Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Witamy! Wybiła godzina ósma. Dzień zaczynamy naenergetyzowani.
Czas tak szybko leci! Już grudzień,
a to może oznaczać tylko jedno:
Boże Narodzenie jest tuż za rogiem.
Witają nas bezchmurne niebo i rześka temperatura.
W sam raz, aby poczuć świątecznego ducha.
Miasto jest już rozświetlone,
wszędzie unosi się zapach gorącej czekolady,
a kolędy...
Cóż, niektórzy katują nimi od tygodni.
Oficjalnie włączyliśmy tryb świąteczny.
Lucasie, śniadanie!
Trudno uwierzyć, ale to ja, Salva Molina.
Ten sam gość, który ma kartotekę dłuższą niż książka Don Kichot.
Jeszcze do niedawna na śniadanie piłem piwo, a na lunch jadłem oliwki.
Ale odkąd kilka lat temu uratowałem święta
i tyłek Świętemu Mikołajowi,
stałem się osobą szanowaną.
- Synu, dzień dobry! - Tato!
Śniadanko.
A co najważniejsze, ojcem, który nie nawala.
Dzięki, tato. Pychota.
Śniadanie mistrzów. Witaminy, białka i...
Samo zdrowie. Wznieśmy toast.
Na zdrowie.
Nowy Salva spędza aktywnie czas z synem.
Padam z głodu.
W domu.
Znowu „mermolada”?
Tyle razy mówiłem, że wolę wytrawne śniadanie.
No dobra. Mieszkamy u mojego kumpla Rafity,
ale już niedługo.
Bo w końcu mam pracę w swoim fachu. I to legalną.
Jestem grzecznym chłopcem.
Ej, robolu!
Wypoleruj to. Ma lśnić jak złoto.
I zrób kanapkę!
Ej! Z kurczakiem.
Bez chorizo. Bo ćwiczę fitness.
Fitness. Czyli trenuje, jeśli nie znasz angielskiego.
Naprzód, fitness. Raz, dwa.
Jasne, nie jest idealnie.
Czasami jest ciężko nie rzucić tego w diabły.
Ale ścierpię wszystko,
aby mój syn miał się dobrze i był dumny z ojca.
Mój syn.
Lucasie!
Tato!
Jesteś!
Jak było w szkole?
Gorzej niż zębów bóle. Jak robota?
Czasem męczy mnie ta ich tępota.
A to co?
- Co tam jest? - Co to?
No zobacz! Dwa bilety na Kevin sam w domu!
Pokaz specjalny!
Mój ulubiony film. Tato, jesteś najlepszy.
Nigdy nie byłem tak szczęśliwy. Do tego zbliżał się najlepszy czas roku.
Boże Narodzenie.
17 GRUDNIA
18 GRUDNIA
Ho, ho, ho! Pobudka, elfiki!
Do Bożego Narodzenia został tylko tydzień!
Nowego dnia zaczątek, do pracy czas
Przepełnia nas radość, bo Święta tuż, tuż
Dość.
To ma być radość i swawola?
Wiem, czego brakuje. Dawki świątecznego ducha! Ho, ho, ho!
Śliczny mały występ.
Ale jeśli mamy zdążyć do Wigilii,
musimy poważnie wziąć się do pracy.
Rami,
nie bądź taką męczybułą. Zdążymy ze wszystkim.
Tak? Wciąż musisz przeczytać te listy.
Chłopie, dzieciaki powinny zacząć wysyłać notatki głosowe.
Dalej! Formować szyki!
Planet Toys za kilka minut otworzy swoje podwoje.
Posłodziłaś?
Dobrze.
Planet Toys: świat zabawek, świat zabawy.
Jest olśniewająca...
Mrożona matcha latte dla pani.
Z mlekiem bez laktozy i szczyptą cynamonu.
- Za słodkie, Sebastiánie. - Pani wybaczy.
- Gdzie jest raport? - Personelu? Proszę.
Dlaczego dodałaś cukier?
Za dużo ludzi. Zwolnijcie pięć osób.
Przyszedł projekt nowej wyzwolonej lalki.
Zbyt kędzierzawa, za niska. Do zmiany.
Proszę pani.
- Sebastianie. - Proszę pani?
- Dlaczego wszyscy tu stoją? - Też nie wiem.
Do roboty! Otwierać drzwi! Jesteście pracownikami budżetówki czy co?
Święta za rogiem.
- Chodźmy. - Tak jest.
Dzień dobry. Co u was?
Wszystko w porządku? Miło słyszeć.
- Dalej. - Tak.
Zwołałam to pilne spotkanie,
aby omówić coś, co może zmienić przyszłość tej firmy.
Brawo!
Jak panowie wiedzą, Planet Toys to największa firma na świecie.
Nasze produkty są najczęstszymi prezentami podczas każdego kluczowego święta.
Każdego...
poza jednym.
Dlaczego nie na Gwiazdkę?
Bo jesteście niekompetentnymi frajerami? To też.
Ale głównie z powodu tej nikczemnej istoty,
na którą polujemy od lat.
- Wielka Stopa! - Potwór z Loch Ness!
- To chyba chupacabra. - To Elvis, wciąż żyje.
To Papa Noël.
Albo Święty Mikołaj. Czy jak tam wolicie zwać grubasa.
Od dekad jest naszym nieuczciwym konkurentem.
Dzieci nie kupują zabawek, bo on rozdaje je za dar...
Rozdaje je za dar...
Sebastiánie, ty mów. Nie mogę. Mam odruch wymiotny.
On rozdaje je za darmo.
W zamian za nic! Wystarczy być dobrym.
Obrzydlistwo.
Od lat prowadzimy program inwigilacji, aby go namierzyć.
Zainwestowaliśmy ogrom czasu i pieniędzy.
Ale kilka lat temu, w szpitalu w Madrycie,
zdarzył się świąteczny cud.
Mikołaju!
Pamiętaj, aby być grzeczną!
Staruszek mówił prawdę. To był Święty Mikołaj.
KOŁO PODBIEGUNOWE
Pielęgniarka była dalszą kuzynką ze strony matki
i wyjawiła mi to zajście na zjeździe rodzinnym. Miała jedno oko,
więc ignorowałam jej istnienie, ale...
Zabawne, prawda? Tyle utopionych środków,
a natrafiono na trop na pierwszej komunii pani bratanka.
Idealne wyczucie czasu, jak zawsze...
Przepraszam.
Wizytówka zawierała współrzędne, więc wiemy już, gdzie mieszka.
Wystarczy wcielić w życie nasz plan.
Porwiemy Świętego Mikołaja i zadbamy, aby już nigdy nam nie wadził.
Ale świat będzie dociekał, gdzie się podział.
Przedstawiam wam osobę, która go zastąpi
przed oczami świata.
Co tam, ziomki?
- Kiedy zaczynam, szefowo? - Trochę szacunku, Casanovo.
On? Ten chuderlak? W niczym go nie przypomina.
Ach, ta śmiałość ignorantów.
Oto Mauro Quesada, naśladowca.
Naśladowca?
Proszę was.
Aktor.
Świetny aktor metodyczny, pieczołowicie budujący postacie.
Poza tym jestem istnym kameleonem.
Mój szeroki wachlarz środków aktorskich
obejmuje zarówno klasyczny teatr, jak i radykalną awangardę.
A co najważniejsze,
gruntowna charakteryzacja to moja specjalność.
Już wszystko jasne?
- Jak słońce. - Przejdźmy do sedna.
Porwiemy Mikołaja i rodzice na całym świecie
wyłożą pieniądze na prezenty dla dzieci.
Jedno pytanie: co pan Anselmo myśli o tym planie?
Co to za pytanie, wapniaku?
Mój ojciec dawno przeszedł na emeryturę. Mówię to po raz tysięczny.
W końcu udowodnię, że mogę prowadzić tę firmę nie gorzej niż on,
a nawet lepiej.
- Lepiej. - Pełna zgoda?
- Sebastianie. - Tak?
Załóż kardigan. Lecisz na biegun północny.
To Boże Narodzenie należy do nas.
Tak!
LIST DO ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA 2
Święta coraz bliżej. Czuć to w powietrzu.
Dalej, chłopaki! Brak wam wprawy!
Tyłki wam się wleką.
Dalej, Rudolfie! Naprzód, Kometku! Prędko, Tancerzu!
Luisie Alberto! Z życiem, wyglądasz jak żółtodziób! Wio!
Uwielbiam święta! Może trochę sztuczek! Obrót 360°!
Śmigamy!
Ładnie! Świetna robota, obiad prawie mi się cofnął.
Zwiększmy jeszcze obroty. Palmy racice niczym Szybcy i wściekli.
- Nie chcę. - Carlitosie, zjedz brokuły.
- Nie! - Jedz i bądź grzeczny.
Mikołaj to zobaczy i da ci rózgę.
- Nie gadaj bzdur, mamo. - Musisz zjeść te brokuły.
Inaczej nie dostaniesz niczego z listy.
Konsoli do gier, roweru, skutera...
Wio!
Musisz zjeść, jeśli chcesz coś z tego.
Tak, brokuły są smaczne i zdrowe.
A to klops! Teraz sam zgłodniałem.
Lecimy do domu!
Czeka na nas zapiekany makaron z chorizo,
pudding ryżowy, tarta serowa i francuskie tosty!
W górę!
Lądowanie na medal.
Zasłużyliśmy na kolację.
A to kto?
Przepraszam! Mogę panu pomóc?
Mój Boże!
Człowiek!
Szedłem 12 godzin, nic tylko pingwiny!
Na reniferze rogi, przemarzł pan do szpiku kości!
Tak jest.
Bez obaw, jest pan bezpieczny. Ale jak pan tu trafił?
Byłem na wycieczce z przewodnikiem po fiordach.
Zatrzymaliśmy się po pamiątki, aby kupić bibelot:
magnes na lodówkę. Zbieram je. Nie zaczekali. Typowe. Autobus odjechał.
Skoro byłem sam, chciałem zobaczyć zorzę polarną.
To ponoć istna magia. Zgubiłem się i nie mogę ich znaleźć.
Kurka! Co za długa historia, ale...
Proszę nacieszyć oczy, oto zorza polarna!
Olśniewająca, ale...
rzęsy na wskroś mi zamarzły.
- Bez obaw, zapraszam do warsztatu. - Nie.
Niech mi pan wskaże najbliższe miasto.
Nie tak blisko twarzy. Nie widzę.
O co tu chodzi? Na magiczne sanie...
Kurczak jest w piekarniku. Ptak jest w klatce.
Mysz jest... w pułapce na myszy? Nieważne...
Mamy Świętego Mikołaja!
- Nie, my... - Salva. Stary, proszę.
- Co za natręt... - Przyjaźnimy się, pomóż.
To będzie pestka, chłopie. Proszę.
Wparujemy, zwędzimy towar i spadamy.
Prostsze niż zabranie dziecku lizaka.
Odpada. Żyję uczciwie od czasu naszej przygody z Mikołajem.
Nie kradnę, mam legalną pracę, płacę podatki,
recyklinguję, jem sałatki...
Żałosne. Może jeszcze grasz w padla?
Koniec z lewymi interesami. Idź, zanim przyjdą szefowie.
To bułka z masłem. Towar leży bez nadzoru
i tylko czeka. To zbrodnia nie ukraść!
Daj mi dolara za każdy taki tekst, a będę bogaty.
Dorobienie się na uczciwej pracy? To Hiszpania.
- Mówię nie. - A ja tak.
- Nie. - Tak.
- Nie. Co powiedziałeś?
- Nie. - Tak.
- Tak.
- Nie. - Ramoncínie.
Ludzkie szumowiny się kłócą.
- Tak, nie. - Tak, nie.
Brzmią jak karetka.
Karetka.
Wolisz pracować dla tych gości czy pomóc mi w napadzie?
Opcji miałem niewiele.
Ej, satelito. Ciebie też zatrudnimy.
Z tą twoją kulawą ręką
dostalibyśmy odpis podatkowy.
Salvo, gdzie twoja godność? Twoim szefem jest Ramoncín.
Tak. Jestem jego szefem. Won, przestępco.
Żaden przestępca. Prędzej outsider.
Hej! To...
- Ten klucz jest nasz! - Złodziej!
Wynocha!
Potrącimy ci to z pensji!
- Ale... - Do roboty!
- Tak, szefie. - Masz łeb jak sklep, Ramoncínie.
Z moim osiołkiem jadę do Betlejem
Spokój, dzieci.
Trochę porządku.
Proszę państwa, spokój.
Dzień dobry, wy rozwydrzone bestie!
Zanim zaczniemy zajęcia, ważne ogłoszenie.
Wie już pani, że egzaminy to przestarzały system rankingowy,
który sprowadza ludzką złożoność do jednego numeru?
Nie, wie, że jesteś dziwakiem i twoja planeta cię wzywa.
- Kujon! - Kurza morda!
Dobre.
Dołączy do nas uczennica. Właśnie zamieszkała w naszym mieście.
Oby nie posadzili jej ze mną.
- Tak, trzymajmy się razem. - Przedstawiam pannę Míę.
Tu jest wolne miejsce. Obok mnie. Zapraszam.
Tak. To twoje miejsce.
- Hej. - Hej. Mów, jakbyś czegoś potrzebowała.
- Lucasie, tu siedzę. - Cicho.
Cokolwiek. Gumkę, długopis, moje serce...
Mój notatnik.
Zawsze tak nawijasz?
Układ nerwowy i serce...
Dopadłeś go.
Taki nasz żart.
Nie oddasz im?
- Masz! - Ale ci dowaliła!
Dobrze ci tak.
Dalej!
Dorwij ich! Śmiało!
Błagam! Dopiero wtorek!
Boże, ależ mnie czeka tydzień...
Nie poznaliśmy się oficjalnie.
Jestem Lucas, a to Rubén. Właśnie sobie idzie.
Pa, Rubénie. Na razie.
- Idź. - Już dobrze.
Jesteś Mía, prawda?
Nie „moja”,
jakbyś była moją dziewczyną albo że tego chcę. Tylko...
Fajna deskorolka.
W tym stuleciu mówią na to skateboard.
Kręcą mnie skateboardy. Rano – skateboard. Popołudnie – skateboard...
A w nocy śpię przytulony do skateboardu.
Wolisz crashing skateboard, downhill czy freestyle?
Wszystko po trochu. Naraz. Trzy w jednym. Full wypas.
Lucasku!
O nie, mój tata.
Jak było w szkole?
W porządku. Jak zwykle.
- A nie gorzej niż zębów bóle? - Nie, tato. Poczekasz na dworze?
A moja robota? Czasem męczy ta ich tępota.
Robot. Robota. Tępota.
Lucasku, co jest?
Nic. U mnie jak zwykle.
To nie jest zwykłe popołudnie.
- Idziemy kupić choinkę. - Tato, nie jestem już dzieckiem.
Podniosę cię w domu, abyś mógł nałożyć gwiazdę.
Któregoś roku zapomniałem i urządził mi scenę.
Beczał: „Drzewo, tato!”.
Tak się przejął, że chyba się nawet zsikał.
Nie, wszystko zmyśla.
Same kłamstwa. Tato, błagam. Jestem z koleżanką.
Wybacz, ależ ze mnie gbur.
A może w trójkę pójdziemy do baseniku z kuleczkami?
Brzmi świetnie, ale podziękuję.
Na razie.
- Podniesiesz, zanim pójdziemy? - Co takiego?
Moją godność. Wytarzałeś ją w błocie.
Nie wiedziałem...
W tym problem. Nigdy nie rozumiesz.
Co się właśnie stało?
Gdzie ja jestem?
Łeb mi pęka.
Gorzej niż kac po elfickim ponczu.
Czy ktoś mnie słyszy?
Kim jesteś?
Dlaczego mnie tu sprowadziłaś? To sprawka Trzech Mędrców, prawda?
Przeklęci wielbłądnicy.
Nie.
Jestem tylko skromną bizneswoman z zabawkowego koncernu,
która ma dość twojej nieuczciwej konkurencji.
„Nieuczciwej konkurencji”? Co to za banialuki?
Nie zgrywaj idioty.
Nie płacisz podatków ani honorariów.
Zamieszkałeś w raju podatkowym z elfami.
Dbam tylko, aby żadne grzeczne dziecko nie zostało bez prezentu.
„Aby żadne grzeczne dziecko nie zostało bez prezentu”.
W tym roku nieważne, czy są grzeczne.
Liczy się tylko, czy stać ich na kupno.
Ode mnie, rzecz jasna.
To potwarz wobec świątecznego ducha,
magii, dobrej woli...
- Oddaj mi magiczną czapkę. - Nie.
Jak możesz być tak cyniczna?
Nigdy nie byłaś dzieckiem,
które budziło się podniecone w świąteczny poranek
i biegło, aby zobaczyć, co położyłem pod choinką?
Zapomniałaś o tej małej dziewczynce?
„Drogi Mikołaju, w tym roku byłam bardzo grzeczna.
Chciałabym więc prosić
o misia wykonanego własnoręcznie przez twoich elfów”.
Co to jest?
Skarbie, w tym domu nie piszemy listów do Mikołaja.
To konkurencja, a ją trzeba zmiażdżyć.
Tatusiu, wszystkie moje przyjaciółki piszą.
Też chcę tak mieć w święta.
Twoje przyjaciółki są nijakie, skarbie.
Odziedziczysz moją firmę i odkryjesz, że zabawki nie są za darmo.
Zabawki się sprzedaje.
Dobrze?
To wyrzucę do kosza na śmieci.
Nie przekręcaj wszystkiego.
Nie chodzi o mnie czy o to, co mi podarowałeś w dzieciństwie.
Najważniejsze, że jesteś skończony.
Nie ma mowy.
Dzieci nie zgodzą się na Boże Narodzenie bez swego idola.
Wcale im go nie zabraknie.
Mauro!
Co tam, dziadku?
Ale...
Jeszcze nie okiełznałem tego całego „ho, ho, ho”.
Musisz śmiać się z przepony. Ho, ho!
Chwileczkę. A ty kim jesteś?
Mauro Quesada. Miło mi.
Jest wybitnym aktorem, który chce wesprzeć naszą sprawę.
Jesteś oszustem! Podszywaczem!
Jednym z najlepszych aktorów na świecie.
I mistrzem naśladowania, koleś.
Pokazać ci próbkę? Posłuchaj.
Co tam, ziom? Hę?
Może rebujito z odrobiną czerwonego smalcu?
A może wolisz albariño ze skorupiakami i pąklami wąsonogimi?
Escolti.
Butifarra z pomidorem na chlebie.
Dałem czadu, co?
- Niebywałe. - Dzięki.
Ale zmykaj na biegun, zanim zauważą brak Mikołaja.
Jasne.
Nie możesz!
Nie mogę?
Spójrz. Krok za krokiem...
Chyba jednak mogę!
Nie pozwolę wam zwodzić dzieci!
Nie utrzymacie mnie!
Zakradałem się do domów z najnowocześniejszymi systemami ochrony.
Schodziłem po najwęższych kominach na świecie!
- Moja magiczna czapka może wszystko! - Chciałbyś! Ta czapka?
Oddawaj!
Resztę życia spędzisz zapomniany w sarkofagu.
- Nie! - Jak Ludwik XIV.
- I hrabia Monte Christo. - Łapy precz, łajdaki!
Za to schudniesz. Dobre dla brzuszka.
Nie!
Mam coś przekazać tym gnomom?
Elfom! To elfy!
Jasne. Jak tam chcesz.
Gem, set i mecz.
Jesteśmy szczęśliwi i radośni
Zajadamy nugat i ciasto
Jesteśmy szczęśliwi i radośni
Bo dla Świętego Mikołaja pracujemy
- Cześć, Mikołaju! - Hej, szefie!
O matko!
Co za willa!
Urocza wiejska posiadłość, jak się patrzy.
Jak słodko!
Wyglądają jak małe grzybki.
Jesteście Minionkami? Malusińskimi? Pupa-Lumpasami?
Nie, wolę większe rybki.
Miałem krasnala ogrodowego wyższego od was.
Co szef wygaduje?
A te uszy odbierają Wi-Fi?
Wszystko dobrze? Jest pan nieswój...
I kogo my tu mamy! Jednak wpadłeś na kolację.
Gdzie byłeś? Myślałem, że coś ci się stało!
Wybacz, a ty to Smerf Maruda?
Jestem Rami, twój brygadzista od kilku wieków.
Okaż trochę szacunku.
Nie złość się, Ramenie. Żartuję.
- Rami. - Właśnie.
Też to czujesz? Jeleni smród nie schodzi.
Piłeś.
Nie, trenowałem z Rudolfem i resztą jeleni.
- Reniferów. - Właśnie.
Mniej gadania, więcej harowania. Wiesz, co cię czeka.
Co to ma być? Kto tu rządzi? Ty czy ja? Wiadomo co!
To, co zwykle.
Sprawy Mikołaja.
Norma...
Przeczytanie tych milionów listów?
Właśnie. A nie mówiłem, że wiem?
Robię to od stuleci!
Najpierw chciałbym zadbać o wygodę. Przynieś mi jakąś przekąskę, dobrze?
No, Ramenie. Hop, siup!
Lucasie.
Wystraszyłeś mnie! Co z pukaniem? Gdzie prywatność?
Pukałem. Przez słuchawki nie słyszysz.
- Co? - Mówiłem, że mnie nie słyszysz!
Dobra już, nie wrzeszcz.
Co to za strój?
Miałeś mi dawać znać, gdy masz występ szkolny.
Grasz klauna?
Nie, to mój nowy styl. Taki miejski.
Nie zrozumiesz, jesteś za stary.
Za stary? Wybacz, słucham Pearl Jamu na iPodzie.
Kogo na czym?
Taki zespół. Bije to, czego ty słuchasz.
Brzmi, jakby śpiewnie ziewali.
Zdjęcia...
Odpuść. Ale z ciebie boomer. Czego?
Chcę spędzić z tobą czas. Rzadko cię widuję.
Chcesz kupić komiksy?
Nie.
- Kino? - Nie.
- Piłkarzyki? - Nie.
- Burgery! - Nie! Ale jesteś wkurzający!
Synu, co z tobą?
Dziwny ubiór, zmienne nastroje, nie chcesz ze mną spędzać czasu...
- Nic ci nie jest? - Jestem taki jak zawsze.
Załamał ci się głos!
Zostaw mnie, nie rozumiesz mnie. Wyjdź!
- W porządku. - Nie rozumiesz mnie!
„Nie rozumiem go”. To oczywiste.
Wchodzi w okres dojrzewania.
Straszna sprawa, nie jestem gotowy.
Nie jesteś. Nic a nic. Łap.
Spoko.
W życiu każdy dorasta. Jak Robin Hood.
Chyba Piotruś Pan.
- Kto? - Nie dorósł.
A to nie Lucas wciąż dojrzewa?
- O czym ty bredzisz? - Ja? Nie mam pojęcia, pogubiłem się.
Nieważne. To miało być nasze pierwsze wspólne Boże Narodzenie.
Ze mną też!
Z tobą też, ale rzecz w tym, że Lucas skończył ze mną.
Byłem jego bohaterem, teraz zostałem wrogiem.
Zwykła kolej rzeczy. Tak było z naszymi ojcami.
- Widywałem swojego raz na miesiąc. - Bo siedział za napad na kasyno.
- Widywałeś go podczas odwiedzin. - Tak, dziękuję.
Przypomniałeś mi najsmutniejsze chwile mojego życia.
Wybacz, ale się przejąłem.
Mam tylko Lucasa.
Nie martw się.
Każdy z nas to przechodził, a zobacz, co osiągnęliśmy.
Jest gorzej, niż sądziłem. Nie mogę stracić syna.
Skoro tak, to musisz go odzyskać.
Może musi zobaczyć, że jego tata ma jaja,
więc pomoże kumplowi w łatwym skoku.
- Powtarzam: już tego nie robię! - „Już tego nie robię!” Spokojnie.
Mam klasa kumpli, którzy mi pomogą. Całe tabuny.
Dobra.
Lolo.
Znowu się buforuje.
Lolo Musicolo.
Gdzie byłeś?
- Byłem DJ-em w Space. - Nieprawda.
Nie odpływaj. Kradniemy. Ja będę ciąć, ty pilnuj.
Nie na odwrót? Jestem specem od zamków.
- Rób, jak każę. - Kto mianował cię szefem?
- Wymyśliłem plan. - A jeśli nie chcę stać na czatach?
Dobrze, tnij. Ja popilnuję. Tylko się pośpiesz.
Lepiej, abym popilnował. Nie tnę płotów, otwieram zamki.
Tniesz czy pilnujesz?
Pilnuję, ale nie dlatego, że mi kazałeś.
Jasne...
Jak mam cię ostrzec, że ktoś idzie?
Powiedz: „Rafito, ktoś idzie”.
Żałosne.
A może jakiś tajny kod? Coś typu „woda, woda”,
„kod czerwony, przerwać misję”, „Uwaga, byk!”.
Mów, co chcesz, ale, błagam, bądź cicho.
- Co chcę? - Tak.
To znaczy, że zostałem szefem.
Nie, to znaczy, żebyś się zamknął i dał mi się skupić.
Gotowe. Właź.
Sam o tym zdecyduję. Jestem szefem.
Tak, jesteś szefem.
Tak? To zrób diabelski młyn.
- Tylko nie diabelski młyn! - Tak!
Stop!
Bo nas złapią!
Dobra, do środka.
Chodźmy.
Nie rób więcej diabelskiego młyna, gdy pracuję.
Ta ciężarówka.
Ojej, Rafito.
Co tym razem?
Gdy włamuję się do takich miejsc, przez tę adrenalinę muszę...
Musisz siku?
Nie, to drugie. Dwójeczka. Jamnik musi na spacerek.
Zaciśnij pośladki.
Wejdziemy, napełnimy torby i znikniemy stąd szybciej...
niż błyskawica.
Nie mów tego słowa, bo zwoduję niedźwiedzia.
Obrzydliwe. Złap za tę stronę.
Pociągnij.
Co to jest?
To lalka nowej generacji.
Kosztują fortunę. Ukradniemy je i sprzedamy w sieci za podwójną cenę.
Cześć, siostro, jestem Greta, wyzwolona lalka.
Jestem Lolo z San Fermín, przywódca gangu...
Jak się nazywa nasz gang?
„Zamknij się i wyłącz, zanim nas złapią”.
Brzydkie. Może...
- Zgładzić patriarchat! - Wyłącz to!
- Nie mogę! - Manolo, zrób kolację solo.
Wyłącz to!
Nie mogę. Mruga do mnie. Manipulatorka!
Cicho, Greto!
Stać! Kto tam jest?
Z drogi, ty macho!
To szef. Ja słucham rozkazów.
To mój kuzyn Rafita. Mieszka na ulicy Ahorro.
Na razie!
Ty kapusiu! Konfidencie jeden!
Stać!
Nie ruszać się!
- Zaraz wracam! - Łap go!
Nawet w święta nie dają kraść w spokoju.
Draniu, wracaj tu!
Poszedł tędy! Ruszaj się! Szybciej!
Nie każ mi biec, człowieku.
Musi tu być!
Widzisz coś?
Tu go nie ma.
Już nie biegnę...
Tam!
Ruchy, ruchy!
Halo?
Nie kradnę. Bawię się w chowanego.
Znam ten głos.
Rafita? To ty?
Odpowiedz!
Boże, mówisz do mnie?
Błagam, nie karz mnie, biednego kuterrękę!
Co? To ja, Święty Mikołaj! Jestem tu w środku!
Święty Mikołaj? Co ty tam robisz? Świetna sprawa.
Już kapuję, śpisz w trumnie niczym hrabia Drakula!
Nie bądź śmieszny! Zostałem porwany!
Porwany?
- Przybyłeś mi na ratunek? - Nie, ratowałem siebie.
Co? Ciebie też chcieli porwać?
Przyszedłem obrabować sklep z zabawkami, ale plan się posypał.
Obrabować?
Nieważne. Pomóż mi! Muszę stąd wyjść!
Pewnie. Rach, ciach i otwarte. Jedna ręka wystarczy.
Kurczę, ciężka sprawa...
Bardzo ciężka. O nie!
Ostrożnie!
Kurde, ale ważysz, wielkoludzie.
Nie martw się.
Coś wymyślimy.
Z drogi!
Podejrzane, że nosisz tyle ochraniaczy.
Zadzwoniłem po wsparcie duchowe, a nie po atak paniki.
To ona!
Cześć, Mío! Co tu robisz? Skreczujesz?
Skreczuję? Raczej skejtuję.
To w końcu skatepark.
Jasne, wiadomo. W kółko tu przychodzę,
aby robić oldskulowe triki na desce.
Na pewno? Wciąż masz metkę z ceną.
Tak, łamię tyle desek, że co tydzień kupuję nową.
Frajerze!
Kogo my tu mamy!
Ależ mi brakowało waszego nękania mnie w wolnym czasie.
Kochasie, klub szachowy jest za rogiem.
Co jest niby zabawnego w szachach?
To cudowna gra, która łączy inteligencję i strategię.
Szach mat, czterooki!
- A jestem tu, bo lubię jeździć na desce. - Nawet jej nie tknąłeś.
Jest nowiutka.
Skoro jesteś taki dobry, pokaż nam trik.
Śmiało, zaimponuj swojej lasce.
Jeszcze się porządnie nie rozgrzałem.
Jest ryzyko kontuzji.
Jest ryzyko wyjścia na tchórza.
Nie musisz niczego udowadniać.
Chce, więc mu pozwól.
W porządku. To dla mnie rozgrzewka.
- Nagraj to. - Zjedzie!
Chwila, nagram.
No dalej.
- Rety. - Zaliczy glebę.
Śmiało.
Odpuść! Śmierć z miłości brzmi pięknie w książkach,
ale w życiu to straszna sprawa.
Dalej, młody!
O kurde!
Wypasiony trik!
O nie, jest martwy!
Prosto na TikTok! To podbije nety!
Kurde!
W porządku? A nie mówiłem!
Nie w porządku. Miłość boli.
Mikołaj śmiga na saniach i wiezie...
Co za uczta! Obłędny ten poncz.
Mógłbym tu szczęśliwie żyć.
Że co?
Wygodnie mi tu z wami, moje małe krasnale.
Skończył już pan?
Tak, proszę wszystko zabrać.
Ciasteczko dla elfów!
Ejże! Zostawcie ciasteczko.
Ale zawsze je nam pan zostawia.
To nasz ulubiony deser.
Wielka szkoda. Nie każdy dzień jest świętem.
Wracać do roboty.
Co za wir pracy. Męczy mnie samo patrzenie na was.
- Pracujecie jak Japończycy. - To nic. Możemy jeszcze szybciej!
Naprzód, elfy!
Co za prędkość!
Na pewno nie dodaliście nic do kawy?
Co ty robisz?
Na śmierć mnie wystraszyłeś! Teraz zostałeś ninją?
Muszę ci dać dzwoneczek jak kociakowi.
Czego chcesz?
Sprawdzam, jak idzie czytanie listów.
Ramenie, nie będę kłamał. Kiepsko.
To takie upierdliwe.
Wszystkie są takie same.
„Drogi Mikołaju, byłem bardzo dobry w tym roku”.
Kto przeczytał jeden, czytał wszystkie. A dzieci bywają durne.
Wszędzie błędy ortograficzne. W tym roku dałbym każdemu rózgę.
Nie wiem, co z tobą nie tak. Jesteś...
inny.
Inny?
Twierdzisz, że nie jestem sobą?
Powtórz to bez dowodów, a zdegraduję cię do rangi szeregowego gnoma.
Wynocha!
Sio, kiciu! Won!
- Sebastiánie. - Tak?
Dobrze.
Co mówiliśmy o czapkach Mikołaja?
Błagam...
Fuj, dziecko. Ohydztwo.
Pluszaki powinny być na dolnej półce,
aby klienci mogli je dostrzec.
Dzieci do dziewięciu lat.
- Święte słowa. - Genialne. Rób notatki.
Zniżka na gry edukacyjne 10%.
To w końcu Hiszpania!
- Co za wnikliwy umysł! - Niebywałe.
Ta piramida jest nie do przyjęcia!
Jak mamy pobić rekordy sprzedaży przy takim standardzie?
Tylu magistrów, a nikt nie umie ustawić kilku pudeł!
- Tylu magistrów... - A twój doktorat to co?
Jak nasz gość specjalny? Wygodnie mu w pudełeczku?
Ma się świetnie. Powtarza, że jest nikim bez czekolady.
Chyba ma apetyt.
Pech, bo to porwanie, a nie pięciogwiazdkowy hotel.
Pytanie od czapy: skąd ta nienawiść do Mikołaja?
To sprawa osobista?
To nie jest pluszowy miś, o którego poprosiłam Świętego Mikołaja.
Pewnie pominął w tym roku zabawki
i postanowił pozwolić ci odziedziczyć rodzinny biznes.
Co o tym sądzisz?
Pobawimy się razem? No, skarbie.
Mnożenie.
Oczywiście, że to nic osobistego.
To tylko interesy.
Jasne? Nic więcej.
Nic osobistego.
Czy masaż głowy pomógłby z tym stresem?
Nie! Chcę raport finansowy na moim biurku za dziesięć minut!
Rozumiem.
Co za temperament...
Dziękuję.
Dziękuję za Oscara. Pełne zaskoczenie.
Chciałabym podzielić się tą nagrodą z innymi nominowanymi.
Jej mała część należy też do was.
Ojej.
- Tak, szefie? - Mauro.
Powstrzymałeś te elfy od robienia zabawek?
Jeszcze lepiej. Znalazłem idealną nową załogę dla Planet Toys.
Spójrzcie. Dalej, krasnoludki.
Pracują dzień i noc, nie trzeba płacić za nadgodziny.
Z radości sobie podśpiewują.
To bije na łeb tę fabrykę w Bangladeszu.
I nie mają nawet umów.
Nie mają umów? Trzy najpiękniejsze polskie słowa.
Od razu każę im wytwarzać towary Planet Toys.
Tak jest.
Ale oczekuję niewielkiej podwyżki.
Liche 20 albo 30%.
Żaden problem.
Też mogę? Zarabiam tyle samo, odkąd...
- Zamilcz. - Tak.
Dzięki, szefowo.
Co to była za pani? O co chodzi z tą podwyżką?
Gdy dorośli rozmawiają, maluczcy mają być cicho.
Maluczcy!
Zmiana planów.
Od teraz każda zabawka, którą tworzymy w tym warsztacie
musi pochodzić z tego katalogu. Jasne?
Jak szef każe.
To do roboty.
Niewiarygodne.
Nigdy nie produkowaliśmy zabawki jednej marki na wyłączność.
Zaprzedałeś się kapitalizmowi? Kim w ogóle jesteś?
Coś mi szumi z dołu.
Brzmi jak...
Nie rozumiem ani słowa. A wy?
Okaż szacunek. Pracuję tu od wieków.
To dobrze wiesz, kto tu rządzi.
Do kogo piszą dzieci? Do mnie czy do ciebie?
No, ale kiedy...
Kto jest gwiazdą? Legendą światowego folkloru, ty czy ja?
No, ale jeśli...
Gdzie jesteśmy?
W warsztacie zrzędliwego elfa czy Mikołaja?
Właśnie. Więc bierzcie dupy w troki.
A ty, mały Rami, pij mleko, bo nigdy nie urośniesz.
Coś mi tu śmierdzi.
Potrzebujemy pomocy!
I gleba!
Panowie, wasze telefony.
Psze pani...
Zignoruj ich. To idioci. Ledwo starcza im mózgu, aby nie zsikać się pod siebie.
Uwaga: przydzielam partnerów do projektu naukowego.
- Nie! - Błagamy, psze pani!
Można w trójkach?
- Cisza! - To ona.
Szkodniki!
Projekt o płazach trafi do Rubéna i...
- Obyśmy byli razem. - ...Juanja!
- Świetnie, dostałeś... - Kujona!
- Bum! - Nie ma mowy...
Chyba sam będę musiał ogarnąć żaby.
Projekt o gadach trafia do Míi i...
Lucasa.
- Bosko! - Hej!
To jest, bosko byłoby robić z tobą.
Chciałbym móc z tobą, ale jakoś przeżyję.
Więc co się tak głupio szczerzysz?
U mnie czy u ciebie?
Co?
Projekt. Spotkamy się u mnie czy u ciebie?
U mnie.
Przejdźmy do błon pławnych.
Spróbuję czegoś.
- Wchodzę z lewej. - Ostrożnie.
Podważę tu...
Wsunę ten wihajster tutaj...
Co się stało?
Niemożliwe. Na Boga.
Umieram z głodu.
Coś o tym wiem.
Dawno nie jadłem. Zostanie ze mnie skóra i kości.
Marzenia ściętej głowy...
Zapomnij.
To koniec.
W te święta wygrają złoczyńcy.
Wydłubać dziurkę, abyś mógł oddychać?
Miałem kiedyś chomika, zapomniałem zrobić dziury w pudełku...
Biedny Fernandito Alonso zdechł na ostatnim okrążeniu.
Małą dziurkę?
Po co? Jestem kolejną zapomnianą zabawką.
Mieli swoją frajdę, a teraz jestem reliktem
w świecie, który za nic ma życzliwość.
Co znowu? Jasne, jesteś stary, ale żaden z ciebie relikt.
Widzisz ten tor wyścigowy?
Myślisz, że Trzej Mędrcy mi go dali? Nie.
Wróżka Zębuszka? A skąd.
Ty mi go dałeś.
Mama mówiła, że jestem idiotą.
Tata, że mam błoto zamiast mózgu.
Ciocia Pepa, że jestem śmieciem.
- Babcia z kolei... - Już zrozumiałem.
Mimo to
zajrzałeś za tę nędzną powłokę i znalazłeś dobre serce.
Miliony podobnych mi dzieci cię potrzebują.
Ejże.
Wciąż tam jesteś?
Tak, to była dramatyczna pauza.
To żeś mnie wzruszył.
Nie płacz.
Nie waż się płakać, bo zaraz sam się rozbeczę.
- Wiem, jak cię wyciągnąć. - Mój kochany Rafita.
Nigdy mnie nie zawiodłeś... Przeważnie, choć...
Niespodzianka!
Co to ma być? I co ty założyłeś?
Wiem, co myślisz: „Najfajniejszy tata na świecie”.
Dziś? Serio? Lekka przeginka, co nie?
Dlaczego? Żelka?
Tato, bez urazy, ale to mega żenada.
Trochę mnie poniosło, ale to na pewno ci się spodoba.
Razem napiszemy i wyślemy list do Mikołaja.
I zmienisz mi pieluchę? Nie jestem już dzieckiem.
Synu, czemu tak mówisz?
Po naszych przejściach z Mikołajem...
- Lucasie! - Kurka! Już 17.00?
Kto to?
Nieważne co, nie wspominaj o reniferach, elfach, Mikołaju
czy o czymkolwiek latającym, co rozwozi prezenty. Ani słowa.
A mogę oddychać?
Cicho. Zdejmij to i schowaj się.
Już mnie nie pchaj.
Mío, co za zaskoczenie.
Nie umówiliśmy się na 17.00, by popracować nad projektem?
To zaskoczenie, że przyszłaś punktualnie.
Trudno dziś polegać na ludziach.
Kurcze, ale was kręci Boże Narodzenie.
Wybacz, mój tata miewa takie przypały.
Chodźmy do mnie. Jest tam mniej światełek.
Jasne.
Święta nadeszły, a rodzice i dzieci
cieszą się tymi wspólnie spędzonymi dniami.
Chyba że dziecko cię zleje.
Święty Mikołaj czeka na listy od tysięcy podekscytowanych dzieci,
aby napełnić sanie prezentami i rozwieźć je po świecie.
Rudolfie, Rami, co tu robicie?
Mamy kryzysową sytuację.
Jakiś oszust udaje Mikołaja.
Co?
- Jest w warsztacie z elfami! - Naprawdę?
Wskoczyłem na Rudolfa i z trudem uciekłem.
- Poważnie? - Żebyś wiedział!
Szaleństwo. Ale co mnie to obchodzi?
Słucham?
Mikołaj zaginął. To nie jest dość poważne?
Mój syn też zaginął.
Lucas zaginął?
To spisek.
Przynajmniej Lucas, którego znałem.
Jest nastolatkiem. Zlewa mnie, a jak zobaczy nas razem,
już się do mnie nie odezwie. Więc sio, obaj.
Ty samolubie! Święta są zagrożone!
Mikołaja porwano. Albo gorzej.
A ty odwracasz się na pięcie?
Sądziłem, że zmieniłeś się w dobrego człowieka.
Nie gadaj!
Nie znam go. Wynocha z mojego domu, dziwaku!
- Co ty gadasz, Lucasie? - Zna twoje imię?
Prawdziwy elf! Bosko. I te uszy! Super!
I renifer!
Tak, mega.
To mój kumpel. Prawda, Rami, zuchu?
Też sądziłem, że się kumplujemy.
Twój tata ma inne zdanie. Przekazałem mu, że Mikołaj został porwany.
Nie pomoże mi.
Lucas też nie. Skończył z Bożym Narodzeniem.
Nawet nie napisał listu. To dla zwykłych szczyli.
Prawda, ziomeczku?
Coś dla bambików.
Chwila, Mikołaj zniknął, a wy nie pomożecie?
Nie.
Pewnie, że pomożemy. Od razu wyruszymy, aby go znaleźć.
Byle na przekór, co nie?
Lubię tę dziewczynę.
Ja też.
Gdzie zaczynamy? Może być wszędzie.
- Przerywamy transmisję... - Patrz!
...aby przekazać pilną nowinę z bieguna północnego.
Drogie dzieci, mam coś bardzo ważnego do powiedzenia.
To ten oszust.
Po latach ciężkiej pracy nadszedł czas na moją emeryturę.
Przestańcie mi więc wysyłać listy.
Bez obaw, wciąż otrzymacie prezenty.
Chcę takie.
W Planet Toys
ciężko pracujemy, aby zapewnić dzieciom najlepsze prezenty.
Ech, te małe czapeczki...
Nie mogą się oprzeć prezentom. Planet Toys.
Najlepsze jest to,
że to koniec tych bzdur o byciu grzecznym.
Wystarczy, że rodzice otworzą portfele i zapłacą!
Gotówką, kartą lub apką! Wystarczy zabulić!
Jeśli chcecie zabawek, przyjdźcie do Planet Toys!
Zniżki 20%, żadnego osądzania moralności.
Czyż to nie cudowne?
Nawet nieznośne bachory mogą wybrać sobie dowolny prezent.
Ponad 5000 sklepów na całym świecie.
Na co czekacie, dzieci? Nie marnujcie ani chwili dłużej!
Planet Toys. Świat zabawek.
Już wiemy, gdzie zacząć go szukać.
W sklepie z zabawkami.
Uważaj, może być niebezpiecznie. Powinienem pójść z Ramim.
Aby przegapić taką przygodę? Odpada!
Ponoć nie robimy nic razem.
To idealna szansa na umacnianie więzi ojca z synem.
- Dobra, ale macie mnie słuchać... - Wypas!
- Uratujmy Boże Narodzenie! - Czas szerzyć radość!
Jedziemy na biegun, aby znaleźć Mikołaja i uratować święta!
Jest mój! Puszczaj!
- Hej! - Mamo!
Ostrożnie z zabawkami! Nie ubrudźcie ich!
Dokąd pan z tym idzie?
Niech mnie pani puści!
Fantastycznie.
Cudownie.
Widzisz, tato?
Moja ostatnia kampania jest hitem. Wyprzedajemy nasze zapasy!
Boże Narodzenie dopiero za parę dni. To niewybaczalny błąd planowania.
Nie zdarzyło mi się to przez 50 lat.
Tato, bez obaw. Dziś uzupełnimy zapasy.
Bijemy rekordy sprzedaży. Nie jesteś ze mnie dumny?
Byłbym dumny, gdybyś zbudowała firmę od zera jak ja.
Zawdzięczasz mi wszystko, co masz.
Dlaczego nigdy nie mogę cię zadowolić?
„Dlaczego nigdy nie mogę cię zadowolić?”
Byłaby z ciebie doskonała aktorka, moja droga.
Czeka mnie lot w Alpy. Do zobaczenia po świętach.
Panie Anselmo.
Co za sukces! Teraz będziemy notowani na giełdzie!
- Musisz być zachwycona. - Tak.
To łzy radości.
- Nowa partia Grety w doku numer trzy. - Witam.
Ej, lawiranci, skupcie się na pracy! Uwaga! Przewożę coś, z drogi!
Jadę.
Hej, a ty dokąd?
Nie poznaję cię.
A ja was. Przywiozłem z fabryki prototyp Elfa Marudy.
Kurcze, ale brzydki.
I kto to mówi, pan Timothée Chalamet?
Co?
Spójrz na niego.
Co za morda.
Zmarszczki, cienie pod oczami. Tylko nastraszy dzieci.
Mogę zajrzeć?
- Nie, jest delikatny i... - Tak, mogę.
Zobaczmy...
- Uszy jak prawdziwe. - Dobrze posklejany.
Nie macie jakiegoś sudoku do zrobienia?
Nic nie robi. Gdzie ma włącznik?
Gdzie jest przycisk?
- Dotknij brzucha. - Ostrożnie, przegrzewa się!
- Włączył się. - Nieźle mi przywalił!
Dobra, mądralo.
Dość dotykania, jeszcze zepsujecie.
Jasne, ale to będzie klapa.
- Pewnie. - Wygląda jak zgred.
AUTENTYCZNY ELF MARUDA
- Znasz plan. - Tak. Pośpiesz się.
Dzieci będą zachwycone. Jest uroczy.
Drodzy klienci, za kilka minut zamykamy sklep.
Zapraszamy do wyjścia. Dziękujemy.
Poszło świetnie. Chodźmy.
Proszę pana! Zamykamy sklep! Proszę kierować się do wyjścia.
Zmiłujcie się!
Proszę pana! Ejże!
Proszę pana!
Chodź, tato.
- Proszę pana! - Ruchy!
Tam!
Dobra...
- Ledwo oddychałem? - Czemu?
Bo te piankowe kulki śmierdzą.
- Tato, miałeś na sobie pieluchę! - Ohyda!
- Pamiętasz, jak się zakradliśmy? - Chodź, Mío!
Zaczekaj na mnie.
- Drzwi. - Zaczekaj.
Ważna sprawa. Czas na hasło.
Mały łyk.
Anyżu.
Mówiłem, że to idealny plan.
Ciebie, jak widać, nie obmacywał umundurowany goryl.
Co to za smród?
Kupa. Szybko, ruszamy.
- Tędy. - Chodźmy.
- W prawo! - Uważaj, Lucasie.
Zrobione. Cały w skowronkach?
Ukończyłem technikum mechaniczne, a nie jakąś zbędną telekomunikację.
Jesteś legendą. Myślisz, że mnie utrzyma?
Wiadomo. Jestem specem.
Kiedyś zbudowałem gokarta z pudełka na ciastka.
To spróbuj ruszyć, na litość boską!
Teraz ostro w prawo!
Rafito, bo zaraz puszczę pawia!
W sklepie jest ktoś jeszcze.
Ekscytujące, co nie, Mío?
Świetnie spędzony czas ojca z synem.
Jasne, tato.
Dość ględzenia. Gdzie zaczynamy śledztwo?
Warto sprawdzić biuro prezeski Candeli Iriarte.
Super pomysł! Jesteś równie mądra co ur...
- Co? - Co świetna na skateboardzie.
- „Co świetna na skateboardzie”. - Zazdrość zżera, co nie?
Proszę, najwyższe piętro.
Ogromne biuro. Szef zawsze ma największe.
Tylko niczego nie strąćcie. Rami, ty wszystko niszczysz.
Zacznijmy szukać. Wy sprawdźcie komputer.
Rami, zajrzyj do szuflad na górze, a ja sprawdzę te.
Kpisz sobie z mojego wzrostu? Nie mam nastroju.
Wybacz, nie taka była intencja. Wymianka.
I pamiętajcie: nie hałasować.
Tato!
Wybaczcie.
Zobacz.
- To on! Ten oszust! - Człowiek o wielu twarzach.
Nieważne. To dowodzi, że mają Mikołaja.
Szybko, ukryć się!
Do szafy.
Mío, czekaj na mnie.
Co to jest?
Notatka: Sebastiánie, zwolnij sprzątaczkę.
O ile w ogóle miała umowę.
Święta są wspaniałe. Ludzie wydają, ja zbijam fortunę.
Kolejny rekord sprzedaży pobity.
Proszę pani.
Co?
Mam ważne wieści, ale proszę się nie gniewać.
- Mów. - Święty Mikołaj zniknął.
- Co? - Skrzynia się zapodziała!
To może zrujnować nasz plan!
Przysięgam: znajdziemy go, nim ktoś się skapnie.
Co, do cholery?
Cześć, jestem Manolo, informatyk.
Niczego nie słyszałem.
Sebastiánie, zhakowali nas!
Manolo? Nasz informatyk to Andrés.
Tak, Andrés Manuel. Podwójne imię.
Co to za dzieci?
- Sebastiánie, ochrona. - Już.
- Ochrona, do biura. - Nie!
Dalej, Sebastiánie!
Ile tu jest osób?
To wtargnięcie! Dzicy lokatorzy!
Jesteśmy tylko nieco dysfunkcyjną rodziną,
która chce... uciec!
Łap ich, Sebastiánie!
Nie zostawiaj mnie samego, Sebastiánie!
Biegnij!
- Ruchy, ruchy! - Lecę!
Rozdzielić się!
- W prawo! - Dalej!
- Mío, tędy! - Lucasie, tędy!
- Tamtędy, Bambino! - Za nimi!
Sebastiánie, biegnij dalej, ja nie mogę.
Mamusiu...
Co? Ta lalka!
Laleczko?
Ha, ha!
Narka!
Patrzcie!
Tutaj!
Hej!
Łapy precz! Puść!
Szefie, mam jednego!
Zostaw mnie!
Puść go!
Tędy, Lucasie!
Lecę!
Możemy wyjść tamtędy!
Salvo?
- Rafito? - Znalazłem Mikołaja!
Jest w środku. Zamknęli go, aby zniszczyć święta.
- Rafito, kto ci dał prawo jazdy? - No bez jaj.
Serio, jest tutaj.
Wydostańcie mnie stąd!
Żałosne.
Mío.
Boże Narodzenie jest w naszych rękach.
Hej!
Ostrożnie! O co chodzi?
Co zamierzacie z nami zrobić? Jutro pracujemy!
- Pracujesz w Wigilię? - Ramoncín to prawdziwy tyran.
- Mówiłem, że ten dzieciak... - Cicho!
Mam nadzieję, że choroba morska wam niestraszna,
bo popłyniecie do naszej fabryki w Dżakarcie.
Twój plan jest szalony! Dzieci nie dadzą się nabrać!
To nieskażone dusze.
Zawsze rozpoznają prawdziwego Mikołaja.
Moja rodzina od pokoleń dorabia się na tych czystych duszach
i zapewniam, że to najdurniejsze stworzenia na Ziemi.
Drzwi.
Jeszcze jedno.
Jakbyśmy się już nie spotkali: Wesołych Świąt.
- Ma tupet... - Jest na wskroś zła.
Aż pękam ze śmiechu.
Niebywałe.
Serio? Kolejny taki rok?
Tym razem to nie moja wina.
- Ma rację. Zawinił Salva. - Słucham?
Gdybyś był ze mną, nie złapaliby mnie.
To moja wina, że sporządniałem? Powiedz to temu w pudle.
Najgorsze, że szaleniec
na biegunie północnym pomiata elfami i odpowiada za Święta.
Nie, najgorsze, że wciągnęliśmy w to Míę i Lucasa.
Kto wie, gdzie są...
Rety, stary!
Lucasie!
- Tato! - Co tam, Rafito?
Nic ci nie jest?
- Czułem, że wciąż mnie kochasz. - Tak, ale cicho.
A kim jest ten gość?
Mój kumpel, Lolo.
Lolo Musicolo.
Śmiertelnie nas wystraszył, ale było warto.
Raz, dwa otworzył drzwi.
- Otwiera ich więcej niż brat burmistrza. - Dość gadania.
Musimy uwolnić Mikołaja i wyruszyć.
Dziękuje, młoda damo.
Nie znam cię, ale chyba jako jedyna masz głowę na karku.
To niewykonalne. Do tego zamka potrzeba eksperta ślusarza.
Dobrze, otworzę, ale pod jednym warunkiem.
Zachowam to, co jest w środku.
Nie, to byłaby kradzież. Jesteśmy już grzecznymi dziećmi.
Salvo, dość tych bzdur. Niech otworzy i weźmie, co chce.
Ho, ho, ho! Żadne porwanie nie powstrzyma Mikołaja!
Wróciłem! Niech się mają na baczności!
Będzie zabawa, będzie miłość
Piękne opowiastki przy ognisku
Cudowne życie O, już prawie święta!
Co znowu? Nie wiesz, że się puka? Przecież jestem zajęta.
Przepraszam.
Gdzie nasza ciężarówka?
Powinna już była odpłynąć. Spokojnie.
Jeśli mogę, wrócę do domu do mamy. Wigilia to nasz ulubiony wieczór.
Świętujemy we dwoje, ale gotuje jak dla armii.
Nie mam punktu odniesienia.
Jada pani kolację sama?
Zapraszam do nas! Mama robi wybitną pieczeń.
Potem zagramy w Scrabble, we troje!
Nie!
No to w Monopoly!
Psia kość!
Dlaczego tam stoi nasza ciężarówka? Otwarta!
Chodźmy!
- Powiedz coś, Sebastiánie! - Na nogi!
Niedorajdy! Otaczają mnie niedorajdy!
Wszyscy spokój.
To nie popsuje mi zwycięstwa.
To, co nadejdzie, jest nieuniknione.
- Zostaw już te kamienie, Pożeraczu Skał. - Już. Skończyły mi się.
Kurka, prawdziwy Święty Mikołaj.
Tak jest. We własnej osobie. Nie żadna podróba jak ten gość.
Nie do wiary. Trzysta lat jak w zegarku,
a w tym roku musimy sobie odpuścić!
Nie my! Ty! Niebywałe, że nabrał was niedoszły aktorzyna.
Znowu musimy jakoś wrócić
na biegun północny przed kolacją wigilijną.
To niewykonalne. Po raz pierwszy w życiu
zawiodę dzieci.
Jak mam się nie poddać, Rudolfie?
Nie mam niczego!
Żadnych sań, zostali mi tylko...
jeden marudny elf, dwoje kapryśnych nastolatków,
facet z bezwładną ręką i Salva,
który akurat w tym roku zechciał być grzeczny.
To jaki mam być? Zły? Grzeczny? Zdecyduj się.
A nie mówiłem, że to bez sensu.
Chwila! Masz rację, Rudolfie! Ty geniuszu!
Co?
Możemy użyć tych wymyślnych sani, które zbudował twój tata.
Właśnie!
Rafito, gdzie są?
Rafito...
- Nie mów, że zezłomowałeś. - Zezłomować?
Ja?
Nigdy.
Sprzedałem.
W porządku! Ktokolwiek je kupił,
na pewno nam je pożyczy.
Co?
Jasne, nie ma problemu!
Skoro to nagły wypadek,
bierzcie autosanie, nie ma sprawy.
Świetnie! Wielkie dzięki!
Nie, ty idioto! To interesy!
Dogadajmy się. Bądź twardy, aby się nam opłaciło!
Chodzi o święta! Sam Mikołaj ich potrzebuje!
Nie patrz na mnie, emeryta.
Ramoncín tu rządzi. Serce ma z kamienia.
Jest niczym rekin z Waleń Street. Tylko bez zaczesanych włosów.
Płaćcie!
- Powiem wprost, Ramónie... - Nie. To jest szef.
Ja jestem szefem.
Słuchaj, Ramoncínie. Pożycz sanie albo odejdę.
Że co?
- I koniec z kanapkami! - Co?
Nasze arcydzieło mechaniki.
Salvadorze Molina, ty geniuszu! Brawo, Rafito!
Dobra...
Wystarczy.
Bo mnie obślinisz.
Czas na tuning.
Dobrze.
Wypad.
Dobrze.
Proszę pani.
Proszę to obejrzeć.
Witajcie, chłopcy i dziewczęta.
Tu Święty Mikołaj z ważną informacją.
Mężczyzna z reklamy podszył się pode mnie.
Nie!
Nigdy nie ogłosiłbym czegoś tak okropnego światu.
Ta reklama została zrealizowana przez okrutną i bezduszną firmę,
Planet Toys,
która porwała mnie dla zysku!
Zapomniała o duchu Bożego Narodzenia.
Nie!
Nie zapomnijcie więc wysłać listów,
a ja będę tu zawsze, aby wasze marzenia się spełniły.
Podbiło media społecznościowe.
Od świtu do zmierzchu zabawki robimy
Siły w niebywałym tempie tracimy
Już na oparach tu jedziemy
W tym tempie brutalnie polegniemy
Tak?
Musisz zamknąć fabrykę i się zwinąć. Mikołaj uciekł i pędzi do ciebie!
Co? Nie opuszczę domu, bo jakiś fałszywy Mikołaj się wymknął.
O czym ty mówisz?
Nie jesteś Mikołajem, tylko kelnerem i upadłym aktorem.
Upadłym? Spójrz w lustro. Twój tata wstydziłby się ciebie!
Doczekałem się roli życia
i nie oddam go nikomu! Czy to jasne?
Nikomu!
Na co się gapicie?
Wracać do roboty!
Elfy, z życiem.
Muszę się przygotować do mojej wielkiej sceny.
To koniec. Mój ojciec miał rację.
Proszę pani...
Jestem bezużyteczna. Nigdy nie będę dość dobra.
Nie mów tak.
Jesteś mądrzejsza, bystrzejsza, bardziej kreatywna, wydajniejsza...
Zawsze cię kochałem.
To niemożliwe...
Wiem, nie dorastam ci do pięt.
Cicho. Spójrz.
Zwracają zabawki.
- Musimy stąd czmychnąć. - Tak jest.
Nie, błagam!
Oligarchowie!
Prosimy zachować spokój. Najpierw paragony.
Zaprzęgliśmy Rudolfa.
No to wio! Nie ma czasu do stracenia.
Przyda ci się to.
Rami, trudno wyobrazić sobie lepszego brygadzisty elfów.
Rety, a to co?
Magiczny portal.
Elfy wysyłają przez niego prezenty z warsztatu.
Zaraz się otworzy, czyli kończy nam się czas.
- Sztos! - Pełno tam elfów!
Cześć!
Muszę to zobaczyć. Wskakuję!
Co ta panienka robi?
Nie zostawię jej z tym szaleńcem!
Jeśli coś ją spotka, rada rodziców mnie zabije.
- Mío, zaczekaj na mnie! - Nie! Też idę!
Salvo, nie możesz!
Gdyby dorosły mógł przejść przez portal,
przecież bym się tam udał, aby dopaść oszusta.
Tylko ci o czystym sercu i poniżej półtora metra wzrostu
mogą przejść przez portal.
Dość tych żartów o niskim wzroście.
- Zawsze wam ratuję skórę. - Przestań narzekać i hop do portalu!
Ostrożnie!
Fajowo! Wszystkie elfy!
Cześć.
To moi kumple.
Cicho sza. Kręci się tutaj.
Szybko, jest wielkim zrzędą.
Chodźcie, Mauro nie może nas zobaczyć.
Uważa, że już wyrósł, ale nie zostawię syna samego na biegunie.
A ja nie porzucę kumpla.
Wiedziałem, że mogę na was liczyć.
Sprawdźmy, czy Rudolf podoła.
Chłopak ze wszystkim sobie radzi.
Trzeba uratować Boże Narodzenie! Wio!
Jest szansa, że się nie skapnie.
- Czuję się w tym głupio. - Moim zdaniem wyglądasz świetnie.
To do dzieła.
Myślisz, że się uda?
Dałem tyle proszku do ponczu, że powaliłoby pięć reniferów,
a ten facet naprawdę w nim zasmakował.
Chwila, ostatni detal!
Prawdziwy elf nie obejdzie się bez spiczastych uszu.
A te są z najwyższej półki.
Jestem królem świata.
Więcej elfiego ponczu?
Widzicie te wszystkie kraje?
Cały świat?
Dziś obserwuje mnie cały świat!
Oczywiście, ale lepiej dbać o nawodnienie.
Kapka ponczu?
Uwielbiam go. Mógłbym się w nim kąpać.
Śmiało, proszę.
Już wypiłem za dużo. Lepiej nie.
A skąd! To w końcu Wigilia. Trzeba to uczcić!
- Niech pan pije. - Głos ci się załamał?
Jesteście tu nowi, prawda?
Musimy być cicho. Chodźmy.
Co ten szaleniec zrobił?
Nie do wiary! Myślałem, że warsztat Mikołaja to fikcja
jak Biały Dom!
Rafito, głupich nie sieją, sami się rodzą! Skup się!
Gdzie jesteś? Pokaż się, ty oszuście!
Pokaż się!
- Mikołaju! - Pomocy! Wyciągnijcie nas stąd!
Moje elfiątka!
No, no, no...
I kogo my tu mamy? Relikt we własnej osobie.
Ty oszuście. Kto mógłby cię pomylić ze mną?
Jestem dużo bardziej wysportowany!
Koniec twoich rządów terroru!
Won z mojego warsztatu!
To teraz mój dom.
Nie dorastasz mi do pięt jako Mikołaj, grubasku.
Grubasku? Dzięki mnie ten świat jest życzliwszy!
A dzięki mnie mamy zdrowszą marżę.
Jestem o wiele weselszy!
A ja bardziej wydajny!
Jestem znany z hojności!
Ja też. Mam nawet prezent dla ciebie.
Tutaj!
- Tu jesteśmy! - Ratujcie nas!
- Tato! - Tutaj!
Tutaj!
Lucasie! Mío!
Rami!
Mieliście mnie za takiego głupca, że nie zauważę?
Ten poncz jest pyszny,
ale niełatwo mnie powalić.
Jakim cudem on wciąż stoi?
Wypuść nas!
Wybacz, mały, ale muszę się zabezpieczyć.
Puść syna, bo cię znokautuję.
Spokojnie. Jestem szalony i wiem o tym.
Jeśli ktoś się zbliży...
To co?
Co „co”?
Co zrobisz, jeśli ktoś się zbliży? Dokończ zdanie.
Kurczę, to oczywiste: skrzywdzi dzieci.
Naprawdę byś to zrobił?
Wiadomo.
- Potwór... - Do tyłu!
Chcę zobaczyć, jak padasz na deski.
- Może być tylko jeden. - Tak, ja.
- Tato! - Lucasie! Mío!
Ostrożnie!
Nie!
Nie przeginaj, wielkoludzie.
Oszust!
Teraz. Nie, czekaj.
Do tyłu.
Już po tobie. Nie spodziewałeś się, że trzy lata
odgrywałem pirata na rejsach.
Cudownie,
ale zapominasz, że jestem magiczny.
Hurra!
Poddaj się!
Oczywiście, panie Mikołaju. Nie krzywdź mnie.
To wina tej pani od zabawek.
Chciałem tylko mieć rolę.
Błagam, spróbujcie mi wybaczyć.
Dobrze, wybaczam ci. Wstawaj, Mauro.
Widzicie? Współczucie to najpotężniejsza broń.
Uwaga!
Nie!
Nie ruszaj się!
Ty.
Czy też ty.
Zastrzel go, tato!
Kogo?
Rusz się!
Jak możesz mnie nie rozpoznać?
Jestem prawdziwym Mikołajem!
Nie! To ja jestem prawdziwym Mikołajem!
To niemożliwe. Nawet ich śmiech brzmi tak samo.
Zapytaj ich o coś, co wiedziałby tylko prawdziwy Mikołaj.
O co prosił Lucas na święta w tym roku?
Ja wiem.
Mam cię.
Co do...? Nie mogę ruszyć ręką, ty szaleńcu!
Wpadłeś w moją pułapkę. Lucas nie napisał listu.
- Nie, tato. Napisałem. - Chyba żartujesz.
Wciąż wierzę w Mikołaja.
Dziękuję, Lucasie, że wciąż mogę na ciebie liczyć.
- Na razie, frajerzy! - Ucieka!
Hasta la vista, dzieci! Moja zemsta będzie straszna!
Puść go.
Misie polarne padają z głodu. Nie przetrwa dziesięciu minut.
- Chodźmy! - Dalej!
- Dajemy! - Szybko!
Tato.
- Elfy! - Tato!
Lucasie! Mío!
Chwila, przez tych sobowtórów mam mętlik w głowie.
Skąd pewność, że to twój tata?
- Jesteś idiotą. - To on.
Nie ma czasu na świętowanie.
Jest Wigilia. Zabawki same się nie rozwiozą.
W tym roku nie mamy szans się wyrobić.
Zapominasz o jednym. Mam dwoje sań!
Salvador!
Po hiszpańsku „zbawiciel”! Pasuje!
Rety, ale kosmos!
Mogę poprowadzić? Co?
Zachowuj się, bo nie pojedziesz.
Twój wybór, Salvo. Półkula południowa czy północna?
Południowa. Tam jest cieplej.
Życzcie nam powodzenia!
Wyczyśćcie kominy...
Uwielbiam, jak są rozśpiewane!
A ja, kiedy milczą.
No to wio!
- Pa! - Miłej zabawy!
Gotowi?
- Jazda! - Tak!
No to w drogę!
Jest źle. Nigdy nie byłem taki spóźniony.
Racice do dechy. Tu nie ma limitów prędkości.
Jesteś z kosmosu, ale masz rację.
Jazda!
- Zostały tylko cztery godziny. - Ale stres! Szybciej!
Spokojnie. Mój tato wymiata jako pilot.
Przecież się nie boję. To jest odjechane.
Cała naprzód!
Wio!
Spokojnie!
Paryż! Prezenty. Do elfów!
Już, Mikołaju!
Cześć!
Paryż.
Rety, spokojnie!
Tunezja! Będziesz zachwycona!
Ale sztos!
- Zostały dwie godziny. - To lecimy!
Rafito, twoja kolej!
Jestem Świętym Mikołajem! Ho, ho, ho!
Nie głową w dół!
Chile!
Proszę.
Następny!
Buenos Aires!
Santa Fe!
Corrientes!
Walimy do Rosji, Rafito!
- Mają pyszne sałatki. - Tak, ale ja wolę bez groszku.
Co to jest?
- Ptak? - Samolot.
Nie, to tamta dwójka!
- To Salva! - Co?
Ostro podchodzi!
Ostrożnie!
W górę, Mikołaju!
Kurka!
Elfy! Dary dla Kazachstanu!
- Tato, właź! - Twoja kolej!
W życiu! Kto wie, dokąd prowadzi komin?
- Tchórz! - Tchórz!
Dobra, już idę!
Rafito, dary dla San Francisco!
Moglibyście mi pomóc.
Ándale, Papito!
Zdejmij czapkę.
Przynosimy prezenty, a nie zabieramy!
Wesołych Świąt!
Kair.
Dubaj.
Stambuł.
Sri Lanka.
- Thamaga. - Chiúre. São Paulo.
Kordoba.
- Tak! - Udało się!
Kolejny rok i każdy dzieciak dostał prezent.
Co to była za epicka noc!
Dzięki, Mikołaju.
Przednio się bawiłeś i dobrze. Bez was nie dałbym rady.
Tak sobie pomyślałem.
Jestem duży i mam bezwładną rękę,
ale czy mógłbym być jednym z elfów?
- Nie, Rafito. - No tak...
Elfem? A po co?
Jesteś kimś więcej.
Przyjacielem.
- Wio, Rudolfie! - Wio!
Wesołych Świąt!
Chodźmy!
- Stop! - Ejże!
Mío, liczę, że się dobrze bawiłaś, a rodzice nie będą źli.
Spokojnie. Byłam w dobrych rękach.
- Świetnie. - Dzięki.
- Lucasie. - Idź.
- Co? - Woła cię.
No idź.
Już!
Tato.
Dzięki. To był najlepszy dzień w moim życiu.
Nie zdradziłeś, co napisałeś w liście.
Cóż...
Standard.
Koszulka i gra wideo.
Nie musisz kłamać. Mikołaj mi powiedział.
Pa!
Tato!
- Ale jazda! - Tak się cieszę.
- Pa! - Dalej!
Do domu!
Coś mi się nie zgadza.
Całą noc rozwoziliśmy prezenty,
a nic nie mamy dla siebie.
Spędziliśmy razem czas.
Właśnie, tato.
Ej, a co to jest?
Niespodzianka dla was.
Synu, serio, nie musiałeś.
Wystarczy mi wiedza, że mnie koch...
Ejże! Piłkarzyki! Ale wypas!
Odlot, co nie? Chodźcie, ja zacznę.
No dalej.
- Dajemy! - Przegrany zagra przeciwko mojej ręce.
Dobra.
- Gol! - Nie!
Twoja kolej.
Gram, bo nudno się ogląda.
Tak się to robi.
- Gol! - Tak!
Tak sobie myślałem...
Jestem duży i mam bezwładną rękę, ale czy mógłbym być jednym z elfów?
Elfem? A po co?
Jesteś kimś więcej.
Przyjacielem.
No wiecie. Tak się mówi.
Młody potrzebował ojcowskiego wzoru.
Kto mnie w tym przebije?
Dajcie spokój. Jesteście kimś więcej.
Jesteście...
rodziną!
Wszystkim tak mówisz.
Typowy Rami. Kopie leżącego.
Nie zapomniałeś o czymś?
No jasne!
Rozkręcamy imprezę!
Tak jest!
Kolejny rok, kolejny świąteczny sukces, dzięki mnie.
„Nam”.
Daj spokój. Wszystko musisz brać tak dosłownie?
Zawsze przypisujesz sobie moje zasługi.
Nie bądź zrzędą. Nalej mi trochę likieru klonowego.
Nie jestem służącym.
Stoi obok ciebie. Nie chodziło mi o to, byś mi służył.
Naleję, bo jesteś stary.
Z każdym rokiem coraz marudniejszy.
Napisy: Przemysław Stępień