Downloaded from YTS.MX
[magiczna muzyka]
Official YIFY movies site: YTS.MX
[muzyka narasta]
[muzyka się urywa]
[rechoczące śmiechy]
[baba nuci]
[dziad] Wpierw ja!
EKRANIZACJA KSIĄSZKI O TWITACH
- Zostaw to, babo! - [baba] Dawaj mi to!
[huk]
[dziad] No i masz! Babo.
[magiczna muzyka]
[kobiecy głos] Dawno, dawno temu…
[warczą]
…żyli sobie okropni Twitowie.
[krzyczą z wysiłku]
I właśnie pozostawiono ich na śmierć.
[zawodzą płaczliwie]
- [chłopięcy głos] Zaraz, stop! - [dźwięki cichną]
Mamo,
zaczynasz moją bajkę na dobranoc od śmierci bohaterów?
Nie powiedziałam, że umarli, tylko że ich pozostawiono.
- Przez kto? - „Kogo”.
- Przez kogo? - Przez dzieci i magiczne zwierzęta.
Och.
Co to za dziwna historia?
To ty prosisz, żeby twoje bajki były bardziej złożone emocjonalnie,
z cyklu, cytuję: „wysoka drama, ale komedia z bulwaru”.
Tak. Bo nie chcę już słuchać tych nudnych i normalnych.
Cóż, możesz mi wierzyć, robaczku,
że ta historia nie jest normalna, bo Twitowie nie są normalnymi ludźmi.
[złowieszcza muzyka]
Ponieważ oboje nienawidzą wszystkiego.
Zwłaszcza siebie nawzajem.
Są małżeństwem od 47 nieszczęśliwych lat.
- [krzyczy] - [śmieje się]
I nie przeżyli dotąd dnia bez podłych i wrednych numerów.
[kaszle, krztusi się]
Ale ludzie, którzy tak mocno nienawidzą, zazwyczaj też coś bardzo kochają.
Dla Twitów był to przypodwórkowy park rozrywki
zwany Twitlandią.
[wrzaski]
Swoją Twitlandię zbudowali od podstaw.
Tylko ona dawała im radość i tylko na niej naprawdę im zależało.
Marzyli, żeby cały świat się o niej dowiedział.
[wesoła muzyka]
♪ Jeśli balangi brak cię gnębi Zapraszam do Twitlandii ♪
♪ Wokalno-taneczna extravaganza Plus klozetowy bączek ♪
Oto Twitlandia!
Jedyny park rozrywki na całym świecie!
[pchla mama] I choć nikt na świecie o niej nie wiedział,
to nasi prawdziwi bohaterowie, sierota o imieniu Beesha…
Wow.
…i jej najlepszy przyjaciel, Bubsy…
Łooo!
…owszem.
[Twitowa] Już w tym tygodniu wielkie otwarcie!
- Wygląda jak najbardziej o… - Fajowe miejsce?
Tak. Wcale nie wygląda odrażająco i słabo. [śmieje się]
Ale Beesha, oni mają taneczną extravaganzę!
Do tego karuzelę z toalet!
Bo kto by sobie nie chciał potańczyć i pośpiewać?
Dobra, obiecuję. Zabiorę cię do tej Twitlandii,
zanim opuścisz mnie już na zawsze! [szlocha na niby]
- [śmieją się] - Juhu!
Twitlandia!
[warkot nadjeżdżającego pojazdu]
WIELKIE OTWARCIE
- [otwieranie drzwi] - Ej, Jim!
- [jęczy] - Och!
Patrz! Przyjechał nasz pierwszy gość!
[pchla mama] Lecz zanim Beesha dotarła tam z Bubsym…
Witamy w parku Twitlandia.
[strażnik chrząka]
Hej! Nie ma wchodzenia bez biletu!
…właściwie nim w ogóle doszło do otwarcia…
[Twitowa] „Rozbiórki?”
…miasto wydało nakaz zamknięcia…
Ale że co?
…ponieważ uznało park za niebezpieczną, niestabilną konstrukcję.
[Twitowa] „Smród zjełczałego mięsa do hot dogów”.
[wącha]
Jim! Więc oni… Miasto zamyka nasz park!
- [zapowietrza się] - [kwili]
Nie…
- [przeciągle] Nie! - [dramatyczna muzyka]
- [nadal krzyczy] - [muzyka narasta]
[muzyka osiąga punkt kulminacyjny i cichnie]
Poczuli się, jakby ktoś odebrał im dziecko.
Dziwne dziecko.
Dziwnym ludziom.
Polubiłem tę Beeshę i małego Bubsy’ego, wiesz?
Wiem. Spokojnie.
Beesha i Bubsy już za chwilę poznają państwa Twitów,
gdyż ci zaplanowali naprawdę paskudny numer.
Żart, który zniszczy całe miasto tak,
jak władze miasta zniszczyły Twitlandię.
I co teraz zrobią? Zaleją miasto zepsutym mięsem?
Brawo ty.
Ale koniec pytań. Posłuchaj piosenki.
Czyli to musical?
Jaki znów musical? Widzisz tu gdzieś świerszcza?
Jedna piosenka. Spodoba ci się.
Nasz pożegnalny filmik. Kamera i… akcja!
Na razie, Bubsy!
- [dziecko] Pa, Bubsy! - [warczy]
- [pogodna melodia na bandżo] - ♪ Gdy się rozglądam widzę twarze ♪
♪ Jak z katalogu „Zrób se raj” ♪
♪ W oczach pustka, w sercu krach ♪
Głosuj na John-Johna!
♪ Za gardło ściska strach ♪
♪ Co to za życie Lepszy piach ♪
[razem] ♪ A my nie jesteśmy jak wy ♪
♪ Ten wasz ziemski raj Przepaści to skraj ♪
♪ Wolności niech zew przyzywa co dzień ♪
♪ Wyjątkową parę, co ♪
- ♪ Robi dym ♪ - [klakson trąbi]
Mamy już ostrość.
Uwaga, panie Bubsy, nadchodzi twój wielki dzień!
Twoje ulubione wspomnienie z przytułku dla dzieci w Triperot?
No, kiedy wielki ziemniak utknął mi w nosie!
[Beesha, zniesmaczona] Aha…
Nie pamiętasz tego? Tak mnie rozśmieszyłaś, że aż parsknąłem,
a on wyskoczył i wylądował w twoim mleku.
I od tamtej pory nie toleruję laktozy.
[śmieje się niemrawo] Dobra, Harold!
Bubsy zamieszka z nową rodziną. Jak chcesz, by cię zapamiętał?
Ja… wziąłem tego ziemniaka.
[Beesha] Wziąłeś tego ziemniaka. Supcio.
- [nadal bandżo] - ♪ Rozrywkę zawsze ci dostarczę ♪
DO ROZBIÓRKI
♪ Przyrzekam zaskakiwać cię ♪
- ♪ Będę okrutną i złą ♪ - [Twit stęka]
♪ Podpiszę dziś własną krwią ♪
[razem] ♪ Przysięgę, że nie zmienię się ♪
♪ A my? A my nie jesteśmy jak wy ♪
♪ Ten wasz ziemski raj Przepaści to skraj ♪
♪ Wolności niech zew przyzywa co dzień ♪
♪ Wyjątkową parę, co ♪
♪ Robi dym ♪
♪ Wyjątkową parę, co ♪
♪ Robi dym ♪
[muzyka ustaje]
PAŃSTWO BURAKOWIE
No, teraz ja. Uwaga.
Bubs, będę tęsknić za twoim tańcem-połamańcem.
No i też za ściąganiem piłki z dachu, kiedy przypadkiem ci tam wpadnie.
Za przykrywaniem cię w nocy i…
czy ja wiem… no, twoim dorastaniem.
Przecież jesteś takim moim misiem-przytulisiem!
- [śmieją się] - [dudnienie w oddali]
Co jest?
[dramatyczny sopran]
[tłumi okrzyk]
- [mężczyzna krzyczy] - [intensywna muzyka operowa]
Pan Serwetka!
Aaa! Nie!
- [nadal muzyka] - [dyszy]
[zawodzi]
[krzyczy rozpaczliwie]
[stęka]
[jęczy]
[muzyka łagodnieje i cichnie]
Panie Serwetka! Beesha! Wszystko okej?
W porządku. Jest dobrze.
A co to za różowy szlam?
Ohydne płynne mięso, z którego robi się nie wiem co.
To pewnie mięso od hot dogów. I prażona cebulka.
Nieważne co to. Najważniejsze, że pan jest cały i zdrowy.
A psik! I nie podziękowałem za uratowanie mi życia, Beesha.
Mama zawsze mówiła, że jestem niewdzięcznym dzieckiem
i największym rozczarowaniem w rodzinie.
Bardzo ci dziękuję.
Drobiazg. Świat bez pana byłby dużo gorszy, panie S.
Z OSTATNIEJ CHWILI
[prezenterka] Szok i niedowierzanie w Triperot,
gdzie doszło do najstraszniejszego zalania płynnym mięsem do hot dogów w historii.
[Twit] Oj! Babo!
- Ał! - Jesteśmy w telewizji!
Kiedyś Triperot nazywano światową stolicą zabawy.
Światową!
Gdy wyschło jezioro Tripe, myślałem, że gorzej być nie może.
I uwaga. Powaga. Jest dużo gorzej.
Jest najgorzej!
Pytanie, jak ciężko pracujący ludzie, tacy jak my, mają przetrwać w tym mieście?
I ja również się pytam też.
Tu Betty Cebula.
Jest ze mną burmistrz Triperot, pan Wayne John John-John.
Panie John-John, czy wiemy, kto stoi za tym barbarzyństwem?
Dziękuję, Betty. Po pierwsze,
jak zawsze, nasze myśli i modlitwy
kierujemy do ofiar tej mięsożernej apokalipsy.
Po drugie, wybory już za parę dni!
Pamiętajcie. Kto John-Johna wybiera, tego radość rozpiera!
No i po trzecie, wstrętni złoczyńcy może wysadzili naszą wieżę ciśnień,
lecz nigdy, przenigdy nie zdołają zniszczyć ducha tego miasta.
- Czemu wini nas? - [warczy]
Każdy rozsądny człowiek zrobiłby dokładnie to samo,
gdyby mu zamknęli park rozrywki!
Jeśli tej łajzie nie wystarcza eksplozja wieży ciśnień,
może wysadźmy mu tyłek!
[rechoczą]
[dramatyczna muzyka cichnie]
[pchla mama] Tyłek burmistrza w końcu wybuchnie,
ale o tym porozmawiamy później.
Bo niestety wybryk Twitów spowodował poważne konsekwencje
dla naszych bohaterów.
Zostaniecie moimi rodzicami?
Bo zawsze marzyłem tylko o tym, żeby znaleźć rodzinę.
MOJA NOWA RODZINA
[rozczulony] W całym stanie nie ma słodszego dzieciaka, państwo Klurb.
Daję słowo.
[głośno stukają krzesłami]
[zmieszany] Wie pan, jest sprawa.
Pomyśleliśmy sobie… jeszcze, bo… doszły okoliczności no i…
Wie pan, dzieciak jest może i najsłodszy, ale… tym razem to się chyba nie uda.
Bo w telewizji mówią, że w wielu częściach miasta
w rurach wciąż jest wysokie stężenie płynnego mięsa do hot dogów,
a widzieliśmy jak pana dzieci piją tę wodę z kranu.
Serducho mi pęka, ale…
nie mamy pieniędzy, by zaopiekować się zakażonym dzieckiem.
[smętna muzyka]
Postanowiliśmy wziąć dzieciaka z innego przytułku.
Sorki, Bakster. [mlask]
[wzdycha] Nie przejmuj się, Bubsy. Ci ludzie nie wiedzą, o czym mówią.
Znajdziemy ci inną rodzinę. Daję ci słowo.
[chlipie]
[pociąga nosem]
Nikt mnie nie zaadoptuje, wiesz?
Co ty gadasz?
To zawsze tak długo trwa.
Wiesz, nawet ja tęsknię za moimi rodzicami.
I chociaż wiem, że zaraz po mnie wrócą, też nie lubię czekać.
Hej, adoptuje cię ciepła i kochająca rodzina, i to niedługo.
Wiem, co mówię.
A do tego czasu będziesz miał mnie.
Twój nos też.
- I twoje jelita! - [chichocze]
Ty zawsze wspierasz innych.
- I ich nosy, i ich jelita. - Staram się.
Ale kto wspiera ciebie?
Bubsy, przecież ja mam 12 lat!
Jestem duża. Jakby…
No wiesz, jest dobrze.
[wzruszająca muzyka]
Ale nie wszędzie jest.
Źle się dzieje w naszym mieście, a ja…
chcę, żeby ludzie przestali być dla siebie tacy okrutni i źli.
I wiesz co?
Kończę z narzekaniem i czekaniem, aż ktoś się zjawi i naprawi świat.
E-e! Zrobię śledztwo i znajdę tych, którzy wrzucili mięso do wieży ciśnień.
A potem postawię tych palantów przed sądem!
- [klakson trąbi] - [Twit] Weźże się zamknij!
Musimy być cicho, rozumiesz?
Jak ja mam defraudować latryny toi toi, kiedy tak trąbisz, stara pielucho?
- [jęczy] - [klakson nadal trąbi]
- [Twitowa chichocze] - [stęka]
- [wrzeszczy ze złości] - [rechocze]
A to nie ci ludzie z reklamy Twitlandii?
To oni wylali mięso!
Chyba czeka nas wycieczka do Twitlandii, Bubs!
- Dawaj! - Juhu! [śmieje się wesoło]
[kracze]
[Bubsy] Wiem, że jedziemy łapać groźnych przestępców,
ale ja chcę na karuzelę z toalet.
Widzisz to? Cysterna z mięsem!
PIESKIE A DOBRE!
Przepraszam, a gdzie jest policja?
[niepokojąca muzyka]
[muzyka narasta]
[wzdryga się]
Beesha?
Nie bój się.
Idziemy.
- [pełna grozy muzyka] - [krakanie wron]
[gwizd wiatru]
[dzwonienie łańcuchów]
[Bubsy] W reklamie Twitlandia była dużo ładniejsza.
Ta… A wygląda na miejsce, gdzie morduje się dzieci.
Ale hej! Nie oceniaj książki po okładce.
Idź tam. Ja zadzwonię.
[oddycha głęboko]
[dzwonek dzwoni]
[drzwi skrzypią]
- [Twitowa] Czego tu chcesz? - [krzyczy]
Ja… eee…
Hej! Doberek pani… i panu.
[warczy] Czego tu szukacie, co?
Och! [chrząka]
Czego my tu szukamy? [chichocze]
No, szukamy zabawy i…
chcemy dziś odwiedzić park Twitlandia?
- Yyy… Och! - [chichoczą]
Te durne kaszojady chyba nie słyszały o wszystkich zdrowotnych naruszeniach
i głupiej rozbiórce!
Czyli że wróciliśmy do gry, babo!
A poprosimy, prosimy.
- Wejście od ogrodu. - O tam!
Wie pani, nie dało się nie zauważyć tej gigantycznej cysterny z mięsem.
Zastanawiałam się, czy…
Co jest? [stęka]
Co to jest?
Ha! To Uprzykleiszcze. Najlepszy na rynku klej na ptaszory.
[kracze głośno]
[warczy]
Po co komu taki złapany ptak?
Żeby z niego zrobić ptasią tartę.
- [cicho] Idiota. - [stęka]
[Twit] Ale nie jesteście tu, by słuchać,
jak moja głupia baba wyzywa was od idiotów!
Wydacie miliony monet!
Diamentowy Kupon Platynowy. Na pewno chcecie go kupić.
Zapewnia dostęp do najlepszych atrakcji.
Mamy WC Bączka, Skarby Pirata oraz powalające koncerty
w Muszli im. Credenzy Twit!
[sopran]
Cały pakiet to tylko skromne osiem i pół tysiąca.
Mam jakieś trzy dolce.
A… ja mam kilka marchewek i zużyty plaster.
[stęka]
[chrupie] Mm.
Za tyle to zapraszamy na dzikie harce w Zatoce.
[Beesha, sztucznie] Jej!
Choć, tak, mamy ochotę poskakać sobie na gnijących materacach,
to chyba bardziej ciekawi nas ta wielka cysterna z mięsem do hot dogów.
Ta cysterna? Kradziona.
- [zagadkowa muzyka] - Przepraszam?
Za co? Puściłaś tłustego bąka?
[zmieszana] Nie… Ja nie puściłam tłustego bąka.
Czyli dobrze zrozumiałam, że ukradliście cysternę?
A jak! No, mięcho wjechało do wieży ciśnień, a wtedy my – pierdut!
- [naśladuje huk eksplozji] - [śmieją się dziko]
[Twitowa, wesoło] Uuu!
Ale to nie nasza wina.
To tylko straszna zemsta na tym nędznym mieście.
Wow! Właśnie przyznaliście się do winy.
[śmieje się nerwowo] Wspaniale…
My chyba musimy już iść.
Ale nie byliśmy na karuzeli!
WC BĄCZEK
[krzyczy]
[drzwi skrzypią]
- [pyknięcie] - [chlupotanie]
Kiedy indziej. [śmieje się nerwowo]
Hej! Powiedzcie o nas kolegom!
Ale tylko tym, co mają od was więcej forsy!
[chlupotanie]
[Beesha] Chodź. Wyjście jest chyba tam.
[zwierzęta skamlą, popiskują]
Nie ma się czego bać.
[Beesha łapie oddech]
[zwierzęta mruczą, popiskują]
Beesh?
[pełna napięcia muzyka]
Co to za dziwny gatunek zwierząt?
[muzyka narasta]
[zwierzęta popiskują]
Wyglądają na bardzo smutne.
- [delikatna muzyka] - [kwili]
Rozumiesz, co one mówią?
[zwierzęta kwiczą, popiskują]
[piszczą niecierpliwie]
- [samiec] Pomocy! - [samica] Pomóżcie nam.
Te potwory trzymają nas wbrew naszej woli.
Jeżeli możecie nam pomóc, będziemy wam dozgonnie wdzięczni.
Nie chcę mieszkać w cuchnącej klatce.
[pchla mama] Zdarza się…
Beesh?
…że wrażliwe i pełne empatii dzieci…
Czy ty ich…?
…potrafią zrozumieć mowę zwierząt.
Tak! Tak! Tak!
Hej, to wy słyszycie, co ja mówię?
Wy nas rozumiecie?
- Tak! - Tak!
Orangutan!
O makaku! Ja tutaj chyba zemdleję!
Czy puszczę pawia?
O, definitywnie zapodam parę Orbitków! [dławi się]
Przestań produkować Orbitki, Marty!
Oddychaj i chodź się przywitać.
- Heloł! - Nie wrzeszcz, są metr od ciebie.
Wybaczcie, jest… nieco oszołomiony.
Jak my wszyscy, bo… Bo… Wow! Wow! Wow!
[śmieje się] Rozumiem!
Ja też sama w to nie wierzę.
Nazywam się Beesha, a to mój przyjaciel, Bubsy.
Jestem Mandy Markotek,
moja mama to Mary Markotek, a tatuś to Marty Markotek.
Możecie do mnie mówić Tatusiak!
Nie proponuj im tego, Marty. Orangutan…
[chichocze] Ale fajne z was Markotki!
Mam jedno pytanie, a pytanie to:
czy wiecie, jak otworzyć tę klatkę?
Tkwimy w tym więzieniu od lat.
Klucz do klatki trzymają gdzieś w domu. [wzdycha]
A może wam uda się go odnaleźć?
No jasne! Znajdziemy klucz i wypuścimy was stąd.
Daję słowo.
- [szeptem] Uciekajcie stąd! - [Beesha] Co? Dlaczego?
- [Bubsy] Co wy robi… - [Twitowa] Wynocha!
To najcenniejsze okazy w Twitlandii!
Kradzione z Lumpalandii!
[Twit] Gamonie!
- [pstryka] - Na głowę i płakać!
- [Markotki łkają] - [tajemnicza muzyka]
[Bubsy] Czemu im to robicie?
[Twitowa] Bo płaczą magicznymi łzami.
A Twitlandia działa dzięki energii wytwarzanej z ich beczenia.
[para trąbi]
- U nas nie ma miejskiego zasilania. - Wiem, co myślicie.
[niby płacze] „Weź, nie, zaraz dostaną wrednych skurczów!”
Nie! Bo zmuszamy ich do stania na głowie najwyżej przez godzinę.
Co to są wredne skurcze?
Masz tam siano z kaszą czy mózg?
Wrednych skurczy dostajesz, albowiem gdy za długo stoisz na głowie.
Nie chcemy, by głowy im się pokurczyły do szyjek
ani szyjki pokurczyły się do ciał, ani ciała do nóg,
bo wtedy zostanie z nich jedno wielkie nic.
[Mary warczy]
Jesteście okropni.
Tak, no.
- I co jeszcze? - Odwrót i do widzenia.
Albo mój ten oto żonkil wsadzi was w pyszne ciasto
i upiecze na naszą kolację!
Wrócimy tu.
Jazda!
[złowieszcza muzyka]
Beesha, zaczekaj!
Co robimy z tymi Markotkami w klatkach?
Wrócimy, gdy już aresztują Twitów.
Ale że kiedy? Jak?
Hmm… Bo może nagrałam wszystko, co mówili.
Co?
Z OSTATNIEJ CHWILI
Tu Betty Cebula i wiadomości z ostatniej chwili.
Jest tutaj ze mną lokalna sierota, Beesha Balti,
której sensacyjne nagranie daje nam nadzieję
na rozwiązanie straszliwej, mięsnej zagadki.
Beesha?
Tak. Więc…. Yyy… już mówię.
W przytułku dla dzieci, gdzie mieszkam, woda jest skażona płynnym mięsem.
I nikomu to nie przeszkadzało.
- I przyjaciel, Bubsy, który miał być ado… - Dziękujemy.
Zobaczmy teraz ten szokujący film z ukrytej kamery.
[intrygujący dżingiel]
Ta cysterna? Kradziona.
[Beesha] Przepraszam?
Za co? Puściłaś tłustego bąka?
Babo! Jesteśmy w telewizji!
[wrona kracze]
A jak. No,
mięcho wjechało do wieży ciśnień, a wtedy my – pierdut!
- [naśladuje huk eksplozji] - [śmieją się dziko]
Twitowie wprost mówią, że dokonali tego mięsnego ataku,
który sparaliżował miasto.
- Och! Wyglądam na strasznie spoconą! - ♪ I kto tu jest geniuszem?
- ♪ Geniuszem z wielkim brzuchem ♪ - Daj to!
♪ Niech cały świat uwielbia mnie Bo we mnie płynie geniusz ♪
ARESZTOWANIE TWITÓW
[walenie do drzwi]
[kwiczy] Chcą mi zaproponować własny show!
Tak! W końcu nas ktoś docenił, babo!
[jęczy]
[ekscytująca muzyka]
[muzyka jak z zaświatów]
- Oto jestem! Kto płaci, może oglądać! - Tadam!
[jęczą]
Jak śmiesz dotykać gwiazdę?
[wrzeszczy]
Nieee! [piszczy]
Czy ty wiesz, kim ja jestem?
- Bardzo wpływową celebrytką! - A ja jestem geniuszem!
Credenzo Twit i Jamesie Twit, jesteście aresztowani
za umyślne zalanie miasta Triperot płynnym mięsem do hot dogów.
Panie i pani Twit,
czy macie coś do powiedzenia mieszkańcom miasta?
Tak. Ja im coś powiem.
Gdybyście tylko wsparli Twitlandię,
to każde z was w tym głupim mieście już dawno spełniłoby marzenia!
I Triperot znów byłoby światową stolicą zabawy!
A wy wszyscy pławilibyście się w świetle luksusu!
Do bani, Triperot! Do bani!
[Twit] To miasto nie miało prawa zamykać Twitlandii!
[Twitowa] To jedyny na świecie rozrywki park!
Rozumiecie?
To twoja wina, burmistrzu John-John! Nie pchajcie mnie!
Pani Markotek mówiła, gdzie trzymają klucz?
E-e! Chyba będziemy musieli przeszukać dom.
[żarówki bzyczą, trzaska prąd]
[Bubsy] Trochę tu upiornie, wiesz?
I czymś cuchnie.
I jesteś tym zaskoczony? [śmieje się]
Nie, nie bardzo.
[drzwi skrzypią]
[spokojna melodia z pozytywki]
[szeptem] Czy te zwierzątka są martwe?
[Beesha] Tak.
Wszystkie zostały wypchane.
MIELONE MYSZKI
[melodia z pozytywki cichnie, zniekształca się]
- [rechocze] - [krzyczą]
[bełkocze radośnie]
Że jak?
[bełkocze radośnie]
To brzmi, jakby mówił wspak, słyszysz?
Albo po francusku.
Poliż palce me, a życie twe odmieni się.
Aha…
[bełkocze]
Czekaj, bo może trzeba…
Jestem Milordzik, ropuch na opak.
Więc poliż palce me, a życie twe odmieni się.
Pierwszy raz w życiu widzę ropucha na opak.
O! Jestem z Lumpalandii.
Przybyłem tu z przyjaciółmi, czyli z Markotkami.
Znasz rodzinę Markotków? Obiecaliśmy ich uwolnić!
O, proszę! A co ze mną?
Pani Twit chce sobie ze mnie zrobić eksponat!
[mamrocze]
I dlatego mnie tutaj zamknęła.
Tu nie ma nikogo, kto by mnie lizał.
Jasne, że cię uwolnimy.
[bełkocze ekstatycznie]
Nie wiesz, gdzie Twitowie trzymają klucze do klatek, prawda?
Niestety, ale nie wiem.
Nic nie szkodzi. Ja też nie wiem wszystkiego.
Jak dlaczego małe marchewki nie noszą pieluch?
Rozmawialiśmy o tym.
Nie mają tyłków.
- Chodź. Otworzymy ci drzwi. - [bełkocze wesoło]
[chichocze złośliwie]
[burczy]
[Twit stęka]
- [Twitowa wrzeszczy] - [jęczy]
[wybucha śmiechem]
[strażnik] Twitowie! Wychodzicie!
[Twit] Ciekawe, kto wpłacił za nas kaucję?
Znam tylko ciebie.
A ja cię nie lubię aż tak, by bulić.
[Twit kwiczy, jęczy]
- [mężczyzna] Nareszcie. - [szum głosów]
Pan i pani Twit! Nasza jedyna nadzieja! Brawo! He, he!
- [dźwięki marimby] - Hę?
Co?
TWITOWIE!
[pchla mama] Pogubiłeś się.
Chyba nie rozumiem.
Dlatego mówię, że się pogubiłeś.
Och.
I Twitowie też.
Ale gdybym opowiedziała ci nieco więcej o samym mieście,
wiele by to wyjaśniło.
POZDROWIENIA
Triperot było kiedyś popularnym kurortem,
nazywanym nawet światową stolicą zabawy.
Lecz kiedy wyschło jezioro Tripe, turyści przestali przyjeżdżać.
Biznesy się pozamykały, ludzie stracili pracę, pieniądze
i często zdrowie.
Zdesperowani uwierzyliby każdemu, kto obiecywał wyjście z beznadziei.
WEZWANIE DO ZAPŁATY
- Ej, Dorcas! Kolacja! - [Dorcas nuci]
- Ach! - [brzęk szkła]
- [ponura muzyka] - Nie, Dorcas!
To był ostatni słoik szynki.
Przepraszam.
Nic nie szkodzi. Nie twoja wina.
Po prostu jest krucho z forsą.
[Twit] Gdybyście wsparli Twitlandię,
to każde z was w tym głupim mieście już dawno spełniłoby swoje marzenia!
I Triperot znów byłoby światową stolicą zabawy!
A wy wszyscy pławilibyście się w świetle luksusu!
- [warczy] - [Twit] To miasto…
[pchla mama] Gdy bardzo chcesz, by coś było prawdą,
[kobieta] Hmm…
…łatwo przekonać samego siebie, że tak jest.
O, państwo Twit. Jestem Dee Dumdie-Dungle.
- A małżonek… - Horvis Dungle! He, he…
Tak, tak się nazywasz.
Uważa, że dzięki Twitlandii nasze miasto znów może być światową stolicą zabawy.
A ja na to: „Hmm…”
Tak, żona zawsze ma: „Hmm…”
No, a ja bardziej: „Hmm!”.
Tak czy siak, zebraliśmy przyjaciół
i zapłaciliśmy za was kaucję.
- [mlask] - [Dee] Tak.
Bo jeśli Twitlandia to szansa, wykorzystajmy ją.
Również tak myślę, zgadzam się też.
- Ty słyszałeś? - A ty?
[chichoczą]
I czas najwyższy naskładać im parę obietnic,
których nie dotrzymamy!
[chichoczą podstępnie]
Owszem, przyjaciele, owszem.
Gdy otworzymy Twitlandię, turyści zaczną wracać.
Triperot znów stanie się światową stolicą zabawy,
a wszystkie wasze problemy znikną na zawsze!
Lecz to się nie wydarzy bez tego czegoś, co macie wy.
Bez pieniędzy.
I właśnie dlatego mamy dla was propozycję nie do odrzucenia.
Jeżeli każdy wpłaci tysiąc dolarów, gwarantujemy po miliardzie na głowę
po otwarciu parku!
Kapcie z głów!
Niezła ta oferta.
Tak! Weźmy tysiaka z pieniędzy na studia Dorcas.
Yhm… Mamo, tato.
Posłuchajcie mnie chwilę. To brzmi… jak wierutne kłamstwo.
Oj, Dorcas. Jesteś jeszcze za młoda, by zrozumieć,
że dzięki Twitom spełnimy nasze najskrytsze marzenia!
Dziękujemy, panie i pani Twit!
- Miliard dla ciebie! - [Horvis] Też chcę!
- I dla was! Miliard! Miliard! - [Horvis] Juhu!
DO ROZBIÓRKI
[Twit] Nasz sen o Twitlandii się ziści.
[Twitowa] Kochają mnie. A nawet uwielbiają.
- Pozwól, że otworzę drzwi. - Uuu!
[jęczy] Och…
[drzwi skrzypią]
[muzyka pełna grozy]
[bulgotanie]
Fuj. O co im chodzi z tymi wucetami?
Może mają małe pęcherze i muszą siusiać kilka razy w nocy?
Aha.
- [telewizory szumią] - [romantyczna muzyka]
[płomienie buchają]
[Twitowa] Juhu! Uroczysta kolacja już prawie gotowa, Jimmy!
[mruczy]
Mmm! [siorbie]
Zrobiłam pyszniusie spaghetti dla mojego mężusia.
[słodziutko] Jedz szybciutko, dopóki gorące.
Am, am, am…
[Twit siorbie] Mmm…
[mruczy, żuje]
Takie… Yyy… gąbczaste.
Z taką… z taką nutą… wyraźnie gorzką nutą.
A wiesz, dlaczego jest takie gąbczaste?
No?
I skąd ten gorzki smak?
[niepewnie] Skąd?
[wrzeszczy] Bo to robaki! Zjadasz robale!
- [Twitowa] Ha! - [dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[niepewnie] Okej…
Gdybym ja był kluczem, to schowałbym się…
pod tą poduszką?
Profesjonalny zmieniacz głosu? Do…
[grubym głosem] …czego to jest? Wow!
Dziwne uczucie!
[śmieje się]
- [Twitowa krzyczy] - [warczy]
[romantyczna muzyka]
[Twitowa] Mmm…
[Twit] Mm…
[jęczą]
[rumor]
To Twitowie?
Nie… Nie sądzę. Mieli być już w więzieniu.
[jęczy z bólu]
- To był okropny dzień. - [chrupie w plecach]
Padam.
No to… [siorbie]
Chodźmy spać.
- [piknięcie] - [rumor]
Co jest? Co tu się dzieje?
[dudnienie]
- [stukanie mechanizmu] - O nie!
- [w tle – sopran] - [piski]
[głośne stuknięcie]
[machina świszczy]
Bubs, jest źle!
Są już w domu! Zaraz wsadzą nas do pieca i upieką!
[muzyka jak z wesołego miasteczka]
- [dudnienie] - [cykanie zębatek]
[pogodna muzyka jazzowa]
- Beesh! - Szlag!
[cykanie przyspiesza]
[muzyka ginie]
[krzyczy]
[machina cichnie]
Jest dobrze. Okej? Jest dobrze.
[huk]
- [krzyczą] - [szybkie cykanie]
[krzyczą]
- [gaz syczy] - [krzyczą]
- [piszczy]
- [krzyczą] - [cykanie zębatek]
- [Bubs stęka] - [razem] Eee?
- [syknięcie] - [krzyk]
- [łańcuchy brzęczą] - [dudnienie]
- [ziewają] - [kości chrupią]
[łapie oddech]
[zagadkowa muzyka]
[skrzypnięcie]
[Twit puszcza bąka]
[Bubsy chichocze]
[nadal bąk]
- [głośno beka] - Och…
[nadal beka]
[krztusi się, sapie]
[łapie powietrze]
Klucz.
[Twit chrapie, charczy]
[Twitowa chrapie]
- [mamrocze] - [chrapie]
[szeptem] Jest w jego brodzie!
[figlarna muzyka]
[Twit chrapie]
Ble.
- [Twit chrapie] - [Twitowa mamrocze, rzęzi]
[pełna napięcia muzyka]
[tłumi okrzyk]
- [charczy, gulgocze] - Ble!
[hejnał na trąbce]
- Co ty wyprawiasz, babo? - [stęka]
- [wrzeszczy] - Szybko! Spadamy!
- [muzyka zmienia się raz za razem] - [łoskot]
- [Twit] Ej! - To te bachory!
Bubs, wiejemy!
[Twit warczy]
- [stuknięcie] - Ała!
[Beesha] Mamy klucz! Mamy ten klucz!
- Orangutan! - Nie wierzę!
- Jesteście bohaterami! - [stęka] Szybko!
Wsadzę te bachory do ciasta i upiekę na kolację!
Szybko! Musicie uciekać!
- Nie! Wyciągniemy was stąd. - Nie, jeśli was upieką!
- Beesh! - [Marty] Nie! Uciekajcie, proszę!
[Mary] Oni was wypatroszą!
- [Marty] Nie mów tak! Źle się kojarzy. - Beesh!
- [Marty] Uciekajcie! - [Bubsy] Szybko!
Mamy to!
Biegiem, biegiem, tędy!
[Twitowa wrzeszczy]
[dynamiczna muzyka]
- [stęka] - Ha! Mam cię!
Pomocy!
[jęki, stęki]
[krzyczy w zwolnionym tempie]
[krzyczy, jęczy]
- [Twitowa jęczy] - [Mary krzyczy]
[ciosy i jęki]
- Wow! - Ej, Mary! Yyy… chyba już zrozumiała.
- [w tle – nadal ciosy] - Och!
[Marty] Dobra. Serio, ostatni.
- [Twit krzyczy] - [jęczy]
[Beesha] Spadamy!
- [dynamiczna muzyka] - [Twit wrzeszczy]
- [Twitowie stękają] - Dalej, dalej! Szybciej!
[rechocze wzburzony]
[krzyczy]
- [stęka] - [rechocze]
[Twit] Kradną nam nasze kradzione Markotki!
[muzyka cichnie]
[piosenka Rainbows Are Back in Style Deana Martina]
[nuci]
- [Bubsy krzyczy] - A psik!
Panie Serwetka! My na górę!
Cokolwiek się stanie, nie wolno otwierać Twitom drzwi!
Zrozumiałem. Nie otwierać Twitom drzwi.
[walenie do drzwi]
Witamy w przytułku dla dzieci.
Czym mogę służyć?
Gdzie polazły?
Ale kto?
- Myślisz, że jesteś zabawny? - Wątpię.
Mama mówiła, że byłem pozbawionym humoru dzieckiem.
Miło mi, jestem Serwetka. Ał!
I nieważne, co się zdarzyło, możemy się nad tym wspólnie pochylić,
jak rozsądni dorośli nad potrawką wołową z serem w spreju.
- [oddycha nerwowo] - [muzyka budująca napięcie]
Beesha, wpuścił ich. I chce im dać ser!
Wszystkich czeka śmierć!
- [łapią powietrze] - Weź, wypluj te słowa!
Nie panikujcie!
[dziecko] Ale Harold kazał panikować.
Tuna. Harold. Dajcie klocki.
A cała reszta karton i kredki. Już!
[Tuna] Robi się.
[muzyka ustaje]
[tykanie zegara]
[niepewnie] Hm.
[cicho] A… psik.
Tak, więc w czym… dokładnie mógłbym szanownemu państwu pomóc?
Pańskie kaszojady ukradły nam Markotki.
Moje, że co skra… co?
Stworzonka, których to łzami zasilamy nasz park rozrywki!
Nie da się prowadzić Twitlandii bez Markotków.
Wiecie, bo słyszę słowa, które mówicie,
ale nie umiem z nich wyłuskać znaczenia.
Jeżeli nie odda nam pan Markotków, to nam pan za nie zapłaci.
Te zwierzaki warte są miliard dolarów.
Oj… ale ja nie mam takiej gotówki przy sobie.
Ja inwestuję przeważnie w emocje.
Skoro tak, to zabierzemy jakieś inne rzeczy.
Na przykład… yyy… buty, koszulę, spodnie i… sikora.
Zegarek dał mi ojciec na łożu śmierci.
To się dobrze składa, bo przecież pan też się za chwilę położy.
Dawaj.
Majteczki też panu zabierzemy!
Ej! I skarpetkę!
Och, dobrze, że w ogóle o nich dziś pamiętałem.
(nuci Rainbows Are Back in Style)
[klakson trąbi]
O, ja ciebie też!
- Bip, bip! - [kierowca] Ogarnij się!
Pan Serwetka znów chodzi bez spodni.
Już czwarty raz.
Uwaga, dzieciaki! Chodźcie, szybko!
[dramatyczna muzyka]
[głośno stuka]
[warczy]
Ekstra! Super!
[Twit dyszy, jęczy]
[Twitowa dyszy]
- [Tuna] Szybciej, Harold! - Szybciej!
[Harold stęka]
[dramatyczna muzyka operowa]
[Twit głośno jęczy]
- [oboje dyszą, jęczą] - [rechocze]
[bełkocze przejęty]
Zająć pozycje! Teraz!
- [muzyka pełna napięcia] - [pojękiwanie]
[stękają]
[muzyka narasta i cichnie]
[Twit] Czujesz… ten ciężar… na klatce schodowej?
- Albo piersiowej? - [charczy] Kaszojady…
Oddajcie, co nasze.
Jak dobrze, że jesteście.
- Uciekli przez te drzwi! - Wstrętne, przebiegłe małpiszony!
- Ał! - Suń się! Czekasz na zaproszenie?
[dramatyczna muzyka]
- [muzyka się ukrywa] - [łapią powietrze, krzyczą]
[krzyczą i jęczą w zwolnionym tempie]
Muszę przyznać… [odkasłuje]
…że numer pierwsza klasa.
Ta, zawodowy.
[Bubsy] Ał!
Jesteście cali?
Zemścimy się!
[łapie powietrze] Muszę zamknąć drzwi!
[Twit warczy]
[muzyka budująca napięcie]
- [jęczą] - [muzyka się urywa]
Oj, przepraszam państwa! Moja wina.
[Twitowie warczą]
Serwetka. Miło was poznać.
- [dyszy] - [znowu budująca napięcie muzyka]
[stęka]
- [muzyka narasta] - [warczy]
[muzyka się urywa]
[huk uderzeń]
[dalej walenie w drzwi]
[wypuszcza powietrze]
[delikatne pukanie]
[Twitowa, słodziutko] Ej, kaszojadko, dziewczynko.
Mm… dobre, dobre dziecko.
Oszukałaś nas z ukrytym wideo. Aż nas zamknęli!
I ukradłaś nam kradzione Markotki.
[Twit] A potem namalowałaś drzwi!
Bo ty jesteś Twit, tylko mały. To znaczy mała.
[ironicznie] Serio?
[Twit] Tak. I dlatego mamy dla ciebie pewną propozycję.
I to pierwszorzędną! Bez ściemy! Wycofujemy się, widzisz?
[oddalające się kroki]
[łagodna muzyka]
Nawet nie myśl, żeby im zaufać.
Wiem. Nie ufam. Dam radę.
- [złowieszcza muzyka] - No? Co to za propozycja, hm?
Chcemy adaptować cię.
„Ada… ptować”?
Tak, zostaniesz taką naszą małą, drogocenną córką-bzdurką.
A w zamian musisz tylko oddać nam Markotki.
I wtedy otworzymy park rozrywki jako szczęśliwa rodzina.
I żyli długo i… Hę?
Tak… Nie.
[Twit się zapowietrza]
Ej! Na twoim miejscu byłabym bardziej wdzięczna.
Bo podrzucili cię tutaj jak spleśniałe resztki z talerza.
[przejmująca muzyka]
[Beesha] Nikt mnie nie podrzucił. Rodzice po mnie wrócą.
[Twitowie zanoszą się śmiechem]
[Twit] Że po nią wrócą, dobre!
Wyborny dowcip, jak pragnę zdrowia!
Powiem ci coś.
Mnie moi beznadziejni starzy podrzucili do okropnego cyrku.
A moi zostawili mnie w starej kręgielni.
- [muzyka pełna grozy] - Widzisz? Jesteś taka jak my.
Tylko mniejsza i mniej inteligentna.
Nigdy nie będę taka jak wy! Oraz nigdy nie oddam wam Markotków!
A naszym przytułkiem zarządza miasto Triperot.
Więc jeżeli nie wysłał was tu burmistrz, uprzejmie proszę stąd iść!
[Twitowie krzyczą]
[dyszą i jęczą]
[krzyczą]
[Marty] A oto największa tancerka w historii Lumpalandii,
panna Mandy Markotek!
- [rytmiczna muzyka] - [wesoły gwar]
[Bubsy się śmieje]
Nareszcie jesteśmy wolni!
Czuję się taka szczęśliwa, że mogłabym… Juuuhuuu!
[śmieje się radośnie]
O, tak!
Że jak?
O, to ludzie nie świecą?
Nie gdy pompują z was łzy, by zasilać okropny park rozrywki,
bo to wiadomo. Ech!
- Tylko normalnie, na co dzień? - Nie wydaje mi się.
O… codziennie nowe odkrycie.
Mama!
[Mandy chichocze]
Łiii!
[śmiechy i wesołe okrzyki]
[Tuna] To Harold! To Harold!
[Beesha pociąga nosem]
Przestań tyle myśleć o Twitach.
Przecież właśnie nas uwolniłaś.
Wygraliśmy.
[śmiechy i wesołe okrzyki]
[Mary] Beesha! Wolność!
Chodź, musimy zatańczyć!
Wolność! [śmieje się wesoło]
[pchla mama] Gdy dzieci i Markotki cieszyli się i tańczyli, Twitowie knuli.
Szykowali łajdactwo,
które już niedługo miało przynieść prawdziwie wybuchowe konsekwencje
dla całego miasta Triperot oraz dla naszych bohaterów.
[dramatyczna muzyka]
Twierdzą, że nie ścigam przestępców i zrujnowałem gospodarkę.
A ja mówię: nie ma dla mnie kontrkandydata.
A wybory już za trzy dni, więc pamiętajcie:
kto John-Johna wybiera, tego radość rozpiera.
[śmieje się]
- [muzyka cichnie] Mary! Chodź tu natychmiast!
Szybko, błagam!
Spójrz! Mają tu takie okno, przez które widać świat.
Jeden człowieczek dał kije drugiemu, który bije kijkiem białe kółko.
A reszta człowieczków, którzy tam mieszkają, głośno klaszcze!
Ej! Dobre uderzenie!
Bo oni grają w golfa!
Tak. A to telewizja, panie M.
Można zmienić kanał i oglądać różne programy.
- O! - Witam państwa na debacie wyborczej.
Jestem Betty Cebula.
Poza dotąd niezagrożonym urzędującym burmistrzem
Waynem Johnem John-Johnem
do wyścigu w ostatniej chwili dołączyli pani Credenza Twit oraz pan Jim Twit.
Ekonomia? Kto wie…
Twitowie kandydują na burmistrza?
[Mandy kwili]
O rany. To przecież nikomu… [dławi się]
…nie wyjdzie na dobre.
[charczy, jakby wymiotował]
[łapią powietrze]
- [tajemnicza muzyka] - [stęka]
[napina się]
[kwiczy radośnie]
[Mandy chichocze]
- [figlarna muzyka] - [gaworzy wesoło]
- Że jak? - Tata wyrzuca z siebie te kulki stresu.
[niepewnie] Aha…
Naukowo określa się to jako „zapodanie Orbitka”.
To się zdarza, kiedy… [dławi się]
…czuję niepokój.
Spokojnie, panie M. Rozumiem.
Ale na Twitów nikt nie zagłosuje.
[Twit] Zapraszam na mój debet.
[nerwowo] To ja idę do łazienki. Wracam za parę minut.
[Twit] Ja będę królem Triperota.
Dlatego ja teraz powiem, a pani będzie słuchać.
Wygrywa pan. Od czego rozpocznie pan swoją kadencję na stanowisku?
NIECH ŻYJE JIM TWIT
A więc za chwilę odpalę moją srakietę.
[publiczność] Och!
Co proszę?
Przyniosłem srakietę i zaraz ją tu odpalę!
Proszę, nie.
A oto moja srakieta!
Chyba makieta.
- Co? - Na to się mówi makieta!
Sraken-pierdaken!
Srali muchy, będzie wiosna, co stała i pierdziała! A to…
[cisza]
…jest właśnie kakieta
najlepszego parku rozrywki – Twitlandii!
Pan Twit wręcz uwielbia rozprawiać o tej swojej srakiecie.
Ale ciekawe, czy wspomni, że Twitlandii nie da się otworzyć bez Markotków!
- Ukradzionych przez sierotę - [publiczność] Och!
Kiedy ja wygram, natychmiast odzyskam Markotki!
Nasze Triperot znów stanie się światową stolicą zabawy,
a za każdy głos dam wszystkim po miliardzie!
- [wiwaty] - Kochamy panią Twit!
- Ja ją kocham też! - [jęczy]
Ludzie, proszę.
Czy wy naprawdę myślicie, że te tak zwane Markotki
przywrócą temu miastu dawną chwałę i blask?
- Otóż nie. - [szepty]
Szczerze? Tylko jeden kandydat wie coś na temat i parków, i rozrywki.
Nazywa się John-John!
No to dlaczego ten jeden kandydat w ogóle nie je lokalnych wypieków?
Eee… co?
Dawaj mi! Ja go będę jadł.
I pokażę wam, że to mi zależy na Triperot, a jemu nie.
O, ho ho. Nie!
Ludzie dobrze wiedzą, że wręcz uwielbiam Triperot!
Am! [przełyka z wysiłkiem]
Tak… [beka]
No i was też!
[śmieje się sztywno]
[chichocze]
Zaraz wszystko zje!
Naprawdę kocha to miasto. [chlipie]
[John-John] Pycha! [dławi się]
[bulgotanie w brzuchu]
- Triperot! Uuu! - [aplauz]
[bulgotanie]
Przerwać tę debatę!
- [facet] Co ona tu robi? - Ta sierota ukradła Makrotki!
- Buuu! - Tatusiu, nie.
Tak naprawdę, to ja je uwolniłam.
I nie pozwolę już nigdy zbliżyć się do nich Twitom.
Co ona robi?
Czułem, że za długo siedzi w tej toalecie.
- [dławi się] - Łiii!
Sierota potwierdza! Ukradła i nie ma zamiaru ich oddać!
Bo jej nie zależy na naszych mieszkańcach!
Ha! Mówi to osoba, która zalała Triperot płynnym mięsem?
Możemy je zalać jeszcze raz!
Jeżeli to ocali nasze wspaniałe miasto!
To nie ma żadnego sensu.
To ty nie masz sensu.
Ale wiesz, co ma?
- Odrobina starej dobrej nuty. - [Klurb gra na marimbie]
[powolna, nieprzyjemna melodia]
Co jest?
♪ Ta złodziejka ma coś ♪
Czemu pani śpiewa?
♪ Bez czego park nie zadziała ♪
Ha?
♪ Sny miałam o złocie ♪
[wszyscy] Tak!
♪ A znowu ląduję w błocie ♪
Że słucham?
♪ Czy muszę ci powtarzać ♪
- [burczenie] - Co się dzieje?
♪ Że obietnicę daliśmy im ♪
To wszystko kłamstwa!
♪ I miliard dolców ♪
To uczciwa suma.
[Twit] ♪ Się przez sierotę Ulotnił jak dym ♪
[jęczy] O nie!
♪ Więc mamy tu cuchnący problem ♪
♪ Ajajajaj! ♪
♪ Ach, co to za smród ♪
To nieprawda!
♪ Złodziejka twierdzi Że wina jest w nas, lecz ♪
[wszyscy] Tak!
♪ Och, ten problem to ty ♪
♪ To ty, to ty, ty… ♪
Och… nie czuję się najlepiej.
♪ To ty, to ty, ty, ty ♪
[wszyscy] ♪ To ty ♪
♪ To ty ♪
♪ To ty, ty, ty ♪
♪ To ty, to ty ♪
♪ To ty, ty, ty ♪
♪ To ty… ♪
- [John-John] Nie… - [głośne bulgotanie]
- ♪ To ty ♪ - [Horvis] Chcemy Twitlandii!
Oddawaj nam Makrotki!
[wszyscy] ♪ To ty, to ty ♪
♪ To ty, ty, ty ♪
- ♪ To ty ♪ - [burczenie]
Czuję, że zbliża się coś wielkiego…
- [jęczy] - [wszyscy] ♪ To ty ♪
- ♪ To ty ♪ - [łapie powietrze]
♪ To ty, to ty ♪
- ♪ To ty, ty, ty ♪ - [muzyka narasta i się urywa]
Kto John-Johna wybiera, tego radość rozpiera!
[krzyczy]
[bąk dudni w zwolnionym tempie]
- [huk eksplozji] - [stęka]
- [paniczne krzyki, wrzawa] - To pali! To żre!
PRZERWA W PROGRAMIE
[jednostajny sygnał z telewizora]
[cykanie świerszczy]
- Mamo, czy temu panu… - Tak, skarbie.
Wybuchła mu pupa.
Och.
I co było dalej?
- [Marty się dławi] - [delikatna muzyka]
Proszę, tatku. Herbatka z myszoskoczka.
Poczujesz się dużo lepiej.
- [beka] - [chichocze]
[Milordzik wzdycha]
Bubsy! Nie widać jej gdzieś na drodze?
Jeszcze nie. Jak na górze, pani M?
Widzę ją! Właśnie idzie. Beesha!
[smutna muzyka]
[wzdycha]
- Beesha! - Och.
Wszystko dobrze?
Tak, dobrze.
Beesha wróciła! Już jest!
- [wzdycha] - Nie jest dobrze. Cała się trzęsiesz.
Nie było mi do śmiechu, gdy krzyczeli, że to przeze mnie miasto jest biedne.
No i gdy cała sala śpiewała z wściekłością.
I kiedy eksplodował tyłek burmistrza.
Ale poza tym, to…
- [mlask] - Co…
Beesha, co się stało? Masz ranę.
To drobiazg. Jest dobrze!
Trzymajcie mnie.
Jeśli jeszcze raz usłyszę, że jest dobrze, poodgryzam ci łokcie.
[śmieje się lekko]
Myślisz, że żartuję? Widziałaś moje zęby?
- Siadaj, przemyję tę ranę. - Łoo… Co pani…?
Spokojnie.
Nasza ślina ma właściwości lecznicze.
[magiczna muzyka]
[dmucha]
[magiczna muzyka]
- Ha… i kto by pomyślał? - Co?
Pozwoliłaś komuś sobie pomóc, a nasz świat się nie zatrzymał.
- [prycha] Ha. Ha. - [łagodna muzyka]
Dlaczego myślisz, że wszystko musisz robić sama, hm?
Każdej nocy nie śpię godzinami.
Myślę o tym, czego jeszcze nie zrobiłam.
Bubsy’ego nie adoptowano. Twitowie są bezkarni…
- Beesha, to nie twoja wina. - Tak, wiem.
Ale ja muszę udowodnić, że naprawdę jestem coś warta,
bo może wtedy… I to nie ma większego sensu…
Ale może wtedy ktoś powie moim rodzicom,
że jestem dobra i…
znowu pokochają mnie na tyle, żeby tu po mnie wrócić.
To głupie, wybacz.
Nie, wcale nie.
A pomyślałaś kiedyś o tym, że twoi rodzice bardzo cię kochają,
tylko z jakiegoś powodu nie mogą cię stąd zabrać?
Musisz wiedzieć, że my wszyscy bezwarunkowo cię kochamy
i poodgryzamy ci te śliczne łokcie, jeśli choć raz jeszcze o tym zapomnisz.
- [dmucha] - [magiczny szum]
Wow.
[zmieszana] No, czas położyć dzieci spać.
Miałaś dziś bardzo trudny dzień.
Może pozwolisz, że ja się tym zajmę?
Mamusia i tatuś przyjechali z takiej magicznej wyspy, Lumpalandii,
która jest najbrutalniejszym miejscem na całym świecie.
A mama mamusi śpiewała jej kołysankę o takich potworach,
które wyjadają twarze oraz wypruwają flaki.
I to jest moja ulubiona kołysanka.
- [łagodna muzyka] ♪ Ten świat pazury ma i kły ♪
♪ Zaraz flak wypruje ci ♪
♪ Serce płacze, krwawi kciuk ♪
♪ Życie to jest twój największy wróg ♪
[cień ryczy]
- ♪ Więc zapraszam do snów ♪ - [Mandy chichocze]
♪ Gdzie wolność i śmiech ♪
♪ Nie ma bólu i burz Zamknij oczy i patrz ♪
♪ Rozkwita nam kwiat ♪
♪ Gdzie słońca jest blask ♪
♪ I nikt cię nie skrzywdzi tam ♪
♪ Zapraszam do snów Gdzie wolność i śmiech ♪
♪ Nie ma bólu i burz Zamknij oczy i patrz ♪
♪ Rozkwita nam kwiat ♪
♪ Gdzie słońca jest blask ♪
♪ I nikt cię nie skrzywdzi tam ♪
[muzyka cichnie]
[chrapanie]
- [huk] - [krzyczy]
- [bełkocze wzburzony] - [mlaska]
- [huk] - [krzyczy]
Ciemność widzę, ciemność!
- [huk] - [tłumią krzyk]
[huk]
[muzyka pełna grozy]
[Twit] Gotowy…
Cel…
Hej! Co pan wyprawia?
Pal!
[muzyka ustaje]
- Dosyć! - [Twit się śmieje]
Jako burmistrze Triperot wypowiadamy wojnę
tobie i temu waszemu przytobołkowi!
Pan nie jest przecież burmistrzem!
Otóż jesteśmy!
Wayne John „Dupna Erupcja” John-John przegrał wybory.
Mąż i ja dostaliśmy tyle samo głosów, więc od dziś jesteśmy współburmistrzami.
Czego dowodem jest ta oryginalna, nie wykonana z pazłotka korona
oraz mejustatyczne, złote pantofle, o.
A teraz oddawaj nasze Markotki! To rozkaz!
[dramatyczny sopran]
[Mandy kwili]
Bardzo się boję. [kwili]
Przecież nie ma się czego bać… [dławi się]
…Mandy.
- [Twit] Ognia! - [huk]
Idźcie na dach. Potem uciekajcie. Nikt was nie zobaczy.
I co, mamy zostawić dzieci? Nie.
Ty pomogłaś nam, a teraz my pomożemy tobie.
Wiem, że ich pokonamy, gdy będziemy razem.
- [huk] - [Twit rechocze]
[dławi się]
[Orbitki piszczą wesoło]
Może niech każdy pomaga, jak umie.
- Ale… - Zaraz. Panie M.
Ile kulek mógłby pan… jakby… wyprodukować?
[Marty] Hmm…
Wasz czas minął, sieroty i szczury bagienne!
Dla dobra Triperot i Twitlandii odbijcie nasze Markotki!
- [wrzawa] - [dramatyczna muzyka]
Oddajcie nasze Markotki!
Ja również żądam wydania Markotków też!
Mamo! Tato! To zły, naprawdę zły pomysł!
[Dee] Dajcie mi te Markotki. Dawajcie je już!
Gotowi? Cel… pal!
[muzyka narasta]
[Twit] Ognia!
[dzieci] Węże! Pająki! Dentysta! Klaun!
- Wilkołaki! - Plugawcy!
- Guma do żucia we włosach! - Wyjście w samych kąpielówkach!
Ja… nie. Denerwuję się, że nie mogę się zdenerwować.
Wiesz, co mnie denerwuje? Myśl o powrocie do ciasnej klatki.
- [jęczy] - [bulgotanie w brzuchu]
[chór piszczących Orbitków]
[wzdycha]
- [zapada cisza] - [szumi wiatr]
[dźwięk marimby]
- [Orbitek kwiczy] - Co to jest?
[krzyczy]
[żywiołowa muzyka]
- Dziękujemy za pomoc! - [Orbitek piszczy wesoło]
- [robi unik] - Łiii!
[chichoczą wesoło]
[krzyczy]
- [krzyczy] - [pisk opon]
[śmieją się radośnie]
Co to za dziwne kulki?
Wracajcie! Kto wam pozwolił uciekać, co?
Ciamajdy!
- [Harold] W dechę! - Tak!
Jupi!
- Beesha! - Co tam się dzieje?
[muzyka pełna grozy]
[warczą]
Panie Serwetka! Niech pan nie otwiera!
Złaźże nam z drogi, Kredka!
Wiemy, że nasze Markotki tu są, więc odsuń się.
[pan Serwetka] Wpuścić was, tak?
Nie.
SER W SPREJU
Nie wydaje mi się to możliwe.
[Twitowie] Hm?
[muzyka heavymetalowa]
[Twitowie wyją w zwolnionym tempie]
[pan Serwetka krzyczy bojowo]
[Twitowie jęczą]
[krzyczy w zwolnionym tempie]
[krzyczy bojowo]
Mam sprej i nie zawaham się go użyć.
Dlatego poddajcie się.
Twarzą do ziemi, ręce na kark.
Ostrzegam was… Ręce na kark!
[muzyka narasta]
To nie koniec!
Chyba jednak koniec.
[stęka walecznie]
- [pisk opon] - Wrócimy tu!
- Buu! Twity won z dzielnicy! - [muzyka ustaje]
- [krzyczy bojowo] - Brawo! Duży szacun.
[śmieje się]
Panie Serwetka! Czy pan polizał palce Milordzika?
[niepewnie] Ach… no właśnie. Na to wygląda.
Wiecie, pierwszy raz przemówiła do mnie żaba
i to było całkiem interesujące,
więc polizałem ją i szybko poczułem się taki jakiś arogancki… i potężny.
Taki pan Serwetka na opak?
O, tak, tak. Coś jakby w tym rodzaju.
Zgadza się. To ropuch na opak z Lumpalandii!
[bełkocze zadowolony]
Wieczorne wiadomości z Triperot!
Poprzedni burmistrz, Wayne John John-John,
wraca do zdrowia po skomplikowanej operacji przeszczepu tyłka.
Za to nasi nowi burmistrzowie, Credenza i Jim Twitowie,
wypowiedzieli wojnę przytułkowi dla dzieci i przegrali!
Zwycięskie sieroty dziękują swojej bohaterce,
którą jest Beesha Balti!
Rodzina Markotków jest pod moją opieką,
więc dopóki ja tu mieszkam, Twitowie nie mają wstępu do przytułku,
a Twitlandia nie będzie nigdy otwarta.
[wściekły krzyk]
[warczy]
Ta sierota niszczy nasze życie!
[Twit naśladuje dźwięki auta wyścigowego]
Co ty, do diabła, wyprawiasz, łazęgo?
Bawię się moją srakietą.
I myślisz, że odpalenie tej głupiej i dziecinnej srakiety
pomoże ci odzyskać Markotki?
Przecież wiesz, jaka ona jest.
Przebiegła jak jaszczurka.
Przez nią nigdy nie wejdziemy do sierocińca.
O, ty stare, durnowate czupiradło.
[śmieje się] A czy ktoś tutaj mówi o wchodzeniu?
- [chichocze podstępnie] - [muzyka pełna grozy]
[muzyka cichnie]
Daj spokój, już posprzątałaś. Wszystkie dzieciaki dawno śpią.
Ale naprawdę nie jestem jeszcze zmęczona.
Popilnuję przytułku jako pierwsza.
Zgoda. Ale jeśli chcesz zachować łokcie, to powtarzaj za mną.
„Uruchomię alarm, gdy zobaczę Twitów.
I choćby nie wiem co, nie zostanę z tym sama”.
Nie zostanę z tym sama.
Daję słowo, słowo, słowo, że natychmiast uruchomię alarm.
Moje serce to drzwi, a moja miłość wyrusza w świat przez te właśnie drzwi.
Że jak?
Po mnie też powinnaś teraz powtórzyć.
Obejdzie się, co?
Aha, nie, to może wystarczy tak:
„Drzwi do serca będą otwarte dla miłości, która zapuka”.
[wzdycha]
Drzwi do serca będą otwarte dla miłości, która zapuka.
„Bo zasługuję na miłość”.
[wzruszająca muzyka]
Bo ja… zasługuję na miłość.
[muzyka pełna nadziei]
[dzwonek telefonu]
NIEZNANY NUMER
- Tak? - [pan Serwetka] Beesha, słuchaj uważnie!
Pan Serwetka? A skąd pan dzwoni?
Są tu twoi rodzice.
Och…
- Co? - Tak, widzieli cię w telewizji.
Chcą się z tobą zobaczyć.
Czekamy na ciebie w starej kręgielni przy głównej drodze.
Wyglądają na porządnych ludzi, Beesha.
Bardzo porządnych.
[radosna, budząca nadzieję muzyka]
[muzyka się urywa]
[pchełka] Stój! Beesha, nie!
To podstęp, prawda?
Powiedz mi, że się na to nie nabrała!
Niestety, nie mogę.
Pamiętaj, kiedy chcesz, żeby coś okazało się prawdą…
Łatwo siebie przekonać, że tak jest.
Bo się tego chce.
Mamo! Tato!
Już jestem! Nie wierzę, że po mnie wróciliście!
[w tle – cisza]
KRĘGIELNIA
[smutnym głosem] I… w sumie nie powinnam wierzyć.
Oni nigdy nie wrócą.
[wzdycha]
[drzwi się otwierają]
- [Twitowie śmieją się okrutnie] - [złowieszcza muzyka]
I ta sierota dała się nabrać!
Profesjonalny zmieniacz głosu!
[głosem p. Serwetki] Raz, dwa. Wiedziałem, że słysząc tę starą serwetę,
uwierzysz w każdą bzdurę!
- [piknięcie] - [swoim głosem] Co ty na to?
To teraz idziemy po nasze Markotki.
- [dramatyczna muzyka] - [Twitowie śmieją się okrutnie]
[dyszy, jęczy rozpaczliwie]
- [Twitowie chichoczą] - [Beesha] Nie!
[dyszy, stęka]
[nadjeżdża auto]
Hmm.
[drzwi auta się otwierają]
- [złowieszcza muzyka] - [bełkocze]
[brzęk metalu]
UPRZYKLEISZCZE
[mężczyzna nuci beztroską melodię]
[dramatyczny sopran]
- [dudnienie] - [dzieci kwilą]
[szkło się tłucze]
[krzyczy] Co tu się dzieje?
To trzęsienie ziemi? Gdzie jest Beesha?
[Twit] Dalej, Twitofani!
Z odpowiednią psychiką tłumu możemy góry przenosić!
- [złowieszcza muzyka] - I razem: „Won stąd!”.
[tłum] Won stąd!
[krzyczy]
[tłum] Won stąd!
[stęka]
[dramatyczna muzyka]
Won stąd!
[stęka z wysiłku]
Zaklejone!
[jęczy] Tak jak wszystkie! To koniec!
[stęka, dyszy]
[krzyczy]
[tłum] Won stąd!
[budynek trzeszczy]
[jęczy z wysiłku]
- [krzyczy] - Mama!
- [budynek trzeszczy] - [Mandy piszczy]
[Bubsy] Na pomoc!
Ał!
[krzyczy]
- [stęka] - [podniosła muzyka]
[tłum] Won stąd!
[Twitowa rży ze śmiechu]
[Horvis] Horvis Dungle!
- [dramatyczna muzyka] - [tłum krzyczy]
Hej! Zaczekajcie!
[prąd strzela]
[Twit] Ihaa!
[Twitowie wiwatują]
A teraz Twitlandia!
[Twit rechocze]
[muzyka cichnie]
[dyszy]
[łapie oddech]
O, nie! Nie, nie, nie!
Co tu się stało? Jak?
Pani M? Bubsy?
[stęka]
- Panie Serwetka? Czy ktoś mnie słyszy? - [pisk gumy]
[tłumi okrzyk]
[muzyka pełna grozy]
Co ja zrobiłam?
[szlocha]
Co ja narobiłam? Jak mogłaś im uwierzyć, ty gapo?
Jestem głupia. [szlocha]
[rozpaczliwie] Nie mogę! Nienawidzę tych Twitów!
[krzyczy ze złości]
[krzyczą]
[bełkocze gderliwie]
Co się wydarzyło? Gdzie Bubsy?
Twitowie ukradli przytułek.
Zatrzymywałem ich, ale dostałem kopniaka od tej baby.
Nawet mnie nie widziała.
Chwyciłem więc dżinsowy but, strząsnęła mnie, potem chciała zdeptać!
Co za wstyd.
Pokonał mnie dżinsowy but.
To wszystko moja wina.
Miałam pilnować sierocińca. Ale musiałam sobie pójść, no bo…
[krzyczy ze złości] Jestem głupia!
Jak mogłam myśleć, że po mnie wrócili?
Ał!
- Dlaczego twój język jest… - [stękają]
Musiałem nie zauważyć,
że polizałaś moje palce, bo teraz mówisz całkiem na opak.
Dzieciaku, bierz się w garść. Rodzina cię potrzebuje.
Jaka rodzina? Nie dotarło, że nie mam żadnej rodziny?
Ał!
Chwila, chwila!
Jeżeli nie masz rodziny, to kim jest Bubsy?
- [łagodna muzyka] - Kim są Markotki? A ja?
Jak nazwiesz tego okularnika w spodniach z wysokim stanem,
który ciągle mówi o mamie?
Hmm?
To proste. Pan Serwetka.
Ty mówisz pan Serwetka.
W rodzinie nie chodzi o to, z kim jesteś spokrewniona,
ale na kim ci zależy.
I komu zależy na tobie.
Chodzi o miłość, dobro i empatię.
Masz rację.
Skrzywdzili naszą rodzinę. Czas im za to odpłacić.
- [energiczna muzyka] ♪ Jeśli balangi brak cię gnębi ♪
♪ Zapraszam do Twitlandii ♪
Twitofani! Witajcie na uroczystej inauguracji parku Twitlandia!
- [Twit się śmieje] - Powracamy mocniejsi i więksi!
- [aplauz] - ♪ Wielki jest powrót ♪
[Twit] Już dziś macie szansę wydać wszystkie oszczędności
w naszym luksusowym motelu i w spa!
[Twitowa] A po zjedzeniu mojej słynnej i pysznej ptasiej tarty,
skorzystajcie z naszej wielorazowej, bezpłatnej serwetki!
A psik…
Ale co najważniejsze to dzięki wam, nasze Markotki są znów z nami!
♪ Jeśli balangi brak cię gnębi Zapraszam do Twitlandii ♪
♪ Balanga prosi dziś do tanga ♪
- ♪ Oto jest Twitlandia! ♪ - [muzyka się kończy]
Horvis Dungle!
Przyjaciele. Twitlandia, jak wiadomo, na pierwszym miejscu stawia rodzinę.
I dlatego chcemy wam dziś przedstawić kogoś wyjątkowego.
Przed wami nasz synek, Bubek Twit!
- [łoskot] - [Bubsy stęka]
[tłum, z rozczuleniem] Och…
[mikrofon piszczy]
Witajcie.
- Nazywam się Bubsy Twit… - [Twitowa] Bubek!
- Nazywam się… - [Twitowa] Ha!
Bubek Twit. I zawsze marzyłem o prawdziwej rodzinie.
A teraz już ją mam.
Bo mamcia i papcio Twit adoptowali mnie, moich braci i siostry.
- [zgrzyt] - [dzieci jęczą, krzyczą]
Tak jak powiedział,
adaptowaliśmy cały ten sierociniec
młodych ludzi!
Przygotowali dla was wokalno-taneczną ucztę artystyczną.
- Extravaganzę! - [żywiołowa muzyka]
[tłum do rytmu] Hej, hej!
Och, Jim! Dzisiaj spełniają się nasze sny!
Mówiłem ci, babo! Od dzisiaj tylko sława, wywiady i szmal!
- [chichocze] - [śmieje się w głos]
[oboje się śmieją]
[bohaterska muzyka]
[rechocze]
[muzyka się urywa]
- [parska śmiechem] - [warczy]
[tłum] Och.
[Twitowie dalej plują]
[tłum, z obrzydzeniem] Och.
- [śmieje się] - [tajemnicza muzyka]
[muzyka się rozmywa]
[Beesha] Bubs!
[pogodna muzyka]
Przepraszam, że cię zostawiłam.
Hej! Łap tę dziewuchę!
Żebym ją mogła czule przytulić.
- Jakie to jest cudowne dziecko. - [figlarna muzyka]
Nie, przestań! Łaskoczesz mi wąsy, ty mała łaskociarko!
- [broda szeleści] - Och!
- Szukasz może tego? - Och!
Ojej, jaka ona słodka!
Na pewno chce wypuścić nasze Markotki, tak?
No, ja mam nadzieję.
Bardzo dobry pomysł.
Wychodźcie, kochane stworki. Na wolność. [chichocze]
- Już! - Dziękuję panu bardzo.
Jak dobrze jest być dobrym.
- Prawda, James? - Przecudny stan. Jak letni wiaterek.
- [dmucha] - Och…
- [dramatyczna muzyka] - [tłum szepcze zdumiony]
Nie mówili, że potrzebujemy tych stworów, żeby ocalić miasto?
Biegiem! Uciekajcie! Szybciej!
[stęka]
A mnie się podoba ta broda!
- Haroldzie, weź ty się opanuj! - [jęczy]
- Stop! Jeszcze nie wychodzimy! - [muzyka ustaje]
Beesha, o czym ty mówisz?
To koniec! Nie mamy tu już nic do załatwienia.
Nieprawda, pani M.
Ślina Milordzika przestanie działać, a Twitowie znów będą dawnymi Twitami.
Wie pani lepiej niż my,
że oni nigdy nie przestaną was ścigać i krzywdzić innych, nie tylko ludzi.
No i nic się nie zmieni!
Więc nie możemy tego tak zostawić.
Musimy dać im nauczkę, której nigdy nie zapomną!
Ale sama sobie nie poradzę.
Kto mi pomoże?
- [wszyscy] Ja! - [bohaterska muzyka]
[muzyka ustaje]
- [dmucha] - Ach…
[chrząka] Pardąsik, panie i pani Twit,
mówiliście, że jeśli oddamy wam pieniądze,
ocalicie Triperot, a my zostaniemy miliarderami!
Ach, ten miliard za tysiaka. Że niby chcemy ratować Triperot.
- Hę? [jęczy] - [tłum] Och!
Okłamaliśmy was.
Wszystko wydaliśmy na sztuczne brody i fajerwerki!
Czy pan oszalał? Daliście nam nadzieję!
A wy nam wszystko, o czym marzyliśmy.
Niestety zdobyliśmy to kłamiąc, oszukując i raniąc was.
Nie lubię kobiety, którą jestem.
[chlipie] I jest mi tak wstyd.
Nie znoszę faceta, którym jestem ja! Przepraszam!
[zanoszą się płaczem]
- [tłum] Przykro wam? - „Przepraszam” nie wystarczy!
- Wpłaciłem zaliczkę na nową marimbę! - Okłamaliście nas!
[tłum] Zaufaliśmy wam!
James, zabraliśmy tym ludziom cały dorobek życia.
Możemy zrobić jedno: odebrać sobie cały majątek!
[Twitowa] Przyjaciele, słyszymy was i mamy rozwiązanie.
Trzeba wysadzić Twitlandię.
- Że co? - [wrzawa]
Eee… co wysadzić?
- [bzyczenie] - [łoskot]
- [kobieta] W sensie tutaj, gdzie stoimy? - [facet] Szaleńcy!
[dramatyczna aria sopranowa]
[krzyki]
[Klurb wyje rozpaczliwie]
Wiesz, zaczynam myśleć, że trzeba było posłuchać naszej córki,
a nie obcych ludzi, którzy byli aresztowani.
Ja również tak myślę. Również i też!
[dalej aria]
[paniczne krzyki]
[aria osiąga punkt kulminacyjny]
Ach, ja uwielbiam fajerwerki, wiesz?
Bach, bach, bach, bum! [śmieje się]
- [muzyka narasta] - [krzyki]
[muzyka ustaje]
- [jęczy] - [złowieszcza muzyka]
Co z naszym parkiem rozrywki?
Nie mam pojęcia, ale to na pewno twoja wina.
I gdzie się podziały nasze Markotki?
[jęczy]
WYJŚCIE
Tam biegnie ich mamuśka. Łap ją!
- [jęczy głośniej] - [łupnięcie]
- [Twit jęczy, warczy] - [muzyka budująca napięcie]
[łapie powietrze] Twitowie już idą! Twitowie już idą!
Chowaj się, już! Więcej kleju. Lej na podłogę. Świetnie.
No co ty?
My tylko chcemy zamknąć cię w klatce do końca życia. Albo cię zjemy.
[Twit] Czemu ta dzikuska włazi do naszego domu?
- Szybciej, dziadu! - Ał!
[Orbitki gaworzą]
[chichocze]
[Beesha] Szybciej! Szybko!
[muzyka narasta]
- [muzyka pełna napięcia] - [Twit wzdycha, jęczy, mamrocze]
- Och! - [Twit] Tam polazła.
- [tajemnicza muzyka] - [Twit stęka]
Co… to jest?
[muzyka narasta]
- [zegar bije] - [krzyczą]
Co się stało? Podłoga jest tam.
Wszystko na opak.
Babo, stoimy do góry nogami!
Znaczy, że na suficie. Podłoga jest tam, o!
[krzyczą i jęczą]
Co tu się dzieje?
Och, pomocy! Czuję zawroty głowy!
I to w ogóle mi się nie podoba.
Krew mi napływa do mózgu. Czuję, jak zbliża się śmierć!
Jak mam… O! Zaczekaj, zaczekaj! Musimy stanąć na głowach!
- Co ty bredzisz? - Wtedy wszystko wróci do normy.
[stękają, jęczą z wysiłku]
[Twit] Od razu lepiej!
- Oj… [jęczy] - [stęka]
- Och, to klej! - [warczy]
To jest nasze Uprzykleiszcze!
[jęczą z wysiłku]
[podniosła muzyka]
[muzyka narasta]
[muzyka osiąga punkt kulminacyjny i cichnie]
[Twitowa] Oszukano nas!
Wy bando wrednych kaszojadów!
Natychmiast nas uwolnijcie!
Albo co? Upieczecie nas?
- [łapią powietrze] - Nie, otóż nie.
Nie będzie tarty, bo to koniec waszej wolności.
Mamy serdecznie dosyć waszej nienawiści i okrucieństwa.
Serio. Świat bez was będzie o wiele lepszym miejscem.
[stuknięcie]
Chodźmy stąd.
[dzieci śmieją się wesoło]
[muzyka narasta]
[Twitowie jęczą i krzyczą]
[krzyk powoli cichnie]
- [kracze] - Przestań już! Hej! Pomocy!
Ta wielka wrona wyjada mi twarz!
Hej! Muszę iść do łazienki!
- [Harold] Koniec z Twitami! Juhu! - [p. Serwetka] Pomocy!
[dzieci się śmieją]
[stęka] A masz, głupi króliku!
[wesoły gwar]
A co tak naprawdę stanie się teraz z Twitami?
Weź! Kogo to obchodzi?
[śmieją się]
[Bubsy] Ja wiem, co się stanie.
[niepokojąca muzyka]
Zrobią im się takie wredne skurczki.
Dostaje się ich od długiego stania na głowie.
Głowy skurczą się im aż do szyjek.
Ojojoj! Czuję skurczki!
- Ratunku! - [chrupnięcie]
Zaraz mi się zrobią wredne skurczki…
[kwiczy]
[Bubs] Potem szyje pokurczą im się do ciał.
- [chrzęst, bulgotanie] - Ajajaj…
Następnie ich ciała pokurczą się im do nóg.
[Twitowa piszczy]
A zaraz potem nogi pokurczą się im do stóp i będą się dalej kurczyć,
aż w końcu nic nie zostanie z państwa Twit.
- [muzyka cichnie] - [śmieją się w głos]
Ty naprawdę myślisz, że to się tak skończy?
- No, mam nadzieję. - [śmieje się] A co myślą państwo M?
Rozpłyną się tam w kałuży kleju?
[bełkoczą radośnie]
Przepraszam, nie słyszę.
- [Marty skrzeczy] - [Mandy popiskuje]
[pomruki i piski]
[smutna, zagadkowa muzyka]
Hę?
[Mandy piszczy]
[kwili smutno]
Beesha, nie rozumiem, co mówią Markotki. A ty?
Eee… Pani M?
- [piszczy] - [Beesha] Co się dzieje?
Dlaczego już was nie rozumiem? Dlaczego nic nie rozumiem?
[mruczy smutno]
Proszę, nie. Ja was muszę… ja chcę rozumieć!
[oddech przyspiesza]
[muzyka zwalnia i cichnie]
[pchla mama] Tak jak wrażliwe i pełne empatii dzieci
rozumieją mowę zwierząt,
tak dzieci jej pozbawione już nie.
[Twitowie stękają]
Na tym to polega.
[Twit jęczy z wysiłku]
[Twitowa jęczy, krzyczy]
[dyszy]
Życie z tobą to prawdziwe piekło.
Jesteś najgorszym człowiekiem na świecie.
♪ Wstrętna ty ♪
- [łagodna muzyka] - ♪ Zniszczyłaś całe życie mi ♪
[oboje stękają]
[wzdychają błogo]
[pogodna, intrygująca muzyka]
[ziewa]
[sapią]
[chrapią]
[muzyka narasta]
[Twitowa głośno chrapie]
- Ha? - [piszczy]
[krzyczą]
A co tu robią te przemądrzałe, wredne kaszojady?
[muzyka cichnie]
Nie chcieliśmy, żebyście dostali tych całych wrednych skurczków i…
- Wiecie, zmarli okrutną śmiercią. - Wróciliśmy was uwolnić.
Naprawdę?
[z wahaniem] Naprawdę.
[wzdycha] Nienawiść… jest prosta.
Nienawidzę, nienawidzisz. Hurra.
No to jesteśmy wrogami.
Super, nie muszę się już pochylać nad tym, że wy też jesteście ludźmi.
I nie muszę myśleć o tym, ile musieliście wycierpieć,
żeby być… tacy źli.
Ani o tym, co czuli rodzice, gdy musieli mnie oddać.
- [wzdycha] - [łagodna muzyka]
To proste. Ale taka nienawiść zżera nas od środka,
aż w końcu zostaje z nas tylko wściekły pokurcz.
Nie chcę żyć w świecie pełnym złości.
Więc tak! Czas wybaczyć.
I już.
[naprężają się]
- [muzyka cichnie] - No to dzięki?
Ta, dzięks.
Chodźcie, kaszojady, zaraz was przerobię na tartę!
Wracajcie tu, wy małe, podstępne gnidy! Chcę tartę!
[żywiołowa muzyka]
[jęczy]
[jęczy, krzyczy]
- [chrupnięcie] - [wrzeszczy]
[charczy]
- [Marty] O nie! - Tego się obawiałam.
Ale przynajmniej próbowali!
[warczy]
- [stęka] - [Marty] Wow!
[chichocze]
Naprzód, rodzinko!
[śmieją się radośnie]
- [Twit rzęzi] - [Twitowa stęka]
[pchełka] I to już koniec?
[pchla mama] Nie do końca.
[Orbitek popiskuje]
[chór Orbitków popiskuje]
[Serwetka] Wynocha z drogi, Twitowie!
Zabieramy z powrotem nasz sierociniec!
- [krzyczy bojowo] - [muzyka heavymetalowa]
[muzyka cichnie]
Tego nie przewidziałem.
Wiem!
A kiedy pan Serwetka dostarczył budynek na miejsce, w którym stał wcześniej,
Markotki sprzedały swoją tajną recepturę pewnej znanej międzynarodowej korporacji.
I dzięki ich łzom skończyło się wydobycie i zależność świata od paliw kopalnych.
Za te pieniądze Markotki kupiły od miasta przytułek,
adoptowały Beeshę, Bubsy’ego i inne dzieci oraz…
zatrudniły pana Serwetkę jako opiekuna na pół etatu.
Z kolei Beesha dostała podziękowania za uratowanie miasta przed Twitami,
a dzięki jej pomysłowi wypełnienia wyschniętego jeziora Orbitkami,
Triperot ponownie zostało światową stolicą zabawy.
- [pchełka] I żyli długo i szczęśliwie? - [pchla mama] Mniej więcej.
Już czas na sen.
O, mamo. Powiedz mi chociaż, co się stało z Twitami.
[śmieje się cicho]
Okej.
Spodziewasz się, że Twitowie wyciągnęli wnioski?
Tyle że nie wystarczy otrzymać nauczkę.
Bo trzeba chcieć się zmienić,
a potem wykonać ciężką pracę nad sobą.
Akurat tego Twitowie zdecydowanie nie chcieli robić.
Niestety tylko tak się można pozbyć tych okropnych wrednych skurczów, aniołku!
Czujesz się już rozciągnięta?
No tak! Ciągną mnie jak szalone!
Dobrze! Znaczy, że działa!
Na pewno dobrze przywiązałeś stopy?
Bo jeśli sznurek wokół kostek puści, to szybko się pożegnamy.
I zobaczymy się na księżycu!
Jaka straszna myśl!
A przecież nie chcemy, żebyś nam stąd odfrunęła.
[jęczy]
Nie.
- [krzyczy] - [Twit się śmieje]
Zapłacisz mi za to, ty stary, gruby knedlu!
[śmieje się]
Oj!
- [krzyczy] - [śmieje się]
[Twit] Nie, ja się boję!
[wesoła muzyka]
- [Twit wrzeszczy] - [Twitowa] Uuu!
Juhuuu!
- Koniec z brodą! - [śmieje się]
Wolność! Nigdy więcej brody!
[muzyka cichnie]
[spokojna, rytmiczna muzyka]
KOSMETYKI DO MAKIJAŻU NR 1 W TRIPEROT
UPRZYKLEISZCZE TYLKO 300 $
PRZEWODNIK NEENAH W STANIE WISCONSIN
[huk grzmotu]
[muzyka się kończy]
[zagadkowa muzyka]
[Twitowie dyszą]
[w tle – ćwierkanie]
[Twitowa wzdycha]
- [balon pęka] - [krzyczą]
[skrzeczy figlarnie]
[krzyczą]
- [skrzeczy] - [Twitowa krzyczy]
[Twit] Nie!
[Twitowa jęczy]
[Twitowie wrzeszczą wniebogłosy]
- [stękają] - [Twit wzdycha]
- [zwierzęcy pomruk] - Co?
- Hę? - [niepokojąca muzyka]
- [pomruk] - [tłumią krzyk]
A gdzie myśmy dolecieli?
[dziki ryk]
[Twit] To chyba jest… Lumpalandia.
- [wesoła melodia] - [stwory warczą]
Uciekajmy. Nie chcę tu być.
- [Twitowie krzyczą] - [śmieje się basem]
[Twitowie kwiczą]
- Mm. - [Twit] Wiedziałem, że tak skończymy!
- [Twitowa] Twoja wina! - Twoja, stara raszplo!
[Twitowa wrzeszczy]
[romantyczna muzyka]
[pogodna muzyka]
[dramatyczna muzyka heavymetalowa]
[muzyka cichnie]
[Dorcas nuci]
[brzęk tłuczonego szkła]