Downloaded from YTS.MX
FILM SKŁADA SIĘ GŁÓWNIE Z NAGRAŃ Z POLICYJNYCH KAMER NASOBNYCH,
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZAREJESTROWANYCH NA PRZESTRZENI DWÓCH LAT.
Kod 2, 29-68.
Jednostka północno-wschodnia. Instrukcje.
Numer alarmowy. Adres?
Postrzelono kogoś!
Hej! Chłopaki, chodźcie tu!
Chodźcie tu!
Chodźcie tu. Zostańcie tu.
- Na pewno ją postrzelono? - Tak!
Boże! Dlaczego to zrobiła?
Hej, obudź się…
Jadą tak szybko, jak mogą. Gdzie jest…
Tutaj!
Ratownicy medyczni.
Leży na ziemi!
Strefa pierwsza. Hrabstwo Marion.
Marion-Ashland dwa.
Czekajcie.
O Boże!
- Idę do drzwi frontowych. - Dobra.
Biuro szeryfa! Wyjdź z rękami w górze!
Biuro szeryfa hrabstwa Marion! Wyjdź z rękami w górze!
IDEALNA SĄSIADKA
Poniedziałek, 5 czerwca 2023, 9.38. Jesteśmy na miejscu zdarzenia.
Rozejrzę się.
- Zacznę krążyć po domach. - Dobra.
Biuro szeryfa.
- Witam. - Co słychać?
Jestem detektywem z biura szeryfa.
Badamy incydent, do którego doszło w piątek wieczorem.
- Mogę usiąść? Krzesło jest zepsute. - Przyniosę krzesło.
- Jak długo pani tu mieszka? - Jakieś trzy lata.
Ona mieszkała tu przez cały czas?
Wprowadziła się po nas. Mieszka tu może ze dwa lata.
- Chyba. Nie dam głowy… - W porządku.
Czyli około dwóch lat.
Z tego, co mi wiadomo,
wszyscy, wszystkie dzieciaki
miały problemy z tą kobietą.
- W której jesteś klasie? - W piątej…
Skończyłeś piątą klasę.
- Idziesz do szóstej? - Tak.
Chcę pogadać o prawdzie i o kłamstwach.
Podam ci kilka przykładów.
Gdybym ci powiedział, że mała dziewczynka
weszła tu, pomalowała ściany na czerwono
wyszła i powiedziała, że tego nie zrobiła…
- To prawda czy kłamstwo? - Kłamstwo.
A gdyby pomalowała je na czerwono, wyszła i powiedziała:
„Ja to zrobiłam, detektywie Pinder”. To byłaby prawda?
- Tak. - Dobrze.
Czy możemy dziś rozmawiać tylko o tym, co prawdziwe?
Tak.
Widziałeś już tę kobietę?
- Wiele razy. - Wiele razy.
Nie lubi, jak ktoś się bawi tam,
gdzie ona mieszka, na tamtym trawniku.
Bo…
uważa, że to jej posesja.
Dobra. A czy ona… Pamiętasz, żeby coś jeszcze mówiła?
- Że zgłosi to na policję. - Okej.
- Że się tam bawimy. - Dobra.
Okej.
Jesteśmy. Sprawa w toku.
25 LUTEGO 2022 ROKU
Powód wezwania?
Dzwoniłam, bo kobieta z drugiej strony ulicy
uderzyła mnie znakiem.
Jej dzieci wyprowadzały psa na moim terenie.
Jest tu znak: „Zakaz wstępu”.
Wiecznie wyprowadzają psa, a on zawsze robi kupę.
Jest mnóstwo kup na chodniku. Spytałam: „Możecie trzymać psa tam?”.
Chciałam zrobić zdjęcie. Mówi: „Robisz zdjęcie moim dzieciom”.
A ja, że nie. I wtedy się na mnie rzuciła.
Chwyciła znak i nim we mnie rzuciła,
uderzyła mnie w nogę.
- Pani nazwisko… - Susan Lorincz.
- Proszę przeliterować nazwisko. - „L-O-R-I-N-C-Z”.
- O jakim znaku pani wspomniała? - Pokazać go?
Widać, że mocno nim we mnie rzuciła.
Nie powinna zabierać znaku. Należy do właściciela.
Chciałam kupić to mieszkanie. Ale się wynoszę.
Nie będę go kupować.
Widzę, że się pani uśmiecha. Czyli już pani wie?
Że wezwała policję?
- Rozmawia pani i się uśmiecha. - Tak, bo to jest…
To zabawne, bo ja akurat nigdy nie wychodzę
i nic nie mówię.
Ale dziś poczułam…
Zanim się wprowadziła, na tej dużej, otwartej przestrzeni
dzieciaki lubiły grać w kickball, futbol…
A nagle oznajmiła: „Nie możecie się bawić. Teren prywatny”.
„To nie jest pani działka.
Jeśli nie naruszają pani przestrzeni osobistej,
nie może im pani zakazywać wyprowadzania psa i rzucania futbolówką”.
„Wy czarni wiecznie to i tamto…”. Dobra, nieważne.
To mnie nie rusza.
Machała mi znakiem przed twarzą.
Kiedy chciała go podnieść, chwyciłam go i nim rzuciłam.
Po prostu podniosłam znak i na odchodnym nim rzuciłam.
„Też mogę kupić znak. To nic nie znaczy”.
Powiedziała, że rzucono w nią znakiem.
Rzuciłam znakiem. Owszem.
- Uderzył ją. - Nie uderzyłam jej.
Nie celowo.
Ma pani przy sobie dokumenty, czy…
Proszę pani, możemy porozmawiać?
- Ze mną? - Tak.
Widziała pani coś?
- Nie. Dopiero wyszłam. - Rozumiem.
Córka mówiła pani, czy coś widziała?
Mówiła, że się kłóciły.
I tamta chyba chwyciła znak.
Podniosła ten znak
i odchodząc, rzuciła go za siebie.
Ale nie uderzył tamtej kobiety. To wszystko.
Powiem jedno. Ta kobieta… Nic nie widziałam.
Ale ta kobieta ciągle nęka nasze dzieci.
- Zawsze… - Ta kobieta?
Wiecznie nagrywa dzieciaki i wygaduje jakieś bzdury.
Ale nic nie widziałam.
- Dobra. Rozumiem. - Tak.
Jak się pisze… Jak się wymawia pani imię?
Ajike.
Jestem zastępczynią…
- Co słychać? - Co tam?
Dzień jak co dzień.
Dobra, zadzwoń do mnie.
- Proszę pani? - Tak?
- Widziała coś pani? - Nie tknęła jej.
Wyjęła to po prostu z ziemi i to wszystko.
- Co takiego? - Znak: „Zakaz wstępu”.
Rzuciła jej w nogę.
Nie rzuciła znakiem w nogę. Nie rzuciła tym cholerstwem…
Tak mówił London…
- Nie rzuciła nim… - Trochę nim cisnęła.
Nie rozmawia z tobą.
Odłożyła go, a ta kobieta akurat tam była.
Nie rzuciła znakiem w tę kobietę. Nie tknęła jej.
Powiedziała jej, żeby nie krzyczała na dzieci.
Wrzeszczy na wszystkie dzieci.
Dobrze, rozumiem…
Ja bym tam już nie chodził.
Może jej się to nie spodobać, bo jestem czarna…
To nękanie. To nie jest jej teren. Nie może zabraniać…
Im częściej to powtarza, tym rzadziej dzieciaki tam chodzą.
I co to oznacza?
Nie wolno tam chodzić.
W porządku, skoro to jej teren. Ale…
Nieważne, czy należy do niej. Wynajmuje to miejsce, tak jak pani.
Gdyby ktoś tu był, pani by nas wezwała,
a ta osoba by tu była, uznalibyśmy to za wtargnięcie.
Następnym razem by ją aresztowano.
- Dobrze? - Dobrze.
- Tak to działa. - Dobra, czyli…
Ma pani takie same prawa jak ona.
Nie chce ich tam? To niech tam nie chodzą. Właściciel umieścił znak nie bez powodu.
- To tyle. Okej? - Tak. Jesteście z policji.
Oczywiście.
Dobrze.
- W porządku. - Jasne.
Rozumiem, co pani czuje. Proszę mi wierzyć. Dlatego kupiłam dom.
- To nasz ostatni rok. - No tak…
- Oby. To już koniec. - Tak!
Sprawa zamknięta!
Wpisuję to jako pobicie.
- To się nie kwalifikuje do aresztowania. - Okej.
- Dobra. - Dobrze.
Fakt, że nie nagrałam, jak rzuca we mnie znakiem…
Nikt nie potwierdził, że to widział.
Nie ma wiarygodnych świadków…
Jak wygodnie.
- W porządku? - Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Pomóc w czymś jeszcze?
Nie, idziemy tylko na szybki spacer.
Przepraszam. To duży dzieciak.
- Chcę go dotknąć! - Dlatego kocham futrzaki.
- Jak ma na imię ten maluszek? - Cash.
- Cash Money.
Pytamy mieszkańców, czy ktoś coś widział, słyszał albo coś wie
o ludziach, którzy brali w tym udział.
Szczerze mówiąc, wiem tylko, że ta kobieta…
- Ta czarna kobieta? - Tak.
- Zawsze była z dziećmi. - Jasne.
Nie była żadnym zagrożeniem.
W żadnym wypadku.
Ma małe dziecko, dwu- albo trzyletnie.
Zawsze siedzi z nim w domu.
Pozostała dwójka… Dwóch chłopców i dziewczynka,
zawsze bawią się na dworze.
Nigdy nie słyszałam o tej kobiecie nic złego.
Ajike była idealną mamą.
Była kierowniczką w McDonald'sie.
Ajike odpowiednio dostosowywała grafik.
„Tego dnia nie mogę pracować”. Albo: „Nie dam rady”.
Tylko po to, żeby być przy dzieciach.
Poświęcała się dla dzieci, żeby opłacić im prywatną szkołę.
Lekcje futbolu. Gimnastykę. Taniec. Wszystko.
Mówiła mi, że pewna biała kobieta
mieszkająca po drugiej stronie ulicy,
wiecznie atakuje dzieci i je wyzywa.
10 SIERPNIA 2022 ROKU
Czemu przebywają na prywatnej posesji?
Nie są tu najemcami.
Jeśli tym ludziom to nie przeszkadza, nie mogę ich stąd usunąć.
Wyślę im list o zaprzestaniu działalności.
- Mój prawnik to zrobi. - Dobra.
W prawie nieruchomości jest klauzula, zgodnie z którą…
To prawo cywilne.
…można w spokoju korzystać ze swojego terenu.
- Tak. - Tak stanowi prawo.
To prawo cywilne. Nie zajmujemy się tym.
Rozumiem. Ale dzieci nie powinno tu być.
Rozumiem.
Nie powinny tu biegać i krzyczeć.
Rodzice się nimi nie zajmują. To oczywiste…
Rozumiem, że to uciążliwe, ale lepiej, żeby dzieci krzyczały,
bo się bawią i cieszą,
niż żeby kradły samochody i rabowały…
Zobaczymy, co będzie dalej.
W porządku. Dobranoc.
- Dobra. - Pieprzona…
Jestem właścicielem sąsiedniego budynku. Mieszkanie numer trzy.
Rozumiem.
Na granicy posesji postawiłem znak: „Nie deptać trawy”.
- To pan go ustawił? - Tak.
Powiedziałem jej, że nie mogę wyjść poza swoją posesję.
To bardzo niewielka część.
Większość terenu należy do drugiego mieszkania.
- Rozumiem. - To tam się zwykle bawią.
Mam problemy z dziećmi sąsiadki.
Przychodzą do mnie i drą się jak idioci.
W końcu straciłam dziś cierpliwość.
Dłużej już nie mogłam. Nazwałam je przygłupami.
Matka przybiegła z krzykiem: „Nie nazywaj ich przygłupami”.
„Umieszczę cię w domu opieki”.
Da się coś zrobić z tymi ludźmi?
To się już robi absurdalne…
Nikomu nie wadzę. Jestem samotna, pracuję w domu.
Jestem spokojna i cicha. Jestem idealną sąsiadką.
Ledwo mnie widują.
- Strefa pierwsza, Marion. - Trzy.
Numery jeden i dwa są po tej stronie.
22 GRUDNIA 2022 ROKU
- Witam. - Dobry wieczór. Biuro szeryfa.
Co się dziś dzieje?
Mnóstwo dzieci wrzeszczy i biega tu w kółko.
Zaparkowałam tu furgonetkę, żeby nie słuchać tych wrzasków.
Kiedy ją przestawiłam, pojawiły się dzieci.
Kazałam im przestać.
Wiedzą, że nie mogą tu być, mówiłam to milion razy.
Dzieciak kazał mi się zamknąć.
Powiedziałam: „Nie bądź bezczelny”. A ten zaczyna pyskować.
„Jestem doktor Lorincz. Nie każ mi się zamknąć”.
Wyzywał mnie, więc mówię:
„O nie, nie ma mowy”.
- Pogadam z tymi dziećmi. - Dobrze.
- Hej! - Biuro szeryfa.
Zastępczyni Heckman.
Któreś z was zaczepiało tę panią?
- Nie! - Nie. Graliśmy w futbol.
Czy mogę… Chwileczkę.
Chcę tylko coś powiedzieć.
Dobrze.
To otwarta przestrzeń, ten teren to nie jest jej własność.
Człowiek, który tam mieszka, mówi, że dzieciom wolno się tam bawić.
Lubią grać tam w futbol.
- Mieszkają w tym budynku. - Oni…
Nie zbliżają się. Obejrzyjcie jej nagrania.
Trzymają się tam. A ona wychodzi i się na nich drze.
Sama już na nią krzyczałam, bo to są przecież dzieci.
- Mieszkam tam. - Tak.
Każdy z tej ulicy krzyczał na nią, że tak rozmawia z dziećmi.
Kiedy mówi jej coś dorosły, od razu wzywa policję.
Dzieci są tylko dziećmi. Rozumiem to.
- Rozumiem. - Jasne.
Co tam?
To mama, która z nią rozmawiała.
- Dobra. - Zbieramy się.
Macie już ferie?
- Tak. - Od kiedy?
Od zeszłego piątku.
- Co? - Tak.
Niektórzy zaczynają dopiero jutro.
- Ktoś w to wdepnął. - Tak.
- Psia kupa. - O rany, weszliśmy w nią.
Czekajcie.
Podejdę trochę bliżej, bo ledwo was słyszę.
Zabrałam tam syna, na którego się darła.
Pozostałą dwójkę wysłałam do domu. „Koniec zabawy, wracajcie”.
Idziemy tam i pukam do jej drzwi.
I natychmiast słyszę: „Wynoś się z mojego terenu!”.
„To wtargnięcie. Wynocha z mojej posesji”.
Odpowiedziałam: „Jestem tu z moim synem i chciałam tylko zapytać,
co się stało, bo mnie przy tym nie było”.
Zdarzało się, że dzieciaki zachowywały się, jak to dzieciaki,
mówiła coś, a one coś odkrzykiwały.
„Jasne, Karen”. Czy coś.
- Oczywiście. - Zawsze zwracałam dzieciom uwagę.
Mówiłam, że jest dorosła.
„Nie kłóćcie się z nią. Powiedzcie mi, a ja to z nią omówię”.
Jest pani mamą któregoś z nich?
Wszystkie są moje. Przepraszam, nie.
Moich tu nie ma, ale siedzą na dworze i się z nimi bawią.
Chciałbym z wami chwilę pogadać.
Jak ona was nazywa?
- Przygłupami. - Niedorozwojami.
- Używa też słowa na „S”. - Tak.
Słowa na „C”.
- Podjeżdża… Jeździ tamtą furgonetką. - Tak.
Parkuje tam i uruchamia alarm od środka.
Tak. Mówiła, że tam parkuje.
Potem wychodzi: „Zbliżacie się do mojego auta,
dotykacie go”.
Kiedy ostatnio tak zrobiła, powiedziałam dzieciom…
Byłam tam z psem. Widzę, jak parkuje,
a oni mówią: „Włączyła alarm”.
„Nic nie robimy”.
Tego dnia powiedziałam im: „Chodźcie, sprawdźmy to”.
I faktycznie, co sześć minut włączał się alarm, choć nikogo nie było.
Więc mówię: „Bawcie się dalej”.
A ona wychodzi: „Jesteście przy moim wozie”.
„To teren prywatny”.
Nie było ich, a włączyła alarm.
- Robiła na złość. - Co pani przeszkadzają dzieci?
Nie terroryzują okolicy.
Nie dzwonią do drzwi i nie uciekają. Grają w futbol.
Nikomu nie przeszkadzają.
Bawią się w chowanego. Serio.
Tak, proszę pani. Dam znać swojemu partnerowi.
- Wiecie, kim jest adwokat diabła? - Nie.
To znaczy, że gram na dwa fronty.
Zawsze muszę brać pod uwagę obie strony. Sam kiedyś byłem dzieckiem.
Każdy był. Wszystkie dzieci są głośne.
Lubimy krzyczeć, bić się i…
Tak że rozumiem.
Ale kiedy to się dzieje obok czyjegoś domu, to bywa irytujące.
Będę szczery, okej?
Jeśli masz pozwolenie, żeby tam być,
to nie mogę się o nic przyczepić.
Ale jeśli ktoś wchodzi na jej teren, czyli na jej ganek, to nie jest okej.
Nie mówię, że tak było. Ona tak twierdzi.
Nie było mnie tu, więc trudno mi powiedzieć.
- Miała kamery. - Nagrywa nas.
Tak, okej.
Biegajcie, krzyczcie i gwiżdżcie, ile wlezie,
bo wolę, żebyście bawili się na zewnątrz, niż siedzieli na TikToku.
Tak.
- Nie? - Tak.
Jeśli zacznie krzyczeć, powiedzcie komuś dorosłemu.
Nie drażnijcie się z nią, okej?
Bo jeśli będziecie ją atakować, może sprawić,
że to będzie źle wyglądało.
A wy się po prostu bawicie.
- Tak. - Dobra.
Rozumiecie, o co mi chodzi?
Chcę, żebyście wyszli na tych porządnych.
No dobra.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
Matka mówiła, że grali tam w futbol.
Ten starszy pan mieszka tutaj.
- On z nimi gra. - Dzieci mu nie przeszkadzają.
Tylko ona jest problemem.
Mówili, że bawią się na zewnątrz.
Mówię: „Rozumiem to. Śmiejecie się”. Mówią, że czasami.
To dzieci.
„Siedzimy tam, a ona na nas krzyczy”.
Tak mówiła matka. Nikogo tam nawet nie ma.
Jeśli dzieciaki bawią się na tym terenie,
ona uruchamia alarm w wozie.
Więc ona po prostu…
Chyba przywiozę im petardy na Sylwestra.
Jasne.
- Miłego wieczoru. - Dziękujemy.
No tak.
Psycholka.
- To ich teren do zabawy. - Nieprawda.
To dwie działki. Jedna należy do niego, a druga do sąsiada.
- To nie jest otwarty teren. - Nawet do pani nie należy.
- Rozumiem. - Dobrze.
Pouczyliśmy dzieci, żeby pani nie przeszkadzały.
Jeśli pani wyjdzie i coś im powie,
mają iść do rodziców i…
A co z jej groźbą,
że przyjdzie, wyciągnie mnie i pobije?
Twierdzi, że tego nie mówiła.
- Przysięgam, tak mówiła. - Dobrze.
Mamy tu słowo przeciwko słowu.
Poza tym dzieci mówiły, że wyszła pani
i była wobec nich agresywna.
- Bały się, że zrobi im pani krzywdę. - No na pewno.
Ja…
Muszę wierzyć zarówno pani, jak im.
Jak mówiłam, wszystko udokumentujemy.
Jeśli chce pani dostać kopię raportu,
proszę zadzwonić do biura szeryfa.
- Nigdy bym tego nie zrobiła. - Dobrze, proszę pani. Więc…
Niewiarygodne.
W razie problemów proszę do nas dzwonić.
Poprosiliśmy ich o to samo.
- Dobrze. - Tak?
Są jakieś problemy z tą osobą?
Z jej numeru bez przerwy wzywane są patrole.
Potem kupiła syrenę.
Otwierała drzwi i tak stawała.
- Cholernie mnie przerażała. - Tak.
Krążyła swoim pickupem, rozpędzała się.
Strasznie mocno dodawała gazu.
Myślałam, że uderzyła w jedno z dzieci.
Przysięgam.
Ciągle pędziła po okolicy.
14 MARCA 2023 ROKU
Podjeżdża, a tam jakaś kobieta uderza w bramę,
najeżdża na nią furgonetką…
Musiała tam zostać zamknięta, ale nie wiem, co tam w ogóle robiła.
Ta brama jest zawsze zamknięta.
Raz został tam odcięty jakiś facet, zadzwonił do mnie i został wypuszczony.
Dobra.
To proste. Nie ma tu wstępu.
- Tak. - Trzeba się zarejestrować…
Dobrze. Chwileczkę.
Furgonetka Nissana z 2000 roku. Szara, 10-54…
Ona mieszka na końcu ulicy.
Jazda z dużą prędkością. Nie zatrzymali się.
ZAKAZ WSTĘPU
Chwila!
Jezu.
Biuro szeryfa.
Czego pan chce?
- Pani Susan? - Tak.
Może pani na chwilę wyjść?
- Byłam już w łóżku. - Okej.
- Dobry wieczór. - Jestem w koszuli nocnej.
Mam kilka pytań.
Zastępca Paddock z biura szeryfa hrabstwa Marion.
Gdzie pani dziś była?
Tutaj.
- Tutaj? - Tak.
- To pani pickup? - Tak.
Muszę pani coś przeczytać, zanim zadam kolejne pytania.
Dobrze.
Pożyczała pani dziś komuś wóz?
- Nie. - Nie?
Czy wedle pani wiedzy furgonetka stała tu cały dzień?
Wychodziłam wcześniej, bo złapałam gumę.
Rozumiem.
Może pani na chwilę wyjść?
Odczytam to, bo muszę zadać bezpośrednie pytania.
Dobrze.
Ma pani prawo milczeć. To, co pani powie, może być użyte przeciwko pani.
Ma pani prawo do adwokata i jego obecności na przesłuchaniu.
Jeśli nie stać pani…
- Mogę się ubrać? Zamarzam. - Nie. Proszę tu wrócić. Nie.
Proszę mówić dalej. Tylko coś narzucę.
Rozumie pani swoje prawa?
Tak.
Porozmawia pani ze mną?
- Nie. - Słucham?
- Nie. - Nie?
Dobrze.
Skoro nie chce pani rozmawiać, będę zmuszony
odszukać kierowcę ciężarówki, który panią widział i pokazać mu zdjęcia.
Kiedy panią zidentyfikuje,
Ta osoba wniesie oskarżenie,
więc wrócę tu i będę musiał…
Już prosiłem. Nie chciała pani rozmawiać.
Tego, co pani powie, nie będę mógł wykorzystać.
- Nie będę tego kontynuował. - Dobrze.
Jeśli nie chce pani rozmawiać, pani wybór.
Nie wiedziałam, o co chodzi.
- Już pani… - Cóż…
Wiedziała pani, bo zaczęła pani od tego,
a teraz się pani wypiera.
Nie będę tego ciągnął.
Dobrze. Wzięłam leki. Dlatego nie chciałam rozmawiać.
Przepraszam, spanikowałam,
a potem ten facet mnie tam zamknął. Myślałam…
Przepraszam. Zostałam kiedyś zgwałcona i pobita.
Więc spanikowałam. Naprawdę spanikowałam.
Myślałam, że mam kłopoty. Że ktoś mnie skrzywdzi.
Dobrze. Będziemy mieli pewien problem.
Chce, żeby ktoś zapłacił za bramę, bo mocno ją pani uszkodziła.
Uszkodziłam też furgonetkę… Po prostu spanikowałam.
Dobrze. Pojadę tam i z nim porozmawiam.
Próbowałam się wydostać.
Rozumiem.
Susan wychodziła i krzyczała.
A język, którego używała przy tych dzieciach…
- Język Susan? - Tak.
Opisz, jakich słów używała.
Słowa na „K”.
Słowa na „S”.
Słów na „K” i „S”.
Nazywała ich niewolnikami.
Mówiła, że teren, na którym przebywali, to nie Kolej Podziemna.
Nazywała małe dzieci „czarnuchami” i tak dalej.
25 KWIETNIA 2023 ROKU
Gonicie tu jakiegoś psa?
- Psa? W jakim kolorze? - Nie wiem.
Shenaya, chodź tu. Gasimy światła.
W jakim kolorze?
Gonicie psa albo próbujecie wsadzić psa do auta?
Nie. Karen dzwoniła.
- Tak. - Dzwoniła Karen.
Mówi… nie wiem, dlaczego marnuje wszystkim czas.
Ona… Po prostu…
Dzieci po prostu się tu bawią.
- Wyszła i zaczęła nas ochrzaniać. - Pokazała mi środkowy palec.
Tak, bo to przestrzeń publiczna…
Dzwoniła Karen.
Miałem już z tym do czynienia. Pogadam z nim.
- Właśnie wyszedłem. - Witam.
- Dziewięć razy na dziesięć to ta kobieta. - Wiemy.
Dzieci bawią się na wybiegu dla psów.
Zawsze się tam bawią.
Ten pan mówi, że mogą bawić się na trawie.
Nie wiem, czy ona ma schizofrenię, chorobę dwubiegunową…
- To wynajęte lokale? - Wynajęte.
- Wynajęte? - Tak.
Niektóre można kupić.
To chyba jej własność.
Ale to tylko dom, nie ma działki.
- Chyba nie. - Bliźniak. Raczej nie.
- Ciągle to robi. Wiecznie… - Wiem. Już tu byłem.
Grali w berka i dokonali „wtargnięcia”.
- Wiecznie to robi. - Pójdę z nią pogadać.
Wszystko okej.
- Pójdę z nią pogadać. - Skrzyczy nas pan?
- Zapytała. - Tak.
Za każdym razem, kiedy przechodzimy obok,
myśli, że próbujemy ukraść jej furgonetkę albo ją kupić.
- My nie… - Ile macie lat?
- Mamy po jedenaście lat. - Okej.
- Umiecie w ogóle prowadzić? - Nie.
Ja umiem jeździć gokartem.
Umiem jeździć gokartem.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Susan?
- Tak. - Co się dzieje?
Dzieciak z naprzeciwka i jego koledzy. Są tutaj.
Chodzą po znakach. Wyprowadza szczeniaka.
Chce mi go wsadzić do furgonetki.
- Nie pasuje mi to. - Do bagażnika? Kto?
To dziecko. Pozowało do zdjęcia,
bo uznało, że to takie zabawne.
To dziecko.
- To on wsadził psa do środka? - Próbował.
- Jaki to pies? - Zwykły mały piesek.
Rozumiem.
Dzieci robią to codziennie.
- A ona wzywa policję. - Zachowujecie się jak dzieci.
- Tak. Bo jesteśmy dziećmi. - Wiem.
No ba.
Dlatego się tym nie przejmujemy.
Gdybym tam kiedyś była…
Jego matka mnie zaatakowała, chwyciła znak i rzuciła nim we mnie.
Nic złego nie robię.
Jestem cicha. Od sąsiadów oczekuję szacunku.
- Dziękuję. - Przepraszam za to.
- Dobrze. - Tak.
Nie podeszła do drzwi?
- Podeszła. Rozmawialiśmy. - Okej.
Wyjaśniłeś, że nie musi wzywać policji,
ilekroć dziecko bawi się na drodze czy na podwórku?
Podobno rozdeptują trawę.
Tamta część wygląda na rozdeptaną.
Mówi, że tratują jej znaki i biegają pod jej oknami,
krzyczą, dzwonią do niej i pukają do drzwi.
Musi pogodzić się z tym, że mieszkają tu dzieci.
Zresztą tylko ona…
dzwoni na policję.
Tak.
Nie!
Tą rządzalską musicie zabrać do więzienia.
Nie zabiorę jej do więzienia.
Pojedziemy już, ale mam prośbę.
Pilnujcie swoich dzieci, żeby tam nie chodziły,
bo chyba wszyscy… wolelibyśmy nie przyjmować wezwań
i nie przyjeżdżać tu w kółko.
- Wszyscy wiemy, o co chodzi. - Tak.
To już piąty, szósty, siódmy raz, robi to ze dwa razy w tygodniu.
Wie pan co?
Kiedy dorastałem, robiłem dokładnie to samo,
co te dzieciaki.
Rzekomo… sam nie wiem,
ale rzekomo nękałem starszego sąsiada, który nienawidził dzieci.
Nie mówię, że tak należy robić.
W naszych czasach przychodzili i ci grozili.
Może i tak.
Przychodzili z pasem.
Tak. Wtedy brało się nogi za pas.
Tak.
W moich czasach rodzice byli tak wyluzowani,
że dostawało się lanie, a drugie po powrocie do domu.
- Wie pan? - Tak.
Rozumiem, o czym pan mówi, ale… to jednak dzieci.
Tak. Dlatego nie robimy z tego afery.
- Wszyscy rodzice są spoko, więc… - Tak.
Dbam o nie, tak jak o własne dzieci.
Jak ma na imię ten w czerwonej koszulce?
Czerwonej. Który?
- Tamten. - Ten niski?
- Tak. - Tamten.
Nie. Jak ma… Afrika.
Jak ma na imię twój brat?
- Starszy brat? - Tak.
- Isaac. - Ten w czerwonym.
Ten w czerwonej koszulce? Izzy.
- Ma szczeniaka? - Nie.
Tak.
Ona mówi, że chciał wsadzić psa do furgonetki.
Tak.
- Do furgonetki? - Podniósłby tego psa?
Pies jest większy od niego.
- Pudel jest większy. - Dobra.
Serio, ten pies jest taki. I szeroki.
- A on jest nieduży. - Nie podniósłby tego psa.
- Niech spróbuje. - To niemożliwe.
- Okej. - Okej.
Potrzebujecie od nas czegoś czy wszystko okej?
- Trzymajcie się. - Dobra.
- Tak. - Dzięki. Do zobaczenia.
Dobra. Bawcie się dobrze.
Zastanawialiśmy się, czemu się nie przeprowadziła.
Kiedy się wprowadziłam, powiedziała, że się stąd wynosi.
Mówiła, że wyprowadza się w marcu, w lutym.
Zastanawiałam się, dlaczego się nie wyniosła.
22 MAJA 2023 ROKU
Nieustanne wtargnięcia.
Wezwałam wczoraj policję, nikt nie przyjechał.
Przypuszczam, że…
interweniowała matka tych dzieci.
Czekała tam.
Mam tylko spalony znak, którym rzucili.
Uznałam, że to ich wiadomość.
Wielkie dzięki.
Chce pani, żeby poszli do więzienia albo żeby spotkała ich inna kara?
- Oczywiście. - Rozumiem.
Lubię być szczery,
żeby każdy wiedział, co w jego sprawie robimy.
Sporządzimy oficjalny dokument policyjny,
bo… nie ma pani nagrań…
Wiem.
…na dowód podpalenia i szkody.
Więc to będzie tylko…
dokument policyjny.
Innego dnia
kolega mi powiedział, że tamta pani…
pokazała dzieciom, że ma broń.
Bawiliśmy się tam, a ona wymachiwała bronią.
Isaac i reszta zawołali: „Uciekajcie!”.
Schowaliśmy się za tamtym autem.
Ilekroć poleciała tam piłka, starałem się być ostrożny,
bo nie chcę zostać zastrzelony za wejście na jej podjazd.
To było może ze dwa dni wcześniej?
Dwa dni wcześniej wymachiwała bronią?
Tak.
2 CZERWCA 2023 ROKU
Co robiliście w ciągu dnia,
w piątek, kiedy było jasno?
Graliśmy mecz z moim tatą i kolegami.
Robiła nam zdjęcia w czasie gry.
TELEFON SUSAN LORINCZ
Czemu nas nagrywa?
Nie ma czego nagrywać.
Dobra, hej! Ustawcie się!
Ustawcie się! Gotowi?
Mój młodszy brat przyszedł po mnie i powiedział, że stara…
Bez urazy, ale powiedział, że ta stara biała świruje.
Powiedziałem: „Cholera, zobaczmy, co się dzieje”.
TELEFON SUSAN LORINCZ
Grałem na zewnątrz w koszykówkę
i nagle widzę wrotki, lecące w stronę Izzy’ego.
Poszliśmy tam z Izzym. Powiedział, że ta kobieta ma tablet.
Chyba go zabrała.
Podszedł i powiedział, że rzuciła w niego wrotkami.
Poszliśmy tam z Isaakiem, a ona wyszła…
Zaczęła wymachiwać parasolem
i wyzywać nas od gnojków.
Potem powiedział: „Izzy, idź po mamę”.
Telefon alarmowy, proszę o adres.
Dzieci wtargnęły na mój teren. Stoją tam i rozrzucają zabawki.
GŁOS SUSAN LORINCZ
Krzyczą, drą się, są nie do zniesienia.
Przerzuciłam wrotki na drugą stronę.
Dzieciak mówi: „Pobiję cię za to”.
Jest tam teraz?
Jest tam kilkoro dzieci.
Boję się o swoje życie.
Jestem przerażona.
Czy ktoś miał broń?
Nie.
Dzieciak mówi, że zabrałam mu iPada i wygaduje różne bzdury. To nieprawda.
Nie wolno im grozić, że mnie pobiją,
albo zlecą komuś zabicie mnie.
To niedorzeczne.
Bez przerwy mnie nękają.
Mam dość tych dzieci.
Teraz nie mają szkoły, ciągle są w domu.
To jakieś szaleństwo.
Proszę unikać tej osoby
i zamknąć drzwi oraz okna.
Przyślemy funkcjonariusza jak najszybciej.
Czy ma się z panią skontaktować?
Poproszę. Tak.
Dobrze.
Bo jego mama wyjdzie,
zaczeka na policjanta i wmówi mu, że groziłam jej dziecku.
A to po prostu nieprawda.
Dobrze, zakończę teraz rozmowę, ale proszę dzwonić,
gdyby coś się zmieniło
albo gdyby sobie poszli.
Dobrze, dziękuję.
Mama Izzy’ego wyszła na dwór,
była wściekła.
Ruszyła w stronę domu tej kobiety,
a potem zaczęła walić w zewnętrzne drzwi,
a potem w zwykłe drzwi.
Nie to, że próbowała je wyważyć ciałem,
po prostu dobijała się do drzwi.
Jak mówiłam: „Wpuść mnie”.
Słyszę pukanie…
Ona nie otworzyła.
I znów słyszę pukanie, ale tym razem głośniejsze…
Bum, bum, bum.
W czasie tego łomotu
jakaś kobieta darła się wniebogłosy.
Wściekłym głosem zapytała: „Dlaczego zabrałaś tablet mojego syna?”.
Powiedziała: „Wyjdź na dwór, suko”. Coś w tym stylu.
„Wiem, że mnie słyszysz, suko”.
Gdzie była ta kobieta? Ta blondynka. Dokąd ona poszła?
Była w domu.
Czy ta blondynka cokolwiek mówiła?
Nie.
Czy to wszystko…
Czy to trwało długo, czy krótko?
Dosłownie dwa razy zapukała. To wszystko. Dwa razy.
A potem… bum!
Dzwoń po karetkę!
Dzwońcie po karetkę!
Proszę.
Strzeliła do mojej mamy!
- Kto strzelił do twojej mamy? - Karen!
Ma cholerną broń!
Numer alarmowy. Proszę podać adres.
Chyba kogoś postrzelono.
Rozległ się strzał, wszyscy krzyczą:
„Wezwijcie policję!”.
Chyba kogoś postrzelono. Hej! Mały, zostań tu.
Niech ktoś wezwie policję. Szybko!
Moja sąsiadka krzyczała na dzieci na zewnątrz
i nagle usłyszałam coś, co brzmiało jak strzał.
To ta starsza pani, która wiecznie wzywa policję.
Otrzymaliśmy wiele zgłoszeń w tej sprawie.
Numer alarmowy…
Ktoś został postrzelony. Jego mama. Twoja mama leży na trawie?
Tak!
Telefon alarmowy, proszę podać adres.
Adres to 1-6-6-2 Southwest 107th Lane.
GŁOS SUSAN LORINCZ
Boże, ta kobieta próbowała wyważyć drzwi.
Strzeliłam przez drzwi.
O mój Boże.
Jak się pani nazywa?
Susan Lorincz.
Proszę wziąć głęboki oddech. Proszę się uspokoić.
Nie wiedziałam, co robić. Chwyciłam broń i strzeliłam.
Myślałam, że mnie zabije.
Znała ją pani?
Tak, ona…
Nękała mnie kilkukrotnie z powodu dzieci.
Ciągle wchodzą na mój teren.
Nękają mnie.
Nie chcą, kurwa, przestać.
Widzi pani mężczyznę, czy tylko kobietę?
Byli tu wcześniej jej synowie. Ciągle rozrzucają śmieci wokół domu.
Kazałam im zabierać ten syf
i stąd spierdalać.
Przyjadą tak szybko, jak to możliwe.
Tam.
Hej, obudź się. Obudź się.
Obudź się. No już. Obudź się.
- Obudź się. - Proszę.
- Co się dzieje? - Pospieszcie się.
Tutaj! Tu!
Dobra. Tam. Skręć w prawo.
Leży na ziemi.
Strefa pierwsza. Hrabstwo Marion. Marion-Ashland dwa.
Czekajcie.
O mój Boże!
Brak wylotowej?
- Jest puls. - Bardzo słaby.
Brak wylotowej.
Ta kobieta od zawsze na to czekała!
Rękawiczki.
- Brak wylotowej. - Pogotowie.
- Obudź się! - Tamta wciąż ma broń.
Jest w środku.
Dobra. Potrzebuję…
Mam postrzeloną.
Starsza kobieta zabarykadowana w domu, brak kontaktu.
Obudź się!
- Idę do drzwi frontowych. - Dobra.
Biuro szeryfa! Wyjdź z rękami w górze!
Biuro szeryfa hrabstwa Marion! Wyjdź z rękami w górze!
Pokaż ręce.
Odwróć się. Gdzie masz broń?
W sypialni.
Nie wiem, co się dzieje. Zatrzymamy panią.
- Ktoś jest w domu? - Nie.
- Mogę dostać wody? - Nie. Nie teraz.
Dobrze.
Nie jest pani aresztowana, tylko zatrzymana.
Proszę tutaj.
Zamknijcie drzwi, mam dwa koty.
Marion. Kobieta zatrzymana. Potrzebujemy ratowników.
Podejrzaną zatrzymano.
Potrzeba ratowników.
Weź moją apteczkę. Zacznij udzielać pierwszej pomocy.
Cholera, a dzieci były tutaj. Nawet ich tam nie było.
- Potrzebuje pomocy medycznej. Tam. - Dobra.
Powinno być w tym czarnym.
O Boże!
Kazałem jej oddać iPada…
Jeśli przy tym byliście, stańcie tu,
żebym wiedział.
Rzucała we mnie wrotkami.
Dobra. Daj mi chwilę. Posiedź przy moim aucie, okej?
- Gdzie ją postrzelono? - Tu, w ramię.
Tu. Klatka piersiowa.
Prawa strona klatki.
Ustaliliśmy, czy w domu jest ktoś jeszcze?
Mamy tu krytyczny…
Rana postrzałowa w okolicy prawego ramienia.
Pomóc ci?
Gotowy?
Biuro szeryfa hrabstwa Marion, daj znać, jeśli jesteś w środku!
Szybko.
Troje otwartych drzwi. Najpierw sprawdzę łazienkę.
Mam tu jej dzieci.
Chodź, zostań tu.
Zostań z nimi.
Czemu pani do niej strzeliła? Proszę pani!
Halo?
- Czemu pani do niej strzeliła? - Bo mi groziła.
Czysto.
Przeszukanie.
Na ulicę.
Proszę zejść z posesji na drogę.
To jakieś szaleństwo.
No już, kochanie!
Przy moim aucie jest chłopiec. Główny świadek.
Okej.
Powinna być w więzieniu.
Wsiadaj do auta, już. Chodźmy.
- Widziałeś go? - Nie.
Czarny chłopiec. Jego mama została postrzelona.
Chyba jest z Welfenbergiem. Miałem to sprawdzić.
Jedno z dzieci, które to widziały?
- Tak. - Nie widziałem tego, ale…
Tak.
- Izzy. Chodź tu, skarbie. - Gdzie Israel?
Cześć, Izzy. Chodź, mały. Nic ci nie jest?
Nic jej nie jest? Nic jej się nie stało?
- Robią, co mogą. - Ona żyje.
Rusza się?
Już dobrze, skarbie.
Rusza się?
Rusza się. Wszystko będzie dobrze.
Chcę ją zobaczyć.
Pojedzie teraz do szpitala.
Zaopiekują się nią tam lepiej, niż ja zrobię to tutaj.
Mają mnóstwo maszyn i sprzętu,
którego nie mamy w terenie.
Nie możesz jej teraz zobaczyć, ale kiedy tylko się da, zadbamy o to.
Jesteś bardzo silny. Jestem z ciebie dumna.
Powiesz mi, co się stało?
Poszedłem tam po swój tablet,
bo graliśmy w grę.
Miała mój tablet. Powiedziałem: „Oddaj go”.
Kobieta spod trójki?
Odłożyła go, a potem zaczęła rzucać we mnie wrotkami.
Poszedłem po brata. Zawołał: „Rzucaj we mnie”.
A potem nazwała nas obu gnojkami.
Więc poszedłem po mamę. Zaczęła walić w drzwi.
Aż do niej strzeliła.
Dobra. Jesteś ranny?
Nie. Mam złamane serce.
- Wiem. Wiem, kochanie. - Już dobrze, skarbie.
Wszystko będzie dobrze.
Nic jej nie będzie.
Stringer, biuro szeryfa hrabstwa Marion.
Może pan przyjechać do domu swojej byłej, do dzieci?
Potrzebują kogoś.
Izzy, wszystko gra?
Cześć, córeczko. Już dobrze.
W porządku?
Hej.
Hej, już dobrze.
Dziękuję.
Już dobrze. Wszystko w porządku.
Tata już tu jest. Już dobrze. Chodź.
- Już dobrze. Wszystko w porządku. - Jest z tatą.
Dzieci ofiary.
To mój brat.
Gdzie Titus?
Nie mam tego.
- Spisywałem dane Afriki. - Idź po niego.
Dobra. Proszę pana.
Muszę szybko spisać pana dane.
Pójdę tam.
Już dobrze.
Aresztowaliście tę kobietę?
Została aresztowana. Tak.
O Boże.
Tak.
Dobra. Powiedz im.
Powiem im. Powiem.
O mój Boże. Nie.
Jak powiesz tej pani, jej mamie?
Nie wiem.
Zrobimy to krok po kroku. Wy pierwsi, a potem my…
- To Israel. - Chodź!
Jest Izzy.
Tato, zabierasz mnie?
Zabiorę cię gdzieś i porozmawiamy.
- Tak. Chodź, Isaac. - Przykro mi.
- Mamy dziecko. - Tak.
Macie maleństwo?
- Maleństwo jest tutaj. - Dobra.
Potrzyma go pani przez chwilę?
Dobrze. Tak.
- Kocham was. - Jasne.
Dziękuję.
Chodźcie. Stańcie tu.
Powiem wam.
To był bardzo zły dzień.
Stało się coś złego.
Wszyscy to widzieliście. Wszyscy rozumiecie.
Doświadczyliście tego.
Okej.
Kochacie mnie?
Wszyscy kochamy mamę.
Dobra.
- Mam dla was złe wieści. - Co?
Mama już nie wróci.
Chodźcie.
Nie, nie. Chodźcie tu.
Chodźcie tu. Posłuchajcie. Rozumiem.
- Nie! - Już dobrze. Wiem.
Już dobrze. Wiem. Przykro mi.
Przykro mi.
Tak mi przykro.
- Tak mi przykro. - Nie może odejść.
Nie. Już odeszła.
Już dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Usiądziecie ze mną na chwilę?
- Pojedziecie ze mną? - Israel, kocham cię, skarbie.
Tak mi przykro, kochanie.
Israel.
Kocham was.
Dobra.
Tak mi przykro.
Tak mi przykro, skarbie.
Chodź, Izzy.
Kocham cię, mały. Przykro mi, stary.
Przykro mi, mały.
Nie.
O Boże.
- Jezu. - To jej mama.
O Boże. Nie.
Spokojnie.
Nic już nie możemy zrobić.
Wszystko będzie dobrze.
Przykro mi.
- Mam zapukać? - Tak.
Denerwuję się.
Nie przeżyła.
Nie pierdol. Ona nie żyje?
Tak.
- Chwila. Czekajcie. - Nie przeżyła.
Kingston, chodź tu.
Nie przeżyła.
Już dobrze.
To jakieś szaleństwo.
Przykro mi, Isaac.
Kto robi takie rzeczy?
Na spokojnie.
- Futbol. - No.
Tam w to grają.
Futbol.
3 CZERWCA 2023 ROKU
Dobry wieczór.
- Przepraszam. Siedzę tu, bo marzłam. - Chłodno tu, prawda?
- Susan? - Tak.
Detektyw Stith. To detektyw Peterson.
Dobrze.
Próbuję ustalić, co się dzisiaj wydarzyło i chcę…
Bo na razie mam tylko
zeznania osób, które tam były,
a chcę poznać pani perspektywę i spróbować zrozumieć,
co się dokładnie stało.
A raczej wczoraj wieczorem.
O rety.
Sąsiedzi byli pod moim domem, krzyczeli, darli się.
Dzieciaki biegały w kółko. Strasznie bolała mnie głowa.
Weszłam do środka, położyłam się. Wreszcie zrobiło się cicho.
Wyszłam na dwór. Było tam trzech chłopców.
Mówię: „To wtargnięcie. Wynoście się”.
A oni na to: „Powiem mamie”.
„No to idź i powiedz mamie. Mam to gdzieś”.
- Miała już pani z nimi problemy? - O Boże, tak.
Poszli do domu. Nagle ona wychodzi
i zaczyna walić w moje drzwi.
Mówię: „Odejdź. Nie gadam dziś z tobą”.
Zaczęła dobijać się tak mocno, że wszystko się trzęsło.
Powiedziałam: „Odejdź stąd”.
Ona na to: „Kurwa, zabiję cię”.
I znów wali w drzwi.
Myślę: „To jakieś szaleństwo”.
Ale ponieważ raz już mnie skrzywdziła… Robi się coraz gorzej.
Nie wiem już, co z nią zrobić.
Waliła tak mocno, że myślałam, że wyważy drzwi.
I wtedy… po prostu spanikowałam.
Pomyślałam: „Boże, tym razem mnie zabije”.
Nawet nie pamiętam, jak chwyciłam broń.
Pamiętam tylko strzał.
Jak długo waliła w drzwi?
Nie wiem. Trudno powiedzieć. To mogły być sekundy.
To mogło się stać pod wpływem strachu.
Waliła w drzwi.
Byłam w łazience, wyszłam, ale wciąż się dobijała.
Może trwało to z minutę czy dwie.
Rozumiem.
Nie zadzwoniła pani znów na policję?
Nie miałam komórki. Nie wiedziałam, gdzie ją dałam.
Nie pamiętała pani?
Pomyślałam: „Cholera, nie mam komórki”.
- Ale już pani dzwoniła na numer alarmowy. - Tak.
Poinformowali, że przyjedzie funkcjonariusz?
Tak. Powiedzieli, że ktoś przyjedzie.
Kazali zamknąć drzwi i nie wychodzić.
Standardowa procedura.
Dobrze. A o co chodziło z wrotkami?
Rozmawialiśmy ze świadkami, którzy byli wtedy na zewnątrz.
Zawsze rozrzucają swoje zabawki.
Niedawno prawie się zabiłam.
Miałem wizytę wcześnie rano,
nie zauważyłam wrotki i prawie się zabiłam.
Mówiłam im: „Przestańcie, to nie jest wasz śmietnik”.
Dzieciak miał tam swoje wrotki.
„Serio? Bierz te wrotki”. I je rzuciłam.
Niech je zabiera. Dość tego, bo…
- Rzuciła je pani w nich? - Nie. Po prostu je rzuciłem.
A o co chodzi z parasolem? Miała pani parasol?
Myślałam, że pada. Wyszłam, ale nie padało.
Uznałam, że jest okej…
Dobrze. A wymachiwała pani tym parasolem w ich stronę?
Nawet nie byłam blisko. Wciąż stałam w sieni…
To jak wytłumaczyć to, co ludzie mówią?
Liczne osoby, które ze sobą nie rozmawiały,
twierdziły, że właśnie to widziały.
Nie wiem. Może wyszłam i powiedziałam, żeby sobie poszli.
Ale nie tknęłabym ich.
Dobrze.
Wymachiwała pani parasolką, ale nie…
- Właśnie. - Dobrze.
Jeśli tak było, to pewnie dlatego, że się…
„Jeśli tak było”? Ale czy tak właśnie było?
Potrzebujemy konkretów, bo to poważna sprawa.
- Rozumiem, ale… - Ktoś zginął.
Chryste.
Dlatego tak ważne jest, by mówić szczerze i konkretnie.
My na przykład jesteśmy szkoleni tak,
żeby przy podejmowaniu decyzji o pociągnięciu za spust,
mieć pewność, że to, do czego strzelamy, stanowi śmiertelne zagrożenie
albo że za takie je uznajemy.
Dlatego pytam, skąd pani wiedziała, do czego strzela,
skoro strzelała pani przez drzwi
i nie wiedziała, czy na zewnątrz jest też dziecko.
albo. Pytam, do czego pani mierzyła z broni
i co zamierzała pani osiągnąć, kiedy pani strzeliła.
Po prostu bałam się o swoje życie. Myślałam: „Odejdźcie”.
Myślałam tylko o tym, żeby uciec. Chciałam, żeby już odeszli.
Przychodzi pani do głowy coś jeszcze,
o co nie pytałem, a co pomogłoby nam to wszystko zrozumieć?
Nie mam pojęcia. Nigdy nie byłam w takiej sytuacji.
To dla mnie nowość i to mnie wykańcza.
Rozumiem.
Dobrze. Susan, proszę dać mi chwilę.
- Zaraz wrócę, dobrze? - Tak.
Susan.
Dobrze. Ja…
Rozmawiałem z prokuratorem
z biura prokuratora stanowego.
Jesteśmy w tej sprawie zgodni.
Będziemy kontynuowali śledztwo.
Powrót do domu raczej nie będzie dla pani bezpieczny.
Też tak sądzę.
Ale możemy tam panią odwieźć.
Spakuje pani trochę rzeczy i pojedzie do hotelu.
- Zgadza się? - Tak.
Dziękuję.
Kilka dni po tym, jak matka została zastrzelona na oczach dzieci,
rodzina zaczęła żądać, by zabójczynię aresztowano i oskarżono.
Szeryf twierdzi,
że jego najlepsi detektywi prowadzą tę sprawę.
Dodał, że też by się zdenerwował, gdyby ktoś rzucił czymś
w kierunku jego dzieci.
Gdyby ktoś rzucił czymś w moje dziecko, byłbym wściekły.
Szeryf hrabstwa Marion, Billy Woods, twierdzi, że detektywi
wciąż są na wczesnym etapie przesłuchań.
Wie pani, że kogoś zastrzelono?
- Tak… - Dobrze.
Nie spodziewałam się,
ale mnie to nie zaskakuje, bo była tykającą bombą zegarową.
- Kto taki? - Susan.
Zastrzelona kobieta była czarna?
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA AJIKE OWENS
Mieszkała naprzeciwko.
Zawsze była dla mnie miła. Nic jej nie jest?
Czy nie żyje?
- Nie mogę powiedzieć. - Widzę to w pana oczach.
A jeszcze ma małe dzieci.
Świadomość, że twoja przyjaciółka odeszła na zawsze,
że dzieci nie pocałują jej na dobranoc… to bardzo boli.
Dwaj starsi chłopcy czują się winni.
Jeden powiedział, że gdyby nie porzucił tabletu,
jego matka wciąż by żyła.
Najstarszy czuje się winny,
bo nie umiał wykonać resuscytacji.
Żadne dziecko nie powinno czuć, że nie zdołało kogoś uratować,
zwłaszcza własnej mamy.
Boli mnie to i czuję się niemal winna.
Mówię jej, żeby odpuściła,
bo to tylko rozdrapuje rany i nakręca tamtą kobietę,
daje jej więcej czasu, szans na robienie tego, co robiła.
Według krewnych sąsiadkę, która ją zabiła, powinno się aresztować za morderstwo.
Jako matka, obrończyni własnych dzieci,
MATKA ZABITEJ KOBIETY
chciała się dowiedzieć, dlaczego to się stało.
Susan, włożyłem pani rzeczy do torebki.
- Są na masce wozu. - Dobrze.
Próbujemy zadbać o pani bezpieczeństwo.
Rozumiem.
Ale proszę dzwonić.
Dam panu zapasowy klucz do mojego domu.
Zamknie pan? Na dole i na górze. Dobra.
- Nie ma sprawiedliwości… - Nie ma pokoju!
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA AJIKE
Matka straciła życie za to, że była matką.
Gdzie tu sprawiedliwość?
Nie ma sprawiedliwości…
Sprawiedliwość dla Ajike!
Cały kraj skupia się dziś na hrabstwie Marion,
gdzie czarną kobietę zastrzeliła biała sąsiadka.
Wielu protestowało, bo nie aresztowano zabójczyni Ajike Owens.
SPRAWIEDLIWOŚĆ
4 CZERWCA 2023 ROKU
Uważajcie na szkło.
- Byliśmy tu wczoraj. - U cioci Susie jest niebezpiecznie.
Tak.
To nie znaczy, że mogą niszczyć jej rzeczy.
Ale nie mogę udowodnić, kto to zrobił. W tym właśnie problem.
Przepraszam. Jeszcze jeden kot.
Tato, broń jest bardzo niebezpieczna.
No tak. Niestety narobili bałaganu.
Widzę.
A ja…
Starałam się tam ogarnąć, jak umiałam.
Przepraszam. Muszę go zabrać i możemy jechać.
Dobra.
Dziękuję bardzo.
Nie ma sprawy.
Ty przodem, skarbie.
Jedźcie ostrożnie.
Sprawiedliwość dla AJ!
Sprawiedliwość dla jej dzieci! Sprawiedliwość dla jej społeczności!
Szeryf twierdzi, że nie może nikogo aresztować,
dopóki biuro szeryfa bada, czy sprawa wyczerpuje kryteria
florydzkiego prawa „stand your ground”.
Prawo na Florydzie zezwala na użycie siły w samoobronie.
Od kiedy wolno w Ameryce zastrzelić kogoś zza zamkniętych drzwi?
- Potrzebujemy odpowiedzi. - Tak.
- I aresztowania. - Tak.
Gromadzimy dowody.
Badamy zebrany materiał, realizujemy nakazy.
Powinna być w więzieniu.
Musimy poczekać, aż wrócą do nas dowody.
Rozumiemy, ale dlaczego nie siedzi w więzieniu?
Gdyby chodziło o kogoś z nas, siedziałby teraz w więzieniu.
5 CZERWCA 2023 ROKU
Dobrali się do moich naczyń.
Coś tam krzyczą.
- Rozmawia z nimi. - Wiem. Słyszę.
Potraktuj go tak, jak nasze dzieci.
Idę tam. Proszę tu zostać.
Proszę z nimi nie rozmawiać.
- Jesteście wściekli. - Wszyscy są wściekli.
I tak skończy w więzieniu. Ale wszyscy są wściekli.
Będę z panią szczery.
Nie powinna być na wolności. Zabiła tę kobietę.
Będę szczery. Jestem tu, bo mnie wezwała.
Jestem… Ona…
Wie, że nie powinna być tu sama.
Dlatego ma ze sobą ludzi! Bo wie!
- Proszę pani. - Widzi pan, co się stało z jej domem?
Proszę trochę ułatwić mi życie.
Ułatwić panu życie? Kurwa, żartuje pan sobie?
Nie chcę się kłócić ani z panią, ani z nią.
Nie warto się kłócić na ulicy.
Nie wróci na tę ulicę! Chyba to, kurwa, wie!
Siedziała w jebanym domu, nawet nie otworzyła drzwi i strzeliła!
Obrzydliwe!
- Wszyscy wychodzą. - Rejestrujesz?
Tak.
Moja jest wyłączona. Muszę włączyć.
Tak.
Wcześniej tu byli.
Ty jebany pasożycie…
Uważaj.
Plik gotowy.
Kurwa, to jest chore!
Niech spier…
6 CZERWCA 2023 ROKU
Ma pan nakaz?
Idealnie. Równie chłodno.
- Obiecuję. Dobrze. - Wiem.
- Proszę dać nam chwilę. - Okej.
Detektyw Ryan Stith, wtorek 6 czerwca 2023 roku, 20.31.
Przeprowadzę przesłuchanie w biurze szeryfa hrabstwa Marion,
w centrali operacyjnej. Przesłucham Susan Lorincz.
- Susan? Dobrze. - Witam.
Przepraszam, marznę.
Doceniam, że pani wróciła i chce z nami porozmawiać.
Spotkać się z nami.
Staramy się tylko uściślić pewne sprawy.
W porządku.
Czy spotkała już panią sytuacja,
w której ktoś próbował się włamać i panią skrzywdzić?
Nie, nic takiego.
Nic takiego pani wcześniej nie spotkało? Byłem ciekaw, czy pani tego doświadczyła.
Mówiliśmy o wykorzystaniu seksualnym, przemocy domowej.
Mówiliśmy też o mężczyznach, którzy panią obrabowali.
Ale dziś pomówimy o tym, co się tam stało.
Kobieta, która zginęła…
Mówiła pani, że krzyczałyście na siebie trzy, cztery razy
w ciągu półtora roku, dwóch lat.
- Prawda? - Tak.
Czy ktoś mógłby posiadać nagranie,
na którym używa pani słowa „czarnuch”?
Ktoś mógłby mieć coś takiego?
Nie wiem. Jeśli to powiedziałam, przepraszam.
Mogło mi się wymknąć.
Co…
W jakim kontekście mogło się to pani wymknąć?
Co musiałoby się stać?
Gdyby byli wyjątkowo niegrzeczni albo po prostu…
Zawsze mnie uczono, że słowo „czarnuch” oznacza, że łamiesz prawo,
jesteś brudny albo…
Nie wiem, ogólnie nieprzyjemny.
Kiedy Ajike była przy drzwiach, ile razy…
- Jeden czy kilka? - Nie. To było po prostu bum, bum.
Dobrze.
A potem mówiła pani…
Zapytała pani, kto to.
I co wtedy powiedziała?
Powiedziała „Dlaczego mówisz do moich dzieci w ten sposób?”.
Odpowiedziałam: „Nie będę z tobą rozmawiać. Odejdź”.
Jeśli miała problem, mogła do was zadzwonić.
Mówię szczerze.
Jeśli uważała, że coś jest nie tak…
Nie rozumiem, czemu przyszła i zaczęła walić w drzwi,
krzyczeć i wrzeszczeć.
Co było po tym, jak kazała jej pani odejść?
Odeszła, na jakiś czas ucichło,
a potem zaczęła naprawdę nocno walić w te drzwi.
Była nieugięta.
Jak długo to trwało?
- Pięć, dziesięć sekund? - Nie wiem…
- Albo dwie minuty… - Nie. To była dłuższa chwila.
- Pewnie 20, 30 sekund. - Dobrze.
A kiedy zapadła cisza
po tej pierwszej fazie walenia w drzwi…
Gdzie pani wtedy była?
Gdzieś pani poszła?
- Chyba poszłam umyć ręce. - Dobrze.
Chciałam ustalić, kto jest przy drzwiach.
Potem pomyślałam…
Więc wróciłam i umyłam ręce.
Dobrze.
W czasie, kiedy zrobiło się cicho
i myślała pani, że może odeszła.
Myła pani ręce w łazience, gdy znów rozległo się walenie do drzwi.
Poszła pani do kuchni. Co pani robiła?
- Szukałam telefonu. - Dobrze.
Odłożyłam gdzieś telefon i zaczęłam panikować,
zaczęłam go szukać.
A ona waliła i waliła w drzwi.
„Zabiję cię”. „Wynoś się stąd!”.
Nie miałam dokąd uciec. Byłam w kuchni.
Są tam drzwi przesuwne, ale zawsze są zamknięte.
Są jedne drzwi, nie ma ucieczki. Nie mogłam wyjść.
Pomyślałam: „Chryste”.
Waliła tak mocno, że lustro na ścianie się trzęsło.
Kiedy znów zaczęła walić w drzwi
i mówić te rzeczy, aż w końcu pani strzeliła…
Ile mniej więcej czasu minęło?
- Dwie do pięciu minut. Może. - Dwie do pięciu.
Trochę to trwało.
A ja myślałam, że w końcu się pojawicie.
Bo wcześniej dzwoniłam, ale nikt nie przyjechał.
Nie mogłam znaleźć telefonu.
Dobijała się i na mnie wrzeszczała:
„Zabiję cię”. Pomyślałam, że naprawdę to zrobi.
Tylko o tym myślałam.
Że wejdzie do środka i mnie zabije.
Zapytam o coś. Może pozwoli nam to lepiej określić ramy czasowe.
Od wezwania policji, gdy dzieci wróciły na pani posesję,
krzyczały i tak dalej, czyli od pierwszego zgłoszenia…
Ile czasu minęło od rozmowy z policją do momentu, gdy ona się pojawiła
i zaczęła walić do drzwi?
- Z 10 minut. - Dziesięć minut?
- Tak. - Rozumiem.
Jakieś dziesięć minut od rozmowy
i zapewnienia, że wyślą funkcjonariuszy.
Dziesięć minut później zaczęła się dobijać.
Czy gdybyśmy sprawdzili pani telefon i komputer,
cokolwiek by wskazywało, choćby historia wyszukiwania,
że sprawdzała pani, jak działa samoobrona?
- Zna pani prawo „stand your ground”? - Tak.
Szukała pani informacji na ten temat?
Tak, kiedy wspominali… Jakiś facet zastrzelił kogoś…
w sklepie spożywczym i mówili o prawie do samoobrony, „stand your ground”.
To się działo na Florydzie? Każdy stan ma inne prawa.
Chyba na Florydzie.
- Dobrze. A kiedy to było? - Boże, lata temu.
- Lata temu? - Tak, wiele lat temu.
Nic świeższego nie znalezionoby w historii przeglądarki?
Dziś to sprawdzałam.
- Dziś? - Kiedy byłam na Facebooku.
Po prostu pisali o tym na Facebooku.
Susan, chyba wie pani, dlaczego o to pytam.
Jest pani inteligentna. Powód jest taki…
W żadnym wypadku. Absolutnie. Wiem, co pan myśli.
Czy sprawdzałam to, żeby móc coś zrobić?
Ależ skąd.
Nie przygotowała pani tego,
bo miała pani dość tej osoby?
Dość sytuacji, w której panią postawiono?
Prześledziliśmy pani pierwsze przesłuchanie.
Zeznała pani, że mówiła dzieciom: „Idźcie po mamę”.
Nie mówiłam.
Powiedziała pani coś… Kiedy powiedzieli,
że pójdą po mamę, powiedziała pani: „Idźcie po nią”.
Zrozumiałe. Też wolałbym rozmawiać z dorosłym.
- Nie chcę rozmawiać z dzieckiem. - Nie pamiętam tego.
Gdy ktoś dzwoni na policję,
nasza centrala rejestruje to połączenie.
Przekazuje znacznik czasu.
Godzina, minuta, sekunda od momentu, gdy rozpoczęło się połączenie,
do momentu rozłączenia.
Dzieje się tak, ilekroć ktoś zadzwoni.
Gdy zadzwoniła pani po raz pierwszy w sprawie chłopców,
którzy wtargnęli na posesję…
Rozmowa zaczęła się o 20.54.
- To się zgadza? - Chyba tak.
Nie patrzyłam na zegarek. Pamiętam tylko, że dzwoniłam.
Tę godzinę zarejestrowała centrala.
Rozmowa trwała pięć minut, zakończyła się o 8.59.
- Policjanci są w drodze. - Okej.
Szacowała pani, że około dziesięciu minut
po zakończeniu rozmowy AJ zaczęła dobijać się do drzwi.
- Zgadza się? Dobrze. - Tak.
Drugi raz zadzwoniła pani na policję, mówiąc,
że dobijała się do drzwi i ją pani zastrzeliła.
Ten telefon centrala odebrała o 9.01,
czyli dwie minuty po pierwszej rozmowie z centralą.
Podczas dwóch minut musiało wydarzyć się wszystko,
co pani opisywała.
Walenie do drzwi, groźby zabójstwa i tak dalej.
Dwie minuty, w czasie których zjawiła się pod drzwiami
i zrobiła to wszystko, a następnie nacisnęła pani spust,
znalazła telefon i zadzwoniła na policję.
Dlatego próbuję…
Mnie wydawało się, że to tyle trwa.
Tak myślałam.
Ustaliliśmy zatem, że to nieprawda,
że tak nie było, tylko się pani tak wydawało.
Tak to czułam.
Mówiła pani też…
że wtedy powiedziała, że panią zabije.
Czy to możliwe, że nie powiedziała tego, że pani to usłyszała
albo uwierzyła w to, tak jak wierzyła, że minęło dziesięć minut?
Myślałam, że powiedziała: „Zabiję cię”.
Jest pani tą Susan, która sprawdzała prawo „stand your ground”
i to wszystko planowała?
Jest tu całe spektrum. Czy to ta Susan?
Może to też być Susan, która mówiła:
„Mam w domu broń. Boję się. Ktoś puka do drzwi”.
„Niech sobie pójdzie. Ja tylko… Wzięłam broń i przypadkiem strzeliłam”.
Jest gdzieś taka Susan.
Znalazła pani złoty środek i próbuje pani to tłumaczyć,
ale to w ogóle nie ma sensu.
To pani szansa
na powiedzenie nam czegoś, co miałoby sens.
Nie będę miał pani tego za złe. Nie będę zły.
Ale co się wydarzyło, kiedy AJ zjawiła się tego wieczoru?
Co się wydarzyło?
Proszę opowiedzieć o chwili, gdy trzymała pani broń.
Co pani wtedy myślała?
Chciałam tylko, żeby odeszła.
Czułam, że przejdzie przez te drzwi i mnie zabije.
Przykro mi, ale tak to czułam.
Czułam, że przyjdzie i mnie zabije.
Dobrze.
Potwornie się bałam.
- Żałowała pani tego, co się stało? - Chryste, tak.
Mówiła pani, że wchodziła dziś na Facebooka.
Na jakimś etapie może pani zobaczyć doniesienia medialne,
dotyczące tej sprawy i tej historii.
Jakiego typu rzeczy pani widziała?
Rzuciłam w dziecko tabletem.
Mówiłam różne rzeczy, których nie powiedziałam.
A ja widziałem czwórkę dzieci, które nie mają już matki.
I…
Nie lekceważę tego, jak panią traktowano.
Ale to są jednak dzieci, prawda?
A teraz nie mają w domu matki.
I chyba pani wie, że to, co zrobiła, było złe.
Myślę, że pani wie,
że funkcjonariusze byli już w drodze.
Zdarzało się, że dzwoniłam i nie przyjeżdżali.
Rozumiem. Minęły dwie minuty. Więc…
Dla mnie to było dużo więcej.
W mojej głowie to było…
Ale czas istnieje tylko w jednej rzeczywistości.
Rozumiem, że różni ludzie mogą różnie postrzegać czas.
Ale w rzeczywistości dopiero się pani rozłączyła.
W ciągu dwóch minut strzeliła pani przez te drzwi.
Moim zdaniem nie da się tego uzasadnić. Zdaniem detektywa Pindera chyba też nie.
Nie pojmuję tego.
Podobnie sądzą inni, z którymi omawialiśmy tę sprawę,
prokurator stanowy, nasz radca prawny i inni.
Więc…
Omówiliśmy to z władzami stanowymi
i zgadzają się co do oskarżenia pani o nieumyślne spowodowanie śmierci.
- Dobrze? - Dobrze.
Nie wiem, co powiedzieć. Bałam się o swoje życie.
Przysięgam, bałam się, że ona wejdzie przez te drzwi.
Przepraszam. Tak to czułam.
Nie mogę zmienić tego, co czułam.
Czułam przerażenie. Przysięgam, cała się trzęsłam.
Chcę zapytać o jeszcze jedną sprawę.
Na pewnym etapie poinformowałem panią,
co stało się z AJ po tym strzale,
o tym, że zmarła i że osierociła czwórkę dzieci…
Śledziłem wywiady, które z nimi przeprowadzano,
emocje, których te dzieci doświadczały.
Pani podzielała niektóre z tych emocji
podczas części naszych rozmów.
Oczywiście nie mogę pozwolić pani z nimi porozmawiać,
ani czegokolwiek im przekazać twarzą w twarz.
Ale chciałbym…
Ale może pani napisać do nich list albo coś w tym rodzaju,
żeby opisać to, co pani czuje.
Nie musi pani. Po prostu zostawimy notatnik i długopis.
Musimy załatwić trochę formalności, więc na razie wyjdziemy,
porozmawiamy też z naszym szefem.
Po prostu…
Proponuję to każdemu, kto nie może porozmawiać na żywo,
tak po prostu robimy.
Rozumiem.
Gdyby pani miała ochotę…
Zajmiemy się papierową robotą, tak jak mówił.
Tak to chwilowo wygląda.
Na tym stoimy. Porozmawiamy za chwilę.
Gdyby chciała im pani coś napisać, wszystko jest tutaj.
Dobrze, Susan.
Dobrze, pójdzie pani z tym funkcjonariuszem.
- Nie. - Słucham?
- Nie. - Jak to?
Nie mogę.
- Co się stało? - Nie mogę.
Przepraszam. Nie dam rady.
Niestety, jesteśmy na etapie,
w którym tak właśnie musi być.
To nie jest wyrok skazujący.
Postawią pani zarzuty
i będzie pani miała okazję
przedstawić swoją wersję zdarzeń w sądzie.
Pójdzie pani z tym zastępcą.
- Nie. - Zarejestrujemy panią.
- Nie. - Zdejmiemy odciski palców.
Nie.
Zrobią pani zdjęcia,
a rano zostanie pani postawiona w stan oskarżenia.
Nigdzie nie idę. Przepraszam.
Jest tam telefon. Będzie pani mogła zadzwonić.
- Przy rejestracji. - Nie idę.
Ale…
Susan… Idziemy.
Nie zmienimy tego. Jest pani aresztowana.
Możemy chyba założyć jej kajdanki.
- Załóżmy kajdanki. - Proszę wstać.
- Nie. - Proszę wstać.
Nie dotykaj mnie.
- Proszę wstać. - Przepraszam. Nie mogę.
Możemy to zrobić na dwa sposoby. Łatwiejszy lub bardzo trudny.
- Przepraszam. Nie mogę. - Nie chcemy tego utrudniać.
Proszę postawić się na naszym miejscu. Nie ma wyboru.
- I tak pani tam trafi. - Przepraszam. Nie dam rady.
Rozumie pani, że z punktu widzenia tego, co nam pani opowiedziała,
stawianie oporu przedstawia panią w złym świetle?
- Rozumiem pani opór. - Nie mogę. Źle się czuję.
Mają tam personel medyczny.
Jest tam pielęgniarka.
Poda im pani leki na receptę, które pani przyjmuje i w ogóle.
Zadbają o to, by otrzymała pani niezbędną opiekę.
Idziemy tam, dobrze?
- Pójdziemy tam i… - Nie mogę.
- No cóż… - Susan, proszę wstać.
- Nie mamy czasu na debaty. - Nie mogę.
Ale rozumie pani, że jest aresztowana
i że tak czy inaczej trafi do aresztu?
- Mam to gdzieś. - Susan.
Nie dam rady. Przepraszam.
To, co pani teraz mówi i robi, jest nierozsądne.
Wiem, że to nierozsądne, ale nie mogę.
Mówi pani, że wie, że to nierozsądne. To dla mnie nie ma sensu.
Rozumiem. Ale nie mogę.
Przepraszam.
Jesteśmy w tej sytuacji,
bo decyzje, które pani podejmuje, nie są racjonalne.
Tak jak to, czego doświadczamy teraz.
Przepraszam. Po prostu nie mogę.
Na tym krześle siedzieli ludzie, którzy robili różne rzeczy.
Wstawali i szli samodzielnie. A robili bardzo złe rzeczy.
Nie jest pani jedyną osobą, ale…
- Czuję się okropnie. Nie mogę. - Okej.
Pójdziemy do aresztu. Nie da się tego zmienić.
- Ani powstrzymać. - Mam to gdzieś. Zabijcie mnie.
Nikogo nie zabijemy.
Zabierzemy panią do aresztu.
Wolelibyśmy, żeby poszła pani sama.
Byłoby lepiej dla wszystkich, gdybyśmy tam poszli.
- Czy może pani wstać? - Nie.
Zamierza pani przesiedzieć tu całą noc?
Nie wiem, co zrobię. Pewnie umrę na zawał.
Mają personel medyczny. Chcemy tam panią zabrać.
Im szybciej tam dotrzemy, tym szybciej ktoś się panią zajmie.
- Nie dam rady. - Tak się właśnie stanie.
Założymy kajdanki,
a jeśli będzie trzeba, zaprowadzimy tam panią siłą,
bo mamy obowiązek zabrać panią do aresztu.
- Dziękuję. - Przepraszam, ja…
- Rozumiem to. - Ręce za plecy, proszę.
Dziękuję, Susan.
Nie zrobiłam tego celowo. To nie było celowe.
Nie zaplanowałam tego. Nic takiego nie zrobiłam.
To niedorzeczne.
Pójdziemy tędy.
„Bardzo współczuję wam straty. Nie chciałam zabić waszej matki.
Byłam przerażona, bałam się, że wasza matka mnie zabije.
Strzeliłam…
ze strachu”.
Mówi szeryf Woods.
Nie rozmawiałem z wami bezpośrednio,
ale złożyłem wam obietnicę i dzwonię, by przekazać,
że aresztowaliśmy kobietę, która oddała strzał.
Przebywa w areszcie.
Jestem matką Ajike.
Możecie na nią spojrzeć i powiedzieć, że nie miała zbyt wiele.
Ale miała wszystko.
Miała miłość.
Miała współczucie.
Miała czworo ślicznych dzieci.
- Nie dorastajcie w poczuciu winy. - Tak!
Nie mówcie: „Mama by żyła, gdyby nie ja”.
Mama postanowiła się za wami wstawić.
Wiedziała, że jeśli pozwoli, by ludzie was poniżali
i nie stanie w waszej obronie,
będziecie dorastali w poczuciu,
że jesteście kimś, kogo można poniżać.
Wybrała was ponad siebie.
Tak postępują matki.
Chcę, żebyście żyli i stali się tym wszystkim, co sobie wymarzyła.
Tamtej nocy…
kiedy to się stało,
zasnąłem w samochodzie cioci.
Kiedy śniłem, ukazała mi się jako anioł.
PRAWO „STAND YOUR GROUND” WIĄŻE SIĘ ZE WZROSTEM LICZBY ZABÓJSTW O 8-11%.
OZNACZA TO OKOŁO 700 DODATKOWYCH ZGONÓW ROCZNIE.
BADANIA WSKAZUJĄ NA OGROMNE NIERÓWNOŚCI RASOWE.
BIALI AMERYKANIE MAJĄ DUŻO WIĘKSZE SZANSE NA UZNANIE ICH CZYNU ZA OBRONĘ KONIECZNĄ,
ZWŁASZCZA, GDY ZABIJAJĄ CZARNYCH.
Ławnicy,
zostaliście wybrani i zaprzysiężeni jako członkowie ławy przysięgłych
w sprawie „Stan Floryda kontra Susan Louise Lorincz”.
Susan Lorincz jest oskarżona o nieumyślne spowodowanie śmierci.
Widziała pani, jak mama Isaaka i Izzy’ego naciska klamkę?
Nie.
Słyszała pani, jak mama Isaaka i Izzy’ego mówi:
„Zabiję cię”?
Nie.
Czy w jakimkolwiek momencie słyszał pan, jak mama Isaaka i Izzy’ego mówi:
„Zabiję cię”?
Nie.
Zdarzały się już w tej okolicy strzelaniny?
- Sprzeciw. Brak związku. - Tak.
Podtrzymuję.
To plastikowy znak, nie tektura.
Kupuje się je w sklepie, z metalowymi słupkami.
Dobrze.
TEREN PRYWATNY
Pani Owens mówiła panu,
że powiedziała Susan Lorincz:
„Następnym razem, zamiast do dzieci, masz przyjść do mnie”.
- Tak? - Zgadza się.
Czy kiedykolwiek mówił pan tym dzieciom,
że nie wolno im tego robić?
Nie.
A dlaczego nie mógł pan tego zrobić?
- To nie moja posesja. - Dobrze.
Zdjęcie 12, etap pierwszy.
- To zbliżenie tych wrotek? - Tak.
Nie wiem, gdzie ona jest. Jestem w domu. Nie otworzyłam jej drzwi.
Gdy przybyłem na miejsce, panował kompletny chaos.
Ofiara leżała na ziemi,
kilka osób mówiło, że została postrzelona.
Sprawdzała pani,
czy uszkodzono zewnętrzną stronę drzwi, poza dziurą po kuli?
Nie zauważyłam niczego istotnego.
Znalazła pani coś istotnego w koszu,
pod znacznikiem numer trzy?
Były tam dwie sztuki broni palnej.
To jest ta broń.
Jeśli dowody wskazują na coś innego, niż pani zeznaje,
nie wygląda to dobrze.
Czy groził jej pan lub zmuszał ją pan do rozmowy
za drugim razem, 6 czerwca?
Nie.
Dwie minuty po pierwszej rozmowie z centralą.
Podczas dwóch minut musiało wydarzyć się wszystko,
co pani opisywała.
Ta sprawa wymaga, by ławnicy odpowiedzieli sobie na jedno pytanie.
Czy racjonalne było oddanie strzału
przez zamknięte, zaryglowane metalowe drzwi,
do kogoś, kto walił w nie i krzyczał z drugiej strony?
To najważniejsze pytanie.
SAMOOBRONA CIĘŻAR DOWODU
Jeśli jesteście na tym wykresie gdziekolwiek poza czerwoną częścią,
musicie uznać Susan Lorincz za niewinną.
Urzędniczka odczyta werdykt.
Pierwszy zarzut.
W odniesieniu do zarzutu pierwszego, uznajemy oskarżoną
za winną nieumyślnego spowodowania śmierci.
Czy stan dowiódł ponad wszelką wątpliwość,
że podczas tych zdarzeń oskarżona osobiście użyła broni?
Twierdzimy zgodnie, że tak. Z datą 16 sierpnia 2024 roku
Przysięgli uznali panią winną nieumyślnego spowodowania śmierci.
Pozostanie pani w areszcie hrabstwa Marion, bez kaucji.
- Dziękuję. Powodzenia. - Dziękuję. Jesteśmy zwolnieni?
- Tak. - Dziękuję.
Dzięki Bogu. Jezu!
25 LISTOPADA 2024 ROKU SUSAN LORINCZ ZOSTAŁA SKAZANA NA 25 LAT WIĘZIENIA
ZA ZABICIE AJIKE OWENS.
SĘDZIA ORZEKŁ, ŻE JEGO ZDANIEM, ODDAJĄC STRZAŁ, KIEROWAŁA SIĘ
RACZEJ GNIEWEM NIŻ STRACHEM.
FILM DEDYKOWANY DZIEDZICTWU AJIKE OWENS: ISAAKOWI, ISRAELOWI, AFRICE I TITUSOWI
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek