Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kami ang class of 2011 ng Joplin High.
Naghahanda na kami no'n para sa graduation namin.
Laganap ang pagtama ng buhawi sa buong bansa.
Winasak ng matinding ipuipo ang Tuscaloosa, Alabama.
Sa mundong walang katapusan ang mga kalamidad,
nalalapit na nga ba ang pagkagunaw ng mundo?
Karamihan ng schoolmates ko, akala magugunaw na ang mundo.
Ikalawang pinakamatinding pagtama ng buhawi sa kasaysayan ng US.
Mahigit 300 na ipuipo.
Kaya tinawag namin ang sarili naming Class of the Apocalypse.
Sabi ni Camping, lumalabas sa kuwenta sa Bibliya ang ika-21 ng Mayo.
Iniisip ng marami na kalokohan 'yon.
"Bilhin mo na 'to bago mahuli ang lahat."
-Bago mahuli ang lahat. -Lahat pinag-uusapan 'to.
Inisip naming mag-party no'ng gabing 'yon.
-Three minutes bago ang liftoff. -Five, four, three, two, one.
Buhay pa tayo!
Parang babala na sine-celebrate namin na buhay kami
twenty-four hours bago mangyari 'yong pinakamalalang nangyari.
Buhawi 'yon.
Saan tayo pupunta? Malapit na sa 'tin.
Diyos ko po!
Bilis! Pasok!
Lumipas ang hula sa katapusan ng mundo.
Hindi naganap ang pagkagunaw no'ng ika-21 ng Mayo.
Nilinaw ni Camping na ang araw ng paghuhukom…
Di maganda 'yong simula ng araw.
Sobrang lala ng hangover ko paggising ko.
Ang laki ng party namin. Tinawag namin 'yong "Staying Alive" party.
Katapusan na ng mundo. Mawawala na siya.
Kaya naisip naming uminom hanggang kinabukasan.
May hangover si Mac.
Gusto ko ng pizza, pero ayaw niyang pumayag.
Nasa tono ba?
-Ha? -Nasa tono ba?
-Hindi masyado. -Okay.
Boyfriend ko si Mac.
Bonding namin ang music.
Pero interesado si Mac sa weather, cute na cute naman ako sa kanya.
Sabi ko, "Sige."
Nasa taas si Janice Huff at may balita sa bagyo. Magandang umaga.
Sa ngayon, wala masyadong nangyayari. Pero nariyan ang mga sangkap.
Sa kasamaang palad kumpleto ang sangkap para sa buhawi sa panahong 'to.
Lumabas ako.
Pagtingala ko, asul na asul 'yong langit.
Nag-iisang bagyo lang 'yong galing sa west.
May malaking cumulonimbus cloud.
Pero sobrang taas no'ng tuktok. Sa sobrang taas,
hindi mo na makita 'yong dulo.
Senyales na 'yon na matindi 'yong bagyo.
Siguro, amateur storm chaser ako
kasi ang dami ko nang sinalubong na bagyo.
Pero hindi pa 'ko nakakita ng gano'n.
Nagulat ako. Nagulat talaga ako.
Tiningnan ni Mac 'yong radar.
Naalala kong may tinuturo siya, tapos sabi niya,
"Kung magkakaro'n ng buhawi, ganito 'yong itsura ng cell."
Sinabi ko kay Kaylee saka sa kapatid niya, "Uy, gusto n'yo bang makita 'to?"
Nagkasundo na ang lahat no'n, e. Wala nang nasabi pa.
"Oo, gawin na natin."
May 22, 2011 no'n, flight namin ng mama ko
mula San Diego, California papunta sa Joplin, Missouri.
Hindi ako tulad ng ibang bata.
'Yong ibang bata naglalaro ng football o soccer, o kaya nanonood ng cartoons.
Ang gusto ko lang ay manood ng Weather Channel
o ako mismo 'yong mag-report.
Chad Crilley nag-uulat nang live dito sa Big Bear, California,
kung saan matindi ang pag-ulan ng niyebe.
Tuloy-tuloy ang pagbuhos ng malakas na ulan sa southern California.
Pakiramdam mo superstar ka?
Nine years old naging kidcaster ako. Tapos naging teencaster.
Magandang umaga. Tingnan n'yo ito. Magsisimula tayo ngayong umaga…
Marami talaga akong alam sa panahon kesa sa inaakala ng mga tao.
Naging pinakainteresado ako sa mga buhawi.
-Kailangan mong maunahan 'yon. -Alam ko ang ginagawa ko.
No'ng mapanood ko 'yong Twister,
nabuhay talaga 'yong interes ko
sa kung ano'ng mangyayari pag may dumating na malaking buhawi.
Pero inisip ko rin kung pa'no pag naransan 'yon nang personal.
Mas mataas sa 60 ang temperatura ngayong araw.
Gaya ng sabi ko, maganda ang araw.
Medyo nababagot ako sa weather sa San Diego.
Pangarap kong mag-report lagi na may kakaiba sa panahon.
Gusto kong makapunta sa lugar sa Midwest na tinatawag na Tornado Alley
na nakakaranas ng pinakamaraming buhawi sa buong mundo
dahil sa environment do'n.
Nagtatagpo 'yong mainit at malamig na hangin
na nagdudulot ng malalakas na pag-ikot at nakakagawa ng mga buhawi.
Di ako nagsabi sa mama ko,
nag-email ako ng ilang TV meteorologist sa buong Midwest.
May isang sumagot.
Masyadong madilim ang gabi sa buong lugar
dahil sa walang tigil na pagbagyo sa buong central Texas.
Galing 'yon sa meteorologist na si Doug Heady ng KOAM sa Joplin.
Magiging mas matindi pa ito pagkatapos ng hatinggabi.
Sinabi ni Chad na gusto niyang pumunta sa Tornado Alley at manood sa trabaho ko.
Nagpadala pa siya ng mga video.
Pagkatapos ng ilang buwang pagpaplano, heto na ang KPPRLA Weather Center.
Meron siyang studio sa garahe nila.
Narito si Meteorologist Chad Crilley upang…
Alam kong seryoso si Chad. Pero 13 lang siya no'n,
kaya sinabi ko, "Uy, Chad, magpaalam ka sa mama mo."
Medyo nalito ako. Sabi ko, "Sino 'tong taong 'to?"
"Saan 'yong Joplin?"
Sabi ni Chad, gusto niyang pumunta mag-isa.
Sabi ko, "Hindi pwede 'yon. Sasamahan kita."
Sa kasaysayan, tumatama ang malalaking buhawi pag May,
kaya sabi ko, May 22, May 23, May 24, magiging masama ang panahon.
Nag-book sila ng ticket nila.
Sa may bintana nakaupo si Chad tapos tumingin siya sa 'kin,
sabi niya, "Ma, medyo weird talaga 'yong weather ngayon."
Palapag na kami no'n sa Joplin. Nagsimulang maging maalog.
Mga binibini, ginang, at ginoo, nakakaranas tayo ng kaunting pagyanig.
Sabi ni Chad may mapagtataguan sa hotel.
No'ng sinabi niya 'yon, naisip ko, "Ano'ng sinasabi mo?"
"Pagtataguan? Saan tayo pupunta?"
Maganda 'yong panahon no'ng Linggo.
Naalala kong nagsimba ako, naglinis ng kotse,
saka sabi ko, "Ang ganda sa labas."
Sa Joplin…
Nakakatuwang lugar ang Joplin.
Joplin 'yong parang buckle ng Bible Belt, hindi lang bastang belt.
Kasingdami ng McDonald's ang mga simbahan sa lahat ng sulok.
No'ng 2011, junior ako sa high school.
Sumasama ako sa Christian kids.
Tinago ko ang kabadingan. Tingnan n'yo 'ko.
Okay, eto 'yong nangyari sa mukha ni Holly.
Ang ganda niya, di ba?
Hindi. Ganitong lipstick talaga?
Pareho kami ng buhok ni JC Chasez no'ng panahon ng NSYNC. Grabe.
Mahal ko si Jesus, mahal ko si God,
pero di ko alam kung mahal ako ng mga tao niya.
Na-bully ako sa school.
Magsusulat ng "queer" sa papel 'yong girls tapos pipitikin sa 'kin.
Sobrang sama ng mga bata.
Lagi kong naiisip, "Kailan ba ako kukunin ni God?"
Kasi ayoko na rito.
Ito ang KZRG Newswatch kasama sina Chad Elliott at Josh Marsh.
Sa Missouri Southern State University ang graduation ng Joplin High School.
Malaking araw 'yon para sa graduates.
Naghahanda na 'ko para sa graduate school.
Maghihiwalay na ang lahat at tutuloy sa susunod na chapter ng buhay nila.
At sobrang excited na 'ko.
Iba-iba 'yong grupo sa Joplin High.
Ilalagay ko 'yong sarili ko sa jock category.
Mahigit 2,100 na estudyante ang laman ng Joplin High School.
Sa gano'n karami, mahirap paniwalaang
may kahit sinong estudyante 'yong sisikat,
pero kitang-kita talaga ang pagkakaiba.
Ito ang kuwento ng mga pinakasikat na estudyante sa Joplin High.
Hi, ako si Will Norton ng JET-14.
May YouTube channel 'yong kaibigan kong si Will,
willdabeast na may iba't ibang number. Ewan. Di ko tiningnan.
Di ako fan. Kaibigan niya 'ko, di ba?
Pero sinama ako ni Will sa isang video.
Si Keegan, 'yong jock na babaero.
A, 'yong… Hindi ko alam.
Ginawa akong babaerong jock ni Will.
'Yon siguro ang tingin sa 'kin ng iba. Gano'n nga yata ako.
Nasa high school ako. Di kailangang isa lang ang karelasyon ko.
Wide receiver na 6'1", 200 lb. senior,
number 85, si Keegan Henry!
Pag captain ka ng football team, mapapansin ka talaga ng mga babae.
Hilig kong maglaro.
Friday night lights.
Ipagmalaki mo kung saan ka galing. Magandang bagay 'yon.
Ayokong pumunta sa graduation. Naisip ko, sobra na 'yon.
Inaasar ako ng kapatid ko na lukot 'yong damit ko.
Sabi ko, "Hindi ko na kailangang plantsahin. Umalis na lang tayo."
Madalas galing sa west 'yong bagyo,
kaya nag-drive kami sa mas open na lugar papuntang Kansas.
Maraming bagyo na walang buhawi,
pero pag sakto ang kondisyon, saka nangyayari 'yon.
Pag mas malakas ang bagyo, mas lalong lumalakas 'yong ikot.
Mesocyclone ang tawag do'n.
Pag umabot sa isang punto, magkakaro'n ng buhawi.
Parang magic.
Nakakamangha.
Nagaganap ang pinakamaraming buhawi
sa flatland areas sa silangan ng Rocky Mountains.
No'ng bata pa kami sa Tornado Alley, normal lang 'yong mga buhawi.
Taon-taong makakarinig ng sirena ng buhawi,
pero wala namang natatakot sa kanila.
Madalas, may ilang baka lang na liliparin sa bukid.
Ilang beses sumama sina Kaylee at kapatid niyang si Eric
para maghanap ng bagyo.
Makikinig lang kami sa music tapos magda-drive.
Magkaiba talaga kami ni Mac sa maraming bagay.
Namangha ako kaya tinanong ko siya, "Ano'ng iniisip mo?"
Tapos tapat 'yong sagot niyang "Wala."
Sabi ko, "Pa'no nangyari 'yon? Ba't wala kang iniisip?"
Ako, laging sabay-sabay 'yong iniisip,
pero natutunan ko kung pa'no pakalmahin 'yon.
Heavy metal.
Ang lakas no'n, e,
at sa tingin ko, matutulungan kang mag-isip nang maayos.
Kakatapos ko lang ng bachelor's degree sa mathematics, computational mathematics,
information technology, at computer information science.
Pero hirap akong makipagkaibigan no'ng mas bata pa 'ko.
Siguro, mahina lang talaga 'yong confidence ko.
Sumasama ako do'n sa mga taong pinaparamdam na komportable at ligtas ako.
Kami ng kapatid kong si Eric…
Siya ang best friend ko.
Natulungan akong kumalma ni Max.
No'ng malapit na kami sa Kansas,
tumigil kami sa gasolinahan sa may state line
at pinanood namin 'yong bagyo.
Ilang milya 'yong layo namin sa Joplin.
Inilabas namin 'yong mga camera namin
para i-record kung ano'ng pwedeng mangyari.
Adik siguro ako sa adrenaline. Lagi akong naghahanap ng excitement.
Di ko alam ba't ako lumalabas at kung ano'ng ginagawa ko.
Medyo iresponsable ako do'n.
Pero sobrang exciting kasi, e.
Laging parang adventure.
Dahil maraming graduate sa Joplin High School,
hindi nila magawa 'yong graduation sa Joplin High School.
Kaya sa Missouri Southern State University kami nag-graduate
sa labas ng bayan.
Samahan n'yo akong salubungin
ang Joplin High School class of 2011.
Hinihiling naming patayin n'yo ang mga telepono n'yo,
para ma-enjoy ng lahat ang buong seremonya.
Sa pagkakataong 'to, ipinapakilala ko ang mga miyembro…
Tine-text ko si Will, nagjo-joke ako tungkol sa speakers,
basta kung anu-ano tungkol sa graduation.
Salamat, class of 2011.
Bilis na. Kailan ba tayo matatapos dito?
Kasi sobrang bored na kami.
Lagi kong iniisip 'yong kinabukasan
at kung ano'ng mangyayari.
Bago ang araw na 'to, alam ko kung nasaan ako paglipas ng sampung taon.
Nandito sa Joplin, Missouri, nag-aaral, at naghihintay na may malaking mangyayari.
Ngayon ang malaking araw na 'yon.
Salamat.
FM 102.9, AM 1310, News Talk, KZRG.
May tornado watch hanggang mamayang 9:00 ng gabi.
Meron tayong matinding panganib sa mga buhawi at bagyo.
Papasok ako sa trabaho no'n. Nagtatrabaho ako sa frozen yogurt shop,
sa CherryBerry.
Sobrang busy ng araw na 'yon,
tapos naalala ko ang iniisip ko,
"Kailan magandang bumili ng frozen yogurt? May banta ng buhawi."
Walang pakialam dati sa bagyo maliban kung may warning sa buhawi.
Pero sa tuwing sasama 'yong panahon, naiisip kong katapusan na ng mundo.
Alam kong parang baliw, pero dati kalat na kalat talaga 'yon.
Nasa mga movie gaya ng 2012.
Rapture na 'yon. Aakyat sa langit ang mabubuti…
Kahit The Simpsons, binabanggit 'yong Rapture.
Tapos sa simbahan, ituturo sa 'min na nalalapit na.
Pinakakinakatakot ko 'yong maiwanan ako.
Maraming banta sa panahon.
Pula para sa mga buhawi,
dilaw naman 'yong sa malalakas na hagupit ng bagyo.
Sa mga oras na 'yon, parang 4:20.
May naririnig akong langitngit.
Isa sa mga unang beses 'yon na naisip ko,
"Pinag-uusapan ng lahat 'yong buhawi, mukhang seryoso na nga 'to."
Pagkalapag namin tapos papunta na kami sa hotel,
tinext ko si Doug para sabihin na ligtas kaming nakarating.
Pero nagulat ako na hindi siya sumagot.
Medyo kakaiba ang dating no'n
kasi laging sumasagot agad si Doug.
Nakahanap kami ng makakainan ng dinner.
Pagpasok namin, sobrang gaan ng hangin,
tapos wala kang maririnig na huni ng ibon.
Mararamdaman mo sa paligid na may malaking mangyayari.
Umupo kami para maghapunan. Busy sa restaurant.
Nanonood sila ng baseball game.
Swinging on three and 0, and he drives it into the right field corner.
Tumingin ako kay Chad. Nakatutok lang siya sa phone niya.
Nakatingin ako sa radar app ko.
May nakita akong supercell na bagyo na papunta sa southwest Missouri.
Na-excite ako. Alam kong magiging masama ang panahon
at 'yon naman talaga ang ipinunta ko sa Midwest.
Grabe, tingnan n'yo 'yong galaw ng ulap.
…mayroong umiikot na mahabang ulap na nakikita nila sa County Road.
Inuulat ito…
Babagsak ba 'yan?
Mukha bang babagsak 'yan?
Oo, mukha ngang babagsak.
Hindi lang babagsak, tol.
Umiikot din.
Pababa siya.
Guys…
Pabagsak na siya.
Babagsak na.
Sobrang…
kakaiba sa lahat ng nakita ko.
Ilang beses na naming ginawa 'yon, pero may nagbago talaga, e.
…Columbus area. Ito ang pangatlong bagong ulat ng mahabang ulap.
Maaaring dito umiikot sa…
Guys.
Paiba-iba talaga…
Kinilabutan ako. Nagtayuan 'yong balahibo ko.
Parang may mali.
Kaya tinanong ko sila, "Alis na tayo?"
…sa labas ng Riverton.
Alis na tayo?
Sobrang itim no'ng dulo ng bagyo. Parang sinasabi no'ng
"Wow, sobrang lakas ng bagyong 'to."
Saktong northeast tayo sa babagsakan niyan. Teka…
Tapos tumunog 'yong radyo.
Makinig kayo.
Ayon sa ulat ng panahon, may banta ng buhawi.
Ipinahihiwatig ng radar na may parating na buhawi sa hilagang dulo ng Joplin…
Nasa northeast tayo niyan. Kailangan na nating umalis.
May buhawi sa radar.
Tara na.
-Ayan na, o. -Diyos ko po, ayan na nga.
Oo. Malapit na.
Nag-seatbelt ako, tapos nilagay ko sa dash 'yong phone ko kaya nakatingala.
Saan ako pupunta?
May ulat ng yelong singlaki ng golf ball.
Anak ng tokwa.
Naisip ko kung pupunta kami sa south,
makikita namin nang mas mabuti.
Malalayo kami kung saan ang bagsak ng yelo.
Kailangan nating pumunta sa ligtas na lugar.
Oo nga.
Nakakadala 'yong hangin ngayon. Hinihigop ng bagyo.
Dahan-dahan. May rampa diyan sa riles ng tren.
Dalawa lang 'yan, babagsak do'n sa malayo o dito sa 'tin.
Makakagawa talaga ng buhawi 'to.
Tumigil ka na rito sa bundok.
Tingnan n'yo ang lahat ng 'yon, o.
Oo nga.
Lumabas ka na.
Dito lang ako sa kotse para makakaalis tayo agad.
Tumunog na 'yong malalakas na sirena.
No'n lang ako nakarinig ng mga gano'ng sirena.
Ibig sabihin ng mga sirena, may babala ng buhawi kung nasa'n kami.
Tapos sabi niya, "Lalabas ako, titingnan ko."
Lumingon ako sa mga katabi kong customer, sabi ko,
"Galing kaming San Diego. Dapat ba kaming mag-alala sa mga sirenang 'to?"
Sinabi naman nila sa 'kin na laging tumutunog 'yon kaya wag akong mag-alala.
Dahil sinabi 'yon ng mga taga-Joplin,
naisip ko, "Okay, kakain na lang ako. Walang masamang mangyayari."
Napansin ko agad kung ga'no kadilim 'yong langit.
Medyo may pagkaberde rin siya.
Magandang gabi sa inyo.
Tumutunog ang mga sirena sa buhawi.
Malamang naririnig n'yo sa background.
Ayan na.
Oras na para magtago kung nasa bandang Joplin kayo.
Kailangan n'yo nang magtago.
Natakot ako sa susunod kong nakita.
Hanapin mo 'yong pinakamatinding buhawi
at ilagay mo sa radar image.
No'ng nakita ko 'yong monster tornado na parating sa bayan,
akala ko mamamatay na kami.
Tumakbo papasok si Chad, hinatak niya 'ko sa braso,
sabi niya, "Ma, alis na tayo. Kailangan na nating umalis.
Sabi ko, "Hindi, okay lang. Sabi nila, madalas 'to mangyari. Wag kang mag-alala."
Nainis talaga ako, gusto kong sumigaw nang sobrang lakas
at sabihing, "Mamamatay tayo kung di tayo magtatago."
Thirteen lang ako no'n, matinis 'yong boses ko,
at sinasabi ko sa mama ko at sa mga taong 'yon ang gagawin.
Nangunguna ang Cardinals…
Pinuputol namin ang regular na palabas para magbigay ng ulat panahon.
Magandang gabi sa inyong lahat. Meteorologist Doug Heady…
Lumipat sa local weather station 'yong mga TV sa restaurant,
tapos nagsalita si Doug Heady ng KOAM.
Kumpirmadong buhawi na ang tumama sa lupa.
No'ng narinig kong sabihin ni Doug na tumama na sa lupa,
napatunayan 'yong nakikita ko,
pero totoo na rin talaga.
Doon ko nalaman na masama na nga.
Sa puntong 'yon, tumayo kami at tumakbo.
Kailangan n'yong magtago,
dahil delikadong sitwasyon na 'tong tumama sa lupa.
Nasa ere ako at ang bilis ng pagkabuo no'ng buhawi.
Sa radar pa lang, alam ko nang malaki ang pinsala ng buhawing 'yon,
tapos papuntang silangan kaya tatama talaga 'yon sa city.
Tingnan natin 'yong tower cam.
Nakakatakot talaga 'yong langit.
Pero pag tiningnan 'yong tower cam, hindi ko kita 'yong buhawi.
Kung saan-saan ko itinututok para makita kung nasaan 'yon.
Ang nakikita ko lang ay 'yong sobrang dilim na pader.
Nakaharap tayo sa kanluran
at makikita n'yong maaaring naroon 'yong buhawi
sa loob ng ulang 'yon.
Ilang segundo bago ko naisip na "A, buhawi 'yon na nasa loob ng ulan."
Napapalibutan 'yon ng ulan kaya di mo makikita.
May kakayanang humigop ng moisture ang malalakas na buhawi
kaya sila nababalot ng ulan.
Kaya alam kong marami ang di nakakaalam
na may buhawi sa likod ng madilim na ulap na 'yon.
Tumigil kami sa mabatong lote,
tapos kinukunan namin 'yong spot na 'yon.
Maglalabas ng malaking buhawi 'yan.
Ayan na 'yong spot.
Tingnan n'yo 'yong umiikot na 'yon.
Pare.
Diyos ko po! Tingnan n'yo 'yong galaw no'ng ulap.
Dumidilim na.
Dumidilim na 'yong langit na parang tinanggal 'yong araw.
Hindi pa 'ko nakakakita ng gano'n. Madilim kahit araw pa.
Parang may eclipse.
Malaking bagyo na nakaharang sa sikat ng araw.
Nakita n'yo 'yon?
Oo, tara na.
Mac, sakay na!
Wag kayong mag-panic.
Wag magpa-panic. Pinakamasamang gawin 'yon.
Hindi na natin makikita 'yong nangyayari.
Gano'n talaga.
No'ng una naghahabol kami ng bagyo,
tapos kami na 'yong hinahabol.
Nakikita n'yo ba 'yon? Papunta na sa 'tin.
Heto ang mga pwede n'yong gawin para maging ligtas kayo.
Bumaba kayo kung nasa sasakyan kayo. Pumasok sa matibay na masisilungan.
Sixteen ako no'n,
at kasama ko ang mga kaibigan kong sina Evan, Dylan, at kapatid niyang si Doug.
Nagpapatugtog ng Tech N9ne si Evan sa radyo.
Medyo nakakatakot 'yong dating.
Sabi ng kapatid ko, "Uy, tol, kuha tayo ng gamit."
Tatambay lang sana kami. Cool lang sana ang lahat.
Sa back road kami dumadaan kasi ayaw namin sa main road.
Kabisado na namin 'yong mga back road.
Palagi akong mag-isa no'ng high school.
Na-kick out ako sa school dahil lagi akong napapaaway.
May iba 'kong pinagkakaabalahan gaya ng pagba-bike at pagma-marijuana.
Buhay ko 'yong pagbi-BMX.
Inipon ko 'yong mga kinikita ko para makabuo ng bike na gusto ko.
Kung di ka nagtrabaho no'ng teenager ka, sobrang hirap.
Tinext ako ng papa ko, sabi niya, "May buhawi. Ingat ka."
Naisip ko naman,
"Walang bakas ng buhawi. Kita tayo mamaya."
Ewan ko kung tanga lang ako,
pero nakita ko 'yong "Wizard of Oz" at di naman mukhang delikado.
After two minutes, ilang segundo lang dumilim na.
Naging itim 'yong langit…
di mo na makita kung ano'ng nasa harap mo.
Parang katapusan mo na.
Hindi pa 'ko nakakakita ng gano'n.
Sobrang…
kakaiba.
Sirena na naman ng buhawi.
Tumunog na naman ang mga sirena para sa buhawi.
Ayan na naman 'yong sirena para sa buhawi.
Kailangan na talaga nating makaalis dito!
-Umalis na tayo rito. Diyos ko po. -Bantayan n'yo 'yong likod.
-Diyos ko. -Diyos ko po!
Panginoon ko.
Nasa likod na natin.
Nakatingin ako sa maliit na side-view mirror.
Nakita ko 'yong maitim at malaking halimaw.
May kumulog, parang gutom si Mother Nature.
Patuloy na kumikilos papuntang silangan ang bagyo.
Sa MSSU, hilagang bahagi ng Joplin,
ginaganap ang high school graduation,
at doon papunta ang bagyong 'to.
Cheyenne Nooney.
May malaking party pagkatapos ng graduation.
Ready na kayo, guys.
Farewell party namin 'yon. Huling beses magsasama ang lahat.
Amber Cantu.
Ako sana 'yong DJ kaya excited ako,
tapos naaalala ko, excited din si Will.
William Norton.
Nasa dulo ako ng alphabet.
Andrew Keegan Tinney.
Kaya no'ng pabalik na 'ko sa upuan ko, malapit na ang katapusan.
Di pa 'ko umalis para makapag-picture kami ni Will at ng iba pang kaklase.
Umuwi na 'yong pamilya ko.
Paglabas namin sa graduation, may buhawi.
Tumawag 'yong papa ko, sabi niya may mga sirena saka parating na bagyo.
"Kailangan mo nang umuwi."
'Yong boses niya talagang… Gusto niya 'kong umuwi.
Hepe ng ambulansya 'yong papa ko.
Kaya tinuruan niya kaming mga anak niya na laging maging handa.
Kaya sa huling semester ko sa high school, nag-EMT training ako.
Kung nag-aalala 'yong papa ko sa bagyo,
alam kong kailangan ko nang makasakay sa truck ko at umuwi.
Ang haba ng pila bago makaalis.
Sabi ko, "Bahala na. Hindi ako maghihintay."
Kaya dumaan ako sa damuhan, sumampa sa semento, tapos nakalabas ako.
Mapanganib na kalagayan ng panahon ito.
Pumasok na sa mga pagtataguan n'yo. Pumunta na kayo sa basement.
Lalong lumakas 'yong ulan.
Mas tumindi pa 'yon habang nagda-drive ako pauwi sa bahay.
May kumpirmado nang nakakita.
Siguraduhing may mga kumot sa pagtataguan n'yo para pambalot,
de-bateryang radyo, at mga flashlight.
Kung saan mang silid 'yan sa bahay n'yo gaya ng banyo.
Naku po.
Iniulat ang multi-vortex na buhawi na tumama sa lupa ng western Joplin.
Gumagalaw ang cell nito nang 20 milya kada oras. Sobrang bagal.
Mama!
Marami nang ulat ng pinsala.
Ma!
Kailangan n'yong magtago.
Alam na natin kung nasaan ang bagyo.
Cashier ang toka ko no'n,
tapos sabi ng manager namin,
"Lumabas ka, tapos kunin mo 'yong mga mesa at upuan bago liparin."
Nagmadali ako no'n, bitbit 'yong mga gamit.
Ang weird ng kulay ng langit.
Naramdaman ko 'yong katahimikan
na sobrang nakakabaliw.
Tumingin ako sa likod ko sa bandang kaliwa ng yogurt shop,
tapos parang pader lang 'yong nakita ko.
Di ko makakalimutan 'yong ingay no'n, sobrang lakas.
Parang nakakatakot na ungol.
Nagmadali akong pumasok sa loob, tapos sinigawan ko 'yong matatanda.
Nag-uutos at nagtuturo ako, sinasabi ko sa kanilang pumunta do'n.
Para 'kong gumagalaw na may puppet string.
Sumisigaw na 'ko, "Makinig kayo kung ayaw n'yong mamatay."
May mag-asawang nagtangkang umalis. Sabi ko, "Dito lang kayo."
Sabi nila, "Kung may buhawi, guguho ang lugar na 'to
at ayaw kong mamatay ang pamilya ko sa loob ng yogurt shop."
Tapos namatay 'yong kuryente.
Patay ang mga ilaw.
Maraming nag-uulat na wala silang kuryente.
Gano'n ang magiging kalagayan sa pagdaan ng buhawing 'to…
Diyos ko po, iligtas mo 'ko.
…na makita rin ito.
-Pambihira. -Diyos ko!
-Ang sama nito, sobra. -Ay, Hesus!
Headlights lang ang nag-iilaw sa kalsada.
Yumuyuko na 'yong mga puno. Dinosaur ang una kong naisip.
May malaking lumalakad sa likod ng mga puno.
May malalaking puno na nagliliparan sa kalsada.
May tumama sa kotse, nag-drive si Evan na nasa ibabaw 'yon ng kotse.
Wala na 'yong windsheild, pumapasok na 'yong ulan sa loob.
Sabi ni Evan, "Ano'ng gagawin ko?"
Binilisan ni Evan kasi akala niya nasa likod na namin.
Kaya nag-drive kami papunta sa buhawi.
Nandiyan na 'yong buhawi. Malapit nang tumama sa amin.
Tinamaan talaga 'yong tower cam namin.
Nasa sentro ng Joplin 'yong tower cam.
Nanonood ako sa TV station na sampung milya mula sa city.
Muli, napapalibutan ng ulan ang buhawi.
Mahirap nang makita 'yon sa puntong 'to.
Umaasa na lang ako na mabilis na mawawala 'yon.
Pero tuloy-tuloy lang na lumakas.
Mula no'ng tumama siya sa lupa, lumawak naman.
Pinakamalakas siya no'ng nasa sentro siya ng Joplin.
Makikita n'yo ang mga nagliliparan kaya sobrang lakas ng hangin.
Ipapakita ko ang radar.
No'ng nakita ko 'yong mga nililipad sa radar, alam kong mga bahay 'yon.
Alam kong mga puno 'yon.
Alam kong delikado na talaga 'yong sitwasyon namin no'n.
Hinihigop niya 'yong mga linya ng kuryente.
Naaabutan na niya kami.
Tumatakbo kami para makatakas sa buhawi.
-Saan tayo pupunta? -Ewan ko!
Papunta siya… Dito tayo.
Mauunahan natin 'yan!
Diyos ko po.
Humarurot talaga ako.
Bumabayo talaga 'yong hangin.
Halos tumilapon na 'yong truck sa tabi ng kalsada.
Nauubos na 'yong lahat ng laman ng utak ko…
sa kakaisip ng pwedeng mangyari
at para maiwasan 'yong masamang resulta.
Naniwala naman ako na may control ako kahit pa'no.
Tingnan n'yo 'yong hangin. Tingnan n'yo 'yong ulan.
Papunta do'n 'yong ulan.
Tumila na 'yong ulan, nagsimula siyang gumalaw pagilid.
Nakikita namin 'yong ikot niya sa harap namin.
Papunta na sa kabila 'yong ulap.
Diyos ko po. Ang laki ng ikot niyan, o.
Nakita ko 'yon kaya sabi ko, "Okay, lilipad tayo."
Diyos ko po. Tingnan n'yo 'yon.
Nasa kotse tayo. Ang sama nito.
Saan tayo pupunta? 'Yong ulan… Ang lakas ng hangin.
Saan tayo pupunta? Malapit na sa 'tin, o.
Pumunta ka sa…
Sa Alp's tayo! Pinakamalapit 'yon. Pumasok tayo do'n.
Nakita ko 'yong phone ni Kaylee sa dash.
Alam kong importante 'yon. Kinuha ko tapos nilagay ko sa bulsa.
Pasok na tayo rito!
Pasok!
Guys!
Bilis na!
Dali!
…iniulat ang multi-vortex na buhawi
sampung minuto ang nakakaraan, at ang bagyo ay…
…patuloy na kumikilos papunta sa silangan.
Pumasok kami sa tahimik at kalmadong tindahan.
Guys, matindi na talaga 'to. Sobrang lala na talaga.
Baka kailangan na talaga nating magtago! Kailangan na nating magtago.
No'ng umpisa, hindi kami sineseryoso ng mga tao.
Meron bang mapagtataguan dito?
-Dito? -Please!
Guys, kailangan nating lumayo sa mga bubog!
Alam namin ang mangyayari.
Totoo 'tong tatama sa 'min at halimaw siya.
May mga taong naglalakad-lakad lang.
May back room ba kayo rito?
Ito 'yong…
Sa cooler.
-Pasok tayo. -Pasok tayo sa cooler.
-Masama talaga 'to. -Sa cooler tayo.
Pinakatamang lugar na pagtaguan 'yong cooler.
Bumukas na 'yong pinto.
Nagmadali si Eric na isara 'yong pinto.
Eric, halika nga rito.
Papasok tayo sa cooler.
Bilis, dito. Dito tayo.
Dito!
-Magsama-sama tayong lahat. Guys. -Diyos ko, masama na 'to.
Nagsiksikan kami kung saan nilalagay 'yong ice pops.
Alam kong masama 'yong spot namin.
Nasa baba si Kaylee, nakayuko siya nang mababa.
Nakayakap lang ako sa likod niya.
Nasa kanan ko si Eric tapos nasa likod ko si Mac.
Kaya inakbayan ko si Eric,
tapos pinagsama-sama namin 'yong bigat namin.
Naririnig mo 'yong mga bote na nagkakalansingan.
Yumayanig 'yong building.
Nakakatakot na 'to.
Sobra.
Papalapit na siya, lumalakas na 'yong tunog.
Naaalala ko 'yong lahat ng tornado drill na ginawa namin sa school.
Ilagay 'yong ulo sa pagitan ng tuhod. Ilagay 'yong kamay sa batok.
Naaalala kong iniisip ko, "Kailangan kong iligtas ang mga tao."
May pamilya do'n, pito sila.
Sabi ko, "Dadalhin ko sa banyo 'yong pamilya."
Walang external walls 'yon, e.
Pero hindi na 'ko kasya doon.
Sabi ko, "Saan ako pupunta?"
Naalala kong may storage room, pero may dalawang pader sa labas 'yon,
kaya mas lalo kaming lantad.
May kasama akong dalawang teenager doon.
Nagsimula nang madurog 'yong semento sa sahig.
Ang sakit ng tenga ko.
Tangina, pare.
Mararamdaman mong iba na 'yong pressure sa tenga mo.
Guys.
Nasa atin na!
Diyos ko.
Tapos may sobrang lakas na putok.
Para siyang tunog…
Ang susunod mo nang alam,
lumipad na lahat.
Bumukas 'yong pinto sa harap namin.
Nakita ko 'yong lahat ng lumilipad sa harap ko.
May lumipad na puno.
Nakita ko 'yong likod ng trailer truck, nililipad.
May kotseng tumama sa gilid at tinutulak 'yong pader.
Nakita ko 'yong lahat ng parte ng building na nawawasak nang slow motion.
'Yong mga bagay na lumilipad at 'yong mga bumabagsak na pader,
'yong napupunit na kisame.
Tiningnan ko, wala na 'yong mga pader. Eskinita na sa labas 'yong nakikita ko.
Pader ng hangin na lang 'yong nakita ko.
Aray! Sobrang sakit!
Diyos ko po!
Sobrang lala. Parang may nakatutok na sandblaster sa likod ko.
Talagang puro nagliliparan lang sa ere.
May sumabog na malaking puting ilaw.
Isa sa mga cinder block kung saan gawa 'yong building
ay tumama sa ulo ko.
Tinatamaan kami ng mga bubog at maliliit na bato.
'Yong tunog ng mga bagay…
Parang pag tumatama 'yong dart sa board.
Kailan kaya sasaksak sa 'kin 'yong mga lumilipad na 'yan?
Kailan tatama sa leeg ko? Sa kapatid ko o kay Mac?
Akala ko mamamatay na 'ko sa ingay. Sobrang lakas, e.
Dumadagundong talaga.
Habang tumatawid sa buhawi, nagliliparan 'yong mga kalat sa kotse.
Tinatamaan kami ng mga bato.
Nagtatamaan 'yong mga bubog, nasusugatan kami.
Hinihigop palabas 'yong hangin.
Sabi ko sa kanila, "Mag-seatbelt kayo."
Papasok tayo dito. Posibleng di na tayo makalabas.
Takot na takot kami na mamamatay na kami.
Sumisigaw na lang kami sa hangin,
"Diyos ko, makapangyarihan ka. Diyos ko, bigyan mo ako ng liwanag."
"Protektahan mo kami."
Lumakas lang nang lumakas 'yon.
Tapos sa isang iglap,
tumigil.
Tumingala ako,
at nakita ko 'yong asul na langit.
Nasa mata pala kami.
Hindi talaga ako makapaniwala.
Sabi ko, "Diyos ko, ayun ang langit."
Nakakita ako ng mga vortex sa gitna.
Kakaiba 'yon.
Ang laki ng mga buhawi na may mata. Halimaw ang mga 'yon.
Nando'n kami sa gitna ng katahimikan,
sa maliit na tunnel,
napapalibutan ng kaguluhan.
'Yon ang unang beses kong
napilitang tanggaping
"Wala akong control dito."
Wag kayong gagalaw! Bumaba lang kayo!
Baba lang!
No'ng kumalma na sa mata, akala no'ng iba tapos na,
pero alam naming may kasunod pang kalahati.
Magtago lang kayo.
Nakikita namin sa tower cam ang pagtama ng buhawi sa lupa.
Sinusubaybayan namin 'yon.
Higit na mapanganib ang kalagayang ito.
Patuloy naming susubaybayan ang bagyong ito.
Mukhang hindi naman tatama sa istasyon.
Bumagsak 'yong puno?
Pasok na tayo.
Dumapa kayong lahat!
Parating na.
Diyos ko!
Ama naming si Hesus!
Mga kababayan, kung naririnig n'yo kami, kung kami…
-Sige, off-air na tayo. -Oo.
Off-air na tayo.
Mapanganib na talaga ang sitwasyong 'to.
Bumagsak na 'yong tower cam,
baka natabunan na ng basura o kaya tinamaan ng kidlat.
No'ng nawala 'yong tower cam, nakakatakot
kasi hindi na namin maibalita 'yong nangyayari.
Ligtas ba ang mga tao? Nakapagtago ba sila?
Nangangapa ako, hindi ko alam kung ano'ng nangyayari.
Naramdaman ko 'yong pagdulas ng kotse, tapos umangat siya.
Umiikot patagilid,
tapos lumipad at lumutang.
Nakatingin lang ako sa lahat na parang nagpapaalam. Gano'n ang itsura ko.
Alam kong mamamatay na ako.
Nakayakap sa 'kin si Dylan.
Nakakapit siya sa 'kin.
Hinigit ako ng buhawi sa braso niya,
tapos hinigop ako palabas ng kotse.
Lumilipad ako sa loob ng buhawi.
Naka-fetal position ako, sumisigaw.
Walang kuwenta 'yong gravity do'n. Para 'kong nasa kalawakan.
Nag-flashback sa isip ko 'yong buhay ko.
Sobrang daming nangyari sa buhay ko.
Naalala ko lahat, sabi ko, "Diyos ko po."
Tinanggap ko na 'yong kapalaran ko…
Tapos nakita ko 'yong liwanag.
Bilang teenager, naisip ko, "Eto na 'yong Rapture."
"Inaangat ng Diyos 'yong mga tao at kinukuha na niya."
"Kung katapusan na 'to ng mundo,
ayoko nang maiwan para makita kung ano'ng mangyayari."
May puntong bumitaw na 'ko para matangay, e.
Naramdaman kong umangat 'yong katawan ko.
Nararamdaman kong umaangat 'yong kapatid ko.
Hindi ako uuwing wala 'yong kapatid ko.
Kaya binitawan ko 'yong katabi ko at nilagay ko 'yong braso ko sa leeg niya,
tapos hinatak ko siya sa ilalim ko.
Pero nakaramdam ako ng hangin sa pagitan namin ni Mac.
Kaya alam kong mahihigop na rin si Mac.
Nakakapit siya nang mahigpit sa 'kin at nililipad na siya.
Mac!
Di ko alam kung hanggang kailan ko kayang kumapit.
Nakakapanlumong isipin
na may isa sa aming hindi makakaligtas nang buhay.
Tanggap ko na 'yon no'ng panahong 'yon.
Siguro naging ready na 'ko.
Nag-I love you na kami sa isa't isa. Naghintay na mamatay.
Nasa buhawi ako!
-Naririnig n'yo ba ako? -Sige lang.
Officer down!
Kumpirmadong tumama sa lupa ang buhawi. Patungong timog-silangan.
Ayon sa Battalion 1 na maghintay nang 5 hanggang 10 minuto
bago rumesponde, para masigurong lumipas na.
Diyos ko po!
Buhay tayo!
Buhay talaga tayo!
-Buhay tayo! -Buhay tayo!
Sa ilang segundo, sumisigaw kaming "Ayos, buhay tayo!"
Pero nawala rin agad 'yon.
Ano'ng gagawin natin?
Ano na'ng gagawin natin?
Maghihintay tayo.
Tumakbo tayo! Ay, wag!
Wag, dumapa lang kayo!
No'ng tumingin kami sa paligid,
wala na ang lahat.
Parang katapusan ng mundo.
Lumabas ako at nakita kong sumasabog sa bayan.
Wala na ang lahat sa magkabilang gilid.
Lahat ng bahay, sira na. Wala nang mga puno.
Tapos naaalala ko, sumisigaw lang ako.
Nangyari na 'yong Rapture.
Pero dahil bakla ako, hindi ako kinuha ng Diyos.
Alam kong kailangan kong hanapin 'yong parents ko.
Pero di ko alam kung buhay pa sila.
Tapos, kailangan…
Kinailangan kong ihanda 'yong sarili ko.
Respond emergency.
Kakailanganin namin ang lahat. May mga namatay at na-trap.
Tawagin ang lahat.
2-70, status?
Wala na 'yong Main South. Nawasak na lahat.
May mga nawawalang buong building, maraming napinsala.
10-4. Hihingi tayo ng tulong sa lalong madaling panahon.
Nagtago kami sa kusina, hinintay naming tumama 'yong buhawi.
Pero hindi nangyari 'yon.
Nalito ako kung bakit hindi tinamaan 'yong restaurant.
Akala ko dahil masyado akong madrama saka sobrang OA ko.
Bumalik kami ni Mama sa hotel na nasa kabilang kalsada lang.
Walang signal ang phone, kaya di namin matawagan si Doug.
Binuksan ko 'yong radyo.
Dumating na sa Joplin ang kinatatakutan n'yo.
Naririnig namin ang lahat ng nangyayari
sa quarter mile mula sa 'min.
Sinagasaan ng buhawi ang gitna ng Joplin.
Nagsimula do'n sa state line
tapos inararo 'yong papunta sa city.
May nakita kaming kotseng tumigil sa hotel.
Hindi nga mukhang kotse, e.
Parang hinugot galing sa horror movie o dumaan sa giyera.
May lalaking bumaba at halatang hindi siya okay.
Duguan siya…
Halatang na-shock siya.
Sabi niya, "Wala na ang Joplin."
Wala na ang mga bahay. Wala nang mga puno.
Wala na 'yong mga kotse. Wala nang buildings.
Saka ko nalaman na higit pa 'yon sa iniisip ko.
Sa palagay ko, kakailanganin ng Joplin ng maraming tulong.
Pagdating ko sa harap, nasa garahe si Papa may hawak na radyo.
May mga taong sumisigaw. Kailangan namin sa lalong madaling panahon.
Daan-daang tao ang sugatan.
Sabi ni Papa, "Magbihis ka."
Kaya pumasok ako, hinagis ko 'yong gown at cap ko,
at sa ilang minuto lang nakapagbihis at nakahanda na kami.
Tapos sumakay na kami sa kotse ni Papa.
Pumunta kami kung saan tumama 'yong buhawi sa Joplin.
Kaylee! Kaylee, nasaan ka?
Hello?
Kaylee, andito na 'ko.
Kaylee, ay, Diyos ko.
Lintik na 'to.
Kung saan-saan tumatama 'yong kidlat sa paligid namin.
Sa sobrang lapit, tatayo 'yong buhok mo.
Sobrang gulo.
Pagod na pagod ako. Saan kami pupunta?
Guys, saan tayo pupunta? Nasaan 'yong bahay? Tulong!
Diyos ko, 'yong mga pamilya natin.
Diyos ko, 'yong pamilya natin.
'Yong kilos ng buhawi papunta sa bahay ng mama ko,
sa parents nina Kaylee at Eric.
Diyos ko po.
Naalala naming may sasakyan kami
tapos dapat naka-park 'yong truck sa parking lot ng Alp's.
Umalis kami para hanapin 'yong truck.
Guys!
Eric!
Eric, Kaylee, halikayo rito!
Nando'n pa rin 'yong truck, pero medyo wasak na.
Nasa akin pa 'yong bag at mga gamit ko, kaya may susi pa rin ako.
Hahanapin namin ang daan pauwi.
Flat 'yong apat na gulong.
Dumadaan kami sa mga bumagsak na poste ng telepono,
mga puno,
linya ng kuryente,
lahat ng kailangan
kasi gusto na naming maka
Di ko alam kung pa'no tayo makakalampas. Walang makakadaan dito.
May nakita na 'kong dalawang bumaliktad na semi sa I-44.
Hindi na. Maraming nakabaliktad na sasakyan.
Nagising ako. Nasa loob pa rin ako ng kotse.
Sabi ko, "Nandito pa ba tayong lahat? Buhay pa ba tayong lahat?"
"Guys, kausapin n'yo 'ko. Sumagot kayo."
Tapos sumagot 'yong kapatid ko, "Buhay ako. Okay lang ako."
Tapos sabi ni Evan, "Oo, pare. Okay rin ako."
Pero walang sagot si Steven.
Kailangan kong lumabas ng kotse. Hahanapin ko siya.
Sumisigaw ako, "Steven, kailangan kitang makita. Tawagin mo ako."
"Steven!"
"Bigyan mo 'ko ng sign. Sabihin mong nandito ka!"
Bukas-sara 'yong mata ko,
parang nawawalan ako ng malay lagi.
Nakita kong tumatakbo palapit 'yong mukha nina Doug, Evan, at Dylan.
"Bakit sila nakakalakad, tapos ako hindi?"
Sabi ko, "Hindi maganda 'to."
Sinubukan kong gumalaw. Saka ko naramdaman 'yong sakit.
Sumigaw ako.
Pare, sobrang sakit talaga.
Nakakabaliw.
Wasak talaga siya.
Nakikita ko 'yong pagtibok ng puso sa dibdib niya.
Hahanap kami ng tulong para masigurong mabuhay siya.
Nakakita ako ng ilaw sa taas ng burol.
Nakatayo ako sa harap ng kotse habang papalapit sa 'kin, pero di bumabagal.
Wala, nilampasan lang ako.
Tapos may Chevy na galing sa taas no'ng burol,
at wasak na 'yong kotseng 'yon.
Bumaba agad sila ng kotse.
Sabi ko, "Matutulog lang ako." Sinasampal ako ni Dylan.
Sabi ko, "Suko na ako. Dito na ako mamamatay."
Tapos nawalan ako ng malay.
Susubukang maglagay ng triage ang Supervisor sa 20th and Range Line.
Pagdating namin sa 20th and Range Line, mukhang war zone.
Ang daming bangkay sa kalsada,
wala nang buildings,
ang daming kotseng nakataob.
Wasak lahat ng nasa paligid.
Tawagan ang lahat ng off-duty county deputy na mag-report sa duty.
Pwede ba kayong mag-set up ng area diyan?
Pumasok ako sa EMT school para makatulong sa tao,
at mabilisan na 'yon, gawin ang lahat ng makakatulong.
Eighteen lang ako no'n, pero di ako takot.
Hindi ako nag-aalala. Kasama ko si Papa.
Sabi niya, "Uy, dito ka sa area na 'to, doon naman ako sa area na 'yon,
tapos mag-report tayo."
Kahit saan ako lumingon, puro injury 'yong nakikita ko.
Naalala kong may lumapit sa 'kin na nakasuot ng gown sa graduation,
babae siya, tapos sabi niya, "Keegan, nasaan ang pamilya ko?"
Hanggang ngayon, di ko siya kilala.
Alam ko lang kilala niya 'ko kasi tinawag ako,
tapos naka-gown siya, 'yong graduation gown.
Duguan 'yong mukha niya. Hindi ko kilala kung sino.
Ilang oras akong naglalakad.
Gulat na gulat ako.
Iba 'yong kulay ng langit.
Parang nasa kakaibang mundo ka.
Tapos nakita ko 'yong mama ko, buhay siya, kaya ang saya-saya ko.
Hindi pa katapusan ng mundo. Hindi na-rapture 'yong pamilya ko.
Buhay sila.
Sinabi sa 'kin ng mama at papa ko na nawasak 'yong bahay namin.
Naaalala ko na niyakap niya lang ako, inakbayan niya ako,
tapos sabi ng mama ko,
"Nasa Target ako no'ng mangyari 'yon," saka "bumibili ako ng tina sa buhok."
Sobrang tanga at puro kalokohan,
pero sabi ko, "Buti nagkukulay ka ng buhok, Ma."
"Ang saya ko na wala ka sa bahay at masaya 'kong ligtas ka."
No'ng makalayo kami sa Main Street,
naligaw kami.
Kabisado namin 'yong lugar na 'yon,
pero hindi namin alam kung nasaan kami. Walang makapagturo sa amin.
Merong bukid.
Naalala kong lumubog si Kaylee sa bukid.
Inapakan niya 'yong gas, pero mas lalo kaming lumubog.
Sabi namin ni Eric, "Lalabas kami, itutulak namin."
Bumaba kami sa truck.
Nagtinginan kami ni Eric, sabi namin,
"Tol, ano'ng bukid sa gitna ng Joplin?"
"Anong bukid? Nasaan tayo? Bakit tayo nasa bukid?"
Tapos saka namin naisip na nasa practice field kami ng high school.
'Yong high school na pinasukan namin. Nando'n kami.
Hindi na namin makilala
na nando'n kami sa school na pinasukan namin no'ng bata pa kami.
Nakakalungkot 'yon.
Mahigit 2,100 estudyante ang laman ng mga bulwagan ng Joplin High School.
Lagi kong iniisip ang kinabukasan,
naghihintay ako ng malaking mangyayari.
Ngayon ang araw na 'yon.
May balita ba kayo tungkol sa Joplin High School sa 20th?
Sa pagkakaunawa namin, wasak na wasak ang Joplin High School.
Nakakaloka, kasi graduation ko kanina.
Madalas na tumunog 'yong mga sirena, pero wala namang nangyayari.
Kaya naisip ko, "Walang mangyayari."
Tapos kung kelan ko sinabing "Alam mo? Walang mangyayari…"
Check one, two, three, four, five.
Si Mike Better 'to ng Weather Channel. Amanda, si Bettes 'to. Naririnig mo 'ko?
Wasak ang Joplin.
Pinag-uusapan natin ang masamang panahon sa gitna ng bansa.
Nakikita natin ang pagtama ng buhawi sa Joplin, Missouri.
Live ang kuha ng raw video na 'to.
Ngayon lang ako nakakita ng ganito.
Hindi ako makapaniwala rito. Diyos ko po.
Kalunos-lunos na pangyayari…
Ang masasabi ko lang ay kamukha ito ng natunghayan natin no'ng isang buwan…
Excuse me.
Sa Tuscaloosa.
Diyos ko.
Mike, ayos ka lang?
Sigurado 'kong nakakakita ka ng mga nakakalungkot na bagay.
Oo, sobrang…
Napanood ko 'yon, tapos sabi ko, "A, shit."
May taga-Weather Channel na nalungkot at napaiyak sa laki ng pinsala.
Totoo na 'yon.
Ang weird makita 'yon sa mata ng hindi tagarito.
Isang malakas na buhawi ang nagwasak sa malaking bahagi ng lungsod.
Napag-alaman naming halos wala nang natira rito.
Seryoso ang bagay na ito at mabilis itong nangyayari,
kaya mahirap maglagay ng camera do'n, pero inaayos na namin.
No'ng umaga ng 23, may tumawag sa 'kin galing sa Fox 5 station sa San Diego.
Tinanong nila kung kaya kong mag-report
dahil wala pang national networks no'n na nakakarating sa Joplin.
Naaalala kong naisip ko no'n,
"Kung kaya ng ibang reporter, kaya ko rin."
Magandang hapon, ito po si meteorologist Chad Crilley live dito sa downtown Joplin
sa mga bahayan
at makikita natin kung saan tumama ang malaking bahagi ng buhawi.
May malaking pinsalang naiwan dito.
No'ng mga sumunod na araw, kasama ko siya sa studio.
Sa totoo lang, nagkaro'n ng on-field training si Chad
sa ginagawa namin dito sa Tornado Alley.
At alam ko, balang araw, sisikat si Chad.
Salamat, Wolf. Magandang gabi. Magsisimula tayo sa Joplin.
Nagbukas ng anim na milyang kapinsalaan ang record-breaking na F5 tornado rito.
Pagkatapos ng buhawi, kilala na ng lahat ang Joplin.
Binugbog ng buhawi ang Joplin, Missouri.
Mukha talagang katapusan ng mundo,
at inaasahang magtutuloy hanggang bukas ang masamang panahon. Hala!
Nagdadatingan 'yong mga reporter mula sa iba't ibang bansa.
Nadurog talaga 'yong ibang bahay.
Nagdeklara ng state of emergency ang mga awtoridad.
Mahirap 'yong atensiyon ng media. Nagkalat ang mga camera.
Naramdaman ko no'n na parang may target sa likod ko
na parang "Siya. Kunan n'yo siya."
Pakisabi at paki-spell ng pangalan mo.
Ako si Cecil Cornish. C-E-C-I-L, C-O-R-N-I-S-H.
Ilang taon ka na?
Seventeen.
High school ka?
Oo.
Sa tuwing may nagbabato ng cap nila,
naiisip ko, "Wow, nakatapos din."
Hindi ko inakalang makakahati ng graduation day ko
ang isa sa pinakamalungkot na naranasan ng Joplin.
Sobrang hirap.
Di ko alam 'yong kaibigan kong si Will Norton…
Nawawala siya. Sobrang hirap. Oo. Pero…
Gano'n…
Paputol-putol ang signal ng phone.
Naaalala kong nagte-text ako ng "Uy, okay ka lang? Saan ka?"
Saka ko nalaman na hindi nakita si Will.
Hi, guys, kababalik ko lang galing LA kagabi pagkatapos ng masayang weekend.
'Yan si Will Norton, 18 years old.
Oo, senior na 'ko sa high school. Walang naniniwala sa 'kin.
Ipapakita ko ang student ID ko.
Sikat na siya sa YouTube
na may mahigit isang milyon at kalahating views sa videos niya.
Hindi ako makatulog. Sobrang saya ng pakiramdam ko
at hindi ko alam kung bakit.
Naglaho siya noong Linggo nang tamaan ng ipoipo ang SUV niya.
-Ano'ng pangalan mo? -Tracey Presslor.
Pinag-uusapan natin…
'Yong pamangkin ko, si Will Norton.
Pauwi siya galing graduation, di ba?
Tumunog 'yong mga sirena. Nagkalat ang lahat para magtago.
Tapos nag-drive siya, nasa passenger seat 'yong kapatid ko.
Tapos hinablot sila no'ng buhawi at nilipad ng hangin.
Inabot niya 'yong pamangkin ko at kinapitan niya,
tapos nagsimulang magsabi si Will ng mga salita ng Diyos,
nagsabi lang siya ng mga verse,
tapos hinugot siya ng buhawi sa sunroof,
habang hawak siya ng kapatid ko.
Dahil nakita ko 'yong pagtutulungan ng lahat,
umasa ako kahit pa'no na mahahanap namin si Will.
Araw-araw siyang hinahanap ng mga tao, inaalam kung nasaan siya.
Iniisip namin na nandiyan pa lang siya,
pero inaalala namin 'yong vortex ng buhawi
na pwedeng tinangay siya nang sobrang taas at sobrang layo.
Hinihiling ko talaga sa mga tao sa Joplin
papuntang Springfield, Nevada, kahit saan,
na pakitingnan 'yong mga bukirin nila, tingnan 'yong mga puno.
Hindi lang para sa pamangkin ko, kasi marami pang nawawala.
May kakaibang flesh-invading fungus na tinatawag na zygomycosis
ang nananalanta ng mga biktima ng buhawi sa Joplin, Missouri.
Ayon sa mga opisyal, may kinalaman ang mga basura sa malalang sakit na ito.
Walo na ang tinamaan ng kakaibang fungus na ito
at tatlo na sa kanila ang namatay.
Na-coma si Steven,
nakakuha siya no'ng nakakamatay na fungus na nangangain ng laman.
Kinakain 'yong buto, balat, saka kalamnan niya.
Nauubos talaga siya.
Galing ang impeksiyon
sa pagiging exposed sa fungus na nakuha sa lupa at nabubulok na halaman.
Dahil ito na 'yong Ozark, matindi ang dinaanan ng buhawing 'yon.
Halos imposible nang walang gano'ng bagay na mangyari.
Lubhang nakapipinsala ang fungi na 'to.
Kailangang tanggalin ang itim at namatay na tissue.
Five percent na lang ang survival chance ni Steven.
Natakot akong mawala 'yong kaibigan kong nag-aagaw-buhay.
May napanaginipan ako no'ng nasa coma ako.
Hindi ko alam kung napugutan ako ng ulo
at buhay lang siya kung saan, kasi di ko maramdaman 'yong katawan ko.
Madilim na paalala ng masasamang puwersa sa mundo na naghihintay lang makalabas.
Parang naghihintay lang akong may puntahan,
pero parang impiyerno 'yong pinaghihintayan ko.
Sabi ko, "Hindi totoo 'to. Kailangan kong makaalis dito."
Bihira lang talaga 'yon. Thirty years akong walang nakitang gano'n.
Nakikipag-usap sina Mama at Papa sa doktor na parang wala ako ro'n.
Pero masayang marinig 'yong boses nila.
Naghiwalay 'yong parents ko no'ng nine ako.
Umalis kami at nawasak 'yong papa ko.
Bumalik siya sa dati niyang buhay, drugs, tapos nawalan siya ng trabaho at bahay.
Umalis ako sa 'min no'ng 12 ako,
nasa bahay lang ako ng mga kaibigan ko, nakikitulog sa sofa.
Gusto ko 'yong buhay ng ibang normal na pamilya.
Maayos na bahay, sabay-sabay kumakain, 'yong mga gano'ng normal na bagay.
Sa panaginip ko, sabi ng doktor, "Wala na kaming magagawa para sa anak n'yo."
"Kailangan n'yo nang sumuko."
Tapos natakot ako kasi hindi ako makapagsalita.
Sabi ko, "Gusto kong mabuhay."
Nagising ako, maaraw sa labas.
Nakalanghap ulit ako ng sariwang hangin at hindi ako makapaniwala.
Alam kong wala na 'ko sa panaginip.
Pag nagising ka galing sa coma para kang 100 years na nasa kabaong,
at binibigyan ka ng Diyos ng chance na mabuhay ulit.
Parang sensitibo.
Parang baby, alam mo 'yon?
Sobrang sakit. Ang sakit talaga.
Pumasok ang mama't papa ko, umiiyak sila, tapos…
Sabi ni Papa, "Sabi sa 'yo, e. Makakaligtas siya."
Tapos no'n ko lang nakitang umiyak si Evan.
No'ng pumasok sila ni Dylan,
umiyak siya, tapos ako naman, pinapagaan ko 'yong loob niya,
sabi ko, "Umiiyak ka ba?"
Sabi niya, "Ang sama ng lagay mo, tol." Saka, "Sobrang sama ng lagay mo."
Nilamon na 'ko no'ng fungus.
May parte silang tinanggal sa 'kin, tapos hindi na bumalik 'yong fungus,
kaya marami silang tinanggal sa 'kin.
'Yong ribs ko, bahagi ng lungs ko, 'yong atay ko.
Wala na 'yong nipple ko sa kanan.
May tinanggal silang piraso ng puso ko.
Pero bukod do'n,
beach bod pa rin naman ako,
hindi ba?
Maraming beses kong inakala na mawawalan ako ng anak.
Isang himala na nakaligtas siya rito.
Gusto ko na lang makauwi kami at makabawi.
At makabalik sa normal.
Maraming ginawang tulong 'yong tatay ko sa pamamalagi ko do'n nang apat na buwan.
Nando'n siya araw-araw.
Pagmamahal talaga ang kailangan mo.
Wala kang ibang kailangan sa buhay kung hindi ang pamilya.
At hindi ko sinamantala 'yon bago mangyari 'yong buhawi.
Dahil sobrang kailangan ko sila, tapos hindi nila 'ko iniwan,
naging mas malapit kami ng papa ko sa isa't isa.
Ang saya lang makita 'yong tibay ng pagsasama pag kailangan, di ba?
Madamdamin ang araw para kay Steven Weersing,
na kinikilalang buhay na himala.
Miracle Boy ang tawag sa 'kin ng press.
Hindi ko naiintindihan kung ano 'yong himala,
kasi hindi ko inisip na himala 'to.
Ako pa talaga 'yong nakaranas ng ganito.
Hindi ako nagtaka.
Surprise, mga gago.
Naaalala kong sinasabi ng mga tao na pangit ang mundo.
Hindi ko naisip na 15 minutes pagkatapos ng graduation,
hahagupit 'yong mundo sa amin at sa class of 2011.
Talagang kami 'yong tinamaan ng lintik.
Tapos na ang paghahanap kay Will Norton.
Nakuha ang kanyang bangkay sa lawa
malapit sa kung saan tumaob ang SUV ni Will.
Diyos ko po. Parte ng graduating class ng 2011. Maraming alaala do'n.
Para sa mga hindi nakakaalam, may YouTube channel si Will.
Marami siyang video do'n,
at pinakikita nila 'yong sigla ni Will at pagmamahal niya sa buhay.
Sabi ni Will sa 'kin,
na meron siyang full scholarship sa film school sa California.
Proud at excited ako para sa kanya.
Sabi niya, gusto niyang maging tulad ni Steven Spielberg.
Hindi kami close ni Will,
pero no'ng kinuwento niya 'yong mga pangarap niya, nangarap din ako.
Ipapakita ko sa inyo kung ilan ang nandito. Grabe.
Naaalala kong may malaki siyang Halloween party no'ng senior year.
Isa siguro 'yon sa highlights ng senior year ng lahat.
Ibang klase 'yong tawa niya. Maririnig mo. Naririnig ko pa ngayon, e.
Bye, guys.
Lahat ng ginawa niya galing sa kabutihan.
Lahat naapektuhan ng buhawi.
Pwedeng nawalan ng minamahal, kaibigan, o ng bahay nila.
Walang hindi tinamaan.
Wala na 'yong bahay ng parents ko, pero ayos lang ang pamilya namin.
Gusto kong pumunta rito at manigarilyo kung saan kami tumayo.
Nandito kami no'n.
-Nagsiksikan kami rito. -Dito.
Nagpapasalamat ako.
Nagi-guilty ako.
Bakit nabuhay at nakaligtas kami,
pero maraming hindi lalo na ang mga bata.
Sinuwerte kami.
Tumakbo kami rito, tumalon, tapos tumakbo papunta ro'n.
Anak ng puta.
Nalaman ko 'yong tungkol sa PTSD at pwedeng epekto sa 'yo,
at nararamdaman kong nanginginig 'yong katawan ko, alam mo 'yon?
Gano'n ang nararamdaman ko pag pinag-uusapan ang tungkol do'n.
Grabe.
Summer pagkatapos no'ng buhawi lahat ng tao sa community
nagsumikap nang sobra
para makabalik kami sa normal.
Naaalala ko, nakita ko 'yong school,
"Kami 'yong huling class na galing sa school na 'yan."
"Kami 'yong huling graduate ng building na 'yan."
Wala na lahat 'yong mga pader at pasilyo
at lahat ng alaala ng lugar na 'yan.
Walang pwedeng mangyari sa football field
na hindi natin kakayanin nang magkasama
dahil sa tindi ng ginawa at pinagdaanan n'yo.
-Sang-ayon ba kayo? -Opo, sir!
Joplin Eagles!
Excited ang komunidad sa unang home football game.
Joplin Eagles!
Hindi masyadong napinsala ng buhawi ang football field.
Pagpasok ko sa Junge, naalala ko 'yong pride
at 'yong stands na puno ng tao.
Unang Biyernes kong nakitang nangyari 'yon.
Sabi ko, "Grabe!"
Gusto kong magsuot ng pads at helmet, tapos maglaro.
Ang Joplin High School Football Eagles!
May masamang nangyari sa komunidad natin.
Let's go, Eagles!
Madali na sana para sa iba na lumipat ng lugar.
Itinayo ang Joplin sa komunidad ng mga minero.
Kumuha ng sariling chainsaw ang mga tao at gumawa sila ng paraan.
Ibang klaseng Joplin 'yon.
Touchdown para sa Joplin Eagles!
Para sa pagbangon, ang sayang makita 'yong laki ng dumarating na tulong.
Tinatayang nasa 300,000 volunteers
mula sa buong bansa ang nagbigay ng oras at lakas.
Napabalik nila sa school 'yong mga estudyante
at hindi sila lumiban sa klase.
-Binuksan muli ang Joplin High School… -Welcome, students.
…sa local na mall.
Sa senior year ko, kahit na magkakaiba kami at may iba-ibang grupo,
merong pagkakaisa na talagang sobrang astig sa komunidad namin.
Nagmumula 'yong pinakamalalakas na pagsasama
pag nanggaling ang lahat sa pagkawasak.
Sa mga mamamayan ng Joplin at sa class ng 2012,
naging mahirap ang paglalakbay at nakakapagod ang mga araw,
pero meron tayong bukas,
kaya magmamartsa tayo.
Magmamartsa tayo.
Madalas, wala 'yong presidente ng United States sa graduation mo.
Nakakaloka. Sobrang laking bagay no'n.
Umaasa ako sa inyong lahat na habang sinisimulan n'yo ang bagong yugtong ito,
dadalhin n'yo ang diwa ng Joplin
sa lahat ng pupuntahan n'yo
at sa lahat ng gagawin n'yo.
Magsilbi kayong paalala
hindi natin kailangang maglakbay nang mag-isa.
Hindi tayo inaasahang humarap sa pagsubok nang mag-isa.
Binabati ko kayo. At pagpalain kayo ng Diyos.
Nawa'y pagpalain ng Diyos ang class ng 2012.
Pagpalain ng Diyos ang United States of America.
Cecil Cornish.
Ipinagmamalaki ko kayong lahat
at gusto ko kayong kamayan, ha?
Good to see you. Ipinagmamalaki ko kayo.
Salamat.
Good to see you.
No'ng 17 ako, nag-aalala ako na mapili ako,
pero ang pinakaimportante ay piliin mo 'yong sarili mo.
Ngayong mas matanda na 'ko, lantad na ang pagiging bakla ko.
Namumuno ako ng nonprofit support group para sa mga queer
na naramdaman din 'yong naramdaman ko no'ng bata ako.
Pinakamasama para sa 'kin 'yong lumaki at tumira sa bayan namin.
Pero dito na 'ko nakatira,
at mahal ko ang Joplin.
Mahal na mahal ko ang Joplin.
Lahat ng ginawa ko sa buhay ko, lahat ng pinagdaanan ko,
may dahilan 'yon.
Daddy!
Pinakamasaya sa lahat 'yong maging ama.
Ang sarap sa pakiramdam,
kasi hindi ko inakalang mararamdaman ko 'yon.
Parang "Ito 'yong kulang sa 'kin. Ito 'yong kailangan ko."
Gusto kong ibigay sa kanila lahat ng di ko naranasan
at higit pa.
Superstar ang tingin sa 'kin ng mga anak ko.
Mahal ko silang lahat.
Pagkatapos ng buhawi,
sumabog 'yong confidence ko.
Sabi ko, sige lang.
Sinimulan ko 'yong career ko na nakakapunta ako sa mga bagong lugar,
nakakasakay ng eroplano, nakakapagbiyahe sa malalaking city, nakakakilala ng iba.
Hindi ko siguro gagawin 'yon
kung hindi ko naranasan 'yong buhawi sa Joplin.
Sige, kahit ano pa 'yan.
Wala na 'kong kinatatakutan.
Uy.
-Good to see you, tol. -Ganda ng apoy.
-Salamat. -Ang galing mo.
Nakatulong si Mac, pero siya pa rin 'yong dating Mac.
'Yong karanasang pinagsaluhan namin,
namin ni Kaylee at ng kapatid niya…
lagi na kaming malapit sa isa't isa dahil do'n.
Parang palasak na, pero kailangan mo talagang
pahalagahan 'yong oras na kasama mo 'yong ibang tao.
Kasi may mga taong pagkatapos ng araw na 'yon, hindi ko na nakita.
Ayaw mong makalaban si Inang Kalikasan.
Saludo ako sa kanya.
Nakakatakot siya.
Sigurado ako do'n.
INAALAY SA 161 NA BUHAY NA NAWALA NOONG IKA-22 NG MAYO TAONG 2011.
AT SA BUONG KOMUNIDAD NG JOPLIN.
NAGDUDULOT ANG PAGTAAS NG TEMPERATURA NG TUMITINDING KAGANAPAN SA PANAHON
NA MAAARING MAGHATID NG KALUNOS-LUNOS NA HAGUPIT SA MGA KOMUNIDAD.
Nagsalin ng Subtitle: Erika Ivene Verder Columna