialam 'yong editors, comma, noong una."
Kailangan ba 'yong comma pagkatapos noon?
Tapos ipapadala 'yong piece sa fact-checking department
para dumaan sa mala-colonoscopy na proseso.
Sabi namin na Tiger, Lover Boy, at Gummy Bear 'yong pangalan ng mga pusa.
Tama ba 'yon?
Pambihira 'yong New Yorker, ha?
Minsan naglalabas 'yong publication
ng profile na may 15,000 na salita tungkol sa musician sa isang linggo,
o salaysay na may 9,000 na salita mula sa southern Lebanon,
may kasama pang gag cartoons.
Walang litrato sa cover, ha?
Walang bikini o artista.
Pero patok pa rin.
Nandito pa, namamayagpag,
at mamamayagpag pa sa loob ng dalawa, tatlong century, di lang isa,
kaya ang galing talaga.
Jazz Age, New York.
Lungsod na puno ng financiers at flappers,
malalaking banda,
Babe Ruth,
at mahigit sa 30,000 na speakeasy.
Idagdag mo si Harold Ross,
di mo akalaing founder ng The New Yorker.
Chain smoker na magaling magmura,
napasama si Ross sa grupo ng mga semi-employed na writer at humorist
na nag-inuman at nagbiruan araw-araw sa Algonquin Hotel.
"Lahat ng gusto kong gawin, imoral, ilegal, o nakakataba,"
sabi ng kasama niya.
Doon naisip ni Ross at ng misis niyang si Jane Grant
ang idea tungkol sa bagong uri ng humor magazine.
Lingguhan daw para sa mga sosyal na taga-Manhattan,
sabi nila sa mga tao, at hindi para sa lola sa Dubuque.
Ironic 'yon kasi si Ross mismo, high school dropout
galing sa mining town sa Colorado.
Nagpasulat siya ng mga bastos na article at cartoon tungkol sa lipunan at kultura
sa matatalino niyang kaibigan.
Kumuha siya ng designer para gumawa ng kakaibang typeface
at mascot na ginawang katatawanan ang pagiging sosyal ng magazine.
Pabiro nilang pinangalanang Eustace Tilley ang mahanging lalaki.
At nabuo na ang The New Yorker.
Ang sumunod na 100 taon, naging kuwento ng survival,
matinding pakikipaglaban, matatapang na pagbabago,
at ilan sa pinakamaimpluwensiyang journalism,
fiction, at cartoon ng century.
Ilang buwan na lang, lalabas na ang 100th anniversary issue,
kaya dapat espesyal 'yong mahanap natin para sa cover.
Di mo alam 'yong personality ng issue hangga't wala ka pang cover.
Alam mo, di mo 'yon basta malalagay
pag wala nang oras.
Dapat napapanahon 'yong cover,
pero dapat walang kupas na obra rin,
'yong pwedeng i-frame at ilagay sa pader.
Sa totoo lang, di ako makatulog sa anxiety sa paghahabol do'n bawat linggo,
kahit pagkatapos ng 30 taon.
Bago ako nagtrabaho sa The New Yorker,
nagpatakbo ako ng graphic magazine na may underground cartoonists.
Gusto kong katrabaho 'yong mga artist na may malakas na pananaw,
sariling style, sariling kuwento na gusto nilang sabihin,
at sinusubukan kong dalhin 'yon sa The New Yorker.
Para sa 100th anniversary,
sabi sa akin ni David Remnick,
"Gamitin natin si Eustace Tilley galing sa unang cover."
Pinigilan ko 'yong sarili ko na sabihin, "Naku, wag!"
Alam mo na.
Naiintindihan ko 'yong gusto niya,
pero gusto kong gumawa ng bago, 'yong di pa nagagawa dati.
Kaya siyempre, kailangang may maisip ako.
-Tingnan natin 'yong mangyayari. -Ayos 'yan.
Nagsisimula 'yong magazine sa The Talk of the Town. Pampagana 'yon.
Maiikling piece lang.
Maiikling vignette o piece na inire-report.
Bawat isa, may maliit na kuwento.
Naglaro ako ng bilyar kasama ang isang banda,
o tumambay kasama 'yong photographer ni John Belushi.
Kadalasan, sarado ang mga piece na 'yon,
pero mas bukas itong ginagawa ko ngayon.
Okay.
Napansin n'yo siguro na nahahati 'yong mga tao dahil sa politika ngayon,
kaya naisip kong lumabas at pakiramdaman 'yong city.
Para kang nangingisda.
Malay mo. Pag lumabas ka at maglakad-lakad…
baka malaman mo 'yong pinag-uusapan ng lahat.
-Ako si Mark. Nice to meet you. -Ikaw din.
-Writer ako sa The New Yorker. -Okay.
Nagtatrabaho ako sa The New Yorker magazine. Alam mo 'yon?
Pag nagsimula na akong maghanap ng mga tao
at kakaibang bagay sa New York,
parang napainom ako ng drugs o ano.
Kakaiba ang lahat ng tao para sa akin.
Ano, nakakamangha.
-Apo mo 'yan. -Apo.
-Ang cute ng mukha niya. -Cute siya. Oo.
Pwede ba kitang makausap sandali? Gusto mo akong makausap?
-Hindi. -Ayaw mo?
-Hindi. Sorry. -Sigurado ka? Sige na, pare!
Pinagpapawisan ako sa kaba. Laban lang.
Writer ako sa The New Yorker magazine.
Gusto mong makipag-usap? Pwedeng magtanong?
Konti lang 'yong English na alam ko.
Ano'ng salita mo?
-Mandarin. -Di ako marunong.
-Hi, ako si Nick. -Hi.
May sinusulat akong piece tungkol sa stress natin
dahil sa politika ngayon.
Kumusta ka naman?
Kumusta 'yong mood mo? Nakakatulog ka ba sa gabi?
Di masyado.
Hati ba 'yong pamilya n'yo?
Buti, nabanggit mo, kasi…
Pinag-usapan pa lang namin 'yong guest list sa Thanksgiving.
'Yan mismo 'yong talk piece ko.
"Kumusta, NYC?
"Wawasakin ba natin ang mga sarili natin,
"o patuloy tayong mabubuhay nang di perpekto, dating gawi?"
Para akong namimiga ng bato, pero…
Tingin ko, may piece dito.
Para sa 100th anniversary namin, nagdesisyon kaming gumawa ng videos.
Nag-imbita kami ng iba't ibang writer, artista, at thinker
para magkuwento ng personal na karanasan nila
sa The New Yorker.
May upuan dito galing sa pinakaunang office.
Galing pa sa pinakaunang office table.
Uy, ayos.
Matibay 'yong pagkakagawa.
Isa ito sa pinakakomportableng upuan na naupuan ko.
Alam mo, wala na 'yong ganitong art.
Nawala na 'yong art ng pag-ukit ng hugis ng puwit sa kahoy.
Kaya sobrang komportable nito, pero wala nang ganito ngayon.
Wala nang nakakagawa nito.
May paborito ka bang cartoon
na nagustuhan mo talaga sa mga nakalipas na taon?
Lahat ng cartoon ni Emily Flake.
Paborito ko 'yong babae sa circus,
inaabot niya 'yong lion sa kabila.
Pakiramdam ko, nakuha noon 'yong early 20s ko.
Bawat lalaki 'yong lion.
"SA IBABAW, LINTIK KA, SA IBABAW!"
Si Zach Kanin talaga 'yong gusto kong cartoonist.
'Yong nasa trabaho si Sisyphus.
-NAKU. -"UY, SISYPHUS, PAG LIBRE KA NA"
Nakakatawa lang isipin na nasa office si Sisyphus,
at malamang di niya natatapos ang trabaho.
Laging pinaparamdam ng The New Yorker cartoons
na medyo mas matalino sila kaysa sa 'yo.
Palagi silang ganito, 'no?
ANG MGA TAO SA TAAS
Gusto ko talaga si Roz Chast.
Diyos ko, gustong-gusto ko siya. Sobra.
Nakakaantig talaga siya.
Ano ba 'yan? Naririnig mo ba siya?
Tingnan mo 'yang ibon!
"Tingnan mo 'yang ibon!"
Maliit na baby bird ito.
Gusto niya 'yong The New Yorker.
Oo.
Madaling nguyain 'to.
A, mga poster ito.
Galing sa Ghana.
A, 'yan… Regalo yata sa kasal 'yan.
Eto 'yong scarf na idinisenyo ni Charles Addams.
Para sa akin, pambihira 'to.
Siya 'yong unang cartoonist na nagustuhan ko noong bata ako.
Sobrang hilig ko sa mga bagay na sobrang dark pero sobrang nakakatawa.
Isipin n'yo kung ginawa nila 'to ngayon.
Sasabihin, "Di talaga ito katanggap-tanggap.
"Di ko alam kung bakit nakakatawa. Masakit 'to. May nasusunog.
"May kakilala ako na nasunog sa kumukulong mantika.
"Walang nakakatawa ro'n."
Wala akong naisip na ibang gawin kundi mag-drawing
mula noong mga three o four ako.
Tingin ko, gagawin mo lang 'to kung wala ka nang ibang alam gawin.
ANG HULING POWERPOINT
NASAKTAN? SABI KO NA, DI KA NAKINIG TUMAWAG SA 1-800-BOO-HOOO
Isang tao lang dapat dito.
Buong linggo akong nagsusulat ng mga idea.
Parang kalahati…
Dino-drawing ko lang sila.
Madalas ganito, ewan…
"Unggoy na tumutugtog ng cymbals, hobby farmer,
"hangganan ng utang, que sera sera, mukhang tao pero hindi, threesome."
Ibig kong sabihin, mga idea lang sila,
mga idea na hindi buo.
Ito 'yong hinahanap ko.
Nagdo-drawing talaga ako
para di ko masyadong maramdaman na mag-isa ako.
BAKIT AKO NANDITO?
Di lang ako 'yong sobrang nalulungkot dahil dito
na halos di ako makabangon sa kama sa kakaisip.
Maaga akong gumigising sa umaga,
umiinom ng isang tasa ng kape,
nakikinig sa isa o tatlong podcast…
Hello at welcome sa Haaretz Podcast.
…at nage-exercise para hindi mamatay.
Sixty-five years old na ako.
Pag tumatapak ang mga paa ko sa bangketa sa umaga,
pakiramdam ko, ako si Fred Astaire. Napapasaya agad ako nito.
Lumaki ako sa Hillsdale, New Jersey, sa kabila ng ilog,
at tinitingnan ko 'yong New York noon, gusto ko talagang makatuntong dito.
Sobrang lapit nito, pero sobrang layo rin.
Binansagan siya ng iba bilang Michael Jordan ng journalism.
Nagsimula siya bilang staff writer sa The Washington Post,
foreign correspondent nila sa Russia.
Bago siya naging panlimang editor ng The New Yorker,
gumawa ng pangalan ang Pulitzer Prize winner
sa pagsusulat ng mga profile sa iba't ibang subject, mula sa Pope
hanggang kina Mike Tyson at Bruce Springsteen.
Sige, gawin na natin. Oo.
Kadalasan, sa isang araw, may planning meetings kami,
ideas meetings, meetings tungkol sa politika.
Updated ba 'yong polls sa Michigan doon sa piece?
Finance, personnel,
umupo kasama 'tong editor o 'yong isa para pag-usapan 'yong piece,
at tumawag nang tumawag.
Di ka sumuka sa Bourbon Street kaninang alas-kuwatro ng umaga?
Mangumusta sa mga writer.
Diyos ko. Ano'ng gagawin ni Hunter Thompson?
1:30? Tingin ko, may 13 akong gagawin bago no'n.
Oo, sa pagitan no'n at ngayon.
A, Phil Montgomery. May mga radio pickup ako.
Diyos ko naman.
Sabi ni Snyder na natuto na siya…
Medyo matinis lang 'yong pasok.
Ngayong araw sa The New Yorker Radio Hour… Ang pangit ng boses ko.
Siyempre, sa February 'yong 100th anniversary.
Kaya marami 'yong kailangang pag-isipan.
Ito yata 'yong paborito ko.
Ang lakas ng tawa ko rito.
-Ito… -Talagang nakakatawa 'to.
-Sige, kasama 'yan. -Oo.
Tuwing Martes ng umaga,
nasa 1,000 hanggang 1,500 cartoon 'yong nakukuha ko sa inbox ko.
Tapos nasa sampu hanggang 20 'yong binibili namin.
Mula 1,500, nagiging sampu na lang.
Paalala ni David lagi, di ako nagtatrabaho sa coal mine,
kaya di ako pwedeng magreklamo.
Nakakainip lang 'yong trabaho.
Minsan nakakalito, nakakabaliw, nakaka-depress.
Unatin 'yong mga braso, isa pa.
Minsan, sa pang-800 na cartoon, kailangan kong magpahinga
at mag-Japanese calisthenics, kahit three minutes at 30 seconds lang.
"Bumuti 'yong pakiramdam ko mula noong di na ako nanood ng balita."
Kailangan niyang sumaya.
Pumipili si David sa cartoon meeting ng sampu hanggang 20
mula sa 50 hanggang 60 na dinadala ko sa kanya.
Nag-iisip ako ng psychological strategies
kung paano manipulahin 'yong isip ni David Remnick.
Di ko alam kung gumagana talaga,
at di ko ire-recommend para sa peer review.
Pero naglalagay ako ng cartoon na alam kong di niya magugustuhan
sa harap ng cartoon na, tingin ko, magugustuhan niya.
Ano?
Ibinababa mo 'yong standard,
tapos bigla niyang sasabihin, "Gusto ko ito."
Tapos sasabihin ko, "Ang galing. Tama ka."
"Sa wakas, magkasama na tayo," sabi ng babae sa aso niya.
"At hindi ko alam na magaling ka sa…"
-Diyos ko. -Teka. Hindi ko na—
-Ano? Pinatay ng aso 'yong papa. -A, 'yon…
Makikita mo 'yong cartoons sa gitna ng mahahabang article
na kadalasan sobrang nakakalungkot o nakakapagod basahin.
Di sa pambabastos.
Pero parang pahinga at panggulat 'yon,
nakakahinga ka sandali, nakakatawa.
Nakakakita siya ng mga multo.
Maganda ito.
Okay. Kalahating galon ng gatas plus cereal equals psychopath.
Cereal plus 'yong gatas equals okay.
-Inilalagay… -Pagkakasunod-sunod.
Totoo 'to, ha?
-Oo. -Di ka maglalagay ng cereal sa gatas.
Sino'ng naglalagay muna ng gatas sa bowl? Ano 'yon…
-Idi-divorce ko si Alex pag ginawa niya. -Psychopaths 'yong ganyan.
Nakakamangha na trabaho natin 'to.
Sa unang dalawang dekada nito,
natupad ang pangarap ng founding editor na si Harold Ross.
Naging patok na humor at literary magazine ang The New Yorker.
Mula sa maruruming office sa 43rd Street,
nag-publish siya ng essays na masigla at nakakatawa,
cartoons na mapangahas at kumikindat.
Pero nagbago ang lahat sa World War II.
Pagkatapos ng pambobomba sa Hiroshima,
ipinagbawal ng US government ang publication ng kahit anong litrato
ng paghihirap ng mga sibilyan.
Kaya wala masyadong alam ang Americans tungkol sa naranasan doon ng mga tao.
Pero naghinala ang batang writer na si John Hersey
na may dapat ikuwento roon.
Nakausap ko si William Shawn,
na second-in-command noon sa The New Yorker,
tungkol sa pagsulat ng article tungkol sa Hiroshima.
Karamihan sa mga sinulat noon, tungkol sa lakas ng bomba,
ilang building ang kayang sirain noon, kung gaano kalaki ang lugar na sinira,
at iba pa.
Kaya pumunta ako sa Japan
at naghanap ng lima, anim na tao na nagtagpo ang landas
at may malilinaw na karanasan.
Binago ng piece na ginawa niya ang journalism.
Nonfiction 'yon,
pero personal at may drama katulad ng fictional story.
Tingin ko, mas tumatatak sa mga reader ang fiction
sa pagtingin sa malalaki o malalagim na pangyayari,
dahil nakikita ng reader ang sarili niya sa character.
Pinagsama ni Hersey ang mga kuwento ng anim na tao
na nasa mismong lugar noong araw na 'yon,
kabilang ang isang pari, doktor, at factory worker.
"Eksaktong 15 minuto lagpas 8:00 ng umaga,
"si Miss Toshiko Sasaki,
"clerk sa personnel department ng East Asia Tin Works,
"kakaupo lang sa puwesto niya sa plant office.
"Ibinaling niya ang ulo niya para kausapin ang babae sa katabing mesa.
"Walang tunog ng eroplano. Tahimik ang umaga.
"Malamig at kaaya-aya ang lugar.
"Tapos isang napakalaking kislap ng liwanag ang pumunit sa langit."
Mahaba ang article, may 30,000 na salita.
Sobrang nakakamangha ito,
kaya inilaan nina Ross at Shawn ang issue sa iisang story na ito.
Walang cartoon, fiction, o palabirong essay.
Pagkatapos ng ilang oras, sold out na agad.
Nag-request si Albert Einstein ng 1,000 na kopya
para ipadala sa mga top scientist.
Binasa 'yon nang live at walang patalastas
sa mga radyo sa America at sa buong mundo.
"Eksaktong 15 minuto lagpas 8:00 ng umaga, August 6…"
"Eksaktong 15 minuto lagpas 8:00 ng umaga,
"August 6, ngayon…"
"100,000 katao ang pinatay ng atomic bomb."
"Nagtataka sila kung bakit sila nabuhay sa dami ng namatay."
"…sa dami ng namatay."
Si Harold Ross, na di mahilig puriin ang writers niya,
nagyabang kay Hersey,
"Ang mga nagsabing kuwento ng taon ang Hiroshima, minaliit pa nila iyon.
"Iyon talaga ang pinakamagandang kuwento sa journalism sa panahon ko,
"kung di sa kasaysayan."
Binago ng piece ni Hersey ang tingin
ng mga tao sa buong mundo sa nuclear weapons.
Sa tulong din no'n, ang The New Yorker, na dating light humor magazine,
naging seryosong parte ng journalism sa buong mundo.
MANGARAP ULIT NANG MALAKI!
Iba 'yong pakiramdam na, "Nangyayari ang kasaysayan sa bakuran mo,"
at siguro benta talaga sa akin 'yon.
Interesado na ako noon pa
kung bakit naniniwala ang mga tao sa pinaniniwalaan nila.
Di ko alam kung "enjoy" 'yong tawag, pero natutuwa talaga ako
pag may mga nakikilala ako na di ko masyadong kapareho.
Alam kong mananalo siya.
Dalawang beses na siyang nanalo. Mananalo siya ulit.
Pero di sigurado kung ibibigay 'yon sa kanya.
Bumiyahe ako para makita 'yong road show ni Tucker Carlson.
Pumunta ako sa Budapest para sa CPAC doon.
Pumunta ako sa Southern California
para makasama 'yong mga alt-right na nagpapasikat ng memes.
Tingin ko, trabaho kong buuin
'yong pinakamagandang kuwento nila hanggang sa makakaya ko.
-Ayos. -Ginagawa n'yo 'yan mula pa 2016?
Hindi.
Para sa marami, mayabang 'yong The New Yorker.
Alam mo na, sobrang taas, e.
Halimbawa, may style guide ang The New Yorker
na nagdidikta na dapat ilagay 'yong accent sa E sa "élite".
Kaya napapadpad ako sa mga lugar
kung saan nasasabihan ako ng mga tao,
"Kayong mga elitistang gago, wala kayong alam tungkol sa bansang ito."
Isusulat ko 'yong quote, "élitist motherfuckers",
pero maglalagay kami ng konting accent sa E sa "élite".
Sabi ko, "Tingin ko, pinatunayan lang nating tama sila," di ba?
PAGANDAHIN ULIT ANG AMERICA!
Tingin ko, 'yong mga tao na galit na galit kay Trump,
di talaga naiintindihan 'yong saya, komunidad, at samahan doon.
Pumupunta 'yong mga tao sa shows na parang papanoorin nila ang Phish o ano.
Handa na ba kayong gumawa ng marka sa kasaysayan at magpaiyak ng Liberals?
Ayokong makalimutan kung gaano kalaki
sa politika 'yong pagpukaw ng damdamin ng mga tao sa simpleng paraan.
USA!
Tingin ko, isa sa gusto naming mangyari, ipasilip sa readers kung ano'ng pakiramdam
pag pumunta ka sa Trump rally.
Mas maganda kung higit pa roon, na masabi mo,
"Ano'ng ibig sabihin nito?" Di lang, "Ano'ng pakiramdam ng nandoon?"
NGAYONG GABI
'Yong mahirap sa pagre-report tungkol sa Madison Square Garden rally,
nagkaroon ng Nazi rally
sa Madison Square Garden noong 1939.
At mahirap 'yon bilang reporter
na sabihin, "Okay, nasa lugar ako kung saan may libo-libong tao
"na talagang natutuwa sa show na 'to."
Kung isusulat ko ito sa context ng Nazi rally,
tinatawag ko ba silang Nazis?
Wala akong nakikitang lintik na Nazi rito.
Kung di ko naman isusulat 'yong context,
wala na bang pananagutan ang lahat para sa context na dapat nandoon?
"Noong February 20, 1939,
"ang German-American Bund, isang pro-Nazi group sa New York,
"nag-rally sa Madison Square Garden.
"Tinawag nilang mass demonstration para sa tunay na Americanism.
"Ang backdrop sa likod ng entablado, pinalamutian ng mga bandila ng America
"at floor-to-ceiling portrait ni George Washington.
"Di man pagsasadula ng 1939 rally ang 2024 rally ni Trump,
"di man umuulit ang kasaysayan,
"pag nagsalita ang nativist demagogue tungkol sa 'kaaway sa loob'
"at 'paglason ng mga dayuhan sa dugo ng bansa natin',
"hindi normal kung walang magkukumpara."
Malaking bagay 'yon sa bahay namin. Mahirap lang kami noon,
pero may New Yorker subscription kami.
Sa Seinfeld ko yata unang narinig 'yong tungkol sa The New Yorker.
May maganda silang episode,
'yong di naintindihan ni Elaine 'yong isa sa mga cartoon caption.
Itong cartoon sa The New Yorker. Di ko maintindihan.
Ako rin.
At nasa laylayan ka ng pagpapatawa!
Alam mo na, lumaki ako sa New Jersey at sobrang idealistic ko noon
tungkol sa New York.
Una kong narinig 'yong The New Yorker at nakitang importanteng magazine 'to
sa episode ng animated show na The Critic.
Tingin ko, kayong mga gago sa media, marurumi at malisyosong salot.
Ayoko sa inyong lahat,
maliban sa inyong mabubuting tao sa The New Yorker.
Bravo, Mrs. S.
"Bravo, Mrs. S."
At naaalala ko, naisip ko,
"A, 'yan 'yong The New Yorker. Importante 'yan."
Di ko alam kung paano ko nalaman, parang nandiyan na lang.
Institusyon na talaga 'to.
Parang, "Kailan mo narinig na may Statue of Liberty?"
Pare, sobrang nostalgic sa akin ng ibang records na 'to,
pero di 'yong iisipin ng mga tao. Ito 'yon!
Hilig ko ang Japanese Noise noong high school.
Sobrang hirap na nito hanapin.
May sikat na flexi disc limited run kung saan sinunog 'yon lahat sa beach.
Nagsimula ako bilang music critic,
pero noong pumasok ako sa The New Yorker noong 2008,
wala talaga akong beat.
Ano lang, "Kaya mong magsulat ng mga kakaibang kuwento para sa amin."
Naaalala ko 'yong unang Lunes ko rito,
pumasok ako sa office, na nasa Times Square pa noon,
tapos umupo ako, naisip ko, "Shit, ano na'ng gagawin ko?"
'Yong trabaho ko lang, maging kakaiba.
Kaya masuwerte ako na nagsusulat ako para sa The New Yorker,
curious 'yong readers, susundan ka nila kung saan mo sila dadalhin.
SI JOHN LEWIS AT ANG PAGIGING BAYANI NI KELEFA SANNEH
Kahit ano 'yong pwedeng topic ng kuwento.
At ibinebenta mo sa reader na parang,
"Gagawin kong masaya ito, kaya sakyan mo lang."
Ngayong gabi, gagawin ko 'yong madalas kong ginagawa,
makinig sa music.
Kadalasan, 'yong sinusulat ko para sa The New Yorker,
tungkol sa science, medicine, at health care.
Ginagawa ko ngayon 'yong piece tungkol sa space medicine sa Utah.
Parami nang parami 'yong mga tao na pumupunta sa space.
Ano'ng alam natin sa nangyayari sa mga katawan nila?
Kailangang mahigpit 'yong straps mo.
Pinag-isipan ko kung paano gagawing kakaiba ang mga issue
tungkol sa space health.
Mahilig akong mag-isip
kung paano ikukuwento 'yong komplikadong bagay
sa paraang magugustuhan ng reader,
na di na lang nila sinasadya na matututo sila tungkol doon.
Maraming moisture sa buhangin,
kaya mukhang lukot-lukot ito.
Uy!
Sa pagkakakilala ko sa The New Yorker,
pwede kang magpadala ng tao sa ibang mundo na babalik at magre-report tungkol doon.
Nakabalik ako sa kinalakihan ko bilang punk rocker,
at 'yon talaga 'yong una kong naging hilig noong 14 ako.
'Yong pwede kang dumaan sa trap door, tapos nasa ibang mundo ka na,
kung saan may ibang ginagawa ang mga tao, nakakaadik sa pakiramdam 'yon.
Handa na ba kayong mag-party, baby?
Gusto ko na intellectual 'yong reputasyon ng The New Yorker,
na sosyal dapat 'yong magazine,
kasi mas masaya tuloy para sa akin
na magsulat tungkol kay Jay-Z, sa boxing o country music,
pero 'yong typeface, New Yorker.
Kaya goal ko pa rin na di mawala 'yong pagiging sosyal ng magazine,
pero dapat di rin maging luma ang dating.
"Tinuruan ako ng punk na mahalin ang music sa pagtuturo sa akin na magalit sa music.
"Itinuro nito na pwede tayong mahati dahil sa music, magmahal, magalit,
"o gustuhing malaman kung alin ba talaga."
Noon ko pa gusto na magsulat para sa The New Yorker.
Ito 'yong black bean burger.
'Yong maglalabas ka ng ideas sa mundo
tapos babaguhin noon kung paano tingnan ng tao ang problema,
gustong-gusto ko 'yon.
May cilantro rito, dill, parsley.
Doctor talaga ako.
Nagtrabaho ako sa New York City no'ng pandemic
at nagsulat ako ng mga dispatch.
EVOLUTION NG CORONA VIRUS
NAPAKADELIKADO NG DELTA VARIANT
Mula noong nawala 'yong pandemic, talagang lumawak na
'yong mga bagay na sinusulat ko.
"Humagibis ang malamig na hangin
"habang nagmamaneho kami sa bako-bakong lupain.
"Tumingin ako sa malayo,
"iniisip ang malawak at basal na lupa
"na mahahanap ng mga unang tao sa Mars."
Tingin ko, halos lahat ng nagtatrabaho sa The New Yorker, may pagka-obsessed,
at naakit ako sa obsession na 'yon.
LABINDALAWANG LINGGO BAGO ANG ANNIVERSARY ISSUE
Siguro isang pelikula sa isang araw 'yong napanood ko sa nakalipas na 40 taon.
Alam mo, medyo simple lang 'yon, e.
Walang kakaiba sa criticism,
manonood ka ng pelikula, at magsusulat ka tungkol doon.
Pero di ko alam 'yong isusulat ko.
Hoy! Hoy, ingat!
Pag nagsimula na 'yong pelikula, di ko na alam kung nasaan ako.
Inaangkin ako ng pelikula na parang wala na 'yong audience.
Wala ako habang nanonood ng pelikula.
Anong klaseng lugar ito na…
Ayaw nilang makita ko siya.
Habang nanonood ako, grabe ako magsulat ng notes.
Di problema ang pagsusulat. Mahirap sila basahin pagkatapos,
kasi sa dilim ko sinulat.
Pagkatapos ng pelikula, ayaw na ayaw kong makipag-usap sa iba.
Tumatakbo ako palabas ng theater, naka-coat 'yong ulo,
para di ko na kailangang makipag-usap sa ibang critic.
Gusto kong namnamin 'yong experience, ayokong isipin.
Gusto ko lang na gumana sa akin.
Sabi nila, 'yong mga umiinom ng tatlong tasa ng kape sa isang araw,
pinapahaba nang isang dekada 'yong mga buhay nila.
Malapit na yata akong maging imortal sa dami ng iniinom kong kape.
Kung walang kape, walang nagagawa.
Sana di ko na kailangang magsulat ng negative review,
at lagi kong iniisip na may mga taong kasali rito.
Lagi kong sinasabi, dalawang taon ginagawa 'yong pelikula,
dalawang oras pinapanood,
pero dalawang minuto lang, masisira na. Dalawang segundo sa Twitter.
Kaya pakiramdam ko, kailangan ko talagang maging magalang.
"Ang puso ng review, emosyon, pagpukaw ng kaluluwa.
"Di dahil mataas ang tingin ng critics sa mga sarili nila,
"kundi dahil mataas ang tingin nila sa art."
Sobrang nagustuhan ko.
Pero halos kapareho 'to ng sampung kuwento—
-Oo, di ako sigurado— -…pagdating sa mga nangyayari.
Oo, kaya halos pabor lang ako dito.
Sa loob ng isang taon,
nasa pito hanggang sampung libo 'yong nakukuha naming submission,
at 50 ang pina-publish namin.
Galing sila sa mga agent at publisher.
Galing mismo sa mga writer. Galing kahit saan.
Alam mo na, di pala mahirap mahanap 'yong email ko.
Bihira lang magkaroon ng fiction 'yong magazine
na katulad namin.
At alam ko namang ilan sa mga reader
o subscriber namin, di talaga binabasa 'yon.
Sige. Pero alam ko rin na sa ibang reader namin,
fiction 'yong pinakaimportante.
Mga isa't kalahating taon ang nakaraan,
lumapit sa akin si David Remnick at sinabi, "Para sa 100th anniversary,
"gumawa kaya tayo ng anthology ng fiction at short stories? Ano'ng ilalagay mo?"
Mahigit 13,000 na kuwento
'yong na-publish sa The New Yorker mula noong itinayo ito,
at 78 'yong nasa librong ito.
EB White, Dorothy Parker…
John Updike, Philip Roth…
JD Salinger, Jamaica Kincaid.
Marami pang iba. Kaya kong magbasa ng kahit anong pangalan sa listahang ito
at di na ako magugulat.
-David Foster Wallace, Eudora Welty… -Shirley Jackson, John Cheever…
-Jhumpa Lahiri, Zadie Smith… -Vladimir Nabokov, Saul Bellow…
-Haruki Murakami, Junot Díaz… -Annie Proulx, George Saunders.
At 'yong writer ng ife-feature namin sa palapit na anniversary magazine,
si Chimamanda Ngozi Adichie.
"Matagal ko nang gustong makilala,
"tunay na kilala ng ibang tao."
Para ipagdiwang ang 100 taon ng pagiging magazine ng The New Yorker,
magpa-publish sila ng excerpt galing sa bago kong novel, Dream Count.
"Dahil noong lockdown ko sinimulan na salain ang buhay ko
"at pangalanan ang mga bagay na matagal nang walang pangalan."
Fiction ang pinakamarangal sa lahat ng art.
Wala akong kinikilingan.
"Pero ano ang…"
Dahil sa literature, nalalaman nating may iba't ibang pananaw.
Gamit ang imagination, tumatalon tayo sa karanasan ng iba,
kasi 'yon…
Minsan pakiramdam ko, matatapos na ang mundong 'to,
at tingin ko, literature 'yong nagbibigay ng konting pag-asa.
Mahal na mahal ko ang pagsusulat ng fiction.
Binibigyan noon ng kahulugan ang buhay ko. Iyon…
Iyon ang rason kung bakit ako nandito.
Pagdating ko sa U.S., naging malinaw agad sa akin
na sa The New Yorker ako dapat ma-publish.
Oo, ibig kong sabihin, The New Yorker 'yon, e.
At alam ng The New Yorker na The New Yorker sila.
Kaya…
Inaakusahan ng mga tao 'yong The New Yorker ng elitism.
Pero tingin ko, 'yong usapan tungkol sa pagiging elitista,
mas nasa anti-intellectualism
na kumakalat sa buong bansa
at masama para sa bansa at sa atin.
Ano'ng sinasabi natin? Na sobrang elitista nito,
di dapat nagsusulat tungkol sa art, literature, at politics
sa paraang komplikado at pinag-isipan?
Kung elitism 'yon, kailangan pa natin ng ganoon.
Kailangan pa natin.
DATING OFFICE NG NEW YORKER 1987
Hi, Bruce.
Apatnapu't anim na taon na ako rito.
Mahabang panahon, pero hindi pa sapat.
Ano'ng trabaho mo rito?
Pag nawalan ng kuryente o namatay 'yong aircon,
dinadaan sa akin ang lahat ng 'yon.
Kung kailangan ng tao ng papel o printer, ako 'yong bahala.
Kung kailangang ayusin 'yong computer, ako rin 'yon.
Ako 'yan.
'Yang mahaba at itim 'yong buhok.
Nagsimula kami sa 25 West 43rd, 'yong unang New Yorker.
Parang luma 'yong dating noon, 1950s yata.
May grupo ng mga lalaki rito na sobrang tanda.
May mantsa 'yong mga pader ng usok ng sigarilyo.
Lumalabas 'yong alikabok pag umuupo ka sa mga sofa, alam mo 'yon?
Noong una kaming lumipat,
pumunta kami sa basement at nakita namin kung ano'ng nandoon.
Puno 'yon ng mga lumang papel, material,
proof, at fiction edit.
Parang nakalimutan na ng mundo na ginawa ng mga tao 'yong mga piece,
pero nandoon.
Kaya sinimulan kong itago
ang mga material na itinatapon ng iba na tingin ko di dapat itapon.
Hindi ako hoarder. Ayoko lang itapon,
kasi may history dito, e.
Ito 'yong unang adding machine ng The New Yorker.
Para siyang Buick.
Mga first edition ito ng mga writer ng New Yorker.
'Yong spots, maliliit na drawing na makikita sa page.
Mga art na ginawa ng mga artist.
Sobrang ganda ng detalye at pagkakagawa.
Okay.
Apat sa limang editor na ng The New Yorker 'yong nakatrabaho ko.
Pero di ko nakatrabaho si Ross.
Ilang taon pagkatapos ng World War II, pumasok sa bagong era ang The New Yorker.
Namatay sa lung cancer si Harold Ross, ang masigasig na founder nito,
pagkatapos mamuno nang 26 taon…
at pinalitan ni William Shawn, na kanang-kamay niya.
Kahit na sobrang mahiyain,
walang takot si Shawn bilang editor.
Tinawag siyang Iron Mouse ng ibang staff.
Itinulak niya ang magazine na mag-report ng mga kuwento na kontrobersiyal
at humahamon sa makapangyarihan.
Isang araw noong 1958, nakakuha ng pitch si Shawn
mula sa premyadong writer at biologist na si Rachel Carson.
Gusto niyang malaman kung bakit libo-libong ibon ang namatay
pagkatapos mag-spray ng insecticide na DDT.
Di pinipili noon kung saan gagamitin ang DDT,
sa mga pananim man, sa damuhan, o kahit sa loob ng mga bahay.
Iginiit ng mga manufacturer na ligtas ito,
pero ginustong mag-imbestiga ni Carson.
Sa suporta ni Shawn, nagsagawa siya ng field studies,
nag-interview ng mga expert,
at inusisa niya ang komplikadong science.
Pero habang nagtatrabaho, may sekreto si Carson na itinago sa mundo.
Mamamatay na siya sa breast cancer.
Dahil sa maraming operasyon at masasakit na treatment,
minsan naka-wheelchair na siya.
Pero itinuloy niya ang trabaho niya.
At sa wakas, pagkatapos ng apat na taon, nag-submit siya ng draft kay Shawn.
Sa pag-publish ng "Silent Spring" bilang three-part series,
ginawang literature ng prose ni Carson ang science.
"Sa mas lumalawak na lugar ng United States," isinulat niya,
"dumadating ang tagsibol nang di nakikita sa pagbabalik ng mga ibon.
"At ang mga madaling araw, na dating puno ng kagandahan ng pag-awit nila,
"tahimik na ngayon."
Inilabas iyon bilang libro, agad na naging bestseller,
at nagsimula ng national debate tungkol sa pinsala ng chemicals
sa mga tao at hayop.
Naitanong mo na ba sa Department of Agriculture
kung pwede nila itong tingnan?
Oo, at alam kong ginagawa na nila 'yon.
Tingin ko, siyempre, mula noong inilabas ang libro ni Ms. Carson, pero oo.
Pero umani rin ito ng batikos.
Inatake si Carson ng malalaking chemical company.
Ang malalaking pahayag sa libro na Silent Spring ni Ms. Rachel Carson,
labis-labis na pagbaluktot ng katotohanan.
Si Carson, na may suot nang peluka noon at halos hindi na makalakad,
ipinagtanggol pa ang trabaho niya sa Congress at sa press.
Kung di pa natin makokontrol ang chemicals na ito,
siguradong malaking kapahamakan ang aabutin natin.
Banta ng ilang kumpanya, idedemanda nila ang The New Yorker,
pero di umatras si Shawn.
Namatay si Carson wala pang dalawang taon pagkatapos ilabas ang Silent Spring.
Pero kahit di na niya nakita,
dahil sa trabaho niya, nabuo ang Clean Air Act,
Clean Water Act,
at ipinanganak ang makabagong environmental movement.
ILIGTAS ANG MUNDO
Pagkalipas ng ilang taon,
sabi ni Shawn, eto ang simpleng philosophy ng magazine.
Sinasabi namin ang iniisip namin tungkol sa mga bagay.
Ito talaga ang pinaniniwalaan namin.
At kung ito ang pinaniniwalaan namin, dapat sabihin namin.
BUMOTO
Uy, Valerie.
Pwede mo bang ipasa ang campaign ni Harris tungkol sa Puerto Rican turnout?
-Eto, ise-send ko na sa 'yo sa Slack. -Sige, salamat.
Ayaw kitang istorbohin habang…
Okay! Lasingin na natin 'yong mga tao.
-Uy. -Kumusta?
Okay naman.
Sa Dearborn, mahirap 'yong assignment kasi mahirap makahanap ng beer,
pero marami 'yong hookah.
Maaga pa ang gabi, wag muna kayong uminom, pwede?
-Sinasabi ko lang. -Okay. Ano'ng naririnig mo?
Walang nakakaalam, alam mo 'yon?
Handang-handa kami.
May live blog kami at marami kaming tao sa iba't ibang lugar.
Pero di natin alam,
importanteng sandali ito sa kasaysayan.
Di natin alam 'yong mangyayari. Siguradong di sa oras na 'to.
Pag nanalo siya, meron kami nito, galing kay Kadir Nelson.
Nakaukit sa jacket niya sina Obama, Shirley Chisholm,
Martin Luther King Jr., Thurgood Marshall, Frederick Douglass,
lahat ng kilalang tao na masasabing matunog
sa ganoong pag-unlad ng kasaysayan.
At pagdating kay Trump, iba 'yong mood.
Eto siya, pinasinayaan ni Hulk Hogan.
At saka…
eto, sobrang sayang sketch.
Tapos si Elon Musk na nag-crash sa Oval Office.
Eto pa.
"Uminom ng isang tablet isang beses sa isang araw sa loob ng apat na taon."
Eto ang electoral vote count sa oras na ito.
May 90 na boto si Donald Trump.
May 27 na boto si Kamala Harris.
Okay, wala na 'yong Florida. Alam na ba natin 'yon?
Nangunguna si Trump.
Di ko alam kung himala na
kung mananalo pa si Harris ngayon, pero…
Malaki na 'yong lamang ng kalaban niya.
SARADO NA ANG BOTOHAN
Inaasahang mananalo si Trump sa Michigan.
Ayon sa NBC News, panalo si Donald Trump sa Wisconsin.
Mananalo si Donald Trump sa state ng Pennsylvania.
Sige, gawin na natin 'yan. Okay. Salamat.
Hindi ito 'yong inasahan ko ngayong gabi,
pero ito 'yong pinili niya.
Mahirap paniwalaan,
pero di natin mababago 'yong realidad.
Pwede lang tayong maging salamin nito.
…Carolina. Magkatulad talaga sila sa demographics.
Masasabi mo pa nga…
"Pag tumayo na mula sa sofa ng kalungkutan ang milyon-milyong American
"na natakot sa pagbabalik ni Trump,
"oras na para pag-isipan kung ano ang dapat gawin.
"Isa sa mga delikadong parte ng buhay sa ilalim ng authoritarian rule,
"sinusubukan ng leader na ubusin ang lakas ng mga tao.
"Tinatanggap na nila ang pagkatalo."
Nag-aalala ako sa pangalawang pagkakataon na pakiramdam ng mga taong natalo sila.
Tingin ko, 'yong mga taong nasa ganitong trabaho,
lalo na 'yong mas importanteng trabaho bilang mamamayan,
di pwedeng magpatalo sa ganoon.
Walang kapatawarang kasalanan ang pagkalugmok.
Kaya wag.
Wag!
Wag gano'n…
Hindi pwede 'yon.
Mapapanood na natin ang pormal na pag-upo
ng pangulo na susubukang ibalik sa dati 'yong mundo.
'Yong ibang bagay, parang…
wala nang kuwenta.
At malaki 'yong magiging epekto nito sa ibang bansa. Malaki talaga.
Oo.
Jon Lee.
-Kumusta, babe? Ayos. -Kumusta?
-Sobrang tagal na. -Alam ko. Oo nga.
Wala pa akong nababasa tungkol sa South America,
pero may mababasa ako, 'no?
Oo. May draft na kami, may mga idinadagdag lang ako.
Si Milei 'yon.
-Oo. -Baliw 'yon.
Kumusta siya sa 'yo?
Sa 26 taon ko sa The New Yorker,
gera na talaga 'yong sinusundan ko, basta gano'n.
Naging saksi ako sa maraming labang nakita natin.
Alam mo na, Afghanistan, Iraq, Libya, Syria.
Nasa Foreign Service ang papa ko noon.
Lumaki ako sa siyam na bansa, at marami sa mga lugar na 'yon, delikado.
NI JON LEE ANDERSON
Kaya napunta ako sa journalism.
Gusto kong mabuhay sa kasaysayan ng panahon ko.
ANG OPIUM WAR NG TALIBAN
HARI NG MGA HARI
Ano'ng susunod mong gagawin? Parang merong…
Tatapatin kita, 'yong kalagayan natin ngayon…
Pangit?
Sinusundan natin 'yong mundo, kaya pipiliin natin nang mabuti kung saan.
Kaya sabihin mo ang nasa isip mo.
Di gaya ng The New York Times 'yong budget ng The New Yorker,
mas konti 'yong budget at staff namin.
Pero noon pa sinusuportahan ni David
'yong paglabas namin sa field para masaksihan namin ang kasaysayan.
Tumakas sa Syria ang diktador na si Bashar al-Assad ngayong linggo
habang lumulusob ang mga rebelde sa Damascus,
na tuluyang nagtapos sa 54-taong paghahari ng pamilya niya.
"Dalawang araw pagkatapos tumakas ng diktador
"na si Bashar al-Assad sa palasyo,
"dumating ako sa Damascus para saksihan ang simula ng malalim na pagtutuos.
"Pagkatapos ng mahabang kampanya ng karahasan sa loob, nagkaroon bigla
"ng tensiyonado at kakaibang kapayapaan."
Pag nagre-report ako ng kuwento,
gusto kong amuyin 'yon, damhin, tikman,
at ipaintindi sa reader.
Ganoon 'yong gusto kong pagre-report.
Assalamu alaikum.
"Isang hapon sa Damascus,
"bumisita ako sa isa sa mga pinakakilalang kulungan ni Assad."
Nami-miss na kita, mahal ko.
"May nakilala kaming binata na 15 buwan sa loob ng military intelligence prison,
"at isinadula niya ang mga nakakakilabot na karanasan niya.
"Di man lang sinubukan ng mga guard na itago ang mga pang-aabuso nila.
"Napakarami kong nakitang litrato ng mga preso
"na kinuha pagkatapos ng interrogation.
"Para sa marami, siguro iyon na ang huling litrato nila bago mamatay."
Di mahirap sirain ang lipunan kung magdesisyon kang gawin 'yon.
WALONG LINGGO BAGO ANG ANNIVERSARY ISSUE
Paano kung magpa-drawing tayo sa iba't ibang artist
ng iba't ibang uri ng 100 para sa spots?
O mas gusto mo ba ang classic na Eustace? Baka mas maganda ito.
'Yong masasabi ko lang, gusto ko 'yong progression na 'to.
-Si Eustace mula duyan hanggang puntod. -Oo.
Para maintindihan mo 'yong The New Yorker, dapat alam mo
na lagi ritong may tensiyon sa pagitan ng nakaraan at kasalukuyan.
Nasa gitna ng nangyayari ngayon 'yong magazine,
pero 'yong mismong magazine, di masyadong nagbago 'yong itsura
mula noong 1925.
Naaalala ko, noong pumasok ako rito, gusto kong maglagay ng non-lining numbers.
Ibig sabihin noon, halimbawa,
pag nag-publish ka ng number "1926",
nakababa nang konti 'yong nine.
Di lahat nasa iisang linya, kaya mas elegante 'yong dating.
Pero ilang linggo muna bago nakumbinsi 'yong mga boss
na magandang pagbabago 'yon.
-Tingnan mo 'to. -Tingnan mo!
Marami rito, nakita mo na. Simulan na lang natin sa front.
May style guide 'yong magazine para sa…
lahat ng bagay.
Saan at kailan gumagamit ng diaeresis, paano ginagamit ang mga comma,
o 'yong mga kakaibang spelling namin.
Upo kayo.
Dahil malapit na 'yong 100th anniversary, parang magandang idea
na magbukas ng usapan tungkol sa ilang issue na naipon,
parang mga taliptip sa gilid ng barko.
Pero ano 'yong mga bagay na sa loob natin…
'yong tinanggap na natin bilang tradition,
pero dapat talagang pag-isipan?
'Yong madalas mabanggit, "teenager".
-Oo. -'Yong hyphen sa "teenager".
'Yong pag-spell ng mga number.
'Yong ginagawang capital letter 'yong "I" sa "Internet".
Naiiba tayo, at pinagmumukha tayong makaluma no'n.
Eto 'yong ilang dekada nang nababanggit.
"Nag-aalala ako na di ako makakapagsulat sa boses ko."
Sa iilang beses kong naranasan 'yon, dahil 'yon di sila magagaling na writer.
Naging front page ito ng The New York Times.
Hindi nila napigilan.
Bakit nasa The New York Times 'to? Ewan.
Baka wala masyadong balita noong araw na 'yon.
MAY DOTS PA RIN SA NEW YORKER
Para sa akin, kahanga-hanga
at di matinag na institusyon pa rin 'yong The New Yorker.
Kahit nakapagsulat na ako ro'n,
pakiramdam ko pa rin, parang, "Ako? Salamat."
Unang kita mo sa pangalan mo sa New Yorker font,
'yon 'yong pinakamalaking ego trip.
Masasabi ko na mas exciting 'yon para sa akin
kaysa sa idea na mananalo ako ng Academy Award.
Pero di pa naman ako nananalo. Babalikan ko na lang kayo tungkol diyan.
Malaking karangalan para sa akin na nakapagsulat ako sa magazine.
Nangunguna 'yong mga writer nila
pagdating sa idea at literature ng kultura natin.
Tapos medyo natatawa ako,
kasi di ako makapaniwala na may sinulat ako ro'n
tungkol kay Marv Albert, 'yong sports announcer.
'Yon 'yong una kong piece sa The New Yorker.
Para akong nanalo sa Make-A-Wish. Parang, "Ipa-publish namin ang piece mo."
Pakiramdam ko, "Baka may malubhang sakit ako,
pero wala lang nagsasabi sa akin."
May guitar lesson ako tuwing Linggo.
Bano talaga ako, pero wala akong pakialam.
Escape 'yon para sa akin.
Hindi 'yon pagsusulat, hindi pagbabasa.
Hindi pagiging editor.
'Yon… Bakasyon 'yon para sa akin.
"WAKE-UP CALL SIGURO ITO"
Dentista 'yong papa ko, may maliit na practice sa New Jersey dati,
tapos nagkaroon ng malubhang sakit noong nasa 50s siya.
Parkinson's. Kaya tumigil siya sa pagiging dentista.
At 'yong mama ko, si Barbara,
minalas kasi nagkaroon ng MS noong batang-bata pa siya.
Kaya mabilis akong nagkaroon ng mga magulang na may karamdaman.
Nami-miss ko na sila.
Oo. Gusto ko ang picture na 'yan.
Nakaranas ako ng malalaking suwerte at matitinding kamalasan.
Ganoon talaga 'yong buhay ng tao, kung suwerte ka.
Sa trabaho, naging mabait ang mga diyos sa akin.
Pero oo, may karamdaman 'yong mga magulang ko,
tapos 'yong anak kong babae, na bunso namin, autistic talaga
at…
siyempre, 'yon 'yong humubog
sa pagkatao ng nasa harapan mo.
Paano naaapektuhan 'yong tingin ko sa The New Yorker?
Siguro di ko maikakaila na hinubog noon 'yong ugali ko.
Dalawa 'yong hangad ko para sa The New Yorker.
Gusto kong maging maganda 'yon
at makatao.
Halos apat na dekada pagkatapos itong itatag,
iba't ibang boses na ang na-publish ng The New Yorker,
pero binalewala nito ang mga buhay ng mahigit isang milyong New Yorker
na nakapaligid sa mga premyadong writer
at editor.
Nag-publish ang magazine ng ilang piece ni Langston Hughes
at isang kuwento ni Ann Petry.
Pero kadalasan,
pag may mga Black sa magazine,
mga katulong,
porter,
at racist caricature sila.
Noong 1961,
lumalakas na ang civil rights movement,
kaya kinuha ni William Shawn, editor ng The New Yorker, ang batang novelist
na si James Baldwin para magsulat sa magazine.
Buong republika ang nagtutulak sa iyo na kamuhian ang sarili mo.
Isa sa pinakamakapangyarihang essays tungkol sa lahi ang ipinasa ni Baldwin.
Madamdamin at talagang deretso ang piece.
SULAT MULA SA PARTE NG ISIP KO
"Sa unang pagkakataon sa buhay ko," isinulat niya, "noong 14 taong gulang ako,
"natakot ako.
"Natakot ako sa kasamaan sa loob ko at sa kasamaan sa labas."
Umikot ang essay sa pagbisita niya kay Elijah Muhammad,
leader ng Black nationalist, Nation of Islam.
Mga Caucasian…
Pero demonyo ang tunay nilang pangalan.
Hinarap ni Baldwin ang magkahalong galit, pride, at sakit na naramdaman niya
bilang Black na lalaki.
Deretso niyang kinausap ang readers ng magazine, na karamihan ay white.
Isinulat niya, "Walang sapat na salita para ilarawan ang malupit na pagtrato
"sa Negroes sa bansang ito,
"kahit anong pag-iwas ng mga puting lalaki na marinig iyon."
Matindi ang naging reaksiyon
at umulan ng mga sulat ng papuri…
KAHANGA-HANGA
…pero may writer na nadismaya
dahil itinabi ang essay sa Virginia whiskey ad
na nagpapakita ng racist na eksena.
Ang article ni Baldwin ang naging basehan
ng classic na libro niya na The Fire Next TIme,
at sumikat siya sa buong bansa dahil doon,
kaya naging pangunahing boses siya sa laban para sa racial justice.
"Dalawampu't dalawang taon ang nakalipas, noong 14 ako,
"binigyan ako ng pangalawang collection ng essays ni James Baldwin,
"ang Nobody Knows My Name.
"May litrato ni Baldwin sa dust jacket ng libro,
"puting t-shirt ang suot niya
"at nakatayo siya sa mga tumpok ng guho sa bakanteng lote.
"Wala pa akong nakitang litrato noon ng Black na batang lalaki tulad ko.
"Mukhang pumuwesto lang si Baldwin sa dati kong purok.
"Sa katunayan, nagsimula akong magkunwari na litrato ko ang litrato ni Baldwin
"at record ng inaasam kong buhay ang nilalaman ng libro."
Una kong nakilala ang The New Yorker dahil sa isa sa gay mentors ko
na nagbigay sa akin ng subscription, at…
'yon 'yong pinakahihintay ko.
Iba't ibang boses 'yon, di lang tungkol sa city na minahal ko,
kundi pati sa mundong wala akong alam,
at naadik ako.
Para sa akin lang 'yon, e. Pakiramdam ko, para sa akin 'yon.
At…
para sa bata, pambihira ang karanasang 'yon.
ANG AMERICAN LIFE NIYA
Nakakamanghang makita 'yong pangalan ko sa The New Yorker,
kasi biglang pareho na 'yong lengguwahe ko
sa lahat ng taong hinangaan ko.
Parang naadik ako.
Nasa dalawa hanggang tatlong art show 'yong pinupuntahan ko kada linggo.
Ito 'yong Bowery.
Gusto ko 'tong…
drawing ng mga bata.
'Yong gusto ko sa art at paggawa ng art,
malaya lang ang loob mo at di mo alam kung ano'ng aasahan.
Kaya kailangan mong maging positive
na, sa kabila ng mga pangyayari sa mundo at mga sakuna,
di mawawala 'yong diwa ng tao.
Sa buong city,
may makikita kang maganda…
kung papansinin at hahanapin mo talaga.
Napakagandang Sempé nito. May signature pa.
Para i-celebrate ang 100 taon ng magazine,
ilalagay namin 'yong original art
ng mahigit 100 na cover
para ipakita kung paano ginagawang inspirasyon
ng mga artist 'yong nangyayari sa panahon nila
o ipinipinta ang mga bagay habang nangyayari.
Kadir Nelson ito, oil painting.
Ginawa niya noong COVID.
Ang pinakamagagandang larawan,
ginigising ka, pinupukaw ang emosyon ng reader.
At nangyari 'yon sa 9/11 print.
Kasama ko 'yong mister ko noon,
at lalabas dapat kami para bumoto.
Pero pagkalabas pa lang namin,
nagtatakbuhan na 'yong mga tao sa harap namin.
Parang naligo sila sa puting abo.
Tapos nakita namin na bumagsak 'yong pangalawang tower,
sa harap mismo namin.
Sabi ng assistant ko, "A, Françoise, kakatawag lang ng office."
"Gusto kang makausap ni David Remnick tungkol sa bagong cover."
May kausap akong nanay din.
Sabi ko, "Kailangan kong pumunta sa office para maghanap ng magazine cover."
Tapos sabi agad ni Elise, 'yong kaibigan kong nanay din,
"Cover? Cover para sa magazine?
"Ako na'ng magsasabi kung ano'ng gagawin mong cover. Wala!"
Naramdaman ko talaga 'yon.
Asawa ko si Art Spiegelman, 'yong artist,
at sabi niya, "Dapat itim sa itim 'yong ilagay mo.
"Gawin mong itim 'yong towers, tapos itim 'yong background."
Pagdating ko sa office,
nag-drawing na ako sa computer ko.
Alam ko agad na 'yon na 'yong sagot pagkakita ko pa lang.
Tanda ng pagkawala 'yong pagpapakita ng kawalan no'n.
APAT NA LINGGO BAGO ANG ANNIVERSARY ISSUE
Para sa anniversary cover,
may naisip na kaming idea na, tingin ko, gagana.
Maipapakita ko lang ito sa 'yo kung magpapakita ako
ng mga mock-up. Kaya—
-Kaya naaamoy ko 'yong rubber cement. -Mismo. Alam kong sinabi mo—
Dati hinihithit ng mga estudyante sa school 'yan.
Kaya 'yong suggestion ko sa 'yo—
Wag humithit ng rubber cement.
Gagamitin natin 'yong original na Eustace sa labas,
tapos maglalagay tayo ng variation,
tapos isa pang variation.
Mas komplikado 'yong production, pero…
-Problema mo na 'yon, di akin. -Mismo.
-Sige. Gawin natin 'yan. Tingin ko— -Ayos!
Bakit sobrang ano mo…? Ayos, ang ganda ng setup.
Ang saya naman nito.
-Ang ganda, 'no? -Oo, di ito 'yong inasahan ko.
Iniisip ng iba na kababawan 'yong celebrity journalism.
Di tungkol sa gera 'yong report mo, e.
Pero para sa akin, kung paano nabubuo 'yong kultura,
'yong mga alamat natin tungkol sa mga sarili natin,
kung paano nagsisikap ang mga artist na magtagumpay,
maraming nakaka-relate at natutuwa sa mga 'yon.
Gusto ko pag pinag-iisipan ko 'yong mga ganoon.
Okay.
Sabi ng iba, galing sa The New Yorker ang "profile",
na naisip nila 'yong salita para i-describe
'yong ganitong klaseng pagre-report,
parang one-on-one ng journalist at subject,
mini-documentary sa page ng nangyari noong magkasama sila.
Naaalala kong nag-text si David,
sabi niya lang, "Si Carol Burnett kaya?"
Siyempre, 'yong sagot lang do'n, oo, exclamation point.
Isa siya sa mga nakakatawang babae sa industriya.
Salubungin natin ang nakakatawang si Carol Burnett.
Si Carol Burnett, una sa lahat, icon siya.
Ang saya mo. Paano mo binibitawan 'yong mga problema mo?
-Kung binibitawan mo. -Nilulugay ko lang.
Interesado ako sa mga babae sa comedy at entertainment,
mga babaeng gumagawa ng marka kung saan wala pang nakakagawa.
Ganoon na ganoon si Carol.
-Masaya akong makita ka. -Ikaw din.
Carol, bubuksan ko na 'to. Naka-record ka na ngayon.
-Okay. -Sige.
-Nasa Lucky's tayo. -Oo.
-Gaano ka kadalas dito? -Isang beses sa isang linggo.
Pag nagsimula kang magsulat ng profile, babasahin mo
ang lahat ng interview na nagawa nila.
Minsan pati 'yong memoirs nila. Pag ginawa mo 'yon,
malalaman mong may ilang anecdote at quote na silang inulit
nang ilang libong beses.
Kaya lagi akong nagtatanong ng follow-up sa mga ganoon.
Para lumabas sila sa comfort zone nila,
sa nakasanayan nila.
Nagpunta ka ba sa analyst?
Hindi.
Isang beses lang noong nag-drugs 'yong anak kong babae.
Oo.
Di mo pwedeng isipin, "Magugustuhan ba nila 'to?"
Laging sinasabi ng mentors ko sa magazine,
"Kung tingin mo, magugustuhan nila 'yon, mali 'yong ginagawa mo."
Umasa ka lang na tama para sa kanila 'yon.
Dahil babae ako…
di ako magiging Jackie Gleason o Sid Caesar noon.
Sasabihin nila, "Ang pangit niyan. Ayusin mo."
Sasabihin ko, "Pwede n'yo ba akong tulungan dito?
"Hindi tama 'yong ginagawa ko."
Nilambing mo.
Para di nila ako tawaging maldita.
Ano sana 'yong pinakamasamang nangyari kung tinawag kang gano'n?
Ano lang…
Ayoko lang ng ganoong reputasyon.
Tungkol talaga sa pakikinig ang pagiging interviewer.
Dapat makinig ka sa sinasabi ng sinasabi nila.
Ano ba talaga ang gusto nilang sabihin at pag-isipan?
Ano'ng pinagkakaabalahan nila?
Palabiro at matalino rin ba 'yong mama mo?
Sobrang palabiro at matalino siya…
At saka sobrang lungkot.
Marami siyang pangarap noon,
pero…
wala talagang natupad.
'Yong pagsusulat 'yong pinakamahirap na parte ng proseso,
sigurado.
Wala akong kaibigang writer na nakaupo
buong araw at sinasabi, "Gusto ko talaga ito!
"Sobrang saya ko."
Natatakot talaga ako na magmukhang Carrie Bradshaw dito.
Parang, "Hindi ko maiwasang isipin,
"si Carol Burnett ba ang pinakanakakatawang babae sa lahat?"
Kailangan ko talaga ng yosi kung totoo 'yong magiging atake ko.
May dalang The New Yorker si Carrie lagi.
Binigyan ng pangit na review ang libro niya sa movie.
"Hangga't di pa gaanong naiintindihan ng talented na si Bradshaw
"ang komplikadong buhay ng mag-asawa,
"mas mabuting payuhan siya na aralin ang vow of silence."
Wow, ang… Ang sakit siguro no'n.
Sa Mad Men, marami kaming original magazine noon.
May Life magazine, Time magazine,
Newsweek, at The New Yorker.
Uso pa talaga 'yong mga magazine noon.
Ngayon di na uso ang paghawak at pagbitbit
ng magazines sa tote bag o backpack.
Konti na lang din 'yong nagbabasa ng magazines sa train.
Puro phone 'yong hawak ng mga tao.
Baka nagbabasa sila ng The New Yorker, pero nakakalungkot.
Inuulit ko, nawala na 'yong pagpapahalaga sa magazines sa digital era.
Dahil sa klase ng doomscrolling ngayon, wala ka na no'ng…
pisikal na simula at katapusan no'ng bagay.
Sa doomscrolling, walang katapusan.
Di ako 'yong nag-imbento ng Internet. Kung ako 'yon, may katapusan sana.
MGA KUWENTO MULA SA THE NEW YORKER
Sobrang exciting ang event na ito sa Film Forum.
Para i-celebrate 'yong 100th anniversary, magpapalabas sila ng mga pelikula
na may kinalaman sa The New Yorker.
Kasama sa series 'yong Brokeback Mountain, na naging short story sa The New Yorker.
Siyempre, Addams Family Values, na base sa cartoons ni Charles Addams.
The Unbearable Lightness of Being, na base sa kuwento ni Milan Kundera.
Adaptation, kung saan character ang New Yorker writer na si Susan Orlean.
Isa rin 'yong French Dispatch ni Wes Anderson,
kung saan ginawang fictional characters ang totoong New Yorker writers.
Ginampanan ni Bill Murray 'yong version ni Harold Ross,
'yong founding editor ng The New Yorker.
Message mula sa foreman. Isang oras na lang, magpi-print na.
Sisante ka na.
Ngayong gabi, In Cold Blood 'yong palabas, base sa sikat na obra ni Truman Capote.
Mahirap ma-imagine 'yong impact ng "In Cold Blood" ni Truman Capote
sa The New Yorker at sa literary life sa America.
Inimbento niya ang pinakamataas na kalidad ng pagsusulat ng true crime.
Noong 1965,
nag-publish ang The New Yorker ng patok na four-part series
na naging mabentang libro at sikat na pelikula.
In Cold Blood.
Isa 'yon sa mga pinakasikat na piece
na na-publish sa magazine.
Pero isa rin sa pinakakontrobersiyal.
Ang author, si Truman Capote,
kinuha ng The New Yorker noong 17 siya
para bumili ng kape at mag-asikaso ng maliliit na gawain.
Di nagtagal, nakilala siya sa office
dahil sa mga nakakatuwa niyang tsismis at masamang asal.
Nasisante raw siya dahil nagpanggap siyang staff writer
at ininsulto niya si Robert Frost.
Pero humanga si William Shawn, ang editor, sa galing niya sa pagsusulat.
Pagkalipas ng ilang taon, nag-pitch ng kuwento si Capote
tungkol sa nakakakilabot na murder sa farmhouse sa Kansas,
at inaprubahan iyon ni Shawn.
Itong bagong adventure ko, itong experiment,
tinatawag kong non-fiction novel.
Genre ang non-fiction novel
na nabuo sa pagsasanib
ng journalism at fictional technique.
Ayon kay Capote, pinagsama niya ang kasinsinan ng journalism
at paraan ng pagkukuwento sa fiction,
katulad ng ginawa ni John Hersey sa Hiroshima ilang taon ang nakaraan.
Pero pagkatapos ma-publish ng "In Cold Blood",
kinuwestiyon ng ibang critic ang pagre-report ni Capote.
Sabi ng local critic, "Fiction writer na si Capote noon pa.
"Fiction writer pa rin siya ngayon."
Duda sila kung naalala niya talaga ang mahahabang usapan
na sinulat niya nang eksakto sa sinabi nang walang note o recording.
May photographic memory 'yong pandinig ko.
Nagpahayag din ng pag-aalala si William Shawn habang nage-edit.
Sa tabi ng bahagi na naglalarawan ng pribadong pag-uusap
ng dalawang character na papatayin kalaunan,
sinulat ni Shawn sa lapis, "Paano nalaman?
"Walang saksi? Pangkalahatang problema."
Sir.
Ilang dekadang kinuwestiyon ang gawa ni Capote.
'Yong tanong talaga,
dapat ba naming basahin ang mga ito bilang fiction o hindi?
Mukhang may naisip kang paraan para pagsabayin 'yon,
kaya di ka nahuhuli, kumbaga.
Sinasabi mo ba na ginagawa kong kathang-isip 'yong totoo?
Dahil di 'yon 'yong ginagawa ko.
Wala akong iniimbento.
Sa huli, inamin ni Capote na inimbento niya ang huling eksena,
ang pag-uusap ng detective at best friend ng pinatay na babae sa sementeryo.
Sabi ni Shawn kalaunan, nagsisi siya sa pag-publish ng "In Cold Blood",
at sa susunod na mga dekada,
pinatindi ng magazine ang fact-checking process
para mapigilang maulit ang ganoon.
ANG MALUNGKOT NA KATOTOHANAN
Okay. Sa umaga ng pagbitay,
dalawa sa inyo ang papasok sa holding cell
malapit sa death chamber. Tama ba?
Sabi namin, inimbita mo 'yong writer, si Jon Lee, para uminom ng tea.
Kape ba 'yon o tea?
May 29 na empleyado
sa fact-checking department, kasama ako.
Di lang namin kinukumpirma 'yong mga pangalan at petsa,
pero sobrang importante rin 'yon.
Nandito kami para tumayong reader.
Lagi naming iniisip 'yong context sa likod ng kuwento.
Walang ngipin si Erica,
palagay ko, dahil sa dental issues sa kulungan.
Kahit tama ang lahat, baka di patas 'yong dating.
SINO ANG FACT-CHECKER?
Ipi-print mo 'yong piece,
tapos lalagyan mo ng linya sa ilalim ang lahat ng pwedeng maging fact.
Halos lahat ng salita din.
Minsan parang di mache-check 'yong mga verb, gaya ng "ngayon ay".
Pero maiisip mo, "Buhay pa ba ang taong ito?"
Kung hindi, baka dapat "dati ay".
Tapos kakausapin mo 'yong mga subject at source.
Gusto kong makasigurong tama kami
sa pagsagot mo sa phone pag may tumatawag.
Nakalagay dito,
"Magandang hapon, Sparks Steakhouse. Ano'ng maitutulong ko?"
Tama ba 'yon?
Lahat ng pina-publish, chine-check namin kung totoo.
Mga cover, cartoon, tula, fiction.
Oo, kahit cartoons.
Nagkaroon kami ng cartoon na may penguin,
at 'yong caption, "Mas gusto namin ang salitang Arctic-Americans."
May mga taong sumulat, tama naman,
at sinabi, "Walang penguin sa Arctic, nasa Antarctic sila."
Nakakasira ng biro kung walang penguin sa Arctic.
Nahiya talaga ako kasi di ko napansin 'yong error sa isang cover,
'yong hot dog vendor na nakahiga sa beach.
Sabi ko, "Sige, titingnan ko kung posible 'yong shadow ng payong niya.
"Oo, posible naman, at ibinigay ko
"ang lahat ng kakayahan ko sa fact-checking sa cover."
Na-clear. Walang mali ro'n. Na-publish namin.
May dalawang kanang paa ang lalaki.
Mas malala sa dalawang kaliwang paa, na nagawa pa sana naming biro.
Di ko lang napansin.
Ang lala!
Gusto ng mga tao na hinuhuli 'yong fact-checkers.
May linya kami na laging naririnig,
"Ang fact-checking department na tinatangi ng New Yorker,
"magpapakababa pala nang ganito."
Di ko pa yata nakita ang adjective na 'yon kahit saan,
bukod sa letter na nagrereklamo tungkol sa error.
Sino'ng gumagamit ng salitang "tinatangi"?
Sinabi ni Mouaz kay Jon Lee na pinatay ng agent ng regime
'yong mga kalapati ng pamilya niya.
Kailangang matatag ang loob mo sa trabahong ito.
Dapat maharap mo ang mga tao na di natutuwa sa 'yo.
May dahilan naman sila madalas.
Itatampok sila, minsan sa di magandang paraan,
sa national magazine.
Sabi mo, pag magyabang sa 'yo ang mga tao tungkol kay Trump,
maglalabas ka ng document na ginawa mo na naglilista ng mga kasinungalingan niya.
Tama ba 'yon?
Nakakalito talaga ang politika ngayon.
Di na masyadong inaasahan ang mga politiko na magsabi ng totoo.
Kaya dinoble namin ang dedikasyon sa ginagawa namin.
Sobrang ginaganahan tuloy ako.
Ito ang pinakamagandang gamot sa pagdagsa ng sobra-sobrang pagsisinungaling.
Alam mo 'yon?
Ano pa 'yong mas magandang gamot kaysa sa pag-iingat,
pakikinig, at pagtatama ng katotohanan?
-Hello. -Uy, kumusta ka?
-Kumusta ka? -Ano'ng meron?
-Masaya akong makita ka. -Ikaw din.
Nagkaroon ako ng connection sa The New Yorker
habang iniimbestigahan ko si Harvey Weinstein,
at naniwala na akong serial predator siya,
pero di ko pa napa-publish
kasi maraming media outlet 'yong natakot.
Pero sabi ni David noong nakita niya ang gawa ko, "Tapusin mo ang report dito."
Logical 'yong slate na meron tayo.
Magbibigay tayo ng konting update sa spyware.
Tapos puro Elon na lang ako.
Tingin mo, kakanta ang mga nakapaligid kay Elon Musk?
'Yong isa sa mga kakaiba nating haharapin,
'yong grupo ng mga taong kumanta noon,
di na masyadong kakanta ngayon.
Para sa akin, power 'yong beat ko.
At ngayon,
ipinapasa na ng maraming political force ang kapangyarihan sa mga tech billionaire.
Si Elon Musk…
ang pinakamayamang tao na nabuhay,
at ngayon siya 'yong mamamahala sa, pakinggan mo 'to, efficiency?
Oo.
Konti lang 'yong gumagawa
nitong sobrang matrabaho at palaban na journalism.
Ibig kong sabihin, di sila aktibista,
pero matapang sila basta suportado lang ng katotohanan.
Hello, si Ronan ito. Maraming salamat at binalikan mo ako.
Ginagawa ko 'yong follow-up tungkol kay Musk, at…
Sa political environment ngayon,
nawawala na 'yong respeto sa kalayaan ng press.
At gusto nang atakihin 'yong reporters na nagre-report.
Lahat ng 'yon, nagbibigay ng sobra-sobrang takot
sa mga reporter at source.
Kaya gusto ko sana na makuha 'yong ikinuwento mo pa lang,
kung handa ka na i-send 'yong ilang document at iniisip mo,
off-the-record.
Mahirap at di birong maging source
sa investigative story na malaki ang nakasalalay
kasi posibleng delikado talaga.
Sa ibang kuwento, nakipag-usap ako sa source
sa burner phone na binili ko gamit ang cash
sa di kilalang mall na malayo sa tinitirhan ko.
Pero pag nakakuha ka ng malaking lead sa kuwento,
wala… wala talagang katulad, lahat ng reporter pangarap 'yon.
Pero may dala ring stress 'yon
kasi mas kailangan nang makuha nang tama 'yong kuwento.
Salamat ulit dito. Tatawagan kita.
Okay, sige.
Malupit ang panahon ngayon sa investigative journalism.
Pero naniniwala pa rin ako sa kapangyarihan ng impormasyon
dahil, tingin ko, ang pagbibigay noon sa mga tao ang natitirang pag-asa natin.
Ipinagmamalaki kong sinusubukan ko na magbasa mula simula hanggang dulo
kasi gusto kong matuto tungkol sa mga bagay na di ko pa alam.
Completist na paraan talaga 'yon ng—
Oo, completist 'yong paraan, pero wala pa akong natatapos.
Mahirap 'yong The New Yorker… Para sa matatalino 'yon.
Napakaraming salita. Di ko alam kung alam mo ang opinyon ko sa pagbabasa.
Gusto ko ang idea ng pagbabasa.
Bumibili nga ako ng libro.
Pero sobrang daming salita sa loob.
At hindi sila natatapos!
Bawat page, dumadami lang ang mga salita.
Lagyan n'yo kaya ng mga page na walang laman?
Bigyan n'yo kaya ako ng konting oras para makahabol?
PAMANTAYAN NA KANLUNGAN NG MATALINO AT TAPAT
Sa pagpasok ng The New Yorker sa 1980s,
handa na ang lahat para sa pagbabago.
Si William Shawn, na 30 taon nang editor,
nasa 70s na.
Nagbibiro na ang mga tao tungkol sa makalumang style ng magazine
at mga article na may 20,000 na salita
tungkol sa mga bagay gaya ng kasaysayan ng bigas.
Tumatanda na ang mga reader, bumababa na ang benta.
At noong 1985, pumasok si SI Newhouse.
Official na. Si Newhouse na ang may-ari ng The New Yorker.
Binili niya ito sa halagang $168 million.
Pumayag ang directors na ibenta ang intellectual na magazine
kay S.I. Newhouse Jr.,
na may communications empire na binubuo ng 29 na newspaper,
Parade magazine, at Random House.
Pagkalipas ng 20 buwan, ginulat ni Newhouse ang literary world
sa pagtanggal kay William Shawn.
ROBERT GOTTLIEB, WILLIAM SHAWN 1987
At noong 1992, sinisante niya si Robert Gottlieb, na kapalit ni Shawn,
at nagpasok ng kontrobersiyal na bagong leader,
ang bastos, British, 38 taong gulang na editor ng Vanity Fair,
si Tina Brown.
Ang editor ng magazine na ito,
ang Vanity Fair,
itinalaga pa lang na bagong editor ng magazine na ito,
ang The New Yorker.
Nag-alala ang mga critic na gagawin niya rin
na sosyal na tabloid ang magazine.
Sinasabi ko sa mga nag-aalala
na mawawala 'yong standards ng The New Yorker,
maghintay lang kayo, dahil di n'yo pa ako kilala,
at baka di n'yo pa alam 'yong dedication ko sa quality,
pero makikita n'yo, gaganda 'yong The New Yorker.
Nag-host ng mga engrandeng party 'yong magazine
at nag-publish ng issues tungkol sa pelikula at fashion.
Naglabas din sila ng seryosong balita,
gumawa ng katakot-takot na exposé sa isang buong issue,
ang massacre sa El Salvador na ginawa ng US-trained troops.
Sabi ni Brown, "Trabaho natin na gawing seryoso 'yong sexy
"at sexy 'yong seryoso."
Kumuha siya ng bagong grupo ng mga batang journalist,
kasama sina Malcolm Gladwell,
Jane Mayer,
Hilton Als,
at si David Remnick, ang batang writer galing sa The Washington Post.
Binago niya rin ang itsura ng magazine.
Sa unang pagkakataon, naglabas sila ng mga litrato
at kinuha bilang staff ang isa sa mga pinakasikat na photographer
sa mundo, si Richard Avedon.
Ginawa niyang mas matapang at agaw-pansin ang covers,
at tinanggap niya ang kontrobersiya.
Noong February 1994,
nakagawa si Brown ng kalapastanganan.
Pinalitan niya si Eustace Tilley, na naging cover ng bawat anniversary issue
sa loob ng halos 70 taon,
ng isang modern twist, ang drawing ni R. Crumb.
Nabigla ang mga traditionalist,
pero iginiit ni Brown na binubuksan niya lang ang bintana
para pumasok ang sariwang hangin sa makalumang institusyon.
Sorel ito.
Nakalagay, "Para kay Tina, na nagbigay ng buhay kay Eustace."
Ipinapakita nito sa akin…
'yong paggising ni Eustace Tilley.
Di ko nasakyan 'yong Eustace Tilley.
Sobrang nakakairita siya sa akin.
Dapat itinapon na nila 'yon noong, ano, 1935 pa.
Ito 'yong bound copies ko, at…
siyempre 'yong una,
October 5, 1992.
'Yong Ed Sorel cover.
Gusto ko talaga, siya 'yong gumawa ng unang cover ko.
Sabi ko, "Gumawa ka ng magsasabing bago tayo."
Ipinasa niya 'yong picture ng punk na nasa hansom cab,
at napakatalino no'n.
'Yon 'yong nasa isip ng lahat.
Sinisira ko ang lahat, parang wrecking ball,
at hindi sila nagkamali.
Nagtanggal yata ako ng 71 na tao
sa loob ng dalawa o tatlong taon, at kumuha ako ng 50.
Kinuha ako ni Tina noong pitong buwan akong buntis,
na di talaga ginagawa noon,
kaya ang galing.
Parang matriarchy 'yon.
Grupo ng mga babae. Lahat kami, may maliliit na anak,
kaya parang secret society 'yon, sinusuportahan namin ang isa't isa.
Alam ko 'yong mga pangalan ng lahat ng yaya nila.
Parang comet si Tina.
Pumapasok siya tapos binabago niya ang mga bagay.
Minsan nagiging kontrobersiyal, pero kadalasan, tama siya.
Kinailangan talagang magbago ng magazine.
Pagkatapos ng anim at kalahating taon sa The New Yorker,
naramdaman kong mabagal 'yong negosyo.
Kinailangan naming lawakan 'yong direksiyon namin.
Naaalala ko, sabi ko sa note ko
kay SI Newhouse, dapat magkaroon kami ng production arm
na gagawa ng mga documentary, libro, pelikula,
pati radio show na rin siguro.
Sabi niya, "Tina, maggantsilyo ka lang diyan."
Naisip ko, "Okay." Nairita talaga ako ro'n.
Naisip ko, "Siguro oras na para umalis ako rito."
May natanggap siyang offer na, kung iisipin mo ngayon, nakasira sa kanya.
GAGAWA NG SARILING MAGAZINE SI TINA
Idea kong gumawa ng magazine
na pwedeng maging sentro ng mga idea.
'Yon ang pinakamagandang bagay na naisip ko.
Kay Tina Brown na 'yong iba.
Inalok siyang maging kasosyo ni Harvey Weinstein, sa dami ng tao,
at itayo 'yong Talk magazine,
na di lang dapat magiging magazine, gagawa rin ng mga pelikula at lahat.
Salamat sa pagpunta ninyong lahat sa pagbubukas ng Talk.
Ibang klaseng katangahan 'yon.
Bigla siyang umalis, 'no?
July 1998, wala na siya.
Kaya wala nang editor.
Kaya naghanap ng bago si SI Newhouse, pero mabilis lang.
Inalok nila sa akin ang trabahong ito.
Pagkalipas ng isang oras, humarap ako sa staff at lahat ng kasamahan ko,
pumalakpak sila sandali, tapos nagtrabaho na kami.
Sige, simulan na natin.
Matatapos na si Dexter ngayong araw.
-Si Twilley din. -Si Twilley.
Ngayon…
Di ko alam kung ano ngayon… Huwebes ngayon. 'Yon pala.
Magtatapos na kami ng pieces ngayon
para sa anniversary issue isa't kalahating linggo mula ngayon.
Ayos 'to.
Napakaraming trabaho. Sana kinakaya pa ng lahat.
Sige, salamat.
Magtatapos kami sa susunod na Lunes, Martes, at Miyerkules.
Tapos dapat tapos na sa Huwebes.
Nasa schedule naman ang lahat?
Parang ganoon.
Okay, iisa-isahin ko na lang ang mga tao.
Ako muna, tapos ikaw, ganoon na lang.
Bawat piece sa The New Yorker,
dumadaan sa process na tinatawag na closing meeting,
umuupo ang editor at writer kasama ang copy editor at fact-checker,
at dinadaanan ang bawat linya ng piece.
Siguro gusto ko lang…
Meron dito, "Unang sabwatan sa TV".
Di ba mas "pagbangga sa counterculture"?
Parang aksidente lang 'yong "pagbangga",
pero dahil talaga 'yon sa market.
Para siyang laro na walang katapusan.
Laging may sumusulpot na problema tuwing akala mong tapos ka na.
-Gusto mong simulan? -Sige. Gawin na natin.
Konti lang 'yong akin sa first page.
Nakaka-stress din 'yon minsan.
Iisipin ko, "Klaro ba 'yong pag-document ko nito?
"Tama ba ang bawat detalye?"
"Iminumungkahi ni Mason na mababago ng mga tao ang genes nila balang araw."
Para lang klaro na di niya sina-suggest na gawin natin…
-Ngayon. -…ngayon.
Okay, dapat sabihin natin kung sino 'yong secretary.
-Oo. -Pero…
Tumatagal 'yon nang ilang oras, kaya minsan kailangan mong magpa-deliver.
Di tapos hangga't di tapos.
Sa checking section ng office, may karatula dati, nakalagay,
"Mas mabuting perfect kaysa tapos."
"Kinukutya ni Al Franken."
Kailangan natin ng mas makulit na salita, siguro, "pinagtatawanan".
Pag natapos na ang lahat, sobrang saya ko
na meron kaming ganitong sistema na sumusunod talaga sa oras at gumagana.
-Nagawa natin. -Ayos.
Good job, guys.
-Congratulations. -Sobrang galing.
Sige, salamat, guys.
ANG CRITICS
PAGLABAS
Okay, ganito 'yong setup ng fiction, may maliit na header dito.
Di nakalagay sa image 'yong type, gaya ng nakasanayan natin.
Parang mas classic na layout 'to.
At sana ipakita sa spots 'yong history ni Eustace Tilley.
Ilang libong Eustace Tilley ang ilalagay natin? Gusto ko lang malaman.
DALAWANG ARAW BAGO ANG ANNIVERSARY ISSUE
-Gawin ba natin do'n? -Gusto nila sa office mo.
Pero 242 degrees ngayon.
'Yong pinakahuli naming ginagawa
bago i-print 'yong issue, nagre-review kami ng dummy book.
Ayos 'to.
Tinitingnan namin ang graphics at layout.
Pagkakataon namin itong makita kung ano'ng magiging itsura ng magazine
pagdating sa mga mailbox ng mga tao.
Gusto mo lang 'yong klarong cartoon, klarong ganyan.
Pero oras din 'yon para huminga lang nang malalim
at i-enjoy 'yong nabuo namin.
Mahirap. Marami 'yong nagsikap para rito.
Maraming pagtatalo at pag-uusap 'yong kinailangang pagdaanan.
Pero sulit naman.
Ayos. Panis lang pala 'to, e.
Noong February 2025,
ipinagdiwang ng The New Yorker ang 100th birthday nito.
Naglabas sila ng special double issue para ipagdiwang ang okasyon,
Siguradong paulit-ulit itong babasahin,
o siguro idadagdag sa patuloy na lumalaking salansan sa sulok.
Ngayon ang 100th anniversary ng The New Yorker.
Isang daang taong gulang na sila.
…na nagdiriwang ng kanilang 100th anniversary.
Hindi lang nakakatawang tweets ang gustong malaman ng mga tao,
gusto nilang malaman kung ano'ng nangyayari,
at gusto nila 'yong patas, may ginagawang fact-checking, at desente,
at gusto rin nila ng media outlets na di tumitiklop.
Nagtipon sila para magdiwang.
Itong mga creative, mausisa, matiyaga,
kakaiba, halos nao-obsess nang mga tao.
Nagtsismisan, nagtawanan, at nag-toast sila sa isa't isa,
habang alam nilang nakatayo sila sa posisyong inilatag ng mga beterano.
Noong mga unang taon ng magazine,
may lumapit na writer sa founding editor na si Harold Ross,
gusto na raw mag-resign.
Sumagot si Ross,
"Movement ito, at di ka pwedeng mag-resign sa movement."
Alam ko kung ano'ng sinasabi niya.
Di lang ito basta…
lumalabas isang beses sa isang linggo o araw-araw online.
May kaluluwa 'to.
May layunin, pagkadesente, at kalidad.
SIGLO NG NEW YORKER
Dapat kinukuwestiyon nito ang sarili, natututo sa karanasan.
Dapat kaya nitong baguhin ang sarili nitong pag-iisip.
Pero movement nga ito, naghahangad ng mga importanteng bagay.
Kung para akong nagbabanal-banalan, wala akong pakialam.
Hi. Hi sa inyong lahat.
-Diego, gusto mong mauna? -Sige.
Gumawa siguro tayo ng piece tungkol sa pagtaas ng tax credit.
Parang di masyadong sexy para sa magazine?
Nagsalin ng Subtitle: Marionne Dominique Mancol