Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
ขอต้อนรับสู่เดอะเดลี่โชว์ครับ ผมจอน สจวร์ต เรามีแขกสุดยอดคนหนึ่งในคืนนี้
เดวิด เรมนิคจะมาร่วมรายการกับผม
เขาเป็นบรรณาธิการ นิตยสารเดอะ นิวยอร์กเกอร์
เป็นพวกผู้ทรงภูมิจริงๆ
มาฉลองครบรอบ 100 ปี เดอะ นิวยอร์กเกอร์
และเราก็จะถกเรื่องความแตกต่าง ของเครื่องหมายอุมเลาท์กับไดแอรีซิสกัน
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเราต้องเดินออกไปหน้าเวที
มันจะเจ๋ง คุณจะโบกมือมั้ย
ใช่แล้ว
ช่วยปรบมือต้อนรับเดวิด เรมนิคด้วยครับ!
หนึ่งร้อยปีเดอะ นิวยอร์กเกอร์
และนี่ก็เป็นฉบับพิเศษ ผมไม่รู้ว่าคุณเห็นมั้ย
นี่เหมือนฉบับชุดว่ายน้ำของพวกเขา
คุณดิวอี้ ทรูแมน คาโพที จากเดอะ นิวยอร์กเกอร์
- เดอะ นิวยอร์กเกอร์เหรอ - ใช่ เดอะ นิวยอร์กเกอร์
ทุกคนชอบการ์ตูนในเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ขณะที่หนังสือพิมพ์และนิตยสารหลายร้อยหัว ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด
เดอะ นิวยอร์กเกอร์ก็ไปได้สวย ขอบคุณมากครับ
มันอยู่มานานแค่ 100 ปีเองเหรอ ดูสิว่ามันทำอะไรไว้บ้าง
เดอะ นิวยอร์กเกอร์ ชนะรางวัลพูลิตเซอร์เมื่อวานนี้
ด้านการทำข่าวเชิงสืบสวนแบบยาว
บทความโดยเชฟหนุ่ม
ชื่อแอนโธนี่ บอร์เดนกำลังเขย่า วงการร้านอาหารในสัปดาห์นี้
รีวิวของพอลลีน คาเอล ไม่เพียงแต่เปลี่ยนการวิจารณ์ภาพยนตร์
มันเปลี่ยนแปลงภาพยนตร์ด้วย
เดอะ นิวยอร์กเกอร์
"ผมคงเฉยชากว่านี้ถ้าผมไม่ได้หนืดเนือยขนาดนี้"
อ๊ะ เข้าใจแล้ว ตลกเหมือนกันนะ
สำหรับคนอย่างผมที่มาจากแถบมิดเวสต์น่ะ
เราหยิบนิตยสารเดอะนิวยอร์กเกอร์ขึ้นมา แล้วก็ได้เปิดหน้าต่างสู่การเป็นชาวนิวยอร์ก
ฉันเป็นนักเขียนของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
- มันเป็นนิตยสาร… - ผมรู้จักเดอะ นิวยอร์กเกอร์
คืนนี้กระทรวงกลาโหมตกเป็นฝ่ายตั้งรับ
ทางกระทรวงปฏิเสธรายงานข่าว ในนิตยสารนิวยอร์กเกอร์สัปดาห์นี้
ประเด็นโต้แย้งวันนี้
เป็นเรื่องปกนิตยสาร เดอะ นิวยอร์กเกอร์ฉบับใหม่
เป็นครั้งแรกที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์ สนับสนุนผู้สมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดี
บทบรรณาธิการนิตยสารสัปดาห์นี้…
อย่างเดียวที่คุณจะมีเพื่อความบันเทิง คือนิตยสารนิวยอร์กเกอร์กองยักษ์นั่น
โอ๊ย ไม่เอาน่า
ทั้งคุณกับผมก็รู้ดีว่าผมจะไม่มีวันอ่านมัน
(100 ปี เดอะ นิวยอร์กเกอร์)
(วันเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์)
เอมิลี่ เป็นไงบ้าง คุณยังอยู่นะ
ไง ลุยซ่า ทุกคนเป็นไงบ้าง
เอาละ เรามีประเด็นเยอะเลย เพราะงั้นเราควรรีบหน่อย
(ประชุมไอเดียประจำสัปดาห์)
มีเรื่องเล่าเพียบเลยในช่วงหลังนี้ ว่าสินทรัพย์ชิ้นโปรดของคนรวย
(หกเดือนก่อนฉบับครบรอบ 100 ปี)
คือฟอสซิลไดโนเสาร์
ตั้งแต่ปี 2022 มีการขาดแคลน ยาแอดเดอรอลขนาดหนัก
ผมว่าเราควรทำประวัติโคจิ มุราตะ
ผู้คิดค้นดาวเทียมไม้ดวงแรกสุด นั่นแหละ…
ทุกเรื่องราวเจ๋งๆ ที่เราทำ ในช่วง 100 ปีที่ผ่านมา
เริ่มจากความคิดเจ๋งๆ
นักเขียนของเราไล่ตามความคิดเหล่านี้ไป ไม่ว่ามันจะนำไปที่ไหน
แน่ละว่าบรรณาธิการของเรา ทำงานร่วมกับนักเขียนที่ดูแล
จากนั้นก็พินิจพิจารณา และขัดเกลาทุกประโยค ทุกถ้อยคำ
"แต่ไม่มีการแทรกแซงด้านบรรณาธิการมากนัก
เครื่องหมายจุลภาค ในตอนแรก" เราต้องใช้เครื่องหมายจุลภาคหลังจากนั้นมั้ย
แล้วชิ้นงานนั้น ก็จะถูกส่งไปยังแผนกตรวจสอบข้อเท็จจริง
และผ่านกระบวนการที่เคยถูกเปรียบเทียบ กับการส่องกล้องตรวจลำไส้ใหญ่
เราบอกว่าแมวพวกนั้นชื่อไทเกอร์ เลิฟเวอร์บอย แล้วก็กัมมี่แบร์
ถูกต้องมั้ยคะ
เดอะ นิวยอร์กเกอร์คือปาฏิหาริย์ โอเคนะครับ
เดอะนิวยอร์กเกอร์เป็นสื่อสิ่งพิมพ์
ที่ตีพิมพ์โปรไฟล์ยาว 15,000 คำ
ของนักดนตรีคนหนึ่งในสัปดาห์หนึ่ง
หรือเรื่องราว 9,000 คำ จากทางตอนใต้ของเลบานอน
โดยมีการ์ตูนแก๊กแทรกอยู่ในนั้น
ไม่เคยมีรูปถ่ายขึ้นปกเลยใช่มั้ยล่ะครับ
ไม่มีบิกินี่ ไม่มีดาราหนัง
แต่มันก็ประสบความสำเร็จ
ความจริงที่ว่ามีสิ่งนี้อยู่และมันก็ไปได้สวย
และผมก็ขอยืนกรานว่ามันจะไปได้สวย ไม่ใช่แค่ศตวรรษเดียวแต่เป็นสองสามศตวรรษ
นั่นมันน่าทึ่งมากครับ
(ทศวรรษ 1920)
ยุคแจ๊ส นิวยอร์ก
เมืองที่คึกคักด้วยนักการเงินและสาวแฟลปเปอร์
วงดนตรีบิ๊กแบนด์
เบ๊บ รูธ
และร้านสปีคอีซี่กว่า 30,000 ร้าน
แล้วแฮโรลด์ รอสส์
ผู้ไม่น่าเชื่อว่าจะได้มาเป็นผู้ก่อตั้ง เดอะ นิวยอร์กเกอร์ก็ปรากฏตัวขึ้น
รอสส์ผู้เป็นสิงห์อมควัน ที่มีพรสวรรค์ด้านการพ่นคำหยาบ
ได้คบค้าสมาคมกับกลุ่มนักเขียน และนักเขียนเรื่องตลกที่มีงานไม่เป็นหลักแหล่ง
ซึ่งพบกันทุกวันที่โรงแรมอัลกอนควิน เพื่อดื่มเหล้าและปะทะคารมกันขำๆ
"ทุกอย่างที่ผมชอบทำ ถ้าไม่ใช่เรื่องผิดศีลธรรม ก็ผิดกฎหมาย หรือไม่ก็ทำให้น้ำหนักขึ้น"
หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของเขาว่าไว้
และที่นั่นเองที่รอสส์ และเจน แกรนท์ ภรรยาของเขา
เกิดความคิดที่จะทำ นิตยสารเน้นอารมณ์ขันแบบใหม่ขึ้นมา
มันจะเป็นนิตยสารรายสัปดาห์ สำหรับชนชั้นสูงผู้มีรสนิยมในแมนฮัตตัน
พวกเขาบอกใครๆ แบบนั้น
และไม่ใช่สำหรับหญิงชราในดูบูค
ที่ตลกร้ายคือรอสส์เองเรียนไม่จบมัธยมปลาย
และมาจากเมืองเหมืองแร่ในโคโลราโด
แต่เขาชักชวนเพื่อนๆ ผู้เฉียบแหลม มาเขียนบทความกวนๆ
และการ์ตูนเกี่ยวกับสังคมและวัฒนธรรม
(พูดด้วยเรื่องอื้อฉาว)
เขาจ้างนักออกแบบ มาสร้างแบบตัวอักษรที่เป็นเอกลักษณ์
และมาสคอตที่ล้อเลียน บรรยากาศหรูหราของนิตยสาร
พวกเขาตั้งชื่อหนุ่มสำอางจอมเก๊กคนนี้ แบบตลกๆ ว่ายูสเตซ ทิลลีย์
และเดอะ นิวยอร์กเกอร์ก็ถือกำเนิดขึ้น
หนึ่งร้อยปีที่ตามมา คือเรื่องราวของการเอาตัวรอด
การต่อต้านอย่างดึงดัน
การเปลี่ยนแปลงที่กล้าหาญ
และการทำข่าว บันเทิงคดี และการ์ตูน
ที่มีอิทธิพลที่สุดจำนวนหนึ่งในศตวรรษนั้น
ฉบับครบรอบ 100 ปีของเรา จะตีพิมพ์ในอีกไม่กี่เดือน
และเราก็ต้องหาอะไรที่พิเศษมาขึ้นปก
จนกว่าคุณจะได้ปกมา คุณไม่รู้หรอกว่า ลักษณะเฉพาะของฉบับนั้นเป็นยังไง
(ฟรองซัวส์ มูลี่ บรรณาธิการศิลปะ)
คือมันไม่ใช่สิ่งที่
คุณจะเอามาปะได้ดื้อๆ นาทีสุดท้าย
หน้าปกต้องสื่อสารถึงช่วงเวลาปัจจุบัน
แต่พร้อมกันนั้นก็เป็นงานศิลปะที่ไม่มีวันตกยุค
ที่ควรเอาใส่กรอบติดผนังได้
บอกตามตรง การไล่ตามสิ่งนั้น สัปดาห์แล้วสัปดาห์เล่าทำให้ฉันกังวล
ถึงจะผ่านมา 30 ปีแล้วก็ตาม
ก่อนฉันมาทำงานที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์
ฉันทำนิตยสารกราฟิกกับนักเขียนการ์ตูนใต้ดิน
ฉันชอบทำงานกับศิลปิน ที่แต่ละคนมีมุมมองที่ชัดเจนของตัวเอง
แต่ละคนมีสไตล์แตกต่างกัน
แต่ละคนมีเรื่องราวที่อยากบอกเล่าที่แตกต่างกัน
และนั่นคือสิ่งที่ฉัน พยายามนำมาสู่เดอะ นิวยอร์กเกอร์
สำหรับฉบับครบรอบ 100 ปี
เดวิด เรมนิคมาหาฉันและบอกว่า
"เราต้องใช้ยูสเตซ ทิลลีย์จากปกแรก"
ฉันต้องกัดลิ้นตัวเองไม่ให้พูดว่า "โอ๊ย ไม่นะ!"
รู้มั้ยคะ
ฉันเข้าใจแรงกระตุ้นที่จะทำแบบนั้น
แต่ฉันอยากทำสิ่งที่แปลกใหม่ และไม่เคยมีใครทำมาก่อน
ดังนั้นก็เห็นๆ ว่าฉันต้องคิดอะไรให้ออกสักอย่าง
- มาดูกันว่าจะเป็นไง พวก - ต้องดีแน่
(นิก พอมการ์เทน นักเขียนประจำ)
เดอะทอล์คออฟเดอะทาวน์คือคอลัมน์เริ่มต้น ของนิตยสาร มันกระตุ้นความอยากคุณ
มันเป็นงานเขียนชิ้นสั้นๆ
เป็นบทความสั้นหรือรายงานข่าวชิ้นเล็ก
แต่ละชิ้นบอกเล่าเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ
ผมอาจไปเล่นพูลกับวงร็อก
หรือไปสังสรรค์กับช่างภาพของจอห์น เบลูชี
ปกติแล้วงานเขียนพวกนี้จบในตัว
แต่ชิ้นที่ผมเขียนอยู่ตอนนี้เป็นแบบปลายเปิดกว่า
โอเค
คุณอาจสังเกตเห็นว่าทุกวันนี้ การเมืองทำให้คนแตกแยกกันจริงๆ
ผมเลยคิดว่าผมจะออกไปวัดอารมณ์ของเมืองนี้ดู
มันเหมือนออกไปตกปลาครับ
คุณไม่มีทางรู้ คุณออกไปเดินแล้วก็…
ดูว่าคนเขาคุยกันเรื่องอะไร
- ผมมาร์ค ยินดีที่ได้รู้จัก - ยินดีที่ได้รู้จักครับ
- ผมเป็นนักเขียนของเดอะ นิวยอร์กเกอร์ - โอเค
ผมทำงานนิตยสารเดอะ นิวยอร์กเกอร์ รู้จักมั้ยครับ
พอผมเปิดโหมดนี้ที่ผมมองหาคน
และสิ่งที่น่าสนใจในนิวยอร์กแล้ว
มันก็เหมือนผมโดนวางยาหรืออะไรสักอย่าง
ทุกคนดูน่าสนใจในสายตาผม
มันก็แค่… มันเหมือนสิ่งอัศจรรย์ครับ
- นั่นหลานชายคุณ - หลานชาย
- หน้าเล็กๆ น่ารักของเขา - เขาน่ารัก ครับ
ขอคุยอะไรๆ หน่อยได้มั้ย อยากคุยกับผมหรือเปล่า
- ไม่ละ - ไม่อยากคุยเหรอ
- ไม่ ขอโทษที - แน่ใจนะ ไม่เอาน่า พวก
เหงื่อแตกเลย ไปกันเถอะ
ผมเป็นนักเขียนของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ขอคุยด้วยแป๊บหนึ่งได้มั้ย ขอผมถามอะไรหน่อยได้มั้ย
ผมพูดอังกฤษได้นิดหน่อย
คุณพูดภาษาอะไร
- จีนกลาง - ผมไม่รู้ภาษาจีนกลาง
- สวัสดีครับ ผมชื่อนิค - สวัสดีค่ะ
ผมกำลังเขียนบทความ เรื่องความเครียดที่เราเจอ
เพราะสถานการณ์ทางการเมือง
คุณคิดยังไงครับ
คุณรู้สึกยังไง นอนหลับดีมั้ยตอนกลางคืน
ก็ไม่ดีนักค่ะ
ครอบครัวคุณแตกแยกทางการเมืองหรือเปล่าครับ
อืม น่าสนใจนะที่คุณยกเรื่องนี้มาพูด เพราะว่าเรา…
ฉันกำลังคุยเรื่องรายชื่อแขกวันขอบคุณพระเจ้า
คุณเพิ่งเข้าประเด็นพูดคุยของผม
"รู้สึกยังไงบ้าง นครนิวยอร์ก
เราจะฉีกทึ้งตัวเองออกเป็นชิ้นๆ
หรือใช้ชีวิตอย่างไม่สมบูรณ์แบบต่อไป เหมือนที่เราทำมาหลายครั้งก่อนหน้านี้"
เรากำลังรีดเลือดจากก้อนหินจริงๆ แต่…
ผมว่ามีเรื่องให้เขียนในนั้นนะ
สำหรับฉบับครบรอบ 100 ปีของเรา เราตัดสินใจทำวิดีโอชุดหนึ่ง
เรามีนักเขียน ศิลปิน นักคิดเข้าร่วมหลายคน
และได้ฟังประวัติชีวิตส่วนตัว
ผ่านประสบการณ์ที่พวกเขามี กับเดอะ นิวยอร์กเกอร์
เรามีเก้าอี้ตัวหนึ่งจากสำนักงานดั้งเดิมของเรา
มันมาจากโต๊ะทำงานดั้งเดิม
อุ๊ย ดีจัง
มันสร้างมาให้คงทน
นี่เป็นเก้าอี้ที่นั่งสบายที่สุดตัวหนึ่งที่ผมเคยนั่ง
ดูสิ เราเสียศิลปะแบบนี้ไปแล้ว
เราเสียศิลปะการสลักรูปก้นลงในเนื้อไม้ไปแล้ว
เห็นมั้ย นั่นแหละสาเหตุที่มันนั่งสบายมาก แต่ตอนนี้นี่เป็นศิลปะที่สาบสูญไปแล้ว
ไม่มีใครทำแบบนี้ได้แล้ว
คุณมีการ์ตูนโปรด
ที่คุณปลื้มเป็นพิเศษในช่วงหลายปีที่ผ่านมามั้ย
การ์ตูนของเอมิลี่ เฟลกทุกชิ้นค่ะ
ชิ้นโปรดของฉันน่ะเป็นรูปผู้หญิงในคณะละครสัตว์
เธอกำลังเอื้อมมือออกไป และอีกฝั่งก็เป็นสิงโต
และฉันก็รู้สึกเหมือน มันสรุปวัยยี่สิบต้นๆ ของฉันได้ดี
แบบว่าผู้ชายทุกคนคือสิงโตตัวนี้
("ข้ามสิ แกนี่ ข้ามไป!")
นักเขียนการ์ตูนคนหนึ่งที่ฉันชอบจริงๆ คือแซค เคนิน
เขามีงานอยู่ชิ้นหนึ่ง เป็นซิซิฟัสในที่ทำงาน
มันตลกมากๆ ค่ะ พอคิดถึงซิซิฟัสในบริบทของสำนักงาน
และเขาอาจไม่เคยทำงานเสร็จเลย
การ์ตูนของเดอะ นิวยอร์กเกอร์ทำให้คุณรู้สึก
เหมือนมันฉลาดกว่าคุณนิดหน่อยเสมอ
การ์ตูนนั่นเป็นแบบนี้นิดหน่อย เสมอแหละ ใช่มั้ยครับ
(คนชั้นบน)
โอ๊ย ฉันปลื้มรอซ แชสต์
ให้ตายสิ ฉันปลื้มรอซ แชสต์มากๆ ฉันปลื้มเธอ
ผลงานเธอกินใจฉันมาก
โอ๊ย ให้ตาย! ได้ยินมันมั้ยนั่น
- ดูนกนั่นสิ! - "ดูนกนั่นสิ!"
(รอซ แชสต์ นักเขียนการ์ตูนประจำ)
นี่เป็นลูกนกตัวน้อย
มันชอบเดอะ นิวยอร์กเกอร์
มันชอบจริงๆ
มันเคี้ยวง่ายค่ะ
อ๊ะ นี่โปสเตอร์
มันมาจากกานา
ค่ะ นั่นเป็น… นั่นอาจเป็นของขวัญแต่งงาน
นี่ผ้าพันคอของชาร์ลส์ แอดดัมส์
มันพิเศษมากเลยสำหรับฉัน
เขาเป็นนักเขียนการ์ตูนคนแรก ที่ฉันตกหลุมรักตอนเด็กๆ
ฉันหลงใหลอะไรๆ ที่มืดมนมากแต่ก็ตลกมากๆ ด้วย
คิดดูสิคะว่าถ้าพวกเขาเขียนมันวันนี้
จะมีคนบอกคุณว่า "นี่มันยอมรับไม่ได้เลย"
"ไม่เห็นเลยว่าตลกยังไง มันจะเจ็บปวด มันจะลวกตัว"
"ฉันรู้จักคนที่โดนน้ำมันเดือดๆ ลวก"
"มันไม่เห็นตลกตรงไหนเลย"
ฉันไม่เคยคิดจะทำอะไรอื่นนอกจากวาดรูป
ตั้งแต่ตอนอายุสามหรือสี่ขวบ
ฉันว่าคุณคงไม่ทำงานนี้หรอกค่ะ เว้นแต่จะทำอย่างอื่นไม่ได้จริงๆ
(พาวเวอร์พอยต์สุดท้าย)
(บาดเจ็บเหรอ ก็บอกแล้วไม่ฟังเอง โทร 1-800-แงๆๆ)
(โคมนกพลัส)
แค่ต้องมีคนคนหนึ่งตรงนี้
ฉันจดไอเดียไว้ตลอดทั้งสัปดาห์ค่ะ
มันเป็นไอเดียครึ่งๆ…
มันก็แค่สิ่งที่ฉันวาด
ปกติฉันจะได้อะไรแบบ… ไม่รู้สิ
"ลิงตีฉาบ คนที่ทำไร่เป็นงานอดิเรก
เพดานหนี้ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
ความหลอนจากหุ่นคล้ายมนุษย์ สามคนผัวเมีย"
คือมันก็แค่ไอเดียน่ะค่ะ
ไอเดียครึ่งๆ กลางๆ
นั่นแหละที่ฉันมองหาอยู่
ฉันว่าส่วนใหญ่แล้วฉันวาดรูป เพื่อให้ตัวเองรู้สึกโดดเดี่ยวน้อยลง
(ผมมาที่นี่ทำไม)
คือฉันไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึกว่านี่มันหดหู่มาก
จนเกือบลุกจากเตียงไม่ขึ้นพอคิดถึงมัน
ผมตื่นแต่เช้าตรู่
ซดกาแฟแก้วหนึ่ง
เริ่มฟังพอดแคสต์สักหนึ่งหรือสามช่อง
สวัสดีและขอต้อนรับสู่ฮาเร็ตซ์พอดแคสต์ค่ะ
แล้วก็ออกกำลังหน่อย จะได้ไม่ตาย
ผมอายุ 65 ปี
พอเท้าผมแตะทางเท้าในตอนเช้า
ผมก็รู้สึกเหมือนเฟร็ด แอสแตร์ มันทำให้ผมมีความสุขทันที
ผมโตมาในฮิลส์เดล นิวเจอร์ซีย์ อีกฝั่งของแม่น้ำ
และผมก็มองมายังนิวยอร์ก ด้วยความรู้สึกโหยหาตอนโตขึ้นมา
มันอยู่ใกล้มากๆ จนเย้ายวนใจ แต่ก็ไกลเหลือเกิน
บางคนเรียกเขาว่า ไมเคิล จอร์แดนแห่งวงการสื่อสารมวลชน
เขาเริ่มอาชีพในฐานะนักเขียนประจำ ที่เดอะ วอชิงตันโพสต์
ที่ที่เขาทำงานเป็นผู้สื่อข่าวต่างประเทศในรัสเซีย
ก่อนจะมาเป็นบรรณาธิการคนที่ห้า ของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ผู้ชนะรางวัลพูลิตเซอร์ผู้นี้สร้างชื่อให้ตัวเอง
ด้วยการเขียนโปรไฟล์เชิงลึก ของบุคคลที่ไล่จากพระสันตะปาปา
ไปถึงไมค์ ไทสัน ไปถึงบรูซ สปริงส์ทีน
โอเค เอาเลย นี่แหละ
ดังนั้นวันธรรมดาวันหนึ่ง อาจจะมีการประชุมวางแผน
ประชุมหาไอเดีย ประชุมเรื่องการเมือง
โพลสำหรับบทความนั่น เป็นปัจจุบันแล้วใช่มั้ยเรื่องมิชิแกน
การเงิน บุคลากร
พบปะกับบรรณาธิการคนใดคนหนึ่ง เพื่อจะแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องงานเขียน
และโทรศัพท์ไม่รู้กี่สายต่อกี่สาย
งั้นคุณก็ไม่ได้อ้วกอยู่บนถนนเบอร์เบินตอนตีสี่เหรอ
เช็กดูนักเขียน
ให้ตายสิ ถ้าเป็นฮันเตอร์ ธอมป์สันจะทำยังไงนะ
บ่ายโมงครึ่งเหรอ ผมว่าผมมีเรื่องต้องทำ 13 อย่างก่อนนั้น
ใช่ ระหว่างตอนนี้กับตอนนั้น
อ๊ะ ฟิล มอนต์โกเมอรี่ ผมมีรายการวิทยุ
ให้ตายสิ
สไนเดอร์บอกว่าเขาได้เรียนรู้…
ตอนเข้ามาเสียงสูงไปหน่อย
วันนี้ในเดอะ นิวยอร์กเกอร์เรดิโออาวร์… เสียงผมห่วยแตก
และแน่นอน เรามี ฉบับครบรอบ 100 ปีในเดือนกุมภา
เลยมีเรื่องต้องคิดให้ออกเยอะมาก
(ประชุมการ์ตูนรายสัปดาห์)
ฉันว่านี่ชิ้นโปรดของฉัน
ชิ้นนี้ทำให้ฉันหัวเราะออกมาดังๆ เลย
- นี่มัน… - มันตลกมากจริงๆ
- โอเค ต้องลง - ใช่
(ใช่ - อาจจะ - ไม่)
ในเช้าวันอังคาร ฉันได้รับ
การ์ตูน 1,000 ถึง 1,500 ชิ้นส่งมาในอินบ็อกซ์
แล้วสุดท้ายเราก็จะซื้อสิบถึงยี่สิบชิ้น
(เอ็มม่า อัลเลน บก.การ์ตูน)
จาก 1,500 เหลือสิบค่ะ
เดวิดคอยเตือนฉันตลอด ว่าฉันไม่ได้ทำงานในเหมืองถ่านหิน
เพราะงั้นก็ห้ามบ่น
ปกติแล้วมันเป็นงานที่ชวนให้สมองชาค่ะ
มีความงงงวย ความเพ้อ ความหดหู่เข้ามาเป็นระลอก
เหยียดแขนออก ทำซ้ำอีกครั้ง
บางทีพอถึงการ์ตูนชิ้นที่ 800 ฉันก็ต้องหยุดพัก
และออกกำลังแบบญี่ปุ่นนาน 3 นาที 30 วินาที
"ฉันรู้สึกดีขึ้นตั้งแต่เลิกดูข่าว"
เขาต้องเข้มแข็งหน่อย
ในการประชุมการ์ตูน เดวิดจะเลือกสิบถึงยี่สิบชิ้น
จากจำนวน 50 ถึง 60 ชิ้นที่ฉันเอาไปให้เขา
ฉันคิดกลยุทธ์ทางจิตวิทยาทั้งหมดนี่ขึ้นมา
ว่าจะชักนำความคิดเดวิด เรมนิคยังไง
ฉันไม่รู้ว่ามันได้ผลจริงๆ มั้ย
และฉันก็คงไม่แนะนำให้ เอามันไปให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบ
แต่ฉันจะเอาการ์ตูนที่ฉันรู้ว่าเขาจะไม่ชอบ
ไว้ข้างหน้าการ์ตูนที่ฉันคิดว่าเขาอาจจะชอบ
อะไรนะ
ดังนั้นมันก็แบบ คุณกำหนดมาตรฐานไว้ต่ำๆ
แล้วจู่ๆ เขาก็แบบ "ผมชอบชิ้นนี้"
และฉันก็จะแบบ "อัจฉริยะ คุณพูดถูกที่สุด"
"ในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกัน" ผู้หญิงพูดกับหมาของเธอ
"และฉันก็ไม่รู้เลยว่าแกใช้อาวุธ…"
- ให้ตายสิ - เดี๋ยว ฉันไม่เข้า…
- อะไรกัน หมานั่นฆ่าพ่อ - อ้อ แล้วนั่นก็…
คุณควรจะมาเจอการ์ตูนพวกนี้ ท่ามกลางบทความยาวๆ
ที่บ่อยครั้งทำให้ใจสลายหรือน่าเบื่อ
นี่ไม่ได้ว่าอะไรนะ
แต่มันควรจะเป็นสิ่งนี้ที่ตัดอารมณ์ฉับ และทำให้คุณประหลาดใจ
และทำให้เกิดความผ่อนคลาย และความยินดีช่วงสั้นๆ
เขาเห็นผี
ชิ้นนี้ดีนะ
โอเค นมครึ่งแกลลอน บวกซีเรียลเท่ากับคนโรคจิต
ซีเรียลบวกนมเท่ากับโอเค
- ใส่… - ลำดับการจัดการน่ะ
ซึ่งจะว่าไปก็จริง
- ใช่ - คุณเติมซีเรียลลงไปในนมไม่ได้
ใครจะใส่นมลงไปในชามก่อน นั่นมัน…
- ฉันจะหย่ากับอเล็กซ์ถ้าเขาทำงั้น - รู้มั้ยใครจะทำงั้น พวกโรคจิตไง
ยอดไปเลยที่นี่คืองานของเรา
(ทศวรรษ 1940)
ในช่วงสองทศวรรษแรกของมัน
เดอะ นิวยอร์กเกอร์กลายเป็นนิตยสาร แนวขำขันและวรรณกรรมที่ประสบความสำเร็จ
อย่างที่แฮโรลด์ รอสส์ บรรณาธิการผู้ก่อตั้งมันเคยฝันถึง
จากสำนักงานซอมซ่อบนถนนสายที่ 43
เขาตีพิมพ์บทความที่มีชีวิตชีวา และเจืออารมณ์ขันเสียดสี
การ์ตูนที่ทะลึ่งทะเล้นและหยอกเย้า
แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สอง
หลังการทิ้งระเบิดฮิโรชิม่า
รัฐบาลสหรัฐฯ สั่งห้ามการตีพิมพ์ภาพถ่ายใดๆ
ที่แสดงให้เห็นความทุกข์ทรมานของพลเรือน
คนอเมริกันส่วนใหญ่จึงไม่รู้ไม่เห็นอะไร
เกี่ยวกับสิ่งที่ผู้คนที่นั่นต้องประสบ
แต่นักเขียนหนุ่มชื่อจอห์น เฮอร์ซีย์ สงสัยว่ามีเรื่องราว
ที่จำเป็นต้องบอกเล่า
ผมได้คุยกับวิลเลี่ยม ชอว์น
ซึ่งตอนนั้นเป็นรองบรรณาธิการใหญ่ ที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์
และเราก็ได้คุยกัน เรื่องการตีพิมพ์บทความเรื่องฮิโรชิม่า
ในตอนนั้นงานเขียนส่วนใหญ่ เขียนเกี่ยวกับพลังของระเบิดนั่น
ว่ามันทำลายอาคารได้กี่หลัง และทำลายล้างพื้นที่ได้กว้างใหญ่ขนาดไหน
อะไรแบบนั้น
ผมเลยไปญี่ปุ่น
และเริ่มมองหาคนห้าหรือหกคน ที่เส้นทางมาบรรจบกัน
คนที่มีประสบการณ์แจ่มชัด
ผลงานชิ้นที่เขาสร้างขึ้นมานี้ ปฏิวัติวงการสื่อสารมวลชน
มันเไม่ใช่เรื่องแต่ง
แต่เขียนด้วยอารมณ์สนิทชิดเชื้อ และความดราม่าแบบเรื่องแต่ง
ผมคิดว่าเรื่องแต่งทรงพลังมากกว่าสำหรับผู้อ่าน
ในการมองเหตุการณ์ใหญ่ๆ หรือเหตุการณ์เลวร้าย
เพราะผู้อ่านอินไปกับตัวละครได้
เฮอร์ซีย์ถักทอเรื่องราวของคนหกคน
ที่อยู่ในที่เกิดเหตุวันนั้นเข้าด้วยกัน
ซึ่งรวมถึงนักบวช หมอ คนทำงานในโรงงาน
"เมื่อเวลา 8.15 น. พอดี
คุณโทชิโกะ ซาซากิ
เสมียนฝ่ายบุคคลของอีสต์เอเชียทินเวิร์คส์
เพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงานเธอ ในสำนักงานของโรงงาน
และกำลังหันไปพูดกับผู้หญิงโต๊ะข้างๆ"
"ไม่มีเสียงเครื่องบิน เช้าวันนั้นเงียบสงบ"
"ที่นั่นอากาศเย็นและน่ารื่นรมย์"
"แล้วแสงวาบขนาดมหึมาก็ตัดผ่านท้องฟ้า"
บทความนั้นยาวมากถึง 30,000 คำ
แต่มันพิเศษมาก
จนรอสส์กับชอว์นตัดสินใจอุทิศนิตยสารทั้งฉบับ ให้เรื่องราวนั้นเรื่องเดียว
ไม่มีการ์ตูน ไม่มีงานบันเทิงคดี ไม่มีบทความอารมณ์ขันแพรวพราว
มันขายหมดภายในไม่กี่ชั่วโมง
อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ขอให้พิมพ์ซ้ำอีก 1,000 ฉบับ เพื่อส่งให้บรรดานักวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้า
มันถูกอ่านออกอากาศสดๆ โดยไม่มีโฆษณาคั่น
ทางวิทยุอเมริกันและทั่วโลก
"เมื่อเวลา 8.15 น. พอดี ของวันที่ 6 สิงหาคม…"
"เมื่อเวลา 8.15 น. พอดี
ของวันที่ 6 สิงหาคม ในขณะนั้น…"
"คนหนึ่งแสนคนเสียชีวิตจากระเบิดปรมาณู"
"พวกเขายังคงสงสัยว่าทำไมตัวเองรอดชีวิตอยู่ ในเมื่อคนอื่นๆ มากมายตายไป"
"ในเมื่อคนอื่นๆ มากมายตายไป"
แฮโรลด์ รอสส์ซึ่งเป็นที่รู้กันว่า ไม่ค่อยชมนักเขียนของเขามากนัก
ละล่ำละลักบอกเฮอร์ซีย์ว่า
"คนพวกนั้นที่บอกว่าฮิโรชิม่าคือเรื่องราวแห่งปีน่ะ
ประเมินมันต่ำไป"
"ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นรายงานข่าว ที่ยอดที่สุดในยุคของผม
ถ้าไม่ใช่ดีที่สุดตลอดกาล"
(ด้วยความนับถือ เอช. ดับเบิลยู. รอสส์)
งานเขียนของเฮอร์ซีย์เปลี่ยนมุมมอง
ที่คนทั่วโลกมองอาวุธนิวเคลียร์ไปโดยสิ้นเชิง
และยังช่วยเปลี่ยนเดอะ นิวยอร์กเกอร์ จากนิตยสารแนวตลกเบาสมอง
ไปเป็นผู้มีบทบาทจริงจัง ด้านสื่อสารมวลชนในเวทีโลก
(ฝันให้ไกลอีกครั้ง!)
(เมดิสัน สแควร์ การ์เด้น 7 ตุลาคม 2024)
มีอะไรบางอย่างในเรื่อง "ประวัติศาสตร์กำลังเกิดขึ้น
และมันก็กำลังเกิดในถิ่นคุณ" ซึ่งผมว่าผมชอบมันมาก
ผมสนใจมาตลอดว่า ทำไมคนถึงเชื่อสิ่งที่พวกเขาเชื่อ ตลอดเลย
ผมไม่รู้ว่าใช้คำว่า "ชอบ" นี่ถูกมั้ย แต่ผมพบว่ามันน่าสนใจจริงๆ
ที่จะไปพบปะผู้คน
ที่บางครั้งแทบไม่มีอะไรเหมือนผมเลย
ผมรู้ว่าเขาจะชนะ
เขาชนะไปสองรอบแล้ว เขาจะชนะอีก
พวกเขาจะให้หมอนั่นมั้ยก็อีกเรื่อง
ผมออกเดินทางไปดู ทัคเกอร์ คาร์ลสันทำโรดโชว์ของเขา
ผมไปบูดาเปสต์เพื่อไป งานประชุมฝ่ายอนุรักษ์นิยมที่นั่น
ผมไปแคลิฟอร์เนียตอนใต้เพื่อใช้เวลา กับพวกปั่นมีมฝ่ายขวาจัดบางคน
ผมคิดจริงๆ ว่างานนี้คือการรวบรวม
(แอนดรูว์ มาแรนซ์ นักเขียนประจำ)
เรื่องราวของพวกเขาฉบับที่ดีที่สุด เท่าที่ผมจะรวบรวมได้
- โอเค - พวกคุณทำมาตั้งแต่ปี 2016 เหรอ
เปล่า
สำหรับคนจำนวนมาก เดอะ นิวยอร์กเกอร์หมายถึงอะไรหยิ่งๆ เชิดๆ
แบบว่าคุณเป็นแค่พวกหัวสูงนี่น่ะ
ตัวอย่างเช่น เดอะ นิวยอร์กเกอร์ มีแนวทางมาตรฐานการเขียน
ที่กำหนดว่าคุณต้องใส่ เครื่องหมายแอคเซนต์บนตัวอีในคำว่า "เอลิท"
ผมเลยพบบ่อยๆ ว่าตัวเองอยู่ในที่ต่างๆ
กับคนที่จะพูดกับผมว่า
แบบว่า "ไอ้พวกเอลิทเวรอย่างนายทุกคนน่ะ ไม่เข้าใจอะไรสักนิด
เกี่ยวกับประเทศนี้"
ผมจะยกคำพูดนั่นมาเขียน เราจะเขียนว่า "ไอ้พวกเอลิทเวร"
แต่เราจะใส่เครื่องหมายแอคเซนต์อันเล็กๆ เหนือตัวอีในคำว่า "เอลิท"
และผมก็แบบ "ผมว่าเราพิสูจน์ ว่าพวกเขาพูดจริงนิดหน่อยนะ" รู้มั้ยครับ
(ทำให้อเมริกายิ่งใหญ่อีกครั้ง)
ผมว่าเรื่องหนึ่งที่คนที่เกลียดทรัมป์เข้าไส้
ไม่มีวันเข้าใจก็คือความสนุก ชุมชน ความเป็นเพื่อนพ้อง
คนเขาไปร่วมงานพวกนั้น เหมือนไปดูวงฟิชหรืออะไรสักอย่าง
พวกคุณพร้อมสร้างประวัติศาสตร์กันคืนนี้ และทำให้พวกเสรีนิยมต้องร้องไห้มั้ย
ผมไม่อยากมองข้ามว่า
การเมืองคือการทำให้ผู้คนรู้สึกอะไรๆ ในระดับสัญชาตญาณที่เรียบง่ายจริงๆ
อเมริกา!
ผมคิดว่าเป้าหมายส่วนหนึ่ง
ก็คือการเปิดช่องทางบางอย่างให้ผู้อ่าน ได้เห็นว่ามันรู้สึกยังไง
ที่ได้อยู่ในงานชุมนุมหาเสียงของทรัมป์
ในอุดมคติ คุณอาจก้าวข้ามเรื่องนั้นไปได้ และไม่ใช่แค่พูดว่า
"ในห้องนั้นรู้สึกยังไง" แต่เป็น "มันหมายความว่ายังไง"
(งานชุมนุมส่งเสริมอเมริกันคืนนี้)
ความท้าทายอย่างหนึ่งในการรายงานข่าว การหาเสียงที่เมดิสัน สแควร์ การ์เด้น
ก็คือเงาอดีตของการชุมนุมนาซี
ที่เคยเกิดขึ้น ที่เมดิสัน สแควร์ การ์เด้นในปี 1939
และนั่นก็เป็นแค่ความท้าทายหนึ่งในฐานะนักข่าว
ที่จะบอกว่า "โอเค ผมอยู่ในห้องห้องหนึ่งกับคนนับหมื่นๆ คน
ที่สนุกกับโชว์นี้มากๆ"
ถ้าจากนั้นผมเขียนถึงมัน ในบริบทของงานชุมนุมนาซี
งั้นผมกำลังเรียกพวกเขาทุกคนว่านาซีมั้ย
ผมไม่เห็นไอ้นาซีเวรที่ไหนในนี้
ถ้าผมไม่เขียนเรื่องบริบทของการชุมนุมนาซี
งั้นผมกำลังปล่อยให้ทุกคนรอดไป จากบริบทนี้ที่ควรอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
"ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 1939
เยอรมันอเมริกันบันด์ ซึ่งเป็นกลุ่มสนับสนุนนาซีในนิวยอร์ก
จัดการชุมนุมที่เมดิสัน สแควร์ การ์เด้น"
"พวกเขาเรียกมันว่าเป็นการชุมนุมทางการเมือง เพื่อความเป็นอเมริกันที่แท้จริง"
"ฉากหลังเวทีตกแต่งด้วยธงชาติอเมริกัน
และภาพเหมือนจอร์จ วอชิงตัน ที่สูงจากพื้นถึงเพดาน"
"การชุมนุมหาเสียงปี 2024 ของทรัมป์ ไม่ใช่การจำลองการชุมนุมในปี 1939"
"ประวัติศาสตร์ไม่ซ้ำรอย"
"แต่เมื่อนักการเมืองที่ปลุกปั่นประชาชน ด้วยลัทธินิยมคนพื้นถิ่นพูดเรื่อง 'ศัตรูภายใน'
และ 'คนต่างชาติทำให้ โลหิตของประเทศเราเป็นพิษ'
ก็คงจะแปลกถ้าไม่มีใครนำมันมาเปรียบเทียบกัน
มันเป็นเรื่องสำคัญมากค่ะในบ้านเรา ที่จริงเราไม่มีเงินมากนัก
แต่เราเป็นสมาชิกนิตยสารเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ผมว่าครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อเดอะ นิวยอร์กเกอร์ คือในเรื่องไซน์เฟลด์
พวกเขามีตอนหนึ่งที่ยอดมาก
ที่อีเลนไม่เข้าใจคำบรรยายการ์ตูนอันหนึ่ง
การ์ตูนในเดอะ นิวยอร์กเกอร์นี่น่ะ ฉันไม่เข้าใจมัน
ผมก็ไม่
และคุณก็อยู่ชายขอบของธุรกิจขายขำ!
คือว่าผมโตมาในนิวเจอร์ซีย์ และมองทุกอย่างที่เป็นนิวยอร์ก
ดีไปหมดเลยครับ
ครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อเดอะ นิวยอร์กเกอร์
และเข้าใจว่ามันเป็นนิตยสารสำคัญนี่
ก็คือในตอนหนึ่งของการ์ตูนเรื่องเดอะ คริติค
ฉันว่าสื่อแร้งลงอย่างพวกคุณ เป็นฝูงคนชั่วสกปรกที่ชอบขุดคุ้ยเรื่องชาวบ้าน
ฉันเกลียดพวกคุณทุกคน
ยกเว้นพวกคุณคนดีที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์
บราโว่ คุณนายเอส.
"บราโว่ คุณนายเอส."
และผมก็จำได้ว่าผมคิดว่า
"อ๊ะ นั่นเดอะ นิวยอร์กเกอร์ มันเป็นของสำคัญนี่"
ผมไม่รู้ว่าผมรู้จักมันได้ยังไง แต่มันก็อยู่ตรงนั้นแหละครับ
ก็แค่เป็นหนึ่งในสถาบันพวกนั้น
มันเหมือนกับ "คุณได้ยินเรื่องเทพีเสรีภาพเมื่อไร"
พวก แผ่นเสียงพวกนี้บางแผ่น ทำให้ผมคิดถึงสมัยก่อนมากๆ
แต่มันไม่ใช่แผ่นที่ทุกคนคงคิดว่าใช่หรอกนะ แผ่นนี้ต่างหาก!
ผมโคตรชอบเจแปนนีสนอยส์ตอนอยู่ม.ปลาย
และตอนนี้มันก็หายากมาก
มีแผ่นเฟล็กซี่ลิมิเต็ดชื่อดัง ที่พวกเขาเผาบนชายหาด
ผมเริ่มอาชีพจากการเป็นนักวิจารณ์ดนตรี
แต่ในปี 2008 ตอนผมมาทำงานที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์
ผมไม่ได้มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางจริงๆ
มันก็แค่ "เราคิดว่าคุณ อาจเขียนเรื่องน่าสนใจให้เราได้"
และผมก็จำวันจันทร์แรกนั่นได้
และการเข้าไปในสำนักงาน ซึ่งตอนนั้นอยู่ที่ไทม์สแควร์
แล้วก็นั่งลงและแบบ "บ้าเอ๊ย แล้วไงต่อล่ะ"
หน้าที่เดียวของผมคือทำให้คนสนใจ
ข้อดีหนึ่งของการเขียนบทความ ให้เดอะ นิวยอร์กเกอร์ก็คือความคิด
ที่ว่าคุณมีผู้อ่านที่อยากรู้อยากเห็น ซึ่งเต็มใจจะตามไปยังที่ที่คุณพาพวกเขาไป
(โดยเคลีฟา ซันเนห์)
เรื่องราวนั้นอาจเกี่ยวกับอะไรก็ได้
และส่วนหนึ่งของข้อตกลงกับผู้อ่านก็คือ
"ผมจะทำให้เรื่องนี้สนุก เพราะงั้นอย่าหนีไปไหนนะ"
คืนนี้ผมจะทำสิ่งที่ผมทำบ่อยๆ
ซึ่งก็คือไปดูดนตรี
เรื่องหลักๆ ที่ผมเขียนถึง ที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์คือเรื่อง
เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ การแพทย์ การดูแลสุขภาพ
(สมาคมดาวอังคาร)
วันนี้ผมกำลังทำบทความ การแพทย์อวกาศนี่ในยูทาห์
ขณะที่มีคนไปอวกาศมากขึ้นเรื่อยๆ
เรารู้อะไรบ้างเรื่องสิ่งที่เกิดกับร่างกายพวกเขา
คุณจะอยากรัดสายรัดให้แน่นๆ
ผมพยายามหาทางอยู่ ที่จะทำให้ประเด็นปัญหาสุขภาพในอวกาศ
มีชีวิตขึ้นมา
ผมชอบหาวิธีเล่าเรื่องสิ่งที่ซับซ้อนมากๆ
ในแบบที่จะดึงดูดใจผู้อ่าน
จนพวกเขาเรียนรู้เรื่องพวกนี้ อย่างเกือบจะโดยบังเอิญ
ในทรายมีความชื้นอยู่มาก
มันเลยทำให้เกิดรอยย่นๆ ตรงนั้น
(โรงละครเกรเมอร์ซี ดีแลน มาร์โลว์)
ไง!
ผมว่าตัวตนส่วนหนึ่งของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ก็คือคุณสามารถส่งคนไปยังโลกอื่น ให้รายงานกลับมาได้
สำหรับผม นั่นย้อนกลับไป ตอนโตขึ้นมาเป็นชาวพังก์ร็อก
และนั่นก็คืออย่างแรกที่ผมรักจริงๆ ตอนอายุ 14
ความคิดที่ว่าเราสามารถผ่านประตูลับไป
และมีอีกโลกหนึ่งนี่
ที่คนอื่นๆ ทำเรื่องอื่นๆ นั่นเป็นความรู้สึกที่ชวนให้มึนเมาสำหรับผมครับ
พร้อมปาร์ตี้สุดเหวี่ยงกันมั้ย ทุกคน
ผมชอบมาตลอดที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์ มีชื่อเสียงว่าสูงส่งเข้าใจยาก
ว่ามันควรจะเป็นนิตยสารสุดหรู
เพราะนั่นทำให้มันสนุกกว่าสำหรับผมที่จะเข้ามา
และเขียนเรื่องเจย์-ซี หรือมวย หรือเพลงคันทรี่
และพวกเขาก็จะเอามันจัดด้วยฟอนต์ ของนิวยอร์กเกอร์นั่น
ดังนั้นเป้าหมายส่วนหนึ่งก็คือ การคิดหาวิธีรักษาความหรูนั่นไว้
พร้อมกับดูแลนิตยสารไม่ให้ดูล้าสมัยเกินไป
"พังก์สอนให้ผมรักดนตรี ด้วยการสอนให้ผมเกลียดดนตรีด้วย"
"มันสอนผมว่าดนตรีอาจสร้างความแตกแยกได้
อาจจุดประกายความรักหรือความเกลียดได้
หรือความปรารถนาที่จะหาคำตอบ ว่าแบบไหนคือแบบไหน"
ผมอยากเขียนบทความ ให้เดอะ นิวยอร์กเกอร์มาตลอด
นี่คือเบอร์เกอร์ถั่วดำ
ความคิดที่ว่าคุณจะได้ เผยแพร่ความคิดออกไปยังโลกนี้
และนั่นจะเปลี่ยนวิธีที่ใครบางคนคิดถึงปัญหาไป
นั่นมันดึงดูดใจมากครับ
เรามีผักชีที่นี่ ผักชีลาว พาร์สลีย์
งานหลักของผมคือเป็นหมอ
ผมประกอบวิชาชีพอยู่ในนครนิวยอร์ก ช่วงเกิดโรคระบาด
และหลักๆ แล้วก็เขียนข่าวภาคสนามชุดหนึ่ง
(ไวรัสโคโรน่าจะวิวัฒนาการยังไง)
(สายพันธุ์เดลต้าเป็นอันตรายร้ายแรง)
ตั้งแต่โรคระบาดซาลง ผมก็ขยายขอบเขต
ประเภทของเรื่องที่ผมเขียนถึง
"สายลมเย็นเฉียบหวีดหวิว ขณะเราขับผ่านภูมิประเทศที่ขรุขระ"
"ผมหรี่ตามองไปไกลๆ
นึกภาพแผ่นดินที่ไม่มีใครแตะต้อง อันกว้างใหญ่ไพศาล
ที่มนุษย์คนแรกบนดาวอังคารจะได้พบ"
ผมว่าเกือบทุกคนที่ทำงานที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์ มีความหมกมุ่นไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
และผมก็รู้สึกว่าถูกดึงดูดด้วยความหมกมุ่นนั้น
(สิบสองสัปดาห์ก่อนถึงฉบับครบรอบ)
ผมอาจจะดูหนังวันละเรื่องในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
คือว่าในแง่หนึ่งมันก็เรียบง่ายครับ
รู้มั้ยครับ มีบางอย่างที่น่าเบื่อเกี่ยวกับการวิจารณ์
ซึ่งก็คือคุณดูหนัง และคุณก็เขียนถึงมัน
(ริชาร์ด โบรดี้ นักวิจารณ์ภาพยนตร์)
แต่ผมไม่เคยรู้ว่าตัวเองจะเขียนอะไร
นี่ นี่ ระวัง!
พอหนังเริ่มฉาย ผมก็ไม่รู้เลยว่าผมอยู่ที่ไหน
หนังนั่นเข้าครอบงำผม และผู้ชมก็ไม่มีตัวตนอยู่
ผมไม่มีตัวตนอยู่ในช่วงเวลาที่หนังฉาย
นี่มันที่แบบไหนกันที่ฉัน…
พวกนั้นจะไม่ยอมให้ฉันเจอเขา
ระหว่างที่ผมดูหนัง ผมจะจดโน้ตอย่างเอาเป็นเอาตาย
ปัญหาไม่ใช่การจดมัน แต่เป็นการอ่านมันทีหลัง
หลังจากเขียนมันในความมืด
เมื่อหนังจบ
เรื่องสุดท้ายที่ผมอยากทำก็คือการพูดคุยกับใครๆ
ผมวิ่งออกจากโรงหนัง เอาเสื้อโค้ตคลุมหัว
จะได้ไม่ต้องคุยกับเพื่อนนักวิจารณ์ด้วยกัน
ผมอยากเก็บประสบการณ์นั่นไว้ในใจ ไม่แม้แต่จะคิดถึงมัน
ผมแค่อยากให้มันส่งผลต่อผม
ว่ากันว่าคนที่ดื่มกาแฟวันละสามแก้ว
จะอายุยืนไปอีกสิบปี
ผมว่าผมใกล้จะเป็นอมตะแล้ว กับปริมาณกาแฟที่ผมดื่ม
ถ้าไม่มีกาแฟก็ไม่มีอะไรเสร็จลุล่วง
ผมอยากให้ตัวเองไม่ต้องเขียนรีวิวเชิงลบเลย
และผมก็รู้ตัวอยู่เสมอว่ามีคนที่เกี่ยวข้องอยู่
ผมพูดเสมอว่าต้องใช้เวลาสองปีเพื่อสร้างหนัง
ใช้เวลาดูสองชั่วโมง
และสองนาทีที่จะทำลายมัน หรือในทวิตเตอร์ แค่สองวินาที
ผมเลยรู้สึกว่ามีความจำเป็นพื้นฐานจริงๆ ที่จะต้องเคารพกัน
"แก่นแท้ของรีวิวคืออารมณ์ ความหวั่นไหวของจิตวิญญาณ"
"มันไม่ใช่การที่นักวิจารณ์ ยึดถือตัวเองเป็นจริงเป็นจัง
แต่เป็นการจริงจังกับงานศิลปะ"
ฉันชอบมันมากเลย
มันหมิ่นเหม่จะเหมือนเรื่องอื่นๆ อีกสิบเรื่อง…
(การประชุมคัดงานบันเทิงคดี)
- ใช่ ผมไม่แน่ใจ… - ในแง่ของสิ่งที่เกิดขึ้นในนั้น
ใช่ ฉันเอนเอียงไปทางที่จะเลือกมัน
ในช่วงหนึ่งปี
เราได้รับเรื่องที่ส่งเข้ามา ประมาณ 7,000 ถึง 10,000 เรื่อง
และเราก็ตีพิมพ์ 50 เรื่อง
มันมาจากเอเจนต์ มันมาจากสำนักพิมพ์
มันมาจากนักเขียนโดยตรง มันจะมายังไงก็ได้ค่ะ
คือดูเหมือนจะไม่ได้ยากมากที่จะหาอีเมลของฉัน
เป็นเรื่องหายากพอดูครับ ที่นิตยสารที่แนวเฉียดใกล้กับเรา
จะพิมพ์งานบันเทิงคดี
และผมก็รู้ดีว่ามีผู้อ่านส่วนหนึ่งของเรา
หรือสมาชิกของเราที่ไม่ดูงานบันเทิงคดีเลย
โอเค แต่ผมก็ยังรู้ด้วยว่ามีผู้อ่านของเราส่วนหนึ่ง
ที่แคร์เรื่องนั้นมากที่สุด
เมื่อประมาณปีครึ่งที่แล้ว
เดวิด เรมนิคมาหาฉันและบอกว่า "สำหรับฉบับครบรอบ 100 ปี
เราทำรวมเรื่องสั้นบันเทิงคดีกันเป็นไง คุณจะใส่อะไรลงไป
มีเรื่องกว่า 13,000 เรื่อง
ที่ได้รับการตีพิมพ์ ในช่วงที่มีเดอะ นิวยอร์กเกอร์มา
และหนังสือเล่มนี้ก็มี 78 เรื่อง
อีบี ไวท์, โดโรธี พาร์คเกอร์
จอห์น อัพไดค์, ฟิลิป รอธ
เจดี ซาลินเจอร์, จาเมกา คินเคด
มันไล่ไปเรื่อยๆ เลยค่ะ ที่จริงฉันอ่านชื่อไหนก็ได้ในรายชื่อนี้
และมันก็จะไม่ทำให้ใครแปลกใจ
- เดวิด ฟอสเตอร์ วอลเลซ, ยูโดรา เวลตี้ - เชอร์ลีย์ แจ็คสัน, จอห์น ชีเวอร์
- จุมปา ลาหิรี, เซดี้ สมิธ - วลาดิมีร์ นาโบคอฟ, ซอล เบลโลว์
- ฮารุกิ มุราคามิ, จูโนต์ ดิแอซ - แอนนี่ พรูลซ์, จอร์จ ซอนเดอร์ส
และนักเขียนที่เราเลือกตีพิมพ์ผลงาน ในนิตยสารฉบับครบรอบที่กำลังจะมาถึง
ก็คือชิมาแมนด้า เอ็นโกซี อาดิชี
"ฉันโหยหาการเป็นที่รู้จักมาตลอด
เป็นที่รู้จักอย่างถ่องแท้ในสายตามนุษย์อีกคน"
เพื่อฉลองครบรอบ 100 ปี ที่เป็นนิตยสารมาของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
พวกเขาจะตีพิมพ์ตัวอย่าง จากนวนิยายใหม่ของฉันเรื่องดรีมเคาท์
"เพราะเป็นช่วงระหว่างล็อกดาวน์ ที่ฉันเริ่มสำรวจชีวิตตัวเอง
และเริ่มตั้งชื่อให้กับสิ่งที่ไม่มีชื่อเรียกมานาน"
งานบันเทิงคดีเป็นรูปแบบที่ยอดเยี่ยมที่สุด ในบรรดาศิลปะทั้งหลาย
(ชิมาแมนด้า เอ็นโกซี อาดิชี)
ฉันไม่ได้ลำเอียงนะ แน่ละ
"แต่อะไรที่…"
วรรณกรรมทำให้เป็นไปได้
ที่เราจะรู้ว่ามีมุมมองอยู่หลากหลาย
การกระโจนผ่านจินตนาการ เข้าไปในประสบการณ์ของผู้อื่นแบบนี้
เพราะมันแค่…
บางทีฉันก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่เกือบเป็นหายนะ เกี่ยวกับโลกที่เราอาศัยอยู่
และฉันก็คิดว่าวรรณกรรม คือลำแสงเล็กๆ แห่งความหวังนั่น
การเขียนนิยายคือรักแท้ของฉัน
มันคือสิ่งที่ทำให้ตัวฉันมีความหมาย มัน…
มันคือเหตุผลที่ฉันอยู่ที่นี่
ตอนฉันมาอเมริกา ฉันมองเห็นชัดเจนอย่างรวดเร็วมากๆ
ว่าเดอะ นิวยอร์กเกอร์ คือที่ที่คุณอยากตีพิมพ์ผลงาน
ค่ะ แบบว่าเดอะ นิวยอร์กเกอร์ คือเดอะ นิวยอร์กเกอร์
และเดอะ นิวยอร์กเกอร์ก็รู้ ว่ามันคือเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ดังนั้น…
คนกล่าวหาว่าเดอะ นิวยอร์กเกอร์ เป็นพวกลัทธิให้ความสำคัญชนชั้นสูง
แต่ฉันคิดว่าบทสนทนา เกี่ยวกับเรื่องที่ถือว่าเป็นเรื่องชนชั้นสูง
มีความโน้มเอียงจะเป็นลัทธิต่อต้านความมีปัญญา
ที่กำลังแพร่หลายไปทั่วประเทศนี้
และเลวร้ายกับประเทศนี้ และเลวร้ายสำหรับเรา
เราพูดอะไรกันอยู่ เรากำลังพูดหรือเปล่า ว่ามันเป็นแบบชนชั้นสูงมากๆ
จนมันไม่ควรเขียนเรื่องศิลปะ วรรณกรรม และการเมือง
ในแบบที่ซับซ้อนและไตร่ตรองมาอย่างดี
ถ้านั่นคือลัทธิชนชั้นสูง เราก็ต้องการมันมากกว่านี้
เราต้องการมากขึ้นค่ะ
(สำนักงานเดิมของนิวยอร์กเกอร์ 1987)
ไง บรูซ
ผมอยู่ที่นี่มา 46 ปีแล้ว
มันนานมากนะ แต่ก็ไม่นานพอ
คุณทำงานอะไรที่นี่ครับ
ถ้าไฟฟ้าดับ ถ้าแอร์ไม่ติด
ทั้งหมดนั่นผมจะเป็นคนจัดการ
ถ้าใครต้องการกระดาษหรือพรินเตอร์ นั่นก็เป็นเรื่องของผมทั้งหมด
ถ้าใครต้องการให้ซ่อมคอม นั่นก็เป็นเรื่องของผมทั้งหมด
นั่นผมเอง
ตรงนั้น ไว้ผมยาวสีดำ
เราเริ่มที่เลขที่ 25 ถนนเวสต์ 43 นั่นคือนิวยอร์กเกอร์แห่งแรก
มันให้ความรู้สึกเก่ามากๆ เหมือนยุค 1950
มีกลุ่มสุภาพบุรุษที่อยู่มานานมากๆ กลุ่มหนึ่งที่นี่
ผนังนั่นเปื้อนควันบุหรี่
โซฟาที่คุณนั่งและฝุ่นที่ลอยขึ้นมาจากมัน
ตอนคุณนั่งลงไป ใช่มั้ยล่ะ
ตอนเราย้ายสำนักงานครั้งแรก
เราไปที่ชั้นใต้ดินแล้วก็เจอสิ่งที่อยู่ข้างล่างนั่น
มัมเต็มไปด้วยเอกสารและของเก่าๆ
ปรูฟเก่าๆ กับงานบันเทิงคดีเก่าๆ ฉบับที่บก.แก้ไข
มันเหมือนโลกลืมไปว่าเคยมีคนทำงานพวกนี้
แต่นี่คือผลงานนั่น
และผมก็เริ่มสะสม
ของอะไรก็ตามที่ชาวบ้านทิ้งไป ที่ผมคิดว่าเราควรเก็บไว้
ผมไม่ใช่คนที่เก็บของดะไปเรื่อย ผมแค่ไม่อยากกำจัดมัน
เพราะผมคิดว่ามีประวัติศาสตร์อยู่ในนี้
นี่เครื่องคิดเลขเครื่องแรก ของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
มันเหมือนรถบูอิคดีๆ นี่เอง
พวกนี้ทุกเล่มเป็นหนังสือฉบับพิมพ์ครั้งแรก ของนักเขียนนิวยอร์กเกอร์
และสปอตก็คือภาพวาดขนาดเล็ก ที่คุณจะเห็นบนหน้านิตยสาร
หลักๆ แล้วก็เป็นงานศิลปะที่ศิลปินทำ
รายละเอียดและฝีมือในนั้นดีเป็นบ้า
โอเค
จนถึงตอนนี้ ผมได้ร่วมงานกับ บรรณาธิการสี่ในห้าคนของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
แต่ไม่เคยร่วมงานกับรอสส์
(ทศวรรษ 1950)
ในช่วงหลายปีหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เดอะ นิวยอร์กเกอร์เข้าสู่ยุคใหม่
แฮโรลด์ รอสส์ผู้ก่อตั้งจอมวิ่งเข้าชน เสียชีวิตจากมะเร็งปอด
หลังจากกุมบังเหียนมา 26 ปี
และคนที่มาแทนที่เขาก็คือมือขวา วิลเลี่ยม ชอว์น
ถึงแม้จะขี้อายจนน่าเจ็บปวด
ชอว์นก็เป็นบรรณาธิการที่กล้าหาญ
พนักงานบางคนเรียกเขาว่าหนูเหล็ก
และเขาก็ผลักดันให้นิตยสาร รายงานเรื่องราวที่เป็นประเด็นขัดแย้ง
และเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจ
วันหนึ่งในปี 1958 ชอว์นได้รับข้อเสนอ
จากนักเขียนมือรางวัลผู้เป็นนักชีววิทยา ชื่อเรเชล คาร์สัน
เธออยากหาคำตอบว่า ทำไมนกหลายพันตัวถึงตาย
หลังจากการพ่นยาฆ่าแมลงดีดีที
ตอนนั้นดีดีทีถูกใช้แบบไม่เลือก
ทั้งกับพืชผล สนามหญ้า และแม้แต่ภายในบ้าน
("ดีดีที ดีต่อฉันนนน")
ผู้ผลิตยืนกรานว่ามันปลอดภัย
แต่คาร์สันอยากสืบสวน
เธอได้รับการสนับสนุนจากชอว์น และเริ่มทำการศึกษาภาคสนาม
สัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ
และขุดคุ้ยเรื่องทางวิทยาศาสตร์ที่ซับซ้อน
แต่ขณะที่เธอทำงาน คาร์สันเก็บความลับหนึ่งไว้ไม่ให้โลกรู้
เธอกำลังจะเสียชีวิตเพราะมะเร็งเต้านม
บางทีการผ่าตัดและการรักษาที่เจ็บปวดหลายครั้ง ก็ทำให้เธอต้องนั่งเก้าอี้เข็น
แต่เธอฝ่าฟันทำงานต่อ
และในที่สุดหลังจากสี่ปี เธอก็ส่งงานเขียนฉบับร่างให้ชอว์น
ตอนที่ "ไซเลนท์สปริง" ถูกตีพิมพ์เป็นเรื่องชุดสามตอน
บทร้อยแก้วของคาร์สัน ก็เปลี่ยนวิทยาศาสตร์ไปเป็นวรรณกรรม
เธอเขียนไว้ว่า "ในพื้นที่ที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ของสหรัฐอเมริกา
ตอนนี้ฤดูใบไม้ผลิได้มาถึง โดยไม่มีการแจ้งเตือนจากการกลับมาของนก
และยามเช้าตรู่ซึ่งครั้งหนึ่ง เคยเต็มไปด้วยความไพเราะของเสียงนกร้อง
ก็สงัดงันอย่างน่าประหลาด"
มันถูกตีพิมพ์เป็นหนังสือ กลายเป็นหนังสือขายดีทันที
และจุดชนวนการโต้เถียงระดับประเทศ เรื่องอันตรายของสารเคมี
ที่มีต่อมนุษย์และสัตว์
คุณเคยคิดขอกระทรวงเกษตร
ให้ดูแลเรื่องนี้อย่างใกล้ชิดขึ้นมั้ย
ครับ และผมก็รู้ว่าพวกเขาจัดการอยู่แล้ว
ผมว่าโดยเฉพาะตั้งแต่หนังสือ ของคุณคาร์สันออกมา แต่พวกเขาดูแลอยู่ครับ
แต่มันก็ก่อให้เกิดการโต้กลับด้วย
คาร์สันถูกโจมตีจากบริษัทสารเคมีที่ทรงอำนาจ
ข้อกล่าวอ้างสำคัญ ในหนังสือไซเลนท์สปริงของคุณเรเชล คาร์สัน
เป็นการบิดเบือนข้อเท็จจริงอย่างมหันต์
คาร์สันผู้ที่ตอนนี้ใส่วิกและแทบจะเดินไม่ได้แล้ว
ปกป้องงานของเธอต่อหน้าสภาคองเกรสและสื่อ
ถ้าเราไม่นำสารเคมีเหล่านี้ มาอยู่ภายใต้การควบคุมที่ดีขึ้น
เราก็จะมุ่งหน้าไปสู่หายนะอย่างแน่นอน
บางบริษัทขู่จะฟ้องเดอะ นิวยอร์กเกอร์
แต่ชอว์นไม่ยอมถอย
คาร์สันเสียชีวิตในไม่ถึงสองปี หลังจากการตีพิมพ์ไซเลนท์สปริง
แต่ถึงแม้เธอจะไม่ได้เห็นมัน
ผลงานของเธอก็ช่วยให้ มีการออกกฎหมายอากาศบริสุทธิ์
กฎหมายน้ำสะอาด
และก่อให้เกิดการเคลื่อนไหว เพื่อสิ่งแวดล้อมยุคใหม่
(รักษาโลกเรา)
หลายปีต่อมา
ชอว์นจะกล่าวถึงปรัชญาที่เรียบง่าย ของนิตยสารแบบนี้
เราพูดสิ่งที่เราคิดเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ
นี่คือสิ่งที่เราเชื่ออย่างแท้จริง
และถ้านี่คือสิ่งที่เราเชื่อ เราก็ควรพูดอย่างนั้น
(เลือกตั้ง)
(คืนวันเลือกตั้ง 5 พฤศจิกายน 2024)
ไง วาเลอรี่
ส่งต่อเรื่องแคมเปญหาเสียง ของแฮร์ริสมาให้เราได้มั้ย
เรื่องอัตราการมาเลือกตั้ง ของชาวเปอร์โตริโก
- นี่ไง จะส่งทางสแล็คให้เดี๋ยวนี้แหละ - โอเค ขอบคุณ
ฉันไม่อยากรบกวนคุณระหว่างที่…
โอเค มามอมเหล้าชาวบ้านกัน
- ไง - เป็นไงบ้าง
โอเคครับ
ในเดียร์บอร์นน่ะ มันเป็นงานยาก เพราะหาเบียร์ยาก
แต่มีมอระกู่เยอะมาก
อย่ารีบดื่มแต่หัวค่ำได้มั้ย ขอร้อง
- ผมแค่พูดเชิงสมมุติ - โอเค ได้ยินข่าวอะไรมาบ้าง
ไม่มีใครรู้อะไรเลย รู้มั้ยครับ
เราเตรียมพร้อมมาก
เรามีบล็อกไลฟ์สด และคนเยอะแยะอยู่ทั่วทุกที่
แต่ที่เราไม่รู้
มันเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์
เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่ในเวลานี้แน่ๆ ครับ
ถ้าเธอชนะ เราก็มีปกนี่จากเคดีร์ เนลสัน
ที่อยู่บนเสื้อนอกเธอคือโอบามา, เชอร์ลีย์ ชิสโฮล์ม
มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์, เธอร์กูด มาร์แชล, เฟรเดอริก ดักลาส
คนทุกแบบที่อาจกล่าวได้ว่ามีบทบาทเป็นที่จดจำ
ในความก้าวหน้านั่นของประวัติศาสตร์
และพอมาถึงทรัมป์ อารมณ์ก็ต่างกันเลย
นี่คือทรัมป์ได้รับการสาบานตน เข้ารับตำแหน่งโดยฮัลค์ โฮแกน
แล้ว…
นี่ก็เป็นสภาพสเก็ตช์ที่ชื่นบานอย่างเหลือเชื่อ
และอีลอน มัสก์ขับรถชน เข้าไปในห้องทำงานรูปไข่
และนี่ก็คือปกหนึ่ง
"รับประทานวันละหนึ่งเม็ดเป็นระยะเวลาสี่ปี"
นี่คือผลการนับคะแนนเสียงเลือกตั้งในตอนนี้
โดนัลด์ ทรัมป์มีคะแนนเสียง จากคณะผู้เลือกตั้ง 90 เสียง
กมลา แฮร์ริสมีคะแนนเสียง จากคณะผู้เลือกตั้ง 27 เสียง
โอเค ฟลอริดาไม่ได้ เรารู้เรื่องนั้นหรือยังตอนนี้
เขานำอยู่
ผมไม่รู้ว่าเป็นปาฏิหาริย์หรือเปล่า
ที่เธอจะชนะเมื่อมาถึงจุดนี้ แต่เธอจะ…
เธอตามหลังอยู่เยอะเลย
(ปิดลงคะแนนแล้ว)
ทรัมป์เป็นผู้ชนะอย่างไม่เป็นทางการในมิชิแกน
สำนักข่าวเอ็นบีซีคาดว่าทรัมป์จะชนะในวิสคอนซิน
โดนัลด์ ทรัมป์จะชนะในรัฐเพนซิลเวเนีย
เอาละ มาทำต่อจากชิ้นนั้นกัน โอเค ขอบคุณนะ
มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันคาดไว้คืนนี้
แต่เขาเลือกภาพนี้
มันทำใจเชื่อได้ยากค่ะ
แต่เรากำหนดความเป็นจริงไม่ได้
เราทำได้แค่สะท้อนมันออกมา
แคโรไลนา พวกเขาคล้ายกันมาก ในเชิงประชากรศาสตร์
คุณอาจบอกได้ด้วยซ้ำว่า…
"หลังจากชาวอเมริกันหลายสิบล้านคน ที่กลัวการกลับมาของทรัมป์
ลุกขึ้นมาจากโซฟาแห่งความหดหู่
ก็จะได้เวลาคิดพิจารณาว่าต้องทำอะไร"
"หนึ่งในอันตรายของชีวิต ภายใต้การปกครองแบบเผด็จการ
คือการที่ผู้นำ พยายามทำลายความเข้มแข็งของผู้คน"
"การยอมรับความพ่ายแพ้เข้าครอบงำ"
เรื่องที่ผมกังวลในครั้งที่สองนี้ คือชาวบ้านจะรู้สึกพ่ายแพ้
ผมไม่คิดว่ามีใครที่ทำงานนี้
อย่าว่าแต่งานที่สำคัญกว่านั้นของพลเมือง
จะยอมแพ้ให้เรื่องนั้นได้
ความสิ้นหวังเป็นบาปที่ให้อภัยไม่ได้
ดังนั้นก็ไม่
ไม่!
นั่นมันไม่…
จะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้
เรากำลังจะดูการเข้ารับตำแหน่ง
ของประธานาธิบดีที่จะพยายามรีเซ็ตโลกใหม่
(จอน ลี แอนเดอร์สัน นักเขียนประจำ)
อะไรอื่นทุกอย่างรู้สึกเหมือน…
ไม่มีความสำคัญเท่าไร
และมันก็จะเป็นรากฐาน ของสิ่งที่เกิดขึ้นในประเทศอื่นๆ มากๆ เลยครับ
ใช่
จอน ลี
- เป็นไงบ้าง ยอดไปเลย - เป็นไงบ้าง
- ไม่เจอกันนานไปแล้ว - ผมรู้ จริงแหละ
ผมยังไม่ได้อ่านเรื่องอเมริกาใต้ แต่ผมจะอ่าน โอเคนะ
อืม เรามีฉบับร่างอยู่ และผมก็เติมบางอย่างเข้าไป
เรื่องมิเลย์น่ะ
- ใช่ๆ - หมอนั่นบ้าชะมัด
แล้วเขาเป็นไงบ้างกับคุณ
ผมทำงานกับเดอะ นิวยอร์กเกอร์ เป็นปีที่ 26 แล้วในตอนนี้
ผมเป็นนักข่าวสงคราม หรืออย่างน้อยก็หนึ่งในนั้น
และผมก็เข้าไปอยู่ในสถานการณ์ขัดแย้ง หลายสถานการณ์ที่เราเห็นกัน
อัฟกานิสถาน อิรัก ลิเบีย ซีเรีย
พ่อผมอยู่กระทรวงการต่างประเทศ
และผมก็โตมาในเก้าประเทศ หลายๆ ที่เป็นที่ที่สุ่มเสี่ยงพอสมควร
(โดยจอน ลี แอนเดอร์สัน)
มันเป็นสิ่งที่นำผมเข้าวงการสื่อสารมวลชน ผมอยากใช้ชีวิตกับประวัติศาสตร์ยุคของผม
(สงครามฝิ่นของตาลิบัน)
(ราชาแห่งราชันย์)
คุณคิดจะทำอะไรต่อ มีเรื่องที่แบบ…
ผมต้องบอกคุณนะว่าเราอยู่ในภาวะ…
ห่วยแตกเหรอ
คือว่าเราต้องทำข่าวเกี่ยวกับโลกนี้ เลือกจุดยืนของเราและเลือกให้ดี
ดังนั้นก็บอกมาว่าคุณคิดว่าไง
เดอะ นิวยอร์กเกอร์ไม่มี งบประมาณอย่างเดอะ นิวยอร์กไทมส์
เรามีงบและพนักงานน้อยกว่ามาก
แต่เดวิดคอยสนับสนุนความคิดนี้ตลอด
ที่ให้เราออกภาคสนาม และได้เห็นประวัติศาสตร์กับตาตัวเอง
(ดามัสกัส ซีเรีย)
เผด็จการบาชาร์ อัล-อัสซาด หนีจากซีเรียไปในสัปดาห์นี้
ขณะที่กลุ่มกบฏบุกเข้าไปในดามัสกัส
เป็นการยุติการครองอำนาจ นาน 54 ปีของครอบครัวเขา
(ตุรกี - อิรัก - ฮอมส์)
"สองวันหลังจากผู้นำเผด็จการซีเรีย บาชาร์ อัล-อัสซาดหนีไปจากวังของเขา
ผมก็มาถึงดามัสกัสเพื่อเป็นพยาน จุดเริ่มต้นของการแก้แค้นครั้งสำคัญ"
"แคมเปญรณรงค์เรื่องความรุนแรง ในประเทศที่มีมายาวนาน
จู่ๆ ก็ต้องหลีกทาง
ให้กับความสงบที่น่าหวั่นใจและดูเหนือจริง"
เวลาผมรายงานเรื่องราวอะไร
ผมชอบสูดดมมัน สัมผัสมัน ลิ้มรสมัน
และถ่ายทอดสิ่งนั้นให้ผู้อ่านรับรู้
นั่นเป็นการรายงานข่าวที่ผมชอบทำครับ
อัสลามมุอะลัยกุม
"บ่ายวันหนึ่งในดามัสกัส
ผมไปเยือนเรือนจำที่มีชื่ออื้อฉาวที่สุดแห่งหนึ่ง
(คิดถึงคุณนะ ที่รัก)
"เราเจอชายหนุ่มคนหนึ่งที่ใช้เวลา 15 เดือน ในคุกข่าวกรองทหาร
และเขาก็จำลองประสบการณ์เลวร้ายเรื่องหนึ่ง ที่เขาต้องทนผ่านมาให้เราดู
"ผู้คุมดูจะไม่พยายามปิดบัง กาทารุณกรรมของพวกเขา"
"ผมเจอภาพถ่ายกองใหญ่ ที่นักโทษถ่ายหลังจากการสอบปากคำ"
"สำหรับหลายๆ คน เป็นไปได้มากว่า มันเป็นภาพสุดท้ายก่อนพวกเขาเสียชีวิต"
การฉีกทึ้งสังคมให้แตกแยก ไม่ยากนักถ้าคุณตั้งใจทำ
(แปดสัปดาห์ก่อนฉบับครบรอบ)
คิดว่าไงกับการให้ศิลปินรายต่างๆ กัน
วาดเลข 100 แบบต่างๆ กันเป็นสปอต
หรือคุณชอบรูปยูสเตซแบบคลาสสิกมากกว่า นี่อาจจะดีกว่านะ
ฉันจะบอกว่าฉันชอบพัฒนาการนี้
- ยูสเตซจากเปลไปถึงหลุมศพ - ใช่
แก่นในการทำความเข้าใจเดอะ นิวยอร์กเกอร์
คือมีความตึงเครียดนี้อยู่ตลอด ระหว่างอดีตและปัจจุบัน
นิตยสารนี้ก้าวทันสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้
แต่ตัวนิตยสารเองที่จริงแล้ว ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักในเชิงรูปลักษณ์
ตั้งแต่ปี 1925
ผมจำได้ว่าตอนที่ผมมาที่นี่ ผมอยากเอาเลขแบบไม่ตรงบรรทัดมาใช้
เลขไม่ตรงบรรทัดหมายถึงว่า ยกตัวอย่างนะครับ
เวลาคุณตีพิมพ์เลข "1926"
เลขเก้าจะวกต่ำลงมาหน่อย
มันจะไม่เรียงเป็นแนวตรงกัน มันเลยจะรู้สึกสง่างามกว่าหน่อย
แต่ต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์เลยครับ กว่าจะเกลี้ยกล่อมผู้มีอำนาจ
ว่านั้นเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี
- ดูนี่สิ - อ๊ะ ดูสิ
พวกคุณเคยเห็นเจ้าพวกนี้มาเยอะแล้ว อาจจะเริ่มตั้งแต่หน้าสุดเลย
นิตยสารมีคู่มือแนวทางการเขียนเกี่ยวกับ…
เรื่องสารพัดแบบครับ
จะใช้เครื่องหมายไดแอเรซิสที่ไหน เมื่อไร และจะใช้จุลภาคยังไง
หรือการสะกดคำ ที่บางครั้งก็ไม่เหมือนใครของเราเอง
นั่งสิ
ในเมื่อใกล้ครบรอบ 100 ปี จึงดูเป็นความคิดที่ดี
ที่จะเริ่มการพูดคุยกัน
เกี่ยวกับปัญหาบางอย่างที่สะสมมา
เหมือนเพรียงที่เกาะข้างเรือ
แต่อะไรคือสิ่งที่เราแอบ…
เราเปลี่ยนใจมาใช้ และเราก็ยอมรับเป็นธรรมเนียมของเรา
ที่อาจคุ้มค่าที่จะพิจารณาใหม่
อืม อย่างหนึ่งที่ถูกยกขึ้นมาบ่อยเลยคือ "วัยรุ่น"
- ใช่ - เครื่องหมายยัติภังค์ในคำว่า "วัยรุ่น"
การสะกดตัวเลข
ผมขอแย้งเรื่อง การใช้ตัวพิมพ์ใหญ่ขึ้นต้นคำว่า "อินเทอร์เน็ต"
เราเขียนไม่เหมือนชาวบ้าน และมันก็ทำให้เราดูโบราณ
ประเด็นหนึ่งที่ถูกยกขึ้นมาเป็นสิบๆ ปีแล้ว คือเรื่องต่อไปนี้
"ฉันกังวลว่าจะเขียนในลีลาของตัวเองไม่ได้"
เวลาผมเจอเรื่องแบบนั้นบ้างเป็นบางครั้ง
มันก็เพราะคนนั้นเป็นนักเขียนห่วยๆ
สุดท้ายแล้วเรื่องนี้กลายเป็นข่าวหน้าหนึ่ง ของเดอะ นิวยอร์กไทมส์
พวกเขาอดไม่ได้
ทำไมมันได้ลงเดอะ นิวยอร์กไทมส์ ผมก็บอกไม่ได้
มันอาจเป็นวันที่ไม่ค่อยมีข่าว
ฉันคิดว่าสำหรับฉัน เดอะ นิวยอร์กเกอร์ยังเป็น
สถาบันอันน่าทึ่งที่แทรกซึมเข้าไปไม่ได้ ในความคิดฉัน
แบบว่าแม้แต่ที่ได้ลงผลงานในนั้น
ฉันก็ยังรู้สึกว่า "อุ๊ย ฉันเหรอ ขอบคุณค่ะ"
ครั้งแรกที่คุณเห็นชื่อตัวเอง ในฟอนต์เดอะ นิวยอร์กเกอร์
มันทำให้อัตตาพองโตสุดๆ เลยค่ะ
ฉันคงต้องบอกว่าฉันตื่นเต้นกับเรื่องนั้น
มากกว่าที่จะมีวันตื่นเต้น กับการชนะรางวัลออสการ์ซะอีก
ถึงฉันจะยังไม่ได้ชนะรางวัลออสการ์ เพราะงั้นฉันอาจกลับมาอัพเดทเรื่องนั้นทีหลัง
ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้ลงนิตยสารด้วย
นักเขียนพวกนี้เป็นนักเขียนที่เป็นผู้นำ
ในเชิงความคิดและวรรณกรรม ในวัฒนธรรมเราครับ
แล้วผมก็หัวเราะนิดหน่อย
เพราะผมไม่อยากเชื่อเลย ว่าผมมีงานลงในนั้นด้วย
เกี่ยวกับมาร์ฟ อัลเบิร์ต ผู้ประกาศข่าวกีฬา
นี่เป็นผลงานชิ้นแรกของผม ที่ได้พิมพ์ในเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ผมรู้สึกเหมือนชนะโครงการสานฝันให้เด็กป่วย แบบว่า "เราจะตีพิมพ์งานของคุณ"
มันรู้สึกเหมือนว่า "ผมอาจป่วยหนักแล้วไม่มีใครบอกผมก็ได้"
ผมเรียนกีตาร์ทุกวันอาทิตย์
มันเป็นเรื่องที่ผมทำได้ห่วยมากๆ และผมก็ไม่แคร์
มันเป็นหนทางหลีกหนีที่สมบูรณ์แบบ
มันไม่ใช่การเขียน ไม่ใช่การอ่าน
ไม่ใช่การเป็นบรรณาธิการ
มันเป็นแค่… นั่นแหละวันหยุดของผม
("ฉันว่านี่คงเป็นการโทรมาปลุกแบบหนึ่ง")
พ่อผมเป็นหมอฟัน มีคลินิกทำฟันเล็กๆ ในนิวเจอร์ซีย์
แล้วก็ป่วยหนักตอนอายุ 50 กว่าๆ
พ่อเป็นโรคพาร์คินสันและทำงานต่อไม่ได้
และแม่ผม บาร์บาร่า
ก็โชคไม่ดีที่ป่วยเป็นโรค ปลอกประสาทเสื่อมแข็งตั้งแต่ยังเล็กมาก
ผมเลยมีพ่อแม่พิการสองคนเร็วพอดู
ผมคิดถึงพวกท่านนะ
ใช่ ผมชอบรูปนั้น
ผมมีเรื่องที่โชคดีเหลือเชื่อ แล้วก็โชคร้ายเหลือเชื่อ
และผมก็ว่านั่นอาจเป็นสภาวะความเป็นมนุษย์ ถ้าคุณโชคดี
ในเชิงอาชีพน่ะ ผมเหมือนได้รับพรจากเทพเจ้าครับ
แต่ใช่ พ่อแม่ผมพิการ
และลูกสาวคนเล็กของเรา ก็เป็นออทิสติกอย่างหนัก
และ…
และนั่นก็ทำให้คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าคุณ
เป็นอย่างที่เป็นอยู่นี้แบบช่วยไม่ได้
เรื่องนั้นส่งผลยังไงกับวิธี ที่ผมมองเดอะ นิวยอร์กเกอร์น่ะเหรอ
ผมว่าคงไม่ต้องสงสัยเลย ว่ามันทำให้พื้นนิสัยผมเป็นแบบนี้
เอ้อ ผมอยากให้ เดอะ นิวยอร์กเกอร์เป็นสองอย่าง
ผมอยากให้มันยอดเยี่ยม
ผมอยากให้มันมีมนุษยธรรม
(ทศวรรษ 1960)
ประมาณสี่ทศวรรษหลังการก่อตั้ง
เดอะ นิวยอร์กเกอร์ก็ตีพิมพ์ ผลงานที่มีความเห็นหลากหลาย
แต่มันยังเพิกเฉยกับชีวิต ของชาวนิวยอร์กกว่าหนึ่งล้านคน
ที่มีชีวิตอยู่เคียงข้าง นักเขียนผู้ได้รับคำชื่นชมของมัน
และบรรณาธิการ
นิตยสารนี้เคยตีพิมพ์บทกวีบางบท ของแลงสตัน ฮิวส์
และผลงานเรื่องหนึ่งของแอนน์ พีทรี่
แต่ส่วนใหญ่แล้ว
เมื่อคนผิวดำปรากฏตัวในนิตยสาร
ก็จะเป็นในฐานะคนรับใช้
คนยกกระเป๋า
และการ์ตูนล้อเลียนเหยียดผิว
ในปี 1961
ขบวนการเคลื่อนไหว ด้านสิทธิพลเมืองกำลังมีแรงหนุน
และบรรณาธิการเดอะ นิวยอร์กเกอร์ วิลเลี่ยม ชอว์น ก็ขอนักเขียนนวนิยายหนุ่ม
ชื่อเจมส์ บอลด์วินให้เขียนอะไรให้นิตยสารหน่อย
น้ำหนักทั้งหมดของสาธารณรัฐ สอนให้คุณเกลียดชังตัวเอง
บอลด์วินส่งบทความที่ทรงพลังที่สุดชิ้นหนึ่ง
ที่เคยมีคนเขียนเกี่ยวกับเชื้อชาติเข้ามา
ผลงานชิ้นนั้นแสบร้อน และตรงไปตรงมาอย่างไม่หวั่นเกรง
เขาเขียนว่า
"ในปีที่ผมอายุ 14
เป็นครั้งแรกในชีวิตผม ที่ผมกลัวขึ้นมา"
"กลัวความชั่วร้ายในตัวผม และกลัวความชั่วร้ายภายนอก"
บทความนั้นเกี่ยวกับ การที่เขาได้พบปะกับเอไลจาห์ มูฮัมหมัด
ผู้นำกลุ่มชาตินิยมผิวดำ เนชั่นออฟอิสลาม
พวกคอเคเชียน…
แต่ชื่อจริงของพวกเขาคือปีศาจ
บอลด์วินสำรวจดูคลื่นความโกรธเกรี้ยว ความภาคภูมิใจ และความเจ็บปวดอันซับซ้อน
ที่เขารู้สึกในฐานะคนผิวดำ
และเขาก็เผชิญหน้ากับผู้อ่านของนิตยสาร ที่ส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาวตรงๆ
เขาเขียนว่า "ความโหดร้ายทารุณ ที่คนปฏิบัติกับนิโกรในประเทศนี้
ไม่มีทางขยายให้เกินจริงได้
ไม่ว่าคนขาวจะไม่เต็มใจรับฟังมันแค่ไหน"
มันได้รับเสียงตอบรับถล่มทลาย
และจดหมายชื่นชมก็หลั่งไหลเข้ามา
แต่นักเขียนคนหนึ่งแสดงความผิดหวัง
ว่าบทความนี้พิมพ์อยู่ข้างโฆษณาวิสกี้เวอร์จิเนีย
ที่แสดงให้เห็นฉากเหตุการณ์เหยียดผิว
บทความของบอลด์วินกลายเป็นรากฐาน ของหนังสือคลาสสิกของเขา เดอะไฟร์เน็กซ์ไทม์
และมันก็ส่งให้เขาเป็นจุดสนใจในระดับชาติ
ทำให้เขาเป็นแนวหน้าในการต่อสู้ เพื่อความเป็นธรรมทางเชื้อชาติ
"ยี่สิบสองปีก่อน ตอนผมอายุ 14
ผมได้รับคอลเลคชั่นบทความ เล่มที่สองของเจมส์ บอลด์วิน
"โนบอดี้โนว์มายเนม"
ปกนอกของหนังสือเล่มนั้น มีภาพถ่ายบอลด์วิน
ใส่เสื้อยืดสีขาว และยืนอยู่ในกองเศษหินในที่ว่างเปล่า
"ผมไม่เคยเห็นภาพหนุ่มผิวดำอย่างผมมาก่อน"
"บอลด์วินดูเหมือนกับ เขาอาจโพสท่าอยู่ในย่านที่ผมเคยอาศัยอยู่"
"ที่จริงแล้วผมเริ่มทำเป็นว่า ภาพถ่ายของบอลด์วินเป็นภาพผม
และเนื้อหาในหนังสือก็เป็นบันทึก ของชีวิตที่ผมอยากจะใช้"
ผมได้รู้จักเดอะ นิวยอร์กเกอร์ครั้งแรก ผ่านทางที่ปรึกษาที่เป็นเกย์คนหนึ่งของผม
ที่สมัครสมาชิกให้ผม และ…
(ฮิลตัน อัลส์ นักเขียนประจำ)
มันเป็นสิ่งที่ผมรอคอยครับ
มันมีความเห็นที่หลากหลาย ไม่ใช่แค่เรื่องเมืองที่ผมรักเท่านั้น
แต่รวมถึงโลกที่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย
และผมก็ติดใจ
ที่จริงมันเป็นสิ่งที่มีความหมายบางอย่างสำหรับผม มันรู้สึกเหมือนบางอย่างสำหรับผม
และ…
ประสบการณ์นั้นก็วิเศษสุดสำหรับเด็กคนหนึ่ง
(ชีวิตอเมริกันของเธอ โดยฮิลตัน อัลส์)
การได้เห็นชื่อผมในเดอะ นิวยอร์กเกอร์
มันชวนอึ้งครับ
เพราะจู่ๆ คุณก็มองดู
เหมือนภาษาของคนพวกนี้ที่คุณเคยรักมาก่อน
คือว่าผมติดใจครับ
ผมดูงานแสดงศิลปะราวๆ สองหรืออาจจะสามงานต่อสัปดาห์
นี่ย่านบาวเวอรี่
ผมชอบ…
ภาพเด็กๆ พวกนี้
สิ่งที่ผมชอบเกี่ยวกับศิลปะและการสร้างงานศิลปะ
ก็คือความเป็นอิสระของจิตวิญญาณ และสิ่งที่ไม่คาดคิด
ดังนั้นก็ต้องมีความมองโลกในแง่ดีในแบบหนึ่ง
ที่ว่าแม้จะมีเหตุการณ์ต่างๆ ในโลกและหายนภัย
จิตวิญญาณของมนุษย์ก็จะยังคงอยู่
ทั่วทั้งเมือง
มีความงดงามอยู่…
ถ้าคุณใส่ใจและมองดูจริงๆ
(งานแสดงศิลปะครบรอบ 100 ปี ลัลลิยองซ์ นิวยอร์ก)
เป็นงานของซ็องเปที่สวยมากเลย เซ็นชื่อไว้ด้วย
เพื่อฉลอง 100 ปีนิตยสาร
เรากำลังติดตั้งงานศิลปะต้นฉบับ
ของปกกว่า 100 ปก
เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวศิลปินเอง
ก่อให้เกิดบรรยากาศที่คนรู้สึก
หรือไม่ก็บันทึกช่วงเวลาที่มันเกิดขึ้นเอาไว้
นี่เป็นงานของเคดีร์ เนลสัน และมันก็เป็นภาพวาดสีน้ำมัน
และเขาก็วาดภาพนี้ช่วงโควิด
ภาพที่ดีที่สุดน่ะ
มันเป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางของคุณ ของอารมณ์ผู้อ่าน
และนั่นก็เกิดขึ้นกับภาพพิมพ์ 9/11 นี่
ตอนนั้นฉันอยู่กับสามี
และที่จริงเรากำลังจะไปลงคะแนนเสียง
ทันทีที่เราก้าวออกมา
เราก็เห็นผู้คนวิ่งผ่านเราไป
ตัวปกคลุมไปด้วยขี้เถ้าสีขาว
แล้วเราก็เห็นอาคารหลังที่สองถล่มลงมา
แบบว่าต่อหน้าต่อตาเราเลยค่ะ
ผู้ช่วยฉันแบบว่า "โอ๊ย ฟรองซัวส์ ที่ทำงานโทรมา"
"เดวิด เรมนิคอยากคุยกับคุณเรื่องปกใหม่"
ฉันคุยอยู่กับคุณแม่อีกคน
ฉันบอกว่า "ฉันต้องไปที่ทำงาน เพื่อหาปกนิตยสาร"
และเอลีสเพื่อนฉันซึ่งก็เป็นแม่คนเหมือนกัน
ก็มีปฏิกิริยาทันทีแบบว่า "ปกเหรอ ปกนิตยสารงั้นเหรอ"
"ฉันจะบอกให้ว่าต้องทำยังไงกับปก ไม่ทำอะไรเลย ไม่ทำปก"
และนั่นก็โดนใจฉันจริงๆ
เผอิญว่าฉันแต่งงานกับ อาร์ต สปีเกลแมน ที่เป็นศิลปิน
แล้วเขาก็บอกว่า "คุณควรทำรูปสีดำบนพื้นดำ"
"คุณควรทำรูปตึกเป็นสีดำบนพื้นหลังดำ"
และฉันก็ไปถึงสำนักงาน
นั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ วาดมัน
และทันที่ที่เห็นมัน ฉันก็ตระหนักได้ว่านั่นแหละคำตอบ
เพื่อสื่อถึงสิ่งที่สูญเสียไป ด้วยการแสดงให้เห็นการขาดหายไปของมัน
(สี่สัปดาห์ก่อนฉบับครบรอบ)
สำหรับปกฉบับครบรอบ
เราคิดไอเดียที่ฉันว่าอาจจะใช้การได้ขึ้นมา
ทางเดียวที่จะให้คุณเห็นสิ่งนี้ก็คือทำมันจริงๆ
ด้วยแบบจำลอง ก็เลย…
- นั่นเป็นเหตุผลที่ผมได้กลิ่นกาวปะยาง - ใช่เลย ฉันรู้ว่าคุณเคยบอกฉัน…
เด็กๆ ในโรงเรียนผมเคยดมเจ้านี่ให้เมา
สิ่งที่ฉันจะเสนอให้คุณ…
ก็คืออย่าเมากาวปะยาง
เราจะใช้รูปยูสเตซแบบดั้งเดิมด้านนอก
แล้วก็มีแบบที่ต่างออกไปของมัน
แล้วก็มีอีกแบบที่ต่างไปของมัน
คือว่ามันยุ่งยากซับซ้อนกว่า ในแง่การผลิต แต่ว่า…
- แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของผม เป็นปัญหาของคุณ - ใช่เลย
- ซื้อ มาทำแบบนั้นกัน ผมว่านั่นมัน… - ไชโย!
ทำไมคุณนี่ช่างแบบ… ใช่ จัดได้ยอดเลย
นี่มันสนุกดีนะ
- ดีใช่มั้ยล่ะ - ใช่ ไม่ใช่อะไรที่ผมคาดไว้
(มอนเตซิโต แคลิฟอร์เนีย)
บางคนคิดว่าการทำข่าวคนดังมันไร้สาระ
คือมันไม่ใช่การรายงานข่าวสงคราม
แต่สำหรับฉัน วิธีที่วัฒนธรรมถูกสร้างขึ้นมา
ตำนานที่เราอยากเล่าเกี่ยวกับตัวเรา
วิธีที่ศิลปินพยายามเพื่อไปให้ถึงจุดที่พวกเขาอยู่
นั่นคือเรื่องราวที่เป็นสากล สำหรับฉันและน่าสนใจค่ะ
ฉันชอบคิดลงลึกเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น
โอเค
บางคนบอกว่า เดอะ นิวยอร์กเกอร์สร้าง "โปรไฟล์" ขึ้นมา
บอกว่าพวกเขาคิดคำว่า "โปรไฟล์" ขึ้นมาจริงๆ เพื่อใช้อธิบาย
การรายงานเรื่องราว ที่เฉพาะเจาะจงมากๆ ประเภทนี้
ซึ่งเป็นการคุยกันตัวต่อตัว กับนักข่าวและคนที่เป็นหัวข้อข่าว
สร้างสารคดีสั้นของช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกัน ขึ้นมาบนหน้านิตยสาร
ฉันจำได้ว่าเดวิดส่งข้อความมา
ที่แค่พูดอะไรแบบ "แล้วแครอล เบอร์เน็ตต์ล่ะเป็นไง"
ซึ่งคำตอบเดียวของเรื่องนั้นก็คือตกลง ใส่เครื่องหมายตกใจ
เธอเป็นผู้หญิงที่ตลกที่สุดคนหนึ่ง ที่เคยเข้าวงการมา
ช่วยปรบมือต้อนรับแครอล เบอร์เน็ตต์ ผู้ตลกสุดๆ ได้มั้ยครับ
อย่างแรกเลย แครอล เบอร์เน็ตต์เป็นไอคอนค่ะ
คุณตลกดีนะ คุณทำอะไร เวลาปล่อยผมพักผ่อนครับ
- ถ้านั่นเป็นผมคุณนะ - ฉันดึงมันออกค่ะ
ฉันสนใจผู้หญิงในวงการตลก ผู้หญิงในวงการบันเทิง
ผู้หญิงที่บุกเบิกขอบเขตใหม่ ที่ยังไม่มีใครเคยบุกเบิกมาก่อน
แครอลคือทั้งหมดที่ว่ามานั่นค่ะ
- ยินดีจังค่ะที่ได้รู้จัก - ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
แครอลคะ ฉันจะเปิดเครื่องนี้ ดังนั้นตอนนี้ก็บันทึกเสียงคุณอยู่
- โอเค - เอาละค่ะ
- เราอยู่ที่ร้านลัคกี้ - ค่ะ
- คุณมาที่นี่บ่อยแค่ไหน - สัปดาห์ละครั้ง
พอคุณเริ่มเขียนโปรไฟล์ คุณก็กลับไปอ่าน
บทสัมภาษณ์แทบทุกบทที่พวกเขาเคยให้สัมภาษณ์
บางทีคุณก็จะอ่านบันทึกความทรงจำของพวกเขา และในการทำแบบนั้น
คุณจะพบว่ามีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยบางอย่าง และคำพูดที่พวกเขาพูดซ้ำๆ
นับพันๆ ครั้ง
ฉันเลยพยายามหาคำถาม ไว้ถามตามเรื่องแบบนั้นเสมอ
บางอย่างที่จะผลักดันคน ออกจากขอบเขตที่รู้สึกสบายใจ
ออกจากความเคยชินของตัวเอง
คุณเคยไปหานักวิเคราะห์มั้ยคะ
ไม่เคย
แค่ครั้งเดียวตอนลูกสาวฉันใช้ยา
ค่ะ
คุณจะคิดไม่ได้ว่า "พวกเขาจะชอบมันมั้ย" ห้ามคิดแบบนั้นเด็ดขาด
พี่เลี้ยงของฉันที่นิตยสารสอนฉันมาตลอด
"ถ้าคุณคิดว่าพวกเขาจะชอบมัน งั้นคุณก็ไปผิดทางแล้ว"
คุณหวังว่าพวกเขาจะพบว่ามันถูกต้องแม่นยำค่ะ
ความที่เป็นผู้หญิงน่ะ…
ฉันเป็นแจ็คกี้ กลีสันหรือซิด ซีซาร์ไม่ได้
พวกเขาจะพูดว่า "นี่มันเฮงซวย แก้ไขซะ"
ฉันจะบอกว่า "พวกคุณลงมาช่วยฉันได้มั้ย"
"ฉันทำงานนี้ไม่ถูกจริงๆ"
- มารยาหญิง - มันเป็นวิธีไม่ให้พวกเขาเรียกฉันว่านังตัวแสบ
เรื่องเลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นคืออะไรคะ ถ้ามีคนเรียกคุณว่านังตัวแสบ
ก็คงแค่…
เอ้อ ฉันไม่อยากมีชื่อเสียงแบบนั้น
การเป็นผู้สัมภาษณ์นั้นส่วนมากจริงๆ คือการฟังค่ะ
คุณต้องฟังถ้อยคำที่ซ่อนอยู่ใต้ถ้อยคำ
อะไรที่พวกเขาพยายามจะบอกและคิดอยู่จริงๆ
อะไรที่อยู่ในใจพวกเขาก่อนแล้ว
คุณได้มีประสบการณ์ว่าแม่คุณ เป็นคนฉลาดหัวไวมากๆ มั้ยคะ
แม่ฉลาดมาก หัวไวมาก…
แล้วก็เศร้ามากด้วย
แม่มีความฝันมากมาย และ…
ไม่มีเรื่องไหนเป็นจริงขึ้นมาจริงๆ เลย
ฉันพบว่าขั้นตอนการเขียนเป็น ส่วนที่ยากที่สุดของกระบวนการ
แน่นอนค่ะ
โดยส่วนตัวแล้ว ฉันไม่มีเพื่อนที่เป็นนักเขียนที่นั่งอยู่ตรงนี้
ทุกๆ นาทีของวันและบอกว่า "ฉันชอบงานนี้จัง!"
"ฉันกำลังสนุกสุดๆ เลย"
ฉันกลัวจริงๆ ว่า นี่จะดูเหมือนฉันเป็นแคร์รี่ แบรดชอว์
แบบว่า "อดสงสัยไม่ได้
ว่าแคร์รอล เบอร์เน็ตต์ เป็นผู้หญิงที่ตลกที่สุดที่เคยเกิดมาหรือเปล่า"
ฉันต้องมีบุหรี่จริงๆ นะถ้าจะให้ทำให้ดูเป็นของแท้
คือว่าแคร์รี่ถือเดอะ นิวยอร์กเกอร์ ติดตัวไปไหนมาไหน
ในหนังเรื่องหนึ่ง หนังสือของเธอได้รีวิวแย่ๆ
"จนกว่าแบรดชอว์ผู้มีพรสวรรค์จะเข้าใจ
ความซับซ้อนของชีวิตแต่งงานได้ดีขึ้น
เธอควรได้รับคำแนะนำให้พิจารณา คำสาบานตนว่าจะเงียบจะดีกว่า"
โห นั่นมันต้อง… มันต้องเจ็บแสบมากเลย
ในเรื่องแมดเมน เรามีนิตยสารดั้งเดิม จากยุคนั้นอยู่เยอะเลย
ดังนั้นเราก็มีนิตยสารไลฟ์ นิตยสารไทม์
เรามีนิวส์วีค และเดอะ นิวยอร์กเกอร์
และนั่นก็คือยุคเฟื่องฟูของนิตยสารจริงๆ ครับ
การถือและหอบนิตยสารไปไหนมาไหน
ในย่ามหรือเป้สะพายหลังน่ะหายไปแล้วค่ะ
และฉันก็ไม่เห็น คนอ่านหนังสือบนรถไฟมากเท่าเดิม
ฉันเห็นแต่คนดูโทรศัพท์
พวกเขาอาจอ่านเดอะ นิวยอร์กเกอร์อยู่ก็ได้ แต่มันทำให้รู้สึกแย่จริงๆ
อีกครั้งนะครับ ความอัศจรรย์ของนิตยสาร ซึ่งหายไปนิดหน่อยแล้วในยุคดิจิทัล
กับการไถจอดูเรื่องแย่ๆ ในตอนนี้น่ะ คุณไม่มี…
จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดที่เป็นรูปธรรมของอะไรๆ
การไถจอดูเรื่องแย่ๆ มันไม่มีจุดสิ้นสุด
ผมไม่ได้เป็นคนคิดค้นอินเทอร์เน็ตขึ้นมา ถ้าผมเป็นคนทำ มันจะมีจุดสิ้นสุด
(ฟิล์มฟอรัม)
(เรื่องเล่าจากเดอะ นิวยอร์กเกอร์)
นี่เป็นงานที่น่าตื่นเต้นมากๆ ที่ฟิล์มฟอรัม
เพื่อฉลองครบรอบ 100 ปี เดอะ นิวยอร์กเกอร์
พวกเขาจะจัดโปรแกรมฉายหนัง
ที่มีความเชื่อมโยงกับเดอะ นิวยอร์กเกอร์
หนังชุดนี้รวมถึงหุบเขาเร้นรัก ซึ่งเคยเป็นเรื่องสั้นในเดอะ นิวยอร์กเกอร์
อาดัม แฟมิลี่ 2 ซึ่งแน่ละ สร้างจากการ์ตูนที่ชาร์ลส์ แอดดัมส์เขียน
ปรารถนาต้องห้าม สร้างจากเรื่องที่มิลาน คุนเดอราแต่ง
แฝดนอกบท ซึ่งมีซูซาน ออร์ลีน นักเขียนของเดอะ นิวยอร์กเกอร์เป็นตัวละคร
หนังอีกเรื่องที่เชื่อมโยงกับเดอะ นิวยอร์กเกอร์ ก็คือเดอะเฟรนช์ดิสแพทช์ของเวสต์ แอนเดอร์สัน
ซึ่งนักเขียนของนิวยอร์กเกอร์ตัวจริง ถูกเปลี่ยนเป็นตัวละครสมมุติ
ตัวละครที่บิล เมอร์เรย์เล่น สวมบทบาทเวอร์ชั่นหนึ่งของแฮโรลด์ รอสส์
บรรณาธิการผู้ก่อตั้งเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ข้อความจากโฟร์แมน อีกหนึ่งชั่วโมงจะเข้าโรงพิมพ์
นายโดนไล่ออกแล้ว
และคืนนี้พวกเขาก็จะฉายเรื่องอินโคลด์บลัด
ซึ่งสร้างจากผลงานชื่อดังของทรูแมน คาโพที
ยากมากครับที่จะจินตนาการถึงอิทธิพลที่ "อินโคลด์บลัด" ของทรูแมน คาโพที
มีต่อเดอะ นิวยอร์กเกอร์ หรือวงการวรรณกรรมในอเมริกา
ทรูแมน คาโพทีคิดค้นการเขียนงาน แนวอาชญากรรมที่เกิดขึ้นจริงขึ้นมาในระดับสูงสุด
ในปี 1965
เดอะ นิวยอร์กเกอร์ตีพิมพ์ ผลงานชุดสี่ตอนที่ดังระเบิด
ซึ่งกลายมาเป็นหนังสือขายดีและหนังดัง
อินโคลด์บลัด
มันจะเป็นหนึ่งในผลงาน ที่ได้รับเสียงชื่นชมมากที่สุด
ที่เคยตีพิมพ์โดยนิตยสารฉบับนี้
แต่ก็เป็นผลงานที่เป็นประเด็นถกเถียง มากที่สุดชิ้นหนึ่งด้วย
ทรูแมน คาโพที ผู้เขียน
ได้รับการว่าจ้างจากเดอะ นิวยอร์กเกอร์ ตอนอายุ 17 ปี
ให้ไปซื้อกาแฟและทำธุระจิปาถะต่างๆ
ไม่นานเขาก็กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วสำนักงาน จากเรื่องซุบซิบน่าฟังของเขาและพฤติกรรมแย่ๆ
ว่ากันว่าเขาถูกไล่ออก เพราะแกล้งทำว่าตัวเองเป็นนักเขียนประจำ
และดูถูกกวี โรเบิร์ต ฟรอสต์
แต่บรรณาธิการ วิลเลี่ยม ชอว์น ประทับใจงานเขียนของเขา
ดังนั้นหลายปีต่อมา เมื่อคาโพทีเสนอจะเขียนเรื่อง
การฆาตกรรมอันสยดสยองในบ้านไร่ที่แคนซัส
ชอว์นก็สนับสนุน
การผจญภัยครั้งใหม่ของผม การทดลองนี้
คือสิ่งที่ผมเรียกว่านวนิยายเชิงสารคดี
นวนิยายเชิงสารคดีเป็นแนวเรื่อง
ที่เกิดจากการผสมผสาน
การทำข่าวเข้ากับเทคนิคงานบันเทิงคดี
คาโพทีอ้างว่าเขาผสมผสาน ความเข้มงวดของการทำข่าว
เข้ากับสไตล์การเล่าเรื่องของบันเทิงคดี
คล้ายกับสิ่งที่จอห์น เฮอร์ซีย์ ทำกับฮิโรชิม่าเมื่อหลายปีก่อน
แต่ไม่นานหลังจาก "อินโคลด์บลัด" ถูกตีพิมพ์
นักวิจารณ์บางคนก็เริ่มตั้งคำถาม การรายงานเหตุการณ์ของคาโพที
นักวิจารณ์ท้องถิ่นคนหนึ่งบอกว่า "คาโพทีเป็นนักเขียนนิยายมาตลอด"
"เขายังเป็นนักเขียนนิยายอยู่"
พวกเขากังขาว่าเขาจำบทสนทนายาวๆ
ที่เขายกมาเขียนคำต่อคำได้ยังไง โดยไม่มีการจดโน้ตหรือบันทึกเสียง
ผมมีความทรงจำแบบภาพถ่าย ในเวอร์ชั่นการฟังน่ะ
วิลเลี่ยม ชอว์นจดโน้ตข้อกังวลของเขาเองไว้
ระหว่างกระบวนการบรรณาธิการ
ข้างๆ ย่อหน้าที่บรรยายบทสนทนาส่วนตัว
ระหว่างตัวละครสองตัวซึ่งจะถูกฆ่าในภายหลัง
ชอว์นเอาดินสอเขียนไว้ว่า "รู้ได้ยังไง"
"ไม่มีพยาน ปัญหาทั่วไป"
สวัสดีครับ
คาโพทีเผชิญกับคำถาม เกี่ยวกับงานของเขานานหลายทศวรรษ
คำถามสำคัญจริงๆ คือ
เราควรอ่านเรื่องพวกนี้เป็นนิยายหรือเปล่า
คุณดูเหมือนจะคิดวิธี ที่มีแต่ได้ทั้งขึ้นทั้งล่องขึ้นมาได้ในตอนนี้
เพื่อให้ไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าจะจับผิดคุณยังไง
คุณกำลังหมายความว่า ผมเอาเรื่องที่เป็นความจริง
มาปั้นเสริมเติมแต่งงั้นเหรอ
เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมทำอยู่เลย
ผมไม่ได้ปั้นเสริมเติมแต่งมันสักนิด
ในที่สุดคาโพทีก็ยอมรับว่า เขาแต่งฉากสุดท้ายขึ้นมาเอง
บทสนทนาในสุสานระหว่างนักสืบ
กับเพื่อนสนิทของเด็กสาวที่ถูกฆาตกรรม
ชอว์นพูดในภายหลังว่า เขานึกเสียใจที่ตีพิมพ์ "อินโคลด์บลัด"
และในช่วงหลายทศวรรษต่อมา
นิตยสารก็เพิ่มความเข้มข้นของกระบวนการ ตรวจสอบข้อเท็จจริงขึ้นมาก
เพื่อพยายามป้องกันไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก
(ความจริงเล็กๆ แสนเศร้า)
(แผนกตรวจสอบข้อเท็จจริง)
โอเค แล้วตอนเช้าวันประหาร
คุณสองคนจะถูกส่งตัวไปอยู่ในห้องขัง
ใกล้กับห้องประหาร ถูกมั้ยคะ
เราบอกว่าคุณเชิญนักเขียน จอน ลีไปดื่มชา
เป็นกาแฟหรือชากันแน่คะ
เรามีคน 29 คน
ที่ทำงานในแผนกตรวจสอบข้อเท็จจริง รวมถึงผมด้วย
เราไม่ได้อยู่ที่นี่แค่เพื่อตรวจชื่อกับวันที่ให้ถูก
ถึงแม้เรื่องนั้นจะสำคัญมากๆ
เราอยู่ที่นี่เพื่อเป็นตัวแทนผู้อ่านครับ
เราคิดเสมอเรื่องบริบทเบื้องหลังเรื่องราว
เอริก้าไม่มีฟัน
ฉันเดาว่าเพราะปัญหาเรื่องฟันในคุก
ทุกอย่างอาจถูกต้อง แต่มันอาจรู้สึกไม่ยุติธรรม
(แล้วใครเป็นคนตรวจข้อเท็จจริง)
สิ่งที่คุณทำก็คือพิมพ์งานชิ้นนั้นออกมา
และคุณก็จะขีดเส้นใต้ ทุกอย่างที่อาจเป็นข้อเท็จจริง
ลงท้ายแล้วก็เกือบทุกคำบนหน้าเลยครับ
ผมว่าบางครั้งคำกริยาอย่าง "เป็น" อาจจะตรวจสอบไม่ได้
แล้วคุณก็แบบ "คนคนนี้ยังมีชีวิตอยู่มั้ย"
งั้นมันอาจต้องใช้รูปอดีตก็ได้นะ
จากนั้นคุณก็จะติดต่อไปยังคนที่เป็นหัวข้อ และแหล่งข้อมูล
ฉันอยากให้แน่ใจว่าเราเขียนถูกต้อง
เรื่องวิธีที่คุณรับโทรศัพท์เวลามีคนโทรมาที่ร้าน
ที่ฉันมีอยู่คือคุณจะพูดว่า
"สวัสดีครับ สปาร์คสเต็กเฮาส์ มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ"
แบบนั้นถูกต้องมั้ยคะ
เราตรวจสอบข้อเท็จจริงทุกอย่าง ที่ตีพิมพ์ในนิตยสาร
ปก การ์ตูน บทกวี งานเขียนบันเทิงคดี
ครับ การ์ตูนก็มีการตรวจสอบข้อเท็จจริง
เรามีการ์ตูนที่มีเพนกวิน
และคำบรรยายก็เป็นแบบนี้ "เราชอบคำว่า ชาวอเมริกันเชื้อสายอาร์กติกมากกว่า"
มีคนเขียนเข้ามา ซึ่งก็ยุติธรรมดีครับ
และบอกว่า "ไม่มีเพนกวิน ในอาร์กติก มันอยู่ในแอนตาร์กติก"
มันออกจะทำให้มุกกร่อยไปเลย ถ้าไม่มีเพนกวินในอาร์กติก
ปกหนึ่งที่ผมอับอายมาก ที่ปล่อยให้ความผิดพลาดหลุดรอดไป
มันเป็นรูปคนขายฮอตด็อกนอนอยู่บนชายหาด
ผมแบบว่า "โอเค ผมจะตรวจสอบดู
ว่าเงาของร่มเขาสมจริงมั้ย"
"ใช่ เงานั่นสมจริง และผมก็ใช้
ความสามารถในการตรวจสอบข้อเท็จจริง ทั้งหมดของผมกับปกนี้"
ผ่าน มันไม่มีอะไรผิด เราตีพิมพ์มัน
หมอนั่นมีเท้าขวาสองข้าง
ซึ่งแย่กว่าเท้าซ้ายสองข้าง เพราะเราอาจเล่นมุกกับสำนวนนั่นได้
ก็แค่ไม่ทันสังเกตครับ
แย่สุดๆ!
ชาวบ้านชอบจับผิดคนตรวจสอบข้อเท็จจริง
สิ่งที่เราจะได้ยินบ่อยมากๆ เป็นคำพูดเดียวกัน
คือ "ไม่เคยคิดเลยว่าแผนกตรวจสอบข้อเท็จจริง ที่คนยกยอกันนักของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
จะทำอะไรต่ำๆ แบบนี้"
ผมว่าผมไม่เคยเห็นใครใช้คำคุณศัพท์นั่นที่ไหนเลย
นอกจากในจดหมายบ่นเรื่องความผิดพลาด
แบบว่าใครกันใช้คำว่า "ยกยอ"
มูอาซบอกจอน ลี ว่าเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเผด็จการ
ฆ่านกพิราบของครอบครัวเขา
งานนี้หน้าบางอยู่ไม่รอดแน่ครับ
คุณต้องรับมือกับชาวบ้านที่ไม่พอใจคุณได้
และบ่อยครั้งพวกเขาก็มีเหตุผลที่ดีที่จะไม่พอใจ
พวกเขากำลังจะถูกนำเสนอ บางครั้งก็ในแง่มุมที่ดูไม่ดีนัก
ในนิตยสารระดับประเทศ
คุณบอกว่าถ้ามีคนเข้ามา พูดเหลวไหลเรื่องทรัมป์กับคุณ
คุณจะดึงเอกสารที่คุณทำขึ้นมา ซึ่งไล่เรียงหลายๆ ครั้งที่เขาโกหก
ถูกมั้ยคะ
ที่แน่ๆ คือนี่เป็นช่วงเวลา ที่ชวนสับสนในทางการเมือง
คนไม่ค่อยคิดกันแล้วว่า นักการเมืองควรพูดความจริง
และนั่นก็ทำให้เราทุ่มเท เพิ่มเป็นสองเท่ากับสิ่งที่เราทำ
โดยส่วนตัวแล้วผมพบว่า มันทำให้มีไฟอย่างเหลือเชื่อครับ
มันรู้สึกเหมือนยาแก้ที่ดีที่สุด ที่ไว้แก้กระแสการโกหกอย่างหน้าไม่อายนั่น
รู้มั้ยครับ
ยาแก้อะไรจะดีไปกว่าการระมัดระวัง
ใส่ใจ และทำให้ข้อเท็จจริงของเรา ถูกต้องล่ะครับ
- ไง - ไง เป็นไงบ้าง
- สบายดีมั้ย - เป็นไง
- ดีใจที่ได้เจอนะ - ดีใจที่ได้เจอ
ผมบังเอิญได้สร้างความสัมพันธ์ กับเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ระหว่างผมสืบเรื่องฮาร์วีย์ ไวน์สตีน
และเริ่มเชื่อว่าไวน์สตีนเป็นนักล่าที่ลงมือต่อเนื่อง
แต่หาที่ตีพิมพ์เรื่องนี้ไม่ได้
เพราะสื่อจำนวนมากถูกขู่ให้กลัว
แต่เดวิดเห็นงานของผมแล้วก็บอกว่า "ใช่ คุณทำรายงานข่าวนั่นให้จบได้ที่นี่"
ผมคิดว่าเรามีรายการตัวเลือกที่สมเหตุสมผลอยู่
เราจะทำข่าวอัพเดทเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ เรื่องสปายแวร์
จากนั้นผมจะทุ่มให้บทความเรื่องอีลอนเต็มๆ
คนใกล้ตัวอีลอน มัสก์ปล่อยข้อมูลรั่วบ้างมั้ย
สิ่งที่น่าสนใจอย่างหนึ่งที่เราจะต้องเผชิญ
ก็คือกลุ่มคนที่ทำข้อมูลรั่วคราวก่อน
ตอนนี้จะรั่วน้อยลง
สำหรับผม แนวข่าวที่ผมเชี่ยวชาญคืออำนาจ
และตอนนี้
กลุ่มอำนาจทางการเมืองกลุ่มใหญ่ก็กำลัง ส่งมอบอำนาจให้มหาเศรษฐีวงการเทคโนโลยี
อีลอน มัสก์… เป็นคนรวยที่สุดที่เคยมีชีวิตอยู่
และตอนนี้เขาก็จะเป็นคนดูแล… เดี๋ยวนะ เรื่องประสิทธิภาพเหรอ
ใช่
มีอยู่ไม่กี่ที่หรอกครับ
ที่ทำข่าวที่ต้องลงทุนลงแรงสุดๆ เผชิญหน้าท้าทายสุดๆ แบบนี้
คือว่าพวกเขาไม่ใช่นักเคลื่อนไหว
แต่พวกเขาไม่กลัวเมื่อข้อเท็จจริงสนับสนุนมัน
สวัสดีครับ นี่โรแนน ขอบคุณมากครับที่ติดต่อกลับหาผม
ผมกำลังเขียนบทความ ติดตามผลเรื่องมัสก์อยู่ครับ และ…
ตอนนี้ ในสภาพแวดล้อม ทางการเมืองในปัจจุบัน
มีการขาดความเคารพในความเป็นอิสระของสื่อ
และความเต็มใจที่จะโจมตีนักข่าว เพราะเรารายงานข่าว
ทั้งหมดนั้นมีส่วนก่อให้เกิด บรรยากาศที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ
สำหรับนักข่าวและสำหรับแหล่งข่าว
ผมจะขอบคุณมากจริงๆ กับสิ่งที่คุณเพิ่งพูดคุย
ถ้าคุณยินดีส่งเอกสารพวกนั้นบางส่วน และความคิดที่มีมาให้
แบบหลังไมค์น่ะครับ
การเป็นแหล่งข่าว ในเรื่องราวเชิงสืบสวนที่มีเดิมพันสูง
เป็นเรื่องยากและจริงจัง เพราะมันอาจจะอันตรายมาก
ผมมีเรื่องที่ผมติดต่อกับแหล่งข่าว
โดยใช้แต่โทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้ง ที่ผมซื้อมาด้วยเงินสด
จากห้างนิรนาม ไกลจากที่ที่ผมอาศัยอยู่
แต่ช่วงเวลาที่เจอจุดเปลี่ยนสำคัญ ในเรื่องราวหนึ่งๆ
มันเป็น… ช่วงเวลาสุดยอด ที่นักข่าวทุกคนฝันถึงครับ
แต่มันก็เต็มไปด้วยความตึงเครียดด้วย
เพราะมันทำให้ความต้องการ ที่จะรายงานเรื่องราวให้ถูกต้องสูงขึ้น
ขอบคุณอีกครั้งสำหรับเรื่องนี้นะครับ ผมจะคอยติดต่อไป
โอเค บาย
มันเป็นช่วงเวลาที่โหดร้าย สำหรับการทำข่าวเชิงสืบสวน
แต่ผมก็ยังเชื่ออย่างแรงกล้าในพลังแห่งข้อมูล
เพราะผมคิดว่าการให้ข้อมูลประชาชน เป็นความหวังเดียวที่เรามี
ผมภูมิใจในตัวเองที่พยายามอ่าน ตั้งแต่ปกหน้าไปถึงปกหลัง
เพราะเป้าหมายของผม คือเรียนรู้เรื่องต่างๆ ที่ผมไม่รู้มาก่อน
มันจึงเป็นวิธีแบบพวกบ้าความครบถ้วน…
ครับ มันเป็นวิธีแบบบ้าความครบถ้วน แต่ผมไม่มีวันทำให้มันจบครบถ้วนได้
เดอะ นิวยอร์กเกอร์มันยาก… คือว่ามันมีไว้ให้คนฉลาด
มีคำอยู่เยอะเลย ผมไม่รู้ว่า คุณเคยได้ฟังสิ่งที่ผมคิดเรื่องการอ่านมั้ย
ผมชอบไอเดียเรื่องการอ่านนะ
ผมซื้อหนังสือด้วยซ้ำ
แต่หนังสือพวกนี้มีคำเยอะสุดๆ
และมันก็ไม่ยอมลดหย่อนผ่อนปรน
ทุกๆ หน้ามีแต่คำเพิ่มขึ้นๆ
คุณใส่หน้าว่างเข้าไปในนั้นหน่อยเป็นไง
ทำไมไม่ยอมให้ผมโผล่หัวพ้นน้ำสักสองวินาทีนะ
(มายกระดับมาตรฐานที่คนฉลาด และซื่อตรงแก้ไขได้กัน)
(ทศวรรษ 1980)
ขณะที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์เข้าสู่ยุค 1980
ทุกอย่างก็สุกงอมพร้อมจะเปลี่ยนแปลง
วิลเลี่ยม ชอว์นผู้เป็นบรรณาธิการมา 30 ปี
ตอนนี้ล่วงเข้าวัยเจ็ดสิบไปนานพอสมควรแล้ว
และคนก็ล้อเล่นกัน เรื่องสไตล์คร่ำครึน่าเบื่อของนิตยสาร
และบทความยาว 20,000 คำ เกี่ยวกับอะไรแบบประวัติศาสตร์ข้าว
ผู้อ่านอายุมากขึ้น ยอดขายลดลง
และในปี 1985 เอสไอ นิวเฮาส์ก็เข้ามา
เป็นทางการแล้วครับ ชายที่ชื่อนิวเฮาส์ ตอนนี้เป็นเจ้าของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
เขาจ่ายเงินซื้อมันไป 168 ล้านดอลลาร์
กรรมการนิตยสารชั้นสูงฉบับนั้น ตกลงขายกิจการ
ให้เอสไอ นิวเฮาส์ จูเนียร์
ซึ่งอาณาจักรสื่อสารของเขา รวมถึงหนังสือพิมพ์ 29 ฉบับ นิตยสารพาเหรด
และสำนักพิมพ์แรนด้อมเฮาส์
ยี่สิบเดือนต่อมา นิวเฮาส์ทำให้วงการวรรณกรรมช็อก
ด้วยการผลักดันวิลเลี่ยม ชอว์นออกจากตำแหน่ง
(โรเบิร์ต ก็อตต์ลีบกับวิลเลี่ยม ชอว์น)
และในปี 1992 เขาก็ไล่โรเบิร์ต ก็อตต์ลีบ ซึ่งมารับตำแหน่งแทนชอว์นออก
และนำผู้นำคนใหม่ที่เป็นประเด็นถกเถียงเข้ามา
บรรณาธิการชาวอังกฤษผู้ก้าวร้าววัย 38 ปี ของแวนิตี้แฟร์ ทีน่า บราวน์
บรรณาธิการนิตยสารฉบับนี้
แวนิตี้แฟร์
เพิ่งได้รับการประกาศชื่อ เป็นบรรณาธิการนิตยสารฉบับนี้
เดอะ นิวยอร์กเกอร์
นักวิจารณ์กังวลว่าเธอจะเปลี่ยนนิตยสาร
ให้เป็นแค่แท็บลอยด์อาบมันอีกฉบับหนึ่ง
ฉันบอกคนพวกนั้นทุกคนที่เป็นห่วง
ว่าเดอะ นิวยอร์กเกอร์ จะสูญเสียมาตรฐานของมันไป
ให้คอยดู เพราะคุณยังไม่รู้จักฉัน
และคุณก็อาจไม่รู้เรื่องความมุ่งมั่นที่ฉันมีต่อคุณภาพ
แต่คุณจะพบว่าเดอะ นิวยอร์กเกอร์มีแต่จะดีขึ้น
ทางนิตยสารจัดงานปาร์ตี้สุดหวือหวา
และตีพิมพ์นิตยสาร ฉบับที่อุทิศให้ภาพยนตร์และแฟชั่น
พวกเขารายงานข่าวจริงจัง ที่ยังไม่มีใครรายงานด้วย
เปลี่ยนทั้งฉบับให้เป็น รายงานข่าวเปิดโปงสุดสะเทือนใจ
เรื่องการสังหารหมู่ในเอล ซัลวาดอร์ ด้วยน้ำมือทหารที่สหรัฐฯ ฝึกมา
บราวน์บอกว่า "งานของเราคือ ทำให้เรื่องเซ็กซี่จริงจัง
และทำให้เรื่องจริงจังเซ็กซี่"
เธอดึงตัวนักข่าวอายุน้อยกลุ่มใหม่เข้ามาทำงาน
รวมถึงมัลคอล์ม แกลดเวลล์
เจน เมเยอร์
ฮิลตัน อัลส์
และนักเขียนหนุ่มจากเดอะ วอชิงตันโพสต์
ชื่อเดวิด เรมนิค
เธอเปลี่ยนลุคของนิตยสารไปด้วย
เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเริ่มลงรูปถ่าย
และจ้างช่างภาพชื่อดังที่สุดในโลกคนหนึ่ง
ริชาร์ด อาเวดอน มาเป็นพนักงาน
เธอทำปกให้โฉบเฉี่ยวขึ้นและเร่งเร้าทางอารมณ์
และเธอก็อ้าแขนรับประเด็นโต้เถียง
ในเดือนกุมภาพันธ์ 1994
บราวน์ทำเรื่องลบหลู่ร้ายแรง
ด้วยการแทนที่ยูสเตซ ทิลลีย์
ผู้ที่ขึ้นปกฉบับครบรอบทุกฉบับ
มาเกือบ 70 ปี
ด้วยเวอร์ชั่นหักมุมสมัยใหม่ วาดโดยอาร์. ครัมบ์
(วิดีโอโป๊ผู้ใหญ่)
พวกอนุรักษ์นิยมรับไม่ได้
แต่บราวน์ยืนกรานว่าเธอแค่เปิดหน้าต่าง
ให้อากาศบริสุทธิ์เข้ามาในสถาบันอับๆ ล้าสมัย
นี่งานของซอเรล
มันเขียนไว้ว่า "แด่ทีน่า ผู้มอบชีวิตให้ยูสเตซ"
และมันก็แสดงภาพฉัน…
ปลุกยูสเตซ ทิลลีย์ขึ้นมาจากการหลับใหล
ฉันไม่เคยเข้าใจเรื่องยูสเตซ ทิลลีย์ทั้งหมดนี่เลย
ฉันพบว่ายูสเตซ ทิลลีย์น่ารำคาญสุดๆ
ฉันว่าพวกเขาควรจะโยนมันทิ้งไปในปี 1935
(ทีน่า บราวน์ บรรณาธิการ (1992-1998))
พวกนี้คือฉบับของฉันที่เอามาเข้าเล่มรวมกัน
และแน่ละค่ะ ฉบับแรก
5 ตุลาคม 1992
หน้าปกของเอ็ด ซอเรล
ฉันอยากให้เอ็ด ซอเรลทำปกแรกของฉัน
ฉันแค่บอกว่า "ทำอะไรสักอย่าง ที่ประกาศว่าเรามาใหม่"
แล้วเขาก็เข้ามาพร้อมรูปนี้ของหนุ่มพังก์ในรถม้า
และมันก็ฉลาดแหลมคมมากๆ
มันคือสิ่งที่ทุกคนคิดค่ะ
ฉันเป็นตัวทำลายล้าง ลูกตุ้มทุบตึก
และพวกเขาก็ไม่ได้คิดผิดซะทีเดียว
ฉันให้คนออกไป 71 คน ฉันว่างั้นนะ
ในช่วงเวลาสองหรือสามปี และจ้างคนเข้ามา 50 คน
ทีน่าจ้างฉันตอนที่ฉันท้องเจ็ดเดือน
ซึ่งสมัยนั้นไม่ใช่เรื่องปกติเลยค่ะ
ซึ่งก็วิเศษมาก
มันเกือบจะเหมือนมาตาธิปไตยค่ะ
ผู้หญิงกลุ่มนี้น่ะ ที่จริงเราทุกคนมีลูกเล็ก
มันเลยเป็นเหมือนสมาคมลับ
ที่เราดูแลกันและกัน รู้มั้ยคะ
แบบว่าฉันรู้ชื่อพี่เลี้ยงเด็กของพวกเขาทุกคน
ในบางแง่มุม ทีน่าก็เหมือนดาวหาง
เธอเข้ามาและเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ
บางทีมันก็เป็นประเด็นโต้เถียง แต่ส่วนใหญ่แล้วเธอคิดถูก
นิตยสารนั่นจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอย่างหนัก
หลังจากหกปีครึ่งที่เดอะ นิวยอร์กเกอร์
ฉันรู้สึกว่าด้านธุรกิจ ของเดอะ นิวยอร์กเกอร์เชื่องช้า
เราต้องขยายในแนวข้าง
และฉันก็จำได้ว่าเขียนโน้ตถึงเอสไอ นิวเฮาส์
บอกว่าเราควรมีฝ่ายผลิต
ไว้ทำสารคดี ไว้ทำหนังและภาพยนตร์
หรือแม้แต่รายการวิทยุ
เขาแค่พูดว่า "ทีน่า ถักนิตติ้งของคุณต่อไปเถอะ"
ฉันคิดว่า "โอเค" นั่นมันทำให้ฉันหงุดหงิดจริงๆ
ฉันคิดว่า "อืม อาจถึงเวลาแล้ว ที่ฉันจะไปทำอย่างอื่น"
เธอได้รับข้อเสนอนี้ ซึ่งเมื่อมองย้อนกลับไปแล้วเสียหายร้ายแรง
(ทีน่า บราวน์ออกจากนิวยอร์กเกอร์ ไปเปิดนิตยสาร)
เป็นความคิดผมที่จะทำนิตยสาร
ซึ่งอาจเป็นที่ที่เป็นศูนย์กลางความคิด
นั่นเป็นสิ่งที่ยอดที่สุดที่ผมเคยคิดขึ้นมาครับ
ที่เหลือก็คือทีน่า บราวน์
เธอได้รับข้อเสนอนี้ให้ร่วมทำธุรกิจ กับฮาร์วีย์ ไวน์สตีน จากบรรดาคนทั้งหลาย
เพื่อสร้างสิ่งนี้ที่เรียกว่านิตยสารทอล์ค
ซึ่งไม่เพียงแต่จะเป็นนิตยสาร แต่จะสร้างภาพยนตร์และอะไรแบบนั้นด้วย
ขอบคุณทุกคนค่ะที่มาเปิดทอล์ค
มันอาจเป็นเรื่องโง่ที่สุดที่ฉันเคยทำในชีวิตนี้ค่ะ
ดังนั้นเธอก็ออกไปแบบปุบปับ รู้มั้ยครับ
กรกฎาปี 98 ออกไปเลย
ก็เลยไม่มีบรรณาธิการ
เอสไอ นิวเฮาส์ก็เลย สำรวจดูทางเลือกอยู่แป๊บหนึ่ง
พวกเขาเสนองานนี้ให้ผม
และหนึ่งชั่วโมงต่อมา ผมก็ยืนอยู่ต่อหน้าพนักงาน และเพื่อนร่วมงานของผมทุกคน
และพวกเขาก็ปรบมือนิดหน่อย และเราก็ไปทำงานกัน
โอเค เอาเลย
เด็กซ์เตอร์จะปิดต้นฉบับวันนี้
(สิบวันก่อนฉบับครบรอบ)
- และทวิลลีย์วันนี้ - และทวิลลีย์
ดังนั้นวันนี้…
ผมไม่รู้เลยว่าวันนี้วันอะไร… วันนี้วันพฤหัส ดูเหมือนจะงั้น
ที่จริงเราจะเริ่มปิดต้นฉบับตอนนี้เลย สำหรับฉบับครบรอบ
ซึ่งจะวางขายในอีกสัปดาห์ครึ่ง
นี่มันยอดเลย
ต้องทำงานเยอะมาก ผมหวังว่าทุกคนจะยังอยู่รอดนะ
โอเค ขอบคุณครับ
ความวุ่นวายของการปิดต้นฉบับ จะเกิดขึ้นในวันจันทร์ อังคาร แล้วก็พุธหน้า
แล้วมันก็จะต้องเสร็จภายในวันพฤหัส
และอะไรๆ ก็ดูเหมือนจะ ตรงตามกำหนดใช่มั้ยครับ
หลักๆ แล้วก็ตรงตามกำหนดครับ
โอเค คือผมชอบไล่ไปรอบวงทีละคน
ดังนั้นผมจะเริ่มเอง แล้วก็ต่อที่คุณ แล้วเราก็จะทำไปเรื่อยๆ แบบนั้น
ผลงานทุกชิ้นในเดอะ นิวยอร์กเกอร์
ต้องผ่านกระบวนการที่เรียกว่าประชุมปิดต้นฉบับ
ซึ่งบรรณาธิการและนักเขียนจะนั่งลงกับ บรรณาธิการต้นฉบับ คนตรวจสอบข้อเท็จจริง
และทบทวนผลงานนั้นทีละบรรทัด
ผมว่าผมแค่อยากจะ…
เรามี "ครั้งแรกที่ทีวีร่วมรู้เห็นเป็นใจ"
มันควรเป็น "ปะทะกับวัฒนธรรมต่อต้าน" มั้ย
ฉันว่า "ปะทะ" ฟังเหมือนมันเกือบเป็นเรื่องบังเอิญ
ขณะที่มันเป็นสิ่งที่ถูกขับเคลื่อนโดยตลาดจริงๆ
มันเหมือนเล่นเกมตีตัวตุ่นอยู่นิดหน่อย
คุณคิดว่าคุณเสร็จงานแล้ว แต่มีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ โผล่ขึ้นมาเรื่อย
- อยากเริ่มมั้ย - ได้ ลุยกันเลย
ผมไม่มีอะไรมากในหน้าแรก
มันอาจเป็นประสบการณ์ที่ตึงเครียด
คิดเรื่องที่ว่า "ผมบันทึกเรื่องนี้ ไว้ชัดเจนพอหรือเปล่า"
"ผมเขียนรายละเอียดทุกอย่างถูกต้องมั้ย"
"เมสันเสนอแนะว่า สักวันมนุษย์อาจปรับแต่งยีนตัวเองได้"
แค่บอกให้ชัดเจนนะ เขาไม่ได้แนะให้เราทำแบบนั้น…
- ในตอนนี้ - วันนี้
โอเค ผมว่าเราควรบอกว่า เลขาเป็นใครในตอนไหนสักตอน
- ใช่ - แต่…
มันอาจยาวนานเป็นชั่วโมงๆ
และบางทีคุณก็ต้องต้องสั่งอาหารมาส่ง
มันยังไม่จบจนกว่าจะจบ
ที่แผนกตรวจสอบของสำนักงาน เคยมีป้ายที่เขียนว่า
"สมบูรณ์แบบดีกว่าเสร็จ"
"อัล แฟรงเคนล้อเลียน"
เราต้องการคำบ๊องๆ กว่านี้ตรงนั้น เพราะงั้นฉันอยากใช้คำว่า "ยั่วล้อ"
เมื่อการปิดต้นฉบับเสร็จสิ้น ฉันรู้สึกพอใจอย่างมากแบบนี้เสมอค่ะ
ที่เรามีระบบนี้ ระบบที่อยู่มายาวนานซึ่งใช้ได้ผลนี้
- สำเร็จแล้ว - เย้
เก่งมาก ทุกคน
- ยินดีด้วย - น่าทึ่งจริงๆ
โอเค ขอบคุณทุกคนนะ
(นักวิจารณ์)
(ก้าวออกมา)
โอเค งานบันเทิงคดี มันจะจัดแบบนี้ มีข้อความหัวกระดาษเล็กๆ ตรงนี้
มันจึงไม่ใช่การวางตัวอักษรบนภาพ แบบที่เราทำตามปกติ
แต่เป็นการจัดหน้าแบบคลาสสิกกว่า
แล้วเราก็อยากให้ภาพประกอบขนาดเล็ก แสดงประวัติของยูสเตซ ทิลลีย์
เราจะมีรูปยูสเตซ ทิลลีย์กี่พันรูป แค่อยากรู้น่ะ
(สองวันก่อนฉบับครบรอบ)
- เราควรไปดูกันในนั้นมั้ย - พวกเขาอยากดูในห้องทำงานคุณ
มัน 242 องศาเลยนะ
อย่างสุดท้ายที่เราทำ
ก่อนส่งนิตยสารฉบับหนึ่งๆ เข้าโรงพิมพ์ ก็คือตรวจดูหนังสือฉบับจำลอง
โอ๊ย ยอดมาก
เราตรวจสอบกราฟิก เราตรวจสอบการจัดหน้า
และเราก็มีโอกาสได้เห็นจริงๆ ว่านิตยสารจะดูเป็นยังไง
เมื่อมันไปถึงตู้จดหมายของชาวบ้าน
เราก็แค่ต้องการความชัดเจนของการ์ตูน ความชัดเจนของเรื่องนั้น
แต่มันก็ยังเป็นช่วงเวลา ที่เราหยุดพักหายใจลึกๆ ได้
และซาบซึ้งกับสิ่งที่เรามี
มันต้องใช้อะไรเยอะเลย ต้องใช้คนเยอะมาก
ต้องโต้เถียงกันเยอะ ต้องพูดคุยกันเยอะ
แต่มันคุ้มค่าครับ
ยอดเลย อืม นั่นมันง่ายเนอะ
ในเดือนกุมภาพันธ์ 2025
เดอะ นิวยอร์กเกอร์ฉลองครบรอบ 100 ปี
มันฉลองวาระดังกล่าวด้วยฉบับพิเศษหนาสองเท่า
ที่ถูกลิขิตมาให้คนอ่านแล้วอ่านอีก
หรืออาจไปเพิ่ม ในกองที่ตั้งสูงขึ้นเรื่อยๆ ตรงมุมห้อง
นี่เป็นการฉลองวาระครบรอบ 100 ปี ของเดอะ นิวยอร์กเกอร์
เดอะ นิวยอร์กเกอร์อยู่มา 100 ปีแล้ว
ซึ่งเป็นการฉลองครบรอบ 100 ปีของมัน
ผู้คนอยากเจออะไรมากกว่าแค่ทวีตไร้สาระ
และพวกเขาก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขาต้องการความยุติธรรม การตรวจสอบ ข้อเท็จจริง และจิตสำนึกถึงความเหมาะสม
และพวกเขาก็ต้องการสื่อ ที่จะไม่ยอมแพ้เมื่อถูกกดดันด้วย
(การดื่มฉลองแห่งเมือง ทิลลีย์เมากรึ่ม)
พวกเขามารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลอง
บุคคลที่สร้างสรรค์ อยากรู้อยากเห็น ไม่ยอมแพ้
แปลกแหวกแนว และเกือบจะหมกมุ่นเหล่านี้
พวกเขาซุบซิบและหัวเราะ และดื่มฉลองให้กันและกัน
โดยรู้ดีว่าพวกเขายืนอยู่บนรากฐาน
ของคนที่บุกเบิกมาก่อน
ในช่วงปีแรกๆ ของนิตยสาร
แฮโรลด์ รอสส์ บรรณาธิการผู้ก่อตั้ง มีนักเขียนคนหนึ่งเข้ามาหา
ซึ่งอยากลาออก
รอสส์ตอบว่า
"เจ้านี่เป็นขบวนการเคลื่อนไหว และคุณก็ลาออกจากขบวนการเคลื่อนไหวไม่ได้"
และผมก็รู้ดีเป๊ะๆ ว่าเขาหมายความว่ายังไง
มันไม่ใช่แค่… เจ้าสิ่งนี้ที่ออกมาสัปดาห์ละครั้ง หรือทุกวันในอินเทอร์เน็ต
มันมีจิตวิญญาณ
มันมีจุดมุ่งหมาย ความถูกต้องเหมาะสม และคุณภาพ
มันควรตั้งคำถามตัวเอง มันควรเรียนรู้จากประสบการณ์
มันควรเปลี่ยนความคิดของมันได้
แต่มันเป็นขบวนการเคลื่อนไหว มันเป็นสาเหตุการเกิดสิ่งที่ดีงาม
ถ้านั่นฟังดูเหมือนทำเป็นสูงส่งกว่าใครๆ ผมก็ไม่สนครับ
ไง สวัสดีทุกคน
- ดิเอโก้ อยากเริ่มก่อนมั้ย - ได้เลยครับ
ผมคิดว่าเราควรเขียนบทความ เรื่องการขึ้นเครดิตภาษี
มันอาจเซ็กซี่ไม่พอสำหรับนิตยสารมั้ย
คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร