Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nasza najnowsza nierozwiązana sprawa to przypadek z nocy 11 maja 1973 roku.
Około 48 minut po północy nieopodal ulicy Brick Lane w Londynie
mężczyzna wracał z pubu do domu swojej dziewczyny,
Angeli Hughes.
Nagle usłyszał dwa głosy dochodzące z jej okna na drugim piętrze.
Stój! Hej, ty!
Stój!
Gdy na miejsce dotarła policja, Angela Hughes już nie żyła.
Z jej mieszkania nic nie skradziono.
Coś tu śmierdzi.
Co takiego, Ronie?
Po co ktoś miałby się włamywać do pary dzieciaków bez grosza?
- Bez sensu. - Słuszna uwaga.
Czy dobrze zrozumiałem,
że nikt poza jej chłopakiem nie widział tego napastnika?
- Tak wynika z akt. - Kim był ten chłopak?
Ma jakieś nazwisko?
Peter Mercer. Wiek: 25 lat, mechanik.
Zwolniony z wojska po urazie kolana. Postrzelono go w akcji.
Mógł zachowywać się nieobliczalnie z powodu nieprzepracowanej traumy.
Mercer gonił napastnika, ale bezskutecznie.
Niewiele później sam wyparował i ślad po nim zaginął.
Widzisz? Śmierdzi. Jak szczur w rynnie.
Czy dziewczynę można było odratować?
Trudno powiedzieć.
Według raportu zmarła w wyniku rany kłutej, nie upadku.
A więc morderstwo.
Mercer musiał mieć pojęcie o pierwszej pomocy.
Czemu jej nie pomógł? Co za bęcwał.
Zeznał, że zmarła natychmiast. Ale nie da się wykrwawić tak szybko.
Przyznaję, że jestem w kropce. To wyjątkowo trudna sprawa.
Zagadka szczątek w skrzynce na listy to przy tym błahostka.
Tak. Przydałby się nam specjalista od medycyny.
CZWARTKOWY KLUB ZBRODNI
Więc to jest to słynne Coopers Chase.
Oprowadzę cię.
Tam jest skrzydło z hospicjum. Przydaje się, kiedy... no wiesz.
Mamy zajęcia z łucznictwa.
Jeden z mieszkańców zdobył srebro na igrzyskach w 1972.
Świetnie! Dobra robota.
Przyznasz, że tu pięknie, Joanno.
Mamy nawet lamoterapię.
Teraz wszędzie są lamy, mamo.
Uważaj, bywają nieznośne.
Gryzą, plują w twarz...
Znam ludzi, którzy w stresie robią to samo.
Pokażę ci pokój układanek.
Czy wykrwawiła się od rany kłutej czy od upadku?
O Boże!
Dzień dobry.
To tu nie układa się puzzli?
Nie w czwartki.
Rozumiem. Przepraszam.
To nie przeszkadzamy.
Mamo?
To chyba klub miłośników Agathy Christie.
Naprawdę muszę już jechać.
Są koszmarne korki, a idę dziś z ważnym klientem do opery.
Posłuchaj, mamo.
- Przeprowadzka tutaj to błąd. - Proszę?
Kupię ci mieszkanko obok mnie, co?
No, w miarę obok.
Joanno, muszę być w miejscu, w którym mam szansę kogoś poznać.
Skąd wezmę przyjaciół, mieszkając samotnie w Hackney
w otoczeniu hipsterów i wegańskich piekarenek?
- Oni nie chcą w pobliżu staruszki. - Niech ci będzie.
Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa.
Odkąd tata umarł...
- Po prostu się martwię. - Nic mi nie jest.
- Jedź ostrożnie. - Dobrze.
Mam nadzieję, że mam rację, Gerry.
Dziwnie tak podejmować ważne decyzje w pojedynkę.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam...
Tam siedzi.
- Tak. Nie... - Tu musi być dwójka.
- Jesteś pielęgniarką? - Proszę?
Zdjęcia nie zrobiły na tobie wrażenia,
więc chyba masz wykształcenie medyczne.
Mogłaś być lekarką,
a za naszej młodości lekarki to była rzadkość.
Obstawiam pielęgniarkę obeznaną ze śmiertelnymi ranami.
Trafiłam?
W samą dziesiątkę!
Wybacz. Jestem Elizabeth.
Ibrahim.
Ron.
- Joyce. - Joyce!
Mogłabyś na to zerknąć, Joyce?
Dobry Boże.
Może zostawmy szczegóły na później.
Czy ta dziewczyna mogłaby przeżyć z takimi obrażeniami?
Częściowo zależy to od jej wagi.
Bardzo dużo krwi.
Ważyła 46 kilo.
W takim razie mogłaby przeżyć, gdyby...
Ile te pogaduchy będą jeszcze trwały?
Rozwiązujemy arcytrudne sudoku.
Joyce, zechcesz do nas dołączyć, żeby omówić sprawę na osobności?
No dobrze. Ale kim jesteście?
Przepraszam, co za faux pas.
Czwartkowym Klubem Zbrodni.
Liczę na dobre wieści. Płacę ci krocie, nie daj mnie wydymać.
Dzień dobry, Ian. Sprawa wygląda tak.
Małżonka chce samochód, dom i mieszkanie na Majorce.
Przez jeden numerek na boku?
W dupie jej się poprzewracało!
A sama też nie jest święta. Mam już dowody. Mam haka.
Poprzewracało się czy nie, szykuj się na ostrą jazdę.
Gemma traktuje ten rozwód poważnie i wytoczyła najcięższe działa.
- No dobra. - Ian.
Skąd ten pośpiech? Czemu spotykamy się sami?
Muszę szczególnie pilnie powiększyć majątek.
Jadę z czystką cmentarza, mniejsza o papiery.
Lepiej prosić o przebaczenie niż zgodę.
Potem wyburzymy kościół i postawimy apartamentowce.
A co ze staruszkami? Nie spodoba im się to.
I co? Wyniosą się.
A budynek będę wynajmował na eventy.
Tak łatwo nie odejdą.
Wielu z nich w swoim czasie było wpływowymi ludźmi.
Ale teraz jest mój czas. I to moja ziemia, do cholery.
Marudnymi piernikami się nie przejmuję.
Jedyny poważny problem to Tony Curran.
Dlaczego?
- Proszę, panie Ventham. - Dziękuję.
Jest współwłaścicielem Coopers Chase. Też zarobi dużo kasy.
Zarobiłby, gdyby się zgodził. Ale jest uparty jak osioł.
Nie chce robić problemu ciotce, która tam mieszka.
To kto weźmie robotę?
Ja?
Masz ochotę być szefem? Zarobić więcej kasy?
No jasne.
Przydałoby mi się.
Mam w Polsce chorą matkę
i muszę wysyłać jej więcej pieniędzy na leczenie.
Ale...
Bogdan, umówiłem koparki na poniedziałek rano.
Musisz tylko zjawić się i zacząć roboty, a zarobisz okrągłą sumkę.
Z nawiązką wystarczy na leczenie mamy w Rumunii.
- W Polsce. - Czy tam Polsce.
Tony Curran to niebezpieczny gość. Zamieszany w grube sprawy.
Jeśli go zwolnisz,
może cię zabić.
Bogdan.
Mam doświadczenie w MMA. Zdobywałem regionalne tytuły.
Też potrafię być niebezpieczny.
To co, stoi?
Dobra, zrobię to.
- Stoi. - Super.
Dzień dobry, ciociu Maud.
Moje ulubione!
Pięknie dziś wyglądasz.
Dobry z ciebie chłopaczek.
- Dzień dobry, Tony. Jak leci? - Ron! Doberek.
Poznaj Joyce. Jest tu nowa.
- Witamy w Coopers Chase. - Dziękuję.
Dzień dobry, Maud.
Kto to był?
Tony Curran. Współwłaściciel Coopers Chase.
W latach 80. kupił za gotówkę zapuszczony klasztor.
Za okazyjną cenę.
Naprawdę okazyjną.
Wstępne renowacje przeprowadził własnymi rękami.
Potem Ventham zapewnił kapitał na dokończenie prac.
- Są wspólnikami? - Tak.
- Wydaje się nieco... - Groźny? Tak, ale bez obaw.
Jest po naszej stronie, a to najważniejsze.
Jak to „po naszej stronie”?
Mówią, że Ian Ventham chce zamknąć Coopers Chase.
Co? Dlaczego?
Żeby zbudować apartamentowce, a nas wyrzucić.
Dopiero co się wprowadziłam.
Ale Tony na to nie pozwoli. Nie za życia cioci Maud.
Na swój sposób Tony Curran jest dla nas ważną personą.
On i jego ciotka Maud.
- Zjedzmy trochę tego ciasta. - Słusznie.
W Czwartkowym Klubie Zbrodni brakuje nam specjalisty od medycyny.
Chcielibyśmy, abyś do nas dołączyła. Ale tylko tymczasowo.
Brzmi jak świetna zabawa.
Pierwszorzędne ciasto, Joyce. Mógłbym się przyzwyczaić.
Ale tego nie rób, Ronie. Daj szansę lekom na cholesterol.
Ale przyznaję, że ciasto doprawdy wyśmienite.
Dziękuję.
Córka ponoć nie może go zjeść z powodu perimenopauzy.
Pozwolicie może, że na chwilę odciągnę waszą uwagę od ciasta.
- Joyce. - Tak?
Na zdjęciu, które widziałaś...
jest ofiara morderstwa, które obecnie badamy.
Angela Hughes. Kobieta w bieli, która wypadła przez okno.
Tak.
W aktach sprawy widzę, że chłopaka Angeli, Petera Mercera,
przesłuchano i wkrótce zwolniono.
Uznali go za porządnego faceta i uwierzyli w historię o włamywaczu.
Jednakże jedna policjantka, komisarz Penny Gray,
wówczas jedyna kobieta w jednostce,
chciała przesłuchać go ponownie.
Jej prośbę odrzucono. Chłopcy chronili swojego.
Nie minęło wiele czasu,
a chłopak zapadł się pod ziemię.
Sprawa zamknięta.
Aż do dziś.
Mogę spytać, skąd bierzecie te sprawy?
Akta z pewnością są poufne.
Owszem, są.
Otrzymujemy je od współzałożycielki naszej grupy
i mojej serdecznej przyjaciółki, Penny.
Komisarz Penny Gray, która chciała przesłuchać Mercera?
Tej samej.
Ekscytujące. Czy za tydzień do nas dołączy?
Nie dołączy do nas.
Penny mieszka teraz w hospicjum.
Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Pomyślałam, że opowiem ci o naszej najnowszej sprawie.
Ibrahim nalega, by nazywać ją
„sprawą kobiety w bieli, która wypadła przez okno”.
Doprawdy. Chwytliwa nazwa, co?
Ale to twardy orzech.
Spodobałaby ci się.
Wszystko rozbija się o to, ile czasu biedaczka się wykrwawiała.
Ale mieliśmy szczęście.
- Szczęście? - Tak. Znaleźliśmy pomocnicę.
Wprowadziła się była pielęgniarka, Joyce.
Jest... całkiem miła. Może odrobinę prostolinijna.
Ale zna się na ranach kłutych i tego typu sprawach.
Każdy się do czegoś przyda.
Jaka szkoda, że nie możesz nam pomóc, Pen.
To ciekawa sprawa. Dziwię się, że sama jej nie podsunęłaś, zanim...
Myślisz, że nas słyszy, Johnie?
Czasem modlę się, żeby słyszała,
a czasem, żeby nie słyszała.
Po prostu jej czytam.
- Kryminały, mam nadzieję? - A jakże.
Zanim się tu wprowadziłaś, gotowa była oszaleć z nudów.
Klub Zbrodni ją od tego ocalił.
Byliście świetnym zespołem.
Co u Stephena?
No wiesz.
Taka demencja to równia pochyła.
Nie wyjdzie już z tego.
Bywają lepsze i gorsze dni.
Czasem bywa sobą, moim najdroższym Stephenem.
Błyskotliwym, trzeźwym.
A potem się odwracam i znowu znika.
Nie ma go.
Ciesz się dobrymi chwilami.
Stephenie, wróciłam.
Witaj, kochana. Jak minął dzień?
Dobrze, dziękuję. A tobie?
Dobrze.
- Pani przyniosła mi obiad. - Co dostałeś?
Dobry Boże.
Uciekło mi.
Cokolwiek to było, było przepyszne.
Na obiad była dziś tarta z kurczakiem z porem i gotowanymi ziemniakami.
Wyborna.
Brzmi smakowicie.
- Co czytasz? - No cóż...
Spoglądałem sobie na ogród i zobaczyłem srokę.
Była sama, co mnie zmartwiło.
Więc wyjąłem książkę. Wiesz, że sroki dobierają się w pary na całe życie?
Czy to nie piękne?
To tak jak my.
Boże, która to już godzina! Spóźnię się na spotkanie z wydawcą.
- Spokojnie. - Słucham?
Nie ma pośpiechu. Zaparzę ci najpierw herbaty.
- I może się zdrzemniesz. - Byłoby wspaniale.
Dzień dobry państwu.
Przepraszam za spóźnienie.
Jestem posterunkowa Donna De Freitas z komisariatu policji w Fairhaven.
Udzielę dziś państwu wskazówek na temat bezpieczeństwa w domu.
Jest pani prawdziwą policjantką?
Oczywiście, że tak, Marjorie. Zachowuj się.
Tak, jestem prawdziwą policjantką.
Świetnie. Ja mam lepsze pytanie.
- Otóż. - Słucham.
Gdyby mężczyzna brutalnie zamordował partnerkę, a potem zniknął,
po jakim czasie zamknęłaby pani sprawę i uznała go za zaginionego?
No cóż...
to chyba nie ma wiele wspólnego z bezpieczeństwem w domu.
Chyba wszyscy liczymy, że nie będzie pani przynudzać o zamkach do drzwi.
O dokumentach też już słyszeliśmy.
„Naprawdę jest pan z gazowni czy chce się pan włamać?”
No tak.
Ja bym wpuściła włamywacza. Miło byłoby mieć gościa.
Chciałam państwu opowiedzieć
o opaskach ratunkowych...
O nie.
Nie!
- To mój samochód! - Przykro mi.
Nasz komitet parkingowy bardzo przykłada się do pracy.
To faszyści.
- Ale ja jestem z policji! - Nawet królowi by założyli.
Przez co najmniej godzinę się stąd pani nie ruszy.
Może zje pani z nami obiad?
- To co, po butelce każdego? - A jak.
- Każdego czego? - Koloru. Czerwone i białe wino.
Dla mnie trochę za wcześnie.
Ale nie dla kogoś, kto wstał o 5.30.
Jak pani myśli, ile mam lat?
Tak 78? Ale pan nie wygląda.
Uprawiam pilates.
Tak jak mówiłam, wygląda pan co najwyżej na 65,
ale dłonie zawsze zdradzają wiek.
Dobre zdolności śledcze.
To pani pierwsza praca, pani posterunkowa?
Nie.
Przez jakiś czas służyłam w Londynie, ale przeprowadziłam się tutaj.
Jak się pani podoba? Trochę nudno, co?
W porządku. Nie wygadamy się.
No cóż...
Tak, śmiertelnie się nudzę, całymi dniami siedząc w drogówce.
Są państwo singlami czy w związkach?
Ja jestem kawalerem.
Rozwiedziony. Dwa razy.
Wdowa.
Ale Elizabeth ma męża.
Uroczego Stephena.
Naprawdę? Dołączy do nas?
Musi pisać, termin go goni.
Stephen publikuje książki.
Naprawdę? A czym pan się zajmował?
Byłem psychiatrą. Specjalizowałem się w terapii weteranów.
A pan, Ron?
Byłem związkowcem.
I to nie byle jakim, Ronie.
Słynnym związkowcem! Znali go jako Czerwonego Rona.
To prawda.
Na każdej pikiecie i każdym strajku
siedziałem przy koksowniku i zagrzewałem do boju.
To były czasy.
A pani, Joyce?
U mnie same nudy.
Byłam pielęgniarką, mamą, znowu pielęgniarką...
Dopiero moja córka Joanna jest interesująca.
Zarządza funduszem hedgingowym. Wiecie, co to?
- Nie. - Ja też nie.
A pani, Elizabeth? Czym się pani zajmowała?
- Sprawami międzynarodowymi. - Była pani dyplomatką?
Powiedzmy, że mam szeroki wachlarz umiejętności.
- Można? - Wino! Cudownie, poproszę.
Co my tu mamy? Spójrzmy.
- Ja ci coś wybiorę. - Tak?
Nie ociągaj się, Jackie!
Cudowne miejsce.
Aż chciałoby się zestarzeć.
To znaczy dotrzeć do późniejszych rozdziałów życia.
W Coopers Chase jest wspaniale. Mamy wielkie szczęście...
- Jesteś! - O, to Jason.
Jak leci, tato?
Dobrze. A teraz jeszcze lepiej.
To Jason Ritchie?
Nasz własny celebryta. Syn Rona.
Wpada dwa lub trzy razy w tygodniu.
Ibsy!
Jasonie.
- Witaj. - Elizabeth.
Jason, to posterunkowa Donna De Freitas.
- Jak leci? - Dzień dobry.
Miło pana poznać.
Byłam... Jestem wielką fanką. Widziałam wszystkie pana walki.
Czym się pan zajmuje po kontuzji?
Występuję tu i tam w telewizji.
No tak.
Kiedyś był mistrzem mistrzów, co, synu?
- Ona to wie. - No tak.
Jason, to jest Joyce. Niedawno się wprowadziła.
Chciałabym tylko powiedzieć, że w MasterChefie wypadłeś znakomicie.
Dziękuję bardzo, Joyce.
Co teraz pan planuje?
Zacząłem próby do Gwiazdy tańczą na lodzie.
To trochę jak sport, prawda?
Tak.
Bardzo dziękuję za obiad.
Dziękuję.
- Pomyślności. - Do zobaczenia.
- Do widzenia. - Na razie.
Miłe dziewczę.
Może się przydać.
Tony, daj spokój, stary!
Nie ujdzie ci to na sucho!
Ale co ma ujść? To legalne i korzystne dla nas.
Przeczytaj umowę.
- Umowę? - Tak!
Poślesz tego Polaka Bogdana, co?
Za życia cioci Maud nic nie zrobisz!
- Zobaczymy się w sądzie! - Z radością.
- Rety. - Będę gotów!
Jak myślicie, o co poszło?
O kasę.
Zawsze chodzi o kasę.
- Co się stało, Tony? - Co się stało, pytasz?
On się stał. Ventham.
Chce rozkopać cmentarz i postawić apartamentowce.
- Plotki były prawdziwe? - Jaki będzie hałas!
A co z głównym budynkiem? Z naszymi mieszkaniami?
Chce tu organizować eventy.
Boże.
- Ronie. - Tak?
- Co możemy zrobić? - Zwołamy zebranie.
W naszych umowach stoi, że musi się z nami skonsultować.
Nie możesz czegoś zrobić jako współwłaściciel?
Mogę.
Wiele mogę zrobić.
Spokojnie.
Zrobię, co w mojej mocy, żeby ocalić to miejsce i was.
Z Curranami się nie zadziera.
Niedługo się tego nauczy.
Oj, nauczy.
Szykuje się wojna.
RATUJMY COOPERS CHASE
- Co robisz? - Bęcwał!
No dobra.
Mamy komplet, widzę.
Na początek zacytuję Konfucjusza.
Ja też mam cytat.
To pańskie słowa, nie moje.
„Ventham Investments może rozbudowywać kompleks
jedynie po konsultacji z mieszkańcami Coopers Chase”.
I właśnie się konsultuję.
Jesteście mieszkańcami. Konsultujcie sobie przez 10 minut.
To nie konsultacja, to zasadzka!
Wiemy, że chce pan zlikwidować całe osiedle dla seniorów.
I wyrzucić nas na bruk!
Błagam, bądźmy poważni.
Nie na bruk.
Dostaniecie odszkodowania i nowe mieszkania.
Ale my chcemy być w Coopers Chase. Podpisaliśmy umowy.
Dożywotnie!
A żyjecie chyba wiecznie.
Ale jeśli wczytacie się w te umowy,
znajdziecie klauzulę, która...
Sęk w tym, że kochamy to miejsce.
- Tak! - To nasz dom. Tu mamy przyjaciół.
A niektórzy z nas mają partnerów wymagających szczególnej opieki.
Lub nie mają rodziny w kraju.
Co pan zrobi z lamami?
One się wszędzie panoszą. Jak jakieś króliki.
Przekazałem darowiznę ostoi dla osłów, która je przygarnie.
Z nami zamierza pan zrobić to samo?
Jestem ich weterynarzem. Opiekuję się nimi.
Nie może pan czegoś takiego zrobić bez mojej zgody.
Koniec końców to moja ziemia.
Mogę tu robić, co mi się podoba.
Nie wolno panu zakłócać spokoju zmarłych,
żeby zarobić parę funtów!
To grzech.
Ksiądz Mackie potrafi się tak unieść?
Codziennie krząta się na cmentarzu. Poczuł, że obraża się jego wiarę.
Na to wygląda.
Skoro Bóg nie chce osobiście odnieść się do sprawy, kończymy.
Od poniedziałku kopiemy. Dziękuję.
Nie wie, z kim zadarł, jeśli myśli, że mu to ujdzie płazem.
- Powiedziałem mu to w oczy. - Serio?
Tak. „Słuchaj no, Ventham.
Jeśli myślisz, że zastąpisz mnie tym Polaczkiem,
to się gorzko mylisz”.
Tylko nie rób nic pochopnie, Tony. Musisz zachować rozsądek.
- Zadzwonię później. - Dobra.
Narka.
A ty tu czego?
Ofiarę zatłuczono tępym narzędziem.
Narzędzia zbrodni nie widać.
Słuchacie Śniadania z KNT1, radiem w Kent.
Z ostatniej chwili:
nie żyje lokalny przedsiębiorca budowlany Tony Curran.
Jego ciało znaleziono w domu wczoraj rano.
Zmarł w wyniku uderzenia tępym narzędziem.
Na razie nie ma podejrzanych.
Policja oświadczyła, że śledztwo trwa.
Elizabeth!
Musimy się natychmiast spotkać przed pokojem układanek!
Zwołuję spotkanie nadzwyczajne! Teraz!
Co to ma znaczyć?
Tak! Dalej! W lewo! W prawo!
- Ronie! - Tak?
Musimy się spotkać! Wyskakuj z basenu!
Co się stało, Joyce?
Przerwałaś mi jogę, a nie powitam słońca dwa razy.
Tymczasowi członkowie klubu nie zwołują zebrań nadzwyczajnych.
Było morderstwo! Prawdziwe!
- Co? - Kto umarł?
Tony Curran! Wczoraj rano zabili go w domu.
Mamy prawdziwą zbrodnię! Czyż to nie cudowne?
- Nie, to nie cudowne. - Jeśli Tony Curran nie żyje...
To kto zapobiegnie likwidacji Coopers Chase?
Ventham zrobi, co chce.
Tak, to wszystko bardzo przykre. Świeć mu, Panie, i te de.
- Kto chciałby zabić Tony’ego? - I jak go znaleźć?
Policja pewnie sporządza teraz listę podejrzanych.
Potrzebujemy informatora – albo informatorki – w policji.
I chyba mamy idealną kandydatkę.
Słuchajcie, panowie.
Przyczyna zgonu jest paskudna:
uderzenie tępym narzędziem w prawy bok głowy.
W domu bałagan.
Mogła to być próba rabunku, ale drzwi i okna są całe.
Przed śmiercią ofiara dzwoniła na niezarejestrowany numer,
pewnie na jednorazówkę.
Na podłodze i kredensie leżało wiele przedmiotów.
Dokumenty, rachunki i umowy, a między nimi...
to zdjęcie.
Widnieją...
Zostaw tacę, posterunkowa.
Na pewno czekają na ciebie ważne obowiązki.
Tak. Oczywiście.
- Bardzo ważne. - No dobrze...
Herbata sama się nie zaparzy.
- Halo? - Joyce, gotowa?
Prawie.
- Widzimy się na przystanku. - Dobrze.
Proszę bardzo. Przesadziłem?
Gdzieżby. Wygląda bardzo realistycznie.
Halo?
Policja w Fairhaven? Oczywiście.
Nazywam się doktor Ibrahim Arif.
Zgadza się.
Mój przyjaciel Ron Ritchie
ma ważne informacje na temat zabójstwa Tony’ego Currana.
Jesteśmy w Coopers Chase.
Niestety to niemożliwe.
Nie możemy przyjść na komisariat.
Ron jest ostatnio bardzo chory i słabowity.
Nie trzyma nawet moczu.
Nie mów tak.
Może ktoś mógłby przyjechać?
Byłoby wspaniale. Dziękuję.
- Świetnie. Jesteśmy gotowi? - Nie do końca.
- Za dobrze wyglądasz. - No dobrze.
Zrób coś z tym.
Zrobić coś z tym.
Wychodzę. Gdyby co, to dzwoń.
Spokojnie, o mnie się nie martw.
Co ty masz...
Co ty masz na sobie?
Wyglądasz jak królowa.
- Naprawdę? - Tak.
To był smutny dzień.
Jej pogrzeb.
- Pamiętasz go? - Oczywiście.
To był 19 września 2022 roku.
Oglądaliśmy go w telewizji.
Intrygowało cię, jak go zabezpieczyli.
To prawda.
Co będziesz robić?
To i owo. Mam pewien plan.
Moja kochana Elizabeth. Zawsze masz jakiś plan.
W prawo.
Ładny sweterek.
- Co teraz? - Bierz przykład ze mnie.
Ekscytująca sprawa.
Czuję się jak w tych serialach
o rezolutnych staruszkach, które są lepszymi detektywami niż policja.
Ty też?
- Nie. I mam prośbę. - Tak?
Nigdy więcej nie mów przy mnie „rezolutne staruszki”.
Dobrze.
Młody człowieku, pomóż mi.
- Ktoś ukradł mi torebkę przed... - Marksem & Spencerem!
Właśnie tak. Miałam w niej wszystko.
Emeryturę, gotówkę, wszystko. Niech pan mi pomoże.
Oczywiście. Zapiszę pani dane.
Nie, prosiłabym o panią policjantkę.
Jestem wykwalifikowany i mam spokojne usposobienie.
- To musi być kobieta. - Ale...
Jest zakonnicą!
Tak.
Tak, jestem zakonnicą.
Złożyłam śluby i nie mogę zadawać się z mężczyznami.
Z wyjątkiem Jezusa, rzecz jasna.
No dobrze. Proszę zaczekać.
- Tylko niedługo. - Dobrze. Chwileczkę.
Zakonnicą! Dobre. Szkoda, że na to nie wpadłam.
Jak mogę paniom...
pomóc?
POKÓJ PRZESŁUCHAŃ
Naprawdę ukradli pani torebkę?
Gdzie tam. Tylko by ktoś spróbował.
Wyobrażasz to sobie?
W takim razie co panie tu robią?
Muszę wrócić do łapania... przestępców i takich.
Doskonale. Po pierwsze powiem jedno.
Niech pani nie udaje, że nie cieszy się na nasz widok.
My też się cieszymy.
Będzie o wiele przyjemniej, jeśli to przyznamy.
Na potrzeby nagrania: posterunkowa De Freitas nie odpowiada,
ale stara się ukryć lekki uśmiech.
Po drugie, cokolwiek pani robiła,
jednego jestem pewna: nie było to łapanie przestępców.
To było coś nudnego.
Bez komentarza.
Chcemy o coś zapytać.
Słucham.
Czy chciałaby pani badać zabójstwo Tony’ego Currana?
Na to nie ma szans.
Ale chciałaby pani, gdybyśmy to zaaranżowały?
Gdyby to panie zaaranżowały?
Ma się pani za szefową MI5?
Nie.
Jestem kobietą, która nie znosi sprzeciwu. Tak jak i pani, jak sądzę.
- A paniom co z tego przyjdzie? - Podziwiam podejrzliwość.
Tę cechę podziwiam w ludziach najbardziej.
To świetnie.
W takim razie powie mi pani, co paniom z tego przyjdzie.
Może od czasu do czasu zadamy jakieś pytanie o śledztwo.
Nie mogę zdradzić nic poufnego.
Nie chodzi o nic nieprofesjonalnego. Daję słowo.
Słowo sługi bożej.
Gdybym miała się zgodzić
na wkręcenie mnie do śledztwa w sprawie Currana,
kiedy by to było?
- Za godzinę. - Godzinę?
- Chyba że będą korki. - Nasi ludzie już czekają.
Czyli Ron i Ibrahim.
Oto moje dane kontaktowe.
Proszę pisać.
Przesłuchanie zakończono o 12.47.
- To się nie nagrywa. - Faktycznie.
Rozpoczynać.
Przyjąłem.
Dzień dobry. Ja do pana Rona Ritchiego.
- Tędy, panie nadkomisarzu. - Dziękuję.
Ronie! Miły pan policjant przyszedł.
Policja?! Tylko nie policja!
- Czego chcesz? Mam prawo protestować. - Spokojnie.
Proszę mu wybaczyć. Ron nie radzi sobie ze służbami.
- Ronie, uspokój się, proszę. - Dobrze.
Pan chce tylko porozmawiać o tej kłótni Iana Venthama z Tonym Curranem.
Zapewniam, że nie ma pan kłopotów.
Mam tylko kilka pytań.
Nie!
Chcę rozmawiać z tą policjantką. Jemu nic nie powiem.
- Z jaką policjantką? - Tą ładną, co tu była.
Posterunkową De Freitas.
Przyszła opowiadać o zamkach do okien. Ron ma do niej słabość.
No tak.
Niestety ona jest nowa.
Nie ma doświadczenia. Nawet nie należy do zespołu...
Ma być tamta policjantka!
Tylko jej cokolwiek powiem.
Przykro mi. Tylko jej coś powie.
Nie mogłaby dołączyć do zespołu?
Może się uda.
Genialne, Ibsy.
Po prostu genialne.
Posterunkowa De Freitas.
Wieści z kadr. Przenoszą cię.
Dokąd?
Do Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego.
Do odwołania badasz zabójstwo Tony’ego Currana.
Niemożliwe.
Poważnie?
DONNA: MNIEJ NIŻ 20 MINUT! WTF?!
Co to znaczy „WTF”?
- „Co, kurwa?” - Słucham?
„Co, kurwa?”
Wybacz, słonko.
Córka mi powiedziała.
Wybacz. Koleżanka się trochę...
Nieprawda.
RAPORT ROCZNY – 2023 OSIEDLE SENIORÓW COOPERS CHASE
Ciekawe.
COOPERS CHASE MA TAJEMNICZEGO TRZECIEGO INWESTORA
CZEMU PANI NIE ŚPI?
Joyce, zdobyłam przez znajomego księgi rachunkowe Coopers Chase.
Ale są nie do rozczytania.
- Pomyślałam, że twoja córka... - Joanna.
Joanna zajmuje się finansami, prawda?
Może mogłaby na nie zerknąć i nam o nich opowiedzieć?
Oczywiście w zaufaniu.
No nie wiem.
Jest bardzo zajęta. Nie ma nawet czasu dzwonić.
Spytaj, dobrze?
Jeśli śledztwo ma być profesjonalne,
musimy wykorzystywać wszystkie nasze zasoby.
- Spróbuję. - Świetnie.
Joyce, masz talent.
Dobrze rozumiem? To klub zbrodni?
Coś jak podcast true crime?
Poniekąd. Ale my badamy morderstwa.
To dość makabryczne.
Przyznaję, że brzmi nieco dziwacznie.
Ale to wspaniała grupa. Stanowimy zespół.
Mogłabyś zerknąć na te dokumenty?
Nie wiem, czy zauważyłaś, ale jestem zajęta.
Rany boskie, Joanno.
Dzwonisz raz w tygodniu,
wpadasz na góra 47 minut
i odmawiasz jedzenia ciasta.
Proszę tylko, żebyś na dwie minuty zostawiła swoich miliarderów
i raz w życiu raczyła pomóc swojej jedynej matce.
- Postaram się. - Dziękuję.
Kartoteka Currana:
stwarzanie zagrożenia na drodze, napaść, posiadanie broni.
A to nie koniec.
Wielu ludzi chciałoby go zabić.
Ale teraz musimy zidentyfikować drugiego gościa ze zdjęcia.
Ze zdjęcia?
Na miejscu zbrodni porozrzucano zdjęcia.
Głównie z wakacji, wesel i takich tam.
Na jednym był z mężczyzną, którego nie możemy rozpoznać.
Właśnie wróciło od techników. Chcesz zerknąć?
Poproszę.
Przepraszam.
Tutaj to obciach mówić „poproszę”?
Nie mnie powinnaś o to pytać.
Po prostu spójrz, De Freitas.
Może mi pan mówić „Donna”. Inaczej jest dziwnie.
Donna?
Tak mam na imię.
Na pierwsze.
Mogę się postarać. Ale imiona to nie moja bajka.
Nawet nie wiem, jak ma na imię Griffiths, a pracuje z nami od siedmiu lat.
Nie wiecie, kto to jest?
Nie, Griffiths nad tym pracuje.
No to może przestać, bo to jest Bobby Tanner.
Co?
Szycha w półświatku.
Londyńska policja szuka go od lat.
A pojawia się tutaj. Co za ironia.
- I Londyn go nie znalazł? - Nie. I jeszcze jedno.
Tu jest trzeci facet, tylko ucięty.
Co?
Tutaj.
W lustrze odbija się jego ręka.
Faktycznie.
Dobra robota.
Powiem Griffithsowi.
Zrób tu ukrop, Joyce.
- Przyjechali. Gotowi? - Gotowi.
Pamiętajcie, przyda się wszystko, co uda się z nich wyciągnąć.
Tak.
Hudson nie będzie chciał nic mówić.
Musimy sprawić, że będzie mu tak niewygodnie, jak to możliwe.
Wtedy ludzie są bardziej skłonni złamać się i coś wyjawić.
Ja myślę, że więcej można uzyskać za pomocą życzliwości i ciasta.
Tak...
A przesłuchiwałaś kiedyś wrogiego szpiega w NRD, Joyce?
No cóż, nie.
Tak, Joanno?
- Przyjrzałam się księgom Iana Venthama. - Posłuchajmy.
Znalazłam tam bardzo ciekawe rzeczy.
Wysłałam ci PDF-y.
Wiesz, co to jest PDF?
A jak myślisz, Jo?
Ale Ibrahim wie! On się na wszystkim zna.
PDF.
Bingo.
VENTHAM PRZEJMUJE UDZIAŁY CURRANA
Rany.
Faktycznie, Joyce. O dziwo masz bardzo mądrą córkę.
To arcyważna informacja. Teraz mamy kartę przetargową.
Brawo, Jo.
- Świetnie. - Dzięki, mamo. Lecę.
No to ruszamy.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Dzień dobry. Posterunkową De Freitas już państwo znają.
Razem badamy zabójstwo Tony’ego Currana.
Podobno ma pan jakieś informacje na temat pana Currana,
który miał przeprowadzić...
Ależ gdzie nasze maniery?
- Proszę usiąść. - Tak, zapraszam.
Odpocznie pan sobie. Proszę.
Rozsiądzie się pan.
Gorąco tu, prawda?
Oczywiście. Jestem 76-letnią kobietą.
Pewny chwyt, panie Ritchie. A myślałem, że jest pan słabowity.
Wie pan, jak to w tym wieku jest. Miewa się lepsze dni, miewa się gorsze.
I chyba odrósł panu ząb.
Słucham? A, no tak. Cud!
Nie zaproponowaliśmy panu herbaty. Pija pan z cukrem?
Dziękuję, staram się ograniczać.
Ale musi pan zjeść ciasta. Chyba wolno na służbie?
Zjadłem już spory lunch.
Ale czemu nie?
- I wiosłujemy. - No, no.
Przepraszam, nie mogę...
Ostrożnie.
Boże, jakie pyszne.
Nieprawdaż?
Ron.
Widział pan, jak Ian i Tony się pokłócili?
- Dlatego tu jesteśmy. - Tak. Nieźle się pogryźli.
Paskudnie się skończyło. Tony odszedł wściekły.
Pewnie poszło o kasę.
A chciwość jest korzeniem wszelkiego zła.
Choć Jung powiedział, że...
Syn mówił mi, że Tony miał w domu znakomity system alarmowy.
Pański syn znał Currana?
No... tak jak my wszyscy.
To taki nasz lokalny celebryta.
Całe miasteczko go zna.
Każdy na jakimś tam etapie miał z nim do czynienia.
Nic specjalnego.
I tak powinienem z nim porozmawiać. Nazywa się Jason, tak?
Jasne, żaden problem. I tak będzie mnie odwiedzał.
Choć raczej się nie przyda.
Trzeba pozwolić policji zrobić, co do niej należy.
Ron chce chyba powiedzieć, że może coś się nagrało.
Kamery nie działały. Pieniądze wyrzucone w błoto.
Dziwne, żeby budowlaniec miał felerny system alarmowy.
O której on zmarł?
Nie możemy zdradzić.
Nie upubliczniliśmy tego. To wrażliwa informacja.
Ma pan rację.
A my też powinniśmy coś dać, zamiast tylko brać.
Ja na przykład wiem,
że na początku Coopers Chase miało trzech inwestorów.
Iana Venthama, Tony’ego Currana i trzeciego, anonimowego inwestora
występującego pod szyldem „Pełen Rozkwit”.
Wiedział pan o tym?
Nie wiedziałem.
Mam także to.
Stary telefon?
Może i jest stary, ale wciąż działa.
I są na nim PDF-y z księgami rachunkowymi Iana Venthama,
z których wynika, że udziały Currana w nieruchomości
wracają do Venthama w wypadku jego śmierci.
Ian Ventham zarobił więc na jego zabójstwie miliony.
No tak.
W zamian za czas zgonu.
Nie mogę wyjawić tej informacji.
Chce pan te pliki czy nie?
11.24.
- Posterunkowa! - Bardzo dokładny.
Smartwatch wykrył ustanie akcji serca.
Posterunkowa!
Chce pan te pliki czy nie?
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Skąd pani w ogóle wzięła księgi Iana Venthama?
To prywatna firma. Nawet my byśmy ich nie dostali.
Praca zespołowa.
Nasze pokolenie pamięta jeszcze, jaka bywa cenna.
Jak się robi takie lekkie ciasto ptysiowe?
Trzeba je szybko wyrabiać, póki jest zimne.
- Proszę. - Musi pan mieć zwinne dłonie.
Parę razy to słyszałem.
Jason!
- Oto i mój syn. - Cześć, tato.
Tak jak obiecałem. Nadkomisarz Hudson, Jason.
Jason „Młot” Ritchie.
Jego przedstawiać nie trzeba. Widziałem wszystkie pana walki.
- Szkoda, że skończyło się kontuzją. - Zdarza się.
Przepraszam.
- Ale praca w telewizji chyba też fajna? - Tak.
- Nie ma pan grać w Królewnie Śnieżce? - Owszem, księcia.
Może cyknie sobie pan fotkę z trzykrotnym mistrzem wagi średniej WBA?
- Tu i teraz. Śmiało. - Dziękuję. Na pewno mogę?
Jasne, że pan może.
Na komisariacie padną.
Dobra, ustawić się.
- To naprawdę pan! - Ja.
Pięści w górę.
- Super. - Cyknie pan parę.
- Tak jest. Świetnie. - I gong!
- Naturalnie. - I walę!
Super. W sam podbródek.
- Gotowe? - Spodobają się panu.
- Któreś pan wybierze. - No proszę!
- Dziękuję. - Muszę lecieć.
Jedno pytanko.
Co pan sądzi o Curranie i Venthamie?
- Znał ich pan trochę, prawda? - Nie.
Tylko ze słyszenia.
Tony miał wielu wrogów. Ian też ma.
Jakieś nazwiska?
Nie. Tak teraz to nie.
No ale muszę lecieć.
- Dobra. - Gdyby co, to niech pan dzwoni.
- Miło było pana poznać. - I pana.
- Życzę powodzenia. - Tak.
Zaczekaj, Jason!
Panie nadkomisarzu, pan lubi ciasta. Chciałam panu dać resztę.
Niech lepiej Donna prowadzi. Jest w nim mnóstwo rumu.
Dodaje wyrazistości orzechom.
- Dziękuję. - Miło było spotkać.
Maud.
Czego chcesz, Elizabeth?
Chciałam tylko złożyć najszczersze kondolencje.
Tony to był morowy chłopak.
Masz pomysł, kto mógł go zabić?
Mam wiele pomysłów na wiele tematów, skarbie.
Ale się z nimi nie afiszuję. Na pewno nie przy glinach.
Tak, straszne z nich patałachy.
Jak zwykle z policjantów.
Jakie piękne kwiaty.
Od starego przyjaciela, który też kochał Tony’ego.
Niektórzy mają maniery.
Z WYRAZAMI WSPÓŁCZUCIA ŚCISKAM, B.T.
Jason, wszystko gra, synu? Myślałem, że się napijemy.
- Coś mi wypadło. - Dopiero co przyjechałeś.
- Ale muszę pojechać. - Co się stało?
- Daj spokój, dobra? - Coś się tak wściekł?
No dobra.
Wiem, że się wstydzisz moich występów w telewizji.
Ale nie musisz tak się z tym obnosić.
Nie wstydzę się, Jason.
Nie ukrywam, że świat boksu rozumiem o wiele lepiej.
Ale był z ciebie zawodnik.
I proszę! Nie panujesz nad tym, co?
- Co? - Muszę lecieć.
- Tylko uważaj... - Teraz.
Ostrożnie na motocyklu.
Jason kłamał.
W teczce Currana stoi,
że Jason wykonywał zlecenia dla niego i Iana Venthama,
zanim wzięli go do telewizji.
- I powiem coś jeszcze. - Co?
Jason to trzeci mężczyzna ze zdjęcia.
W lustrze widać jego tatuaż. Gdzie pana telefon?
Tutaj.
Pokaż.
Proszę.
- I szybko chciał się zmyć. - To na pewno.
Powinniśmy obserwować jego i Iana Venthama.
Żeby nam nie zniknęli.
SZKOŁA JAZDY FAIRSTART
Nauka jazdy cię wyprzedziła.
Na litość boską, sprawdzamy,
jak szybko Ventham mógł dojechać z Coopers Chase do domu Currana.
Słowo klucz: „szybko”!
Komuś żelka?
Nie oparłem obliczeń na prędkości.
Mam złożony algorytm, który pozwoli mi ustalić,
czy Ventham zdążyłby dojechać tam i zabić Currana.
Cierpliwości.
Jestem dziś bardzo zajęty, rozumie pan?
Mój wspólnik zmarł. Mam dużo na głowie.
Oczywiście. Może pan powiedzieć, kto jest tu z Tonym?
- To Bobby Tanner. - Zgadza się.
Policja szuka go od lat.
Zarzutów jest cała litania.
Jego nazwisko wszędzie się przewija.
Myślałem, że nie żyje. Skąd pan to ma?
Z miejsca zbrodni.
Doprawdy?
No dobra.
Dlaczego ma pan kontakty z Bobbym Tannerem?
To paskudny typ.
Odcina wrogom palce i przysyła je pocztą.
W Scotland Yardzie mamy ich pełną lodówkę.
Albo nam pan powie, albo dowiemy się w inny sposób.
To trzeci współwłaściciel.
Właściciel czego?
Coopers Chase. Jezu, ale nie ogarniacie.
Tony Curran wziął od niego kasę na dokończenie prac.
- To nie był mój pomysł. - Wie pan, gdzie go znajdziemy?
Przecież mówię: myślałem, że nie żyje. Zaginął już... całe lata temu.
Jeśli żyje, to lepiej go znajdźcie. To niebezpieczny facet.
Myśli pan, że zabił Currana?
To chyba wasza robota, nie?
Nie mam czasu.
O co kłócił się pan z Curranem przed jego śmiercią?
O interesy. Trudno to wyjaśnić.
Na zdjęciu jest też Jason Ritchie. Zdradza go tatuaż.
Kazał mu pan zabić Currana?
Ritchiego nie obszczałbym, gdyby się palił.
Fajnie byłoby stracić obu wspólników, co?
Na śmierci Tony’ego zarobił pan 12 milionów funtów.
A skąd pan to niby wie?
Nie zabiłem Currana, jeśli to sugerujecie.
Cały ranek byłem z inwestorami.
Znajdźcie Tannera i go zamknijcie. Wszyscy będziemy bezpieczniejsi.
Jakiś pan nagle podenerwowany.
Tak, poci się pan.
Jak chcecie. Mam pilne spotkanie.
Róbcie swoje, a mnie dajcie robić moje.
Muszę iść.
- Porozmawiamy niedługo. - Jasne.
Gdzie pani Ventham?
Spytajcie jej prawnika.
Rozwód to kosztowna zabawa, co?
Mój algorytm sprawdził się znakomicie.
- Biorąc pod uwagę korki i... - Ibrahimie!
Czy Ian Ventham zdążyłby zabić Currana?
- Tak czy nie? - Nie.
- Holender. - Holender.
Proszę pana.
Ian Ventham nie mógł zabić Currana.
Co? Dlaczego nie?
Nie zdążyłby tam dojechać. Przyjechałby siedem minut po czasie zgonu.
- A wiesz to od...? - Czwartkowego Klubu Zbrodni.
Czego takiego?
Tak się nazywają.
Elizabeth i reszta.
Pojechali rano do domu Currana i to sprawdzili.
Griffiths robi teraz dokładnie to samo.
Noż cholera jasna.
Zajmuję się tym od prawie 30 lat.
Nie będzie mną pomiatało czworo emerytów.
- Griffiths, jesteś. I jak? - Na podstawie naszych wyliczeń...
Po prostu mi powiedz.
Czy Ian Ventham zdążyłby zabić Currana? Tak czy nie?
- Nie. - A teraz spadaj.
- Dobry wieczór, Donno. - Dobry wieczór. Potrzebuję pomocy.
Tak?
Na miejscu zbrodni znaleźliśmy zdjęcie Currana z Bobbym Tannerem.
Z Tannerem?
Słyszałam o nim. Paskudny typ.
Narkotyki, morderstwa.
Właśnie.
Musimy z nim porozmawiać, ale od lat nikt go nie widział.
Pomogłaby nam pani go znaleźć?
Oczywiście.
W zamian za świeże informacje od was.
Elizabeth.
No proszę, Donno.
Wiesz, jak to działa.
Na zdjęciu, o którym mówiłam, jest jeszcze ktoś.
- Kto? - Jason Ritchie.
Słucham?
A to nie wszystko.
Oddzwoń za parę minut.
Nie budź zmarłych.
Mój Boże! Widziałaś jego twarz?
Było za ciemno.
Może i Ian Ventham nie jest już głównym podejrzanym,
ale to nie znaczy, że nie zlecił komuś zabójstwa.
Właśnie. I tu robi się niezręcznie.
Policja zamierza rozmawiać z Jasonem.
Podobno najmował się u Venthama i Tony’ego Currana,
kiedy potrzebowali osiłka.
- Do czego konkretnie? - To właśnie ustalamy.
Nie mówiłam Ronowi.
Na szczęście ma na głowie organizację protestu.
A teraz powinnam się zbierać.
Przyjść po ciebie w poniedziałek? Możemy pójść na protest razem.
Za nic tego nie przegapię.
Nie mogą rozkopać cmentarza i wyrzucić Penny na bruk.
Tak być nie może.
Racja.
W poniedziałek staniemy do walki.
Do mnie, ludziska!
Zrobimy żywą barykadę przed cmentarzem.
Wspólnie i solidarnie. Zgadza się?
Tak!
No to do dzieła.
Zaczynamy.
Nie dajcie się!
- Nie będą nami pomiatać. - Pełna zgoda.
Nigdy się nie poddamy.
- Dziękuję, John. - Powstrzymajmy go!
No proszę! Dobra robota.
Bernard użył starego hasła, ja wymyśliłem nowe.
Tylko bez docinków, zgoda?
- Dziś dzień solidarności. - Oczywiście.
Chłopak na medal.
Po co ci ekspres do kawy, Joyce?
To nie dożynki, to poważna sprawa.
Tak, ale dobra kawa pozwoli protestować dłużej.
Jaka mądra kobieta.
Wróg nadciąga!
No nie! Nie mogą tak!
Bierz łopatę, wejdź tylną bramą i kop.
Jedną łopatą wiele nie zrobię.
Prace muszą się rozpocząć dzisiaj.
Wystarczy, że coś rozkopiesz. Idź.
No dobra.
Z drogi!
Rany, jak w Żywych trupach.
Przechodzę. Zostańcie na pozycjach. Tak jest.
No dobra.
Co tu się wyprawia?
Przypomina sobie pan lata 80.? Czasy, kiedy jeszcze panu stawał?
Co się wyprawia? Otóż protest!
Mamy tu ludzi, którzy nie takim jak pan dali radę.
Nauczycieli, żołnierzy, lekarzy i bankierów.
I czego chcemy?
- Żeby nie kopali! - Większych liter w jadłospisach!
Nagich modeli na zajęciach z malarstwa!
Chwileczkę, nie możemy wykrzykiwać losowych zachcianek.
Nie! Solidarność!
Wszyscy z drogi. Dajcie nam kopać.
- Nie wejdzie pan na cmentarz. - Łapy precz, Ventham.
Idź w cholerę, zdrajco. Dorwę cię.
Ale żeby tu wejść, musisz minąć mnie i cały ten tłum.
Więc: precz z Ianem Venthamem!
Precz z Ianem Venthamem!
Tak jest!
- Precz! - Precz z Ianem Venthamem!
Solidarność!
Precz z Ianem Venthamem!
Razem, bracia i siostry! Głośniej!
- Dzwonię na policję. - Pochwal się atakiem na księdza.
Precz z Ianem Venthamem!
Dzień dobry.
Nie widział pan dzięcioła?
Wydawało mi się, że mi mignął.
Nie.
Chyba widziałam, jak pan tu to i owo naprawiał.
Bogdan, zgadza się?
Tak.
Nazywam się Marina.
To tak jak moja mama.
Niemożliwe!
Naprawdę? Ale zbieg okoliczności.
To bardzo ładne imię. Choć nie jestem obiektywna.
Jest tu z tobą?
Nie. Została w Polsce.
Jestem pewna, że za nią tęsknisz.
A ona za tobą.
Tęsknię za nią każdego dnia.
- Mówisz po polsku? - Odrobinkę.
To dla niej przyjechałem do Anglii. Mam tu lepszą pracę, lepiej płatną.
Mogę wysyłać pieniądze do domu.
Skąd w Polsce pochodzisz?
Z Krakowa.
Jadłam w Krakowie przepyszną zupę.
Krupnik.
- Z kaszy jęczmiennej! - Tak.
Co robiłaś w Polsce?
Byłam w cyrku objazdowym. To były czasy.
No dobra.
Absurd, prawda?
Taka robota jedną łopatą. Ale takie teraz mam obowiązki.
Przejąłeś rolę Tony’ego?
Tak, jestem teraz głównym wykonawcą Iana.
Dostałeś tę posadę przed śmiercią Tony’ego?
Tak, Marino, przed śmiercią Tony’ego. A co?
Chcesz mnie o coś zapytać?
Wiemy, że Ian dużo zyskał na śmierci Tony’ego,
więc zastanawiałam się, czy może...
poprosił kogoś, żeby go zabił.
Nie wiem.
Może.
Zapytam więc konkretniej.
Czy Ian zlecił ci zabójstwo Tony’ego?
Nie.
Ale gdyby kazał, i tak powiedziałbym „nie”.
Wiele zrobię dla Iana Venthama. Choćby wykopię stare kości.
Ale nigdy dla niego nie zabiję.
Nikt pana tu nie chce! Do domu!
Jasne? Przeczytaj transparenty i idź pan!
Ręce precz! Stójcie!
Ręce precz!
Ręce precz! Przestańcie!
Nie dotykać mnie!
- Hola! - Nie chcemy tu pana!
Dlaczego nas pan nie słucha?
Dlaczego?
Nie! To jest...
To...
Przepuśćcie mnie.
Nie żyje.
A niech mnie.
Wszyscy jesteśmy świadkami morderstwa.
Pierwsze pytanie brzmi: skąd wiemy, że to nie zawał serca?
- W końcu był w stresie. - Racja.
Przyczyną zgonu było przedawkowanie fentanylu
podanego tuż przed śmiercią.
Teraz czekają na pełne wyniki.
Skąd masz te informacje?
Donna mi napisała. Jest nadzwyczaj pomocna.
Skąd się wziął ten fentanyl?
Używa się go jako znieczulenia i środka przeciwbólowego.
Jest bardzo skuteczny.
Ale duża dawka może być śmiertelna.
A więc to musiał być ktoś z dostępem do igieł i leków.
Czyli w Coopers Chase właściwie ktokolwiek, Ronie.
Zebrałam zdjęcia od wszystkich, którzy tam byli.
Zgaduję, że dokonano tego w zamieszaniu.
Ktoś cichaczem zrobił zastrzyk, kiedy wszyscy się przepychali.
- Więc zabójca jest na zdjęciach? - Z pewnością.
Wszyscy na nich jesteśmy.
Wszyscy jesteśmy podejrzanymi.
Skoro mowa o zdjęciach, jest też zagadka Bobby’ego Tannera.
To znaczy?
- Kogo? - Że co?
Przepraszam, nie wspominałam?
Nie, nie wspominałaś.
Donna powiedziała, że na miejscu zabójstwa Tony’ego znaleźli zdjęcie.
Był na nim Tony Curran, znany przestępca Bobby Tanner i Ja...
I kto?
Mniejsza. Nieważne.
Nie, nie powinnaś przed nami nic ukrywać. Jesteśmy zespołem, Elizabeth.
Nic nie ukrywam, po prostu...
Donna czasem pisze późno w nocy
i czekałam na właściwy moment.
Teraz jest doskonały moment. Raczysz nas oświecić?
Obecnie policja szuka Bobby’ego Tannera, a my powinniśmy robić to samo.
Jest współwłaścicielem Coopers Chase, razem z Venthamem i Curranem.
A w testamencie Iana Venthama stoi,
że budowa będzie kontynuowana nawet po jego śmierci.
Tylko Tanner może ją przerwać.
Ale jest nieuchwytny.
Bitwa o nasz dom wciąż trwa.
Ian Ventham nawet po śmierci może nas pogrążyć.
Ten Bobby Tanner to teraz jedyny właściciel Coopers Chase?
Tak, na to wygląda. Ale kto wie, może też nie żyje.
Gdybyśmy go znaleźli, moglibyśmy zatrzymać budowę?
I ocalić Coopers Chase?
I cmentarz także?
Tak. Więc do roboty.
Za godzinę pokój przejmują robótki na drutach.
Dobrze.
Od kiedy grasz?
Ojciec nauczył mnie, kiedy miałem dziesięć lat.
A pierwszy raz wygrałem, kiedy miałem 13 lat.
- Nie dawał mi wygrać. - Niezwykłe.
- Szach-mat. - Mój Boże.
Elizabeth!
Przyszedł do ciebie ten dżentelmen.
I grywa w szachy.
Doskonały z niego gracz.
I naprawił Wi-Fi w moim gabinecie.
Cóż za niespodzianka, Bogdanie.
Przepraszam za najście, Elizabeth.
Nie ma za co. Miło mi.
Dziękuję za grę. Zbiorę się.
- To ja dziękuję. - Czas na mnie.
- Odprowadzę go. - Elizabeth.
Co tu robisz?
Musimy porozmawiać. Nie wiedziałem, dokąd pójść.
Policja pytała, gdzie byłem, gdy zmarł Ian.
Odparłem, że na cmentarzu z Mariną. Ale nie znaleźli tu żadnej Mariny.
Zacząłem pytać o zuchwałą panią, która zadaje za wiele pytań.
Wszyscy wskazali ciebie.
Dobrze, przyłapałeś mnie.
Chciałam porozmawiać i pomyślałam, że to imię zaskarbi mi zaufanie.
Tania sztuczka.
Kwestia nawyku. Przepraszam.
Co tu robisz?
Chcę ci coś pokazać.
Dziś wieczorem.
Najlepiej po zmroku.
Spotkajmy się na cmentarzu, dobrze? Przyjdź sama.
Całkiem sama.
Proszę.
Całkiem sama.
Dziękuję.
Obrót, pozycja. Klatka do przodu.
W lewo, w prawo. Trzymaj.
Ostatni obrót. W górę, w lewo.
Dobra robota.
Tu jest.
Otwarcie.
- I otwarcie. - Świetnie.
O co chodzi?
Powiedziałem już, co wiem. Czyli nic.
Kiedy zabito Tony’ego, byłem na siłowni z kolegą.
Był pan z nim przed śmiercią Currana, nie w trakcie.
- Dostrzega pan różnicę? - Ta.
Znalazła go sprzątaczka. Może ona go zabiła.
Ja to widzę tak.
Zabójca to nie pierwszy, kto widzi ofiarę martwą,
a ostatni, kto widzi ją żywą.
- Dobre. - To z Columbo.
Więc co my tu robimy? O co mnie oskarżacie?
Dlaczego Ian Ventham dzwonił do pana trzy razy
tuż po kłótni z Curranem?
Prosił o przysługę?
Kazał panu zabić Tony’ego Currana, bo się go bał?
Nie. Dzwonił w innej sprawie.
Nie wydaje mi się.
- Działy się inne rzeczy. - Z pewnością.
Ventham spłacał pańskie długi hazardowe, tak?
A w zamian za to czasem coś pan dla niego robił.
- Cokolwiek chciał... - Nie. Nie cokolwiek.
Dlaczego do pana zadzwonił?
Mieliśmy... sprawy. Słuchajcie.
- Muszę wracać na próbę. - Zna pan Bobby’ego Tannera?
Co? Bobby’ego Tannera?
On chyba nie żyje?
Pamięta pan to zdjęcie?
Nie.
W lustrze jest pańska ręka. Nie?
Siedzi pan po uszy w przestępczości zorganizowanej, prawda?
Jedna egzekucja w tę czy w tamtą...
Dlaczego tak się pan śpieszył?
- Chciał pan uciec? - Naprawdę nie mam na to czasu.
Jasonie Ritchie, aresztuję pana pod zarzutem zabójstwa.
Że co? Nie macie dowodów.
Żadnych odpowiedzi, żadnego alibi.
Jest możliwość i jest motyw. I obawiam się, że zaraz pan wyparuje.
W związku z tym owszem, możemy pana aresztować.
Niech pan zdejmie łyżwy, dobrze?
Cholera.
Morderstwa Currana i Venthama.
Z pewnością zabójca jest jeden.
Dwóch wspólników zamordowano w odstępie kilku dni.
Ktoś chce zatrzymać przebudowę.
A Bernard?
- Na proteście był wzburzony. - Ma wybuchowy temperament.
I jest chemikiem, więc ma łatwy dostęp do toksyn.
Dam mu dziewiątkę.
- To za wysoko. Daj szóstkę. - Niech będzie, siedem.
W porządku. A ksiądz Mackie?
Był najbardziej wzburzony. To chyba pierwsza dziesiątka.
Dziwnie się zachowywał. A ksiądz nie budzi podejrzeń.
- Dolać ci? - Poproszę.
Tak sobie myślałem.
Myślisz, że brak Tony’ego i Iana coś dla nas zmienia?
Sądzisz, że i tak nas wyrzucą?
Zależy, co się stanie z firmą, jeśli nie znajdą tego Tannera.
Racja.
- Tylko nie na książce. - Wybacz.
Dziękuję.
- Tęskniłbym za tym miejscem. - Tak.
Kiedy chcesz być tu sam, wystarczy, że zamkniesz drzwi.
Kiedy nie, otwierasz je. Czego więcej potrzeba do szczęścia?
Jak w moim college’u na Oksfordzie, tylko mamy lepsze jedzenie i mniej snobów.
Oho. Halo?
Halo?
Wybacz.
Halo? Tak.
Słucham?
Dobrze.
Nie mów ani słowa, jasne? Gęba na kłódkę.
Załatwimy to. Cicho sza.
Dobra? Na razie.
Dzwonił Jason.
Aresztowali go za zabójstwo Currana.
Ronie.
A niech mnie.
- Tutaj? - Tak, tędy.
Twój mąż chyba kiepsko się miewa?
Kiepsko, to prawda.
Dorzucasz mu coś do herbaty?
Tak. Tabletki pomagające zasnąć.
Po jednej. Więcej mogłoby go zabić.
Miło, że wpadłeś pograć z nim w szachy.
Pierwszy raz od dawna miał okazję z kimś zagrać.
Jest dobrym graczem. Trudnym przeciwnikiem.
Przyjdziesz jeszcze?
Z miłą chęcią. Nie mam tu wielu przyjaciół.
Ale ostrzegam, że Stephen miewa lepsze i gorsze dni.
- Ty trafiłeś na dobry. - Moja matka ma tak samo.
Nie zawsze mnie pamięta.
Jest bardzo chora.
Nie wiem, jak długo jeszcze...
Tak mi przykro, Bogdanie. Powinieneś ją odwiedzić.
Bardzo bym chciał zobaczyć ją jeszcze raz, ale nie mogę.
Dlaczego nie?
Kiedy przyjeżdżamy tu do pracy,
zabierają nam paszporty na przechowanie.
Mówili, że w tej branży to normalne.
Kto zabiera?
Nieważne. Jakoś to rozwiążę.
No ale jesteśmy.
Znalazłeś ludzkie szczątki w grobie.
Co w tym tajemniczego?
To, Elizabeth,
że te kości ułożono na wierzchu trumny.
A po co rozkopywać grób
i układać kości na kościach?
Żeby ukryć ciało.
Chyba mamy kolejne morderstwo.
Do góry.
- Tak powiedziała Elizabeth? - Mniej więcej.
Dobra. Chodź ze mną.
Puk, puk.
- Możemy wejść? - Chyba już weszliście.
Wpadł pan na ciasto?
Koniec gierek, Elizabeth. To poważna sprawa.
Chciałbym się dowiedzieć, jak dokładnie znalazła pani ciało.
Tłumaczyłam to już Donnie.
Chcę to usłyszeć z pani ust.
Oczywiście.
Widzi pan, wyszłam na spacer. Szukałam narcyzów.
Narcyzów?
- Cebulek do doniczki na okno. - Do doniczki?
- Tak, żeby na wiosnę było kolorowo. - Ach, tak.
- Kopałam sobie... - Rękami?
Nie, to by był absurd. Miałam łopatkę.
Że też nie pomyślałem!
- Łopatkę do cebulek. - Oczywiście.
I wtedy znalazłam kości.
To był szok. Wprost nieprawdopodobny przypadek.
Tracę już cierpliwość do pani i pani wesołej gromadki emerytów.
Trzymasz pan mojego syna w areszcie.
A są na niego tylko poszlaki.
Przykro mi, ale to za mało, żeby oskarżyć kogoś o morderstwo.
Więc nie zgrywaj pan twardziela, tylko szukaj prawdziwego zabójcy.
Bardzo bym chciał.
- Świetnie. - Cholernie bardzo.
Jakby wasze Wtorkowe Towarzystwo Śmierci na chwilę zostawiło tę sprawę w spokoju,
może ruszylibyśmy do przodu.
Zajmijcie się lepiej klubowymi obiadkami, golfikiem,
karmieniem tych dziwnych lam i łykaniem leków,
a resztę zostawcie zawodowcom.
Jak ktoś nie dosłyszy,
to podkręćcie sobie aparaty słuchowe.
Pracą policyjną zajmuje się tylko policja.
- Zrozumiano? - Zrozumiano.
Tak.
Dziękuję państwu.
De Freitas.
Radziłabym zbadać te kości. Może wyjść coś ważnego.
Dobrze.
OSTATNIE OSTRZEŻENIE... PRZESTAŃ DRĄŻYĆ!
Dzień dobry.
Nie powinnam z panią rozmawiać, ale...
chciałam pani powiedzieć, że kości z cmentarza
należały do niejakiego Petera Mercera.
Słucham?
Boże, to nie do wiary.
Posterunkowa De Freitas,
poznaj komisarz Penny Gray oraz jej męża Johna.
- Miło mi. - Dzień dobry.
- Gdybyś ją widziała kiedyś. - Była prawdziwym zjawiskiem.
To zaszczyt.
Penny, Donna jest wspaniałą młodą policjantką.
Uprzejmie udzieliła mi informacji o kościach, które wykopał Bogdan.
Należały do niejakiego Petera Mercera, który ma w kolanie metalową blaszkę.
Leżały w grobie przez 50 lat.
A więc nie mają związku z zabójstwem Venthama?
Nie, ale Ron i Ibrahim przesłuchali mieszkańców
i wyeliminowali z listy podejrzanych Bernarda, Marjorie i księdza Mackiego.
Doprawdy?
Wiesz, w latach 70. chadzaliśmy tu z Penny do kościoła.
Naprawdę?
Mackie był wtedy inny.
Jakby spokojniejszy.
Dobra robota, Donno.
Słyszysz, Penny?
Ta młoda kobieta kontynuuje twoje dzieło.
A więc nie pamięta pan, kiedy zrobiono to zdjęcie?
Ludzie ciągle się ze mną fotografują.
Choćby pan. Nie wiem, o co chodzi.
- To powiem... - Próbowałam go zatrzymać.
- Nie... Ron? - Dziękuję.
- Tata? - A pan co tu robi?
I co pan ma na sobie? Swój ślubny garnitur?
Otóż tak.
Z dwóch ślubów.
Jason ma prawo do adwokata, a ja za niego posłużę.
Nie jest pan prawnikiem.
Może nie mam kwalifikacji, ale doświadczenia mam w bród.
Nieraz sam się reprezentowałem przeciwko takim jak pan.
O Boże.
Przetrzymujecie niewinnego człowieka, mając co najwyżej poszlaki.
On nie ma alibi, Ron.
Przedstawię się.
Ibrahim?
Adwokat Jasona poprosił mnie o ewaluację psychiatryczną syna.
Widzi pan?
On poważnie cierpi i wykazuje oznaki stresu pourazowego.
Kontynuacja beze mnie może skutkować pozwem o zaniedbania.
- Wiem, że lubi pan ciasta. - Nie!
Upiekłam moje cytrynowe.
Wykonują państwo ważną pracę i potrzebują energii.
Ukroić po kawałku?
Wynocha albo wszystkich każę aresztować!
Wydawało mi się, że to Wielka Brytania.
A tutaj każdy ma prawo do adwokata.
Trzy razy dzwonił do niego Ventham tuż przed zabójstwem Currana.
- Dzieciaki zawsze siedzą w telefonach! - A gdzie był, gdy zginął Curran?
Nie chce powiedzieć. A więc jest winny.
No?
Co „no”?
Gdzie byłeś?
Nie twoja sprawa. Miałeś być moim adwokatem.
Teraz jestem ojcem.
Przestań odstawiać cyrki i powiedz,
gdzie byłeś, kiedy zabito Currana.
I zdążymy wrócić na mecz.
No, mów.
Byłem z żoną Iana Venthama.
Z Gemmą Ventham?
- My... - Mieliście romans?
Och, Jasonie.
Ona to potwierdzi?
Tak.
- Przepraszam, tato. - Nie trzeba, synu.
Tak poznałem twoją mamę.
No i proszę, panie bracie. Alibi.
Ma pan dowód?
Tak, w sumie mam. Mogę prosić telefon?
Jest data i godzina. Może pan też spytać Gemmy, jeśli trzeba.
No i proszę, panie nadkomisarzu.
Nie ma co przetrzymywać niewinnego.
Niech pan lepiej poszuka prawdziwego zabójcy.
Wyjść.
Wszyscy wyjść z gabinetu.
- Ciasto zostawię. - Wyjść!
- Jesteś legendą, tato. - To przyjemność.
- Ty też, De Freitas. - Tak.
ELIZABETH: CHCESZ ODWIEDZIĆ BOBBY’EGO TANNERA?
- To pani ma samochód? - Dostałam z okazji emerytury.
Od MI6.
Naprawdę sądzi pani, że Tanner tu jest?
Szukamy go od lat.
Pewności mieć nie mogę. Lubię opierać się na intuicji i ryzykować.
Czasem się opłaca. Z czasem sama się przekonasz.
Jak go pani znalazła?
Kilka dni temu dostałam kwiaty.
Lilie, hiacynty, goździki, tulipany i jaskry.
- Miło. - Tak.
Tylko że przyszedł z nimi bilecik. „Przestań drążyć”.
Do tego to najbardziej toksyczny bukiet, jaki można otrzymać.
To było ostrzeżenie.
Chwila.
Myśli pani, że to ma związek z tym trzecim inwestorem?
Donno, czytasz mi w myślach.
Kwiaty doręczono osobiście, więc pochodzą z okolic Coopers Chase.
- I przypomniałam sobie bilecik. - Bilecik?
Bilecik przy kwiatach dla Maud po śmierci Tony’ego podpisano „B.T.”
i miał identyczną grafikę jak mój.
Jest charakterystyczna. Wyszukałam ją w Internecie.
Kwiaciarnia Thorny Blooms w Moreton.
Firma niejakiego Dereka Warda.
- I jest tam Bobby Tanner? - Tak sądzę.
A Derek Ward?
Coś mi się widzi,
że nie sposób zobaczyć ich dwóch naraz w tym samym pokoju.
Podobno Tanner odcina wrogom palce.
Moje dziecko. Widywałam o wiele gorsze rzeczy.
Dzień dobry, czym mogę służyć?
Dzień dobry. Dzwoniłam w sprawie kwiatów na ślub.
Zastałam Dereka Warda?
Jest na dole.
Goniec na e6.
Co ty knujesz, Bogdanie?
To coś, co chciałoby się wiedzieć, ale trzeba zgadywać.
Racja.
Chciałem cię zapytać jeszcze o coś.
- Masz coś przeciwko? - Nic.
Ta pierwsza ofiara morderstwa. Ten budowlaniec.
Mój Boże, nie.
Uciekło mi nazwisko.
- Tony Curran. - Tak jest, właśnie on!
Trochę się o tym nasłuchałem
i chyba wiem, kto go zabił.
- Czym mogę służyć? - Pozwól, że się przedstawię, Dereku.
Mogę ci tak mówić? A może wolisz imię „Bobby”?
Elizabeth Best. Zastanawiałem się, kiedy wpadniesz.
Zabiłeś Iana Venthama i Tony’ego Currana?
Nie owijasz w bawełnę.
Zabił pan? Żeby przejąć ich udziały w Coopers Chase?
Nie, moje drogie, nie zabiłem ich. Choć miałem ochotę.
Gdzie pan był, kiedy zabito Tony’ego Currana?
W hotelu Dorchester.
Przygotowywałem kompozycje kwiatowe na 21. urodziny księcia Chalida al-Berro.
Mam co najmniej 200 świadków.
Czyli to nie przykrywka?
Jesteś florystą?
Układanie świeżych kwiatów, przycinanie ich,
to moja jedyna prawdziwa pasja.
Jedyna uczciwa rzecz w moim życiu.
Wiemy, że jest pan obecnie jedynym właścicielem Coopers Chase.
Niestety tak.
Ale nie jestem zainteresowany tą inwestycją.
Zatem co chcesz z nim zrobić?
Sprzedać ziemię jak najszybciej i za jak największą kwotę.
Wiesz, Bogdanie, zawsze słucham Elizabeth.
I wydaje mi się,
że byłeś w trudnej sytuacji, co?
Ze swoją matką.
Owszem.
Skoczek na e4.
Nie chcę być niegrzeczny, Bogdanie...
ale czy zabiłeś Tony’ego Currana?
Myślisz, że go zabiłem?
Tak, kolego.
Obawiam się, że tak.
Skoczek na e2.
Donno, czy mogłabyś na chwilę nas zostawić?
- Co zamierzasz? - Bez obaw, nic mi nie będzie.
A więc cenisz sobie prywatność.
Grozisz mi? Nie radzę.
Zgarnąłem w Amsterdamie kolejnych polskich robotników.
Mam tu ich paszporty.
Robotnicy z Amsterdamu?
Dlaczego daje ci ich paszporty, Bobby?
Na przechowanie.
Szok i niedowierzanie.
Jesteśmy biznesmenami.
Wiesz, że nielegalne wwożenie pracowników i odbieranie im dokumentów
jest bardzo, bardzo nielegalne, Bobby?
Dostaje się za to co najmniej 25 lat za kratkami.
Więc zróbmy może tak.
Zwiniesz cały ten interes.
Z paszportami i robotnikami.
I sprzedasz Coopers Chase wskazanej przeze mnie osobie
po wartości rynkowej.
W zamian zachowam w tajemnicy twoją tożsamość i miejsce pobytu.
Żeby mi się tu nie zaczęła kręcić policja.
I masz się zająć naszą koleżanką w mundurze.
Inaczej ja to zrobię.
Jeśli Donnie coś się stanie,
osobiście złożę tuzin krwawoczerwonych róż na twojej trumnie.
Nie wiem, dlaczego zabiłeś Tony’ego.
Może miałeś dobry powód.
Ale wiem, że to zrobiłeś.
Jesteś inteligentny, Stephen.
Zgaduję, że nie zostawiłeś śladów.
Musisz zrozumieć, Stephen, że to był wypadek.
Nie planowałem zabić Tony’ego. Chciałem tylko odzyskać paszport.
Musisz to zrozumieć.
Musisz mi uwierzyć.
Stephen.
Boże, przepraszam.
Przepraszam...
Mój Boże.
O czym to mówiliśmy?
Opowiadałeś mi o historii.
No.
Może dolać herbaty?
O tak, poproszę.
Dziękuję.
Z kostką cukru.
A nie, Elizabeth nie ma.
Z czterema kostkami.
To jak, mamy układ?
Mamy.
Powiedziałeś „Jesteśmy biznesmenami”. Ty i kto?
Mój wspólnik, świętej pamięci Tony Curran.
Tony Curran brał udział w tym procederze z paszportami?
Dzieliliśmy się robotnikami.
Część jeździ dla mnie ciężarówkami, resztę Tony brał do Coopers Chase.
Mówimy tu o ludziach.
Ja swoim przynajmniej czasem oddawałem paszporty,
żeby odwiedzili rodzinę.
Ale nie Tony, tyran pieprzony.
On praktycznie nigdy nie oddawał paszportów.
Jezu Chryste.
Dzwoń do Rona, Ibrahima, Joyce i Hudsona. Szybko. Potrzebujemy wsparcia.
- Gdzie? - W moim mieszkaniu.
Będziemy za siedem minut.
- Pij, póki gorąca. - Dziękuję.
Cudownie.
Stephenie, nie pij tego! Może być zatrute!
- O czym ty mówisz? - Wypiłeś.
Mój Boże.
Boże, Donno.
- Wybierasz się gdzieś? - Nie dziś.
Uważaj, synu.
Tego się nie zapomina.
Joyce, Bogdan mógł otruć Stephena.
Wygląda w porządku.
Puls ma poprawny.
Ale musimy go dobrze zbadać. Zawołam lekarza dyżurnego.
Tak.
Bogdanie Jankowski,
aresztuję pana pod zarzutem zabójstwa Tony’ego Currana.
Nie macie dowodów. Niczego nie powiedziałem.
Stephen czasem nie wie, co mówi. Nie pamięta.
Chwileczkę.
Jeśli powiedziałeś coś Stephenowi, nie musi pamiętać.
O czym ty mówisz?
Pozwól nam dokończyć partię.
Stephen nagrywa partie szachowe.
Skoczek na e4.
Lubi je odsłuchiwać, żeby rozgryźć twoją strategię.
Nie planowałem zabić Tony’ego. Chciałem tylko odzyskać paszport.
Musisz to zrozumieć.
Musisz mi uwierzyć.
Bogdanie.
Dlaczego to zrobiłeś?
To był wypadek.
Chciałem tylko paszport.
Tony go zabrał, więc do niego poszedłem. Ale nie chciał go oddać.
Nie chciał słuchać.
Wściekł się i się na mnie rzucił.
Musiałem się bronić. Zabiłby mnie. Nie miałem wyboru.
Tak, zabiłem Tony’ego.
Ale nie chciałem tego zrobić. To nie miało być tak.
Przykro mi.
I nie otrułeś Stephena, prawda?
Oczywiście, że nie.
To mój przyjaciel.
Tak, wiem.
Zabrać go.
JASON „MŁOT” RITCHIE DETRONIZUJE MISTRZA W WALCE ROKU
- Jaki wyluzowany. - Prawda? Chyba w ogóle się nie stresuje.
- To jest najlepsze! - Ja się stresuję.
Naprawdę się stresuję.
- Jest jak baletmistrz. - Prawda?
- Uwielbiam ten kawałek. - Patrzcie.
- Jak on potrafi to ustać? - I ciągle się uśmiecha.
Ale się stresuję.
Patrzcie na to!
- Mój syn! - Brawo!
- Brawo, Ronnie. - Dziękuję.
Mój Boże.
- Brawo. - Dziękuję.
Wybacz, że tak wpadamy, Johnie.
Przyszła cała gromadka.
Czemu zawdzięczamy tę wizytę?
Znalazłam te akta.
To nasza obecna sprawa. Kobieta w bieli.
Akta były schowane.
A Penny nigdy ich nie podsunęła.
Masz pomysł dlaczego?
Pamiętasz sprawę Angeli Hughes, Pen?
Zabito ją podczas włamania.
Włamywacz ją dźgnął, a potem wypadła przez okno.
Ale nie było żadnego włamywacza.
Zabójcą był jej chłopak, Peter Mercer.
Nie postawiono mu zarzutów, bo policja mu uwierzyła.
Polubili go. Był swój.
Ale ty wiedziałaś, że to błąd, prawda?
Wiedziałaś, że był winny. Widziałaś to jak na dłoni.
Penny zabiła Petera Mercera,
prawda, Johnie?
Wiedziała, że zbrodnia ujdzie mu na sucho, więc znalazła go i zabiła.
Ukryła jego ciało na cmentarzu, a ty jej pomogłeś.
To jego kości Bogdan przypadkiem wykopał.
Sam mówiłeś, że w latach 70. chodziliście tu do kościoła.
To łączy was z cmentarzem w czasie, kiedy Peter Mercer zniknął.
Ale tym, co was zdradziło, były zdjęcia ze sceny zbrodni.
Bo Penny jest na wszystkich.
- Czego to dowodzi? - Oficjalnie niczego.
Ale spójrz.
Spójrz, jak na niego patrzy. Jaki ma wyraz twarzy.
Oboje wiemy, że gdy przybiera tę minę,
zamierza podjąć drastyczne kroki.
Penny nie mogła patrzeć, jak ten dręczyciel unika kary.
Za wiele razy to widziała.
Rozumiem to, Johnie.
Ale...
to morderstwo.
To ty zabiłeś Iana Venthama.
Wiedziałeś, że jeśli wykopie ciało, wszystko może się wydać.
Musiałeś się go pozbyć, żeby chronić Penny.
Zrobiłbym to samo.
Masz w tej szufladzie strzykawki, prawda? Widziałam je.
Co w nich jest, Johnie?
Czyżby ogromna dawka fentanylu?
Umiałbyś się nim posłużyć.
Całe życie byłeś weterynarzem.
Tak mocno kocham Penny.
Ale jaki ma ze mnie pożytek?
Siedzę tu całymi dniami.
Czytam jej, trzymam ją za rękę.
Całuję ją na dobranoc.
Ale nie mogę jej pomóc.
Nie mogę jej obudzić.
Jedno mogłem zrobić.
Mogłeś ją ochronić.
Ale nawet to mi się nie udało.
Oczywiście musicie zgłosić to policji.
Czy...
Czy możecie dać mi chwilkę z Penny?
W imię przyjaźni.
Zanim to zgłosicie.
Oczywiście.
Pożegnajcie się ostatni raz.
Razem.
Dziękuję.
Och, Pen.
Będę tęskniła.
Słodkich snów, kochana.
Cóż za pościg.
CKZ
Czwartkowy Klub Zbrodni rozwiązał dawną sprawę Angeli Hughes,
kobiety w bieli.
Znaleźliśmy odpowiedzi, których szukaliśmy.
Ale czy były warte ich ceny?
Tego żalu?
Tej straty?
Wszyscy składamy się z miłości.
To niewątpliwe.
Kiedy patrzę na to zgromadzenie, widzę tę miłość.
Miłość ojca do syna.
Miłość matki do córki.
Miłość żony do najdroższego męża.
Widzę też wielką miłość w przyjaźni.
W nowej przyjaźni.
Nieoczekiwanej.
Takiej, która sprawia, że po latach tułaczki
znajduje się swoje miejsce.
Czasem dobrzy ludzie dokonują złych rzeczy.
Ale Johnem kierowała miłość.
Miłość do Penny.
Ich nieprzemijająca miłość pokona bariery czasu i przestrzeni
i będą tańczyć pośród gwiazd.
Będzie nam ich brak.
I zawsze będziemy ich pamiętać.
Ibrahimie.
To była piękna mowa.
Dziękuję, że mnie wyręczyłeś.
Żaden problem, kochana.
Nie wykrztusiłabym ani zdania.
Tak...
- Joyce. - Tak?
To dla ciebie.
Należał do Penny.
Ale chcemy, żebyś ty go miała.
Witaj w Czwartkowym Klubie Zbrodni.
Dziękuję.
Dobrze oficjalnie mieć cię na pokładzie.
Już się cieszę na wspólną pracę.
- Pamiętaj o zasadzie ZPC. - Słucham?
Zawsze przynoś ciasto.
Popatrz, Joanno.
Oficjalnie należę do klubu.
Gratuluję, mamo.
Powiedziałam ci, że przeprowadzka tutaj to błąd.
Myliłam się.
Zawsze jest ten pierwszy raz.
Nie sądziłam, że znów będziesz szczęśliwa.
To dzięki Elizabeth,
Ronowi
i Ibrahimowi.
I dzięki Coopers Chase.
Więc może je kupisz?
- Słucham? - Słyszałam, że jest na sprzedaż.
- Od kogo? - Pewnego florysty.
Co sądzisz?
Moglibyśmy zostać w domach.
Bardzo intrygujący pomysł.
Porozmawiajmy.
Och, Joanno.
Mamo.
Dziękuję.
- Wszystkiego dobrego w rocznicę. - Nawzajem. Za kolejny rok.
Zatańczymy?
- Czemu nie? - Zatańczmy.
Życie jest za krótkie, by nie tańczyć.
Chodź, musisz to zobaczyć.
- Co za kpina. - Ale co zrobić?
- Trzymaj. - Zdrówko.
Patrz.
- Wlepił mu drugą! Rany. - No cóż.
Nie ma szans, co? Zdrowie.
Zdrówka. Pomyślności.
Staromodne oprawki. Bardzo młodo wyszłam za mąż.
Joanna chyba nigdy tego nie zrobi.
Gerry bardzo się stresował. Był uroczy.
Popatrz na siebie, Ibrahimie!
- W jakim byłeś wieku? - Miałem 22 lata i włosy.
Wciąż jesteś przystojny.
Napisy: Juliusz P. Braun