Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
เราเป็นเด็กม.ปลายจอปลิน จบปี 2011
ทุกคนกำลังเตรียมตัวสำหรับพิธีจบการศึกษา
พายุทอร์นาโดโหมกระหน่ำไปทั่วประเทศ
เมืองทัสคาลูซาในอลาบามา ถูกทำลายด้วยพายุหมุนรุนแรง
ในโลกที่มีภัยธรรมชาติไม่รู้จบ
ตอนนี้สัญญาณต่างๆ ชี้ว่าจะเกิดวันสิ้นโลก
คนส่วนใหญ่ที่เรียนที่เดียวกันกับผม คิดว่าโลกจะแตก
พายุทอร์นาโดที่คร่าชีวิตมากที่สุดอันดับสอง ในประวัติศาสตร์สหรัฐฯ กำลังระบาด
มีพายุมากกว่าสามร้อยลูก
พวกเราเลยเรียกตัวเองว่า "รุ่นวันสิ้นโลก"
แคมปิงบอกว่าเบาะแสทางคณิตศาสตร์ในไบเบิล บอกว่าวันที่ 21 พฤษภาคมคือวันสิ้นโลก
คนส่วนใหญ่คิดว่ามันไร้สาระ
"ซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับนี้เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนตาย"
- เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนตาย - ใครๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้
เราคิดกันว่าจะรวมตัวกันในคืนนั้น
- อีกสามนาทีก่อนปล่อย - ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
(สิ้นสุด)
เรายังไม่ตาย
รู้สึกขนลุกเวลาคิดว่าตอนนั้นเราฉลองให้กับชีวิต
แค่ 24 ชั่วโมงก่อนสิ่งที่เลวร้ายที่สุดจะเกิดขึ้น
นั่นทอร์นาโด
ไปทางไหนดี มันอยู่ใกล้ๆ นี่เอง
พระเจ้าช่วย
เร็วเข้า เข้ามา
(Twister: ติดอยู่กลางพายุ)
คำทำนายวันสิ้นโลกผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
ผ่านวันที่ 21 พฤษภาคมมาแล้วแต่โลกไม่แตก
(22 พฤษภาคม)
แคมปิงได้ชี้แจงว่าวันพิพากษาทางจิตวิญญาณ…
วันนั้นเริ่มต้นได้แย่มาก
ผมตื่นขึ้นมาพร้อมอาการเมาค้างที่หนักที่สุดในชีวิต
ก่อนหน้านั้นเราจัดปาร์ตี้ใหญ่ ตั้งชื่อให้มันว่า "ปาร์ตี้ฉลองที่ยังไม่ตาย"
โลกจะถึงจุดจบ ทุกอย่างจะหายไป
เราเลยคิดกันว่างั้นดื่มให้ถึงวันต่อไปเลยแล้วกัน
แม็คเมาค้าง
ฉันอยากกินพิซซ่าเยิ้มๆ แต่เขาไม่เอาด้วย
ตั้งสายตรงคีย์รึเปล่า
- ฮะ - ตั้งสายตรงคีย์รึเปล่า
- ไม่ค่อย - โอเค
ตอนนั้นฉันคบกับแม็ค
เราสนิทกันด้วยเรื่องดนตรี
แต่แม็คเขาสนใจเรื่องสภาพอากาศ ซึ่งฉันคิดว่าก็น่ารักดี
ฉันแบบ "ก็โอเค"
เจนิซ ฮัฟฟ์อยู่ที่ชั้นบน พร้อมกับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับพายุค่ะ
ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากนัก แต่องค์ประกอบพร้อมแล้ว
ซึ่งองค์ประกอบที่ว่านั้น เอื้อให้เกิดพายุทอร์นาโดในช่วงเวลานี้พอดี
ผมเดินออกไปข้างนอก
แล้วพอเงยหน้าดู ก็เห็นท้องฟ้าสีครามทุกทิศทาง
มีพายุแค่ลูกเดียว ที่กำลังเคลื่อนมาจากทางตะวันตก
เมฆคิวมูโลนิมบัสขนาดมหึมา
แต่ยอดมันอยู่สูงมาก สูงขึ้นไปในชั้นบรรยากาศ
จนเรามองไม่เห็นปลายสุดของมัน
นั่นคือสิ่งที่บ่งชี้แน่นอนว่า พายุฝนฟ้าคะนองลูกนั้นจะรุนแรงมาก
ในทางเทคนิคแล้ว ผมเป็นนักล่าพายุมือสมัครเล่น
เพราะผมไล่ตามพายุมาหลายลูกแล้ว
แต่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
ผมทึ่งไปเลย ทึ่งไปเลย
แม็คเอาเรดาร์ขึ้นมาดู
ฉันจำได้ว่าเขาชี้ไปที่จอแล้วพูดว่า
"พายุลูกที่จะปล่อยทอร์นาโดออกมา ต้องเป็นเซลล์แบบนี้แหละ"
ผมชวนเคย์ลีกับน้องชายเธอว่า "เฮ้ อยากออกไปดูกันหน่อยไหม"
ของมันแน่อยู่แล้ว ไม่ต้องชวนก็ไป
"เอาสิ ไปดูกัน"
วันที่ 22 พฤษภาคม 2011
ผมกับแม่บินจากซานดิเอโก แคลิฟอร์เนีย ไปจอปลิน มิสซูรี
(แชด)
ผมค่อนข้างแตกต่างจากเด็กคนอื่นๆ
เด็กส่วนใหญ่จะออกไปเล่นอเมริกันฟุตบอล ไม่ก็ฟุตบอล ไม่ก็ดูการ์ตูน
ส่วนผมมีแต่อยากดูรายงานสภาพอากาศ
ไม่ก็อยากเป็นผู้รายงานเอง
แชด คริลลีย์รายงานสดจากบิ๊กแบร์ แคลิฟอร์เนีย
ที่นี่เรากำลังเผชิญกับหิมะตกหนัก
สภาพอากาศรุนแรงยังคงถล่มแคลิฟอร์เนียตอนใต้
รู้สึกเหมือนเป็นซูเปอร์สตาร์ไหม
ตอนอายุเก้าขวบ ผมได้เป็นผู้รายงานรุ่นเด็ก แล้วต่อมาก็เป็นผู้รายงานรุ่นวัยทีน
อรุณสวัสดิ์ครับ มาดูสภาพอากาศวันนี้กัน เริ่มต้นจากเช้านี้…
ผมอาจจะรู้เรื่องสภาพอากาศ มากกว่าที่คนส่วนใหญ่คิดว่าผมรู้ซะอีก
และผมสนใจพายุทอร์นาโดเป็นพิเศษ
- คุณต้องไปให้ไกลกว่านี้ - ผมรู้ดีว่าต้องทำอะไร
ครั้งแรกที่ได้ดูเรื่อง "ทวิสเตอร์"
มันกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นในตัวผม
ผมอยากรู้ว่าต้องมีปัจจัยอะไรบ้าง ถึงจะเกิดพายุทอร์นาโดขนาดใหญ่และรุนแรง
แล้วผมก็อยากรู้ว่าถ้าได้เจอกับตัวจะเป็นยังไง
อุณหภูมิวันนี้ไม่ต่ำกว่า 15 องศา
อย่างที่บอกไปครับ วันนี้อากาศดีมาก
ตอนนั้นผมเริ่มเบื่อสภาพอากาศที่ซานดิเอโกแล้ว
ความฝันผมคือการได้รายงานสภาพอากาศ ในที่ที่มีสภาพอากาศน่ารายงาน
ผมอยากไปที่มิดเวสต์ บริเวณที่เรียกว่าทอร์นาโดอัลลีย์
ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ มีโอกาสเกิดพายุทอร์นาโดสูงที่สุดในโลก
เพราะสภาพแวดล้อมที่นั่น
อากาศร้อนกับเย็นมาปะทะกัน
ทำให้เกิดการหมุนที่รุนแรงมาก จนเกิดเป็นพายุทอร์นาโด
ผมไม่ได้ปรึกษาแม่
แล้วก็ส่งอีเมลหานักอุตุนิยมวิทยาที่ได้ออกทีวี หลายคนในมิดเวสต์
มีอีเมลตอบกลับมาฉบับเดียว
ดูเหมือนว่าคืนนี้จะอึมครึมทั่วทั้งพื้นที่ครับ
เราเห็นพายุฝนฟ้าคะนอง ในเขตตอนกลางของเท็กซัส
และอีเมลฉบับนั้นมาจากนักอุตุนิยมวิทยา ดั๊ก เฮดี้ ของสถานีเคโอเอเอ็มในจอปลิน
หลังเที่ยงคืนนี้ สถานการณ์น่าจะยิ่งเลวร้ายลง
แชดบอกว่าอยากมาที่ทอร์นาโดอัลลีย์
เขาส่งวิดีโอมาให้ผมดูด้วย
หลังจากวางแผนมาหลายเดือน ศูนย์พยากรณ์อากาศเคพีพีอาร์แอลเอ
เขามีสตูดิโออยู่ในโรงรถที่บ้านด้วย
นักอุตุนิยมวิทยาแชด คริลลีย์อยู่กับคุณที่นี่…
ผมดูออกเลยว่าแชดจริงจัง แต่ด้วยความที่ตอนนั้นเขาอายุแค่ 13
ผมเลยต้องพูดว่า "เฮ้ แชด ฉันต้องคุยกับแม่นายก่อน"
ฉันงงนิดหน่อย ตอนนั้นฉันคิดว่า "คนคนนี้เป็นใคร"
"จอปลินคือที่ไหน"
แชดบอกว่าเขาอยากไปคนเดียว
แต่ฉันบอกว่า "ไม่มีทาง แม่จะไปด้วย"
ปกติพายุทอร์นาโดที่ลูกใหญ่กว่าเพื่อน มักจะเกิดเดือนพฤษภา
ผมเลยบอกไปว่าช่วงวันที่ 22 - 24 พฤษภา สภาพอากาศน่าจะเลวร้าย
พวกเขาจองตั๋วเครื่องบินเลย
แชดนั่งริมหน้าต่าง แล้วก็หันมามองฉัน
แล้วพูดว่า "แม่ ตอนนี้อากาศมันแปลกมากเลย"
เราเริ่มลดระดับสู่จอปลิน เครื่องเริ่มสั่นแรงขึ้นเรื่อยๆ
ท่านผู้โดยสารคะ ขณะนี้เรากำลังเข้าสู่เขตสภาพอากาศแปรปรวน
แชดบอกฉันว่าที่โรงแรมมีที่หลบภัย
ตอนที่เขาบอกแบบนั้น ฉันคิดว่า "พูดเรื่องอะไรของลูก"
"หลบภัยอะไร นี่เราจะไปไหนกัน"
วันอาทิตย์นั้น อากาศดีมาก
ผมจำได้ว่ากลับมาจากโบสถ์ ล้างรถ
แล้วก็คิดว่า "อากาศดีจัง"
(เซซิล)
จอปลิน…
จอปลินเป็นที่ที่น่าสนใจ
จอปลินเหมือนหัวเข็มขัดของไบเบิลเบลต์ ไม่ใช่แค่สายเข็มขัด
มีโบสถ์อยู่ทุกหัวมุมถนน เยอะพอๆ กับแม็คโดนัลด์
ในปี 2011 ผมเรียนอยู่ชั้นม.ห้า
ผมจะนั่งกับกลุ่มเด็กคริสเตียน
ต้องพยายามซ่อนความเป็นเกย์เอาไว้ ดูผมสิ
โอเค ดูหน้าฮอลลี่นะ
สวยเลิศไหมล่ะ
ไม่เอา ลิปสติกสีนี้ไม่ได้
ผมตัดผมทรงเจซี ชาเซซ หรือใครสักคนจากวงเอ็นเอสวายเอ็นซี เลิศมาก
ผมรักพระเยซู ผมรักพระเจ้า
แต่ผมไม่รู้ว่าประชากรของพระองค์รักผมไหม
ที่โรงเรียน ผมโดนแกล้ง
พวกผู้หญิงจะเขียนคำว่า "ตุ๊ด" ลงในกระดาษ แล้วปาใส่ผม
เด็กๆ นี่ใจร้ายมากนะ
ตอนนั้นผมคิดอยู่เสมอว่า "เมื่อไหร่พระเจ้าจะมารับฉันไป"
เพราะผมเกลียดที่นี่
นี่คือเคแซดอาร์จี นิวส์วอตช์ กับแชด เอลเลียตและจอช มาร์ช
พิธีจบการศึกษาของโรงเรียนมัธยมปลายจอปลิน จะจัดขึ้นที่มหาวิทยาลัยรัฐมิสซูรีเซาเทิร์น
วันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับผู้จบการศึกษาทุกคน
ตอนนั้นผมกำลังเตรียมตัวเรียนต่อ
(คีแกน)
ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปเริ่มบทถัดไปของชีวิต
และผมก็ตื่นเต้นมาก
ที่ม.ปลายจอปลิน เรามีกลุ่มต่างๆ หลากหลาย
ผมคงบอกว่าตัวผมอยู่ในกลุ่มนักกีฬา
นักเรียนกว่า 2,100 คน อยู่กันเต็มโรงเรียนมัธยมปลายจอปลิน
ด้วยจำนวนนักเรียนมากขนาดนี้ คงยากที่จะเชื่อว่า
จะมีใครเป็นที่นิยมสูงกว่าคนอื่นๆ ได้
แต่เราก็ยังมองเห็นความแตกต่างทางสังคมได้ อย่างชัดเจน
นี่คือเรื่องราวของนักเรียนที่ได้รับความนิยมสูงสุด ในโรงเรียนมัธยมจอปลิน
สวัสดีครับ ผมวิล นอร์ตันจากเจ็ต 14
วิลเป็นเพื่อนที่ผมสนิทมาก เขาทำช่องยูทูบ
ชื่อช่องวิลดาบีสต์ ตามด้วยตัวเลขสักอย่าง ผมไม่ได้เข้าไปดูหรอก
ผมไม่ได้สนใจนัก แต่ผมเป็นเพื่อนเขา
วิลเอาผมไปลงคลิปนึงของเขา
เราอยู่กับคีแกนครับ นักกีฬาจอมเจ้าชู้
เฮ้ นั่น… ไม่รู้นะ
วิลเรียกผมว่านักกีฬาจอมเจ้าชู้
และผมว่าตอนนั้นคนอื่นก็คงมองผมแบบนั้นมั้ง บางทีผมอาจเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้
ฉันเป็นเด็กม.ปลาย ไม่จำเป็นต้องปักหลักกับใครแค่คนเดียวในตอนนี้
ไวด์รีซีฟเวอร์ที่สูง 210 ซม.
หนัก 90 กิโล ปีสาม
หมายเลข 85 คีแกน เฮนรี่
การเป็นกัปตันทีมอเมริกันฟุตบอล ทำให้สาวๆ สนใจผม
ผมรักการเล่นกีฬา
แสงไฟในเกมคืนวันศุกร์
ความภาคภูมิใจที่ได้ใส่เสื้อกีฬาที่มีชื่อเมือง มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
ตอนนั้นผมไม่ได้อยากไปพิธีจบการศึกษา ผมว่ามันเวอร์ไปหน่อย
พี่สาวผมบ่นให้ว่าเสื้อผมยับยู่ยี่
ผมก็ "ไม่ต้องรีดหรอก ไปให้มันเสร็จๆ"
พายุส่วนใหญ่จะมาจากทิศตะวันตก
เราก็เลยขับรถไปยังพื้นที่โล่งทางฝั่งแคนซัส
พายุฝนฟ้าคะนองหลายลูก ไม่ได้ก่อตัวเป็นทอร์นาโด
ต้องสภาพอากาศเหมาะสมพอดี มันถึงจะเกิด
ยิ่งพายุฝนฟ้าคะนองรุนแรงเท่าไหร่ มันก็ยิ่งหมุน
เราเรียกมันว่าเมโซไซโคลน
และเมื่อมันหมุนจนถึงจุดหนึ่ง ก็จะกลายเป็นพายุทอร์นาโด
เหมือนเวทมนตร์
รู้สึกทึ่งจนลืมหายใจ
พายุทอร์นาโดส่วนใหญ่เกิดขึ้น
ในพื้นที่ราบทางตะวันออกของเทือกเขาร็อกกี้
ถ้าโตมาในทอร์นาโดอัลลีย์ คุณจะชินกับพายุทอร์นาโด
คุณจะได้ยินเสียงไซเรนเตือนทุกปี
แต่ไม่มีใครคิดอะไรมาก
ส่วนใหญ่มันก็แค่พัดวัวล้มกลิ้งไปมาในทุ่งหญ้า
เคย์ลีกับเอริคน้องชาย เคยไปขับรถไล่ตามพายุกับผมหลายครั้งแล้ว
เราขับรถไปเรื่อยๆ เปิดเพลงฟัง
แม็คตรงข้ามกับฉันในหลายๆ ด้าน
ฉันทึ่งมากเวลาถามเขาว่า "คิดอะไรอยู่"
แล้วคำตอบอย่างตรงไปตรงมาจากเขาก็คือ "ไม่ได้คิดอะไร"
ฉันแบบ "เป็นไปได้ยังไง นายไม่คิดอะไรเลยได้ยังไง"
ในหัวฉันคิดเรื่องร้อยแปดพันเก้าอยู่ตลอดเวลา
แต่ก็ฉันก็หาวิธีหยุดความคิดได้
เฮฟวี่เมทัล
มันกระแทกหู
ฉันคิดว่านั่นแหละที่ช่วยให้ฉันเลิกจมอยู่กับความคิด
ตอนนั้นฉันจบปริญญาตรีสาขาคณิตศาสตร์ คณิตศาสตร์เชิงคำนวณ
เทคโนโลยีสารสนเทศ และวิทยาการคอมพิวเตอร์
แต่ตอนเด็กๆ ฉันมีปัญหาเรื่องการหาเพื่อน
ฉันเป็นคนขาดความมั่นใจในตัวเองมาตลอด
ฉันพยายามอยู่ใกล้ คนที่ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจและปลอดภัย
ฉันกับเอริคน้องชาย…
จะบอกว่าเขาคือเพื่อนสนิทฉันก็ได้
และแม็คก็ทำให้ฉันสบายใจ
ตอนเราอยู่ใกล้แคนซัส
เราแวะที่สถานีเติมน้ำมันตรงเส้นแบ่งเขตรัฐ
และดูพายุ
เราออกจากจอปลินมาไม่กี่กิโล
เราหยิบกล้องขึ้นมา
ถ่ายไปรอบๆ เผื่อเกิดอะไรขึ้น
ผมคงเป็นพวกเสพติดอะดรีนาลีนล่ะมั้ง ผมชอบไล่ตามความตื่นเต้น
สิ่งที่ผมทำตอนนั้น ผมไม่ได้มีความรู้มากพอหรอก
ผมขาดความรับผิดชอบไปหน่อย
แต่ผมว่ามันน่าตื่นเต้นดี
ทุกครั้งเป็นเหมือนการผจญภัย
โรงเรียนมัธยมปลายจอปลิน มีเด็กเรียบจบเยอะมาก
จนไม่สามารถจัดพิธีที่โรงเรียนได้
เราก็เลยไปจัดพิธีจบการศึกษา ที่มหาวิทยาลัยรัฐมิสซูรีเซาเทิร์น
ซึ่งอยู่ชานเมือง
ทุกท่านคะ โปรดร่วมแสดงความยินดี
กับรุ่นปี 2011 ของโรงเรียนมัธยมปลายจอปลิน
ขอความร่วมมือทุกท่านปิดโทรศัพท์มือถือ
เราทุกคนจะได้มีความสุขในพิธีนี้เท่าๆ กัน
ในเวลานี้ ผมอยากแนะนำสมาชิกของเรา…
ผมส่งข้อความคุยกับวิล ล้อคนที่พูดบนเวที
แล้วก็คุยเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องพิธีจบ
ขอบคุณค่ะ รุ่น 2011
เร็วเข้า เมื่อไหร่จะได้ออกไปจากที่นี่
เพราะเราเบื่อแทบใจจะขาด
ช่วงนี้ผมใช้เวลาคิดเรื่องอนาคตอยู่บ่อยครั้ง
คิดถึงสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า
ตอนนี้ผมพอเดาได้ว่าอีกสิบปีผมจะอยู่ที่ไหน
ตอนนี้ที่จอปลิน มิสซูรี เรียนหนังสือ รอคอยเหตุการณ์ใหญ่ๆ
และเหตุการณ์ใหญ่นั้นก็เกิดวันนี้
ขอบคุณครับ
เอฟเอ็ม 102.9 เอเอ็ม 1310 นิวส์ทอล์ค เคแซดอาร์จี
มีการประกาศเฝ้าระวังพายุทอร์นาโด จนถึงสามทุ่มคืนนี้
มีความเสี่ยงสูงว่าจะเกิดพายุทอร์นาโด และพายุฝนฟ้าคะนองในระดับอันตราย
บ่ายวันนั้น ผมไปทำงาน ผมทำงานที่ร้านโยเกิร์ตแช่แข็ง
เชอร์รี่เบอร์รี่
(หลายรสชาติให้เลือก ท็อปปิ้งจัดเต็ม)
ร้านยุ่งสุดๆ
จำได้ว่าตอนนั้นผมคิดกับตัวเองว่า
"จะมีเวลาไหนเหมาะกับการกินโยเกิร์ตแช่แข็ง ยิ่งไปกว่าเวลานี้"
สมัยนั้นถ้าไม่ใช่เตือนพายุทอร์นาโด คนก็จะไม่ค่อยสนใจพายุเท่าไหร่
แต่เมื่อไหร่ที่อากาศเริ่มแย่ ผมจะคิดว่านั่นคือวันสิ้นโลก
ผมรู้ว่าฟังดูไม่ปกติ แต่ตอนนั้นหันไปทางไหนก็เจอเรื่องวันสิ้นโลก
ในหนังก็มี อย่างเรื่อง "2012"
นี่คือการรับขึ้นสู่สวรรค์ คนดีพากันไปสวรรค์…
แม้แต่ "เดอะซิมป์สันส์" ยังเอาเรื่องการรับขึ้นสู่สวรรค์มาเล่น
ที่โบสถ์ก็มีการพูดถึงว่าวันนั้นกำลังจะมาถึง
สิ่งที่ผมกังวลที่สุดคือการถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
มีการประกาศเฝ้าระวังหลายพื้นที่
สีแดงคือพื้นที่เฝ้าระวังพายุทอร์นาโด
สีเหลืองหมายถึงเฝ้าระวังพายุฝนฟ้าคะนอง
ตอนนั้นเวลา 16:20 น.
ผมได้ยินเสียงลั่นเอี๊ยดๆ
นั่นเป็นหนึ่งในสิ่งแรกๆ ที่ทำให้ผมคิดว่า
"พวกคนที่พูดเรื่องการเฝ้าระวังพายุทอร์นาโด อาจจะพูดจริงก็ได้"
(ถนนเอส เมน)
(โดนัททำใหม่ๆ)
หลังจากเครื่องลงจอด เราขับรถไปที่โรงแรม
ผมส่งข้อความหาดั๊ก เพื่อบอกว่าเรามาถึงโดยสวัสดิภาพ
แต่ที่ผมแปลกใจคือเขาไม่ได้ตอบกลับมา
ซึ่งผมคิดว่ามันแปลกๆ
เพราะดั๊กเป็นคนที่ตอบข้อความเร็วมาก
เราเจอที่กินมื้อเย็น
ตอนที่เราเดินเข้าร้าน ลมพัดเบามากๆ
ไม่ได้ยินเสียงนกร้องเลย
บรรยากาศชวนให้รู้สึกว่า กำลังจะเกิดเหตุการณ์ใหญ่
เรานั่งกินมื้อเย็น ตอนนั้นคนแน่นร้านเลย
ทีวีถ่ายทอดเกมแข่งเบสบอล
สามศูนย์ครับ เขาหวดและส่งลูกลอยไปที่มุมสนามด้านขวา
ฉันมองไปที่แชด เขาจ้องโทรศัพท์ไม่วางตา
ผมดูแอปเรดาร์
เห็นพายุฝนฟ้าคะนองระดับซูเปอร์เซลล์ เคลื่อนที่มาทางตะวันตกเฉียงใต้ของมิสซูรี
ผมรู้สึกตื่นเต้น ผมรู้เลยว่าได้เจอสภาพอากาศเลวร้ายแน่ๆ
ผมมามิดเวสต์เพื่อสิ่งนี้แหละ
พระเจ้าช่วย ดูเมฆที่เคลื่อนตัวอยู่นั่นสิ
มีรายงานว่าเห็นเมฆเป็นแนวยาวหมุนวน ที่ถนนเคาน์ตี้
นี่คือรายงานที่ได้รับ…
มันจะก่อตัวไหม
ดูเหมือนมันจะก่อตัวไหม
เหมือน เหมือนมันกำลังก่อตัว
เริ่มก่อตัวเยอะขึ้นแล้ว
กำลังหมุนด้วย
ลงมาแล้ว
ทุกคน…
มันเริ่มจะก่อตัว
เริ่มแล้ว
มัน…
ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน
เราเคยทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้มีบางอย่างไม่เหมือนเดิม
แถบโคลัมบัส นี่คือรายงานใหม่ครั้งที่สามถึงเมฆแนวยาว
ซึ่งอาจกำลังหมุนอยู่ใน…
ทุกคน
มันผันผวน…
เลือดในตัวฉันเย็นเฉียบ ขนทั่วร่างลุกซู่
มีบางอย่างไม่ปกติ
ฉันเลยถามพวกผู้ชายว่า…
"ไปกันไหม"
นอกริเวอร์ตัน
ไปไหม
ขอบพายุเป็นสีดำสนิท ทุกอย่างบอกผมว่า
"ว้าว พายุฝนฟ้าคะนองลูกนี้รุนแรงมาก"
เราอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ของจุดที่มันจะก่อตัวพอดี เดี๋ยวนะ…
แล้วข่าวในวิทยุก็ดังขึ้นมา
ฟังสิ
กรมอุตุนิยมวิทยาเตือนว่าจะเกิดพายุทอร์นาโด
พายุทอร์นาโดที่เรดาร์ตรวจจับได้ กำลังเคลื่อนตัวไปทางตอนเหนือของจอปลิน
เราอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมันพอดี เราต้องไปจากที่นี่
เรดาร์บอกว่ามีพายุทอร์นาโด
ไปกันเถอะ
- มันอยู่ตรงนั้นเลย - พระเจ้าช่วย อยู่นั่นไง
ใช่ อยู่ใกล้ๆ นี่เอง
ฉันคาดเข็มขัดนิรภัย วางมือถือไว้บนแผงหน้าปัด กล้องหันขึ้นฟ้า
ไปไหนดี
มีรายงานลูกเห็บขนาดเท่าลูกกอล์ฟ
ให้ตายสิ
ผมคิดว่าถ้าเราไปอยู่ทางใต้ของมันได้
เราก็น่าจะหาจุดที่สามารถดูมันได้
และอยู่ห่างจากพื้นที่ที่ลูกเห็บตกด้วย
เราต้องไปที่ปลอดภัย ทุกคน
ใช่
ตอนนี้ลมดูดเข้าไปหาพายุ ลมพัดไปทางพายุ
ช้าหน่อย ที่รางรถไฟจะมีทางลาดตรงนี้
มันจะก่อตัวตรงนั้นห่างไปกิโลครึ่ง ไม่ก็ตรงที่เราอยู่นี่เลย
มันอาจก่อตัวเป็นพายุทอร์นาโดจริงๆ ก็ได้
หยุดตรงนี้เลย ตรงเนินนี่แหละ ใช่
ดูตรงนั้นสิ ดูนั่น
ใช่
ลงไปดู
ฉันจะอยู่ในรถนะ เผื่อต้องรีบเผ่น
เสียงไซเรนดังสนั่น
เป็นเสียงที่ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่ไซเรนดังหมายความว่า มีการประกาศเตือนพายุทอร์นาโดในที่ที่เราอยู่
แล้วเขาก็พูดว่า "ผมจะออกไปดูข้างนอก"
ฉันหันไปหาลูกค้าคนที่นั่งข้างๆ และถามว่า
"เราเพิ่งมาจากซานดิเอโก เราควรต้องกังวลกับเสียงไซเรนนี่ไหม"
พวกเขาพูดให้ฉันสบายใจว่า เสียงไซเรนดังเป็นปกติ ไม่ต้องห่วง
พอได้ยินคนในพื้นที่จอปลินพูดแบบนั้น
ฉันก็คิดว่า "โอเค งั้นฉันจะกินมื้อเย็นต่อไป ไม่น่ามีปัญหาอะไร"
ทันทีที่ออกไปผมก็เห็นว่าฟ้ามืดมาก
แกมสีเขียวให้เห็นด้วย
สวัสดีครับทุกคน
เสียงไซเรนเตือนทอร์นาโดดังต่อเนื่อง
พวกคุณน่าจะได้ยินจากคลิปนี้
นี่แหละครับ
ถ้าคุณอยู่ในพื้นที่เขตจอปลิน คุณต้องหาที่หลบภัย
คุณต้องหาที่หลบภัย
สิ่งที่ผมเห็นต่อมาทำให้ผมกลัวสุดขีด
ลองนึกถึงพายุทอร์นาโดที่รุนแรงที่สุด เท่าที่คุณจะนึกได้
แล้วเอามันไปใส่ในเรดาร์
พอเห็นพายุทอร์นาโดขนาดมหึมา เคลื่อนเข้ามาในเมือง
ผมคิดว่าเราคงไม่รอด
แชดวิ่งเข้ามาคว้าแขนฉัน
แล้วพูดว่า "แม่ เราต้องไปเดี๋ยวนี้ เราต้องไปแล้ว"
ฉันบอกว่า "เราปลอดภัย พวกเขาบอกว่าเป็นแบบนี้บ่อยๆ ไม่ต้องห่วง"
ผมหงุดหงิดมาก อยากลุกขึ้นตะโกนให้สุดเสียงว่า
"ถ้าไม่หาที่หลบภัย เราตายแน่"
ตอนนั้นผมอายุ 13 เสียงแหลมสูง
พยายามบอกแม่กับพวกผู้ใหญ่ว่าควรทำยังไง
และคาร์ดินัลส์นำหกแต้ม…
ขอขัดจังหวะรายการปกติ เพื่อแจ้งเตือนสภาพอากาศครับ
สวัสดีครับทุกคน ผมนักอุตุนิยมวิทยาดั๊ก เฮดี้…
ทีวีในร้านอาหารเปลี่ยนไปฉายภาพ ของสถานีพยากรณ์อากาศท้องถิ่น
และดั๊ก เฮดี้ของเคโอเอเอ็มก็อยู่ในรายการ
เราได้รับการยืนยันแล้วว่า พายุทอร์นาโดก่อตัวบนพื้นดิน
พอได้ยินดั๊กบอกว่ามันก่อตัวบนพื้นดิน
แปลว่าผมเห็นไม่ผิด
แปลว่าเราเจอกับตัวแล้ว
ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ว่างานนี้ไม่ดีแน่
ตอนนั้นพวกเราพากันลุกขึ้นแล้วออกวิ่ง
คุณต้องหาที่หลบภัย
นี่คือสถานการณ์ที่อันตรายมาก พายุทอร์นาโดก่อตัวบนพื้นดินแล้ว
ตอนนั้นผมออกอากาศอยู่ และพายุทอร์นาโดก็ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
ดูจากเรดาร์แล้วเห็นเลยว่า เป็นพายุทอร์นาโดขนาดใหญ่ที่พลังทำลายสูง
และกำลังเคลื่อนตัวไปทางตะวันออก มุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองโดยตรง
มาดูภาพจากกล้องบนหอคอยของเรา
ท้องฟ้าน่ากลัวมากจริงๆ
แต่พอมองจากกล้องบนหอคอย ผมไม่เห็นพายุทอร์นาโดเลย
ผมแพนกล้องไปรอบๆ เพื่อหาว่ามันอยู่ไหน
แต่ที่เห็นก็มีแค่กำแพงสีเทาเข้มจนเกือบดำ
ตอนนี้เรากำลังมองไปทางทิศตะวันตก
และคุณจะเห็นว่ามันอาจอยู่ตรงนั้น
ในกลุ่มฝน
ผมใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็เข้าใจว่า "นี่คือพายุทอร์นาโดที่ฝนคลุมไว้"
มันมีฝนคลุมไว้ ดังนั้นคุณจะไม่เห็นมันเข้ามาใกล้
พายุทอร์นาโดที่มีพลังรุนแรงมาก สามารถดึงความชื้นเข้ามาหาตัว
จนกลายเป็นพายุที่มีฝนคลุม
ตอนนั้นผมรู้เลยว่าคนส่วนใหญ่ไม่รู้แน่นอน
ว่าหลังกำแพงฝนนั่นมีพายุทอร์นาโดขนาดมหึมาอยู่
พวกเราจอดรถที่ลานกรวด
แล้วก็ถ่ายวิดีโอพร้อมกับเฝ้าดูตรงจุดนั้น
กำลังจะก่อตัวเป็นพายุทอร์นาโดแน่ๆ
ตรง… นั้นแหละ
ดูการหมุนตรงนั้นสิ
เพื่อน
พระเจ้าช่วย ดูเมฆที่เคลื่อนที่นั่นสิ
ฟ้าเริ่มมืด
ท้องฟ้ามืดลงเหมือนว่าดวงอาทิตย์ถูกดับไป
ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ฟ้ามืดกลางวันแสกๆ
เหมือนสุริยุปราคา
พายุลูกใหญ่มากจนบังแสงอาทิตย์ไปหมด
เห็นไหม
เห็น ไปกันเถอะ
แม็ค ขึ้นรถ
อย่าลน
อย่าลน ยิ่งลนจะยิ่งแย่
เราจะมองไม่เห็นพายุแล้ว
มันจำเป็น
จากที่เราไล่ตามพายุอยู่ดีๆ
กลายเป็นพายุไล่ตามเราแทน
พวกนายเห็นตรงนั้นไหม มันกำลังมาทางเรา
นี่คือข้อควรปฏิบัติเพื่อให้คุณกับครอบครัวปลอดภัย
หากคุณอยู่ในรถ ให้ลงจากรถทันที แล้วหาที่หลบภัยที่มั่นคง
(สตีเวน)
ตอนนั้นผมอายุ 16
กำลังขับรถเล่นกับเพื่อนๆ อีแวน ดีแลน กับดั๊กน้องเขา
อีแวนเปิดเพลงของเทคเอ็นไนน์ในวิทยุ
บรรยากาศตอนนั้นน่ากลัว
น้องชายผมพูดว่า "เฮ้ ไปหาซื้ออะไรกัน"
เราแค่ตั้งใจจะเที่ยวเล่น ใช้เวลาสบายๆ
(ดั๊ก)
เราใช้ถนนเส้นสำรอง เพราะเราไม่ค่อยชอบถนนสายหลัก
แต่เรารู้จักถนนเส้นสำรอง เหมือนหลังบ้านเราเอง
สมัยม.ปลาย ผมเป็นคนสันโดษ
แต่สุดท้ายโดนไล่ออกจากโรงเรียน เพราะก่อเรื่องไม่หยุด
ผมให้เรื่องอื่นสำคัญกว่าการเรียน อย่างเช่น ปั่นจักรยาน สูบกัญชา
บีเอ็มเอ็กซ์คือชีวิตผมเลย
เงินทุกสตางค์ที่หาได้หมดไปกับการแต่งจักรยาน
ไม่รู้นะว่าสมัยวัยรุ่นคุณได้หาเงินใช้รึเปล่า แต่มันโคตรยาก
พ่อผมส่งข้อความมาบอกว่า "มีพายุทอร์นาโด ระวังด้วย"
และผมแบบ
"ไม่เห็นวี่แววว่าจะมีพายุทอร์นาโดเลย ไว้เจอกันนะ"
และไม่รู้ว่าผมโง่หรืออะไร
แต่ผมเคยดู "พ่อมดแห่งเมืองออซ" และมันไม่ได้ดูอันตรายอะไร
สองนาทีต่อมา ฟ้ามืดลงภายในเวลาไม่ถึงนาที
แล้วท้องฟ้าก็กลายเป็นสีดำสนิท…
มองเห็นระยะไกลสุดแค่มือตัวเอง
มืดสนิท
ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย
มัน…
ไม่น่าเชื่อ
เสียงเตือนทอร์นาโดดังอีกแล้ว
เสียงเตือนทอร์นาโดที่จอปลินดังอีกแล้ว
เสียงเตือนพายุทอร์นาโดดังแล้ว
เราต้องออกไปจากพื้นที่นี้
รีบเผ่นไปจากที่นี่กัน พระเจ้าช่วย
คอยดูข้างหลังด้วย
- พระเจ้าช่วย - พระเจ้าช่วย
พระเจ้าช่วย
มันอยู่ข้างหลังเราเลย
ฉันมองกระจกมองข้างบานเล็กจิ๋ว
และเห็นอสุรกายใหญ่ยักษ์ดำทะมึน
ได้ยินเสียงดังคำราม เหมือนธรรมชาติกำลังหิวโหย
เส้นทางของพายุลูกนี้ ขณะเคลื่อนไปทางทิศตะวันออก
เอ็มเอสเอสยูอยู่ทางเหนือของจอปลิน
ซึ่งตอนนี้กำลังจัดพิธีจบการศึกษา ของโรงเรียนม.ปลาย
อยู่ในเส้นทางของพายุลูกนี้พอดี
ไชแอนน์ นูนีย์
หลังพิธีจบ จะมีปาร์ตี้ใหญ่
เตรียมพร้อมนะ ทุกคน
เป็นการอำลาครั้งสุดท้าย ทุกคนจะมารวมตัวกันเป็นครั้งสุดท้าย
แอมเบอร์ คานทู
ผมจะเป็นดีเจในงานด้วย เลยรู้สึกตื่นเต้นมาก
และจำได้ว่าวิลเองก็ตื่นเต้นเหมือนกัน
วิลเลียม นอร์ตัน
ผมจะอยู่ท้ายๆ รายชื่อเมื่อเรียงตามตัวอักษร
แอนดรูว์ คีแกน ทินนีย์
พอผมกลับไปนั่งที่ตัวเอง งานก็ใกล้จบแล้ว
ผมอยู่ถ่ายรูปกับวิลกับเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่น
ที่บ้านผมกลับไปกันหมดแล้ว
ออกมาจากพิธีจบก็เจอพายุทอร์นาโดเลย
พ่อโทรมาบอกว่ามีเสียงเตือนว่าพายุกำลังมา
"แกต้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้"
เสียงเขาแบบ… เขาอยากให้ผมกลับบ้าน
พ่อผมเป็นหัวหน้าหน่วยรถพยาบาลของที่นี่
พ่อเลยสอนลูกๆ ทุกคน ให้เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์
ช่วงเทอมสุดท้ายของม.ปลาย ผมฝึกอบรมในหลักสูตรการแพทย์ฉุกเฉิน
พ่อผมกังวลกับพายุลูกนี้
ผมก็รู้เลยว่าต้องรีบขับรถกลับบ้านทันที
รถที่จะออกจากที่นั่นต่อคิวยาวเหยียด
ผมแบบ "ช่างมันสิ ใครจะไปรอ"
ผมขับลัดสนามหญ้า ขึ้นทางเท้า แล้วก็ออกถนน เพื่อที่จะกลับบ้านได้เร็วขึ้น
สภาพอากาศตอนนี้อันตรายมาก
กรุณาเข้าที่หลบพายุทอร์นาโดทันที ลงไปอยู่ชั้นใต้ดิน
ฝนเริ่มตกหนัก
ยิ่งผมขับไปทางบ้าน ก็ยิ่งตกหนักขึ้น
ยืนยันได้แล้วว่ามองเห็นพายุ
ตรวจสอบให้แน่ใจว่า ที่หลบภัยของคุณมีผ้าห่มเพื่อคลุมตัว
มีวิทยุที่ใช้แบตเตอรี่ มีไฟฉาย
ไม่ว่าคุณจะอยู่ในห้องอื่น เช่น ห้องน้ำ
พระเจ้าช่วย
ผู้สังเกตการณ์สภาพอากาศ รายงานว่ามีพายุทอร์นาโดหลายกระแสลมวน
บนพื้นดินทางตะวันตกของจอปลิน
พายุเคลื่อนไปทางตะวันออก อย่างแช่มช้าด้วยความเร็ว 32 กม.ต่อชม.
แม่
มีรายงานความเสียหายหลายจุด
แม่
คุณต้องเข้าที่หลบภัย
อันตราย เรารู้ว่าพายุอยู่ที่ไหน
ตอนนั้นผมทำหน้าที่แคชเชียร์ แล้วผู้จัดการก็บอกว่า
"ช่วยเก็บโต๊ะกับเก้าอี้ด้านนอกเข้ามา ก่อนที่มันจะปลิวไปได้ไหม"
ผมเริ่มเร่งมือเก็บเฟอร์นิเจอร์
ท้องฟ้าตอนนั้นสีแปลกๆ
รู้สึกได้ว่าอากาศหยุดนิ่ง
ซึ่งเป็นความรู้สึกที่แปลกมาก
แล้วผมก็มองไปหลังร้านโยเกิร์ต ทางซ้าย
แล้วก็เห็นอะไรที่เหมือนกำแพง
ผมจะไม่มีวันลืมเสียงในตอนนั้น ดังมาก
เหมือนเสียงคำรามที่น่ากลัว
ผมรีบกลับเข้าไปในร้าน แล้วก็ตะโกนใส่พวกผู้ใหญ่
ชี้นิ้วสั่งคนให้ไปอยู่ทางนั้น
ผมรู้สึกเหมือนร่างกายขยับไปเอง
ผมกรีดร้อง "ฟังที่ผมบอก ไม่งั้นพวกคุณตายแน่"
สามีภรรยาคู่นึงพยายามจะออกจากร้าน ผมบอกไปว่า "ไม่ได้ อยู่ที่นี่แหละ"
พวกเขาก็ "ถ้ามีพายุทอร์นาโดจริง ที่นี่ถล่มแน่
ครอบครัวฉันจะต้องไม่มาตายในร้านโยเกิร์ต"
แล้วไฟก็ดับ
ไฟถนนดับ
มีหลายคนรายงานว่าไฟฟ้าดับ
และจะดับต่อไปในขณะที่พายุทอร์นาโดพัดผ่าน…
พระเยซูเจ้า คุ้มครองลูกด้วย
เห็นแบบนี้เช่นกัน
- ให้ตายสิ - พระเจ้าช่วย
- เลวร้ายมาก - พระเจ้าช่วย
ไฟที่ส่องถนนมีแค่ไฟหน้ารถ
ต้นไม้ลู่ลมจนโค้งงอ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิดผมคือไดโนเสาร์
อะไรสักอย่างตัวใหญ่ๆ กำลังเดินแหวกต้นไม้
ไม้ใหญ่ที่โตเต็มที่ปลิวข้ามถนนไปหลายต้น
มีต้นนึงลอยมาชนรถ และอีแวนขับไปทั้งๆ ที่มันอยู่บนหลังคารถ
กระจกหน้าหลุดไปแล้ว ฝนสาดเข้ามาข้างใน
อีแวนถามว่า "เอาไงดี"
แล้วอีแวนก็เหยียบมิด คิดว่าพายุมันอยู่ข้างหลัง
แต่ที่จริงเราขับเข้าไปหามัน
พายุทอร์นาโดอยู่ตรงนั้นเลย เกือบจะสัมผัสพวกเราแล้ว
กล้องบนหอคอยถูกกระแทกอย่างแรง
กล้องบนหอคอยของเรา ตั้งอยู่ในเขตตอนกลางของจอปลิน
ตอนนั้นผมดูภาพจากสถานีโทรทัศน์ ที่อยู่ห่างจากตัวเมือง 16 กิโล
พายุทอร์นาโดลูกนั้นยังคงอยู่ในกลุ่มฝน
ตอนนี้มองเห็นได้ยากมาก
ผมหวังว่ามันจะสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว
แต่มันกลับยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
จากที่แค่แตะพื้นดิน กลายเป็นพายุที่กินวงกว้างเป็นกิโล
และเพิ่มพละกำลังสูงสุดที่ใจกลางเมืองจอปลิน
คุณจะเห็นเศษสิ่งของปลิวว่อน เพราะว่าตอนนี้ลมพัดแรงมากๆ
ผมจะให้ดูบนเรดาร์
ตอนที่ผมเห็นสัญลักษณ์เศษซากบนเรดาร์ ผมก็รู้เลยว่ามันพัดเอาบ้านเรือนไปด้วย
พัดเอาต้นไม้ไปด้วย
ผมรู้เลยว่าสถานการณ์ที่เราเจอตอนนั้นแย่สุดๆ
มันดูดสายไฟเข้าไป
มันไล่ตามเรามาจนทัน
เราหนีเอาชีวิตรอดจากพายุทอร์นาโด
- ไปไหนดี - ไม่รู้
มันไปทาง… ไปทางนี้ก็ได้
เราต้องหนีมันให้พ้น
พระเจ้าช่วย
ฉันเหยียบคันเร่งจนมิด
ลมพัดกระแทกเข้ามา
พัดรถเราออกนอกถนน
ฉันเค้นสมองทุกเซลล์…
คิดว่าสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดคืออะไร
และพยายามป้องกันไม่ให้เราเจอผลลัพธ์ที่ไม่ดี
ด้านที่ไร้เดียงสาของฉันคิดว่า ฉันยังพอควบคุมอะไรได้บ้าง
ดูลมพัดสิ ฝนตกอยู่ทางนั้น
ฝนกำลังไปทางนั้น
ฝนหยุดตก แล้วก็เริ่มเคลื่อนไปด้านข้าง
เรามองเห็นมันหมุนอยู่ข้างหน้าเราเลย
เมฆเคลื่อนไปอีกทาง
พระเจ้าช่วย ตรงนี้หมุนแรงมาก
ฉันมองดูแล้วคิดว่า "โอเค พวกเราปลิวแน่"
ให้ตายสิ ดูนั่น
ตอนนี้เราอยู่ในรถ ท่าไม่ดีเลย
ไปไหนดีล่ะ ฝนมัน… ลมพัดแรงมาก
ไปไหนดี มันอยู่ใกล้ๆ นี่เอง
ไปที่…
ไปที่แอลป์ ที่นั่นอยู่ใกล้ที่สุด เราต้องเข้าไปอยู่ในนั้น
ผมเห็นมือถือของเคย์ลีวางอยู่บนแผงหน้าปัด
ผมรู้เลยว่ามันจะมีความสำคัญแน่ๆ ก็เลยหยิบใส่กระเป๋ามาด้วย
เข้าไปในนี้กันเถอะ
เข้าไป
ทุกคน
เร็วเข้า
มีรายงานพายุทอร์นาโดหลายกระแสลมวน
และเมื่อประมาณสิบนาทีก่อน ดังนั้นพายุ…
ในเส้นทางขณะเคลื่อนไปทิศตะวันออก
พวกเราเข้าไปในร้านนึงที่เงียบสงบมาก
ทุกคน ข้างนอกสถานการณ์แย่มาก แย่มากๆ
เราต้องหาที่กำบังด่วน เราต้องหาที่กำบัง
ทีแรกคนในร้านไม่ได้จริงจังกับสิ่งที่เราพูด
พวกคุณมีที่ไหนให้เราหลบภัยไหม
- ในนี้ได้ไหม - ช่วยที
ทุกคน เราต้องออกมาให้ห่างกระจก
เรารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
นี่ของจริง มันมุ่งหน้ามาหาเราและมันคืออสุรกาย
แต่คนในร้านกลับเดินกันชิล
มีห้องด้านหลังหรืออะไรไหม
นี่…
ในห้องแช่
- เข้าไปกัน - ห้องแช่ เข้าไปในห้องแช่
- มันแย่จริงๆ นะ - ในห้องแช่
ห้องแช่คือที่ที่เราควรเข้าไปอยู่
ประตูเริ่มถูกพัดเปิด
เอริควิ่งไปปิดประตู
เอริค มานี่เดี๋ยวนี้
เราต้องเข้าไปในห้องแช่
เร็วเข้า ในนี้ ทางนี้
ทางนี้
- เกาะกลุ่มกันไว้ ทุกคน - พระเจ้า แย่แล้ว
เรานั่งเบียดกันตรงที่ที่ใช้เก็บไอศกรีม
ผมรู้ว่าตอนนั้นเราไม่ปลอดภัย
เคย์ลีหมอบต่ำกับพื้นที่สุด นั่งย่อตัวลง
และผมก็กอดเธอจากด้านหลัง
เอริคอยู่ทางขวาของฉัน ส่วนแม็คอยู่ข้างหลังฉัน
ฉันเลยเอาแขนโอบเอริคไว้
เราเกาะกลุ่มกันเหมือนที่ถ่วงน้ำหนัก
ได้ยินเสียงขวดเครื่องดื่มกระทบกัน
ตัวอาคารสั่นสะเทือน
เริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ
น่ากลัวมาก
มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเสียงคำรามก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
จำได้ว่าตอนนั้นผมนึกถึง การซ้อมรับมือพายุทอร์นาโดที่โรงเรียนจัด
ก้มหัวไว้ระหว่างเข่าทั้งสอง เอามือวางที่ท้ายทอย
จำได้ว่าผมคิดว่า "ต้องช่วยให้ทุกคนปลอดภัย"
ในนั้นมีครอบครัวหนึ่งที่มีกันเจ็ดคนได้
ผมบอกว่า "ให้ครอบครัวนี้เข้าไปอยู่ในห้องน้ำ"
เพราะมันไม่มีผนังที่ติดกับด้านนอก
แต่ก็ไม่มีที่ว่างพอสำหรับผม
ผมเลยคิดว่า "แล้วฉันจะไปไหน"
ผมจำได้ว่าที่ร้านมีห้องเก็บของ แต่ห้องนั้นมีผนังที่ติดกับด้านนองสองด้าน
ทำให้เราเสี่ยงกว่าเดิม
ในห้องนั้นมีวัยรุ่นอีกสองคนอยู่กับผม
พื้นซีเมนต์ที่ยืนอยู่เริ่มแตกร้าว
หูอื้อ
ให้ตายสิ
รู้สึกได้เลยว่าความดันในหูเปลี่ยนไป
ทุกคน
มันมาถึงแล้ว
พระเจ้าช่วย
แล้วก็มีเสียง "ป๊อป" ดังที่สุด
เสียงเหมือน…
และพอรู้ตัวอีกที
ทุกอย่างก็ถูกพัดหายไป
ผนังตรงหน้าเราแตกออก
ผมมองเห็นผนังจากไหนบ้างไม่รู้ ถูกพัดปลิวผ่านหน้าไป
ผมเห็นต้นไม้ปลิวไป
เห็นท้ายรถเทรลเลอร์ปลิวไป
รถยนต์คันหนึ่งถูกพัดมาที่ด้านข้างอาคาร และช่วยดันกำแพงไว้
ผมเห็นตัวอาคารทุกส่วน แยกออกจากกันเป็นภาพช้าๆ
ข้าวของปลิวว่อน กำแพงพังทลาย
เพดานถูกฉีกกระชาก
ผมมองไปไม่เห็นผนัง แต่เห็นซอยด้านนอกเลย
เห็นแต่กำแพงลม
โอ๊ย โคตรเจ็บเลย
พระเจ้าช่วย
รู้สึกว่ามันรุนแรงมาก เหมือนมีคนเอาเครื่องพ่นทรายมาพ่นใส่หลัง
อะไรต่อมิอะไรปลิวว่อนอยู่บนฟ้า
มีแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมา
บล็อกซีเมนต์ก้อนหนึ่งที่ใช้ก่อตัวอาคาร
ปลิวมากระแทกหัวผม
เราโดนเศษกระจกกับเม็ดทรายซัดเข้าใส่
เสียงข้าวของปลิว…
เหมือนเสียงลูกดอกเวลาที่พุ่งไปปักกระดาน
พวกของที่ปลิวว่อนอยู่ จะพุ่งแทงฉันเมื่อไหร่
จะปลิวมาปักคอฉันไหม จะโดนแม็คหรือน้องชายฉันไหม
ผมนึกว่าตัวเองจะตายเพราะเสียงซะแล้ว เสียงดังมาก
คำรามก้อง
เราขับรถฝ่าพายุทอร์นาโด เศษอะไรต่างๆ ในรถปลิวว่อน
เราโดนหินกระแทก
เศษกระจกกระทบกันแล้วมาบาดเรา
มันดูดอากาศออกไป
ผมบอกพวกเขาว่า "คาดเข็มขัดไว้"
เราจะเข้าไปในพายุ เราอาจไม่รอดออกมาก็ได้
เรากลัวมากว่าชีวิตนี้จะจบสิ้นลง
เราร้องตะโกนขึ้นไปบนฟ้า
"พระเจ้า พระองค์ทรงพลังยิ่งใหญ่ โปรดส่องแสงสว่างของพระองค์มาที่ลูก"
"ให้แสงสว่างนั้นคุ้มครองลูก"
มันก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ
แล้วจู่ๆ
มันก็หยุด
และฉันเงยหน้าดู
เห็นท้องฟ้าสีคราม
เราอยู่ในตาพายุ
และฉันไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
แบบว่า "คุณพระคุณเจ้า นั่นท้องฟ้า"
ฉันเห็นกระแสลมวนที่ใจกลางพายุ
ไม่น่าเชื่อเลย
พายุทอร์นาโดที่มีตาพายุคือพายุขนาดมหึมา ใหญ่เหมือนอสุรกาย
การติดอยู่ในอุโมงค์เล็กๆ
ที่รู้สึกสงบ
และรอบข้างคือความโกลาหล
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉัน…
ถูกบีบให้ยอมรับความจริงว่า
"ที่จริงฉันควบคุมอะไรไม่ได้เลย"
อย่าขยับ ทุกคนหมอบไว้
หมอบไว้
เมื่ออยู่ในตาพายุและทุกอย่างสงบลง หลายคนคิดว่ามันผ่านไปแล้ว
แต่เรารู้ว่ายังจะมีครึ่งหลังมาอีก
อยู่ในที่หลบภัยต่อไป
เราเห็นพายุทอร์นาโดบนพื้น จากกล้องบนหอคอยของเรา
เราจะติดตามพายุลูกนี้ต่อไป
สถานการณ์ตอนนี้อันตรายมาก
เราจะติดตามพายุลูกนี้ต่อไปในตอนนี้
ฉันว่ามันไม่น่ามาถึงสถานีเรา
ต้นไม้ล้มเหรอ
เข้าไปข้างใน
ทุกคนหมอบไว้
มันมาแล้ว
พระเจ้าช่วย
พระบิดาผู้สถิตบนสวรรค์
ทุกคน ถ้าได้ยิน ถ้าเรายัง…
- สัญญาณขาดไปแล้ว - ใช่
สัญญาณขาดไปแล้ว
นี่เป็นสถานการณ์ที่อันตรายมาก
กล้องบนหอคอยพังไปแล้ว
โดนเศษสิ่งของกระแทกเยอะเกินไป หรือไม่ก็โดนฟ้าผ่า
ตอนที่กล้องบนหอคอยพังน่ะน่ากลัว
เราบอกสถานการณ์ให้ประชาชนรู้ไม่ได้
ทุกคนปลอดภัยไหม อยู่ในที่หลบภัยไหม
ผมพยายามทุกทาง เพื่อหาข้อมูลว่าสถานการณ์เป็นยังไงบ้าง
ผมรู้สึกว่ารถเราลื่นไถลข้ามถนนแล้วลอยขึ้น
แล้วก็พลิกตะแคง
แล้วก็ถูกเหวี่ยง แล้วก็ลอยขึ้น
ผมมองเพื่อนทุกคนเหมือนจะบอกลา ตอนนั้นผมมองพวกเขาแบบนั้น
เหมือนผมรู้ตัวว่ากำลังจะตาย
ดีแลนโอบตัวผมไว้
เขาจับผมไว้
พายุทอร์นาโดกระชากผมออกจากอ้อมแขนเขา
แล้วผมก็ถูกดูดออกไปจากรถ
ผมลอยอยู่ในพายุทอร์นาโด
ขดตัวเหมือนทารกในท้องแม่ กรีดร้อง
ในนั้นไม่มีแรงโน้มถ่วง เหมือนอยู่ในอวกาศ
ภาพเหตุการณ์ในชีวิตย้อนกลับมา
ชีวิตผมเจออะไรมาหลากหลายเหตุการณ์มาก
และผมนึกถึงทุกเหตุการณ์ ผมแบบ "พระเจ้าช่วย"
ผมยอมรับชะตากรรม และ…
จากนั้นผมก็เห็นแสงสว่าง
ตอนเป็นวัยรุ่นผมคิดว่า "นี่คือการรับขึ้นสู่สวรรค์"
"พระเจ้ายกประชากรของพระองค์ขึ้นไป พาพวกเขาไป"
"ถ้านี่คือวันสิ้นโลก
ฉันก็ไม่อยากอยู่ดูสิ่งที่จะเกิดต่อไป"
ผมปล่อยให้ตัวเองถูกพัดไป
ผมรู้สึกว่าร่างกายตัวเองลอยขึ้นจากพื้น
ฉันรู้สึกว่าตัวน้องฉันกำลังลอยขึ้นไป
ฉันจะไม่ยอมกลับบ้านโดยไม่มีน้องเด็ดขาด
ฉันเลยปล่อยมือจากคนที่อยู่ข้างๆ แล้วโอบแขนคล้องคอน้องฉันไว้
แล้วดึงให้เขามาอยู่ใต้ตัวฉัน
แต่หลังจากนั้นก็รู้สึกว่า ระหว่างตัวฉันกับแม็คมีลมพัด
เลยรู้ว่าแม็คก็ถูกดูดขึ้นไปเหมือนกัน
เขาเกาะฉันไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ และตัวเขาลอยอยู่กลางอากาศ
แม็ค
ผมไม่รู้ว่าจะเกาะไว้ได้นานแค่ไหน
เป็นความรู้สึกที่จมดิ่งมากในตอนที่คิดว่า
คนใดคนหนึ่งในพวกเราจะไม่รอดจากพายุนี้
ตอนนั้นใจผมรู้สึกสงบ 100%
ผมทำใจได้แล้ว
เราบอกรักกัน และรอให้ความตายมาเยือน
ฉันอยู่ในพายุทอร์นาโด
- มีใครได้ยินฉันไหม - ว่ามาเลย
เจ้าหน้าที่บาดเจ็บ
ยืนยันว่าพายุทอร์นาโดอยู่บนพื้นดิน กำลังเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงใต้
กองพันที่หนึ่งแนะนำให้รอก่อน อย่างน้อยห้าถึงสิบนาที
จนกว่าพายุจะผ่านไป แล้วค่อยเริ่มค้นหา
พระเจ้าช่วย
เรายังไม่ตาย
- เรายังไม่ตาย - เรายังไม่ตาย
มีเสี้ยววินาทีหนึ่งที่เราคิดว่า "เรายังไม่ตาย"
แต่ความคิดนั้นก็หายไปเร็วมาก
ทำไงกันดีล่ะ
ทีนี้เราจะทำอะไรกันต่อดี
เราจะรอ
วิ่งเร็ว ไม่สิ ไม่ได้
ไม่ได้ หมอบไว้
พอมองไปรอบๆ
ทุกอย่างหายไปหมด
รู้สึกเหมือนวันสิ้นโลกเลย
ผมออกไปข้างนอกแล้วเห็นในเมืองมีอะไรระเบิด
ในระยะสองกิโลเมตรครึ่ง ไม่มีอะไรหลงเหลือ
บ้านทุกหลังถูกทำลาย ต้นไม้ทุกต้นถูกพัดหายไปหมด
จำได้ว่าผมกรีดร้อง
นึกว่านั่นคือการรับขึ้นสู่สวรรค์
และพระเจ้าไม่รับผมไปด้วยเพราะผมเป็นเกย์
ผมรู้ว่าผมต้องตามหาพ่อแม่
แต่ไม่รู้ว่าพ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ไหม
แล้วผมก็…
บอกให้ตัวเองพร้อม
เรียกรถฉุกเฉิน
ต้องใช้คนที่เรามีทุกคน มีคนตาย มีคนติดอยู่ในซาก
เรียกมาให้หมด
สองเจ็ดศูนย์ ขอสถานะ
ถนนเมนเซาธ์หายไปแล้ว ที่นี่พังยับเยิน
อาคารหายไปทั้งอาคาร มีผู้ได้รับบาดเจ็บหลายคน
รับทราบ กำลังพยายามส่งคนไปช่วยให้เร็วที่สุด
เราหลบภัยอยู่ในครัวของร้านอาหาร รอให้พายุทอร์นาโดพัดมา
แต่หายนะกลับไม่มา
ผมสับสนว่าทำไมร้านอาหารร้านนั้นถึงไม่โดนพายุ
ผมคิดว่าผมอาจคิดมากไปและกังวลเกิดเหตุล่ะมั้ง
ผมกับแม่กลับไปที่โรงแรมซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน
โทรศัพท์มือถือใช้ไม่ได้ เราเลยติดต่อดั๊กไม่ได้
ผมเปิดวิทยุ
ฝันร้ายที่สุดได้มาเยือนจอปลิน
เราได้ยินข่าวของสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
ห่างจากจุดที่เราอยู่ไปแค่สี่ร้อยเมตร
พายุทอร์นาโดพัดผ่านใจกลางเมืองจอปลิน
โดยเริ่มก่อตัวที่เส้นแบ่งเขตรัฐ
และพัดทำลายพื้นที่ของเมืองไปไม่น้อย
เราเห็นรถคันนึงขับมาจอดที่โรงแรม
สภาพไม่เหมือนรถด้วยซ้ำ
รถคันนั้นเหมือนหลุดออกมาจากหนังสยองขวัญ หรือผ่านสงครามมา
ผู้ชายคนหนึ่งลงมาจากรถ สภาพเขาไม่โอเค
เขามีเลือดออกและ…
ดูออกเลยว่าเขากำลังช็อก
เขาบอกว่า "จอปลินหายไปหมดแล้ว"
บ้านเรือนถูกพัดไป ต้นไม้ถูกพัดไป
รถถูกพัดไป ตึกอาคารถูกพัดไป
ตอนนั้นผมถึงได้รู้ว่า มันร้ายแรงกว่าที่สมองผมจะนึกภาพได้
จอปลินต้องได้รับความช่วยเหลือเยอะเลย
ตอนที่ผมกลับมาถึงทางเข้าบ้าน พ่อผมอยู่ที่โรงรถ กับวิทยุของเขา
มีคนส่งเสียงตะโกนเรียก เราต้องได้รับความช่วยเหลือโดยเร็วที่สุด
มีคนบาดเจ็บหลายร้อยคน
พ่อบอกว่า "ไปแต่งตัว"
ผมเลยวิ่งเข้าไปข้างใน ถอดหมวกกับชุดครุยออก
และภายในเวลาไม่กี่นาที เราทุกคนก็เปลี่ยนชุดเรียบร้อย
และเรากระโดดขึ้นรถทำงานของพ่อ
เรามุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่พายุพัดผ่านจอปลิน
เคย์ลี เคย์ลี เธออยู่ไหน
หวัดดี
เคย์ลี ฉันอยู่นี่แล้ว
เคย์ลี พระเจ้าช่วย
เลวร้ายฉิบหาย
รอบตัวเรามีฟ้าผ่าลงพื้นดิน
ใกล้จนเส้นผมชี้ตั้ง
ทุกอย่างสับสนวุ่นวาย
ปวดประสาทไปหมด เราจะไปไหนดี
ทุกคน เราจะไปไหนกันดี บ้านอยู่ไหน ใครก็ได้
พระเจ้าช่วย ครอบครัวเรา
เส้นทางของพายุทอร์นาโดลูกนั้น ตรงไปที่บ้านแม่ผม
แล้วก็บ้านพ่อแม่ของเคย์ลีกับเอริค
พระเจ้าช่วย
เราจำได้ว่าตอนไปที่นั่น เราขับรถไป
และน่าจะมีรถจอดอยู่ที่ลานจอดรถของแอลป์
เราออกจากร้าน มองหารถ
ทุกคน
เอริค
เอริค เคย์ลี มานี่
รถของเคย์ลียังอยู่ที่นั่น แต่สภาพยับเยินมาก
ฉันพกกระเป๋ากับข้าวของติดตัว กุญแจรถยังอยู่กับฉัน
เราหาทางกลับไปที่บ้าน
ยางรถแบนทั้งสี่เส้น
เราขับข้ามเสาโทรศัพท์
ต้นไม้
สายไฟ
ทุกอย่างที่ต้องข้าม
เพราะเราพยายามจะไปหาครอบครัว
ผมไม่แน่ใจว่าเราจะฝ่าเข้าไปยังไง ทางผ่านไม่ได้เลย
มีรถบรรทุกกึ่งพ่วงพลิกคว่ำอย่างน้อยสองคัน ที่ถนนไอ-44
แก้ไข มีรถหลายคันพลิกคว่ำ
ผมลืมตาขึ้นมา ยังอยู่ในรถ
ผมร้องถาม "ทุกคนยังอยู่ในนี้ไหม ยังอยู่ดีไหม"
"ทุกคน พูดกับฉันหน่อย ใครก็ได้ตอบที"
เสียงต่อมาที่ได้ยินคือน้องผมพูดว่า "ยังอยู่ดี โอเคดี"
แล้วอีแวนก็ "ใช่ ฉันก็โอเคดี"
แต่… ผมไม่ได้ยินอะไรจากสตีเวนเลย
ผมต้องลงจากรถ ตามหาเขาให้เจอเดี๋ยวนี้
ผมตะโกน "สตีเวน ฉันต้องหานายให้เจอให้ได้ เรียกชื่อฉันที"
"สตีเวน"
"ส่งสัญญาณด้วย บอกทีว่าอยู่ตรงไหน เฮ้"
ผมลืมตาหลับตาสลับกัน
รู้สึกตัวบ้าง ไม่รู้สึกบ้าง
ผมเห็นดั๊ก อีแวนกับดีแลนวิ่งเข้ามาหา
ผมคิดว่า "ทำไมพวกนี้เดินอยู่ แต่ฉันเปล่า"
ผมแบบ "ท่าไม่ดีแล้วไง"
ผมพยายามขยับตัว แล้วตอนนั้นก็เริ่มรู้สึกเจ็บ
ผมเริ่มร้องออกมา
โห ตอนนั้นมันเจ็บโคตรๆ
เจ็บแทบตาย
สภาพเขาร่อแร่
คุณ… ให้ผมสาบานยังไงก็ได้ ผมเห็นหัวใจเขาเต้นอยู่ในอกเลย
เราต้องพาเขาไปรักษา เราต้องช่วยให้เขามีชีวิตรอด
ผมเริ่มเห็นแสงไฟเคลื่อนขึ้นมาบนเนินเขาตรงนั้น
ตรงหน้าผมมีรถคันนึงขับมา ไม่ชะลอ
ไม่ทำอะไรเลย ขับผ่านผมไปเฉยๆ
แล้วก็มีรถเชฟโรเลตคันหนึ่งขับขึ้นเนินมา
และรถคันนั้นสภาพยับเยิน
คนในรถรีบลงมา
ผมแบบว่า "ฉันจะหลับแล้ว" แล้วดีแลนก็ตบหน้าผม
ผมแบบ "ฉันยอมแพ้ ขอฉันตายตรงนี้แหละ"
แล้วผมก็หมดสติไป
หัวหน้ากำลังพยายามตั้งจุดคัดกรอง ที่ถนนสาย 20 ตัดกับเรนจ์ไลน์
ตอนไปถึงที่ถนนสาย 20 ตัดกับเรนจ์ไลน์ สภาพของที่นั่นเหมือนเพิ่งเกิดสงคราม
มีศพอยู่บนถนน
ตึกรามบ้านช่องหายไป
รถพลิกคว่ำ
มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความพินาศ
เรียกตัวเจ้าหน้าที่ประจำเขตที่ออกเวร ให้กลับมาปฏิบัติหน้าที่ทันที
ช่วยเลือกพื้นที่สำหรับตั้งจุดปฏิบัติงานได้ไหม
ผมเรียนหลักสูตรหน่วยแพทย์ฉุกเฉินมาเพื่อช่วยคน
และตอนนั้นเราต้องรีบทำทุกวิถีทาง เพื่อช่วยคนให้ได้
ตอนนั้นผมอายุ 18 แต่ผมไม่กลัว
ผมไม่กังวลอะไร ผมอยู่ที่นั่นกับพ่อ
พ่อบอกว่า "เฮ้ แกดูพื้นที่นี้ พ่อจะดูพื้นที่นี้
แล้วเดี๋ยวเรามารายงานกัน"
มองไปทางไหนก็เห็นผู้บาดเจ็บเพิ่มจำนวนขึ้น
จำได้ว่ามีใครคนนึงสวมชุดครุยจากพิธีจบ เดินมาหาผม
เป็นเด็กผู้หญิง ถามผมว่า "คีแกน ครอบครัวฉันอยู่ไหน"
จนถึงทุกวันนี้ผมก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร
ผมรู้ว่าเธอรู้จักผม เพราะเธอรู้ชื่อผม
และเธอสวมชุดครุยสำหรับพิธีจบการศึกษา
แต่ใบหน้าเธอเปื้อนเลือดจนผมจำไม่ได้ว่านั่นใคร
ผมเดินอยู่หลายชั่วโมง
เหมือนคนที่อยู่ในอาการช็อก
ท้องฟ้าสีแปลกมาก
เหมือนนี่คือโลกที่เหนือธรรมชาติ
แล้วผมก็มองเห็นแม่ แม่ยังไม่ตาย ผมดีใจมาก
นี่ไม่ใช่วันสิ้นโลก ครอบครัวผมไม่ได้ถูกรับขึ้นสู่สวรรค์
พวกเขายังไม่ตาย
พ่อกับแม่เล่าให้ฟังว่าบ้านเราพังไปหมดแล้ว
จำได้ว่าแม่กอดผม โอบตัวผมไว้
ผมได้ยินแม่พูดว่า
"ตอนที่มีพายุ แม่อยู่ที่ห้างทาร์เก็ต" แล้วก็บอกว่า "แม่ไปซื้อยาย้อมผม"
มันงี่เง่ามาก ไร้สาระมาก
แต่ผมแบบว่า "ดีแล้วที่แม่ย้อมผม"
"ผมดีใจมากที่แม่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน ผมดีใจมากที่แม่ปลอดภัย"
พอออกจากถนนเมนมาได้
เราก็หลงทาง
เรารู้จักย่านนั้นดีเหมือนหลังบ้านตัวเอง
แต่เราไม่รู้ว่าเราอยู่ไหน ไม่มีอะไรให้ยึดเป็นจุดอ้างอิงเลย
ตรงนั้นมีสนามหญ้า
ผมจำได้ว่ารถของเคย์ลีติดหล่มในสนามนั้น
เธอเร่งเครื่อง แล้วผมก็จำได้ว่ารถจมลงไปนิดหน่อย
ผมกับเอริคบอกว่า "ไม่เป็นไร พวกฉันจะลงไปดันให้"
เราลงจากรถ
ผมกับเอริคมองหน้ากันแล้วพูดว่า
"เพื่อน สนามหญ้าอะไรมาอยู่กลางเมืองจอปลิน"
"สนามอะไร นี่เราอยู่ไหน ทำไมถึงมีสนามหญ้า"
เรามองดูแล้วก็ได้รู้ว่า เราอยู่ที่สนามฝึกซ้อมของโรงเรียนม.ปลาย
โรงเรียนม.ปลายที่เราจบมา เราอยู่ที่นั่น
เราจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
ว่านั่นคือโรงเรียนที่เราเคยไปเรียนตอนเป็นเด็ก
รู้สึกตื่นเลย
นักเรียนกว่า 2,100 คน อยู่กันเต็มโรงเรียนมัธยมปลายจอปลิน
ช่วงนี้ผมใช้เวลาคิดเรื่องอนาคตอยู่บ่อยครั้ง
รอคอยเหตุการณ์ใหญ่ๆ
และเหตุการณ์ใหญ่นั้นก็เกิดวันนี้
ได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับโรงเรียนม.ปลายจอปลิน ที่ถนนสาย 20 บ้างไหม
เท่าที่เรารู้คือโรงเรียนม.ปลายจอปลิน พังเสียหาย
ไม่อยากเชื่อ แถมวันนี้มีพิธีจบการศึกษา
ปกติแล้วเวลาได้ยินเสียงเตือนพายุทอร์นาโด ปกติก็ไม่มีอะไร
ฉันเลยคิดว่า "ไม่มีอะไรหรอก"
แล้ววันนั้นฉันพูดว่า "ฉันว่านะ คงไม่มีอะไรหรอก…"
เช็กเสียง หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
เวเธอร์แชนเนล นี่ไมค์ เบทเทส อแมนด้า นี่เบทเทส ได้ยินไหม
จอปลินเหลือแต่ซาก
เราคุยกันเรื่องสภาพอากาศเลวร้าย ที่เคลื่อนที่ผ่านตอนกลางของประเทศ
และที่เราเห็นตอนนี้คือเครื่องยืนยัน ว่าพายุทอร์นาโดพัดถล่มที่จอปลิน มิสซูรี
นี่คือภาพสดที่เราได้รับสัญญาณในตอนนี้
ผมไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนเลย
ลืมหายใจไปชั่วขณะเลย คุณพระคุณเจ้า
นี่คือภาพการทำลายล้าง ผม…
บอกได้แค่ว่าเห็นแล้วชวนให้นึกถึง เหตุการณ์เมื่อเดือนที่แล้วที่…
ขอโทษที
ที่ทัสคาลูซา
พระเจ้าช่วย
ไมค์ คุณโอเคไหม
ฉันรู้ว่าสิ่งที่คุณเห็นมันเลวร้ายมาก
ใช่ มัน…
ผมจำว่าได้ดูข่าวนั้นแล้วคิดว่า "โอ้โฮเฮะ"
คนจากเวเธอร์แชนเนลยังรู้สึกสะเทือนใจ กับความพินาศครั้งนี้
ของจริงแฮะ
รู้สึกแปลกๆ ที่ได้มองเหตุการณ์นั้น ผ่านมุมมองของคนที่ไม่ใช่คนที่นี่
พายุทอร์นาโดที่ทรงพละกำลัง ได้ทำลายพื้นที่ส่วนใหญ่ของเมืองจนราบ
เราได้รับรายงานมาว่าแทบไม่มีอะไรยังตั้งอยู่ได้
ร้ายแรงมากครับ และเกิดขึ้นเร็วมากด้วย
การเก็บภาพจากที่นั่นทำได้ค่อนข้างยาก แต่เราพยายามกันอยู่
เช้าวันที่ 23 ผมได้รับโทรศัพท์ จากสถานีฟอกซ์ไฟฟ์ในซานดิเอโก
พวกเขาถามว่าผมพอจะรายงานข่าวให้ได้ไหม
เพราะตอนนั้นเครือข่ายข่าวระดับชาติ ยังมาไม่ถึงจอปลิน
และผมจำได้ว่าคิดในใจว่า
"ถ้านักข่าวคนอื่นทำได้ ฉันก็ทำได้"
สวัสดีครับ ผมนักอุตุนิยมวิทยาแชด คริลลีย์ รายงานสดจากใจกลางเมืองจอปลิน
ในชุมชนที่พักอาศัย
ที่ที่ถูกพายุทอร์นาโดขนาดใหญ่พัดถล่ม
พื้นที่นี้ได้รับความเสียหายร้ายแรงครับ
สองสามวันต่อมา เขาก็นั่งอยู่ในสตูดิโอกับผม
อันที่จริง แชดได้ฝึกงานภาคสนาม
เรียนรู้งานที่เราทำที่ทอร์นาโดอัลลีย์
และตอนนั้นผมรู้เลยว่า สักวันแชดจะกลายเป็นคนดังแน่นอน
ขอบคุณครับ วูล์ฟ สวัสดีครับ คืนนี้เรามาเริ่มกันที่จอปลิน
พายุทอร์นาโดระดับเอฟห้า ได้สร้างบาดแผลยาวสิบกิโลเมตรที่นี่
หลังเกิดพายุทอร์นาโด จอปลินก็เป็นที่จับตามองของทุกคน
จอปลิน มิสซูรีถูกพายุทอร์นาโดเล่นงานอ่วม
ดูแล้วเหมือนยุคหลังวันสิ้นโลก
และคาดว่าสภาพอากาศจะเลวร้ายต่อไป จนถึงวันพรุ่งนี้ โอ๊ะ!
มีนักข่าวจากทั่วโลกมาที่นี่
บ้านบางหลังถูกทำลายจนแหลกเป็นผง
ทางการได้ประกาศภาวะฉุกเฉิน
สื่อให้ความสนใจกันมาก ไปทางไหนก็เจอกล้อง
ผมจำได้ว่ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเป้าหมาย
แบบว่า "คนนี้แหละ ถ่ายเลย"
ช่วยบอกชื่อและสะกดให้ด้วย
ผมเซซิล คอร์นิช ซีอีซีไอแอล ซีโออาร์เอ็นไอเอสเอช
อายุเท่าไหร่
สิบเจ็ด
เรียนม.ปลายเหรอ
ครับ
นั่นแหละ
ตอนที่ทุกคนโยนหมวกขึ้นฟ้า
ผมคิดว่า "ว้าว ในที่สุดก็เรียบจบสักที"
ผมไม่เคยคิดว่าวันพิธีจบการศึกษา
จะเป็นช่วงเวลาที่น่าเศร้าที่สุดของจอปลิน
ผมทำใจได้ยากมาก
และผมยังไม่รู้เลยว่าวิล นอร์ตันเพื่อนผม…
เขาสูญหาย เรายังทำใจไม่ได้ แต่…
ครับ คือ…
ตอนนั้นสัญญาณโทรศัพท์ไม่ค่อยเสถียร
ผมจำได้ว่ามีคนส่งข้อความมาถามว่า "เฮ้ ปลอดภัยดีไหม ตอนนี้อยู่ไหน"
และตอนนั้นผมก็คิดได้ว่าไม่มีใครรู้ว่าวิลอยู่ไหน
ทุกคน เมื่อคืนผมเพิ่งกลับมาจากแอลเอ หลังจากไปสนุกมาทั้งสุดสัปดาห์
นั่นคือวิล นอร์ตัน อายุ 18 ปี
ใช่ ผมเรียนม.ปลายปีสุดท้าย ไม่มีใครเชื่อผมเลย สาบานได้
ผมจะเอาบัตรนักเรียนให้ดู
เขาเป็นดนดังในยูทูบ
วิดีโอของเขามียอดวิวมากกว่าหนึ่งล้านห้าแสนวิว
ข่มตานอนไม่หลับ อารมณ์ดีเกิน
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม
เขาหายตัวไปเมื่อวันอาทิตย์ ตอนที่พายุทอร์นาโดซัดรถเอสยูวีที่เขาขับ
- บอกชื่อด้วยครับ - ค่ะ ฉันเทรซีย์ เพรสเลอร์
และเรากำลังพูดถึง…
หลานฉัน วิล นอร์ตัน
ตอนนั้นเขากำลังกลับบ้านหลังพิธีจบใช่ไหม
เสียงไซเรนดังขึ้น ทุกคนแยกย้ายกันไปหาที่หลบภัย
และเขาขับรถ พี่ชายฉันนั่งข้างคนขับ
ตอนนั้นพวกเขาโดนพายุทอร์นาโดพัดขึ้นไปบนฟ้า
เขาเอื้อมไปคว้าตัวหลานฉันไว้ จับเขาไว้แน่น
แล้ววิลก็เริ่มท่องบทสวดจากพระคัมภีร์
เขาท่องแล้วท่องอีก
แล้วพายุทอร์นาโดก็ดูดเขาออกไปทางซันรูฟ
ตอนนั้นพี่ชายฉันจับตัวเขาไว้
พอได้เห็นทุกคนร่วมแรงกัน
ผมก็มีความหวังว่าเราจะหาวิลเจอ
มีคนช่วยกันตามหาเขาทุกวัน พยายามหาว่าเขาอยู่ไหน
เราคิดว่าเขายังอยู่ที่ไหนสักแห่ง
แต่เรากังวลว่ากระแสลมวนของพายุลูกนั้น
อาจพัดเขาขึ้นไปสูงมากและไกลมาก
ฉันขอร้องทุกคนไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน
ตั้งแต่จอปลินไปจนถึงสปริงฟิลด์ เนวาดา หรือที่อื่นๆ
ช่วยตรวจสอบพื้นที่ตัวเองด้วย ดูตามต้นไม้
ไม่ใช่แค่เพื่อหลานชายฉัน แต่ยังมีคนสูญหายอีกหลายคน
เชื้อราที่ลุกลามเข้าสู่เนื้อเยื่อร่างกายชนิดหายาก ที่เรียกว่าไซโกไมโคซิส
กำลังแพร่ระบาดในเหยื่อพายุทอร์นาโด ที่จอปลิน มิสซูรี
เจ้าหน้าที่สาธารณสุขกล่าวว่าเศษสิ่งของที่ปลิวมา คือสาเหตุของโรคที่หายากแต่ร้ายแรงชนิดนี้
มีผู้ติดเชื้อราประหลาดแล้วแปดคน
และเสียชีวิตแล้วสามคน
สตีเวนอยู่ในอาการโคม่า
และเขาติดเชื้อรากินเนื้อที่กำลังคร่าชีวิตคนอยู่
มันกินกระดูกเขา กินผิวหนัง กินกล้ามเนื้อของเขา
มันกำลังฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ
การติดเชื้อเกิดจาก
การสัมผัสกับเชื้อราที่พบในดิน และพืชผักที่เน่าเปื่อย
ด้วยที่นี่คือโอซาร์ก พายุทอร์นาโดลูกนี้พัดไปเจอกับอะไรหลายอย่าง
ถ้าจะมีเชื้ออะไรแบบนี้ติดมาด้วยก็ไม่แปลก
เชื้อราแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
ต้องตัดเนื้อเยื่อตายที่เป็นสีดำออก
สตีเวนมีโอกาสรอดประมาณห้าเปอร์เซ็นต์
ผมกลัวมากว่าผมจะต้องเสียเพื่อน ที่กำลังสู้เพื่อมีชีวิตรอดต่อไป
ตอนที่โคม่า ผมฝันประหลาดมาก
ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าหัวผมโดนตัดไปแล้ว
แต่ยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งหรือว่ายังไง
ผมไม่รู้สึกถึงร่างกายตัวเองเลย
นี่คือเครื่องย้ำเตือนว่าพลังชั่วร้าย ที่สถิตอยู่ในโลกนี้รอการปลดปล่อยอยู่
รู้สึกเหมือนผมกำลังรอจะไปที่ไหนสักแห่ง
แต่ที่ที่ผมรอมันเหมือนนรกสำหรับผม
ผมเลยแบบ "ไม่รู้นะว่านี่มันยังไง แต่นี่ไม่ใช่ของจริง ฉันต้องไปจากที่นี่"
หายากมาก ผมไม่เคยเห็นเคสแบบนี้มา 30 กว่าปีแล้ว
พ่อกับแม่คุยกับหมอเหมือนผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วย
แต่ก็รู้สึกดีที่ได้ยินเสียงพวกเขา
พ่อแม่ผมแยกทางกันตอนที่ผมได้เก้าขวบ
ผมกับแม่ย้ายออก พ่อผมเสียผู้เสียคนไปเลย
เขากลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม เสพยา แล้วก็ตกงาน เสียบ้านไป
พออายุ 12 ผมก็ออกจากบ้าน
ไปอาศัยอยู่บ้านเพื่อน นอนโซฟาบ้านคนอื่นไปเรื่อยๆ
ผมอยากมีชีวิตแบบครอบครัวปกติ
มีบ้านที่มั่นคง กินมื้อค่ำด้วยกัน ทำอะไรธรรมดาทั่วไปแบบนั้น
ในความฝันผม หมอบอกว่า "เรารักษาลูกคุณต่อไปไม่ได้แล้ว"
"เราต้องตัดใจ"
แล้วผมก็เริ่มสติแตก เพราะตอนนั้นผมพูดไม่ได้
ผมแบบ "ผมอยากมีชีวิตอยู่"
ผมตื่นขึ้นมา ข้างนอกมีแดด
ผมสูดอากาศภายนอกเข้าปอดเป็นครั้งแรก และมันทำให้ผมแทบหยุดหายใจ
ผมรู้เลยว่านั่นไม่ใช่ความฝันอย่างที่ผ่านมา
การฟื้นจากอาการโคม่า ก็เหมือนการที่ตัวเราอยู่ในโลงมาร้อยปี
และพระเจ้าก็ให้โอกาสได้มีชีวิตอีกครั้ง
มันรู้สึกเปราะบาง รู้สึก…
เหมือนเป็นเด็กทารก
ผมปวดไปทั้งตัว รู้สึกเจ็บมาก
พ่อกับแม่ผมเข้ามาในห้อง พวกเขาร้องไห้ แบบว่า…
พ่อผมแบบว่า "บอกแล้ว พ่อรู้ว่าแกจะรอด"
แล้วผมก็เพิ่งเคยเห็นอีแวนร้องไห้ครั้งแรก
ครั้งแรกที่เขากับดีแลนเดินเข้ามา
เขาเริ่มร้องไห้ แล้วผมก็พยายามจะปลอบเขา
ผมถามไปว่า "นี่ร้องไห้จริงดิ"
แล้วเขาก็บอกว่า "นายเจ็บหนักนะเพื่อน" เขาบอกว่า "นายเจ็บหนักเอาการนะเว้ย"
เชื้อรากำลังยึดร่างกายผม
หมอตัดเนื้อผมออกทีละนิด แล้วเชื้อราก็ไม่กลับมา
หมอก็เลยเริ่มตัดหลายอย่างเลย
ซี่โครง ปอดส่วนนึง ตับ
ผมไม่มีหัวนมขวาแล้ว
แล้วหมอก็ตัดหัวใจผมออกไปส่วนนึง
แต่ว่านอกจากเรื่องนั้น
หุ่นผมก็ยังแซ่บอยู่ดี
ประมาณนั้น
มีหลายครั้งที่ผมคิดว่าจะไม่ได้ลูกชายคืนมา
การที่เขารอดมาได้คือปาฏิหาริย์
ผมอยากกลับบ้าน แล้วก็ปักหลัก
และกลับไปเป็นปกติ
พ่อคอยช่วยเหลือผม ตลอดเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาลทั้งสี่เดือน
เขาอยู่กับผมทุกวัน
ความรักคือสิ่งเดียวที่เราต้องมี
ชีวิตเราไม่ต้องมีอะไรมากมาย มีแค่ครอบครัวก็พอ
และผมไม่เคยเห็นค่ามันเลย จนกระทั่งเกิดพายุลูกนั้น
พอเห็นว่าผมต้องมีที่พึ่ง พวกเขาก็คอยอยู่เคียงข้างผม
และนั่นทำให้ผมกับพ่อสนิทกันมากขึ้น
น่าทึ่งดีนะ เวลาที่เราจำเป็นต้องพึ่งมัน สายสัมพันธ์นั้นก็แข็งแกร่งมาก
วันนี้เป็นวันที่น่าตื้นตันใจของสตีเวน เวอร์ซิง
หรือผู้ที่เรารู้จักกันว่าเป็นปฏิหาริย์เดินได้
สื่อเรียกผมว่า "เด็กหนุ่มแห่งปาฏิหาริย์"
แต่ตอนนั้นผมไม่เข้าใจความหมาย ของคำว่าปาฏิหาริย์
เพราะผมว่าผมไม่ใช่ปาฏิหาริย์หรอก
คนแบบผมมักจะรอดจากเหตุการณ์แบบนี้
ผมไม่เซอร์ไพรส์นะ
เซอร์ไพรส์กันซะสิ ไอ้พวกเวร
ผมจำได้ว่าคนมักพูดว่า โลกแห่งความจริงมันห่วยแตก
ผมไม่เคยคิดเลยว่า หลังพิธีจบการศึกษาแค่ 15 นาที
โลกแห่งความจริง จะเล่นพวกเรารุ่นปี 2011 หนักขนาดนั้น
มันเจาะจงเล่นงานพวกเรากับผม จัดหนักแบบไม่ออมมือ
การค้นหาวิล นอร์ตันสิ้นสุดลงแล้ว
ศพของเขาถูกพบในสระน้ำ
ใกล้จุดที่รถของวิลโดนพายุซัดจนพลิกคว่ำ
พระเจ้าช่วย เขาเองก็อยู่ในรุ่นที่จบปี 2011 มีความทรงจำเยอะมาก
สำหรับคนที่ไม่เคยเห็น วิลมีช่องยูทูบที่อัพคอนเทนต์บ่อยมาก
ช่องเขามีคอนเทนค์เป็นร้อย
ทุกคอนเทนต์สะท้อนชีวิตของวิลในแต่ละวัน สะท้อนความกระตือรือร้นที่จะใช้ชีวิต
วิลเคยเล่าให้ฟังว่า
เขาได้ทุนเต็มจำนวน ไปเรียนที่โรงเรียนภาพยนตร์ในแคลิฟอร์เนีย
และผมภูมิใจในตัวเขามาก ตื่นเต้นมาก
เขาบอกว่าอยากเป็นเหมือนสตีเวน สปีลเบิร์ก
ผมไม่สนิทกับวิลหรอก
แต่พอเขาเล่าความฝันให้ฟัง ทำให้ผมมีความฝันไปด้วย
เดี๋ยวจะให้ดูนะว่าคนเยอะแค่ไหน เยอะมาก
จำได้ว่าตอนเรียนปีสุดท้าย เขาจัดปาร์ตี้ฮาโลวีนครั้งใหญ่
นั่นน่าจะเป็นไฮไลท์ ในปีการศึกษาสุดท้ายของทุกคน
เสียงหัวเราะเขาเป็นเอกลักษณ์มาก แค่ได้ยินก็รู้เลย ตอนนี้ผมก็ได้ยินในหัว
บายทุกคน
ทุกอย่างที่เขาทำ เขาทำด้วยเจตนาที่ดีเสมอ
(อุทิศแด่วิล นอร์ตัน)
ทุกคนได้รับผลกระทบจากพายุทอร์นาโดลูกนั้น
อาจเสียคนรัก เสียเพื่อน หรือเสียบ้าน
ไม่มีใครไม่เสียอะไร
บ้านพ่อแม่ฉันหายไปทั้งหลัง แต่ครอบครัวเราปลอดภัย
ฉันอยากขึ้นมาที่นี่ แล้วสูบบุหรี่ตรงที่ที่เราเคยยืน
วันนั้นเราอยู่ตรงนี้
- เรากอดกันตรงนี้ - ตรงนี้เลย
ฉันรู้สึกขอบคุณ
รู้สึกผิด
เราได้ลุกขึ้นยืน ได้เดินออกจากเหตุการณ์นั้น
แต่หลายคนไม่ได้ โดยเฉพาะพวกเด็กๆ
พวกเราโชคดีมาก
เราวิ่งไปทางนี้ กระโดดลงไป วิ่งไปข้างล่าง
ไอ้พายุเฮงซวย
ผมเคยได้ยินเรื่องอาการพีทีเอสดี เรื่องผลกระทบที่มันมีต่อเรา
และผมรู้สึกได้ว่าตัวเองตัวสั่นนิดๆ
ผมจะตัวสั่นนิดๆ ทุกครั้งเวลาเล่าเรื่องนี้
เหลือเชื่อดี
หลังพายุลูกนั้น ในช่วงหน้าร้อน
ทุกคนในชุมชนทำงานกันหนักมาก
พยายามกลับไปเป็นเหมือนเดิม
(มัธยมปลายโอพี)
ผมจำได้ว่ามองไปที่โรงเรียนและคิดว่า
"เราเป็นรุ่นสุดท้ายที่ได้เรียนที่นี่"
"เราเป็นรุ่นสุดท้าย ที่จัดพิธีจบการศึกษาที่อาคารนั้น"
ผนังกับโถงทางเดิน
ความทรงจำทั้งหมดที่สร้างมาที่นั่น ได้หายไปตลอดกาล
สิ่งที่เราเคยทำมา สิ่งที่เราเคยผ่านมา
ในสนามอเมริกันฟุตบอล ไม่มีอะไรที่เราเอาชนะไม่ได้
ถ้าเราร่วมใจกัน
- สู้ไปกับฉันไหม - ครับ
จอปลิน อีเกิลส์
คนในชุมชนตื่นเต้นกันมาก กับการแข่งอเมริกันฟุตบอลในบ้านเกมแรก
จอปลิน อีเกิลส์
(ถิ่นอินทรี จังจ์ฟิลด์)
สนามฟุตบอล ไม่ได้รับความเสียหายจากพายุทอร์นาโด
ผมเดินเข้าสนามจังจ์ และจำได้ว่ารู้สึกภาคภูมิใจ
เห็นผู้ชมแน่นอัฒจันทร์
ผมเพิ่งเคยเห็นเกมคืนวันศุกร์ที่บรรยากาศแบบนั้น
แบบว่า "โห"
อยากใส่เครื่องป้องกันกับหมวกแล้วลงเล่นเลย
ทีมฟุตบอลอีเกิลส์ โรงเรียนมัธยมปลายจอปลิน
ชุมชนเราผ่านเรื่องที่เลวร้ายสุดๆ มา
อีเกิลส์สู้ๆ
สำหรับใครหลายคน การไปเริ่มต้นที่ใหม่ซะน่าจะง่ายกว่า
แต่จอปลินเกิดขึ้นมาจากชุมชนคนงานเหมือง
ผู้คนในเมืองคว้าเลื่อยไฟฟ้าขึ้นมา แล้วหาทางออกกันจนได้
นั่นบอกอะไรเราได้เยอะเกี่ยวกับจอปลิน
จอปลิน อีเกิลส์ทัชดาวน์
ในช่วงการสร้างใหม่ สิ่งที่สุดยอดมากๆ คือความช่วยเหลือที่หลั่งไหลเข้ามา
อาสาสมัครประมาณสามแสนคนจากทั่วประเทศ
สละเวลาและแรงกาย
เขตนั้นหาวิธีทำให้นักเรียนกลับไปเรียนหนังสือได้
โดยไม่ต้องขาดเรียนแม้แต่วันเดียว
- โรงเรียนม.ปลายจอปลินกลับมาเปิด… - เชิญเลย นักเรียน
ที่ห้างในท้องถิ่น
ในปีสุดท้ายของผม ถึงเราจะแตกต่างกัน และมีกลุ่มต่างๆ หลากหลาย
แต่ความเป็นหนึ่งเดียวกันในชุมชนของผม มันเท่มากจริงๆ
บางครั้งสายสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิต คือสายสัมพันธ์ที่เราสร้างขึ้น…
ในวันที่ทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนจะแตกสลาย
ประชาชนชาวจอปลิน และผู้ที่สำเร็จการศึกษาปี 2012 ทุกคนครับ
เส้นทางที่ผ่านมานั้นมันยากลำบาก วันคืนผ่านไปอย่างแช่มช้า
แต่เรายังมีวันพรุ่งนี้
ดังนั้นเราจะเดินหน้าต่อ
เดินหน้าต่อไปด้วยกัน
ปกติแล้วประธานาธิบดีสหรัฐฯ ไม่มางานอย่างพิธีจบการศึกษานะ
เหลือเชื่อมาก และมันมีความหมายมาก
สิ่งที่ผมหวังอยากให้พวกคุณได้รับที่สุด คือเมื่อคุณเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต
ขอให้คุณพกจิตวิญญาณของจอปลินไปด้วย
ในทุกที่ที่คุณก้าวเดินไป
กับทุกสิ่งที่คุณทำ
พวกคุณเป็นเครื่องเตือนใจให้คนอื่นว่า
คนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเดินทางตามลำพัง
ไม่มีใครคาดหวัง ให้เราเผชิญความทุกข์ยากตามลำพัง
ยินดีด้วย ขอพระเจ้าอวยพรพวกคุณ
ขอพระเจ้าอวยพรรุ่นปี 2012
ขอพระเจ้าอวยพรสหรัฐอเมริกา
เซซิล คอร์นิช
ผมภูมิใจในตัวพวกคุณมาก
และผมอยากจับมือกับพวกคุณ ให้ได้หลายคนที่สุด โอเคนะ
ดีใจที่ได้เจอ ผมภูมิใจในตัวพวกคุณมาก
ขอบคุณครับ
ดีใจที่ได้เจอนะ
ตอนอายุ 17 ผมอยากเป็นคนที่ถูกเลือก
แต่การเลือกตัวเองต่างหากทรงพลังที่สุด
ตอนนี้ผมโตขึ้นแล้ว และเป็นเกย์อย่างเปิดเผย
ผมเป็นผู้นำกลุ่ม สนับสนุนคนที่มีความหลากหลายทางเพศ
ที่อาจรู้สึกเหมือนตัวผมสมัยเด็กๆ
ตอนเป็นเด็ก สำหรับผม ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการอยู่ในเมืองเกิด
แต่ตอนนี้ผมก็อยู่ที่นี่แหละ
และผมรักจอปลิน
ผมรักจอปลินมาก
ทุกอย่างที่ผมเคยทำมาในชีวิตนี้ ทุกอย่างที่ต้องผ่านมา
มันอาจมีเหตุผลของมัน
พ่อคะ
การได้เป็นพ่อคือสิ่งที่ดีที่สุดในโลก
ผมรู้สึกดีมาก
ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกแบบนี้
มันเหมือน "นี่แหละสิ่งที่ขาดหายไป ฉันต้องมีสิ่งนี้นี่เอง"
ผมอยากให้ลูกๆ มีทุกอย่างที่ผมไม่มี
มีมากกว่าที่ผมมี
ลูกๆ มองผมเหมือนผมเป็นซูเปอร์สตาร์
ผมรักพวกแกทุกคน
หลังพายุทอร์นาโดวันนั้น
ความมั่นใจของฉันก็พุ่งทะลุปรอท
แบบ "เข้ามาเลย"
ฉันเริ่มต้นบทบาทใหม่ในงาน ซึ่งพาฉันไปสถานที่ใหม่ๆ
ขึ้นเครื่องบิน ขับรถในเมืองใหญ่ พบปะผู้คนใหม่ๆ
ฉันคงไม่ได้มาทำอะไรแบบนี้
ถ้าไม่ได้มีประสบการณ์จากพายุทอร์นาโดที่จอปลิน
เข้ามาเลย แบบว่า…
ฉันไม่กลัวอะไรอีกแล้ว
ไง
- ดีใจที่ได้เจอนะ พี่ - ก่อกองไฟได้ดี
- ขอบคุณนะ - เยี่ยมมาก
อยากบอกอยู่หรอกว่าแม็คช่วย แต่เรารู้กันว่าแม็คก็เป็นแม็คคนเดิม
ประสบการณ์ที่เรามีร่วมกัน
ผม เคย์ลีกับน้องชายเธอ…
เรื่องที่เกิดขึ้นจะทำให้เราสนิทกันเสมอ
อาจฟังดูเลี่ยน
แต่ว่าเราต้อง…
เห็นคุณค่าเวลาที่ได้ใช้กับคนรอบตัว
เพราะมีหลายคนเลยที่ผมไม่มีโอกาสได้เจออีก หลังจากวันนั้น
เราไม่ควรประมาทธรรมชาติ
ผมขอก้มหัวยอมแพ้เลย
ธรรมชาติน่ากลัวมาก
ผมรับรองให้ได้
(อุทิศแด่ 161 ชีวิตที่ดับสูญ ในวันที่ 22 พฤษภาคม 2011)
(และอุทิศแด่ชุมชนจอปลิน)
(อุณหภูมิโลกที่เพิ่มสูงขึ้น ทำให้เกิดเหตุการณ์สภาพอากาศสุดขั้วบ่อยขึ้น)
(ซึ่งเพิ่มความเสี่ยง ที่จะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อชุมชน)
คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส