Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W 2011 roku kończyliśmy Liceum Joplin
i myśleliśmy już o uroczystym wręczeniu dyplomów.
Seria tornad przeszła przez cały kraj.
Tuscaloosa w Alabamie zniszczona przez potężne tornado.
Jakby na świecie mało było klęsk żywiołowych…
MYŚL O MNIE, NIE O BURZY
…teraz grozi nam prawdziwa apokalipsa.
MASZ SCHRONIENIE?
Większość znajomych ze szkoły sądziła, że to koniec świata.
Druga pod względem ofiar seria tornad w historii USA.
Ponad 300 trąb powietrznych.
Mówimy więc, że ukończyliśmy szkołę w roku apokalipsy.
Podobno z Biblii można wywnioskować, że świat się skończy 21 maja 2011 roku.
Mało kto wierzył w te bzdury.
„Kup tę gazetę, póki jeszcze żyjesz”.
- Póki jeszcze żyjesz. - Wszyscy o tym mówią.
Postanowiliśmy razem spędzić tę noc.
- Trzy minuty do północy. - Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
KONIEC
Wciąż żyjemy!
Aż ciarki przechodzą na myśl, że świętowaliśmy przetrwanie
na 24 godziny przed nadchodzącą zagładą.
To jest tornado.
Dokąd jechać? Jest nad nami.
Boże!
Szybciej! Wsiadaj!
TORNADO
MIASTO W PUŁAPCE
Nie pierwszy raz zapowiadano koniec świata.
Ale 21 maja apokalipsa nie nadeszła.
22 MAJA
Bibliści wyjaśniają, że chodziło o duchowy dzień sądu…
Dla mnie dzień zaczął się ciężko.
Obudziłem się z potwornym kacem.
Imprezowaliśmy całą noc. Świętowaliśmy przeżycie 21 maja.
Skoro miał nadejść koniec świata,
to stwierdziliśmy, że będziemy pić do rana.
Mac miał kaca.
Miałam ochotę na pizzę, ale on nawet nie chciał o tym słyszeć.
Ktoś ją stroił?
- Co? - Ktoś ją stroił?
- Chyba nie. - Okej.
Byłam z Makiem.
Połączyła nas muzyka.
Ale jarał się też pogodą. To było nawet słodkie.
Nie przeszkadzało mi to.
Janice Huff opowie nam o burzach. Dzień dobry, Janice.
Póki co niewiele się dzieje, ale warunki sprzyjają.
Sprzyjają, niestety jak zwykle wiosną, powstawaniu tornad.
Wyszedłem z domu.
Spojrzałem w górę, a na niebie zero chmur.
Poza pojedynczą komórką burzową napływającą z zachodu.
To był olbrzymi cumulonimbus.
Niezwykle wypiętrzony, tak wysoko,
że nie było widać jego wierzchołka.
Czytelny znak, że to gwałtowna burza.
Można rzec, że byłem amatorskim łowcą burz,
bo ścigałem ich już wiele.
Ale nigdy nie widziałem czegoś takiego.
Podekscytowałem się.
Mac spojrzał na radar.
Pamiętam, że powiedział:
„Z tej komórki na bank zejdzie tornado”.
Zapytałem Kaylee i jej brata: „Chcecie to zobaczyć?”.
Nie wahaliśmy się. To było oczywiste.
„Tak, zróbmy to”.
22 maja 2011 roku leciałem z mamą
z San Diego w Kalifornii do Joplin w Missouri.
Nie byłem typowym dzieciakiem.
Zamiast biegać za piłką czy oglądać kreskówki,
ja wolałem śledzić prognozy pogody
lub samemu ją opisywać.
Chad Crilley nadaje na żywo z Big Bear w Kalifornii,
gdzie występują opady śniegu.
Trudne warunki pogodowe utrzymują się nad południową Kalifornią.
Czujesz się jak gwiazda?
W wieku dziewięciu lat zostałem dziecięcym,
a następnie nastoletnim komentatorem.
Dzień dobry. Proszę spojrzeć. Zaczynamy ranek od…
Wbrew powszechnej opinii znałem się na pogodzie.
A zwłaszcza interesowałem się tornadami.
- Musisz je wyprzedzić. - Wiem, co robię.
Po obejrzeniu filmu Twister
zacząłem się zastanawiać,
co musi się dziać w pogodzie, by zeszło tak niszczycielskie tornado.
A także jakie to uczucie doświadczyć tego osobiście.
Temperatura około 20 stopni Celsjusza.
Bardzo przyjemny dzień.
Zaczynała mnie nudzić pogoda w San Diego.
Chciałem zapowiadać pogodę tam, gdzie coś się dzieje.
Chciałem się przenieść na Środkowy Zachód, do tzw. Alei Tornad.
Występuje tam najwięcej trąb powietrznych na świecie,
bo sprzyjają temu warunki.
Zderzają się tam ciepłe i chłodne masy powietrza,
wywołując niezwykle silne zawirowania, z których powstają tornada.
W tajemnicy przed mamą
napisałem do kilku tamtejszych meteorologów.
Jeden odpisał.
Okazało się, że za nami ponury wieczór w całym regionie,
z wieloma burzami w środkowym Teksasie.
A konkretnie Doug Heady ze stacji KOAM w Joplin.
Po północy zrobi się paskudnie.
Chad pisał, że chce przyjechać do Alei Tornad jako stażysta.
Wysłał kilka swoich filmów.
Po miesiącach planowania centrum meteorologiczne KPPRLA…
Miał studio w garażu.
Jest z wami meteorolog Chad Crilley…
Widać było, że traktuje to poważnie. Ale ponieważ miał 13 lat,
musiałem to uzgodnić z jego matką.
Przyznam, że byłam zdumiona. „Co to za facet?
I gdzie jest Joplin?”
Chad stwierdził, że chce jechać sam.
Ale ja na to: „Nie ma mowy. Jadę z tobą”.
Największe tornada są u nas w maju,
więc pomyślałem, że w tych trzech dniach, 22-24 maja, będzie się działo.
Zarezerwowali bilety.
Chad siedział przy oknie, spojrzał na mnie i powiedział:
„Mamo, coś dziwnego dzieje się z pogodą”.
Schodziliśmy już do lądowania w Joplin. Zaczęło nami trząść.
Panie i panowie, przed nami turbulencje. Kapitan…
Chad powiedział, że w hotelu jest schron.
Pomyślałam: „O czym ty mówisz?
Schron? Gdzie my lecimy?”.
Tamtej niedzieli pogoda była piękna.
Myłem samochód przed kościołem
i pomyślałem: „Ależ piękny dzień”.
Joplin…
to ciekawe miejsce.
Prawdziwe serce religijnego Południa.
Więcej kościołów niż fast foodów.
Chodziłem wtedy do trzeciej klasy liceum.
Trzymałem się z chrześcijanami,
żeby ukryć to, że jestem gejem.
A oto co się stało z twarzą Holly.
Nie podoba się wam?
Nie. Okropna ta szminka.
Miałem fryzurę JC Chaseza z okresu NSYNC. Niegrzecznie!
Kocham Jezusa i Boga,
ale nie czułem się kochany przez jego wyznawców.
Gnębiono mnie w szkole.
Rzucano we mnie karteczkami z napisem „queer”.
Dzieci potrafią być wredne.
Zastanawiałem się, kiedy Bóg mnie zabierze do siebie.
Bo męczyłem się tu.
Słuchacie KZRG Newswatch z Chadem Elliottem i Joshem Marshem.
Dyplomatorium Liceum Joplin odbędzie się na Uniwersytecie Stanowym.
Dla absolwentów to wielki dzień.
Przygotowywałem się do dyplomatorium.
Wszyscy mieli się rozjechać i zacząć nowy etap życia.
Byłem podekscytowany.
W liceum tworzyły się różne paczki.
Ja należałem do sportowców.
Do Liceum Joplin chodziło ponad 2100 uczniów.
Pozornie to zbyt wiele,
by ktoś zdołał się wyróżnić,
ale widać wyraźne podziały.
Opowiemy o najpopularniejszych uczniach.
POPULARNE DZIECIAKI FILM WILLA NORTONA
Tu Will Norton dla JET-14.
Mój bliski kumpel Will miał kanał na YouTubie,
„willdabeast” i kilka cyfr. Nie wiem, nie oglądałem.
Nie byłem jego fanem, tylko kolegą.
Ale wystąpiłem w jednym filmiku.
Jest tu Keegan, babiarz i sportowiec.
Czy ja wiem?
Zrobił ze mnie kobieciarza
i chyba tak byłem postrzegany, może trafnie.
Za młody jestem, żeby się ustatkować i być w stałym związku.
Skrzydłowy z klasy maturalnej, 186 cm, 91 kg.
Z numerem 85 Keegan Henry!
Wiadomo, że dziewczyny zwracały uwagę na kapitana drużyny.
Uwielbiałem grać.
Reprezentować swoje miasto w świetle reflektorów.
To nie byle co.
Nie chciałem iść na dyplomatorium. Straszna szopka.
Siostra robiła mi scenę, że mam wymiętoloną koszulę.
Nie chciało mi się prasować. Stwierdziłem: „Idźmy już”.
Burze zazwyczaj nadchodzą z zachodu,
więc pojechaliśmy w kierunku Kansas, na otwarty teren.
Większość burz nie rodzi tornad,
muszą być doskonałe warunki, by to się stało.
Im silniejsza jest burza, tym bardziej zaczyna się obracać.
Nazywamy to mezocyklonem.
W określonych warunkach schodzi z niego tornado.
To prawdziwa magia.
Zapiera dech w piersi.
Najwięcej tornad występuje
na równinach na wschód od Gór Skalistych.
Dorastając w Alei Tornad, przyzwyczajasz się do nich.
Syreny ostrzegawcze wyją każdego roku,
ale nikt się nimi nie przejmuje.
Zwykle kończy się poturbowaniem kilku krów na łące.
Kaylee i jej brat Eric nieraz towarzyszyli mi
w pogoniach za burzami.
Włączaliśmy muzę i jechaliśmy.
Mac jest moim przeciwieństwem w wielu kwestiach.
Kiedyś zapytałam go: „O czym teraz myślisz?”.
A on na to całkiem serio: „O niczym”.
„Jak to możliwe? Jak możesz o niczym nie myśleć?”
Ja myślałam zawsze o dziesięciu rzeczach naraz,
ale znalazłam na to sposób.
Heavy metal.
Napiera z taką mocą,
że zagłusza tę gonitwę myśli.
Właśnie zrobiłam licencjat z matematyki, matematyki obliczeniowej,
a także z informatyki i technologii komputerowych.
Ale w młodości miałam problemy z nawiązywaniem relacji.
Brakowało mi pewności siebie.
Zadawałam się z ludźmi, przy których czułam się dobrze i bezpiecznie.
Jesteśmy z bratem…
Cóż, to mój ziomek.
A Mac mnie uspokajał.
Gdy zbliżaliśmy się do Kansas,
zatrzymaliśmy się na stacji,
by popatrzeć na burzę.
Byliśmy kilka kilometrów od Joplin.
Wyciągaliśmy kamery,
by nagrać to, co się wydarzy.
Kochałem adrenalinę. Zawsze szukałem mocnych wrażeń.
Właściwie to nie wiedziałem zbyt wiele o burzach.
Byłem trochę nieodpowiedzialny.
Ale to było ekscytujące.
Przygoda za każdym razem.
Ponieważ Liceum Joplin miało tylu absolwentów,
nie dało się ich pomieścić w budynku szkoły.
Dlatego rozdanie dyplomów odbyło się na uniwersytecie,
tuż za miastem.
Panie i panowie, oto absolwenci
2011 roku w Liceum Joplin.
To ważna chwila, prosimy więc wyłączyć telefony,
byśmy wszyscy mogli się cieszyć tą ceremonią.
STARY, BĘDĄ STRASZNIE PRZYNUDZAĆ
Pisaliśmy z Willem, żartowaliśmy z prelegentów,
nudziła mnie ta uroczystość.
Dziękuję absolwentom roku 2011.
„Szybciej. Kiedy to się skończy?”
Nudziliśmy się jak cholera.
W ostatnich dniach dużo myślałem o przyszłości.
O tym, co nas czeka.
Do tej pory mogłem przewidzieć, gdzie będę za dziesięć lat.
W Joplin, gdzie będę chodził do szkoły, czekając na coś wielkiego.
Dziś właśnie to nastąpiło.
Dziękuję.
Wiadomości radia KZRG.
Alert pogodowy obowiązuje do godziny 21.
Duże ryzyko wystąpienia tornad i gwałtownych burz.
Jechałem wtedy do pracy, do baru z mrożonym jogurtem
CherryBerry.
FEERIA SMAKÓW MNÓSTWO DODATKÓW
Mieliśmy spory ruch.
Pomyślałem sobie, nie ma to
jak wpaść na mrożony jogurt w czasie alertu pogodowego.
Mało kto wtedy przejmował się burzami, chyba że ostrzegano przed tornadem.
Ale dla mnie każda burza oznaczała koniec świata.
ALE GRAD. ŚWIAT SIĘ KOŃCZY
BURZA ŚNIEŻNA… APOKALIPSA?
Brzmi jak obłęd, ale wtedy było tego pełno.
W filmach, takich jak 2012.
Zbliża się Pochwycenie, cnotliwi pójdą do nieba…
Nawet w Simpsonach żartowali z Pochwycenia.
W kościele powtarzali nam, że to się zbliża.
Martwiłem się głównie o to, czy pójdę wtedy do nieba.
Mamy sporo ostrzeżeń.
Na czerwono przed tornadami,
na żółto przed gwałtownymi burzami.
Była wtedy mniej więcej 16.20.
Usłyszałem trzaski.
Wtedy pierwszy raz pomyślałem,
że to ostrzeżenie przed tornadem może być na rzeczy.
ŚWIEŻE DONATY
Wylądowaliśmy i jechaliśmy do hotelu.
Napisałem do Douga, że dotarliśmy na miejsce.
Ale nie odpisał, ku mojemu zdziwieniu.
Pomyślałem, że to dziwne,
bo Doug zawsze szybko odpisywał.
Zatrzymaliśmy się na obiad.
Gdy wchodziliśmy, prawie nie wiało
i nie było słychać śpiewu ptaków.
Wyczuwało się, że coś wisi w powietrzu.
Zajęliśmy stolik. Panował spory ruch.
Leciał mecz bejsbolowy.
Posłał piłkę na trzy i zero, w prawy róg.
Spojrzałam na Chada. Wpatrywał się w telefon.
Patrzyłem na radar.
Superkomórka burzowa wkraczała do południowo-zachodniego Missouri.
Podekscytowałem się. Właśnie dla takiej pogody
przyjechałem na Środkowy Zachód.
Boże, spójrz na te chmury.
…wirująca długa chmura obserwowana na County Road.
Zgłoszono to…
Zejdzie?
Może z tego zejść?
Tak, chyba próbuje.
Brakuje jej do zejścia.
Ale się obraca.
Opada.
Chłopaki…
Próbuje zejść.
Próbuje.
Nigdy wcześniej…
czegoś takiego nie widziałam.
Robiliśmy to wcześniej, ale tu było inaczej.
To nasze trzecie doniesienie o tej długiej chmurze.
Tam może być rotacja…
Chłopaki.
Szybko się zmienia…
Przeszły mnie dreszcze. Włosy stanęły mi dęba.
Coś było nie tak.
Zapytałam ich:
„Jedziemy?”.
…niedaleko Riverton.
Jedziemy stąd?
Jedziemy?
Czoło chmury było niemal czarne. Wszystko wskazywało na to,
że to wyjątkowo gwałtowna burza.
Jesteśmy na północny wschód od miejsca, gdzie zejdzie.
Wtedy nadano komunikat w radiu.
Słuchajcie.
Wydano ostrzeżenie przed tornadem.
Z radaru wynika, że zmierza ono ku północnemu Joplin…
Jesteśmy na północny wschód od niego. Uciekajmy.
Na radarze mają tornado.
Jedźmy.
- Tam jest. - Boże, rzeczywiście.
Tak. Tuż za rogiem.
Zapięłam pas i włożyłam telefon w uchwyt przed szybą, by nagrywał niebo przed nami.
Dokąd jechać?
Spadł grad wielkości piłki golfowej.
O w mordę.
Chciałem uciec na południe,
tak by nadal mieć dobry widok.
Bylibyśmy daleko od gradu.
Musimy znaleźć jakieś bezpieczne miejsce.
Zdecydowanie.
Ale zasysa. Wciąga powietrze w sam środek burzy.
Zwolnij. Będzie hopka na tych torach.
Zejdzie gdzieś tam albo tu, prosto na nas.
W każdej chwili mogło powstać tornado.
Zatrzymaj tu. Na tym pieprzonym wzgórzu.
Spójrzcie na to.
Widzę.
Wysiadamy.
Zostanę za kierownicą, na wszelki wypadek.
Zawyły syreny.
Nigdy wcześniej nie słyszałam syren.
Syreny ostrzegają przed tornadem. Czyli mogło być blisko.
Poszedł sprawdzić, co się dzieje na zewnątrz.
Zapytałam klientów obok:
„Przylecieliśmy z San Diego. Czy to wycie syren to coś poważnego?”.
Powiedzieli, żebym się nie martwiła. Często wyją i nic się nie dzieje.
Skoro tak twierdzą miejscowi,
to znaczy, że nic się nie dzieje i mogę spokojnie dokończyć obiad.
Od razu uderzyło mnie, że zrobiło się bardzo ciemno.
Niebo miało zielonkawy odcień.
Witam wszystkich.
Wyją syreny ostrzegawcze.
Pewnie słychać je w tle.
Oto one.
Szukajcie schronienia, jeśli jesteście w tej okolicy.
I to szybko.
Potem zobaczyłem coś, co mnie przeraziło.
Weźcie najbardziej niszczycielskie tornado, jakie jest możliwe,
i wstawcie je w obraz radarowy.
Widząc takiego potwora zmierzającego do miasta,
pomyślałem, że zginiemy.
Chad wpadł do środka, złapał mnie za ramię
i powiedział: „Musimy iść. Natychmiast”.
A ja no to, że nie, nic nam nie grozi. Ludzie mówią, że to normalne.
Wkurzyłem się. Miałem ochotę wykrzyczeć,
że zginiemy, jeśli nie poszukamy schronienia.
Miałem 13 lat i piskliwy głos.
Próbowałem przemówić matce i miejscowym do rozsądku.
Cardinals prowadzą…
Przerywamy program, by nadać ostrzeżenie pogodowe.
Dobry wieczór. Tu wasz meteorolog, Doug Heady…
Telewizor w barze przełączył się na lokalny kanał pogodowy.
Doug Heady z KOAM omawiał sytuację.
Mamy potwierdzenie, że tornado zetknęło się ziemią.
Słowa Douga o tornadzie na ziemi
potwierdziły, co widziałem.
Doszło do mnie, że to dzieje się naprawdę.
Zrozumiałam, że to nie przelewki.
Wstaliśmy i wybiegliśmy z baru.
Schrońcie się.
Tornado to realne zagrożenie.
Byłem na antenie, gdy utworzyło tornado.
Patrząc na radar, widziałem, że jest niszczycielskie
i że przemieszcza się na wschód, więc uderzy prosto w miasto.
Przełączmy na kamerę w wieży.
Bardzo złowieszczy widok.
Ale z kamery na wieży nie mogłem go dostrzec.
Obracałem nią w lewo i prawo, starając się wypatrzyć trąbę.
Ale widziałem tylko tę ciemną, niemal czarną ścianę chmur.
Patrzymy na zachód
i widzimy, że to może być tam,
w tym deszczu.
Dopiero po chwili do mnie dotarło, że tornado owija deszcz.
Przez opad nie będzie go widać.
Najsilniejsze tornada mogą zassać tyle wilgoci,
że owija je deszcz.
Było jasne, że ludzie nie zorientują się,
że za tą ścianą wody czai się prawdziwy potwór.
Zatrzymaliśmy się na poboczu
i filmowaliśmy tamten kierunek.
Z tego na bank zaraz zejdzie pieprzone tornado.
Właśnie tu.
Spójrzcie na tę rotację.
Stary.
Ja pierdzielę. Patrz na te chmury.
Robi się ciemno.
Pociemniało, jakby nagle zgasło słońce.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam. Ciemność za dnia.
Jak zaćmienie słońca.
Potężna burza zasłaniała światło słoneczne.
Widzieliście to?
Tak, spadamy.
Mac, wsiadaj!
Bez paniki.
Najważniejsze to bez paniki.
Nie będziemy widzieli, co się dzieje.
Tak trzeba.
Okazało się, że to nie my gonimy burzę,
tylko ona goni nas.
Widzicie, co tam jest? Idzie prosto na nas.
Oto kilka porad, by zapewnić wam bezpieczeństwo.
Jeśli jedziecie autem, natychmiast wysiądźcie i szukajcie schronu.
Miałem 16 lat.
Krążyliśmy po okolicy z kumplami, Evanem, Dylanem i jego bratem Dougiem.
Evan puścił w radiu Tech N9ne.
Sroga muza.
Młody namówił nas, by skombinować towar.
Chcieliśmy po prostu pozamulać. Żadnej spiny.
Wybieraliśmy boczne dróżki, te główne omijaliśmy z daleka.
Za to boczne znaliśmy na pamięć.
W liceum byłem odludkiem, samotnym wilkiem.
Wyrzucili mnie ze szkoły, bo ciągle pakowałem się w kłopoty.
Od nauki wolałem jazdę na rowerze i palenie zielska.
Moje życie wypełniały BMX-y.
Rower zbudowałem za kasę, którą sam zarobiłem.
Niełatwo nastolatkowi zebrać kasę. Może nie zrozumiesz.
Ojciec napisał mi, żebym uważał, bo idzie tornado.
A ja na to:
„Nie ma śladu żadnego tornada. Widzimy się później”.
I nie wiem, może jestem głupi,
ale w Czarnoksiężniku z krainy Oz nie wyglądało ono groźnie.
Dwie minuty później zrobiło się ciemno.
Niebo czarne jak smoła…
ciemno choć oko wykol.
Mrok śmierci.
Nigdy nie widziałem czegoś takiego.
To był…
obłęd.
Znów wyją syreny.
Ostrzegają przed tornadem w Joplin.
Syreny ostrzegawcze.
Musimy stąd spieprzać.
Spierdalamy stąd. Kuźwa.
Patrz do tyłu.
Boże!
Boże.
Jest tuż za nami, kurwa.
Spojrzałam w lusterko boczne.
To był prawdziwy potwór. Ogromny i ciemny.
I był pomruk, jakby matka natura była zła.
Burza nadal przemieszcza się na wschód.
Stanowy uniwersytet,
gdzie odbywa się właśnie uroczystość,
znajduje się na trasie tej burzy.
Cheyenne Nooney.
Po ukończeniu szkoły urządza się wielką imprezę.
Przygotujcie się.
Pożegnalną. Wszyscy po raz ostatni bawią się razem.
Amber Cantu.
Miałem być DJ-em, więc się jarałem.
Pamiętam, że Will też się cieszył.
William Norton.
Jestem pod koniec alfabetu.
Andrew Keegan Tinney.
Więc gdy wróciłem na miejsce, był już prawie koniec.
Zostałem, żeby robić zdjęcia z Willem i ludźmi z klasy.
Rodzina pojechała do domu.
Z dyplomatorium wychodzimy prosto na tornado.
Ojciec do mnie dzwoni i mówi, że wyją syreny i idzie burza.
„Musisz wrócić do domu”.
Słychać było, że się o mnie martwi.
Jest szefem lokalnego pogotowia ratunkowego.
Więc uczył nas zawsze, żeby być gotowym na wszystko.
W ostatnim semestrze liceum miałem szkolenie ratownicze.
Skoro ojciec przejął się tą burzą,
to znaczyło, że naprawdę muszę wracać do domu.
Była długa kolejka do wyjazdu.
Pomyślałem: „Walić to, nie będę czekał”.
Pojechałem po trawniku i przez krawężnik, na drogę i do domu.
To nie są żarty.
Idźcie do schronów. Teraz. Zejdźcie do piwnicy.
Deszcz się wzmagał.
W drodze do domu robiło się coraz gorzej.
Zaobserwowano tornado.
Sprawdźcie, czy są koce w waszych schronach.
A także radio na baterie i latarki.
To może być też pokój lub łazienka.
O rany.
Mamy raporty o wielowirowym tornadzie
w zachodniej części Joplin.
Burza posuwa się na wschód bardzo wolno. 30 km/h.
Mamo!
Mamy zgłoszenia szkód.
Mamo!
Musicie się schronić.
Wiemy, gdzie jest burza.
Pracowałem na kasie. Szef poprosił mnie,
żebym wniósł krzesła i stoły z zewnątrz, zanim je zmiecie.
Mocowałem się chwilę z tym wszystkim.
Niebo miało przedziwne kolory.
Czuło się bezruch w powietrzu.
Dziwne uczucie.
Spojrzałem za siebie, mój bar był po lewej,
i wtedy to zobaczyłem. Jakby ścianę.
Nigdy nie zapomnę tego dźwięku. Było bardzo głośno.
Przerażający ryk.
Wpadłem do środka i zacząłem krzyczeć do ludzi.
Pokazałem im palcem, gdzie mają iść. Dyrygowałem nimi.
Jak kukiełkami w teatrze lalek.
Krzyczałam: „Słuchajcie mnie albo zginiecie”.
Jedna para chciała wyjść. Mówię im, żeby zostali.
Oni na to, że tornado rozwali to miejsce
i że nie chcą umrzeć w barze z jogurtem.
Wtedy zgasły światła.
Latarnie zgasły.
Zgłoszono wiele przerw w dostawie prądu.
Musimy się z tym liczyć, bo tornado zrywa linie…
Boże, ocal mnie.
- Ja pierdolę! - Boże!
- Źle to wygląda. - Jezu.
Drogę oświetlały tylko reflektory.
Drzewa się uginały. Pomyślałem, że to dinozaury.
Że przedzierają się przez drzewa.
Dorosłe drzewa, naprawdę wielkie, latały jak patyczki.
Jedno uderzyło w samochód, Evan jechał z nim przez chwilę.
Przedniej szyby już nie było, deszcz padał do środka.
Evan pyta: „Co robić?”.
Wcisnął gaz do dechy, myślał, że tornado jest z tyłu.
I w ten sposób wjechaliśmy głębiej w jego środek.
Tornado było tuż obok. Zaraz nas dosięgnie.
Naszą kamerę na wieży mocno poobijało.
Wieża znajdowała się w centrum Joplin.
A ja byłem w stacji telewizyjnej 16 kilometrów za miastem.
Powtarzam, tornado jest spowite deszczem.
Bardzo trudno je dostrzec.
Modliłem się, by szybko zaniknęło.
Ale ono rosło w siłę.
Miało już półtora kilometra średnicy.
Gdy tak urosło, uderzyło w samo serce Joplin.
Widać szczątki, więc wiatr musi być bardzo silny.
Pokażę to na radarze.
Odbicie szczątków na radarze oznacza, że rozwaliło domy.
Że wyrywa drzewa.
Wiedziałem, że jesteśmy po uszy w gównie.
Zrywało i wciągało linie energetyczne.
Doganiało nas.
Musieliśmy się ratować. To tornado mogło nas zabić.
- Dokąd jechać? - Nie wiem!
Kurwa, jedź tam.
Nie dogoni nas!
Boże.
Wcisnęłam gaz do dechy.
Rzucał nami wiatr.
Praktycznie zepchnęło nas z drogi.
Wytężałam umysł, żeby obliczać wszelkie możliwości…
i zdecydować, co robić,
by uniknąć złych wyborów.
W swojej naiwności myślałam, że mam nad tym jakąś kontrolę.
Spójrzcie na ten wiatr. Jak pada deszcz.
Deszcz idzie w tę stronę.
Przestało padać i burza zaczęła się przesuwać w bok.
Widać było rotację wprost przed nami.
Chmury idą w drugą stronę.
Boże. To jedna wielka rotacja.
Zobaczyłam to i pomyślałam: „Zaraz nas uniesie”.
Ja pierdolę. Patrzcie na to.
Siedzimy w samochodzie. Słabo to wygląda.
Ten deszcz… Strasznie wieje.
Dokąd teraz? Jest wokół nas.
Do jebanego…
Jedź do monopolowego. Jest najbliżej nas.
Widziałem telefon Kaylee na uchwycie.
Wiedziałem, że nagrywał. Zabrałem go ze sobą.
Wbijamy tu, kurwa!
Do środka!
Chodźcie!
Dalej!
Szybciej!
…zgłoszono wielowirowe tornado
jakieś dziesięć minut temu, więc burza…
…na swojej drodze i zmierza na wschód.
Wbiegliśmy do sklepu. W środku cisza i spokój.
Ludzie, robi się niebezpiecznie. Naprawdę bardzo źle.
Musimy się gdzieś ukryć, naprawdę! Musimy się ukryć.
Z początku nie traktowali nas poważnie.
Macie tu jakiś schron?
- Tutaj? - Tak!
Lepiej się odsuńmy od szyb!
Widzieliśmy to.
Tornado szło prosto na nas, do tego było ogromne.
Ludzie snuli się bez celu.
Macie tu jakieś zaplecze?
Może…
W chłodni.
- Idziemy tam. - Do chłodni.
- Jest coraz gorzej. - Do chłodni.
To było najlepsze miejsce, by się schronić.
Zaczęło otwierać drzwi.
Eric podbiegł, by je zamknąć.
Eric, wracaj tu, kurwa.
Wchodzimy do chłodni.
Chodź tutaj. No dawaj.
Tutaj!
- Ściśnijcie się, no już. - Boże, co to będzie?
Zbiliśmy się w gromadę przy lodówce.
Wiedziałem, że jest źle.
Kaylee kucała najniżej, jak się da.
A ja obejmowałem ją z tyłu.
Eric był z prawej, a Mac trzymał mnie z tyłu.
Obejmowałam Erica ramieniem,
żeby wspólnie się dociążyć.
Słychać było, jak butelki się obijają.
Cały budynek się trząsł.
Robiło się strasznie.
I to naprawdę.
Zbliżało się i ryczało coraz głośniej.
Przypominałem sobie ćwiczenia ze szkoły na wypadek tornada.
Głowa między kolana, ręce splecione za karkiem.
Musiałem zadbać o bezpieczeństwo innych.
Była tam siedmioosobowa rodzina.
Pomyślałem, że zaprowadzę ich do łazienki.
Nie miała zewnętrznych ścian.
Ale ja się nie zmieściłem.
Pomyślałem: „Dokąd iść?”.
Przypomniałem sobie o magazynie, ale dwie z jego ścian były zewnętrzne,
więc byliśmy narażeni jeszcze bardziej.
W środku była jeszcze dwójka nastolatków.
Cement zaczął się kruszyć pod moimi stopami.
Uszy mi pękają.
Ja pierdolę!
W uszach czuło się zmianę ciśnienia.
Słuchajcie!
Jest nad nami!
Boże.
I wtedy ogłuszający trzask.
Brzmiało jak…
Chwilę po tym: buch!
Niczego nie ma.
Ściana przed nami pękła.
Widziałem wirujące rzeczy.
Przeleciało drzewo.
Potem ciężarówka.
Boczną ścianę podtrzymywał wepchnięty w nią samochód.
Widziałam, jak rozpada się cały budynek, jakby w zwolnionym tempie.
Latające przedmioty i walące się ściany.
Zerwany strop.
Spojrzałem wokół i nie było już ścian. Widziałem na wskroś.
Jedna wielka ściana wiatru.
Kurde! Ależ boli!
Boże!
To było nie do wytrzymania. Jak głośniki nastawione na cały regulator.
Rzeczy dosłownie latały gdzieś wysoko.
Błysnęła biel.
Jeden z pustaków, z których zbudowano budynek,
uderzył mnie w głowę.
Siekało w nas szkłem i szczątkami.
Te odgłosy…
były jak dźwięk rzutki wbijającej się w tarczę.
Kiedy któryś z tych pocisków mnie przebije?
Przedziurawi mi szyję? Trafi mojego brata albo Maca?
Myślałem, że zabije mnie hałas. Było tak głośno.
Ciągły ryk.
Szczątki przelatywały przez kabinę samochodu.
Uderzały w nas kamienie.
Kaleczyły nas odłamki szkła.
Wysysało powietrze.
Mówię im, by zapięli pasy.
Wciąga nas, możliwe, że nie wyjdziemy z tego żywi.
Baliśmy się, że to nasz koniec.
Krzyczeliśmy w powietrze:
„Boże, jesteś wszechmocny. Boże, otocz mnie swoim światłem.
Ochroń nas”.
Ciągle się wzmagało.
Aż tu nagle
zupełna cisza.
Spojrzałam w górę
i ujrzałam czyste niebo.
Byliśmy w oku.
Nie wierzyłam własnym oczom.
„O Boże, tam jest niebo”.
W środku było pełno wirów.
Coś niesamowitego.
Tornada, które mają oko, są ogromne. To potwory.
Tkwiłam w tej ciszy,
w tym małym tunelu
otoczonym chaosem.
Dopiero to mnie zmusiło
do pogodzenia się z faktem,
że nigdy nie masz kontroli.
Nie ruszajcie się! Nie podnoście się!
Nie podnosić się!
Gdy byliśmy w oku, sporo osób myślało, że już po wszystkim.
My wiedzieliśmy jednak, że to dopiero półmetek.
Nie wychodźcie ze schronów.
Widzimy tornado z kamery na wieży.
Będziemy je śledzić.
W tej chwili jest naprawdę niebezpiecznie.
Będziemy podążać za tą burzą.
Powinna nas ominąć.
To było drzewo?
Wejdźmy.
Wszyscy na ziemię!
Nadchodzi.
Boże!
Jezu Chryste!
Ludzie, jeśli nas słyszycie, jeśli nadal…
- Zerwało połączenie. - Tak.
Nie słyszą nas.
Jest bardzo groźnie.
BRAK SYGNAŁU
Kamera na wieży padła. Piorun albo dostała szczątkami.
Kiedy padła kamera, przestraszyłem się,
bo nie mogłem już mówić ludziom, co się dzieje.
Czy są bezpieczni? Czy siedzą w schronach?
Starałem się dowiedzieć, co się dzieje.
Poczułem, jak samochód ślizga się na drodze.
Poderwało nas, przewróciło,
aż w końcu zupełnie nas podniosło.
Spojrzałem na resztę, jakbym chciał się pożegnać.
Wiedziałem, że umrę.
Dylan chwycił się mnie
i nie puszczał.
Trąba wyrwała mnie z jego uścisku
i wyssała z samochodu.
Leciałem w jej środku
w pozycji embrionalnej i krzyczałem.
Nie było żadnej grawitacji. Tylko przestrzeń.
Całe życie przeleciało mi przed oczami.
Sporo tego było.
Przypomniałem sobie wszystko i pomyślałem: „Mój Boże”.
Pogodziłem się z losem i…
ujrzałem światło.
Jako nastolatek uznałem, że to Pochwycenie.
„Bóg zabiera wyznawców do siebie.
Jeśli to ma być koniec świata,
to ja nie chcę zostać tu na Ziemi”.
W pewnej chwili chciałem, by mnie zabrało.
Czułem, jak uniosło mnie nad ziemię.
Czułam, jak unosi mojego brata.
Nie zamierzałam wracać do domu bez niego.
Więc puściłam osobę obok mnie i owinęłam rękę wokół brata,
żeby wciągnąć go pod siebie.
Ale wtedy wiatr dostał się między mnie i Maca.
To znaczyło, że jego też wsysało.
Trzymał się mnie ze wszystkich sił, ale go uniosło.
Mac!
Nie wiedziałem, jak długo wytrzymam.
Dołujące uczucie, wiedzieć,
że jedno z nas nie wyjdzie z tego cało.
Pogodziłem się z tym, co będzie.
Po prostu byłem gotowy.
Pożegnaliśmy się i czekaliśmy na śmierć.
Jestem w środku tornada!
- Czy ktoś mnie słyszy? - Mów.
Policjant jest ranny!
Mamy tornado, przemieszcza się na południowy wschód.
Mamy polecenie wstrzymać akcję ratunkową na parę minut,
dopóki nas nie minie.
Boże!
Żyjemy!
Żyjemy, kurwa!
- Żyjemy! - Żyjemy!
Przez chwilę się cieszyliśmy, że żyjemy.
Ale to szybko minęło.
Co robimy?
Co, kurwa, mamy teraz zrobić?
Czekajmy.
Uciekajmy stąd! Nie!
Nie podnoście się!
Rozejrzeliśmy się.
Wszystko zniknęło.
Jakby świat się skończył.
Wychodzę i widzę zdewastowane miasto.
Zupełna pustka, w każdą stronę.
Żadnych domów, żadnych drzew.
Pamiętam, że krzyczałem.
Myślałem, że to było Pochwycenie.
I że Bóg mnie nie zabrał, bo jestem gejem.
Wiedziałem, że muszę znaleźć rodziców.
Ale nie wiedziałem, czy przeżyli.
Więc musiałem…
Musiałem się przygotować.
Do wszystkich służb.
Potrzebujemy każdej pomocy. Mamy zabitych i rannych.
Wezwijcie wszystkich.
Raportujcie.
Na południe od Main Street wszystko zniszczone.
Zmiotło całe budynki, jest wielu rannych.
Przyślemy pomoc, gdy tylko się da.
Schroniliśmy się w kuchni restauracji i czekaliśmy na uderzenie.
Ale zagłada nie nadeszła.
Nie wiedziałem, dlaczego nas ominęła.
Pomyślałem, że przesadziłem z tym ostrzeżeniem.
Wróciliśmy z mamą do hotelu, który był tuż obok.
Telefony nie działały, więc nie mogłem zadzwonić do Douga.
Włączyłem radio.
Spełnił się najgorszy koszmar.
Słyszymy o tym wszystkim, co się działo
zaledwie 400 metrów od nas.
Tornado przeszło przez centrum Joplin.
Zaczęło się tuż za granicą stanu
i zostawiło po sobie pas zniszczeń w mieście.
Pod hotel podjechał samochód.
Ale nie przypominał już samochodu.
Wyglądał jak coś z horroru albo strefy wojny.
Wysiadł z niego jakiś pan. Był sponiewierany.
Krwawił i…
Było widać, że jest w szoku.
Powiedział, że Joplin już nie ma.
Nie ma domów ani drzew.
Samochodów, całych budynków.
Wtedy zrozumiałem, że zupełnie przerosło to moje wyobrażenia.
Joplin będzie potrzebować pomocy.
Wyszedłem na podjazd, a ojciec nasłuchiwał radia.
Ludzie wyją i krzyczą. Potrzebujemy pomocy.
Są setki rannych.
Tata kazał mi się ubrać.
Wbiegłem do domu i zrzuciłem z siebie togę.
W kilka minut obaj byliśmy gotowi
i wskoczyliśmy do jego służbowego wozu.
Pojechaliśmy tam, gdzie przeszła burza.
Kaylee! Kaylee, gdzie jesteś?
Halo?
Kaylee, mam cię.
Kaylee, o Boże.
Ale chujnia.
Dookoła biły pioruny.
Tak blisko, że włosy stawały nam dęba.
Zupełny obłęd.
Mętlik w głowie. Dokąd iść?
Dokąd idziemy? Gdzie jest dom? Mówcie!
Boże, nasze rodziny.
Nasze rodziny.
Ścieżka tornada prowadziła prosto w kierunku domu mojej mamy
i rodziców Kaylee i Erica.
Boże.
Pamiętaliśmy, że tam jechaliśmy,
że zostawiliśmy naszego pickupa przed monopolowym.
Zaczęliśmy szukać naszego wozu.
Tutaj!
Eric!
Chodźcie tu!
Ciągle tam stał, tyle że zdemolowany.
Nie straciłam torebki, więc nadal miałam kluczyki.
Pojechaliśmy szukać domu.
Wszystkie opony przebite.
Przejeżdżaliśmy przez słupy telefoniczne,
drzewa,
linie energetyczne,
robiliśmy wszystko,
żeby dotrzeć do naszych rodzin.
Nie wiem, jak przez to przejedziemy. To niemożliwe.
Mam co najmniej dwie przewrócone ciężarówki na I-44.
Cofam. Mamy wiele przewróconych pojazdów.
Ocknąłem się. Nadal byłem w samochodzie.
Zapytałem: „Jesteście tu? Żyjecie?
Mówcie coś. Odpowiedzcie”.
Po chwili słyszę brata: „Tak, żyję”.
A potem Evan też mówi, że żyje.
Ale nie słychać Stevena.
Pomyślałem, że trzeba wysiąść i go znaleźć.
Wołałem: „Steven, szukam cię. Odezwij się”.
„Steven!”
„Daj jakiś znak. Brachu!”
Otwierałem i zamykałem oczy.
Jakbym tracił przytomność.
Widzę twarze Douga, Evana i Dylana. Jak się zbliżają.
„Czemu, kurwa, oni chodzą, a ja nie?”
To nie był dobry znak.
Próbowałem się ruszyć. Wtedy zabolało.
Zacząłem krzyczeć.
Bolało jak chuj.
To był obłęd.
Był w kawałkach.
Cały we krwi, serce prawie na wierzchu.
Musieliśmy sprowadzić pomoc, żeby przeżył.
Zobaczyłem zbliżające się światła samochodu.
Wybiegłem przed niego, ale on wcale nie zwolnił,
przejechał obok mnie.
Potem nadjechał ten chevrolet.
Zupełnie zdewastowany.
Natychmiast wysiedli.
Chciało mi się spać, ale Dylan zdzielił mnie w twarz.
Myślałem, że się poddam, że tam umrę.
A potem straciłem przytomność.
Szef chce zorganizować triaż na rogu 20-stej i Range Line.
Na miejscu zobaczyliśmy krajobraz jak po wojnie.
Zwłoki na drodze,
dziury po budynkach,
poprzewracane auta.
Absolutne spustoszenie.
Niech wszyscy zastępcy, którzy mają wolne, stawią się na służbie.
Możesz wybrać jakiś obszar i go przygotować?
Uczyłem się ratownictwa medycznego,
więc rzuciłem się do pomocy.
Miałem 18 lat, ale się nie bałem.
Byłem z tatą. Nie bałem się.
Podzieliliśmy się obszarami i uzgodniliśmy,
że będziemy w kontakcie.
Gdzie się nie obróciłem, widziałem kolejne ofiary.
Pamiętam, jak podeszła do mnie dziewczyna w todze
i spytała: „Keegan, gdzie moja rodzina?”.
Do dziś nie wiem, kto to był.
Musiała chodzić ze mną do szkoły,
bo była w todze.
Nie rozpoznałem jej przez brud i krew na twarzy.
Kilka godzin chodziłem bez celu.
Byłem w szoku.
Niebo mieniło się dziwnymi kolorami.
Wyglądało eterycznie.
Natknąłem się na mamę i byłem przeszczęśliwy.
To nie był koniec świata. Moja rodzina została na Ziemi.
Żyją.
Rodzice powiedzieli, że po domu nie ma śladu.
Pamiętam, jak mama mnie obejmowała
i mówiła:
„Byłam w supermarkecie, gdy się zaczęło. Kupowałam farbę do włosów”.
To śmieszne i głupie,
ale dziękowałem Bogu, że je farbuje.
„Całe szczęście, że nie było cię w domu”.
Gdy tylko zeszliśmy z Main Street,
straciliśmy orientację.
Znaliśmy okolicę jak własną kieszeń,
a nie wiedzieliśmy, gdzie jesteśmy. Nie było punktów orientacyjnych.
Wjechaliśmy na jakieś pole.
Samochód utknął w błocie.
Kaylee depnęła gaz i zagrzebaliśmy się głębiej.
Eric i ja powiedzieliśmy, że popchamy.
Wysiedliśmy z auta.
Spojrzeliśmy po sobie pytająco.
„Pole w środku miasta?
Gdzie my jesteśmy? Skąd tutaj pole?”
Okazało się, że jesteśmy na szkolnym boisku.
Naszego liceum. Centralnie na boisku.
I nawet nie rozpoznaliśmy
miejsca, gdzie spędziliśmy część dzieciństwa.
To było trzeźwiące.
Do Liceum Joplin chodziło ponad 2100 uczniów.
W ostatnich dniach dużo myślałem o przyszłości.
O tym, co nas czeka.
Dziś to nastąpiło.
Wiadomo, co z Liceum Joplin na 20-stej?
Z tego, co wiemy, jest w gruzach.
To obłęd. Dzisiaj je skończyłam.
Zwykle wyją syreny i nic się nie dzieje.
Więc pomyślałam, że to nic.
I akurat tym jednym razem…
Próba. Raz, dwa, trzy.
Weather Channel, tu Mike Bettes. Amanda, słyszysz mnie?
Joplin jest w gruzach.
Mówimy o gwałtownych zjawiskach pogodowych w centrum kraju.
Potwierdzono, że w Joplin w Missouri zeszło tornado.
Nadaję na żywo.
Pierwszy raz coś takiego widzę.
Aż nie mam słów. Dobry Boże.
To druzgocący widok…
Wygląda to bardzo podobnie do tego, co widzieliśmy w zeszłym miesiącu w…
Przepraszam.
W Tuscaloosie.
Boże.
Wszystko w porządku?
Wiem, że oglądasz coś strasznego.
Tak…
Byłem w szoku, gdy to oglądałem.
Facet z Weather Channel był zdruzgotany zniszczeniami.
To nie byle co.
Dziwnie spojrzeć na to cudzymi oczyma.
Potężne tornado zniszczyło znaczną część miasta.
Praktycznie zrównało je z ziemią.
Sytuacja jest bardzo poważna i dynamiczna,
więc ciężko tam wejść z kamerami, ale pracujemy nad tym.
Rankiem 23 maja dostałem telefon ze stacji Fox 5 w San Diego.
Poprosili, żebym zrobił dla nich relację,
bo żadna krajowa telewizja nie zdążyła tam dotrzeć.
Pamiętam, że pomyślałem:
„Inni to robią, to mi też się uda”.
Dzień dobry, meteorolog Chad Crilley nadaje dla państwa z Joplin,
z osiedli mieszkalnych,
gdzie przeszło potężne tornado klinowe.
Zniszczenia są bardzo rozległe.
Spędził kolejne kilka dni ze mną w studio.
Można powiedzieć, że ćwiczył w terenie
pracę reportera w Alei Tornad.
Zrozumiałem wtedy, że kiedyś zostanie gwiazdą.
Dzięki, Wolf. Dobry wieczór. Zaczynamy od Joplin.
Rekordowe tornado o sile F5 wyrwało 10 km z tkanki miasta.
Przez jakiś czas Joplin było na ustach wszystkich.
Joplin w Missouri sponiewierało tornado.
Krajobraz jest postapokaliptyczny.
Niestety gwałtowna pogoda ma trwać do jutra.
Zjeżdżali reporterzy z całego świata.
Domy dosłownie rozniosło w pył.
Władze ogłosiły stan wyjątkowy.
Media się naprzykrzały. Wszędzie były kamery.
Czułem się, jakbym miał na plecach tarczę z napisem:
„Nakręćcie mnie”.
Przeliterujesz swoje imię?
Cecil Cornish. C-E-C-I-L C-O-R-N-I-S-H.
Ile masz lat?
Siedemnaście.
- Chodzisz do liceum? - Tak.
No właśnie.
Gdy zakończyło się dyplomatorium,
pomyślałem: „Udało się”.
Nie przypuszczałem, że to będzie
jeden z najgorszych dni w historii miasta.
Masakra.
Wciąż nie wiem, czy mój kolega Will Norton…
Nie znalazł się. Nie wygląda to dobrze.
Więc tak.
W wielu miejscach nie było zasięgu.
Ludzie pisali do znajomych, dopytywali, czy żyją.
Zdałem sobie sprawę, że nie wiem, gdzie jest Will.
Wczoraj wieczorem wróciłem z super weekendu w Los Angeles.
To osiemnastoletni Will Norton.
Tak, chodzę do klasy maturalnej. Nikt mi nie wierzy.
Serio. Pokażę legitymację.
Gwiazda YouTube'a
z półtora milionem wyświetleń.
Aż nie chcę iść spać. Mam taki dobry humor
i nawet nie wiem czemu.
Przepadł w niedzielę, gdy trąba uderzyła w jego auto.
- Jak się nazywasz? - Tracey Presslor.
Mówimy o…
Moim bratanku, Willu Nortonie.
Wracał do domu z dyplomatorium?
Zawyły syreny. Wszyscy rozjechali się do schronów.
On prowadził, mój brat siedział obok.
Trąba powietrzna porwała auto.
Brat objął syna,
który zaczął cytować Biblię,
powtarzał wersety.
Tornado wyrwało go przez szyberdach
z ramion mojego brata.
Obserwując wspólne wysiłki,
żywiłem nadzieję, że się znajdzie.
Szukano go dzień w dzień.
Wciąż wierzymy, że przeżył,
ale boimy się,
że trąba mogła porwać go wysoko i daleko.
Dlatego proszę ludzi mieszkających od Joplin
do Springfield czy Nevady.
Poszukajcie na polach, na drzewach.
Nie tylko mojego bratanka, ale innych zaginionych.
Niezwykle rzadki, pożerający ciało grzyb z rodziny sprzężniaków
atakuje ofiary tornada w Joplin w Missouri.
Lekarze obwiniają cząstki ziemi unoszące się w powietrzu.
Osiem osób zachorowało na rzadką odmianę grzybicy,
z czego troje zmarło.
Steven był w śpiączce,
kiedy złapał pożerającą ciało śmiertelną grzybicę.
Zżerała mu kości, skórę, mięśnie.
Jego ciało się rozpadało.
Zakażenie wywołuje
grzyb występujący w glebie i gnijącej ściółce.
Mieszkamy na Wyżynie Ozark, więc tornado zaliczyło po drodze niejedno.
Więc coś takiego musiało się stać.
To niezwykle inwazyjny grzyb.
Czarną, obumarłą tkankę trzeba usunąć.
Steven miał 5% szans na przeżycie.
Bałem się, że stracę przyjaciela, który walczy o życie.
W śpiączce miałem dziki sen.
Nie wiedziałem, czy odcięto mi głowę,
czy wciąż ją mam,
ale nie czułem ciała.
Mroczne przypomnienie o przerażających siłach drzemiących w naturze.
Jakbym czekał, żeby się gdzieś przenieść,
w jakiejś upiornej poczekalni.
Myślałem: „Nie wiem, co się dzieje, ale muszę się wydostać”.
To niezwykle rzadka choroba. Od 30 lat jej nie widziałem.
Rodzice rozmawiali z lekarzem, jakby mnie tam nie było.
Ale dobrze było słyszeć ich głosy.
Rozstali się, gdy miałem dziewięć lat.
Wyprowadziliśmy się i to złamało tatę.
Wrócił do starych zwyczajów, do narkotyków, stracił pracę i dom.
Wyprowadziłem się w wieku 12 lat.
Pomieszkiwałem u kolegów, spałem na kanapie.
Chciałem mieć normalną rodzinę jak wszyscy.
Bezpieczny dom, obiady, normalne życie.
Śniło mi się, że lekarz powiedział: „Nie możemy już leczyć syna.
Nie możemy już mu pomóc”.
Wpadłem w panikę, bo nie mogłem mówić.
Chciałem żyć.
Obudziłem się i świeciło słońce.
Pierwszy raz od dawna wciągnąłem świeże powietrze i aż mnie zatkało.
Wiedziałem, że to już nie sen.
Kiedy budzisz się ze śpiączki, czujesz się, jakby wstał z grobu
i dostał od Boga drugą szansę.
Czujesz się kruchy.
Jak dziecko.
Wszystko cię rwie. Na maksa.
Rodzice weszli i się rozpłakali.
Tata stwierdził: „Mówiłem, że przeżyje”.
Pierwszy raz widziałem, żeby Evan płakał.
Kiedy pierwszy raz mnie zobaczyli z Dylanem,
Evan się poryczał, a ja go pocieszałem.
Pytałem: „Płaczesz?”.
A on: „Kiepsko wyglądasz, stary”.
Grzyb mnie pożerał.
Odcięli mi kawałek ciała i grzyb nie odrósł,
więc wszystko mi powycinali.
Żebra, część płuca, wątrobę.
Prawy sutek.
Kawałek serca.
Ale poza tym
to ciacho ze mnie,
wiesz?
Wiele razy myślałem, że stracę syna.
To cud, że przeżył.
Chcę wrócić do domu i się zadomowić.
Wrócić do normalności.
Tata bardzo mi pomagał przez cały pobyt w szpitalu, cztery miesiące.
Codziennie ze mną siedział.
Człowiek potrzebuje tylko miłości.
Nic więcej w życiu nie potrzeba. Tylko rodziny.
Dopiero po tornadzie skorzystałem z jej wsparcia.
Była przy mnie, gdy najbardziej jej potrzebowałem.
To bardzo zbliżyło mnie i tatę.
Niesamowite, jak silna jest ta więź.
To wzruszający dzień dla Stevena Weersinga,
chodzącego cudu.
Media obwołały mnie chodzącym cudem.
Nigdy tego nie rozumiałem,
bo nie uważam, że to był cud.
Kto miałby to przeżyć, jak nie ja?
Nie dziwi mnie to.
Niespodzianka, cwele!
Ludzie mawiali, że rzeczywistość jest do dupy.
Nie wiedziałem, że ledwie kwadrans po dyplomatorium
boleśnie się z nią zderzymy.
Zwłaszcza ja i absolwenci. I to z całą mocą.
Zakończono poszukiwania Willa Nortona.
Ciało znaleziono w stawie
obok miejsca, skąd tornado porwało jego auto.
Kończył z nami szkołę w 2011 roku. Tyle wspomnień.
Dla tych, którzy go nie znają: kanał Willa wciąż działa.
Jest mnóstwo filmików,
które pokazują codzienność i radość życia Willa.
Mówił mi,
że dostał stypendium szkoły filmowej w Kalifornii.
Cieszyłem się, byłem z niego dumny.
Chciał być drugim Stevenem Spielbergiem.
Nie przyjaźniliśmy się,
ale dzieląc się marzeniami, natchnął mnie do własnych.
Zobaczcie, ile ludzi. Obłęd.
W ostatniej klasie urządził ogromną imprezę Halloween.
Dla maturzystów to było wydarzenie roku.
Wszędzie było słychać jego dziki śmiech. Wciąż go pamiętam.
Narka.
Był z gruntu życzliwy dla świata.
PAMIĘCI WILLA NORTONA
Tornado dotknęło wszystkich.
Każdy stracił dom lub kogoś bliskiego.
Nikt nie wyszedł bez szwanku.
Nam zrujnowało dom, ale nikt nie zginął.
Przyszłam zapalić w miejscu, gdzie staliśmy.
To tu.
- Tu zbiliśmy się w kupkę. - Tutaj.
Czuję wdzięczność.
Poczucie winy.
Dlaczego my przeżyliśmy,
a wielu innych, zwłaszcza dzieciaków, nie?
Mieliśmy szczęście.
Pobiegliśmy tędy, zeskoczyliśmy i pobiegliśmy tam.
Ja pierdolę.
Słyszałem, jak działa stres pourazowy,
i faktycznie czuję lekkie drżenie,
ilekroć o tym opowiadam.
Obłęd.
Przez lato po kataklizmie cała społeczność
ciężko pracowała,
próbując odbudować normalność.
LICEUM
Zobaczyłem szkołę i pomyślałem:
„Jesteśmy jej ostatnimi absolwentami.
Nikt już tej szkoły nie skończy”.
Te ściany, korytarze
i wspomnienia nie wrócą.
Po tym, co zrobiliście i przez co przeszliście,
poradzicie sobie wspólnymi siłami
ze wszystkim, co może zdarzyć się na boisku.
- Słyszycie mnie? - Tak!
Orły Joplin!
Całe miasto się cieszyło na pierwszy mecz u nas.
Orły Joplin!
TU GRAJĄ ORŁY BOISKO JUNGE
Tornado nie zniszczyło boiska.
Wychodząc na nie, czułem dumę.
Na trybunach były tłumy.
Nigdy takich nie widziałem.
Pomyślałem: „Kurde!”.
Aż chciałem włożyć ochraniacze, kask i grać.
Drużyna Orłów Liceum Joplin!
Nasze miasto spotkało coś strasznego.
Dalej, Orły!
Dla wielu łatwiej byłoby grać gdzie indziej.
Joplin to miasteczko górnicze.
Więc ludzie chwycili za piły i wzięli się do roboty.
To pokazuje, jacy są.
Przyłożenie dla Orłów Joplin!
Niesamowite, ilu ludzi przyjechało pomóc przy odbudowie.
Szacuje się, że 300 000 wolontariuszy
z całego kraju poświęciło czas i siły.
Uczniów rozdzielono do okręgowych szkół,
nie stracili ani dnia nauki.
- Liceum Joplin przeniesiono… - Zapraszam.
…do centrum handlowego.
W klasie maturalnej, choć się różniliśmy i były różne grupki,
łączyło nas poczucie wspólnoty. Fajne to było.
Najsilniejsze więzi w życiu powstają
w obliczu nieszczęścia.
Mieszkańcy Joplin, absolwenci 2011 roku.
Za wami trudna droga i długie dni.
Ale przed nami jutro,
więc maszerujmy.
Ramię w ramię.
Rzadko kiedy na dyplomatorium jest prezydent.
Obłęd. Dużo to dla nas znaczyło.
Żywię głęboką nadzieję, że do nowego rozdziału w życiu
wniesiecie ducha Joplin,
w każde miejsce
i każde działanie.
Przypominacie ludziom,
że nikt nie powinien być sam.
Nikt nie powinien w pojedynkę stawiać czoła przeciwnościom.
Gratulacje. Niech Bóg wam błogosławi.
Niech Bóg błogosławi absolwentom 2012 roku.
Niech Bóg błogosławi Ameryce.
Cecil Cornish.
Jestem z was bardzo dumny
i chcę uścisnąć jak najwięcej dłoni.
Miło was widzieć. Jestem z was dumny.
Dziękujemy.
Dobrze was widzieć.
Jako siedemnastolatek pragnąłem zostać wybrany.
Ale najważniejsze to wybrać samego siebie.
Dziś nie ukrywam swojej orientacji.
Prowadzę organizację non profit dla osób queer,
które przechodzą to, co ja w młodości.
Jako nastolatek na myśl, że miałbym tu zostać, miałem załamkę.
Ale mieszkam tu
i kocham to miasto.
Kocham Joplin.
Całe moje życie, wszystko, co przeszedłem,
miało swój sens.
Tata!
Bycie tatą jest najlepsze na świecie.
To jest super,
bo nie sądziłem, że kiedyś się tak poczuję.
Tego mi było brak. Tego potrzebowałem.
Chcę im dać to, czego mnie brakowało,
a nawet więcej.
Dla nich jestem mistrzem świata.
Kocham je.
Po tornadzie
zyskałam pewność siebie.
Mówię: „Dawaj”.
Zaczęłam pracę, w której dużo podróżuję,
latam, jeżdżę po wielkich miastach, poznaję nowych ludzi.
Nie odważyłabym się,
gdyby nie ta katastrofa.
No dawaj, życie!
Już niczego się nie boję.
Cześć.
- Siema, siorka. - Niezłe ognisko.
- Dzięki. - Porządne.
Powiedziałbym, że Mac pomógł, ale nie, nic się nie zmienił.
To, co przeszliśmy,
z Kaylee i jej bratem…
zbliżyło nas do siebie na zawsze.
Wiem, że to komunał, ale naprawdę trzeba
cieszyć się wspólnymi chwilami.
Bo nigdy nie wiesz, czy jeszcze tę osobę zobaczysz.
Z matką naturą nie ma żartów.
Mam przed nią respekt.
Jest przerażająca.
Bez dwóch zdań.
PAMIĘCI 161 OFIAR, KTÓRE ZGINĘŁY 22 MAJA 2011 ROKU,
ORAZ MIESZKAŃCOM JOPLIN.
GLOBALNE OCIEPLENIE POWODUJE CZĘSTSZE GWAŁTOWNE ZJAWISKA POGODOWE
I ZWIĘKSZA RYZYKO ZNISZCZEŃ SIEDLISK LUDZKICH.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła