Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SPLIT, CROACIA
Espera aí.
Polo menos 16 gardas presentes, catro vehículos preparados.
Konrad vai transportar armas. Unha chea delas.
É unha boa peza.
Ten de todo en escáneres e tecnoloxía de interferencia.
Imos perder o sinal en canto entremos.
Pregunta: algunha vez temos días libres?
Moi milenial me es, Nile.
A pregunta é lexítima.
Nile, nós non tivemos ningún día libre
cando eramos os novos.
A ver, Joe, Nicky, vós ide ao labirinto de sebes.
Que?
- En serio? - Tranquilos.
Non vai ser coma en 1853.
De que falades?
Había un canón.
Non o vimos.
Foi Booker.
O canón aquel arrincoulle a cabeza. Non a dabamos atopado no labirinto.
E el non podía axudar, por razóns obvias.
Estará ben?
Imos aló, xente.
Avisade se localizades a Konrad.
Saíron dous gardas ao peirao. Non hai rastro do peixe gordo.
Ei.
- Só ten unha arma. - Estás segura?
Téñoche que lembrar que non es inmortal?
Certo.
Rapaces, xa sabedes o que facer.
Cantos máis vos sigan, mellor.
- Este é meu! - Non.
Funcionou. Van por vós.
Téñennos que seguir, non collernos.
Vale, entramos.
Non hai randeeira do amor?
Verías arte da mala nos teus tempos, non?
Hai un século que non a vía tan mala.
Cargando as armas.
Están en marcha. O balbordo púxoos nerviosos.
Lémbroche que tampouco es inmortal?
- Vou? - Non. Sempre vou eu primeiro.
Nicky.
Báixalle o gas, Joe! Báixalle!
Ímoslles dar un repaso!
Merda!
O carallo!
Konrad está arriba.
Monta!
Nicolò!
- Estás ben? - Si.
Dálle.
Detrás de min.
Dezaseis gardas, eh?
Déixao. A CIA non lle ensinou a contar.
Podémonos centrar nisto?
Quédache ben.
Todo listo.
O meu contacto da CIA tarda sete minutos.
Ocúpase el de que recollan as armas.
Moi ben. Andando.
Cres que minto?
- Estou pensando. - Nótaselle.
Tardei séculos en notarllo, pero nótaselle.
- Ninguén descifra a Andy. - Eu creo que si.
- Si. - Si?
- Que si!
Di a verdade.
- As dúas últimas voltas. - Un tic no ollo.
No ollo esquerdo.
Que?
- Mentes. - Segura?
Mentes.
Grazas.
Sabedes que é o peor de ser mortal?
As putas resacas.
Son unha animalada.
- Non sei como fas, Copley. - Volvo xa.
O de beber é divertido.
- Quen é? - O meu mozo novo.
Vamos para a cama.
Iso, tómalle outra.
Vas roncar toda a noite coma un porco.
- Que intensidade. - Ti falas mentres dormes.
Hoxe fixéchelo moi ben.
Aínda que encallase o barco no xardín?
Ás veces, a rapidez é mellor que a sutileza.
A lección de hoxe?
Pois si.
Estás seguido de broma, pero...
como estás?
Eu?
Estou moi feliz.
Estou en paz.
Non vin paz cando tirabas o tipo pola ventá.
Aí non tiña que habela.
Mándao.
Son mortal, non estou xubilada.
O contacto confirma que Konrad non era o comprador.
Só un conduto, coma os do mes pasado.
Entón quen é? E que van facer con esa artillería?
O comprador é esquivo, apenas deixa pegada.
Só me conseguiron esa foto dunha cámara de seguridade.
Espera.
Que?
- Coñécela? - Si.
Digo, non...
pero creo que a recoñezo.
Teño soñado con ela.
Pensei que non significaba nada. Era confuso.
Vale, ti... dime exactamente o que vías.
Esa muller...
está...
está nunha sala...
nunha sala antiga, rodeada de libros.
Está aquí, non?
E hai alguén máis. Un...
un home, pero...
non lle vexo a cara.
Pero os libros creo que son del.
Ningún de vós tivo escolla.
Ela máncao.
E logo...
E logo que?
E logo esperto.
Ti cres que significa algo?
Non o sei.
Non hai datos para o recoñecemento facial,
pero, en canto o teñan, avísovos.
Moi ben. Grazas, Copley.
Oe, non te preocupes.
Ímolo descifrar.
PARÍS, FRANCIA
Booker.
Alégrome de coñecerte por fin.
Levo esperando moito tempo.
Quynh?
Que?
Como atopo a Andrómaca?
A ver, pensaches a onde podemos ir?
Estaba pensando en pasar un tempo só.
Un tempiño para min.
Vale.
Grazas.
Ti vés comigo.
Ai, si?
Necesítote.
- Intentade pasalo ben sen min. - Adeus, xefa.
Nile.
Tranquila, si?
Pásao ben.
Que lle deu a Joe? Pasou algo desde o accidente?
Di que quere estar só un tempo.
E non che parece ben?
Coñézoo desde hai mil anos.
Sei cando mente.
Á estación de tren.
- Grazas. - Ímolo seguir.
O que?
Veña.
Unha vez máis: sabes onde está Andrómaca?
Tanto dá que o saiba.
Estou no exilio.
- Pero pódela atopar. - Estasme a escoitar?
Estou exiliado.
Como me atopaches?
Puxéchesmo fácil.
A tombos por París, borracho durante meses.
É un milagre que non te descubrisen.
Así que me traes aquí...
para facerme un favor, non?
Xa. Pois síntocho. Estouche a dicir a verdade.
Estou fóra.
Queres atopar a Andy? Este non é o xeito.
Vai necesitar roupa limpa.
Ten falado de min?
Nunca deixou de facelo.
Todo ese tempo,
con cada último alento,
imaxinábaa atrapada en algures,
no mesmo inferno ca min.
Só quería
saír e liberala a ela.
E logo descubro
que leva libre 500 anos.
Estivo vivindo o seu propio inferno.
Iso cústame crelo.
PARÍS
Non é exilio nin é nada
se pasas a traerlle a compra.
Booker está só.
Nicky, caro, que...?
- Está só. - Xa. Eras ti o que pedía a súa cabeza.
Abandonámolo.
Escolleuno el, Joe,
ao dispararlle a Andy e traizoarnos a todos.
Ei, pasou algo. Non está aquí.
Hai sangue na parede e no chan.
Cando falaches con el?
- Joe... - Non tes por que seguir disimulando.
Non sei. Hai unha semana.
Estaba ben. Eu non...
Chamei a Andy, pero sáltame o contestador.
Vamos. Saímoslles ao Echo.
- Nicky... - Vamos.
SEÚL, COREA DO SUR
Chegamos ata aquí e non me dixeches a quen imos ver.
A última vez que o vin prometinlle que protexería o seu segredo.
É ao dobrar esa esquina.
Espera, mellor falo eu con el primeiro.
- A ver se lle parece ben. - Si, claro. Quedo pendente.
Vale.
Andrómaca.
Esperábasme?
Digamos que non me sorprendes.
Grazas.
Aínda levas o colar de Quynh.
Segues soñando con todos?
Sígovos de cerca.
Sabes de Nile?
Nile Freeman.
Sei, si.
Está soñando cunha muller.
Unha muller que estaba aquí contigo.
Pensei que igual ti sabías algo.
Por que non vés á biblioteca?
Creo que temos que falar.
Eu tamén.
Tuah, xa case deixara de crer no noso propósito,
ata que un amigo descubriu un efecto dominó.
Onde está ese amigo?
E ti cantos anos tes?
Digamos que 2300, por redondear.
E ti?
Teño 43.
Impresionante.
Isto é...
todo sobre inmortais?
Si. O noso lugar na historia.
A realidade e a ficción que se fixeron un oco nos escritos de culturas
e civilizacións de todo o mundo.
Probas do que ti descubriches
en só 43 anos.
Causa e efecto. Unha vida salvada en Ghana...
Leva a un Premio Nobel de Medicina ao cabo de tres xeracións.
E aí que pasou?
Eses volumes roubounos un de nós.
A muller coa que soña Nile.
Escribín libros sobre todos e cada un. Ti, os teus amigos, o traballo que...
Quen é, Tuah?
Tivo moitos nomes ao longo dos anos. Agora, faise chamar Discord.
Soa ominoso.
E con razón.
É a primeira inmortal que coñecín.
Hai moito tempo.
Canto?
É máis vella ca ningún de nós.
É a primeira dos inmortais.
Non.
Non, Andrómaca é a primeira.
Que estás dicindo?
Non atopei trazas de ningún anterior a ela.
- Segundo o previsto. - Que queres dicir?
Houbo un tempo no que conviviamos en paz.
Pero, co paso dos séculos, vimos como o medo a quen é diferente
pode volver crueis mesmo os homes bos.
Temos que facer algo.
Son coma nós.
Por favor! Non!
Mala pécora!
Un mal coma este non se pode ignorar.
Non!
Quynh!
Foi o día que me salvaches.
Ela tamén estaba?
Si.
Despois daquilo, refuxieime nos meus libros, na miña investigación.
E Discord tamén se refuxiou
e pasou os seguintes cinco séculos amasando incalculable riqueza e poder
para non temer inimigo nin ataque.
Traficando con xente coma Konrad.
Que quere de nós, Tuah?
Non o sei.
Non é a mesma persoa que eu coñecín.
E, agora que sabe as vosas historias, as vosas relacións,
creo que todos poderiades estar en perigo.
Levo milenios sen ter medo.
Pero agora temo o que é capaz de facer,
e vós tamén debiades.
Tuah,
¿cres que hai posibilidade
de que saiba que perdín a inmortalidade?
Canto tempo hai?
Uns seis meses.
Andrómaca.
Deberías facer a maleta.
Xa a fixen.
RIMINI, ITALIA
Porque sabía o que ías dicir.
Non, pensabas que o sabías.
Mentíchesnos.
Volveron.
- Ola. - Ola.
Quen é?
É Tuah, un vello amigo meu.
Un vello amigo?
Sabías que había outro e non nolo dixeches?
Xefa, mentíchesnos?
Non mentín, só...
A mentira por omisión é mentira.
Na defensa de Andrómaca, pedinlle eu que non falase de min.
A Booker pasoulle algo.
Que?
- Fuches velo? - Non é iso.
Foi Yusuf. Levan en contacto todo este tempo.
- Fomos á súa casa a París. - Había moito sangue.
Discord.
Posiblemente.
Que máis sabemos dela?
Onde vive, os seus costumes, o seu modus operandi.
É Booker.
Tranquila, xefa. Ocupámonos nós.
Ten que ser.
Grazas por virdes.
- Joe. - Ola.
Que pasou?
Teño que ver a Andy.
Andy.
Saíu.
O que?
Quynh.
Non te daba atopado, así que me atopou a min.
Andrómaca,
volvín a un mundo
máis escuro que a tumba da que por fin escapei,
para descubrir que seguiches vivindo nel libremente
todos estes séculos.
Necesito oír as palabras que me liberen da miña verdadeira prisión.
As dunha promesa rota.
Ti e mais eu.
Ata o final.
Atópame onde sempre puideches.
Teño que ir vela.
- Andy, non. - É Quynh.
Déixaa, Nile.
Andy, podía dar contigo dun millón de maneiras.
Secuestrar a Booker e facer todo isto para verte? Paréceche normal?
Durante 1500 anos, só eramos ela e eu. Ti que sabes dela?
Sei que ti podes morrer e eu non.
E que ela non te deixa pensar con claridade.
Se estivese eu no teu lugar, deixábasme ir soa?
Supoño que ti serás...
Tuah, non?
Alégrome de coñecerte, Sébastien.
- Impórtache que che chame Booker? - Como queiras.
Canto tempo ides seguir con isto?
Co de facer coma se non estivese?
Como sabemos que non nos volviches vender, Book?
Veña, ho.
Pois...
non o podedes saber.
Andrómaca.
Ti non es así.
Espertei soa no coche.
Pensei que me deixaras alí.
Penseino.
Podo facer algo?
Pódesme devolver cinco séculos?
Oxalá puidese.
E se non me recoñece?
Non digo fisicamente, senón...
en quen me convertín.
E se non a recoñezo eu a ela?
Andy, nunca te vira así.
Levo así centos de anos.
ROMA, ITALIA
Vou atrás de ti.
Vale.
Perdoa, podo usar o teléfono un momento?
Non sei como...
Non hai palabras para explicar como che fallei.
Imaxínalo?
Atrapada...
na escuridade.
Cada músculo pedindo aire a gritos.
A miña vida volvendo só o tempo suficiente...
para lembrar,
para ter esperanza.
Síntoo moito.
Canto hai que volviches?
Meses.
Por que non viñeches por min?
Ti non me atopaches naquel anaquiño de mar.
Busquei.
Busquei durante séculos.
Pero paraches.
Quynh.
Mírame.
Unha vez dixéchesme...
que o único que temes é estar soa.
Igual que antes de atopármonos, Andrómaca.
- Eu estou soa. - Non tal.
Tesme a min.
Tes a Joe e a Nicky.
Quynh.
Ven para a casa.
Pódeste unir a nós.
¿Pídesme que me una a vós
e á vosa guerra sen fin?
Que loite ao teu carón?
Polos mortais? Os que me mandaron a afogar nun cadaleito no fondo do mar?
Non tes nin idea
do que leva pasado.
Non podo...
Non os podo abandonar.
Non vou...
Que?
Parece que xa tomaches unha decisión.
Non.
Quynh, espera.
Quieta aí.
Quynh.
Espera. Non quero pelexar.
Lembro a muller á que lle dei ese colar hai moito tempo.
E non es ti.
Andy. Ei!
Parade xa.
Discord está aquí.
Nile! Non.
Esa é Nile?
Que sabes ti de Nile?
Discord.
Sacoute ela?
Estás con Discord.
Para!
Para.
Maldígote para todas as túas vidas!
Moi lista. Agochándote nunha igrexa.
Non podes quedar aquí para sempre.
Non pensaba verte tan pronto.
Eu estaba alí, sabes?
Aínda o lembro.
O fedor acre do odio no aire.
Dime, Nile Freeman,
como tolera unha boa cristiá coma ti o que fai Andrómaca?
Xogar a ser Deus coa humanidade.
Non xogamos a ser Deus. Axudamos. Facemos o correcto.
Pareceuche correcto deixar a túa familia?
Que pensen que estás morta?
Obrigoute ela, non si?
Foi decisión miña, a miña escolla.
Ningún de vós tivo escolla.
Con ela non.
A obsesión de Andrómaca con interferir nos asuntos humanos
é a razón pola que nos buscan.
Vas facer parar os teus amigos
ou fágoo eu.
Ti es a última inmortal.
Non nacerán máis despois de ti.
E tes un poder que nin imaxinas aínda.
Un día, entenderalo.
Ti e mais eu imos acabar coas inxerencias dos inmortais.
- Non penso facer nada contigo. - Estamos conectadas.
Tes unha mancha no brazo esquerdo?
A primeira inmortal e a última.
Ata pronto, Nile.
Discord ten a capacidade de atoparnos.
Pero agora temos as gravacións completas de Roma.
En canto Discord ou Quynh pasen diante dunha cámara,
localizarémolas.
- Algo é algo. - Que significa iso?
Que son a última.
Discord sabe algo de ti que nós non sabemos,
e temos que descubrir que é.
E que facemos con Quynh?
Non o sei.
Booker.
Estás traballando en algo?
Sempre.
Dime unha cousa.
¿Houbo algún momento
no que Nile ferise a Andy?
Si. Cando se coñeceron, pelexaron.
Nile apuñalou a Andy.
Por que?
Pois...
teño a teoría de que por iso Andy perdeu a inmortalidade.
Que dis?
Calquera podemos espertar un día sendo mortais, non?
Nada vivo vive para sempre.
Había unha lenda que Discord e eu oímos hai séculos.
Di
que unha ferida inflixida polo último inmortal
ten o poder de quitarlle a inmortalidade a calquera dos demais.
Nile é a razón de que Andy sexa mortal?
E eu creo que Discord vai usar a Nile para intentar matarnos a todos.
Pero hai máis.
A lenda tamén afirma que o inmortal ferido
pode outorgarlle o don da inmortalidade a outro antes de que se perda.
Unha transferencia.
Exacto.
Ten que ser voluntariamente.
Entón, Andy podería volver ser inmortal.
Se un de nós pasa a ser mortal, si.
Pero, xa che digo, é só unha teoría.
Andy,
podo falar contigo un momento?
Claro.
Só che quería dicir que, cando acabe isto, seguramente marcharei.
Non sexas parvo, Book. Necesitámoste.
Non te debemos deixar atrás.
Fixestes o que tiñades que facer. Merecíao.
Senta, anda.
Lembras cando me deixastes alá? Ti dixéchesme que tivese fe.
Non?
Pois resulta que...
non a tiven
e afundinme.
Verte marchar, pensando que non te ía volver ver...
foi...
Pero a vida é curiosa, porque aquí estou, falando contigo.
E síntome moi agradecido.
Coñecémonos desde hai demasiado.
Xa, hai moitísimas cousas que deixo sen dicir sempre.
Cando fas as cousas unha e outra vez, para sempre, sen data de caducidade,
esquéceche que hai que dicirse as cousas.
Encantaríame ter data de caducidade.
Sabes por que?
Porque dá sentido.
Quero dicir que quizais este sexa o mellor momento para que volva Quynh.
Podes desexar algo
durante moito tempo,
pero non é tan sinxelo.
Traizóate porque está doída.
Pero isto non acabou.
Sempre saímos delas.
Ten un pouco de fe, Andy.
E durme un pouco.
Volveute decepcionar.
Síntocho.
Saqueite do fondo do mar porque te necesitaba ao meu carón.
Perderías a Andrómaca, pero non tes que estar soa.
Como che podo axudar, Quynh?
Quero que sufran.
Andrómaca e os demais van sufrir.
Non.
Todo o mundo.
Con iso podo axudar.
IACARTA, INDONESIA
SERPONG COMPLEXO NUCLEAR
Baixade as armas.
A ver o que sabes facer.
En serio?
E logo?
Terei un par de centos de anos, pero algo pódoche ensinar.
Ah, vasme ensinar algo? Vale.
Moi ben, Book.
Tuah, chegas xusto para verme darlle unha lección ao vello.
Non te pases comigo, estou algo oxidado.
Igual non estás preparado, Booker.
Moi ben.
Que tal vou, Tuah?
Tes un don innato.
Eu tamén quero probar.
Non, déixame xogar un pouco.
Insisto.
Moi ben.
Merda.
Perdoa, Book.
Non pasa nada.
Moi divertido.
Vouna curar.
Vale.
Volvo agora.
Non debiches facer iso.
Díxenche que é só unha teoría.
Só unha teoría.
Xa o noto.
Non está curando.
Pois non temos moito tempo.
Lembra, ten que ser por vontade propia.
Tuah, ten en conta
que Andy non pode saber isto.
Non pode.
Prométemo.
COMPLEXO NUCLEAR DE SERPONG, IACARTA
IMAXE ENTRANTE...
Están ás aforas de Iacarta.
Hai que reunirse na biblioteca.
Vou para alá.
Fixeches outra parvada?
Si, xa me coñeces.
O de sempre.
Copley di que baixemos.
Vale.
Estás ben?
Si.
Pasou moito tempo. Isto non é o meu.
Vémonos embaixo.
O complexo nuclear é un centro clandestino propiedade dos chineses en solo indonesio.
Suponse que non existe.
A confusión pode axudar.
Si.
Estas son as gravacións de seguridade que obtiveron os meus contactos
antes de que se cortase o contacto co exterior.
Supoñemos que o equipo de operacións clandestinas
ten control total sobre o sistema, da sala de mandos á refrixeración.
Mirade esa estrutura grande. É o núcleo.
Parece que aí dentro...
colocaron un dispositivo.
Supoñemos que podería causar unha explosión que...
rebentaría todo.
E irradiaría toda a zona.
Dez millóns de persoas.
Colocaron explosivos de carga oca que incapacitarían a calquera de vós
e vos manterían vulnerables durante un tempo.
É unha trampa.
Discord usa a bomba como cebo.
Sabe que imos intentar detela e estámoslle a seguir o xogo.
Foi xusto o que me dixo.
Quérenos a nós.
A todos.
Sexa cal sexa a motivación, é unha bomba.
E están dispostas a activala para conseguir o que queren.
Non hai outra.
Temos que ir.
Preparádevos.
Grazas.
Lembras aquilo ao que xogabamos en Irlanda, nos cantís de Moher?
Si.
Correr cara á beira,
a ver quen se botaba atrás antes.
Ti nunca te rendías.
Non.
Fala.
Non dou quitado un medo da cabeza.
De que tes medo?
O noso podería acabar.
Andrómaca camiñou 3000 anos soa antes de atopar a Quynh.
Ti e mais eu estivemos xuntos desde o principio.
Non podo mirar para o noso e crer que é arbitrario.
As cousas acaban.
O que eu sinto cando te vexo,
cando vexo o teu corazón...
iso é inmortal de verdade.
Sería desaconsellable descargar unha arma de fogo cerca do núcleo.
James, contacto negativo.
Xa. A resistencia estará máis adiante.
Lembrade que supoñemos que saben a nosa posición.
As portas do lado sur.
Cruzádeas e ás escaleiras.
Pegados a esa parede, chegades aos niveis superiores do reactor.
Hai movemento?
Aínda nada.
Joe, ti ves algo?
Contacto negativo aquí tamén.
Carga oca.
Contade con máis explosivos así por todo o complexo.
Igual non son tan parvas para quedar nun complexo nuclear
despois de poñer unha bomba para rebentalo.
Vale, queren un corpo a corpo.
Lembrade: sempre hai un pallaso.
Veña! Rápido!
Nicky, levanta!
Á sala de control. Abride esa porta.
Copley, cara a onde imos?
A ver... Ao fondo, polos corredores.
E ides dar á sala de control.
Atopei o pallaso.
Andy!
Nile!
Se dou entrado no sistema, lévovos á bomba.
Non hai moito tempo.
- Hai unha devasa. - Mira de desactivala manualmente.
Non se pode, Copley.
O seu plan era este.
Discord quérenos separar.
Copley?
PERIGO: NITRÓXENO LÍQUIDO
Tuah? Nicky? Joe?
Nile.
- Estamos bloqueados. - Por aquí.
Joe, Nicky, Nile!
Non están, Book.
Discord vixíanos.
Vamos.
Está controlando as portas. Intenta dividirnos.
Book, cando abran, tes que ir ti primeiro.
Non, ti primeiro.
- Vanme matar se saio eu. - Ti sempre vas primeiro.
- Non estou de broma. - Eu tampouco.
Que?
- Deicha a ti. - Como?
Queda detrás.
Xa teño a miña data de caducidade.
Ti tes un propósito.
O meu é este.
Book!
Non!
Book!
Book...
Sébastien.
Estás soa.
Dáme a bomba, Quynh.
Vai con Discord.
Dálle o que quere.
Quérenos mortos.
Estiveches ao lado de Andy durante séculos.
Séculos.
Como podes traizoala así?
Ti non sabes nada de min e Andy.
Que...?
Non me...
Non me cura.
Quynh...
Que me fixeches?
Eu non...
Perdoa.
Tranquila.
Nile! Joe!
Nicky!
Tuah!
Agora é cando me dis que eu non son así?
Pensaba que salvarte era cousa miña.
Pero, ao final,
cada un de nós ten que decidir por si mesmo quen é.
A onde os leva, Quynh?
A onde?
Non o sei.
Bolsas cargadas! Vamos!
Dá unha volta!
A man non che cura.
Es mortal.
Isto non tiña nada que ver coas inxerencias dos inmortais.
Non me mires así.
¿Sabes o que é espertar despois dunha eternidade
e ver que de súpeto es mortal?
Cada minuto é un paso cara á morte.
O tempo non significa nada
ata que o significa todo.
O tempo non significa nada se non lle dás sentido.
Aos teus amigos non lles queda moito, Andrómaca.
Ese é o teu plan?
Valos matar?
Non.
Vai ser Nile.
É unha destrutora.
Pódelles quitar a inmortalidade.
E darma a min.
Non os vai mancar.
Cres que lle vou dar a escoller?
Cres que a túa vida vale máis ca as deles?
Para min, si.
Sospeito que os primeiros non se prestarán.
Pero a tortura fai marabillas.
Vou ir por eles!
E, cando veñas, o terreo de xogo estará igualado.
Hai moitas cousas que non soporto deste século,
pero isto...
gústame.
Non sabía que Discord era mortal.
Vounos atopar.
A única pregunta é...
Vas facer o que mellor se che dá e loitar ao meu lado?
Non.
Vas loitar ti ao meu lado.
A onde pensas que vas?
Sempre vou eu primeiro.
Non, xa non. Intenta seguirme o ritmo.
- Ai, si? - Si.
BASEADA NA SERIE DE NOVELAS GRÁFICAS
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández