Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ja pierwszy!
Oddaj!
No i pięknie.
Dawno, dawno temu
było sobie dwoje okropnych buraków.
I tak ich zostawili aż do śmierci.
Zaraz, zaraz. Stop.
Mamo,
zaczynasz bajkę od tego, że bohaterowie umarli?
- Powiedziałam, że tak ich zostawili. - Ale kto?
- Bez „ale”. - Kto?
Dzieci i magiczne stwory.
Okej.
Co to za bajka?
Sam chciałeś,
żeby w bajkach było więcej złożonych emocji,
górnolotnych tematów i niskich lotów humoru.
To prawda. Nie chcę zwykłych, nudnych bajek.
Zapewniam cię, skarbie, że to nie będzie zwykła bajka,
bo Twitowie nie są zwykłymi ludźmi.
Oni nienawidzą wszystkiego, a zwłaszcza siebie nawzajem.
Są małżeństwem od 47 okropnych lat.
Codziennie robią sobie jakieś paskudne psikusy.
Choć nienawidzą wszystkiego, jest jedna rzecz, którą kochają.
Jest to ich park rozrywki zwany Twitlandią.
Zbudowali ją od podstaw.
Tylko ona przynosiła im radość.
Tylko na niej naprawdę im zależało.
Chcieli, by dowiedział się o niej cały świat.
Jeśli balangi brak cię gnębi Zapraszam do Twitlandii
Wokalno-taneczna extravaganza
Plus klozetowy bączek
Oto Twitlandia!
To jedyny park rozrywki na świecie.
Choć nie wiedział o niej cały świat,
główne postaci tej bajki, sierota imieniem Beesha…
Nieźle.
…i jej przyjaciel Bubsy…
Super.
…owszem.
Wielkie otwarcie w tym tygodniu.
- To wygląda na… - Najlepsze miejsce świata?
Chciałam raczej powiedzieć „wieśniackie”.
Beesha, mają tam taneczną extravaganzę
i karuzelę z klopów!
Kto by nie chciał tego zobaczyć?
Dobra, Bubsy, obiecuję, że cię tam zabiorę,
zanim w przyszłym tygodniu opuścisz mnie na zawsze.
Twitlandia!
WIELKIE OTWARCIE TWITLANDII
Jim.
Spójrz, idzie pierwszy gość!
Zanim Beesha zdążyła spełnić obietnicę…
Witamy w Twitlandii.
Nie można wejść bez biletu!
…zanim w ogóle otwarto park…
„Do rozbiórki”?
…miasto zamknęło Twitlandię…
Co to?
…pod zarzutem, że jest niebezpieczna i, cytuję…
„Śmierdzi zepsutym hot dogiem”?
Och, Jim!
Miasto chce zamknąć nasz park rozrywki!
Nie!
To tak, jakby odebrano im dziecko.
Dziwne dziecko.
Dziwni ludzie.
Polubiłem tę Beeshę i Bubsy’ego.
Beesha i Bubsy wkrótce poznają państwa Twitów,
którzy planują naprawdę paskudny psikus.
Skoro miasto niszczy Twitlandię,
oni zamierzają zniszczyć miasto.
Jak? Zasmrodzą je zepsutym hot dogiem?
Sprytne.
Koniec pytań. Posłuchaj piosenki.
To musical?
No co ty, nie jestem świerszczem.
Tylko jedna piosenka.
Pożegnalny film Bubsy’ego.
Akcja!
Będziemy tęsknić, Bubsy!
Pa, Bubsy.
Gdy się rozglądam widzę twarze
Jak z katalogu „Zrób se raj”
W oczach pustka, w sercu krach
Głosujcie na mnie.
Za gardło ściska strach
Co to za życie
Lepszy piach
A my nie jesteśmy jak wy
Ten wasz ziemski raj Przepaści to skraj
Wolności niech zew przyzywa co dzień
Wyjątkową parę, co
Robi dym
Chyba gotowe.
Bubsy, zbliża się twój wielki dzień.
Jakie masz ulubione wspomnienie z przytułku dla dzieci?
Jak wsadziłem sobie ziemniak do nosa?
- Fajnie. - Nie pamiętasz, Beesh?
Rozśmieszyłaś mnie, parsknąłem,
a ziemniak wpadł do twojego mleka.
I teraz z wyboru nie toleruję laktozy.
Dobra. Harold!
Bubsy będzie adoptowany. Co mu powiesz?
Ja…
zachowałem ziemniaka.
Zachował tego ziemniaka. Świetnie.
Rozrywkę zawsze ci dostarczę
ROZBIÓRKA
Przyrzekam zaskakiwać cię
Będę okrutną i złą
Podpiszę dziś własną krwią
Przysięgę, że nie zmienię się
A my nie jesteśmy jak wy
Ten wasz ziemski raj przepaści to skraj
Wolności niech zew przyzywa co dzień
Wyjątkową parę, co
Robi dym
Wyjątkową parę, co
Robi dym
PAŃSTWO BURAKOWIE
Teraz ja.
Bubs, będę tęsknić za twoimi dzikimi tańcami
i za zdejmowaniem ci piłki,
gdy wrzucisz ją pod sufit.
Będę tęsknić za układaniem cię do snu
i obserwowaniem, jak rośniesz.
Bo jesteś takim słodziutkim, milutkim bobaskiem.
Co jest?
Pan Serwetka!
Pomocy!
Panie Serwetko! Beesho!
Nic wam nie jest?
Wszystko w porządku.
Co to w ogóle jest?
Chyba to ohydne mięso na hot dogi.
Tak, to mięso na hot dogi. Pyszne.
Tak czy siak,
cieszę się, że pan nie utonął.
Zapomniałem ci podziękować, że uratowałaś mi życie.
Moja mama mawiała, że jestem niewdzięczny.
I że zawodzę całą rodzinę.
Dziękuję ci.
Drobiazg.
Wnosi pan wiele do naszego świata.
WIADOMOŚCI
Szok i oburzenie w Triperot,
gdzie jedna z największych mięsnych powodzi w historii
wstrząsnęła miastem.
Kobieto! Nasz żart jest w tiwiku!
Gdy byłem mały, Triperot było światową stolicą zabawy.
Było czadowo.
Gdy wyschło jezioro, myślałem, że to najgorsze.
Wiecie co? To jest dużo gorsze.
Zdecydowanie.
Zastanawiam się,
jakie szanse daje to miasto takim ludziom jak my?
Ja też i także.
Tu Betty Cebula.
Jest ze mną burmistrz Triperot, Wayne John John-John.
Czy wiemy, kto stoi za tym okrutnym zamachem?
Dzięki, Betty.
Przede wszystkim jak zawsze
modlimy się za tych,
których dotknęła ta klęska mięska.
Po drugie zbliżają się wybory.
Kto głosuje na John-Johna, tego od śmiechu boli przepona.
Po trzecie
choć ci złoczyńcy zniszczyli naszą wieżę ciśnień,
nigdy nie zniszczą ducha tego wspaniałego miasta.
Dziwi nam się?
Każdy rozsądny człowiek zrobiłby to samo,
gdyby zamknęli mu jego park.
Narzeka, że wysadziliśmy mu wieżę?
W takim razie wysadzimy mu zadek.
Zadek burmistrza w końcu wybuchnie, ale pogadamy o tym później.
Na razie psikus Twitów przyniósł poważne skutki dla naszych bohaterów.
Fajnie, że będziecie moimi rodzicami, bo zawsze marzyłem o rodzinie.
O jeju.
Nie znajdą państwo słodszego dziecka w całym regionie.
Zaręczam.
Jest taka sprawa.
W związku z obecną sytuacją doszliśmy do wniosku,
że adopcja tego dzieciaka
nie wchodzi w grę.
Podobno w niektórych dzielnicach
nadal jest wysoki poziom mięsa w rurach.
Wasze dzieci piją tę toksyczną wodę.
Pęka mi serce, ale nie stać nas na to,
żeby wychowywać skażone dziecko.
Postanowiliśmy poszukać dziecka w innym przytułku.
Sorki, młody.
Nie martw się, Bubsy. Oni wygadują jakieś bzdury.
Obiecuję, że znajdziemy ci inną rodzinę.
Nikt nigdy mnie nie adoptuje.
Nieprawda.
Musisz mieć nadzieję.
Ja marzę o tym, żeby znów zobaczyć rodziców.
Mimo że wiem, że po mnie wrócą,
i tak jest mi trudno.
Wkrótce trafisz do jakiejś wspaniałej rodziny.
Czuję to.
A zanim to nastąpi, będę cię wspierać.
I prztykać w nos. I łaskotać!
Ty zawsze wszystkich wspierasz, prztykasz i łaskoczesz.
Staram się.
A kto dba o ciebie?
Nikt nie musi o mnie dbać.
Mam 12 lat. Prawie.
Więc tak. Radzę sobie.
Ale ty nie.
I nasze miasto też nie.
Nie chcę, żeby ludzie byli dla siebie tacy podli.
Więc wiesz co?
Nie będę siedzieć i czekać,
aż ktoś inny naprawi ten świat.
Przeprowadzę śledztwo i dowiem się, kto zalał miasto mięsem
i wymierzę tym bubkom sprawiedliwość.
Cicho tam!
Kto to widział tak trąbić?
Jak mam ukraść te wszystkie toi toie
w tym hałasie, ty stara wydro?
Czy to ci ludzie z reklamy Twitlandii?
To pewnie ich sprawka.
Chyba jednak pojedziesz do Twitlandii.
Chodź.
Wiem, że mamy złapać przestępców,
ale i tak chcę iść na rollercoaster.
Tam! To ta ciężarówka.
Policja nie połączyła kropek?
Beesha?
Będzie dobrze.
Chodź.
W reklamie to wyglądało przyjemniej.
Wiem.
Wygląda, jakby zabijali tu dzieci.
Nie oceniajmy książki po okładce.
Zaczekaj tam na mnie.
Czego chcesz?
Dzień dobry pani. I panu.
Co tu robicie?
Robimy tutaj to,
o czym zaraz powiem,
a mianowicie…
Chcemy iść do Twitlandii.
Te bachory pewnie nie słyszały
o tych niespełnionych normach, przez które nas zamknęli.
Wróciliśmy do gry, kobieto.
Chodźcie, dzieci.
Park jest za domem.
Widziałam na ulicy tę wielką ciężarówkę z mięsem.
Zastanawiałam się, czy…
Co to jest?
To uprzykleiszcze.
Najlepszy klej na ptaki.
Po co łapać ptaki na klej?
Na ptasie ciasto, rzecz jasna.
Dureń.
Nie przyjechaliście tu po to,
żeby ta prukwa wyzywała was od durniów,
tylko żeby nam płacić!
Z diamentowo-platynowym biletem dla VIP-ów
odwiedzicie najlepsze atrakcje.
Mamy WC Bączka, Skarby Pirata i wybitne koncerty
w Amfiteatrze imienia Credenzy Twit.
Cały pakiet za jedyne 8500 dolarów.
Mam trzy dolce.
A ja mam małe marcheweczki
i zużyty plaster.
Za to możecie co najwyżej sobie poskakać.
Super.
Chętnie poskakalibyśmy sobie na gnijących materacach,
ale bardziej ciekawi mnie, co tu robi ta ciężarówka z mięsem.
Ukradliśmy ją.
Przepraszam?
Za co? Puściłaś bączucha?
Nie, nie puściłam bączucha.
Mówi pani, że ukradliście ciężarówkę?
Tak.
Potem wypełniliśmy wieżę mięsem i wysadziliśmy ją.
Ale to nie nasza wina.
Zrobiliśmy to z zemsty na tym zapyziałym mieście.
O rety.
Do wszystkiego się przyznaliście.
Wspaniale.
Musimy już iść.
Nie byliśmy na żadnej kolejce.
Innym razem.
Opowiedzcie o nas znajomym!
Ale tylko tym bogatszym od was!
Bubs, wyjście chyba jest tam.
Nie ma się czego bać.
Beesh?
Co to za zwierzęta?
Chyba jest im smutno.
Jak myślisz, co mówią?
- Pomocy! - Pomóżcie nam.
Te złe potwory nas tu uwięziły.
Gdybyście nas uwolnili, bylibyśmy bardzo wdzięczni.
Nie lubię tej śmierdzącej klatki.
Zdarza się…
Beesh?
…że niektóre bardzo wrażliwe dzieci…
Czy ty…?
…rozumieją mowę zwierząt.
Tak.
Rozumiecie, co do was mówię?
Słyszycie nas?
- Tak! - Tak!
Rany Julek!
Chyba zemdleję! A może rzygnę?
Zdecydowanie wyfaflunię jakieś orbitki.
Marty, nie fafluń orbitek.
Oddychaj i powiedz „dzień dobry”.
- Dzień dobry! - Nie krzycz, są obok.
Przepraszam, przeżywa to.
Wszyscy przeżywamy, bo, ja nie mogę!
Rozumiem, ja też nie mogę w to uwierzyć.
Jestem Beesha, a to mój przyjaciel Bubsy.
Mandy Markotek, a to moja mama Mary Markotek
i mój tata Marty Markotek.
Mówcie mi Wielki Papo.
Nie każ im się tak nazywać. Dobry Boże.
Jesteście zabawni.
Mam pytanie. Umiecie otwierać klatki?
Siedzimy tu od lat.
Klucz jest gdzieś w domu.
Moglibyście go znaleźć?
Jasne. Znajdziemy go i uwolnimy was.
Obiecuję.
Lepiej stąd wiejcie.
Co? Dlaczego?
- Co robicie? - Won mi stąd!
To klejnot poronny Twitlandii.
- Kradzione z Lumpalandii. - No już.
Wracać do płaczu.
Co wy im robicie?
Gdy są do góry nogami, płaczą,
a ich magiczne łzy zasilają całą Twitlandię.
Nie mamy tu prądu z miasta.
Wiem, co myślicie.
„O nie, dostaną wrednych skurczy”.
Nie, bo każemy im tak stać tylko przez godzinę.
Co to są wredne skurcze?
Masz watę zamiast mózgu?
Dostaje się ich, gdy za długo stoi się na głowie.
Wtedy głowy kurczą się do szyi,
szyje do tułowi, a tułowie do nóg
i zostaje tylko smętna kałuża.
Jesteście bardzo źli.
Sami jesteście źli.
Lepiej stąd zmykajcie,
bo moja piękna żona zrobi z was pyszne ciasto
i zaserwuje nam na kolację!
Wrócimy tu.
Spadówa!
Beesh, czekaj!
Co z tymi biednymi Markotkami?
- Uwolnimy ich, gdy Twitów aresztują. - Jak to?
Nagrałam wszystko, co mówili.
No co ty!
WIADOMOŚCI
Przed państwem Betty Cebula i Wiadomości.
Jest ze mną miejscowa sierota Beesha Balti,
której nagranie może być rozwiązaniem zagadki Triperot.
Beesho.
Pani Cebulo.
W przytułku, w którym mieszkam,
woda jest skażona mięsem i nikt nic z tym nie robi.
Mój przyjaciel Bubsy miał…
Brawo, Beesho.
Zobaczmy jej nagranie z ukrytej kamery.
WIADOMOŚCI
Ukradliśmy ciężarówkę.
Przepraszam?
- Za co? Puściłaś bączucha? - Nie…
Kobieto! Jesteśmy w tiwiku!
Potem wypełniliśmy wieżę ciśnień mięsem
i wysadziliśmy ją.
Państwo Twitowie przyznali,
że stoją za okrutnym mięsnym zamachem.
Wyglądam perspirująco!
I kto tu jest geniuszem?
Geniuszem z dużym brzuchem
I cały świat wielbi mnie Bo we mnie płynie geniusz
Bo jestem najgenialny!
Idą dać mi własny program.
Nadszedł nasz czas, kobieto!
Proszę, oto gwiazda wieczoru.
Co tu się wyprawia?
Za co?
Wiesz, kim jestem?
Jestem gwiazdą.
A ja jestem genialny!
Credenzo i Jamesie Twit, aresztujemy was
za podstępne zalanie Triperot mięsem do hot dogów.
Czy chcieliby państwo coś powiedzieć mieszkańcom Triperot?
Tak, ja coś powiem.
Gdybyście poparli Twitlandię,
spełniłyby się marzenia wszystkich w tym wstrętnym mieście.
Znów bylibyśmy światową stolicą zabawy.
Wszyscy pływalibyśmy w luksusie.
Spartaczyliście to!
Było nie zamykać Twitlandii!
To jedyny słuszny park rozrywki!
Słyszycie?
To wina burmistrza John-Johna!
Nie pchaj mnie!
Pani Markotek mówiła, gdzie jest ten klucz?
Musimy przeszukać wszystko.
Strasznie tu.
I śmierdzi.
- Dziwi cię to? - Niespecjalnie.
Te biedne zwierzęta są martwe?
Tak.
Zostały wypchane.
MIELONE MYSZY
Że co?
Brzmi, jakby mówił od tyłu.
Albo po francusku?
Poliż palce me, a życie twe odmieni się.
Aha.
Poczekaj, może…
Jestem Milordzik, ropuch na opak.
Poliż palce me, a życie twe odmieni się.
Nigdy nie poznałem żadnego Milordzika.
Jestem z Lumpalandii.
Przybyłem tu z moimi przyjaciółmi, Markotkami.
Znamy ich. Chcemy ich uwolnić z klatki.
Mnie też uwolnijcie!
Pani Twit chciała mnie wypchać.
Jestem uwięziony w tym pokoju.
Nikt tutaj nie chce lizać mnie w palce.
Jasne, że cię uwolnimy.
Nie wiesz, gdzie jest klucz do klatki Markotków?
Niestety nie.
Ja też nie wiem wielu rzeczy.
Dlaczego małe marcheweczki nie noszą pieluch?
Rozmawialiśmy o tym. Nie mają pup.
Chodź, wypuścimy cię.
Wychodzicie za kaucją.
Kto mógł za nas zapłacić?
Znam tylko ciebie.
A ja bym za ciebie nie zapłaciła.
- Tam są. - To ci z telewizji.
Są państwo naszą jedyną nadzieją! Kochamy was!
Że co?
TWITOWIE!
Pewnie się zdziwiłeś.
Zdziwiłem się.
Dlatego to powiedziałam.
Twitowie też,
ale gdy opowiem ci trochę o ich mieście,
wszystko się wyjaśni.
Triperot było dawniej świetnym miejscem na wakacje,
światową stolicą zabawy.
Ale gdy jezioro wyschło, turyści przestali przyjeżdżać.
Miasto wymarło.
Ludzie stracili pracę, pieniądze, dawne życie.
Byli tak zdesperowani,
że pragnęli wierzyć każdemu, kto mógłby ich wybawić.
Dorcas! Kolacja gotowa!
Dorcas, to był ostatni słoik szynki.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Mamy tylko mało pieniędzy.
Gdybyście nas poparli,
spełniłyby się marzenia wszystkich w tym wstrętnym mieście.
Znów bylibyśmy światową stolicą rozrywki.
Wszyscy pływalibyśmy w luksusie.
Było nie zamykać…
Gdy bardzo się czegoś pragnie,
można łatwo podciągnąć fakty do swoich oczekiwań.
Jestem Dee Dumdie-Dungle.
- Mój małżonek… - Horvis Dungle!
Tak się nazywasz.
Uważa, że dzięki Twitlandii znów moglibyśmy być stolicą zabawy.
A ja…
Tak, ona zawsze…
A ja raczej…
Zrzuciliśmy się ze znajomymi, żeby wpłacić za was kaucję.
Chcielibyśmy się zaangażować w Twitlandię.
Ja też i także.
Słyszysz?
Tak.
Możemy zacząć składać obietnice,
których nie dotrzymamy.
Macie rację, przyjaciele.
Jeśli otworzymy Twitlandię, powrócą turyści,
znów będziemy światową stolicą rozrywki
i rozwiążą się wszystkie nasze problemy.
Potrzebujemy do tego tylko jednego.
Pieniędzy.
Dlatego proponujemy wam rewelacyjny układ.
Jeśli zainwestujecie tylko 1000 $,
gwarantujemy wam miliard dolarów zwrotu
po otwarciu parku.
Ja nie mogę.
To świetny układ.
Mamy oszczędności na studia Dorcas.
Mamo, tato, mogę na chwilkę?
Oni przecież kłamią.
Dorcas, jesteś za mała, żeby zrozumieć,
że Twitowie spełnią nasze marzenia!
Dziękujemy państwu!
- Miliard dla każdego! - Tak!
Miliard dla ciebie! Miliard!
DO ROZBIÓRKI
Nasze marzenie się spełni.
Oni naprawdę mnie kochają.
Pozwól, że ci otworzę.
Po co im tyle sedesów?
Może mają małe pęcherze
i muszą wstawać na siusiu w nocy.
Jimmy, nasza odświętna kolacja już prawie gotowa.
To nowy makaron dla mojego wspaniałego mężusia.
Jedz, póki jest gorący.
Bardzo gorący.
Jest mięciutki i ma taki nietypowy gorzkawy posmak.
Powiedzieć ci, czemu jest taki miękki?
Czemu?
I skąd ten gorzki posmak?
Skąd?
Bo to robaki! Zjadasz robale!
No spoko.
Gdybym był kluczem, może ukryłbym się pod poduszką.
Zmieniacz Głosu 30 000? Co to…
…robi?
O rany, jakie dziwne.
To Twitowie?
To niemożliwe, są już w więzieniu.
To był długi dzień.
Zmęczyłem się.
Chodźmy do łóżka.
Co to? Co się dzieje?
O nie!
Niedobrze.
Wrócili.
Upieką nas w cieście i zjedzą.
- Beesh! - Padnij!
Nic nam się nie stało.
Klucz.
Ma go w brodzie.
Co robisz, kobieto?
Bubs, uciekamy.
- Co jest? - To te dzieci.
Biegiem!
Mamy klucz!
- Serio? - Niemożliwe!
Jesteście bohaterami!
No działaj.
Zrobię z was ciasto i podam na kolację!
Musicie uciekać.
Najpierw was uwolnimy.
Nie, jeśli was upieką!
- Szybciej! - Wiejcie, bo was złapią!
- Te potwory was zarżną. - Nie mów tak.
Beesh, szybciej.
- Ratujcie się. - Szybko.
W nogi!
Biegiem!
- Mam cię. - Pomocy!
Mary, chyba już wystarczy.
Dobra, ostatni raz.
Uciekamy!
Szybko!
Porwali naszych porwanych Markotków!
Tęcze wracają do łask
O jeny!
Dobry wieczór. Wszystko gra.
Tylko niech pan nie otwiera państwu Twitom.
Dobrze. Nie otwierać państwu Twitom.
Witam w przytułku dla dzieci.
- W czym mogę pomóc? - Gdzie oni są?
Gdzie jest kto?
Żartuje sobie pan?
Raczej nie.
Moja mama mówiła, że nie mam poczucia humoru.
Jestem pan Serwetka.
Jeśli czegoś wam trzeba,
porozmawiajmy o tym jak dorośli
przy pieczeni z serem w sprayu.
Wpuścił ich i zaproponował im ser!
Wszyscy zginiemy!
Nikt nie zginie. Nie panikujcie.
Harold kazał panikować.
Wy weźcie klocki.
Reszta, karton i kredki.
Robi się.
O rany.
Czym właściwie mógłbym państwu służyć?
- Pańskie bachory mają nasze Markotki. - Moje kto mają co?
Istoty, których łzy zasilają nasz park rozrywki.
Bez Markotków nie będzie Twitlandii.
Słyszę słowa, które pan wypowiada,
ale nie rozumiem, co one znaczą.
Jeśli nie odda nam pan Markotków, zapłaci pan za nie.
Są warte miliard dolarów.
Nie mam teraz gotówki.
Inwestuję głównie w emocje.
A więc zabierzemy jakieś rzeczy.
Weźmiemy…
Buty, koszulę, spodnie i zegarek.
Ojciec dał mi go na łożu śmierci.
Dobrze się składa, bo pan też za chwilę się położy.
Dawaj.
Nie wracaj, bo stracisz gatki.
I skarpetę!
Całe szczęście, że je założyłem.
Tęcze wracają do łask…
Sam się strąb!
- Znajdź pracę! - Jezu.
Znów zabrali spodnie panu Serwetce!
Oczywiście. Szybciej wszyscy!
Dobra.
- Szybciej, Harold. - Dalej!
Wszyscy na pozycje!
To normalne…
że pali cię w płucach.
- Bachory, oddawać, co nasze. - Dobrze, że jesteście.
- Przeszli przez te drzwi. - To podstępne istoty.
Ruchy! Na co czekasz?
Muszę przyznać, że to był genialny psikus.
Profesjonalny.
Jesteście cali?
Wy małe szachraje!
Muszę zamknąć drzwi.
Przepraszam, to moja wina.
Jestem taki niezdarny.
Hej, dziewczynko.
Niezła jesteś.
Naprawdę niezła.
Przez twoją ukrytą kamerę nas zamknęli.
Wykradłaś nam Markotków.
Teraz ten psikus z drzwiami.
Wkrótce będziesz taka jak my.
Serio?
Dlatego mamy dla ciebie specjalną ofertę.
Na serio. Żadnych sztuczek.
Wycofujemy się. Widzisz?
Nie daj im się nabrać.
Nie dam, spokojnie.
Załatwię to.
Co to za specjalna oferta?
Chcielibyśmy cię zaadaptować.
„Zaadaptować” mnie?
No wiesz, żebyś została naszą słodką córeczką.
Wystarczy, że oddasz nam Markotków.
Otworzymy Twitlandię i będziemy szczęśliwą rodziną.
Tak…
Nie.
Powinnaś się cieszyć, że ktoś cię chce,
skoro pozbyli się ciebie jak starej zabawki.
Moi rodzice jeszcze po mnie wrócą.
Myśli, że po nią wrócą!
Dawno się tak nie uśmiałem!
Moi rodzice byli spłukani i podrzucili mnie do cyrku.
A moi zostawili mnie na kręgielni.
Widzisz, naprawdę jesteś taka jak my.
Tylko mniejsza i trochę głupsza.
Nigdy nie będę taka jak wy.
Nie oddam Markotków, a ten przytułek należy do miasta,
więc jeśli nie jesteście burmistrzem, lepiej się stąd wynoście!
Oto ona, najlepsza tancerka w historii Lumpalandii,
Mandy Markotek!
Pierwsza noc wolności.
Jestem tak szczęśliwa, że mogłabym…
Tak!
Ale jak to?
Ludzie nie świecą?
Pewnie nie, kiedy ich łzy
mają zasilać park rozrywki.
Ale poza tym świecicie?
Ja chyba nie.
Uczymy się całe życie.
Mama!
Dajesz, Harold!
Nie martw się tymi Twitami.
Uwolniłaś nas z klatki.
Wygraliśmy.
Tak!
Jesteśmy wolni!
Zatańcz ze mną! Jesteśmy wolni!
Podczas gdy dzieci i Markotkowie świętowali,
Twitowie knuli spisek,
który w najbliższych dniach miał wywrzeć wybuchowy efekt
na mieście Triperot i naszych bohaterach.
Mówią, że jestem pobłażliwy i zniszczyłem gospodarkę,
ale nie ma innych kandydatów.
Pamiętajcie, że kto głosuje na John-Johna, tego od śmiechu boli przepona.
Mary! Chodź tu szybko!
Mają takie okienko, przez które widać,
jak mały człowieczek dostaje kij i wali w białą kulkę.
A reszta małych ludzi bije mu brawo.
Dobry strzał!
Ta gra to golf.
A to jest telewizor.
Można w nim oglądać różne rzeczy.
Zaczynamy debatę przedwyborczą.
Tu Betty Cebula.
Burmistrz Wayne John John-John, który dotąd kandydował sam,
spotka się ze swoimi nowymi rywalami,
panią Credenzą Twit i panem Jimem Twitem.
Gospodarka…
Twitowie kandydują na burmistrza?
Chyba nie wyniknie z tego nic dobrego.
- Co to? - Tata czasem wymiotuje takimi kulkami.
Ciekawe.
Mówi się na to „wyfaflunić orbitkę”.
Tak się zdarza, gdy się zestresuję.
Dorośli nie są aż tak głupi, żeby zagłosować na Twitów.
Dziękuję za przybycie.
Muszę iść do łazienki. Zaraz wrócę.
Będę królem Triperot.
Będę mówić pierwszy, a wy słuchać ostatni.
Panie Twit, co pan zrobi, jeśli pana wybierzemy?
Dziękuję, że pani pyta. Pokażę wam moją minikupkę.
Słucham?
Zrobiłem minikupkę i chcę ją pokazać.
Proszę, nie.
Oto moja minikupka.
- Miniaturka. - Co?
„Oto moja miniaturka”.
Obrzydliwe.
To sprawa między pani pupą a kibelkiem.
Oto minikupka
naszego parku rozrywki, Twitlandii.
Pan Twit uwielbia opowiadać o swojej minikupce.
Nie mówi jednak o tym,
że nie otworzymy Twitlandii bez Markotków,
których ukradła ta dziewucha.
Gdy zostanę burmistrzynią, odbiję ich
i przywrócę Triperot status stolicy zabawy,
a każdy, kto na mnie zagłosuje, będzie miliarderem!
Kocham panią Twit!
Ja też i także.
Ludzie, proszę.
Naprawdę wierzycie, że te Markotki zrobią z Triperot stolicę rozrywki?
Ja nie.
Moim zdaniem
tylko jeden kandydat zna się na zabawie
i nazywa się John-John.
To czemu ten kandydat nie je lokalnych wypieków?
- Czego? - Dajcie go.
Sam zjem ten tort,
żeby udowodnić, że zależy mi na mieście.
To nonsens.
Wszyscy wiedzą, że Triperot to moje życie.
Udowodnię to państwu!
Tak! Je tort!
Musi mu bardzo zależeć.
Mniam!
Triperot!
Przerwać debatę!
- Kto to? - Hej!
To ona ukradła Markotków!
- Buu! - Przestańcie.
Tak naprawdę ich uwolniłam.
I nie pozwolę, żeby znów wpadli w łapy Twitów.
Co ona robi?
Myślałem, że długo siedzi w łazience.
Przyznała się.
Nie chce oddać Markotków,
bo nie obchodzi jej wasz los.
Mówi ta, która zalała całe miasto mięsem?
Zrobilibyśmy to ponownie, gdyby trzeba było was ocalić.
To nie ma sensu.
Sama nie masz sensu.
Ale wiesz, co ma? Stara, dobra rewia.
Co jest?
Ta złodziejka ma coś
Czemu pani śpiewa?
Bez czego park nie zadziała
Sny miałam o złocie
Tak!
A znowu ląduję w błocie
Słucham?
Czy muszę ci powtarzać
Co się dzieje?
Że obietnicę daliśmy im
To kłamstwa!
I miliard dolców
Dobry interes.
Się przez sierotę ulotnił jak dym
O nie.
Więc mamy tu cuchnący problem
Aj, aj, aj, aj
Ach, co to za smród!
Oni kłamią!
Złodziejka twierdzi Że wina jest w nas, lecz
Tak!
Och, ten problem to ty
To ty, to ty, ty, ty
Kiepsko się czuję.
To ty
To ty, ty, ty
To ty, to ty
To ty, ty, ty
To ty, to ty
To ty, ty, ty
To ty, to ty
To ty, ty, ty
To ty
Chcemy Twitlandii!
Oddaj Markotków!
To ty, to ty
To ty, ty, ty
To ty, to ty
Dzieje się coś niedobrego…
To ty, to ty
To ty, ty, ty
To ty, to ty
To ty, ty, ty
To ty!
Kto głosuje na John-Johna, tego od śmiechu boli przepona!
Parzy!
PRZERWA W PROGRAMIE
Mamo, czy jego zadek…
Tak.
Zadek mu wybuchł.
Co dalej?
Tatusiu, napij się ziółek.
To cię uspokoi.
Bubsy, widać ją?
Jeszcze nie. Pani M., widać ją?
Idzie.
Beesha!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Wróciła! Nic jej nie jest!
To nieprawda. Trzęsiesz się.
Fakt, nie było miło, gdy obwinili mnie o zniszczenie miasta,
wyśpiewali na mnie swoją złość,
a potem jeszcze temu panu wybuchł zadek.
Ale poza tym wszystko…
Co się stało? Skaleczyłaś się.
To nic takiego.
Dziecko, jeszcze raz powiesz, że nic ci nie jest,
a odgryzę ci łokcie.
To nie żart. Spójrz na moje zęby.
Daj, oczyszczę to.
Co pani robi?
Spokojnie.
Ślina Markotków działa leczniczo.
- No i zobacz. - Co?
Pozwoliłaś sobie pomóc, a świat się nie skończył.
Ha, ha.
Czemu wszystko chcesz robić sama?
Każdej nocy godzinami rozmyślam
o wszystkim, co mi się nie udało.
Adopcja Bubsy’ego. Bezkarność Twitów.
- To nie twoja wina. - Wiem.
Ale może jeśli udowodnię, że jestem coś warta,
to w jakiś sposób…
Wiem, że to nie ma sensu, ale może wtedy
moi rodzice usłyszą, że jestem fajna
i tak mnie pokochają, że zechcą po mnie wrócić.
Wiem, że to głupie.
To nie jest głupie.
Myślałaś kiedyś, że może zostawili cię tu,
bo cię kochali,
ale z jakiegoś powodu nie mogli się tobą zająć?
Tak czy siak, jest masa istot, które cię kochają
i pożrą ci łokcie, jeśli będziesz wszystko robić sama.
Pora położyć dzieci do łóżek.
Po tym, co dziś przeszłaś, pozwól, że ja się tym zajmę.
Moja mama i tata
są z magicznej wyspy zwanej Lumpalandią.
To najbardziej brutalne miejsce na świecie.
Mama mojej mamy śpiewała jej taką kołysankę
o potworach odgryzających głowy i wypruwających flaki.
To moja najulubieńsza.
Ten świat pazury ma i kły
Zaraz flak wypruje ci
Serce płacze, krwawi kciuk
Życie to jest twój największy wróg
Więc zapraszam do snów
Gdzie wolność i śmiech
Nie ma bólu i burz
Zamknij oczy i patrz
Rozkwita nam kwiat
Gdzie słońca jest blask
I nikt cię nie skrzywdzi tam
Zapraszam do snów
Gdzie wolność i śmiech
Nie ma bólu i burz
Zamknij oczy i patrz
Rozkwita nam kwiat
Gdzie słońca jest blask
I nikt cię nie skrzywdzi tam
Jestem w kartonie.
Gotowe…
Cel…
Co pan wyprawia?
Pal!
Przestańcie!
Jako burmistrzowie
wypowiadamy wojnę waszemu głupiemu przy-tyłkowi.
Nie jesteście burmistrzami.
A jednak.
Wayne John „Bez Zadka” John-John przegrał wybory,
a my zdobyliśmy po tyle samo głosów,
więc oboje zostaliśmy burmistrzami.
Dowodzi tego ta całkowicie niepodrobiona korona
i te majestatyczne złote laczki.
A teraz oddajcie nam Markotków!
Bardzo się boję.
Nie ma się czego…
Mandy.
Ognia!
Idźcie na dach.
Uciekniecie niezauważeni.
Mamy pozwolić im was skrzywdzić?
Wy pomogliście nam. Nie zostawimy was.
Wspólnie będziemy w stanie ich pokonać.
Właśnie.
Nie wszyscy będą tak samo przydatni…
Panie M., ile tych kulek mógłby pan…
„Wypluć”? To dobre słowo?
To koniec, przebrzydłe szczury błotne!
Dla dobra Triperot i Twitlandii
idźcie po Markotków!
Oddawać Markotków!
Też chcę Markotków, też i także!
Mamo, tato, tak nie wypada.
Potrzebujemy Markotków.
Gotów, cel, pal!
Ognia!
- Wąż. - Pająk.
- Dentysta. - Mim.
- Klaun. - Robale.
Guma we włosach.
Pójść do szkoły bez spodni.
Stresuję się, że nie mogę się zestresować.
A wiesz, co stresuje mnie? Wizja powrotu do tej klatki.
TAK WYGRYWA INNE TRIPEROT
Co to ma być?
Dziękujemy za pomoc.
Co to za fafluny?
Wracać tu! Nikt was nie zwolnił!
Tchórze!
- Pozamiatane! - Tak!
Tak!
Beesha!
Co tam, Bub?
Niech pan nie otwiera!
Z drogi, Śmierwetko.
Wiemy, że macie Markotków, więc wpuść nas.
Wpuścić was?
Nie.
Dziś tego nie zrobię.
Chcecie się dostać do przytułku?
Wybraliście złą godzinę.
Tak mi się wydaje, bo zabraliście mi zegarek.
Nie pozwolę na to!
To nie koniec.
Właśnie, że tak.
Wrócimy tu.
Serwetka rządzi!
Panie Serwetko!
Panie Serwetko.
Polizał pan Milordzika w palce?
Chyba tak.
Nigdy nie spotkałem gadającej żaby.
Pomyślałem, że to ciekawe,
więc ją polizałem.
Gdy to zrobiłem, nagle stałem się zły i potężny.
- Jak pańskie przeciwieństwo? - Chyba o to chodzi.
Milordzik wszystko robi na opak.
Dużo się dzieje w Triperot.
Były burmistrz Wayne John John-John
dochodzi do siebie po przeszczepie zadka.
Tymczasem nowi burmistrzowie Twitowie
wypowiedzieli wojnę przytułkowi i przegrali.
Do zwycięstwa dzieci przysłużyła się szczególnie Beesha Balti.
Markotkowie są pod moją opieką,
więc póki tu jestem,
Twitowie nie wejdą do przytułku, a Twitlandia się nie otworzy.
Ta paskuda rujnuje nam życie!
Co ty wyprawiasz na podłodze?
Bawię się moją minikupką.
Myślisz, że od zabawy minikupką
wrócą do nas Markotkowie?
Znasz tę dziewuchę.
Jest cwana jak okoń.
Nie wpuści nas do przytułku.
Ty biedna, głupiutka koalo.
Po co mielibyśmy tam wchodzić?
Beesho, dość sprzątania. Wszyscy już śpią.
Nie jestem zmęczona.
Mogę objąć pierwszą wartę.
Jeśli nie chcesz stracić łokci, powtarzaj za mną.
„Jeśli przyjdą Twitowie, podniosę alarm
i pod żadnym pozorem nie będę walczyć sama”.
Nie będę walczyć sama
i obiecuję, że podniosę alarm, jeśli ich zobaczę.
Moje serce to portal, przez który wypływa moja miłość.
Co?
Po mnie też powtarzaj.
Chyba wystarczy.
Może powiedz tylko to.
Wrota mojego serca będą otwarte
na przyjmowanie miłości.
Moje serce będzie otwarte na miłość.
Bo zasługuję na miłość.
Bo… zasługuję na miłość.
NIEZNANY NUMER
- Halo? - Beesho, nie uwierzysz!
Gdzie pan jest?
Z twoimi rodzicami.
- Co? - Widzieli cię w telewizji.
Chcą cię poznać.
Jestem z nimi
w kręgielni na Tripecrest Road.
Wydają się naprawdę fajni.
Serio.
Beesho, nie!
To oszustwo, prawda?
Chyba się nie nabierze.
Nie obiecam ci tego.
Pamiętaj, że gdy bardzo się czegoś pragnie…
Można łatwo naciągać fakty
do swoich marzeń.
Mamo! Tato! Jestem!
Nie wierzę, że wróciliście.
KRĘGIELNIA
I w sumie nie mam w co wierzyć.
Nigdy nie wrócą.
Ta sierota się nabrała.
Zmieniacz Głosu 30 000
znów się przydał.
Wiedziałem, że gdy usłyszysz jego głos,
uwierzysz we wszystko.
I tak było.
A teraz chodźmy po Markotków.
Nie!
UPRZYKLEISZCZE
Co się dzieje?
To trzęsienie ziemi? Gdzie Beesha?
Dalej, Twitofani!
Całą gromadą możemy przenosić góry!
I raz, i dwa!
I raz!
I dwa!
Zakleili okno!
To też. Jesteśmy w pułapce!
I raz, i dwa!
Mamo!
Pomocy!
I raz, i dwa!
Czekajcie na mnie!
Następny przystanek, Twitlandia!
Nie!
Co się stało? Jak?
Pani M.? Bubsy?
Panie Serwetko? Jest tu kto?
Co ja zrobiłam?
Jak mogłam dać się nabrać?
Idiotka.
Nienawidzę ich. Nienawidzę tych Twitów!
Co tu się stało?
Ukradli przytułek.
Chciałem temu zapobiec, ale ta baba mnie kopnęła.
Nawet nie zauważyła.
Wskoczyłem jej na but.
Próbowała mnie zdeptać.
Co za wstyd.
Skopał mnie dżinsowy but.
To wszystko moja wina.
Miałam stać na warcie, ale sobie poszłam, bo…
Jestem idiotką!
Myślałam, że moi rodzice wrócili.
Masz taki długi…
Chyba polizałaś mi palce,
bo mówisz jak nie ty.
Ogarnij się. Twoja rodzina cię potrzebuje.
Jaka rodzina?
Przecież ja nie mam…
Chwileczkę!
Nie masz rodziny? A kim jest Bubsy?
I Markotkowie? I ja?
I ten łysy gość w okularach, który ciągle gada o swojej mamie?
To pan Serwetka.
Pan Serwetka.
Moim zdaniem rodzina to nie tylko krewni,
ale ci, których kochasz i którzy kochają ciebie.
Którzy są dla ciebie dobrzy, mili, wyrozumiali.
Masz rację.
Twitowie krzywdzą naszą rodzinę. Pora im się zrewanżować.
Jeśli balangi brak cię gnębi
Zapraszam do Twitlandii
Twitofani, witajcie na ponownym otwarciu Twitlandii!
Jesteśmy jeszcze więksi i lepsi!
Więksi i lepsi
Możecie teraz wydać wszystkie pieniądze
w naszym luksusowym motelu i spa.
A gdy zjecie kawałek słynnego ptasiego ciasta,
możecie skorzystać z darmowej serwetki.
O jeny.
Najważniejsze, że dzięki wam
wróciły nasze Markotki!
Jeśli balangi brak cię gnębi
Zapraszam do Twitlandii
Balanga prosi dziś do tanga
Oto jest Twitlandia!
Horvis Dungle!
W Twitlandii najważniejsza jest dla nas rodzina,
dlatego chcemy wam przedstawić kogoś wyjątkowego.
Oto nasz ukochany synek, Babci Twit.
Cześć. Nazywam się Bubsy Twit.
Babci.
Nazywam się… Babci Twit.
Zawsze marzyłem, żeby mieć rodzinę.
Teraz ją mam. Mamcia i papcio Twit adoptowali mnie,
moich braci i moje siostry.
Zgadza się.
Zaadaptowaliśmy cały przy-tyłek dla dzieci.
Wszystko po to, żeby zaprezentować wam wokalno-taneczną extravaganzę!
Och, Jim!
Nasze marzenia się spełniają.
Wiem, kobieto.
Nic nie zepsuje nam tej chwili!
Bubs!
Wybacz, że cię zostawiłam.
Łapać tę dziewuchę…
żebym mogła ją uściskać.
Jest takim wspaniałym dzieckiem.
Przestań!
Łaskoczesz mnie w wąsy, ty mała śmieszko!
Szukasz tego?
Kochana mała.
Chyba chciałaby uwolnić Markotków.
Bardzo słusznie.
Tak by wypadało.
Idźcie, piękne stworzenia.
- Jesteście wolne! - Dziękuję.
Miło jest być miłym, prawda, James?
Bardzo. To milutkie jak letni wietrzyk.
Nie mówili, że potrzebujemy ich, żeby ocalić miasto?
Dalej! Szybko!
Podoba mi się ta broda.
Harold, ogarnij się!
Stop! Jeszcze nie wychodzimy.
Beesho, jak to?
Jesteśmy wolni. Nic tu po nas.
Myli się pani.
Gdy paluszki przestaną działać, Twitowie znów będą burakami.
Doskonale wiecie,
że dalej będą was szukać
i krzywdzić ludzi.
Nic się nie zmieni.
Musimy ich pokonać ich własną bronią.
Największym psikusem świata.
Ale sama nie dam rady.
Kto jest ze mną?
Państwo burmistrzowie.
Mówili państwo, że jeśli zapłacimy wam po 1000 $,
zostaniemy miliarderami.
Tylko udawaliśmy, że zależy nam na Triperot.
Kłamaliśmy.
Wydaliśmy wszystko na sztuczne brody i fajerwerki.
Na litość boską. Daliście nam nadzieję.
A wy spełniliście nasze marzenia.
Nie jestem jednak dumna z tego, że osiągnęliśmy to dzięki kłamstwu.
Wstyd mi.
Nie chcę być taki zły.
Przepraszam.
- „Przepraszam” to za mało. - No nie.
- Wpłaciłem zaliczkę na nową marimbę. - Okłamaliście nas.
Zaufaliśmy wam!
James, odebraliśmy tym biednym ludziom wszystko.
Możemy zrobić tylko jedno.
Odebrać wszystko sobie.
Przyjaciele, rozumiemy was.
Mamy rozwiązanie.
Wysadzimy Twitlandię.
Co takiego?
Co wysadzą?
Chcą wysadzić park?
Z nami w środku?
To szaleństwo.
Chyba powinniśmy byli słuchać naszej córki,
a nie dwojga obcych ludzi z telewizji.
Też tak myślę, też i także.
Wiesz, James, uwielbiam fajerwerki.
Co się stało z naszym parkiem?
Nie mam pojęcia,
ale to twoja wina.
Gdzie nasze Markotki?
WYJŚCIE
Tam jest samica.
Łap ją!
Twitowie nadchodzą!
Szybko, uprzykleiszcze na podłogę!
No chodź.
Chcemy tylko zamknąć cię w klatce
i może cię zjeść.
Ta łajza wlazła nam do domu.
Szybciej.
Do środka!
Tam poszła.
Co tu się stało?
Podłoga jest na górze.
Chyba jesteśmy do góry nogami.
Stoimy na suficie i patrzymy na podłogę.
Pomocy! Kręci mi się w głowie.
Nie podoba mi się to.
Krew spływa mi do mózgu. Zaraz umrę!
Jak by to… Mam pomysł!
Stańmy na głowach!
Co takiego?
Wtedy będziemy w dobrą stronę.
Tak lepiej.
Przykleiłam się.
To uprzykleiszcze.
Zrobili nam psikusa.
Podstępne bachory.
Odklejcie nas albo…
Albo co? Upieczecie nas w cieście?
Nic z tego.
Nie będzie ciasta, bo nigdy się nie uwolnicie.
Świat i tak jest okrutny bez waszej dwójki.
Bez was będzie znacznie lepszym miejscem.
Przestań.
Pomocy! Ptak mnie dziobie w twarz!
Ratunku! Siusiu mi się chce!
To koniec Twitów!
Pomocy!
A masz, króliku.
Co tak naprawdę stanie się z Twitami?
Kogo to obchodzi?
Wiem, co się stanie.
Dostaną wrednych skurczy.
Tak się dzieje, gdy długo stoi się na głowie.
Najpierw głowy skurczą im się do szyj.
Kurczę się!
Ratunku! Dostajemy wrednych skurczy!
Potem szyje skurczą się do tułowi.
Potem tułowie skurczą się do nóg.
Potem nogi skurczą się do stóp.
Aż po państwu Twitach nie zostanie już nic.
Naprawdę myślisz, że tak się stanie?
Mam nadzieję.
Jak pani sądzi? Zostanie po nich brejowata kałuża?
Słucham?
Beesho, nie rozumiem Markotków.
A ty?
Pani M.?
Co się dzieje?
Dlaczego was nie rozumiemy?
Proszę, nie. Potrzebuję was.
Dzieci, które mają dużo empatii, rozumieją zwierzęta,
a inne dzieci nie.
To proste.
Wnosisz do mojego życia samo zło.
Jesteś najgorszą osobą, jaką znam.
Wstrętna ty zniszczyłaś całe życie mi
Co wy tu robicie, małe paskudy?
Mieliśmy wyrzuty sumienia, że dostaniecie wrednych skurczy
i zginiecie.
Więc was odkleiliśmy.
Serio?
Tak.
Łatwo jest…
nienawidzić.
Nienawidzicie mnie, a ja was.
Gdy jesteśmy wrogami,
nie muszę myśleć o tym, że oboje jesteście ludźmi.
Nie muszę się zastanawiać, co wam się przydarzyło,
że staliście się tacy źli.
Albo co czuli rodzice, gdy mnie zostawili.
Nienawiść jest łatwa, ale zżera nas od środka,
aż zostaje tylko mały, wredny burak.
Nie chcę, by nienawiść zwyciężyła.
Dlatego wam wybaczam.
Jesteście wolni.
Dziękujemy.
Tak. Dzięki.
A teraz i tak zapiekę was w cieście!
Chodźcie tu, wstrętne małe padalce!
Jestem głodny!
- O-oł. - Tego się obawiałam.
Warto było spróbować!
Brawo, rodzino.
To koniec tej bajki?
Jeszcze nie.
Do widzenia państwu.
Odniesiemy nasz przytułek na miejsce.
- To było zaskakujące. - Tak.
Gdy pan Serwetka przeniósł przytułek z powrotem,
Markotkowie zdradzili skład swoich łez
międzynarodowej korporacji,
która wykorzystała je, żeby wytwarzać ekologiczną energię.
Za zarobione pieniądze Markotkowie kupili przytułek,
adoptowali Beeshę, Bubsy’ego i inne dzieci
i zatrudnili pana Serwetkę jako opiekuna.
Beesha została nagrodzona za uratowanie miasta od Twitów.
Za sprawą jej pomysłu, żeby napełnić jezioro orbitkami,
Triperot znów zostało światową stolicą zabawy.
I żyli długo i szczęśliwie?
Coś w tym stylu.
Teraz pora spać.
Powiedz mi przynajmniej, co się stało z Twitami.
Dobrze.
Można by pomyśleć, że dostali nauczkę,
ale czasem nauczka to za mało.
Trzeba chcieć się zmienić i starać się to zrobić.
Twitowie jednak nie mieli na to ochoty.
Tylko tak pozbędziesz się
skutków ubocznych wrednych skurczy, aniołku.
Czujesz rozciąganie?
Czuję. Ciągną jak diabli.
To znaczy, że działa.
Przywiązałeś mnie porządnie?
Gdyby te sznury pękły, byłoby po mnie.
Doleciałabym aż na Księżyc.
Co za okropna myśl.
Nie chcielibyśmy, żeby do tego doszło.
O nie.
Dostanie ci się za to, ty podły śmierdziuchu!
Wypadliśmy z brody!
Mamo, jesteśmy wolni!
KOSMETYKI NR 1 W TRIPEROT
WYSTĄPILI
JESZCZE NIE UMARLI
UPRZYKLEISZCZE JEDYNE 300 $
ZAPRASZAMY DO NEENAH W WISCONSIN
Nie!
Co to?
Gdzie my jesteśmy?
To chyba…
Lumpalandia.
Nie podoba mi się to ani trochę.
No i masz babo klops.
- To twoja wina! - Chyba twoja, łajzo!
Napisy: Zofia Sław
Szynka, hurra!
Kolacji czas, szynka, hurra
Szynka, hurra!