Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Perth, Zachodnia Australia
Podróżnicy
Słucham?
- Jenny? - Tak?
Tu Stephen.
Jesteś w Londynie?
Nie, tutaj. Na starych śmieciach.
Na starych śmieciach? Czemu?
Sprawy rodzinne. No wiesz.
Nie mogę teraz rozmawiać. Wychodzę.
Możemy się spotkać?
- Nie sądzę. Muszę kończyć. - Jenny...
Kto to był?
Ta...
baba z siłowni. Namawia mnie na jogę.
Takie rozciąganie to nie ćwiczenia.
Nie. Do zobaczenia.
- Jak leci? - Czołem.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
Podasz mi tę czerwoną torbę?
Taksówka, kolego?
Cześć, tato.
Tato?
A niech mnie.
Szybko się tu zjawiłeś.
Że też zdołałeś się wyrwać.
Nikki dzwoniła. Załatwiłem kilka spraw.
Przyniosę ci coś do picia.
Kawa wystarczy.
Kawa. Jak podróż?
W porządku. Trochę nudno, oglądałem miniserial.
Straszny tu bałagan.
Jaki bałagan?
Ogród zaniedbany. Rośliny w doniczkach padają.
Trzeba im deszczu.
Co tu robią te ubrania?
Schną.
Włóż je do suszarki.
Zepsuła się.
Możesz je powiesić na zewnątrz na sznurku.
Co za różnica?
Długo cię tu nie było
i nagle mnie krytykujesz?
Co się stało z tą sprzątaczką, May?
Przychodzi tu od lat.
Stara raszpla. Jest stuknięta.
Każe ci sprzątać?
Przynajmniej nie nabrudziłeś u mnie.
Jak się ona czuje?
May? Ględzi jak zawsze...
Nie May, tylko mama.
Mama.
Jak zawsze. Bez zmian.
Jak się czuje?
A jak myślisz?
Kiedy się obudzi?
Trudno powiedzieć. Większość czasu śpi.
Kiedy ostatnio mówiła?
Parę słów po tym, jak zadzwoniłam do ciebie.
Co powiedziała?
Spojrzała na mnie i powiedziała:
„Cześć, kochanie”.
- Czy to dobre miejsce? - Chyba tak.
Ale nikt nie opuścił oddziału mamy.
Znam ich, to miejscowi.
Wszyscy kończymy tutaj.
Obok niej leży pani Hince. Ma takie coś...
- Alzheimera. - Coś ją boli?
- Panią Hince? - Nie, mamę.
- Podają jej morfinę? - Nigdy nie narzekała.
Szkoda, że nie było cię wcześniej.
Po pierwszym telefonie.
Pracowałem.
Na długo możesz zostać?
- Kilka tygodni, może więcej. - Kilka tygodni?
A tak długo jechałeś.
Mam operę w Niemczech.
Jaką operę?
Czy to ma znaczenie?
Nie znasz się na operze.
No jaką?
- Traviata. - Pierwsze słyszę.
Piwo, kolego?
Poproszę.
Jesteś synem Freda Seary’ego?
- Skąd wiesz? - Wszyscy znają Freda.
Masz chorą mamę.
Słyszałem o tobie.
- Tutaj nie ma tajemnic. - Najwyraźniej.
Byłeś za granicą?
Zgadza się.
Jesteś malarzem, prawda?
Jestem scenografem.
Aha.
Zjesz coś?
- Co macie dobrego? - Ryba z frytkami jest świetna.
Mam kangura, jeśli chcesz.
- Ryba z frytkami wystarczy. - Pewnie.
Projektujesz sceny?
Projektuję scenografie do sztuk i oper, głównie oper.
Takie trochę...
- Ej. - No co?
Teraz tak nie wypada, stary.
- Żyjesz przeszłością. - Gość zapomniał o przeszłości.
Liceum?
- Jesteś... - Dave Bell.
- Greg. - A to Greg.
Byliście szkolnymi łobuzami.
- Cali my. - Byliśmy wtedy dziećmi.
- Dzieciaki bywają... - Wredne?
Chcesz pisemnych przeprosin?
Nauczyłeś się pisać?
- Nieźle. - Tak, udało nam się.
Ty byłeś na uniwerku, co?
Coś artystycznego?
Architektura.
Zawsze byłeś mądralą.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Nie twoja wina.
- Proszę. - Dzięki.
Szurnięty typ, stary.
PIECZONA FASOLA
Lampy ci pogasły.
Może wymienisz żarówki?
Pójdę po nie.
Wszędzie walają się gazety.
Niektóre mają lata.
Chcę zatrzymać pewne artykuły.
No to te zatrzymaj.
- A resztę wywal. - Nie zrzędź.
Chcesz coś zjeść? Mam...
- fasolę. - Nie, dziękuję.
Zjadłem w pubie.
Trzeba mi światła.
Dzięki.
Nie zadziała. Nie ma tam...
Internetu?
Zadziała. Mam coś od Nikki.
Bez kabla.
Pracuje w IT, pamiętasz?
Tak.
IT?
Nie kojarzę tego.
Myślałam, że zniknąłeś na pustkowiu.
Mało brakuje.
Mieszkam u rodziców.
Jak twoja mama?
Nie za dobrze.
Przykro mi.
Ile to potrwa?
Trudno powiedzieć.
Tęsknię za tobą.
Ja też.
Nienawidzę gadać przez to coś.
Ja też.
Robię koncert Dvořáka.
Świetnie.
Festival Hall?
Nie. Newcastle.
Dzwonili z Niemiec w sprawie opery.
Pracuję nad szczegółami.
Wyślę im maila.
Wrócę.
Tylko nie zwlekaj.
Bo znajdę innego kochanka.
Nie rób tego.
Rozczarujesz się.
Halo?
Cześć, mamo. Wybacz, że tak późno.
Byłeś w Albany
z wizytą u Nikki, Petera i dzieciaków?
Nie, w Londynie.
Mieszkam w Londynie.
W Londynie?
- Tak, zgadza się. - On pracuje w Londynie.
W Londynie i w całej Europie. Jest sławny.
No, tak trochę.
Pamiętam, że zawsze chciałeś podróżować.
Zbierałeś znaczki ze wszystkich krajów.
Szkoda, że wszystkie są tak daleko.
Już nie są tak daleko.
W jeden dzień dotrzesz do Europy. Tak samo z Ameryką.
Co jest nie tak z Australią?
Nic nie jest nie tak.
- Tylko... - Gdzie ten stary diabeł?
- Który stary diabeł? - Twój ojciec.
Chyba jeszcze śpi. Jest dość wcześnie.
Pewnie zrobił z domu obóz cygański.
Do żadnego programu na najładniejszy dom to on nie trafi.
Wiem, że nadal ma romans.
Dlatego jest taki zmęczony.
Jaki romans?
Z tą pianistką z klubu nocnego.
Z klubu...
Jaka pianistka zainteresuje się
takim starym tatą?
Sama nie jest młoda.
Mają romans od lat.
Naprawdę?
A jaki klub nocny?
Tutaj nie ma żadnych, co nie?
Żaden tu Paryż czy Nowy Jork.
Jest z Mallamup.
Z tego dalej od nas.
Z Mallamup?
No tak.
- Napije się pani herbaty? - Tak, poproszę.
Już przynoszę.
Przepraszam?
Wydaje się dziwna.
Może to przez leki?
Możliwe. Stara jest.
Wszyscy trochę bzikują.
Tędy, panie Gordon.
Mój nauczyciel z liceum.
Co z nim nie tak?
Przywitam się.
Nie ma co.
Nie pozna pana.
Ani nikogo innego.
Nie poznaje samego siebie w lustrze.
Pewnie tak będzie przez lata.
Inni padają jak muchy co chwilę.
Jak tylko usiądę na herbatkę,
to ktoś podbiega z informacją, że mamy zgon.
Wielce czuła pani, co?
Taki efekt daje ta praca.
Wszystko powszednieje.
Śmierć powszednia.
- Nieźle. - Dobre.
- Świetnie. - Dajesz, Wayne.
Jak wpadnie do rowu,
to nie ma powtórki.
Nie.
Tato!
Dzieńdoberek. Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Skoro nie w domu, to gdzie indziej?
- Przyjechałeś autem? - Czemu nie?
Mogłeś podejść. Nie powinieneś jeździć.
Zaraz przyjdę, Aub!
Ponoć wjechałeś do rzeki i zabrali ci prawko.
Znają mnie, mogę prowadzić.
Fatalny z ciebie kierowca.
- Jak tam mama? - Obudziła się. Mówiła.
Mówiła o tobie i jakiejś pianistce z klubu w Mallamup.
Znowu to samo.
Nie ma w tym prawdy?
Pewnie, że nie. Absurd. Dałbyś wiarę?
Dużo podróżowałeś w pracy.
Cały ja.
Ostatni komercyjny podróżnik.
Twoja matka straciła rozum.
Pianistka w klubie nocnym. Jezu.
Jak tam dom?
Wygodny?
Pięciogwiazdkowy.
Ale jedzenie zbyt proste.
Trzeba wpisać tatę
do programu z dostawą żywności.
Próbowałam rok temu. Strata czasu.
Nic nie jadł. Za dużo sałatek.
A pytałeś go o tę pianistkę?
Taki absurd, że szkoda gadać.
Kiepskie miasto na potajemne romanse.
Bo ja wiem?
- A pastor? - Wielebny Heffernan.
Wielebny Heffernan.
Wszystkie żony go chciały.
Pastorzy byli wtedy jak gwiazdy rocka.
Nie uciekł z jakąś...
Z najstarszą córką burmistrza.
Wielki skandal w Yarrabiddy.
Co z nim zrobimy?
- Z wielebnym? - Z tatą.
Nie zostawimy go w domu ze starymi filmami w telewizji.
Nie wiem.
Przynajmniej ma kumpli.
Nie polegałabym na nich.
Choć starałem się go nauczyć, mój drogi przyjaciel Rainiero z Sydonii
nie mógł naprawić pewnej, powiedzmy, nieostrożności.
Jak zwykle nie zauważał...
Oglądałem ten film jako dziecko.
Niestety, czasem trzeba walczyć.
Marny był z niego aktor,
ale lubiłem te filmy.
Oraz Douglasa Fairbanksa.
Clarka Gable’a.
Nie ma już takich gwiazd.
...zwłaszcza jeśli byli to bracia, mężowie lub ojcowie.
Mamy paru niezłych aktorów.
Ale nie Flynna i Gable’a.
Jest Cate Blanchett.
Colin Farrell.
Mark Rylance.
Nie ten poziom.
Sam chciałem być aktorem.
Mówiłeś.
Denerwujesz się.
Zadziwiasz mnie. Nie wiedziałem, że tak mnie kochasz.
Mają takie życie.
Takie życie.
Dzień dobry.
Siostry Ewart?
- Pani jest siostrzenicą? - Tak.
Ucieszą się na pani widok.
Tutaj.
Dziękuję.
Wróciłeś.
Nie poszło za dobrze, co?
Mówiłam.
Przyszedłem do mamy.
Nikki dzwoniła...
Stworzył wiele oper, ciociu Mollie.
- Oper? - Widziałaś jakąś?
Nie miałam czasu na bzdury.
- Jak z matką? - Tak samo.
Dzień dobry.
Jak tam, ciociu Annie?
Podoba ci się tu?
Oczywiście, że jej się nie podoba. Komu by się podobało?
Same postanowiłyście tu zamieszkać.
Ni cholery nie było wyboru.
Nie mogłam wchodzić na wzgórze do sklepów.
Dzieci Annie zniknęły, Bóg wie gdzie. Nigdy się nie odzywają.
Wasza matka jest w szpitalu, a wasz ojciec jak zwykle bezużyteczny.
Personel wydaje się miły i przyjazny.
Mogą być.
Tłum Filipińczyków i wyspiarzy.
Białej twarzy nie ma.
Na pewno jest telewizja.
- Zawsze coś. - Nie oglądam.
Dlaczego nie?
Wszystko tam za szybko.
Żadnych opowieści.
Ludzie nie umieją prowadzić. Auta się rozbijają.
Aktorzy mamroczą.
Muzyka jest za głośna,
no i ciągle seriale, gdzie białe dziewczyny całują czarnych.
Do czego zmierza ten świat?
Niepoprawna politycznie.
Zawsze taka była.
Pamiętasz, jak mówiła o imigrantach?
Racja.
Nienawidziła Maltów i Bałtów.
Włochów, Angoli i Greków.
Libańczyków też.
- A teraz Hindusów i Chińczyków. - Boże.
Przynajmniej jest bigotką równych szans.
Smutne.
Czuje się rozżalona.
Ale z jakiego powodu?
Każdego.
Widziała, jak starzy znajomi biorą śluby, mają dzieci.
Jak dobrze pracują.
Ciocia Annie nic się nie odezwała.
Miała udar?
Nie, lekarz powiedział, że może mówić.
Nie ma nic więcej do powiedzenia.
- Nie cieszy mnie starość. - Nie myśl o tym.
Miło, gdy ktoś pamięta.
Że człowiek żył.
Po obrazach.
- Po projektach. - Nie bądź taki napuszony.
Poproszę stek.
Wiem, jaki lubisz, Fred.
Wysmażony.
Tutaj dają dobre steki.
To i ja poproszę. Średnio wysmażony.
Dla mnie wegeburger.
Macie listę win?
Dziękuję.
Jak encyklopedia.
Połowa kraju zajmuje się winiarstwem.
Steve.
Spróbuj Cullen Diana Madeline 2012.
- Owocowe. - Jak się masz?
Dobrze.
Poproszę to wino. Dziękuję.
Dzięki.
Jenny ZADZWOŃ DO MNIE.
Nie ze szpitala?
Nie, to nic takiego.
Tylko wiadomości.
Ale się okolica wzbogaciła.
Tylko trochę.
Nie, całkiem sporo.
- Mamy kawiarnię z baristą. - Z batalistą?
Nie, baristą.
Zaraz mają otworzyć wegańską kawiarnię.
Prowadzić ją będą te typy z LGV.
LGBTQ, a nie LGV.
Lewicowy motłoch chce usunąć pomnik wojenny.
- Tato. - Stephen.
Margie.
Dave i Greg Bell mówią, że jesteś.
- Mieszkasz w Perth? - Jestem z wizytą.
Mama źle się czuje.
Słyszałam.
Przykro mi.
W takim razie do zobaczenia.
Byłoby miło.
Margie.
Ty z nią kiedyś nie kręciłeś?
Nie do końca.
No, dawno temu. Wtedy dopiero skończyła liceum.
No tak.
Gdybym znów miała swój czas
Nie zmarnowałbym ani dnia
Grając trudną do zdobycia
Bo do teraz
Wciąż żałuję
Niezaznanych przyjemności
Gdybym znów miała swój czas
Byłabym odważniejsza
Nie taka trudna, nieprzystępna
Już przygotowana
Już gotowa
Bez nieprzyjaznych gestów
Które każdej z nas wpajały
Te panie
Z okładek
By zachować dystans
By zachować fascynację
Niech opowiadają tak marines
Gdybym znów miała swój czas
Mogłaby być katastrofa
Cała bym płonęła
Nie zawsze bym wygrywała
Lecz przynajmniej
Byłabym szybsza
Kup żarówki, a latarka nie będzie potrzebna.
Kupię. Mówiłem.
W dzień nie mam tego problemu.
No i ogród.
Mógłbyś przynajmniej liście zamiatać.
Mama o niego dbała.
Będę dbać. Nie marudź.
Jako dziecko dużo czytałeś. Dalej czytasz?
Trochę.
Może nie aż tak dużo.
Za młodu chciałem być pisarzem.
Naprawdę?
Co cię powstrzymało?
Nigdzie nie byłem.
Nie miałem tematów.
Tennessee Williams pisał o rodzinie.
Alice Munro zdobyła Nagrodę Nobla, pisząc o swoim codziennym życiu.
Pewnie mieli więcej akcji niż tutaj w Yarrabiddy.
Wątpię.
Kto chce pisać, ten pisze i już.
Historie są wszędzie.
Co to jest?
Szkice do scenografii.
Traviata.
Tak.
Jak to będzie po angielsku?
Coś jak „upadła kobieta”.
Nie brzmi zbyt wesoło.
Nie.
Życie miłosne bohaterki leży.
Umiera na suchoty w wieku 23 lat.
Niezły ubaw.
Tak, ale muzyka jest cudowna.
Libretto z Damy kameliowej Dumasa.
Mówisz?
Fascynujące.
Dumas, tak?
Nawet jako dziecko byłeś...
Wyrafinowany i wrażliwy?
Chciałem powiedzieć...
że wrzodek na tyłku.
YARRABIDDY Szpital społeczny
Robiłam jej badania.
Stabilnie. Tak, jak myśleliśmy.
W razie problemów wołaj.
Ej.
Doktorze Symons.
Moja matka.
Pani Seary.
Nie dbają o nią?
Sądzę, że dbają.
Tak myślę...
czy mógłby mi pan powiedzieć...
Ile jej zostało? Nie mam pojęcia.
Kilka tygodni, może miesiąc.
Łatwo ciężkie słowa pan rzuca.
Kogoś tu, kurwa, coś obchodzi?
Syn, tak?
Ludzie się starzeją, więc ich układy pakują manatki.
Tak to już jest.
Przykro mi, nieśmiertelność nie wchodzi w grę.
- Cześć. - Gdzie jesteś?
W autobusie.
Tata ci nie mówił?
O czym?
Jadę na kilka dni do Perth.
Jasne, że nie mówił. A czemu ty nie mówiłeś?
Zapomniałem. Przepraszam.
Trzeba je powiesić na sznurku.
Na jakim sznurku?
Mówiłam do taty. Co tam robisz?
Mam spotkanie związane z operą.
- Bzdura. - Jak to?
Zawsze wiem, kiedy kłamiesz. Jest coś jeszcze.
Nie kłamię. Możliwe, że trochę popracuję.
Byle nie za długo. Mama nie będzie żyć wiecznie.
Świetna robota.
Bardzo dobrze.
Już traciłem nadzieję.
Ja tak samo.
Osłabłaś.
Tylko na lunch.
Dziękuję.
Jak z mamą?
Okropnie.
Przykro mi.
Nigdy mnie nie lubiła.
Nie.
Zawsze lubiła dziewczyny, które mi się nie podobały.
Bo nie były zagrożeniem.
Gdyby tylko wiedziała.
Wiedziała?
Że nie odbiorę jej ciebie.
Zawsze liczyła się kariera.
Kochałem cię, wiesz o tym.
Byliśmy młodzi. Dwadzieścia lat?
- Dwadzieścia jeden? - Tak.
Jesteś z kimś związany.
Skąd wiesz?
Żadnych tajemnic. Mała planeta.
Czym się zajmuje?
- Zajmuje? - Poza tobą.
Wyobrażam sobie.
Pytam o jej pracę.
Wiolonczelistka.
Irlandka.
Mieszka z tobą?
Nie, ma własne mieszkanie.
Oraz dom w Wexford.
Dlaczego tam nie mieszka?
Zdzira.
Nadal tańczysz?
Nie za bardzo.
Choreografia.
Choreografia czego?
Obecnie to sarabanda do sceny w serialu telewizyjnym.
Sarabanda?
Bach takie pisał?
Pisał.
Ale taniec pochodził chyba z Meksyku.
Zakazano go za nieprzyzwoitość.
Nieprzyzwoitość?
- To było nieprzyzwoite? - Nie według dzisiejszych norm.
Tancerze robią kilka kroków,
gestykulują,
idą do przodu, do tyłu.
Nic więcej.
Brzmi znajomo.
Nie przestawaj!
W filmach w takiej chwili zapalają papierosy
i odbywają poważne rozmowy.
Nie chcę palić.
Ani prowadzić poważnych rozmów.
Zatrzymałeś mieszkanie.
Myślałam, że je porzucisz po wyjeździe.
A próbowałaś wynająć mieszkanie?
Co masz na myśli?
Najemcy zawsze robią syf.
Nie miałam w planach tego dzisiaj robić.
Ciągle mi to powtarzasz.
Nie wiem, co to jest.
Zawsze tak na mnie działałeś.
A nasz pierwszy pocałunek?
Doszedłem po dwóch sekundach.
Ja też.
Naprawdę?
Nigdy mi tego nie mówiłaś.
Myślałam, że wiesz.
Co robisz?
Muszę już iść.
Iść?
- Teraz? - Mam zajęcia.
Tęsknię za tobą.
To cię nigdy nie zatrzymywało...
Zawsze uciekasz do Europy.
Zniesiesz tęsknotę.
Zadzwonię.
Nie dzwoń, to nie ma sensu.
Przecież wiesz.
Jak z Johnem?
W porządku.
Ma lekką nadwagę.
Jest też bardzo zazdrosny.
Nadal bogaty?
Nie jest bogaty, ale dobrze sobie radzi.
Giełda, akcje.
Snobizm.
Dobrze się kocha?
Entuzjastycznie.
RUSAŁKA
Stephen!
- Michael. - Słyszałem, że wróciłeś.
- Skąd? - Wieści się rozchodzą.
- Rodzina? - Tak, rodzina.
Rodzina, cóż poradzić.
Moja mama wciąż szuka dla mnie dobrej dziewczyny.
A to strata czasu.
- Kennelworth. - Dyrektor artystyczny.
Stephen Seary.
Co tu pan robi?
Opera w Sydney się zawaliła?
Nie, przyszliśmy posłuchać nowego sopranu.
Może przyszłej Lucii.
Wciąż wystawiacie sześć tych samych oper?
Gdzie tam sześć. Będzie z dziewięć.
- Inaczej nie byłoby widowni. - Właśnie.
A gdyby pokazywano dziewięć tych samych filmów?
Cóż...
Za chwilę zobaczymy mało znaną, czeską baśń
ze wspaniałą muzyką.
Panie Boże, w swym nieskończonym miłosierdziu
zmieniasz mrok śmierci w światło nowego życia.
Bądź naszą ucieczką i siłą w smutku.
Jak syn Twój, Pan nasz, Jezus Chrystus, umierając na krzyżu, pokonał śmierć,
oraz zmartwychwstał, niechaj i my ruszymy z wiarą
na spotkanie z Nim, a po naszym życiu na Ziemi
niechaj pojednamy się z braćmi i siostrami w Chrystusie,
gdzie znikną wszelkie łzy.
Przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego. Amen.
Amen.
Ku Pamięci ENID SEARY
Co teraz?
Jak to, Aub?
Enid odeszła.
Wiem przecież.
Ale to ona tu rządziła.
Czym rządziła?
Twoim życiem.
No.
Dwa, dwa, to i tamto Dwa, dwa, tamto i to
Dwa to i dwa tamto, Dwa, dwa, to i tamto
Twoja mama odeszła...
- Przykro mi. - Dziękuję, Peter.
Spodziewaliśmy się tego.
Tak.
Matkę kolegi z pracy potrącił samochód w Albany.
Zeszła ze ścieżki i...
Bam!
- Peterze! - Wiesz?
- No co? - Niezbyt wesoła historia.
Chyba nie.
- Przyniosę ci drinka. - Dzięki.
Lepiej załatwić sprawę.
Jaką?
Z tatą. Co z nim robimy? No i z siostrami mamy.
Z nimi nic nie zrobimy.
- Opiekują się nimi. - Fakt.
A tata?
Nie poradzi sobie sam w domu.
Muszę wracać do Albany.
Dzieci do szkoły. Nie wyprowadzę się.
Muszę wracać do Europy.
- Do Anglii? - Do Niemiec.
- Definitywnie? - Tak.
- Wysłałem im projekty. - Proszę.
- Dziękuję. - Dzięki.
Bo tak sobie myślałam,
że nie podjąłeś decyzji.
Jeśli odejdę, to koniec pracy w Europie.
A co z tą dziewczyną z Perth?
Szalałeś za nią.
- Za jaką? - Za Jenny.
Pewnie masz z nią kontakt.
Chyba jest mężatką.
To cię nie powstrzyma.
Nikki, twoje wyobrażenie o mnie jest...
niedokładne i wredne.
Nie, realistyczne.
- Przykro mi z powodu mamy. - Dziękuję.
Dziękuję.
Zostaniemy na kolację.
Mają tu wszystko. Pieczeń.
Nawet pudding chlebowy i maślany.
Super.
Dobrze, że nie mają twojej nowatorskiej kuchni.
Ależ mają. Co za okropieństwa każesz mi jeść?
Jarmuż. Jak wodorosty.
Ale mniej smaczny.
Blisko!
Sam bym wymienił.
Ale nie wymieniłeś.
WITAMY W MALLAMUP POPULACJA: 12 193
Generalny remont?
Prawie że.
- Gotowe. - Dziękuję.
- Pomóc w czymś? - Nie, tylko się rozglądam.
Otwieramy o 18.30.
Jasne, dziękuję.
Pracuje tu taka pani? Taka...
Nie wiem, może...
Kim jesteś?
Z policji?
Mamy aktualne pozwolenia,
a oszustom z rady już zapłaciłam.
- Czego chcesz? - Ja tylko...
usłyszałem o lokalu.
Chyba o tym.
Od mojego taty. Handlowiec podróżny.
Pewnie dawno temu.
Takich już nie ma.
Sprzedaż jest w sieci.
Stała się mniej ciekawa.
Rozumiem.
Tata tu przychodził?
Możliwe. Gdy był w mieście.
Pracował dla winiarni.
Bodega. Chyba tak.
Fred Seary.
Tak, to mój tata.
Szmat czasu.
Nie mów, że kopnął w kalendarz.
Nic mu nie jest. Raczej.
Moja matka nie żyje.
Handlowcy podróżni byli jak marynarze.
Dziewczyna w każdym porcie, a żona gdzieś ukryta.
No tak.
Dzięki, pójdę już.
Pozdrów ode mnie Freda.
Albo lepiej nie. Przeszłość odjechała.
Zaraz i ja odjadę.
Do świąt zamykamy lokal.
Odjedzie pani?
Do Queensland. Mam siostrę w Townsville.
Pa, kochany.
Boże.
Dobrze wtedy wyglądał.
Mama też.
Tak to właśnie jest. Rodzina się rozpada.
Naprawdę?
Zawsze?
Tak mi mówią.
Niesamowita jest ta historia z klubem.
To nie była fantazja mamy.
Nie nazwałbym tego klubem.
To był tylko... jakiś bar.
Zresztą nie odwiedzał go od lat.
Nie sądzisz, że planuje powrót?
Nie.
Skąd to macie?
Było w szafce nad ubraniami mamy.
Mama na zdjęciu.
No wiem.
Mówiła, że poznała cię w jakimś parku.
Miała imprezę z koleżankami. Wpadłem tam.
Zauważyłem mamę i pomyślałem, że ładna.
Mówiła, że nie odchodziłeś od niej.
Chodziłeś za nią, aż zgodziła się spotkać.
Pracowała w sklepie z sukniami na King Street.
Spotykaliśmy się w jednej z tych włoskich kawiarni,
które były wszędzie.
Nieźle mi zależało, bo nie znoszę tego eks...
Espresso?
Ekspresso. No tak.
No tak.
Okropność.
Dobry wieczór wszystkim.
Mam rzadką przyjemność.
W Yarrabiddy nie ma zbyt wielu celebrytów.
Tommie Lang.
Był środkowym Eagles.
Świetny zawodnik. Wstawaj, Tommie.
- Pokaż się, Tommie. - Tommie!
Dobrze, Dave. Wszyscy znamy Tommiego,
ale nie mówię o celebrytach w krykiecie ani w futbolu.
Mówię o celebrytach w sztuce.
Okej?
Jest tu młody chłopak,
który jest znany na całym świecie,
w Europie, a nawet w Ameryce, za swoją pracę w teatrze.
A szczególnie w operze.
Zdobył wiele nagród,
a ostatnio za pracę nad...
Chwileczkę...
Fajniutka del West.
Fanciulla del West.
„Dziewczyna Zachodu”.
Pucciniego.
Dzięki, Stephen.
Wystawili w Covent Garden.
Zdobył też kolejną nagrodę za Elixir... d’amore Donalda Izzettiego.
Jak mi poszło?
Eliksir d’amore to „Eliksir miłości”,
a kompozytorem był Gaetano Donizetti.
Rewelacja. Teraz coś trudnego.
To będzie...
Dżi-sep...
Giuseppe Verdi.
To znaczy...
„Joe Green”.
Joe Green? Kto by pomyślał?
Jak widać,
opery to nie moja mocna strona,
ale chciałem powiedzieć,
że dorastałeś tutaj...
Cieszymy się, że nas odwiedzasz,
choć w tak smutnych okolicznościach.
Twoja matka była wspaniałą kobietą.
Absolutnie.
Kolego, podejdziesz do nas?
Stephen, mógłbyś podejść? Chciałem tylko...
Dobra.
Stephen, chcemy ci wręczyć małą pamiątkę
twojego pobytu w Yarrabiddy. Może pomyślisz o nas,
- gdy będziesz w Londynie. - Dziękuję.
No nie?
A skoro już tu jesteś,
artysta i projektant,
to chcielibyśmy wykorzystać twoją wiedzę,
byś wybrał zwycięzcę nagrody za obraz.
Okej.
Co nie?
No.
Trudny wybór?
Bardzo.
Oto nasz zwycięzca!
Miałem inne na oku.
- Nie zjedz wszystkich lamingtonów. - Spadaj.
Banany były dobre.
Twoja sprawka?
Nie, to pomysł burmistrza.
Nie ma tu wielu celebrytów.
Powiedziałam mu, że ty też nie jesteś.
Trudna sprawa.
Obrazy były okropne.
- Nie jesteśmy w galerii West End. - Powtórz.
Nie jesteśmy w galerii West End. Nie wywyższaj się.
Wybacz. Masz rację.
- Nie mogę się pogodzić... - Z czym?
Z podwójnymi standardami.
Albo obrazy są dobre, albo nie, prawda?
Kilka z nich wygląda super.
Kiedy nas opuszczasz?
Już niedługo.
Przynajmniej dolecisz tam w dzień.
Kiedyś odwiedzałem ojca w Szkocji.
Samolot miał trzy międzylądowania.
Potem jechałem pociągiem aż do Glasgow,
a było cholernie zimno.
Czekałem na powrót.
- Eddie! - Chwileczkę.
- Tutaj. - Zaczekaj.
Ma rację.
Będzie tam bardzo zimno.
Tak, ale pracujemy w budynkach z ogrzewaniem.
Możesz tworzyć i tutaj.
Racja. Nie musisz jechać do Francji.
- Do Niemiec. - Niemiec.
Naprawdę ci się tam podoba?
Owszem.
Przykro mi.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Steve!
Czy to nie kupa bzdur?
Ta cała opera?
Kogo to w ogóle obchodzi?
Parę dziwnych piosenek i muzyka z obcym akcentem.
Świetne piosenki i muzyka.
Tylko dla bogaczy, prawda?
Oraz ciepłych.
- Takiś mądry, co? - Czujny.
To dawaj!
Ej!
Przepraszam. Czasem trochę go ponosi.
Bilety do opery są w cenie koncertów rockowych.
Cios poniżej pasa.
- Wstawaj. - Trafił mnie w goleń!
- Chodź, tato. - Zapłacisz za to.
Trafił mnie w goleń!
Skąd to masz?
Z supermarketu.
Sprzedają więcej niż puszki fasoli.
Jak się tego nauczyłeś?
Nauczyłem się gotować.
Lubię gotować.
Pamiętam, że jak byłem dzieckiem,
słuchałeś krykieta w radiu.
Co w tym złego?
Ty słuchałeś muzyki klasycznej.
Muzyka polega na tym, by jej słuchać.
Ale mylisz się co do krykieta.
Mówiłem, że to nudna rozgrywka.
Mówiłeś, że zainteresowanie minie.
Bywają godziny gry, gdy nic się nie dzieje.
Teraz jest bardziej popularny niż kiedyś.
Nawet Amerykanie są w Pucharze Świata.
Razem z nami, Brytyjczykami, Nowozelandczykami i...
RPA, Hindusami, Indiami Zachodnimi,
Pakistańczykami i Sri Lanką.
Jest nawet zespół z Afganistanu.
Zainteresowanie minie? Akurat.
Ukradniesz mi auto?
Tato, nie masz prawa jazdy.
Mówiłem ci, że nie traktują tego poważnie.
Jak skasujesz pieszego, to potraktują.
Jak mam się poruszać bez auta?
Możesz iść do sklepu. Nie jest daleko.
Panowie od gry w bowls będą ci pomagać.
- Daleko jeszcze? - Nie za daleko.
Aub. On nie jest taksówkarzem?
Kilka dni w tygodniu.
To jego farma.
Chodź. Nie siedź tu sam.
Aub chce ci coś pokazać.
Tutaj.
Drzewo genealogiczne.
To coś więcej.
Przyjrzyj się.
Od początku do końca.
Jezus Chrystus Józef - Sarah
Spójrz niżej.
Widzisz?
Aub jest bezpośrednim potomkiem Jezusa Chrystusa.
To było niedorzeczne.
Jak możesz? Sam widziałeś.
- Nie wierzysz? - Nie wierzę.
Fałszywe drzewo.
Na pewno.
Myślisz, że bezpośrednim potomkiem Chrystusa
jest taksówkarz z Yarrabiddy?
Już jako dziecko taki byłeś.
Pamiętasz tamtego wróżbitę?
- Mówiłeś, że był oszustem. - Bo był.
Ale znalazł wodę.
Wykopał dół obok strumienia w dolinie.
Oczywiście, że znalazł.
Stephen.
Jak tam w Australii?
Hermann, cześć.
Wszystko w porządku.
Jesteś w Sydney?
Nie, jestem kilka godzin od Perth.
- Zachodnia Australia. - Perth?
Nie znam tego miejsca.
Twoja matka...
Nie odzywałeś się.
Zmarła w zeszłym tygodniu.
- Smutne. - To...
Tak, to bardzo smutne.
- Stephen, my... - Opera.
Pracuję nad scenografią
i wysłałem wam projekty.
Mamy projekty,
ale, drogi Stephenie, potrzebujemy cię tutaj!
Kontrakt to kontrakt, Stephen.
Mam jeszcze sprawy do załatwienia.
Ale załatwisz je szybko?
Wiem, Hermann. Wrócę do was.
Bardzo dobrze.
Do zobaczenia.
Tato.
Znowu jakiś problem?
Co tam jest w wannie?
W wannie?
Tak, w wannie.
Piwo.
- Piwo? - Właśnie je warzę.
Nie piłeś?
Fermentuje parę tygodni, potem do butelek...
Nie mogłeś kupić?
Tak, ale to moje hobby.
Trochę słodu, drożdży, chmielu i...
A dobrze smakuje?
Nie za dobrze.
Mama mówiła coś o warzeniu w wannie?
Dużo mówiła. Nie podobało jej się to,
ale cóż, muszę mieć jakieś hobby.
Ty miałeś kolejkę, pamiętasz? Wszędzie były tory.
Ale nie w wannie.
W wannie nie.
Przejście.
Może pan dać pod siedzenie?
Dziękuję. Pomogę panu.
- Gdzie jesteś tym razem? - W samolocie.
Do Niemiec?
Nie, do Sydney.
- Po co? - Mam spotkanie.
Pięć godzin lotu. Wrócę jutro.
Trudniej go znaleźć niż szkarłatny kwiat,
lorda Lucana,
czy Amelię Earhart.
Nigdy o nich nie słyszałem.
Stephen!
Charles, przepraszam za spóźnienie.
- Lot był opóźniony. - Jak zwykle.
Piękne miejsce.
A była tu nora.
Musiałem to wszystko odbudować.
Tutaj kiedyś była ściana.
Żadnych okien.
Żadnego widoku.
Pomyślałem, że będziesz głodny, więc przygotowałem przekąski.
Mam nadzieję, że lubisz ostrygi i wędzone pstrągi.
- Moja przyjaciółka, Lydia Stephenson. - Miło cię poznać.
A to... nie jest australijskie.
Moje ulubione. Białe, z Sycylii.
Oby ci smakowało.
Bo myślę, że zasmakujesz.
- Wyjątkowe wino dla wyjątkowego gościa. - Dziękuję.
Powiedz.
Jak wygląda życie na prowincji?
W Yarrabiddy.
W porządku.
Małe miasto. Emeryci i gra w bowls.
Trochę plotek.
Przykro mi z powodu twojej matki.
Dzięki.
To bardzo trudne.
Śmierć rodziców.
Byliście blisko?
Raczej nie.
Czułem się wyobcowanym dzieckiem.
Jakbym czekał dnia,
gdy przyjdą prawdziwi rodzice.
A ci, z którymi byłeś związany,
byli zdystansowani czy... surowi?
Nie. Wcale.
Kwestia interesów.
Zero wspólnych.
Chciałem tylko...
- wyrwać się z Yarrabiddy. - Tak też zrobiłeś.
Owszem.
Co teraz?
Powrót do Europy?
Taki jest plan.
- Nie wydajesz się pewny. - Pewny?
Jestem.
Naprawdę?
Bo tak sobie myślę,
że po całej tej pracy w Niemczech, Anglii i w ogóle,
możesz mieć tego trochę dość.
Że może zechciałbyś wrócić do tego?
Pracować tutaj?
Schlebiasz mi, Charles.
Zadomowiłem się tam.
Wiem, że stworzyłeś sobie niezłą karierę.
Czym teraz się zajmujesz?
Traviatą.
Trochę wyświechtana.
- Ale i tak arcydzieło. - Owszem.
Wyślę ci link. Obejrzysz sobie premierę w sieci.
Świetnie.
Widzieliśmy Kawalera srebrnej róży i Lucio w sieci.
- Były doskonałe. - Tak, doskonałe.
Dziękuję.
W przyszłym roku wystawimy Petera Grimesa.
Myślałem, że to cię może zainteresować.
Nie tylko scenografia.
Może zechcesz wyreżyserować.
Tato, wróciłem.
Tato?
Dzieńdoberek. Wcześnie wróciłeś.
Tato.
No co?
Nie sądzisz, że to dziwne?
Ale co?
Prysznic w ubraniu.
Myję ubrania i myję siebie.
Co w tym złego?
Trochę ekscentryczne.
Ekscentryczne?
Według mnie praktyczne.
Nie mam butów.
Nie myję ich.
Przychodziliśmy tu lata temu, pamiętasz, tato?
- Gdy byliśmy mali. - No.
Pewnie, że pamiętam.
Przyprowadzałem tu waszą mamę.
Urządzaliśmy pikniki.
A co teraz tutaj robimy?
Nie martw się, nie zrzucimy cię z klifu.
Ulżyło mi.
Rozmawialiśmy o pewnych sprawach.
O jakich? O mnie?
Musimy pogadać.
O czym?
O operze?
O twojej przyszłości.
Dlaczego coś ma się zmienić?
- Tato, mamy nie ma. - Właśnie.
Nie sądzimy, że poradzisz sobie sam...
Oczywiście, że poradzę.
Dom jest nasz od lat. Poradzę sobie.
My tak nie sądzimy.
Starzejesz się, tato.
Nic mi nie jest, Nikki.
Nic a nic. Nic mi nie jest.
Według doktora jestem okazem zdrowia.
Chodzi o wycieczkę do Auba?
To przez nią, tak?
Niby mam demencję.
Tata dziwi się, że nie wierzę,
jakoby Aub był potomkiem Chrystusa.
Zawsze byłeś cynikiem.
Tato, pominę już słuszność twierdzenia Auba,
ale ja muszę wrócić do Albany z Peterem i dziećmi...
a Stephen musi wrócić do Europy.
- No i piwo. - Co w tym złego?
Poczytałem trochę. To niebezpieczne.
Może wybuchnąć. Dom rozwalisz.
Dom rozwalę?
Co sugerujesz?
Sprzedajmy dom.
Znajdę jakieś miłe miejsce w Albany.
Niedaleko ode mnie.
Miłe miejsce?
Dom dla starych matołów?
Nie, tato.
Dom spokojnej starości.
Będziemy mogli często cię odwiedzać.
Dzieciaki uwielbiają twoje żarty.
Nie będziesz sam.
Tak, ale dach kampera odpadł.
Wszystkie moje ubrania i nowy materac.
Wszystko wypadło na drogę.
Godzinę zbierałam te rzeczy.
Okropność!
- Pa, kochanie. - Nie dramatyzuj, tato.
Do zobaczenia w Albany.
Ale tutaj mam wszystkich kumpli.
Nie mówmy o tym.
Tam będzie ci lepiej, wiesz.
Nie wiem, czy wiem.
Powtarzacie mi, że wiem.
Będziesz blisko nas, tato.
Opowiedz nam jakiś żart, dziadku.
Nie wiem, czy mam humor.
Weź, dziadku. Nie psuj zabawy.
Tylko nie o wiedźmie,
- który opowiadałeś. - Okej.
Jak zmieścić cztery słonie w aucie?
Jak?
Z przodu i z tyłu.
- Jak zmieścić cztery żyrafy w aucie? - Jak?
Nie zmieszczą się, bo słonie tam siedzą.
To nie jest zabawny żart, dziadku.
Przezabawny, Rodney.
Zbierajmy się, tato. Przed nami długa droga.
Nic takiego. Ledwo 400 kilometrów.
Może zatrzymamy się na pizzę i lody?
Tak!
To ta twoja opera?
Nie, moja produkcja sprzed kilku lat.
To Il Tabarro Pucciniego.
Co takiego? Tabaka?
Tabarro. Oznacza „płaszcz”.
Nieźle.
Faktycznie.
Margie.
Czemu jesteś taki zdziwiony?
Czekam na kogoś z agencji nieruchomości.
To ja, głupku.
Ale śpiewałaś w pubie.
Nie w ramach pracy. Dla zabawy.
Co tydzień z nimi śpiewam.
Jasne.
Zaprosisz mnie?
Pewnie. Przepraszam.
Ubieram się tak tylko do pracy. Zakładam strój.
Przebranie kobiety biznesu wzbudza u właścicieli zaufanie.
Sam zawsze myślałem,
że agenci nieruchomości, prawnicy i księgowi...
to oszuści z uprawnieniami kradzieży.
Cyniczne, ale bliskie prawdzie.
Gdzie twój tata?
Śpi w sypialni.
Myślisz, że sprzedasz dom za dobrą cenę?
Tak sądzę. Choć stan jest mierny.
A i tak wysprzątaliśmy.
Ale lokalizacja świetna.
Dla ludzi z miasta.
- Chcą się tu przenieść? - Oczywiście.
A po co?
Na emeryturę lub pracę z domu.
Ludzie lubią spokojne życie na prowincji.
Nie każdy chce uciec do Europy czy Ameryki.
Sporo tu potrzeba pracy.
Mogę załatwić jakieś dodatki.
Wazony z kwiatami bardzo pomagają.
No i zła pogoda wyklucza oglądanie.
To byłby błąd.
Poważnie do tego podchodzisz, Margie.
Tak jest.
Pójdę już.
Przyniosę dokumenty.
Podobno się rozwiodłaś.
Kilka lat temu.
Zostawił mnie dla jakiejś femme fatale.
W Yarrabiddy, naprawdę?
Nie.
Nieśmiała nauczycielka.
- Masz syna? - Anthony’ego.
Teraz wyjechał
na święta do babci.
Jesteś w łóżku?
Tak, tutaj już późno.
Szkoda, że mnie tam nie ma.
Nie spodobałoby ci się to łóżko. Wąskie i stare.
Poradziłabym sobie.
Kiedy wyjeżdżasz?
Za cztery, pięć dni.
Domykam sprawy z domem.
Nie strać pracy w Niemczech.
Wiem.
Ćwiczysz na koncert Dvořáka?
Oczywiście.
Między sesjami z kochankami.
Uczę się nowych sztuczek.
Stare masz dobre.
Ty też.
Wszystkie stare dywany można wyrzucić.
Jak starocia, który tu mieszka.
Nie dramatyzuj, tato.
Nikki znalazła ci lokal.
Własne mieszkanie z ogrodem.
Brzmi świetnie.
Aż tego wyczekuję.
Dokąd jedziemy?
Porywasz mnie?
Chyba tak.
Kto tu mieszka?
Zobaczysz.
Dotarłeś.
Tak.
Nie miałem wyboru.
Wybacz tamtą sprzeczkę.
Trochę wypiłem.
Nie chciałem... Jesteś spoko.
Nie spodziewałem się tego kopa.
Radzę sobie z krytykami.
Wiemy, że lubisz wina.
Dlatego...
Nie jesteście parą płatnych zabójców?
Imponujące.
- To wszystko wasze? - Mniej więcej.
Nasze i banku.
Nasz tata zaczynał tutaj lata temu.
Na razie to nic specjalnego,
ale poczekaj parę miesięcy.
Dopiero co przycinaliśmy.
Zakładałem, że jesteście... z jakimiś owcami.
Nie.
Z paroma tysiącami winogron.
Zakrętka?
Francuzi mówią, że korek pomaga zachować smak.
Niezła bzdura.
Nie mówią, ile butelek zmarnowała choroba korkowa wina.
Dobre chardonnay.
Najlepsze ma Margaret River.
Nasze są równie dobre.
Oraz najlepszy cabernet.
Wszystko robimy sami. Od winogron po butelki.
Powiedzcie mi, po co mnie zaprosiliście.
- Znamy się ze szkoły. - Nie, chodziliśmy do tej samej.
Krążą plotki, że wrócisz.
Do Australii.
- Kto tak mówi? - Takie małomiasteczkowe plotki.
Wiesz, jak jest.
Steve.
- Stephen. - Stephen, słuchaj,
nie idzie nam źle.
Biznes się całkiem kręci.
Ale nie całkowicie.
- Może... - Mogłoby być lepiej.
Nie jestem bogaty. Nie zainwestuję w wasz biznes.
Nie chodzi o pieniądze.
Twoje nazwisko pomoże.
Prestiż na butelkach.
- Masz dobre znajomości. - Bardzo.
- Super.
Słuchaj.
Ktoś dostarcza napoje na premiery
- w operach. - No i...
- W teatrach. - Tak.
- Na imprezach. - To powinniśmy być my.
Tak szczerze, to nie robimy dobrego wrażenia na „artystach”.
Właśnie.
- Poważnie? - Właśnie.
Przydałby się nam przedstawiciel.
Taki z dobrym winem.
Co powiesz? Pomożesz chłopakom?
Powinienem.
Byli okropni w szkole?
Najgorsi.
Ludzie się zmieniają.
Nigdy tak nie sądziłem,
ale może jednak.
Może tak.
Czyli?
Wyślę maile z rekomendacją ich wina.
Wino jest dobre.
- Nie mieszkam tu. - Nie.
Ale ja tak.
Dawno nie całowałem się z dziewczyną w aucie.
Pamiętam nasz pierwszy pocałunek.
- W spiżarni u mamy. - W spiżarni.
Chyba nas widziała.
Dziwnie na mnie spojrzała.
Mówiłaś braciom, że tu wracam?
Słyszałam taką plotkę.
Miałam nadzieję.
W Europie pełno jest oper.
W samych Niemczech jest ponad 80.
A tutaj dwie, trzy.
Mocny argument. Lepszy...
Lepszy niż kariera w winach?
Lepszy niż Yarrabiddy, Perth.
Oraz ja.
Jak twoja rodzina się tu znalazła?
Pamiętasz Idiego Amina?
Tak, szalony typ.
Czy on... nie zjadł swoich przeciwników politycznych?
Tak powiadają.
Postanowił...
wykopać wszystkich Indian z Ugandy w 1970 roku.
Mówił, że przejmują kraj.
Pewnie miał rację.
Dziadek miał wielką sieć sklepów spożywczych.
Czemu Australia?
Najbliższe miejsce z przyjaznymi mieszkańcami.
Dobry powód.
Czyli tak...
pewnie masz dziewczynę w każdej operze.
Nie.
Pracuję za kulisami.
Dziewczyny lubią tenorów i barytonów.
A nie przystojnego młodego projektanta? Nie wciskaj mi kitu.
Jest jedna dziewczyna.
Nie jest piosenkarką, tylko muzyczką.
- A ty? - Co ja?
- Kochankowie? - Nie mam kochanków.
Paru facetów, odkąd Andy odpadł.
Nic specjalnego.
Może spróbuję w internecie. Topowy kierunek.
No i zostaje pub.
Można tam kogoś spotkać.
Posprzątajmy.
- Wszystko? - Tak.
Jesse, nie zapomnij o żywopłocie z przodu.
Zdejmij obrazy.
Wszystkie.
Przez to krzesło od pośredniczki nie będę mógł chodzić.
Wiem, tato.
Dom musi się spodobać kupcom.
Chyba tylko kretyni się nabiorą.
Nieruchomości Yarrabiddy NA SPRZEDAŻ
Co to jest?
Dla ciebie.
Maszynka elektryczna?
Telefon komórkowy.
- Nie potrzebuję go. - Potrzebujesz.
Trzymaj w kieszeni,
a będziemy mogli dzwonić.
Nie będę miał telefonu w celi domu starców?
Będziesz.
Ale dzięki temu możemy zadzwonić zawsze.
Jak gdzieś wyjdziesz, to nas zobaczysz.
- Gdzie zobaczę? - Tutaj.
Nie znam obsługi.
Nawet ten facet od kodu Niemców z wojny by nie obsłużył.
Alan Turing.
Ale to bardzo proste.
Ustawię wszystko tak,
że wystarczy nacisnąć jeden przycisk, by odebrać i zadzwonić
do mnie lub Nikki.
Dzień dobry.
- Poproszę chai latte. - Dobrze.
- Macie mleko migdałowe? - Oczywiście.
Dziękuję.
Tato?
Kawę z mlekiem i cukrem.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dzięki.
Przykro mi, tato.
Przez co?
Przez sprzedaż domu i wyprowadzkę.
- Ale nie możesz... - Wiem.
Nie poradzę sobie. Mówiłeś.
Zobaczymy się znów?
Poza tym...
magicznym telefonem?
Oczywiście.
Spodoba ci się w Albany.
Nikki załatwiła,
że będzie blisko, żebyś mógł ją odwiedzać.
Jak dotrę do Albany?
Aub cię zabierze.
No tak.
Życie to jedna wielka impreza...
Gdzie nigdy nikt nie kochał
Nie mów o miłości komuś, kto jej nie zna
Takie jest moje przeznaczenie...
Bawmy się! Wino i śpiew Ze śmiechem uświetnią wieczór
Niech świt odnajdzie nas wciąż w raju!
Kochaj mnie, Alfredo... Kochaj mnie tak, jak ja ciebie
Jesteśmy matadorami z Madrytu Bohaterami areny
Przyjechaliśmy do Paryża na karnawał
Szajs.
Opowiemy historię o tym Jakimi jesteśmy kochankami
Tak, opowiedzcie nam! Chcielibyśmy posłuchać
Zobaczcie wszyscy Że się jej odwdzięczyłem
Okropne! Zraniłeś jej serce Wynocha! Oburzające
Ależ to dziwne!
Zatrzymał się... Ból ustał
Jestem jak zrodzona na nowo... Znów silna! Będę żyć!
Co za radość!
Brawo!
Co za głos!
Cudowne.
Wspaniałe.
Giuseppe Verdi jest niezły.
Co?
- Joe Green. - Aha.
Martwiliśmy się tobą.
Martwiliście się?
Tą Australią.
Myśleliśmy, że może nie wrócisz.
Tak, bo to piękne miejsce.
Odwiedziłem...
koralowiec...
Wielką Rafę.
Ja byłem od niej daleko.
Oczywiście.
Ale... kusiło cię, prawda?
Żeby zostać?
Być może.
Tłumaczenie napisów: Cezary Kucharski