Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Witam w Daily Show! Mamy dla was świetny program.
Porozmawiam dziś z Davidem Remnickiem, redaktorem naczelnym New Yorkera.
Cóż za oczytana widownia.
Pismo świętuje stulecie istnienia.
Porozmawiamy o różnicy między umlautami a dierezami.
- Nie uśmiecha mi się spacerek do biurka. - Będzie super. Pomachasz widowni?
Powitajmy Davida Remnicka!
Sto lat New Yorkera.
Z tej okazji przygotowaliście coś specjalnego.
Wydanie specjalne ze zdjęciami w bikini.
Panie Dewey, jestem Truman Capote z New Yorkera.
- New Yorker? - Tak, New Yorker.
Wszyscy kochają rysunki w New Yorkerze.
Podczas gdy setki gazet i magazynów walczą o przetrwanie,
New Yorker ma się znakomicie.
Mają tylko 100 lat? Zobaczcie, ile osiągnęli.
New Yorker otrzymał wczoraj nagrodę Pulitzera za dziennikarstwo śledcze.
Artykuł Anthony'ego Bourdaina wstrząsnął światem restauracji.
Teksty Pauline Kael odmieniły nie tylko krytykę filmową, ale i kino.
New Yorker.
„Byłbym bardziej apatyczny, gdybym nie był tak letargiczny”.
Już łapię. Całkiem zabawne.
Ludzie z Midwestu, tacy jak ja,
mogą sięgnąć po New Yorkera i poczuć się nowojorczykami.
Piszę dla New Yorkera.
- To taki magazyn… - Kojarzę New Yorkera.
Departament Obrony w defensywie.
Oficjele dementują doniesienia New Yorkera.
Kontrowersje wokół nowej okładki New Yorkera.
New Yorker po raz pierwszy popiera kandydata na prezydenta.
Komentarz w najnowszym numerze…
Jedyną rozrywkę zapewni ci ten oto stosik New Yorkerów.
Litości.
Obaj wiemy, że tego nie przeczytam.
100 LAT NEW YORKERA
CENTRUM HANDLU ONE WORLD TRADE CENTER
Emily, jak się masz? Żyjesz!
Cześć, Louisa. Jak się macie?
Mamy dużo do omówienia, więc bierzmy się do roboty.
Ostatnio sporo mówi się o tym, że ulubionym aktywem bogatych
są skamieliny dinozaurów.
Od 2022 roku występują problemy z dostępnością Adderallu.
Powinniśmy napisać o Kojim Muracie,
twórcy pierwszego w historii drewnianego satelity.
Każdy z naszych najlepszych tekstów z ostatnich stu lat
zaczynał się od świetnego pomysłu.
Nasi autorzy dają się prowadzić tym pomysłom.
Redaktorzy, we współpracy z autorami,
cyzelują każde zdanie i każde słowo.
„…ale z początku – przecinek – redakcja się nie wtrącała”.
Potrzebujemy przecinka?
Potem artykuł trafia do działu fact-checkerów
i przechodzi proces, który porównano kiedyś do kolonoskopii.
Imiona kotów to Tiger, Lover Boy i Gummy Bear,
zgadza się?
New Yorker to prawdziwy cud.
New Yorker to pismo,
które w jednym tygodniu publikuje profil muzyka
na 15 000 słów,
a w drugim reportaż z południowego Libanu na 9000 słów,
przeplatany rysunkami satyrycznymi.
Okładek pisma nigdy nie zdobią zdjęcia.
Ani kobiet w bikini, ani gwiazd filmowych.
A jednak magazyn się sprzedaje.
Fakt, że pismo nadal istnieje i wciąż się rozwija,
i będzie rozwijać się przez kolejne wieki,
jest czymś niezwykłym.
LATA 20.
Epoka jazzu w Nowym Jorku,
tętniącym życiem mieście finansistów i flapperek,
big-bandów,
Babe'a Rutha
i ponad 30 000 nielegalnych knajp.
Na scenę wkracza Harold Ross,
nieoczywisty twórca New Yorkera.
Ross, nałogowy palacz o soczystym języku,
obracał się wśród nieustatkowanych pisarzy i humorystów,
którzy spotykali się codziennie w hotelu Algonquin na zakrapiane pogawędki.
„Wszystko, co lubię robić, jest niemoralne, nielegalne lub tuczące”,
stwierdził jeden z nich.
To właśnie tam Ross i jego żona Jane Grant
wpadli na pomysł stworzenia nowego magazynu humorystycznego:
Miał być to tygodnik dla wyrafinowanych nowojorczyków,
a nie dla starszych pań z Dubuque.
O ironio, sam Ross, pochodzący z miasteczka w Kolorado,
nigdy nie skończył szkoły.
Znalazł jednak ludzi, by pisali dla niego cięte artykuły
i tworzyli rysunki na tematy społeczno-kulturalne.
Zlecił zaprojektowanie charakterystycznej czcionki
oraz postaci, która obśmiewałaby wysublimowany charakter magazynu.
Ów pretensjonalny dandys otrzymał imię Eustace Tilley.
I tak narodził się New Yorker.
Kolejne 100 lat układają się w opowieść o przetrwaniu,
nieustępliwym oporze,
odważnych zmianach
oraz artykułach, opowiadaniach i rysunkach,
które ukształtowały całe stulecie.
Za kilka miesięcy ukaże się nasz rocznicowy numer.
Okładka tego wydania musi być wyjątkowa.
Póki nie mamy okładki, nie wiemy, jaką osobowość będzie miał numer.
Nie jest to coś,
co można zostawić na ostatnią chwilę.
Okładka musi wyrażać aktualnego ducha czasów,
ale też stanowić ponadczasowe dzieło sztuki,
które nadawałoby się do oprawienia i powieszenia na ścianie.
Ta nieustanna, cotygodniowa gonitwa spędza mi sen z powiek
także dziś, po 30 latach.
Zanim trafiłam na pokład,
redagowałam magazyn z undergroundowymi komiksami.
Uwielbiam pracować z artystami, którzy mają wyrazisty punkt widzenia,
indywidualny styl
i własne historie do opowiedzenia.
Właśnie tego ducha chcę wnosić do New Yorkera.
David Remnick powiedział, że na okładce numeru rocznicowego
musi pojawić się Eustace Tilley z pierwszego numeru.
Ledwo powstrzymałam się, by nie krzyknąć „O nie!”.
Rozumiem, co nim kieruje,
ale zamierzam zrobić coś innowacyjnego i nowatorskiego.
Muszę coś wymyślić.
- Przekonajmy się. - Będzie dobrze.
Rubryka „Talk of the Town" otwiera każdy numer. To taka przystawka.
Składa się z krótkich tekstów:
drobnych impresji i mini-reportaży.
Każdy opowiada jakąś historię:
o grze w bilard z zespołem rockowym
albo o fotografce Johna Belushiego.
Zwykle są to zamknięte formy,
ale ten, który piszę teraz, ma otwartą formułę.
Pewnie wiecie, że obecnie polityka bardzo dzieli ludzi.
Pomyślałem więc, że wyjdę na miasto i zbadam nastroje.
To jak wyprawa na ryby.
Nie wiesz, co cię spotka. Ruszasz w teren
i nasłuchujesz, o czym się mówi.
- Jestem Mark. Miło mi. - Wzajemnie.
- Piszę dla New Yorkera. - Jasne.
Pracuję dla New Yorkera. Kojarzysz?
Gdy wchodzę w tryb szukania ludzi
i ciekawych zjawisk w Nowym Jorku,
czuję się jak w transie.
Każda osoba wydaje się ciekawa.
To po prostu magia.
- To twój wnuk. - Mój wnusio.
- Ma słodką buzię. - Jest uroczy, to prawda.
Możemy zamienić parę słów?
- Nie. - Nie chcesz gadać?
- Nie. Sorry. - Na pewno? No weź!
Zżera mnie trema. Chodźmy.
Piszę dla New Yorkera.
Porozmawiamy? Mogę zadać parę pytań?
- Mówię trochę po angielsku. - Jaki jest twój język?
- Mandaryński. - Nie znam mandaryńskiego.
- Cześć, jestem Nick. - Cześć.
Piszę tekst o stresie, którego doświadczamy
w związku z sytuacją polityczną.
Jaki masz nastrój? Dobrze sypiasz w nocy?
Nieszczególnie.
Czy w twoim domu są podziały?
Ciekawe, że o tym wspominasz, bo akurat
omawialiśmy listę gości na Święto Dziękczynienia.
Właśnie trafiłaś do mojego felietonu.
„Jak się czujesz, Nowy Jorku?
Porozrywamy się na strzępy
czy po raz kolejny jakoś to przetrwamy?”
Wyciskam z tego tyle, ile się da, ale…
myślę, że coś się urodzi.
Z okazji setnej rocznicy postanowiliśmy przygotować serię filmów.
Zaprosiliśmy różnych pisarzy, artystów i intelektualistów,
by opowiedzieli o swojej relacji z New Yorkerem.
To krzesło pochodzi z naszego pierwszego biura.
Świetnie.
Solidna robota.
To jedno z najwygodniejszych krzeseł, na jakich siedziałem.
Zapomnieliśmy, jak je robić.
Nie wiemy, jak rzeźbić kształty pośladków w drewnie.
Dlatego jest taki wygodny. To wymarła sztuka.
Nikt już tego nie potrafi.
Czy masz ulubiony rysunek satyryczny,
do którego szczególnie chętnie wracasz?
Wszystkie rysunki Emily Flake.
Mój ulubiony przedstawia akrobatkę,
która wyciąga ręce w kierunku lwa.
Czuję, że tak wyglądało moje życie, gdy miałam dwadzieścia kilka lat.
Każdy facet był jak ten lew.
„GÓRĄ, DO JASNEJ CHOLERY!”
Bardzo cenię rysownika Zacha Kanina.
Pamiętam jego rysunek z Syzyfem w biurze.
Zabawnie jest wyobrazić sobie Syzyfa w realiach biurowych.
Pewnie nigdy nie kończy zadań.
Rysunki z New Yorkera zawsze sprawiają, że czujesz się
nieco głupszy od nich.
Patrzą na ciebie z góry.
SĄSIEDZI PIĘTRO WYŻEJ
Uwielbiam Roz Chast.
Kocham Roz Chast. Z całego serca.
Jej twórczość bardzo mnie porusza.
Słyszeliście ją?
Ale z niego ptaszek!
„Ale z niego ptaszek!”
To mój malutki ptaszek.
Lubi New Yorkera.
Naprawdę.
Dobrze się żuje.
Te plakaty…
pochodzą z Ghany.
To był chyba prezent ślubny.
To chusta z rysunkami Charlesa Addamsa.
Jest w niej coś wyjątkowego.
Addams był pierwszym rysownikiem, którego twórczość pokochałam.
Pociągają mnie rzeczy mroczne, ale i pełne humoru.
Dzisiaj to byłoby nie do pomyślenia. Mówiliby: „To nie do przyjęcia.
To nie jest śmieszne. Przecież to by bolało.
Znam kogoś, kto poparzył się wrzącym olejem.
Nie ma w tym nic do śmiechu”.
Odkąd skończyłam cztery lata, nie wyobrażałam sobie innej kariery.
Myślę, że nikt nie wybiera tej profesji, jeśli umie robić cokolwiek innego.
OSTATNIA PREZENTACJA
KONTUZJA? BYŁO MNIE SŁUCHAĆ. ZADZWOŃ: 1-800-PŁAKU-PŁAKU
LAMPY-PTAKI
Muszę dorysować jeszcze jednego ludzika.
Przez cały tydzień spisuję pomysły.
Opisuję, co zamierzam narysować.
Przykładowo:
„Małpa z talerzami, rolnik-hobbysta,
pułap zadłużenia, que sera sera,
dolina niesamowitości, trójkąt partnerski.
To tylko pomysły, jeszcze nierozwinięte.
Właśnie o to chodzi.
Rysuję głównie dlatego, żeby czuć się mniej samotna.
CZEMU TU JESTEM?
Nie tylko mnie tak bardzo przytłacza rzeczywistość,
że z trudem wstaję z łóżka.
Wstaję wcześnie rano,
wypijam kawę,
włączam podcast…
Witajcie w podkaście dziennika Haaretz.
…i ćwiczę, żeby nie umrzeć.
Mam 65 lat.
Gdy rano idę chodnikiem, czuję się jak Fred Astaire.
Od razu ogarnia mnie szczęście.
Dorastałem w Hillsdale w New Jersey, po drugiej stronie rzeki.
Przez całą młodość tęsknie spoglądałem w kierunku Nowego Jorku.
Był tak kusząco blisko, a jednocześnie tak daleko.
Nazywany jest Michaelem Jordanem dziennikarstwa.
Karierę zaczynał w Washington Post.
Był korespondentem zagranicznym w Rosji.
Nim został piątym redaktorem naczelnym pisma,
ten zdobywca nagrody Pulitzera zasłynął jako
autor pogłębionych portretów znanych ludzi, od papieża,
przez Mike'a Tysona, po Bruce'a Springsteena.
Dobra. Zróbmy tak.
Na typowy dzień składają się zebrania planistyczne,
burze mózgów, rozmowy o polityce…
Mamy aktualne sondaże z Michigan?
…dyskusje na temat finansów i kadr,
spotkania z redaktorami w celu omówienia tekstów
i całe mnóstwo telefonów.
Czyli nie wymiotowałeś na Bourbon Street o czwartej rano?
A także rozmowy z autorami.
Boże. Co zrobiłby Hunter Thompson?
- O 13.30? Wcześniej mam 13 innych spraw. - Zgadza się.
Phil Montgomery. Nagrywam coś dla radia.
Szlag by to.
Snyder mówi, że nauczył się…
Trochę za wysoko.
Dziś w The New Yorker Radio Hour… Mam fatalny głos.
W lutym obchodzimy stulecie istnienia.
Mamy sporo do ogarnięcia.
ZEBRANIE W SPRAWIE RYSUNKÓW
To mój ulubiony.
Zaśmiałam się w głos.
Jest naprawdę zabawny.
- Musimy to puścić. - Tak.
We wtorek rano na moją skrzynkę trafia od 1000 do 1500 rysunków.
Z tej puli wybieramy od dziesięciu do dwudziestu rysunków.
Z 1500 schodzimy do dziesięciu.
David ciągle powtarza, że nie pracuję w kopalni,
więc nie powinnam narzekać.
Mimo wszystko czuję, że mózg mi się lasuje.
Nachodzą mnie fale rozbawienia, obłędu i przygnębienia.
Wyciągamy ręce. Powtarzamy jeszcze raz.
Czasem, przy 800. rysunku, robię przerwę
na trzy minuty i 30 sekund na japońską gimnastykę.
„Czuję się lepiej, odkąd nie oglądam wiadomości”.
Niech się ogarnie.
David wybiera od dziesięciu do dwudziestu rysunków
z 50 czy 60, które mu podsuwam.
Wymyślam różne strategie, by jakoś go zmanipulować.
Nie wiem, czy są skuteczne.
Raczej nie poddawałabym ich specjalistycznej ocenie.
Czasem pod rysunkiem, który raczej mu się nie spodoba,
umieszczę taki, który może przypaść mu do gustu.
Co takiego?
Obniżam poprzeczkę, żeby łatwiej mu było wpaść w zachwyt.
A ja mu przytakuję: „Masz absolutną rację”.
„Wreszcie jesteśmy razem”. mówi kobieta do psa.
„Nie wiedziałam, że umiesz posługiwać się…”
- Jezu. - Czekaj. Nie rozumiem.
- Co? Pies zabił ojca. - Rozumiem.
Rysunki towarzyszą długim artykułom,
które często są przygnębiające lub nużące.
Bez urazy.
Ich zadaniem jest przełamać ton artykułu i zaskoczyć czytelnika,
dając mu krótką chwilę wytchnienia i szczyptę radości.
Widzi duchy.
Dobre.
Dobra. Karton mleka plus płatki oznaczają psychopatę.
Płatki plus mleko są w porządku.
Chodzi o kolejność.
Wiecie co? Święta prawda.
- Nie można dodawać płatków do mleka. - Kto normalny zaczyna od mleka?
- Rozwiodłabym się. - Wiesz kto? Psychopaci.
Niebywałe, że to nasza praca.
LATA 40.
W ciągu pierwszych dwóch dekad
New Yorker wyrósł na popularny magazyn satyryczno-literacki,
spełniając tym samym marzenie jego twórcy, Harolda Rossa.
W obskurnej redakcji przy 43. ulicy
powstawały błyskotliwe, ironiczne eseje
oraz odważne, dowcipne rysunki.
Ale druga wojna światowa zmieniła wszystko.
Po zbombardowaniu Hiroszimy
rząd Stanów Zjednoczonych zakazał publikacji zdjęć
ukazujących cierpienie cywilów.
Większość Amerykanów nie była świadoma skali cierpienia.
Jednak John Hersey czuł, że gdzieś tam kryje się historia,
którą trzeba opowiedzieć.
Rozmawiałem z Williamem Shawnem,
w owym czasie zastępcą naczelnego New Yorkera.
Ustaliliśmy, że warto byłoby napisać artykuł o Hiroszimie.
W tamtym czasie większość tekstów skupiała się na sile bomby,
liczbie zniszczonych budynków, skali rażenia i tak dalej.
Pojechałem do Japonii
w poszukiwaniu pięciu, może sześciu osób, których ścieżki się połączyły
i których historia była szczególnie dojmująca.
Jego dzieło odmieniło oblicze dziennikarstwa.
Choć był to reportaż,
miał w sobie intymność i dramatyzm właściwy fikcji literackiej.
Myślę, że fikcja pozwala spojrzeć głębiej
na wielkie lub tragiczne wydarzenia,
gdyż umożliwia identyfikację z bohaterem.
Hersey opowiedział o sześciu osobach, które znalazły się w centrum wydarzeń,
w tym o księdzu, lekarzu i pracownicy fabryki.
Dokładnie piętnaście minut po ósmej rano
panna Toshiko Sasaki,
pracownica działu kadr w zakładach East Asia Tin Works,
usiadła przy swoim biurku w fabryce
i odwróciła się, by powiedzieć coś koleżance obok.
Nie było słychać żadnych samolotów. Poranek był spokojny,
a powietrze – chłodne i przyjemne.
Nagle potężny błysk światła rozciął niebo”.
Artykuł był długi – na 30 000 słów.
Ale był tak niezwykły,
że Ross i Shawn przeznaczyli na niego całe łamy pisma.
Zrezygnowali z rysunków, opowiadań i dowcipnych esejów.
Cały nakład rozszedł się w kilka godzin.
Einstein zamówił tysiąc kopii, aby rozesłać je czołowym naukowcom.
Artykuł czytano na żywo, bez przerw na reklamy,
w rozgłośniach w Ameryce i na świecie.
„Dokładnie kwadrans po 8.00 rano, 6 sierpnia…”
„Dokładnie kwadrans po 8.00 rano,
6 sierpnia, w chwili…”
„Bomba atomowa zabiła 100 000 ludzi”.
„Wciąż pytają, czemu żyją, choć inni zginęli”.
„…choć inni zginęli”.
Harold Ross, który rzadko komplementował autorów pisma,
napisał do Herseya:
„Ci, którzy mówili, że »Hiroszima« to artykuł roku,
nie doceniają jego znaczenia.
To bez wątpienia najlepszy reportaż za mojego życia
a może i w ogóle”.
Z POWAŻANIEM H.W. ROSS
Reportaż Herseya radykalnie odmienił
postrzeganie broni atomowej na świecie.
New Yorker przeobraził się zaś z lekkiego magazynu rozrywkowego
w poważne pismo o międzynarodowej renomie.
ZNÓW MIERZMY WYSOKO!
MADISON SQUARE GARDEN 7 PAŹDZIERNIKA 2024 ROKU
Uwielbiam obserwować, jak historia pisze się na naszych oczach.
Zawsze interesowało mnie, czemu ludzie wierzą w to, w co wierzą.
Odczuwam nie tyle radość, ile fascynację, spotykając ludzi,
z którymi często mam mało wspólnego.
Wiem, że wygra.
Wygrał już dwa razy. Wygra i teraz.
To, czy oddadzą władzę, to inna sprawa.
Ruszyłem w trasę, żeby zobaczyć Tuckera Carsona na żywo.
Pojechałem do Budapesztu na konferencję CPAC.
W południowej Kalifornii spotkałem się z alt-prawicowymi memiarzami.
Myślę, że moją rolą jest napisanie
najbardziej uczciwej wersji ich opowieści.
- Dobra. - Robicie to od 2016 roku?
Nie.
Wielu ludziom New Yorker kojarzy się z pismem pełnym zadęcia
i zarezerwowanym dla snobów.
Przykładowo: według wytycznych redakcyjnych
słowo élite zapisujemy z kreską nad „e”.
Często bywam w różnych miejscach,
gdzie słyszę testy typu:
„Jesteście zadufaną elitą, która gówno rozumie nasz kraj”.
A ja, przytaczając te słowa, zapiszę kreskę nad „e”.
Wtedy myślę sobie, że chyba właśnie przyznaliśmy im rację.
NIECH AMERYKA ZNÓW BĘDZIE WIELKA!
Ci, którzy szczerze gardzą Trumpem,
nie pojmują tej atmosfery zabawy i poczucia wspólnotowości.
Wielu ludzi chodzi na te wiece jak na koncerty Phisha.
Jesteście gotowi napisać historię i doprowadzić libków do łez?
Nie chcę zapominać,
że polityka w dużym stopniu polega na graniu na podstawowych emocjach.
USA!
Jednym z moich celów
jest pokazać czytelnikom, jakie to uczucie być na wiecu Trumpa.
Najlepiej, gdyby udało się opisać nie tylko atmosferę na wiecu,
ale i uchwycić jego znaczenie.
DZIŚ WIECZOREM WIEC PROAMERYKAŃSKI
Relacjonując wiec w Madison Square Garden, musiałem pamiętać,
że ciążyło nad nim widmo nazistowskiego wiecu, jaki odbył się tam w 1939 roku.
To duże wyzwanie dla reportera.
W wiecu uczestniczą dziesiątki tysięcy osób,
które świetnie się bawią.
Czy jeśli zestawię go z nazistowskim wiecem,
zrobię z tych ludzi nazistów?
Nie widzę tu żadnych śmierdzących nazistów.
A jeśli pominę ten kontekst,
czy to znaczy, że zdejmuję z nich odpowiedzialność?
„20 lutego 1939 roku
pronazistowska organizacja German-American Bund z Nowego Jorku
zorganizowała wiec w Madison Square Garden.
Miała to być masowa demonstracja na rzecz »prawdziwej Ameryki«.
Tło za sceną zdobiły amerykańskie flagi
i ogromne portrety Jerzego Waszyngtona.
Wiec Trumpa z 2024 roku nie był rekonstrukcją tamtego wydarzenia.
Historia się nie powtarza.
Ale gdy nacjonalistyczny demagog mówi o wrogu z wewnątrz
i »cudzoziemcach zatruwających krew narodu«,
trudno nie dostrzegać podobieństw”.
W naszym domu to była wielka sprawa. Mieliśmy mało pieniędzy,
ale prenumerowaliśmy New Yorkera.
Pierwszy raz usłyszałem o New Yorkerze w serialu Seinfeld.
W jednym odcinku Eleine nie rozumiała podpisu pod rysunkiem.
Nie rozumiem tego rysunku z New Yorkera.
Ani ja.
A działasz na obrzeżach branży komediowej!
Dorastając w New Jersey byłem zauroczony Nowym Jorkiem.
Pierwszy raz usłyszałem o New Yorkerze jako o tym ważnym piśmie,
oglądając serial animowany The Critic.
Jesteście dziennikarskimi hienami i bandą plugawych szumowin.
Nienawidzę was wszystkich.
Z wyjątkiem dobrych ludzi z New Yorkera.
Brawo, pani S.
„Brawo, pani S”.
Wtedy pomyślałem,
że ten cały New Yorker to coś ważnego.
Nie pamiętam, gdzie usłyszałem o piśmie. To po prostu jedna z tych instytucji.
To jakby zapytać, kiedy usłyszałeś o Statui Wolności.
Niektóre z tych płyt budzą we mnie nostalgię,
ale nie te najbardziej oczywiste, tylko takie!
- W liceum jarałem się noisem z Japonii. - Teraz trudno go zdobyć.
Kiedyś wydali limitowaną edycję na flexi, którą spalili na plaży.
Zaczynałem jako krytyk muzyczny,
ale gdy w 2008 roku trafiłem do New Yorkera,
nie miałem konkretnego przydziału.
Usłyszałem jedynie, że mam pisać ciekawe historie.
Pamiętam mój pierwszy poniedziałek,
gdy wszedłem do biura na Times Square,
siadłem przy biurku i pomyślałem: „Cholera, co teraz?”.
Moim jedynym zadaniem jest pisać ciekawe artykuły.
To jedna z głównych zalet pisania dla New Yorkera.
Jego czytelnicy chętnie pójdą za tobą tam, gdzie ich zabierzesz.
Możesz pisać, o czym tylko chcesz.
Zawieram z czytelnikami umowę:
będę pisał ciekawie, więc zostańcie ze mną.
Dzisiejszy wieczór spędzę tak, jak zazwyczaj – na koncercie.
Dla New Yorkera piszę przede wszystkim
o nauce, medycynie i opiece zdrowotnej.
Dziś pracuję nad tekstem o badaniach nad medycyną kosmiczną w Utah.
Coraz więcej ludzi wyrusza w kosmos.
Ale co właściwie dzieje się z ich ciałami?
Lepiej mocno się zapnij.
Myślałem, jak napisać o problematyce zdrowia astronautów w przystępny sposób.
Lubię szukać sposobu na opisanie złożonych tematów
w sposób atrakcyjny dla czytelnika.
Żeby zdobywał wiedzę niemal mimochodem.
W piasku jest dużo wilgoci.
Stąd biorą się te fałdy.
Hej!
Częścią tożsamości New Yorkera
są relacje dziennikarzy z innego świata.
Ja sam dorastałem jako punkowiec.
Była to moja pierwsza prawdziwa pasja. Miałem wtedy 14 lat.
Myśl, że możesz przejść przez tajemne drzwi
i wejść do innego, obcego świata, wydaje mi się bardzo pociągająca.
Gotowi na imprezę życia?
Podoba mi się to, że New Yorker ma opinię pisma inteligenckiego,
pisma z wyższej półki.
Dzięki temu mam większą frajdę,
pisząc o Jayu-Z, boksie czy muzyce country.
Na koniec artykuł ukaże się z tą charakterystyczną czcionką.
Chodzi więc też o to, aby zachować elegancki sznyt,
jednocześnie starając się, żeby pismo nie trąciło myszką.
„Punk nauczył mnie kochać muzykę, ucząc mnie, że mogę jej nienawidzić.
Nauczył mnie, że muzyka może dzielić ludzi, budzić zachwyt lub wstręt,
i zachęcił do szukania owej linii podziału”.
Zawsze chciałem pisać dla New Yorkera.
To burger z czarnej fasoli.
Perspektywa dzielenia się ideami,
które mogą zmienić postrzeganie danego problemu,
jest bardzo kusząca.
Mamy tu kolendrę, koperek i pietruszkę.
Z zawodu jestem lekarzem.
Podczas pandemii pracowałem w Nowym Jorku.
Napisałem wtedy serię reportaży z frontu.
EWOLUCJA KORONAWIRUSA
WARIANT DELTA ŚMIERTELNIE GROŹNY
Gdy pandemia zaczęła ustępować, rozszerzyłem zakres poruszanych tematów.
„Naszej podróży przez wyboisty teren towarzyszył mroźny wiatr.
Zmrużyłem oczy,
wyobrażając sobie ogrom dziewiczej ziemi,
jaką ujrzą pierwsi osadnicy na Marsie”.
Myślę, że każdy, kto pracuje dla New Yorkera, ma jakąś obsesję.
Dałem się porwać tej obsesji.
DWANAŚCIE TYGODNI DO NUMERU ROCZNICOWEGO
Od 40 lat oglądam średnio jeden film dziennie.
W gruncie rzeczy to proste zajęcie.
W krytyce filmowej jest coś banalnego:
oglądasz film, a potem o nim piszesz.
KRYTYK FILMOWY
Ale nigdy nie wiem, co napiszę.
Ej! Uważajcie!
Gdy film się zaczyna, tracę świadomość miejsca.
Daję się pochłonąć filmowi. Publiczność przestaje istnieć.
Podczas seansu ja sam przestaję istnieć.
Co to w ogóle za miejsce?
Nie chcą mnie wpuścić.
Gdy oglądam film, gorączkowo robię notatki.
Problem pojawia się, gdy chcę rozczytać to,
co napisałem po ciemku.
Wymiana wrażeń po projekcji to ostatnie, na co mam ochotę.
Wybiegam z kina, nakrywając się płaszczem,
żeby uniknąć kontaktu z innymi krytykami.
Chcę zatrzymać przeżycia w sobie, nawet o nich nie myśląc.
Chcę dać wybrzmieć filmowi.
Mówią, że ludzie, którzy piją trzy filiżanki kawy dziennie,
wydłużają sobie życie o dekadę.
Przy moim spożyciu kawy muszę być blisko nieśmiertelności.
Bez kawy jestem do niczego.
Żałuję, że muszę pisać krytyczne recenzje.
Zawsze mam świadomość, że za filmami stoją ludzie.
Lubię mówić, że potrzeba dwóch lat na nakręcenie filmu,
dwóch godzin na jego obejrzenie,
i dwóch minut na jego zniszczenie. Na Twitterze – dwóch sekund.
Dlatego czuję głęboką potrzebę pisania z szacunkiem.
„Sednem recenzji są emocje – drgnienia duszy.
Krytycy powinni traktować poważnie nie siebie,
lecz sztukę”.
Ma potencjał,
ale czytałam dziesięć podobnych opowiadań.
- Nie jestem pewien… - Mam na myśli rozwój akcji.
Jestem raczej na tak.
Na przestrzeni roku
trafia do nas od siedmiu do dziesięciu tysięcy opowiadań,
z których wybieramy 50.
Dostajemy je od agentów, wydawców,
a także od samych pisarzy. Trafiają do nas zewsząd.
Widocznie znalezienie mojego adresu e-mail nie jest trudne.
Niewiele pism, nawet tych o profilu podobnym do naszego,
publikuje prozę.
Jestem w pełni świadomy, że część naszych czytelników
oraz prenumeratorów nie czyta naszych opowiadań.
W porządku. Ale jest też grono naszych czytelników,
dla których to najważniejsza część pisma.
Około półtora roku temu
usłyszałam od Davida Remnicka: „Może na setną rocznicę
przygotujemy antologię opowiadań? Co byś wybrała?”
Na łamach New Yorkera ukazało się dotychczas ponad 13 000 opowiadań.
W tym tomie znalazło się 78 z nich.
E.B. White, Dorothy Parker…
John Updike, Philip Roth…
JD Salinger, Jamaica Kincaid.
Lista zdaje się nie mieć końca. I są to wyłącznie wielkie nazwiska.
- David Foster Wallace, Eudora Welty… - Shirley Jackson, John Cheever…
- Jhumpa Lahiri, Zadie Smith… - Nabokov, Bellow…
- Haruki Murakami, Junot Díaz… - Annie Proulx, George Saunders.
A także autorka, której proza uświetni nasz numer rocznicowy,
czyli Chimamanda Ngozi Adichie.
„Zawsze pragnęłam dać się poznać.
Otworzyć się przed drugim człowiekiem”.
Z okazji stulecia New Yorkera
pismo przedrukuje fragment mojej nowej powieści pt. Bilans snów.
„Bowiem to w czasie lockdownu zaczęłam porządkować własne życie
i nazywać to, co długo pozostawało nienazwane”.
Prozatorstwo to najwspanialsza forma sztuki.
To obiektywna ocena.
Dzięki literaturze możemy poznawać inne punkty widzenia.
Wyobraźnia pozwala nam wczuć się w cudze doświadczenia.
Czasem czuję, że nad naszym światem wisi coś apokaliptycznego,
a literatura jest promyczkiem nadziei.
Uprawianie prozy to miłość mojego życia. To ona nadaje mu sens.
To dzięki niej tu jestem.
Gdy przybyłam do Stanów, szybko zrozumiałam,
że jeśli gdzieś publikować, to właśnie w New Yorkerze.
New Yorker to marka sama w sobie.
A w New Yorkerze doskonale o tym wiedzą.
New Yorker oskarża się o elitaryzm.
Ale myślę, że całe to gadanie o elitarności
szybko przeradza się w antyintelektualizm,
który zaczął ogarniać ten kraj,
wyrządzając szkodę i jemu, i nam.
Bo co to znaczy? Że New Yorker jest zbyt elitarny
i nie powinien pisać o sztuce, literaturze i polityce
w pogłębiony i przemyślany sposób?
Jeśli to jest elitaryzm, potrzeba go więcej.
Zdecydowanie.
DAWNA SIEDZIBA NEW YORKERA ROK 1987
Hej, Bruce.
Jestem tu od 46 lat.
To długi czas, ale nie dość długi.
Czym się zajmujesz?
Jeśli wysiądzie prąd lub klimatyzacja,
to zadanie dla mnie.
Jeśli ktoś potrzebuje kartki papieru czy drukarki, ja się tym zajmuję.
Podobnie, gdy trzeba naprawić komputer.
A to jestem ja.
Ten z długimi czarnymi włosami.
Zaczynaliśmy pod adresem 25 West 43rd.
Miejsce miało klimat jak z lat 50.
Przesiadywała tam grupka starszych panów.
Ściany były pożółkłe od dymu papierosowego.
Siadając na kanapie, wzbijało się tumany kurzu.
Po przeprowadzce
zeszliśmy do piwnicy, gdzie znaleźliśmy stosy starych papierów,
starych odbitek próbnych i opowiadań z naniesioną korektą.
To był materialny dowód na to, że ktoś kiedyś pracował nad tymi tekstami.
Zacząłem więc gromadzić
wszystko to, co – moim zdaniem – warto było ocalić.
Nie jestem typem zbieracza.
Ale to kawałek historii, który warto zachować.
Pierwsza redakcyjna maszyna licząca.
Wyjątkowo nieporęczna.
Pierwsze wydania książek autorów związanych z pismem.
A to niewielkie rysunki zdobiące strony.
Małe dzieła sztuki stworzone przez naszych artystów.
Poziom detalu jest niesamowity.
Dobra.
Pracowałem z czterema z pięciu redaktorów New Yorkera.
Ale nie z Rossem.
LATA 50.
Po drugiej wojnie światowej New Yorker wkroczył w nową erę.
Energiczny twórca pisma, Harold Ross, zmarł na raka płuc
po 26 latach u sterów.
Jego miejsce zajął jego zastępca, William Shawn.
Shawn był chorobliwie nieśmiałym, ale odważnym naczelnym.
Niektórzy pracownicy nazywali go „Żelazną Myszką”.
To wtedy pismo zaczęło poruszać kontrowersyjne tematy
i stawiać czoła ludziom wpływowym.
W 1958 roku do Shawna zgłosiła się
nagradzana autorka i biolożka Rachel Carson.
Chciała ustalić, czemu tysiące ptaków padło
po rozpyleniu środka owadobójczego DDT.
W tamtym czasie używano go bez żadnych ograniczeń
na polach, trawnikach, a nawet w mieszkaniach.
Producenci twierdzili, że jest bezpieczny,
ale Carson chciała to zbadać.
Z pomocą Shawna zaczęła prowadzić badania terenowe,
rozmawiać z ekspertami
i zgłębiać zawiłości nauki.
Cały czas ukrywała jednak dramatyczną prawdę.
Umierała na raka piersi.
Liczne operacje i zabiegi zmuszały ją do korzystania z wózka.
Mimo to pracowała dalej.
W końcu, po czterech latach, oddała Shawnowi maszynopis.
„Milcząca wiosna” ukazała się w trzech częściach,
a styl Carson sprawił, że nauka przemówiła językiem literatury.
„Na coraz większych połaciach Ameryki – pisała –
powrotu wiosny nie zwiastuje już śpiew ptaków.
Wczesne poranki, niegdyś wybrzmiewające pięknem ptasiego śpiewu
stały się zaskakująco ciche”.
Tytuł wydano w formie książki, która natychmiast stała się bestsellerem,
rozpalając debatę o zagrożeniach, jakie chemikalia
stwarzają dla ludzi i zwierząt.
Czy poprosi pan Departament Rolnictwa, aby przyjrzał się sprawie?
Departament już ją bada.
Przede wszystkim w reakcji na publikację książki pani Carson.
Ale nie wszyscy byli zgodni.
Wpływowe koncerny chemiczne przypuściły atak na Carson.
Główne tezy z książki pani Carson pt. Milcząca wiosna
w sposób rażący zniekształcają fakty.
Carson, już w peruce i poruszając się z wielkim trudem,
broniła swoich ustaleń przed komisją Kongresu i prasą.
Musimy lepiej kontrolować te substancje,
albo czeka nas katastrofa.
Niektóre firmy groziły New Yorkerowi pozwem,
ale Shawn ani myślał ustępować.
Carson zmarła niecałe dwa lata po publikacji Milczącej wiosny.
Choć sama tego nie doczekała,
jej praca przyczyniła się do uchwalenia ustaw o czystym powietrzu i wodzie
oraz narodzin współczesnego ruchu ekologicznego.
RATUJMY ZIEMIĘ
Wiele lat później
Shawn sformułował filozofię pisma tymi oto słowami:
Mówimy to, co myślimy.
Oto, w co wierzymy i będziemy o tym jasno mówić.
GŁOSUJ
WIECZÓR WYBORCZY 5 LISTOPADA 2024 ROKU
Hej, Valerie!
Podrzucisz nam materiał ze sztabu Harris
o frekwencji w Portoryko?
- Wyślę przez Slacka. - Dzięki.
Nie chcę ci przeszkadzać…
No dobra! Czas rozpić ludzi.
- Hej. - Jak leci?
Jest okej.
W Dearborn jest ciężko, bo trudno tu o piwo,
ale jest od groma szisz.
Czy mógłbyś się jeszcze nie upijać?
- Czysto hipotetycznie. - Dobra. Coś słyszałeś?
Nikt nic nie wie.
Jesteśmy przygotowani.
Prowadzimy bloga na żywo. Wysłaliśmy ludzi w teren.
Ale jednego nie wiemy.
To przełomowy moment w historii.
Nie znamy wyniku. Zwłaszcza o tak wczesnej porze.
Jeśli wygra ona, wydrukujemy okładkę Kadira Nelsona.
Na jej marynarce widać Obamę, Shirley Chisholm,
Martina Luthera King Jr., Thurgooda Marshalla, Fredericka Douglassa.
Postaci niezwykle symboliczne dla tego momentu w historii.
Jeśli wygra Trump, nastrój będzie zgoła inny.
Przysięgę od Trumpa przyjmuje Hulk Hogan.
A to…
niezwykle pogodna ilustracja.
Tu widzimy, jak Elon Musk wjeżdża do Gabinetu Owalnego.
A to kolejna.
„Bierz jedną tabletkę raz dziennie przez cztery lata”.
Podajemy obecny rozkład głosów elektorskich.
Donald Trump ma 90 głosów elektorskich.
Kamala Harris ma 27 głosów elektorskich.
Z Florydy nici. Przyjęliśmy to już do wiadomości?
Trump prowadzi.
Nie wiem, czy w tym momencie jej wygrana byłaby cudem, ale…
ma sporą stratę.
LOKALE WYBORCZE ZAMKNIĘTE
Trump prawdopodobnie zwycięży w Michigan.
Według NBC News w Wisconsin wygra Donald Trump.
Donald Trump wygra w Pensylwanii.
Dobra. Popracuj nad tym. Dzięki.
Myślałam, że wieczór przyniesie inne rozstrzygnięcie.
David wybrał ten projekt.
Trudno w to uwierzyć.
Ale nie mamy wpływu na rzeczywistość.
Możemy ją jedynie pokazywać.
Są to stany o podobnej demografii.
Można powiedzieć…
„Gdy miliony Amerykanów przerażonych perspektywą powrotu Trumpa
otrząsną się przygnębienia,
przyjdzie czas, by zastanowić się, co dalej”.
„Jednym z głównych zagrożeń rządów autorytarnych jest to,
że przywódca usiłuje pozbawić obywateli determinacji.
Zaczyna szerzyć się defetyzm”.
Obawiam się, że za drugim razem ludzie mogą mieć poczucie klęski.
Uważam jednak, że osoba na tym stanowisku,
a tym bardziej zaangażowany obywatel,
nie ma prawa się poddać.
Rozpacz to niewybaczalny grzech.
Dlatego mówię „nie”.
Nie!
To…
To byłoby niedopuszczalne.
Będziemy świadkami objęcia urzędu
przez człowieka, który spróbuje ustawić świat na nowo.
CZŁONEK ZESPOŁU REDAKCYJNEGO
Wszystko inne…
zdaje się nieistotne.
Wpływ tej prezydentury na sytuację w innych krajach będzie ogromny.
Cóż.
Jon Lee.
- Jak leci? - Jak się masz?
- Kopę lat. - To prawda.
Wkrótce będę mógł przeczytać o Ameryce Południowej, prawda?
Tak. Mam wstępny tekst, ale jeszcze go uzupełniam.
O Milei.
- Tak. - To wariat.
Jaki był wobec ciebie?
Przez 26 lat mojej przygody z New Yorkerem
pracowałem jako korespondent wojenny.
Relacjonowałem wiele konfliktów zbrojnych:
w Afganistanie, Iraku, Libii, Syrii.
Mój ojciec był dyplomatą.
Dorastałem w dziewięciu krajach, często w dość niebezpiecznych miejscach.
Dlatego zostałem reporterem. Pragnąłem być świadkiem historii.
WOJNA TALIBÓW O OPIUM
KRÓL KRÓLÓW
Czym chciałbyś zająć się później?
Powiem szczerze. Wszyscy jesteśmy w stanie…
Szoku?
Musimy opisywać świat, mądrze wybierając obszary zainteresowań.
Mów, co chodzi ci…
New Yorker nie ma budżetu New York Timesa.
Mamy mniejszy budżet i personel.
Ale David od zawsze był zwolennikiem tego,
żebyśmy ruszali w teren i obserwowali, jak tworzy się historia.
DAMASZEK, SYRIA
Baszar al-Assad uciekł w tym tygodniu z Syrii
po wtargnięciu rebeliantów do Damaszku,
kończąc tym samym 54-letnie rządy jego rodziny.
TURCJA - IRAK - HOMS
„Dwa dni po opuszczeniu pałacu przez syryjskiego despotę Baszara al-Assada,
dotarłem do Damaszku, by obserwować początek procesu rozliczeń.
Wieloletnia fala przemocy wewnętrznej
ustąpiła nagle miejsca
pełnemu napięcia, surrealistycznemu pokojowi”.
Gdy relacjonuję jakąś historię,
lubię poczuć ją wszystkimi zmysłami i przekazać te wrażenia odbiorcy.
Taki reportaż lubię uprawiać.
Salam alejkum.
„Pewnego popołudnia odwiedziłem
jedno ze słynnych więzień Assada w Damaszku”.
„Tęsknię za tobą, kochanie”.
„Poznaliśmy mężczyznę, który spędził 15 miesięcy w więzieniu służb wywiadu.
Opisał nam cierpienia, jakich doświadczył.
Strażnicy nawet nie starali się tuszować nadużyć.
Natrafiłem na ogromny stos zdjęć wykonanych więźniom po przesłuchaniu.
Dla wielu z nich było to ostatnie zdjęcie wykonane przed śmiercią”.
Dla człowieka zdeterminowanego rozbicie społeczeństwa to pestka.
OSIEM TYGODNI DO NUMERU ROCZNICOWEGO
Co myślisz o tym, żeby różni artyści
zilustrowali po swojemu liczbę 100?
A może wolisz klasycznego Eustace'a? Tak jest lepiej.
Bardzo podoba mi się, jak ukazano rozwój postaci.
Od kołyski aż po grób.
Sednem New Yorkera
jest nieustanne napięcie między przeszłością a teraźniejszością.
Magazyn świetnie wyczuwa puls współczesności,
ale jego szata graficzna pozostała właściwie niezmieniona
od 1925 roku.
Gdy trafiłem do redakcji, chciałem wprowadzić cyfry nautyczne.
W praktyce wygląda to tak,
że w dacie „1926”
dziewiątka zostaje opuszczona nieco niżej.
Cyfry nie są wyrównane. Taki krój jest bardziej elegancki.
Ale musiało minąć kilka tygodni, nim przekonałem szefostwo,
że to dobry pomysł.
O rany!
Wiele z tego już widziałeś. Może zacznij od pierwszej strony.
Nasze wytyczne dotyczące stylu obejmują…
mnóstwo zagadnień.
Kiedy stosować dierezę, jak używać przecinków,
a także nasze własne, czasem nietypowe, warianty pisowni.
Usiądź.
W związku ze zbliżającą się rocznicą uznaliśmy, że warto byłoby
rozpocząć dyskusję
o sprawach, które nagromadziły się
niczym porosty na burcie statku.
Jakie kwestie, które niepostrzeżenie
stały się naszą tradycją,
warto byłoby ponownie rozważyć?
Często zwraca się uwagę na pisownię słowa teenager.
- Tak. - Dywiz w słowie „teenager”.
Zapisywanie liczb słownie.
Pisanie słowa „internet” wielką literą.
Tylko my tak piszemy. Wygląda to archaicznie.
Od dziesięcioleci wciąż wraca jeden temat:
„Martwię się, że nie będę w stanie pisać własnym głosem”.
Zazwyczaj okazuje się, że ci ludzie po prostu słabo piszą.
Napisali o tym na pierwszej stronie New York Timesa.
Nie mogli się oprzeć.
Czemu piszą o tym Timesie? Nie wiem.
Może nie mieli o czym pisać.
New Yorker wciąż pozostaje dla mnie
tą budzącą podziw, nieprzeniknioną instytucją.
Choć sama w nim publikowałam,
nadal mam odruch „Kto? Ja? Dziękuję”.
Gdy widzisz swoje nazwisko zapisane ich czcionką,
czujesz, jak twoje ego dostaje kopa.
Czułam się tym bardziej podekscytowana,
niż gdybym zdobyła Oscara.
Choć nigdy nie zdobyłam Oscara, więc może jeszcze zmienię zdanie.
Czułem się zaszczycony, że trafiłem na łamy pisma.
Autorzy drukowani w piśmie wyznaczają kierunki
myślenia i pisania dla całej kultury.
Śmieję na myśl, że mój artykuł poświęcony był
Marvowi Albertowi, komentatorowi sportowemu.
To był mój debiut na łamach New Yorkera.
Czułem się, jakby redakcja postanowiła się nade mną ulitować.
Myślałem, że może jestem poważnie chory, ale nikt mi nic nie mówi.
Co niedzielę uczę się gry na gitarze.
Jestem w tym kiepski, ale w ogóle się nie przejmuję.
To moja odskocznia.
Nie piszę, nie czytam,
nie redaguję.
Czuję się jak na urlopie.
„SĄDZĘ, ŻE TO SYGNAŁ OSTRZEGAWCZY”
Mój ojciec był dentystą, prowadził małą praktykę w New Jersey.
Gdy stuknęła mu pięćdziesiątka, poważnie zachorował.
Zdiagnozowano u niego Parkinsona. Nie mógł dalej pracować.
A moja mama, Barbara,
zachorowała na stwardnienie rozsiane, gdy była młoda.
W krótkim czasie zostałem z dwójką niepełnosprawnych rodziców.
Brakuje mi ich.
Uwielbiam to zdjęcie.
W życiu miałem okresy wielkiego szczęścia i wielkiego pecha.
U większości ludzi tak to wygląda, jeśli los im sprzyja.
Pod względem zawodowym los był dla mnie łaskawy.
Ale oboje rodziców dotknęła niepełnosprawność,
a moja najmłodsza córka cierpi na głęboki autyzm
i…
takie okoliczności musiały ukształtować
osobę, która siedzi przed wami.
Jak przez to postrzegam New Yorkera?
Te doświadczenia bez dwóch zdań ukształtowały mój temperament.
Chcę, żeby New Yorker miał dwa zasadnicze oblicza.
Żeby był znakomity…
i pełen humanizmu.
ROK 2024
LATA 60.
Cztery dekady po powstaniu pisma,
na jego łamach drukowano teksty reprezentujące różne perspektywy,
pomijając zarazem doświadczenia ponad miliona nowojorczyków,
którzy żyli tuż obok uznanych dziennikarzy i redaktorów.
Pismo opublikowało kilka tekstów Langstona Hughesa
oraz pojedyncze opowiadanie Ann Petry.
Zazwyczaj jednak, gdy na łamach pojawiały się osoby czarne,
przedstawiano je jako służących, tragarzy lub w formie rasistowskich karykatur.
W 1961 roku ruch na rzecz praw obywatelskich przybierał na sile.
William Shawn, naczelny pisma, zwrócił się do młodego pisarza,
Jamesa Baldwina, z prośbą o tekst.
Cała struktura państwa uczy nas pogardy do samych siebie.
Baldwin napisał jeden z najmocniejszych esejów na temat kwestii rasowych.
Tekst był żarliwy i bezlitośnie szczery.
„W czternastym roku życia – pisał –
po raz pierwszy w życiu poczułem strach.
Bałem się zła drzemiącego we mnie i zła na zewnątrz”.
Esej opisywał jego spotkanie z Elijahem Muhammadem,
przywódcą ruchu czarnych nacjonalistów o nazwie Naród islamu.
Ludzie rasy białej…
w rzeczywistości noszą imię diabła.
Baldwin opisywał mieszaninę gniewu, dumy i bólu,
którą odczuwał jako czarny.
Zwrócił się bezpośrednio do białych czytelników pisma.
„Nie sposób wyolbrzymić brutalności, jakiej doświadczają w tym kraju czarni,
choć biali wolą pozostawać na nią głusi”.
Odezwa była ogromna.
Do redakcji spływały listy z gratulacjami.
WSPANIAŁY
Ale jeden z piszących nie krył zawodu,
że obok eseju wydrukowano reklamę whiskey Virginia
z rasistowską scenką.
Esej Baldwina stał się podstawą książki Następnym razem pożar.
Dzięki niemu autor zyskał ogólnokrajowy rozgłos,
stając się czołowym głosem w walce o sprawiedliwość rasową.
„Dwadzieścia dwa lata temu, gdy miałem 14 lat,
otrzymałem drugi zbiór esejów Baldwina pt. Nikt nie zna mojego imienia.
Na obwolucie książki wydrukowano zdjęcie Baldwina
ubranego w biały T-shirt i stojącego na stercie gruzu.
Nigdy nie widziałem zdjęcia czarnego chłopaka takiego jak ja.
Zdjęcie wyglądało, jakby wykonano je w mojej starej okolicy.
Zacząłem udawać, że osobą na zdjęciu jestem ja,
a książka była zapisem życia, jakie sam chciałem wieść.
New Yorkera poznałem dzięki mojemu mentorowi-gejowi,
który sprezentował mi prenumeratę.
CZŁONEK ZESPOŁU REDAKCYJNEGO
Niecierpliwie wyczekiwałem każdego numeru.
Pismo prezentowało mozaikę perspektyw na miasto, które kochałem,
i świat, o którym mało wiedziałem.
Przepadłem bez reszty.
Pismo było czymś dla mnie. Czułem to.
I…
Dla młodego chłopaka było to wyjątkowe doświadczenie.
JEJ AMERYKAŃSKIE ŻYCIE
Gdy ujrzałem swoje nazwisko w New Yorkerze, poczułem się oszołomiony,
bo nagle znalazłem w jednym szeregu z autorami,
których podziwiałem jako młody chłopak.
Byłem zachwycony.
Odwiedzam dwie, może trzy wystawy tygodniowo.
To dzielnica Bowery.
Podobają mi się…
te postaci dziecięce.
W sztuce i w procesie jej powstawania
najbardziej kocham tę żywiołowość i element zaskoczenia.
To wymaga pewnego optymizmu
i wiary w to, że pomimo dramatów i katastrof
ludzki duch przetrwa.
W całym mieście
jest tyle piękna.
Wystarczy uważnie patrzeć.
WYSTAWA Z OKAZJI STULECIA PISMA
Piękna okładka Sempégo. Z podpisem.
Z okazji stulecia pisma
organizujemy wystawę oryginalnych prac,
które trafiły na ponad sto okładek.
Chcemy pokazać, w jaki sposób artyści
uchwytują ducha chwili.
W jaki sposób łapią puls czasów.
To dzieło Kadira Nelsona. Obraz olejny.
Wykonany w trakcie pandemii.
Najlepsze obrazy
działają na czytelnika jak impuls, który wyzwala emocje.
Tak było z okładką wydaną po 11 września.
Byłam wtedy z mężem.
Wybieraliśmy się na głosowanie.
Gdy tylko wyszliśmy na zewnątrz,
ujrzeliśmy biegnących ludzi,
których pokrywał biały pył.
A potem zobaczyliśmy, jak druga wieża wali się na naszych oczach.
Od asystentki usłyszałam: „Françoise, dzwonili z biura.
David Remnick chce z tobą pogadać o nowej okładce”.
Rozmawiałam z inną matką.
Wyjaśniłam, że muszę iść do biura, aby wybrać okładkę następnego numeru.
Elise, moja przyjaciółka, też matka,
w odpowiedzi krzyknęła: „Okładkę? Okładkę pisma?
Powiem ci, jaką okładkę wybrać. Żadną! Nie róbcie okładki”.
To do mnie trafiło.
Jestem żoną artysty Arta Spiegelmana.
Art zasugerował, żebym postawiła na czerń:
czarne wieże na czarnym tle.
Dotarłam do biura, usiadłam do komputera, stworzyłam grafikę
i od razu wiedziałam, że mam to, czego szukam.
Ukazałam to, co utracone, poprzez podkreślenie jego braku.
CZTERY TYGODNIE DO NUMERU ROCZNICOWEGO
Mam pomysł na jubileuszową okładkę, który może się sprawdzić.
Aby pokazać, o co mi chodzi,
muszę zrobić makietę.
- Stąd zapach kleju kauczukowego. - Tak. Pamiętam, jak mówiłeś…
Koledzy ze szkoły go wąchali.
Chcę zaproponować ci…
Żebym nie wąchał kleju.
Na zewnątrz damy Eustace'a z oryginalnej okładki,
a na kolejnych stronach umieścimy wariacje tego motywu.
To nieco utrudni proces produkcji, ale…
- „Ale to twój problem, nie mój”. - Właśnie.
- Dobra. Zróbmy to. Tak będzie… - Tak!
Aleś rozemocjonowana. Sprytnie to rozegrałaś.
Całkiem fajny pomysł.
- Prawda? - Tak. Zaskoczyłaś mnie.
MONTECITO, KALIFORNIA
Niektórzy uważają, że pisanie o celebrytach to błahe zajęcie.
Fakt – nie jest to korespondencja wojenna.
Ale mnie interesuje, jak rodzi się kultura,
jakie mity opowiadamy o sobie,
jak artyści dążą do sukcesu.
To uniwersalne i fascynujące historie.
Uwielbiam je dogłębnie analizować.
Dobra.
Mówi się, że New Yorker stworzył profil jako gatunek,
że to my ukuliśmy termin „profil” na określenie
specyficznej formy reporterskiej
stanowiącej zapis spotkania dziennikarza z bohaterem
w formie zbliżonej do krótkiego dokumentu.
Pamiętam, jak David napisał do mnie
coś w stylu: „A może Carol Burnett?”
Odpowiedzią mogło być tylko entuzjastyczne „tak!”.
To bez wątpienia jedna z najzabawniejszych kobiet.
Proszę o gorące oklaski dla Carol Burnett!
Carol Burnett to, po pierwsze, ikona.
Dobra jesteś. Co robisz, gdy masz za dużo na głowie?
- Pewnie się to zdarza. - Zrzucam nadmiar.
Interesują mnie kobiety w komedii i rozrywce,
kobiety, które przetarły nowe szlaki.
Właśnie taka jest Carol.
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Włączam dyktafon. Od teraz wszystko się nagrywa.
- Dobrze. - Świetnie.
- Jesteśmy w Lucky's. - Tak.
- Często tu przychodzisz? - Raz w tygodniu.
Gdy zabierasz się za pisanie profilu,
czytasz każdy wywiad ze swoim rozmówcą.
Czasem czytasz osobiste wspomnienia. Zauważasz wtedy,
że pewne anegdoty i spostrzeżenia przewijają się
w tysiącach wypowiedzi.
Dlatego szukam takich pytań, które umożliwią rozwinięcie tematu.
Takich, które wypchną rozmówcę poza strefę komfortu.
Byłaś kiedyś u terapeuty?
Nie.
Tylko raz, gdy moja córka brała narkotyki.
Nie myślę o tym, czy tekst się im spodoba.
Moi mentorzy zawsze powtarzali mi:
„Jeśli myślisz, że im się spodoba, źle do tego podchodzisz”.
Mogę liczyć, że uznają go za rzetelny.
Jako kobieta…
nie mogłam być jak Jackie Gleason czy Sid Caesar.
Ludzie mówili: „To było kiepskie. Zmień to”.
A ja na to: „Możecie mi pomóc?
Chyba sobie nie radzę”.
Kobiece sztuczki.
To był sposób, żeby nie nazywali mnie suką.
Co takiego by się stało, gdyby zaczęli nazywać cię suką?
Nie chciałam mieć takiej etykiety.
Kluczowa jest umiejętność słuchania.
Trzeba słuchać między słowami.
Co tak naprawdę próbują powiedzieć?
Co pochłania ich myśli?
Czy wspominasz swoją matkę jako osobę błyskotliwą?
Była bardzo mądra, dowcipna…
i smutna.
Miała wiele marzeń,
ale żadne się nie spełniło.
Pisanie jest dla mnie najtrudniejszą częścią procesu.
Zdecydowanie.
Nie znam nikogo, kto, ślęcząc nad tekstem, myśli sobie: „Ale super!
Mam z tego taką frajdę!”.
Boję się, że wyglądam teraz jak Carrie Bradshaw.
„Zaczęłam się zastanawiać,
czy Carol Burnett to najzabawniejsza kobieta w historii”.
Brakuje mi jeszcze tylko papierosa.
Carrie czytuje New Yorkera.
W filmie jej książka otrzymuje negatywną recenzję.
„Póki utalentowana Bradshaw nie pojmie zawiłości życia małżeńskiego,
powinna rozważyć złożenie ślubów milczenia”.
Musiało boleć.
W serialu Mad Men korzystaliśmy z wielu oryginalnych czasopism z epoki,
takich jak Life, Time,
Newsweek czy New Yorker.
To były złote czasy dla czasopism.
Czasy, gdy brało się magazyn do ręki i nosiło go ze sobą, już minęły.
Nie widuję już ludzi czytających pociągu. Wszyscy siedzą w telefonach.
Może czytają New Yorkera, ale to i tak dość przykry widok.
Cały urok czasopism przeminął wraz z wejściem w erę cyfrową.
Doomscrolling pozbawił nas poczucia,
że coś ma początek i koniec. Doomscrolling może trwać bez końca.
Nie ja wymyśliłem internet. U mnie miałby koniec.
OPOWIEŚCI Z NEW YORKERA
Kino Film Forum organizuje ciekawe wydarzenie.
Z okazji stulecia New Yorkera
przygotowano przegląd filmów
związanych z pismem.
Między innymi Tajemnicę Brokeback Mountain opartą na opowiadaniu z New Yorkera,
Rodzinę Addamsów 2 inspirowaną rysunkami Charlesa Addamsa,
Nieznośną lekkość bytu opartą na powieści Milana Kundery,
Adaptację, w której pojawia się Susan Orlean, dziennikarka pisma.
Innym filmem związanym z New Yorkerem jest Kurier Francuski Wesa Andersona,
w którym pojawiają się fikcyjne postaci inspirowane dziennikarzami pisma.
Bill Murray gra postać opartą na Haroldzie Rossie,
założycielu New Yorkera.
Wiadomość od kierownika zmiany. Za godzinę rusza druk.
Zwalniam cię.
Dziś pokazują film Z zimną krwią
na podstawie dzieła Trumana Capote.
Nie sposób przecenić wpływ Z zimną krwią Trumana Capote
na historię pisma i literacki krajobraz Ameryki.
Capote wyniósł gatunek true crime do rangi wielkiej literatury.
ROK 1965
W 1965 roku
New Yorker opublikował głośną, czteroczęściową serię,
wydaną później w formie książki i zaadaptowaną na film.
Z zimną krwią.
To jeden z najbardziej cenionych tekstów w całej historii pisma,
ale też jeden z najbardziej kontrowersyjnych.
Jego autor, Truman Capote,
trafił do New Yorkera w wieku 17 lat.
Był chłopcem od kawy i posyłek.
Szybko zyskał opinię czarującego, nieokrzesanego plotkarza.
Miał zostać zwolniony za to, że podszył się za redaktora
i uczynił afront poecie Robertowi Frostowi.
Ale redaktor William Shawn był pod wrażeniem jego pióra.
Gdy po latach Capote zaproponował napisanie tekstu
o makabrycznym morderstwie na farmie w Kansas,
zyskał poparcie Shawna.
Moje nowe przedsięwzięcie to eksperyment,
który nazwałem powieścią non-fiction.
Powieść non-fiction to gatunek
zrodzony z połączenia
reportażu z technikami prozy literackiej.
Capote twierdził, że łączy dziennikarską precyzję
z powieściową narracją,
na wzór tego, co John Hersey zrobił w Hiroszimie.
Jednak wkrótce po publikacji powieści,
niektórzy krytycy zaczęli powątpiewać w rzetelność autora.
Pewien krytyk stwierdził: „Capote zawsze uprawiał fikcję literacką.
Nadal to robi”.
Nie wierzyli, by mógł spamiętać długie rozmowy,
które cytował słowo w słowo, nie posiłkując się notatkami.
Mam słuchową wersję pamięci fotograficznej.
William Shawn zgłosił swoje zastrzeżenia podczas redakcji tekstu.
Obok fragmentu opisującego rozmowę
między dwójką postaci, które później zginęły,
Shawn dopisał ołówkiem: „Skąd wiadomo?
Brak świadków. To główny problem”.
Capote przez dekady mierzył się z tymi zarzutami.
Zasadnicze pytanie brzmi:
to fikcja literacka czy reportaż?
Pan znalazł sposób, by zjeść ciasto i mieć ciastko,
żeby nikt nie mógł się do pana przeczepić.
Chodzi panu o to, że wziąłem fakty
i przerobiłem je na fikcję?
Zupełnie tak nie było.
Nie dodałem ani grama fikcji.
Capote w końcu przyznał, że wymyślił ostatnią scenę,
czyli rozmowę na cmentarzu między policjantem
i najlepszą przyjaciółką zamordowanej.
Shawn przyznał później, że żałował publikacji Z zimną krwią.
W kolejnych latach
redakcja stale usprawniała proces fact-checkingu,
aby nie dopuścić do powtórzenia takiej sytuacji.
MAŁY, SMUTNY FAKT
DZIAŁ FACT-CHECKINGU
Więc w dniu egzekucji, z samego rana,
dwie osoby trafiały do celi
tuż obok komory egzekucyjnej, tak?
Napisaliśmy, że zaprosił pan autora, Jona Lee, na herbatę.
To była kawa czy herbata?
W dziale fact-checkingu pracuje 29 osób, łącznie ze mną.
Nie zajmujemy się tylko pilnowaniem nazwisk i dat,
choć to również bardzo ważne.
Reprezentujemy czytelnika.
Zawsze analizujemy kontekst, w jakim osadzona jest historia.
Erica nie miała zębów.
Zakładam, że to przez problemy stomatologiczne w więzieniu.
Tekst może być w pełni zgodny z prawdą, ale budzić wątpliwości.
KIM JEST FACT-CHECKER?
Każdy z nas drukuje artykuł
i podkreśla to, można uznać za fakt.
Czyli prawie każde słowo.
Czasowniki, takie jak „jest”, mogą być nieweryfikowalne.
Ale potem myślisz: czy dana osoba nadal żyje?
Może trzeba napisać „był”.
Potem kontaktujesz się z bohaterami tekstu i źródłami.
Chcę się upewnić,
co mówisz, gdy odbierasz telefon.
Podobno mówisz:
„Dzień dobry, Sparks Steakhouse. Czym mogę służyć?”.
Zgadza się?
Sprawdzamy wszystko, co trafia na łamy.
Okładki, rysunki, wiersze, prozę.
To prawda – rysunki też sprawdzamy.
Kiedyś opublikowaliśmy rysunek z pingwinem.
Podpis brzmiał: „Wolę określenie »Amerykanin pochodzenia arktycznego«”.
Czytelnicy słusznie zauważyli,
że pingwiny mieszkają nie na Arktyce, a na Antarktydzie.
Skoro na Arktyce nie ma pingwinów, żart tracił sens.
Ze wstydem przyznaję, że raz nie zauważyłem błędu na okładce.
Widać na niej sprzedawcę hot-dogów na plaży.
Postanowiłem sprawdzić,
czy parasol może rzucać taki cień.
Okazało się, że może.
Uznałem, że tu kończy się moja praca fact-checkera.
Wszystko gra. Okładka idzie do druku.
Gość ma dwie prawe stopy.
Gdyby chodziło o dwie lewe stopy, moglibyśmy obrócić to w żart.
Umknęło mi.
To straszne!
Ludzie uwielbiają wytykać nam błędy.
Najczęściej słyszymy wtedy:
„Nie sądziłem, że ów wychwalany dział fact-checkingowy New Yorkera
upadnie tak nisko”.
Słowo to spotykam chyba tylko w listach ze skargami na błędy.
Kto tak pisze?
Mouaz powiedział Jonowi Lee, że funkcjonariusz reżimu
zabił gołębie jego rodziny.
Ta praca wymaga dużej odporności.
Musisz umieć radzić sobie z cudzym niezadowoleniem.
Nierzadko uzasadnionym.
Ogólnokrajowe pismo zamierza przedstawić ich w niekorzystnym świetle.
Mówi pan, że gdy ludzie powtarzają bzdury na temat Trumpa,
wyciąga pan dokument z zestawieniem jego kłamstw.
Zgadza się?
W polityce nastały osobliwe czasy.
Przekonanie, że politycy powinni mówić prawdę, nie jest już tak silne.
Ta sytuacja daje nam dodatkowy impuls do działania.
Osobiście czuję się niezwykle zmotywowany.
To chyba najlepsze antidotum na potok bezczelnych kłamstw.
Czy może być coś lepszego od autentycznego zaangażowania,
skrupulatności i dbałości o fakty?
- Cześć. - Jak się masz?
- Co słychać? - Jak leci?
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie.
Trafiłem do New Yorkera niejako przypadkiem,
gdy badałem sprawę Harveya Weinsteina.
Nabrałem przekonania, że Weinstein jest drapieżcą seksualnym,
ale nikt nie chciał puścić mojego tekstu,
bo wiele redakcji udało się skutecznie zastraszyć.
Ale David przejrzał moje materiały i uznał, że opublikuje mój tekst.
Myślę, że mamy sensowny plan.
Najpierw krótki tekst o oprogramowaniu szpiegującym.
Potem skupiam się na Elonie.
Czy otoczenie Elona puszcza farbę?
Jednym z większych wyzwań będzie fakt,
że ci, którzy ostatnio byli źródłem przecieków,
będą bardziej powściągliwi.
Obszarem mojego zainteresowania jest władza.
Obecnie potężne siły polityczne
oddają władzę miliarderom z branży tech.
Elon Musk to najbogatszy człowiek w całej historii ludzkości.
I to on ma stać na straży… efektywności?
Tak.
Niewiele jest miejsc,
w których uprawia się tak angażujące i tak konfrontacyjne dziennikarstwo.
To nie są aktywiści.
Ale gdy fakty są po ich stronie, nie boją się zabierać głosu.
Dzień dobry, tu Ronan. Dzięki, że oddzwaniacie.
Przygotowuję kolejny materiał o Musku…
W obecnych realiach politycznych
niezależność prasy jest wyraźnie podważana,
a dziennikarze są ochoczo atakowani za wykonywanie swojej pracy.
Jest to niezwykle groźne dla dziennikarzy i ich źródeł.
Byłbym wdzięczny,
gdybyście przesłali mi te dokumenty i uwagi,
nieoficjalnie.
Rola informatora w ważnym materiale śledczym
nie jest łatwa i może wiązać się z dużym ryzykiem.
Zdarzało mi się kontaktować ze źródłem
przez telefon jednorazowy kupiony za gotówkę
w centrum handlowym z dala od mojego miejsca zamieszkania.
Ale chwila, gdy następuje przełom w sprawie,
to coś, o czym marzy każdy reporter.
Jednak wtedy pojawia się dodatkowy stres,
bo wiesz już, że nie możesz pozwolić sobie na żadne potknięcie.
Dzięki raz jeszcze. Będziemy w kontakcie. Do usłyszenia.
To trudny okres dla dziennikarstwa śledczego.
Ale wciąż głęboko wierzę w siłę informacji.
Uważam, że tylko świadome społeczeństwo daje nam jakąkolwiek nadzieję.
Staram się czytać New Yorkera od deski do deski,
bo zależy mi na poszerzaniu wiedzy o nowe informacje.
Czyli jesteś komplecistą…?
Tak. Jestem komplecistą, ale wiecznie niespełnionym.
New Yorker to lektura dla wymagających.
Masa tekstu. Nie wiem, czy znacie mój pogląd na czytanie.
Podoba mi się idea czytania. Zdarza mi się kupować książki.
Ale w książkach jest dużo słów.
Zero wytchnienia.
Z każdą stroną jest ich więcej.
Czemu nie umieścić w nich nieco pustych stron?
Daliby człowiekowi choć chwilę wytchnienia.
ROK 2025
LATA 80.
Wraz z wejściem w lata 80.
pojawiła się potrzeba zmiany.
William Shawn, kierujący pismem od 30 lat,
był już po siedemdziesiątce.
Żartowano ze skostniałego stylu pisma
i artykułów na 20 000 słów o historii ryżu.
Czytelnicy się starzeli, a sprzedaż spadała.
I wtedy, w 1985 roku, na scenę wkroczył S. I. Newhouse.
To już oficjalne. Newhouse został właścicielem New Yorkera.
Zapłacił za niego 168 milionów dolarów.
Zarząd zgodził się na sprzedaż ambitnego pisma
S. I. Newhouse'owi Jr., którego imperium medialne obejmuje
29 gazet, magazyn Parade oraz wydawnictwo Random House.
Dwadzieścia miesięcy później Newhouse zaszokował świat literacki,
pozbywając się Williama Shawna.
W 1992 roku zwolnił zaś jego następcę, Roberta Gottlieba,
zatrudniając nową, kontrowersyjną szefową:
przebojową, 38-letnią Brytyjkę i byłą naczelną Vanity Fair – Tinę Brown.
Redaktor naczelna tego pisma,
Vanity Fair,
została właśnie mianowana naczelną tego pisma,
New Yorkera.
Krytycy obawiali się, że zrobi z pisma kolejny luksusowy tabloid.
Zwracam się do tych, którzy martwią się, że New Yorker obniży loty:
dajcie mi czas. Jeszcze mnie nie znacie. Nie znacie mojego przywiązania do jakości.
Zobaczycie, że New Yorker będzie tylko lepszy.
Pismo zaczęło organizować huczne imprezy
i publikować wydania poświęcone kinu i modzie.
Ale podejmowało też poważne tematy.
Redakcja poświęciła cały numer wstrząsającemu reportażowi
o masakrze w Salwadorze dokonanej przez oddziały wyszkolone przez USA.
Jak tłumaczyła Brown: „chcemy nadać powagi temu, co atrakcyjne,
a temu, co poważne – atrakcyjności”.
Ściągnęła też świeży narybek dziennikarzy,
w tym Malcolma Gladwella,
Jane Mayer,
Hiltona Alsa
oraz młodego reportera z Washington Post, Davida Remnicka.
Brown odświeżyła też szatę graficzną New Yorkera.
W piśmie zaczęto zamieszczać zdjęcia,
a do zespołu przyjęto światowej sławy fotografa, Richarda Avedona.
Okładki nabrały pazura i świeżości, a kontrowersje stały się mile widziane.
W lutym 1994 roku
Brown dopuściła się świętokradztwa,
zastępując Eustace'a Tilleya,
którego wizerunek zdobił każde wydanie rocznicowe od prawie 70 lat,
nowoczesną reinterpretacją autorstwa Roberta Crumba.
Tradycjonaliści byli zbulwersowani,
lecz Brown upierała się, że jedynie wpuszcza powietrze
do zatęchłej instytucji.
To rysunek Sorela.
„Dla Tiny, która tchnęła życie w Eustace'a”.
Na rysunku widać…
jak wybudzam Eustace’a Tilleya ze snu.
Nigdy nie rozumiałam jego fenomenu.
Eustace Tilley wydawał mi się irytujący.
Byłam zdania, że powinni byli pozbyć się go już w 1935 roku.
To moje oprawione roczniki
wraz z moim pierwszym numerem
z 5 października 1992 roku.
Okładka Eda Sorela.
Chciałam, by pierwszą okładkę wykonał Sorel.
Poprosiłam go, by narysował coś, co zwiastowałoby zmianę.
Sorel narysował punka w dorożce.
Rysunek był genialny. Idealnie oddawał to, co myśleli wszyscy.
Miałam być niszczycielską siłą.
Nie pomylili się.
W ciągu trzech lat rozstałam się z 71 osobami, przyjmując 50 nowych.
Tina przyjęła mnie, gdy byłam w siódmym miesiącu ciąży.
W tamtym czasie było to coś nietypowego,
ale i fantastycznego.
Zapanował niemalże matriarchat.
Owa grupa kobiet, młodych matek,
tworzyła coś w rodzaju tajnego kręgu wzajemnego wsparcia.
Znałam imię każdej niani.
Tina jest trochę jak kometa:
pojawia się i dokonuje zmian.
Czasem kontrowersyjnych, ale w większości słusznych.
Pismo pilnie potrzebowało zmian.
Po sześciu i pół roku pracy w New Yorkerze
stwierdziłam, że pismo rozwija się zbyt wolno od strony biznesowej.
Musieliśmy otworzyć się na nowe obszary.
Napisałam do S. I. Newhouse'a,
proponując stworzenie działu, który produkowałby
filmy dokumentalne, książki, filmy,
a może nawet audycję w radiu.
Odparł: „Trzymaj się swojej działki”.
Pomyślałam: „No dobra”. Naprawdę się wkurzyłam.
Uznałam, że nadszedł czas, by poszukać innych wyzwań.
Dostała propozycję, która okazała się pocałunkiem śmierci.
Wpadłem na pomysł stworzenia pisma,
które stałoby się centrum idei.
Na tym kończył się mój pomysł. Reszta to dzieło Tiny Brown.
Otrzymała ofertę współpracy z Harveyem Weinsteinem
i stworzenia magazynu Talk,
który miał być nie tylko pismem, ale też zajmować się produkcją filmową.
Dziękuję, że przyszliście na inaugurację.
To była chyba moja najgłupsza decyzja.
Odeszła bardzo nagle.
W lipcu 1998 roku.
Zostaliśmy bez naczelnego.
S. I. Newhouse rozejrzał się
i zaoferował mi posadę.
Godzinę później stanąłem przed kolegami i koleżankami z redakcji,
otrzymałem brawa i wróciliśmy do pracy.
Dobra, działamy.
Dexter kończy swój artykuł.
- Oraz Twilley. - Oraz Twilley.
Dzisiaj mamy…
Nie mam pojęcia, jaki dziś dzień. Czwartek! Najwyraźniej.
Zamykamy teksty do wydania jubileuszowego, który ukaże się za półtora tygodnia.
Kawał dobrej roboty. Mam nadzieję, że trzymacie się na nogach.
No dobra. To wszystko.
Największy młyn będzie w poniedziałek, wtorek i środę.
Mamy czas do czwartku.
Wszystko idzie zgodnie z planem?
Można tak powiedzieć.
Lubię, gdy każdy zabiera głos po kolei.
Najpierw ja, potem ty i tak dalej.
Każdy artykuł New Yorkerze
przechodzi procedurę zamykającą,
w ramach której redaktor, autor, korektor i fact-checker
analizują tekst słowo po słowie.
Chciałem się upewnić…
Mamy tu słowo collusion.
Czy nie powinno być collision?
Myślę, że collision sugeruje pewną przypadkowość,
a działały tu siły rynkowe.
To przypomina grę w bicie kreta. Wciąż wyskakuje coś nowego.
- Zaczniesz? - Jasne.
Nie mam wielu uwag do pierwszej strony.
To potrafi być stresujące.
Myślisz, czy napisałeś dość klarownie i czy wszystko się zgadza.
„Mason sugeruje, że pewnego dnia będziemy mogli modyfikować własne geny”.
Żeby uniknąć sugestii, że stanie się to…
- Już teraz. - Dziś.
Powinniśmy gdzieś wspomnieć, kto jest sekretarzem.
- Tak. - Ale…
Zebrania potrafią ciągnąc się godzinami. Czasem trzeba zamówić jedzenie.
Siedzimy do skutku.
W dziale fact-checkingu wisiała kiedyś tabliczka z napisem
„Perfekcja ponad finalizację”.
„Al Franken drwi…”
Przydałoby się bardziej żartobliwe słowo, jak „dworuje”.
Gdy zamkniemy numer, czuję ogromną satysfakcję z tego,
że dysponujemy wypróbowanym systemem, który się sprawdza.
- Gotowe. - Hurra!
Dobra robota.
- Gratulacje. - Super.
Wielkie dzięki.
KRYTYCY
MARSZEM NAPRZÓD
Proza zostanie wydrukowana w ten sposób, z małym nagłówkiem.
Bez tekstu na obrazku, jak zwykle,
tylko bardziej klasycznie.
A potem chcielibyśmy pokazać historię Eustace'a w obrazkach.
Ile tysięcy obrazków Eustace'a wydrukujemy? Chcę wiedzieć.
DWA DNI DO NUMERU ROCZNICOWEGO
- Usiądziemy tam? - Wolą iść do twojego gabinetu.
Tam jest milion stopni.
Przed wysłaniem numeru do druku przeglądamy wydruk próbny.
Wspaniale.
Sprawdzamy grafiki i układ stron.
Mamy okazję zobaczyć, jak będzie wyglądał zeszyt,
który trafi do skrzynek pocztowych.
Zależy mi na klarowności rysunku.
Ale to także chwila, by wziąć głęboki oddech
i docenić efekt naszej pracy.
To wielki wysiłek dużego grona ludzi.
Efekt licznych sporów i dyskusji.
Ale pismo jest tego warte.
Super. To była bułka z masłem.
W lutym 2025 roku
magazyn New Yorker świętował setne urodziny.
Z tej okazji wydano specjalny, podwójny numer,
stworzony do wielokrotnego czytania…
lub powiększenia rosnącej kupki wstydu w kącie.
New Yorker kończy właśnie sto lat.
New Yorker ma 100 lat.
…świętujący stulecie istnienia.
Ludzie nie chcą czytać wyłącznie głupich tweetów.
Chcą wiedzieć, co się dzieje,
chcą rzetelności, weryfikacji faktów i przyzwoitości,
a także mediów, które nie ugną się pod presją.
MIEJSKI TOAST TILLEY NA RAUSZU
Zebrali się, by świętować.
Twórczy, ciekawi świata, wytrwali,
ekscentryczni, wręcz obsesyjni ludzie.
Plotkowali, śmiali się i wznosili toasty,
doskonale świadomi, że stoją na barkach gigantów.
Na początku istnienia pisma
do jego założyciela, Harolda Rossa, zgłosił się dziennikarz
z zamiarem odejścia.
W odpowiedzi usłyszał:
„Jesteś częścią ruchu, a z ruchu nie można odejść”.
Doskonale wiem, co miał na myśli.
To nie jest zwykłe pismo, które wychodzi raz na tydzień lub codziennie w sieci.
Ono ma duszę.
Ma poczucie misji, przyzwoitości i jakości.
Powinno poddawać się autorefleksji i uczyć z doświadczenia.
Być skłonne do zmiany zdania.
Ale to faktycznie jest ruch. Działamy w imię wyższych ideałów.
Jeśli brzmię moralizatorsko, trudno.
Cześć. Czołem wszystkim.
- Diego, chcesz zacząć? - Jasne.
Powinniśmy napisać o rosnącej roli ulgi podatkowej.
Czy może to nie dość atrakcyjny temat?
Napisy: Mateusz Lis