Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Non irás comer iso? - Teño moita fame,
- mais non tanta. - Ben, porque iso dá noxo.
Rastrexo o cheiro do monstro.
Só vin un allamorax en libros.
E eses zapatos non son para trepar polas rochas.
Agarda na ribeira.
Teño que estar no medio da acción para compoñer unha balada xeitosa.
Ademais, son máis áxil do que cres.
- Marcha! - Xa cho dixen. Teño que...
Mi madriña. Que carallo é iso?
Non é nada persoal, amigo.
Móstrate!
Ten piedade.
Esa criatura non che fará dano.
Nin aos buscadores de perlas que me contrataron para matalo?
Este non é o primeiro ataque na zona.
Apenas pode abrir a boca.
Non come humanos.
Aliméntase de ostras e dos cobizados tesouros que levan dentro.
O seu único crime é ter fame.
Ten piedade.
Mais non me viría mal que me levasen.
Os meus fillos non teñen que comer por culpa deses humanos!
Non hai ostras por ningures!
Sei que estades anoxados, mais esta non é a solución.
Silencio!
Levamos demasiadas mareas en paz como para que remate agora.
Deixemos os rancores no pasado.
Este consello fai todo o posible para evitar unha guerra con Bremervoord.
Non actuades porque a vosa filla está namorada do príncipe.
Os humanos sábeno e aprovéitanse diso.
Os humanos xa non se conforman con roubar perlas.
Querían que un bruxo matase o allamorax.
- Que? - Non!
Se unha criatura mariña corre perigo, corrémolo todos.
- Ten razón. - Temos que detelos!
Debemos loitar!
Consideraremos a vosa proposta.
Nai, non falarás en serio?
Sh'eenaz, es nova e inocente.
Cada vez que un humano abre a boca,
sae unha mentira.
Talvez sexa hora de tomar medidas máis drásticas.
A miña unión con Agloval pode traer a paz, non o conflito.
Estou de acordo coa miña sobriña.
Pode que a guerra non sexa a solución, mais unha voda...
Lisca de aquí, Melusina.
A nosa filla nunca podería casar cun humano.
Nunca poderías entender a intensidade do amor dunha nai.
Acaba de chamala estéril?
Falas do pasado, irmá, mais agora trátase do futuro
do noso pobo.
Si, o noso pobo.
Aínda formo parte desta familia e da corte real, Dahut.
O teu desdén non cambia iso.
A única razón pola que vives
é porque son moi consciente diso, irmá.
Desaparece. Agora.
Marcharei. Con gusto.
Non te preocupes.
Mais as dúas sabemos a quen amou el primeiro.
A ver se o entendín ben. Xa tiñas o monstro
e deixáchelo escapar.
O allamorax non matou a ninguén.
- Os humanos menten? - Talvez.
- Os seres mariños son as vítimas? - Non necesariamente.
- Entón eles tamén ocultan algo? - Talvez.
Non. Nada de "talvez". Hai o ben e o mal.
É así de sinxelo.
Aclárate e mata algunha cousa.
A nosa mellor comida.
Que pena que non vola podades permitir.
É coma cando estabamos co cornudo aquel
na fin do mundo.
Es un cazador de monstros, mais só ás veces.
E con condicións.
Código moral.
Xa conseguiremos diñeiro fóra de Bremervoord.
Alivias o meu corazón, mais non o meu estómago.
Só viñemos a esta latrina de vila para evitar topar con xa sabes quen.
Non quero falar dela.
Esa bruxa de ollos violetas dita onde podemos ir
e o teu estado de ánimo.
Non quero falar de Yennefer.
Que pasa? A auga non está ao teu gusto?
Está quente, Yennefer, mais revolta.
Non estaría ben deixarte saír nunha noite así.
Ti pagas a bebida. Eu, a cama.
Só dixen que os mercados negros de Tretogor
son para parvos que buscan curas milagrosas,
e non pensei que ese fose o teu caso.
Un bo exemplo de que non sabes de que falas nin con quen tratas.
Esperaba solucionar iso esta noite.
Outra cousa na que te equivocas.
- Boa noite. - Boa noite.
Que vos aproveite.
Só digo que o teu código moral está a interferir coa miña alimentación.
Este pan está intragable!
A medias?
- Dáme logo o que ti gañaches. - Un golpe baixo, mais é xusto.
Fagamos un trato.
Aceptarei o primeiro traballo que me ofrezan se ti fas o mesmo.
Nada de códigos. Diñeiro para todos. Que me dis?
Oe.
Es ti o bruxo do que falan?
O que deixou ir o monstro?
- Equivócaste de... A nai que o pariu. - Si, son eu.
Un bruxo que non é quen de matar monstros? Alguén viu cousa igual?
Ola! Benvidos á miña taberna!
Non sirvo cervexa. Síntoo!
Fóra de aquí!
Liscade!
Perdoa, es Jaskier o bardo?
O mandarín da canción de Oxenfurt?
O baladista do continente?
Eses nunca os oíra, mais si, son eu!
Parece que entre o abono asoman brotes de cultura.
Que queres? Un autógrafo? Unha peza exclusiva?
Unha balada para a túa amante? Amantes? Amante da amante?
Estou a cargo do festival de Imbaelk de mañá.
Levar un bardo tan distinguido sería todo un éxito.
Vai asistir o rei. Temos que ofrecer un bo espectáculo.
E pago ben.
Podo confiar en que serás sensato durante a miña actuación?
A última vez que te deixei só nun banquete, acabaches cunha filla.
Unha filla sorpresa,
e é un erro que non penso volver cometer.
O meu número será difícil de superar. Menos mal que estes van antes.
Se che gusta iso,
xa verás o meu solo co salterio.
O salterio é coma unha arpa, mais moi pequeno.
Moito máis práctico, a verdade.
Pecha o peteiro! Intento ver a actuación!
Non se lle fala así ao artista principal.
Principal?
- Que gracioso. - Iso significa o que creo?
Porque temo que só podo aceptar ser o acto principal.
Fixemos un trato.
Seino, Geralt, mais non é bo para a miña reputación.
Veña, un pouco de humildade.
Tiven que suplicar para que che desen o traballo.
- Ollo Pequeno! - Alégrome de verte, Julian.
Julian?
Desculpa o meu compañeiro apampado.
Essi Daven, preséntoche a Geralt de Rivia.
Coñecédesvos?
Criámonos xuntos aquí en Bremervoord.
Dixeches que eras de Oxenfurt.
Que os pantalóns elegantes non te enganen.
Este éche un aldeán, coma todos nós.
Tomei algunha licencia poética coa miña historia persoal. E que?
Faríao calquera que se criase nun sitio coma este.
Salta!
Vamos! Salta!
Ou dáche moito medo?
Como dixen,
se saltas, devolvereiche o teu xoguete.
- Vaise mexar. - Non vai saltar.
Pankratz!
Déixame ir a min primeiro.
Amosareiche como se fai.
Oístes iso?
Non saltou. Caeu!
A por el, Zelest.
Para! Non pode respirar!
Sóltao!
Vamos, Essi. Agora es súa nai?
- Deberíanche facer o mesmo, Zelest. - Só nos divertimos un pouco!
Estás ben?
Chamaríate bastardo, mais xa saben todos que o es.
Vistes iso?
Que foi dese mocoso?
De Zelest?
Era o fillo bastardo do rei e un verdadeiro idiota.
Seguro que morreu de sífilis nalgún cárcere.
Medio cego, trastornado e salivando.
Non me parei moito a pensalo.
O rei Usveldt. O príncipe Agloval.
- O rei! - O rei!
Debe ser unha broma.
E o comandante Zelest.
Sempre foi un lambecús de primeira.
O príncipe Agloval nomeouno asesor militar.
Que cara ten.
- Falar así é arriscado. - Xa non poden máis.
Cinco ataques ultimamente e non hai ningún responsable.
Excepto o allamorax.
Esa pobre criatura só foi o chibo expiatorio.
Os seres mariños son moi territoriais e a nosa realeza non contraatacará
porque o príncipe namorou dunha serea.
Ala. Vaia caos.
Isto é coma todas as disputas desde a Conxunción.
A tradición agarda! Se non te unes, mamá atopará a forma de culparme.
- Queres ser a responsable da miña morte? - O meu sobriño.
Desculpade.
Mirade que prea.
En nada estaremos nadando en moedas.
E con moedas queres dicir comida, non?
Os nenos da miña aldea morren de fame.
A xente desa zona debería deixar de multiplicarse.
Veña, menos leria e máis abrir cunchas.
Atopei unha!
Dáma!
Que facemos co resto?
Bota esa porcallada ao...
Quen anda aí?
Móstrate!
Non querías estar coa túa familia?
Adóroos, mais todos necesitamos un respiro ás veces.
- Claramente, sabes de que falo. - Sei.
En fin, quería pasar tempo co home misterioso
que tantas baladas de Jaskier inspirou.
Máis ben, bobadas.
Xa sabes que Jaskier tende a ser dramático.
Veña, ho. Estás a ser modesto?
E a canción sobre a pelexa cun lobishome a man descuberta
baixo a lúa chea?
Curei ese lobishome con acónito encantado.
E a de cando venciches os vampiros
con tres estacas en cada man e unha na boca?
Unha estaca por vampiro.
E a de cando atopaches un djinn,
salvaches unha fermosa bruxa e quedastes unidos a través da maxia?
Só digo que a maioría tende a esaxerar.
A gozar do protagonismo.
Como Jaskier, ou debería dicir Julian?
Entendo por que marchou.
Fóra do palacio,
espérase que os homes de Bremervoord traballen no mar.
Mais Julian sempre foi creativo.
Diferente.
E tratábano fatal por iso.
Todos menos ti.
Hai que ser valente para enfrontarse á maioría.
Nunca pensaches en buscar a vida fóra de Bremervoord?
A miña situación era diferente. Nunca fun infeliz.
Ás veces pregúntome como sería todo se marchase,
mais amo o mar, a miña familia e os meus amigos.
Que máis me podería ofrecer este continente?
E por que te chaman Ollo Pequeno
se tes dous ollos enormes?
Enormes non. Ou sexa...
Normais. Ollos humanos comúns e sen nada de especial.
Flirtear non é o teu punto forte. Verdade, bruxo?
A miña actuación foi insuperable.
Mesmo eses pailáns incultos me deron unha ovación de pé.
Pobre do afeccionado ao que lle toque agora.
Deséxame sorte.
Ti...? Ti es a barda local da que todos están a falar?
Que ben, Essi!
Seguro que o vas facer de marabilla.
Boa sorte. Vale!
Confundían o seu canto con gatos apareándose,
así que pase o que pase, sorrí e aplaude.
O primeiro bosquexo da miña historia non foi a mellor versión.
Engadín algo de gloria...
Non teño moi bo oído para a música, mais...
É moi boa.
Espera, esa canción é miña.
Está a cantala á súa maneira! É inaceptable.
Os escépticos e os resentidos intentaron centrar a miña historia neles.
Investín en borradores e encargueime deles.
Unha espada.
Un arco.
Un machado potente.
É imposible defenderse.
Ninguén pode sobrevivir aos meus ataques.
Só eu
escribo o final.
Si, só eu escribo
o final.
Co prezo actual das perlas,
deberiamos enviar a cada un deses seres mariños osmóns
ás súas tumbas salgadas.
Non podo facer nada mentres o príncipe ande tras esa cola brillante.
Seguro que a serea o enfeitizou. Son expertas en enganar con maxia.
Non enganan máis ca os humanos.
Ninguén che pediu a túa opinión, bruxo.
Si. Sei quen es.
O Lobo Branco.
Se sabes como me chamo
é porque coñeces as súas cancións.
É fermosa! É a princesa!
Por todas as hirikka. Quen é?
A princesa Nispen de Maribor.
Unha invitación do rei tardía, mais sabia.
Un bo recordatorio de que hai moitas princesas humanas coas que casar.
Mesmo trouxo exquisiteces, e froita!
É das princesas que me gustan.
Esperemos que Agloval opine o mesmo.
Que pasou?
- Traede o barbeiro! - Abride paso.
Quen fixo isto?
Eses peixes do carallo craváronme unha lanza.
Os vodnik.
Non puiden
escapar.
Se fose Kovir ou Cintra,
se nos atacase unha armada humana,
xa estariamos en guerra.
Somos un reino ou uns covardes?
Síntoo, fillo, mais chegou a hora.
Esgotáronsenos as opcións.
Señor, se mo permite.
Non todas as opcións.
Temos monstros na nosa costa
e un cazador de monstros aquí.
Bruxo, requírense os teus servizos.
Atopa o vodnik que fixo isto e mátao.
Boa sorte. Pregúntello a quen queira.
Non logrou matar o allamorax.
Porque non era a besta que buscabades.
Mais si o son os vodnik. Traballan para os seres mariños.
Se o bruxo confirma que son eles os que atacan,
non quedará máis remedio que declarar a guerra.
Fixemos un trato.
Isto non é o que acordamos.
Tampouco cantar en segundo lugar.
Todos temos que sacrificarnos.
- Non axudarei a xustificar unha guerra. - Se cadra podes axudar a evitar unha.
Que dis, bruxo?
Merda.
Por que ocultaches ser de Bremervoord?
Sabes que en realidade eu non son de Rivia.
Non é só iso. É que...
Tiven que deixar este lugar atrás para poder ser quen quería ser.
Aquí hai moito paspán de mente pechada.
A túa amiga Essi non encaixa con esa descrición.
Xa.
Si, é coma unha irmá para min.
Sabíao! Notei que había algo entre vós os dous!
Se con "algo" te refires a aire e espazo.
É unha boa muller.
Non coma ese demoño moreno de ollos afundidos e lingua viperina.
Necesitas a alguén coma Essi.
Necesito diñeiro, paz e tranquilidade.
Mira, talvez aparentes ser tan duro
coma esta carne chamuscada que preparaches, mais eu coñezo a verdade.
Que baixo a armadura, as armas
e ese pelo, ese pelo ridículo, non es máis ca un brando.
Un brando brandiño, branducho, branduchiño...
- Ai. - Así de brando?
Aconsélloche que descanses ben. Temos unha longa viaxe por diante.
E eu aconsélloche que abras o corazón.
Conectar con outro humano non é tan horrible como o pintas.
- Síntoo. - Non o sintas.
Fai algo.
- Non sabía se sentías o mesmo. - Síntoo.
É que... É todo demasiado sinxelo.
- As mellores cousas na vida son así. - Non foi o meu caso.
É coma se che gustase a traxedia.
Escoller o camiño máis difícil.
Mais podes escoller a serenidade. Podes escollerme a min.
Deberías ser máis creativo coas túas fantasías, Geralt.
Vaia clixé.
Nin nos teus soños me podes seguir o ritmo.
Non ten por que ser así.
Poderiamos comezar de novo.
Soas coma a túa amiga de voz cantareira,
e non é un cumprido.
Por que me rexeitas cando intento achegarme a ti?
Por favor, Geralt. Esperta.
- Yen, eu... - Esperta!
Que me perdín?
Sei que non che vai matar criaturas porque si,
mais esta case te mata
e aínda así deixáchela ir.
Deixeina ir porque é máis útil viva ca morta.
É un vodnik. Coma o que matou o buscador de perlas.
E o sangue dos vodnik é iridescente.
Se consigo seguirlle o rastro, atoparemos aos demais.
Perdoa. Os demais?
Ese vodnik sabe loitar, mais non podería cun barco enteiro só.
Viaxan en bancos, mais como soubo unha criatura mariña onde atoparnos?
Agora que vas cun bardo famoso, todos saben onde estamos!
Os fans poden ser moi obsesivos.
Ou o allamorax e os seres mariños que deixei ir correron a voz.
Que va. Seguro que é por min.
Essi?
Por que nos segues?
Oístes o rei. Estamos ao bordo dunha guerra.
Quero saber que pasa na miña vila. Quero axudar.
Aprecio a túa disposición.
O que necesito agora é un barco para seguir ese vodnik.
A marea sobe e baixa máis de dez cóbados
e estamos case en marea baixa.
Mira.
Cando baixa, pódese camiñar ata os Cairos do Dragón.
Cando tiña a túa idade, todas me fascinaban.
Confundía a paixón momentánea co amor.
Ata
que atopei a túa nai.
Brillaba con luz propia.
Era elegante.
Tiña o don de ver só o mellor na xente.
Os deuses saben que seguramente por iso me dixo que si.
Eu tamén a estraño.
E debo honrar a súa memoria casando por amor, como fixestes vós.
Quero casar con Sh'eenaz.
Sei o que cres sentir pola serea, fillo,
mais para nós, o matrimonio non só ten que ver co amor,
senón tamén co deber.
A túa vida non che pertence só a ti.
Perténcelle ao teu reino.
Estou pensando no reino.
A nosa unión podería traer a paz tanto na terra coma no mar.
Como, Agloval? Onde viviriades?
E como teriades descendencia? É imposible.
- Sinto interromper. - Tranquilo.
Eu xa marchaba.
Que conste que eu intentei dicirlle que rompese con esa serea.
Agradézocho. Aprecia os teus consellos.
Estou á túa disposición para servir o reino.
E a ti, pai.
Grazas, Zelest.
Hai días nos que desexaría que foses o meu fillo lexítimo.
Gustaríame ver o líder no que te converterías.
Todo se ve tan tranquilo desde lonxe.
Quen diría que baixo a calma hai tormenta?
Oxalá os meus pais e todo o meu pobo
puidesen ver que es coma nós.
Aínda que a túa lingua sexa horrorosamente estridente.
Percorrín os ceos, as terras e os mares,
e nunca vin unha criatura tan fermosa.
Isto é amor.
Por fin xuntos.
Oxalá puidese pasar o que me queda de vida aquí ao teu lado.
Onde leva o bruxo eses humanos?
Meu amor. Que pasa?
Debo avisar aos demais.
Os Coiros dos Dragóns provocábanme pesadelos de neno.
Só son uns penedos. Non hai nada que temer.
Excepto esa guarida de vodnik.
Que dixech...?
Quen te manda?
Se cho dixese, ela mataríame.
Se non mo dis, matareite eu.
Ordenouvos ela matar os buscadores de perlas?
Eu nunca matei a ningún, mais alégrome de que alguén o fixese.
Cres que así protexes os teus, mais non o fas.
Sexa quen sexa, está disposta a deixarvos morrer polas súas batallas.
Todos cren que me volvín brando cos monstros.
Demostrareilles que se equivocan se non me dás un nome.
Foi...
Que fixeches?
O teu traballo, bruxo!
Dáseche tan mal dar as grazas como matar monstros.
Segues facendo que outros loiten por ti, Julian.
Intento deter unha guerra. Por que parece que ti queres provocala?
Parvadas! Simplemente sei que significa estar ao mando.
Julian!
Essi!
Lisca ou matarei o único monstro verdadeiro que vexo.
Meu pai será informado disto!
A marea está a subir rápido!
Essi, se coñeces o océano, é o momento de demostralo.
Seguídeme.
Salta!
Isto paréceme unha idea horr...
Que pasou?
Foi o irmán bastardo do príncipe!
Debe estar actuando pola súa conta. Agloval nunca permitiría algo así.
Ou talvez sexa astuto abondo como para cho ocultar.
Ese humano distraeute e esqueciches o teu deber de protexer o mar.
Informeivos cando vin o bruxo.
Agora mesmo, o único que me distrae é a túa histeria.
Eu sando, non loito.
Déixame axudar o noso primo.
Para nós,
a guerra xa comezou.
Aguanta, Deroua. Respira profundamente.
Grazas pola túa axuda hoxe, Essi.
E a miña axuda que?
Quédache cervexa?
Todos culpan o príncipe e a serea.
Temos que falar con eles. Obter a verdade da fonte.
Reúnense á alba na Rocha do Fundador. Vinos. Podemos ir pola mañá.
Preocúpame que os humanos non busquen a verdade,
senón unha razón para exterminar os seres mariños.
Vivimos do mar. Por que iamos acabar con eles?
Os humanos tenden a buscar beneficios a curto prazo
e a modificar a historia para non ser os culpables.
Xa o vin antes con cornos silvanos, escamas de basiliscos e agora, as perlas.
Xa non é por necesidade, senón por cobiza.
O vodnik dixo que o contratou unha "ela".
Sería cousa da raíña?
Pareces convencida do da raíña, mais que motivo podería ter?
Os pais fan o que sexa por protexer os fillos.
Cre que o príncipe é unha ameaza.
Tal e como tratamos as sereas no pasado, non a culpo.
O que eu entendía por amor de neno era un recuncho de palla nun chan sucio
e o xusto para sobrevivir un día máis.
Os vosos nunca foron moito de fiar.
Pareces seguir atrapado no teu pasado.
Para resolver os grandes misterios da vida,
comeza por mirar diante de ti.
Cóntame máis de cando cantaches para a condesa de Stael.
Xa che contei esa historia tres veces.
Non quero ser pesada. Gústanme as túas historias, mais xa calo.
Menos mal. Xa poden aparecer pronto Agloval e a princesa.
Non podo rexeitar a petición humilde dunha boa amiga.
Era unha noite cálida en Maribor cando me reencontrei coa miña condesa.
Unha praga azoutara a zona durante dúas veces dez anos!
- Vinte anos. - Vinte anos!
Así que en vez de facer o amor baixo as estrelas no seu horto de pexegos
baixo o aroma fragrante que desprendían as árbores,
foi o cheiro de fungos rancios baixo as ramas murchas
o que nos encheu as fosas nasais e...
Non queremos saber que encheu.
Paréceme razoable. Mais nada puido frear a nosa doce paixón.
Nin a caída económica dun feudo como capital da froita do Continente.
- E, desde entón, nunca se recuperaron. - É iso certo?
Precisamente ti dubidas do meu amor pola condesa de Stael?
Aí están.
Enviou a túa especie un vodnik para matarme onte á noite.
Eu comezaría cun "bo día".
Descúlpao.
Talvez teña os modos dun xabaril, mais ten o corazón dun león.
Ou león mariño, no teu caso.
Tes unha forma de falar fermosa. Estou impresionada.
O teu amante fala coma un corvo a corvear. Podíaslle dar unhas clases.
Amante? Apenas a coñezo.
Señora barda... Essi.
Ven e traduce para min.
Dille a Sh'eenaz que quero casar con ela,
mais talvez tarde en convencer a meu pai.
Quere casar contigo Agora debe convencer a seu pai.
Eu teño cola e ti tes pernas. Como facemos realidade esta fantasía?
Pregunta como faredes realidade esta fantasía.
- Ten cola e vostede, pernas. - Iso carece de importancia cando se ama.
Mais amar significa estar xuntos,
e non pode vivir entre os horribles camiñantes da terra.
Palabras súas, non miñas.
Podería construírlle un tanque.
É unha princesa, non unha mascota. Suxerir algo así é intolerable.
Intento pensar.
Nas solucións que propón ela debe sacrificar algo e vostede nada.
Nin sequera algo pequeno.
Palabras súas
ou túas?
Xa retomaremos esta disputa de parella.
Agora mesmo, debo deter unha guerra.
Pregúntalle polo vodnik.
O bruxo volve preguntar polo ataque de onte.
Dille ao teu bruxo que o oín a primeira vez.
Non sei nada dese ataque,
salvo o que din os homes do rei.
- Atacáronvos? - Ao pouco de contratarme seu pai.
Coma se alguén non quixese que descubrise quen matou os pescadores.
Vímosvos preto dos Coiros dos Dragóns.
Sh'eenaz anoxouse moito.
Botaches a nadar sen sequera un bico de despedida. Por que?
Estabas anoxada cando te fuches onte?
Claro que o estaba. Fun salvar o meu pobo da espada de teu irmán!
Seguro que Zelest e os seus
loitaron con valentía para atopar o culpable.
Talvez meus pais non se equivoquen cos humanos
se sodes quen de defender o asasino que matou o meu primo!
Igual Zelest ten razón e enfeitizáchesme. Como me deixei enganar por isto? Por ti?
Gustábasme máis cando só faciamos o amor e non falabamos.
E agora que?
Agora todo se derruba.
Lachlan Daven.
Por decreto do honorable rei Usveldt,
pasas a formar parte das forzas armadas de Bremervoord.
A que vén isto? É un neno!
Ten 15 anos. Segundo a lei, é apto para loitar.
Ao carallo coa vosa lei!
Cando... Se se declara a guerra,
o teu sobriño acabará nun barco
ou na forca.
Humanos. Non os podo ver.
Tranquila, tesouro.
As relacións pasan por momentos difíciles de cando en vez.
Miña nai prepárase para a guerra.
Talvez xa non sinta o mesmo por Agloval,
mais non quero que se perdan máis vidas.
De seres mariños ou humanos.
Xa, seino.
Tamén sei como é amar un home co que non podes estar.
Estiven a traballar en algo desde a última reunión.
Parecías moi consternada por Agloval.
Unha poción.
Permitirache tomar a forma do teu amado.
Queres dicir que me... volvería humana?
Se fixeses algo que demostrase a túa lealdade,
entraría en razón.
Non se trata diso!
Eu tería que renunciar a todo.
Un pequeno sacrificio,
un novo paraíso.
O prezo pouco é, así que pórtate ben
e acepta.
Trátase de dar e tomar.
A todo ti terás que renunciar.
Un prezo digno.
Non hai outro camiño. Non me podo equivocar.
- Doe? - Tremendamente.
- Deixará cicatrices? - Sen dúbida.
Mais tras esa dor que pasará, un príncipe dirá
que te ama.
E todos os meus amigos?
- Unha nimiedade! - E miña nai?
Que lle vaia ben.
Unha noiva resplandecente serás.
Así podería convencer os humanos de que detivesen a guerra.
Ao teu carón o necesitarás.
Mais non sei se a podo tomar, tía.
Queda con ela. Nunca se sabe que pode pasar, tesouro.
Unha rapaza sempre necesita opcións.
Nin sequera sei que fago eu aquí. Non me necesitades.
Iso non é certo.
Geralt é a forza, ti es o cerebro
e eu, obviamente, a cara bonita, mais nesta situación, iso non é útil.
Estás aquí para dar apoio moral.
Algo moi escaso agora mesmo.
Grazas pola túa axuda. Non sabía que dominabas o idioma dos seres mariños.
Como o ías saber?
Ao cabo, apenas me coñeces.
- Essi, non quixen... - Vin polo meu sobriño.
Mandárono á guerra polos ataques aos buscadores de perlas.
Se tes razón e non son os seres mariños,
se é culpa dos humanos,
talvez o poida salvar.
Caso resolto. Foron os vodnik.
Marabilloso. Podemos marchar xa?
Non o teño tan claro. Cravaron todas as lanzas desde o mesmo ángulo.
Desde abaixo.
E que?
Os vodnik teñen pernas, e ningún subiu ao barco?
Quen fose que os matou atacou só desde a auga.
Ese colar só o leva a familia real das sereas.
Tiñas razón. A raíña Dahut está detrás de todo isto.
Díxencho. Os pais fan o que sexa polos seus fillos.
O rei non se botará atrás agora.
Hai que ir ao castelo axiña.
Non tardaches moito en esquecer a Sh'eenaz.
- Parece que me equivocara con ela. - Que tes para nós, bruxo?
As mans baleiras e seguro que unha chea de escusas.
Arrestádeo.
Sei quen matou os buscadores de perlas.
Quero oílo.
Xa sabemos que un vodnik fixo o traballo sucio das sereas.
Non foi o vodnik, mais a criatura quería que o crésedes.
A criatura?
Tomou a forma dun kraken para poder facer o traballo de dez vodnik.
Os kraken son aterradores, recoñézoo,
mais todos saben que non son moi intelixentes.
- Un kraken non podería levar a cabo... - Non dixen un kraken.
Dixen a forma dun kraken. Foi unha serea.
Sabíao.
Si, e por riba, real.
Atopei este colar no temón do barco dos buscadores de perlas.
Só poden levar o peridoto sereas reais.
Díxenche que non confiases nesa rapaza escamuda.
Non foi Sh'eenaz. Dubido que ela soubese algo disto.
Dixeches que as sereas son unhas farsantes.
Só unha serea real pode facer pocións e cambiar de forma.
A bruxa do mar.
Melusina? Sei que sabe facer maxia, mais como sabes que cambia de forma?
Porque xa a vin facelo antes. Todos a vimos.
Non matei o monstro que atacou os barcos porque está aquí agora mesmo.
Non si, bruxa do mar?
Corre, Melusina!
Malditas estacas inútiles!
Vaia, Geralt. Sempre es quen de identificar esas bruxas morenas.
- Como soubeches quen era? - Por algo que dixeches.
Maribor tivo unha praga nos seus hortos durante 20 anos.
Dúas veces dez anos.
Entón non é de Maribor. Conxurou esa froita!
Resolvín o caso!
Fuches cómplice desa bruxa todo este tempo!
- Fillo. - Todos os ataques.
Os buscadores de perlas e os pescadores que morreron!
Fostes ti e Melusina!
Un ataque debía chegar para que todo se derrubase,
mais fuches tan cabezón que tiven que seguir!
Se non insistises en contratar este "limpasumidoiros",
xa non teríamos este problema.
Mataches aos nosos!
E faríao de novo para facerte entrar en razón.
A nosa familia leva no trono 11 xeracións,
e haberá 11 xeracións máis cando atopes a princesa axeitada.
Mamá estaría avergoñada de ti.
Non te atrevas a falarme a min de túa nai.
Fago isto por ela, mocoso do carallo!
O seu legado morrerá por culpa da túa teimuda arrogancia!
E o legado deses pescadores?
Ningún deles estaría morto se non foses tan egoísta.
Obrigáchesme a facelo. O seu sangue está nas túas mans.
Se teño que gobernar así, non quero ser parte disto.
Nós... acompañaremos o príncipe á saída.
Non vos preocupedes.
Atacaremos agora!
Convocade os recrutas. Zelest!
Desfacédevos deles máis alá dos Coiros dos Dragóns.
Se tanto amas eses monstros mariños, podes quedar con eles para sempre.
Non.
Impulsei a guerra porque cría que nos atacaban.
Caín nos prexuízos de sempre.
- Mais eras ti. - Coidado co que dis, fillo.
Non me chames iso!
Toda unha vida sen ser abondo
e agora queres chamarme fillo?
Non! Non participarei nesa matanza para apoiar un rei traidor!
Debo protexer a Agloval, por moito que me decepcionase,
mais ti nunca fuches nada máis ca un erro que quixen borrar.
E iso mesmo farei agora.
Desfacédevos tamén del.
Alteza, ninguén quere darme unha resposta clara.
Que acontece no peirao?
A flota real diríxese aos Coiros dos Dragóns.
Temo que imos á guerra.
Onde están Geralt e Jaskier?
Enfrontáronse a meu pai.
El...
Non os volverás ver, Essi. Síntoo.
E vaino permitir? Pois non é mellor ca el.
Coidado co que dis, barda!
Recorda con quen estás a falar.
Seino ben. Falo cun home que chegou ao trono por azar.
Jaskier fixo ben en marchar desde maldito reino. Eu defendino.
Cría que todo se podería arranxar,
mais iso non depende de min nin dos meus.
Só somos os pobres que viven fóra do palacio.
Depende de vostedes.
Que pena que lles importemos unha figa.
- Iso non é certo. - Pois demóstreo!
Podería detelos se tivese unha fracción da coraxe que ten o bruxo!
Intentaba deter esta guerra!
Manter o noso pobo con vida!
Hai que ser valente para enfrontarse á maioría.
Ese bruxo é tan honorable como calquera neste reino.
Se se tratase de Sh'eenaz,
que faría?
- Estás ben, tía? - Estarei ben pronto.
Hai barcos arriba. Veñen por nós!
Que pasa?
O reinado de teus pais chegou ao seu fin.
Aquí está ben.
Debería matarte a ti primeiro, bruxo,
mais creo que non temes a dor nin a morte.
Con todo, aínda que din que os bruxos non teñen sentimentos,
sei como facerche dano.
Que vexa como morren os seus amigos.
E que sexa rápido.
Teño unha guerra que gañar.
Dous suxeitos inútiles que ninguén botará de menos.
Geralt.
Síntoo. Perdóame por obrigarte a facer ese trato.
Sabía que non debía volver a Bremervoord.
Fixeches ben en marchar, Jaskier.
Irei eu primeiro.
Que pode facer un bardo?
Sígueme e mantente a salvo.
Estamos ben fodidos.
Talvez non.
Sh'eenaz.
O rei está aliado coa túa tía. A bruxa do mar.
E o meu príncipe? Onde está?
Non veu.
Nin sequera para deter unha guerra? Nin sequera un pequeno sacrificio...
Non o sabía. E ámate de verdade.
O amor dá a cara.
Coidado!
Atacade!
Aínda temos posibilidades.
Non dixen nada.
Non!
Encargádevos vós do bruxo.
Deixádeme a miña sobriña a min.
Por que fas isto?
Eu defendinte!
Basim era meu.
O noso amor era verdadeiro.
Mais a miña irmá deulle o único que eu non puiden.
Unha cría. Ti.
Debería estar no trono co meu Basim, mais Dahut arrebatoumo.
Arrebatoumo!
A dor pola que pasei
ao perder a quen máis amaba...
Agora tócalle a ela.
Merecen perdelo todo,
e así será.
Debiches escoller esas pernas ridículas cando tiveches a oportunidade.
Por outro lado,
o teu humano nin sequera se molestou en vir.
Sh'eenaz!
Agloval.
Podo eu só. Vai!
A túa tía e mais eu estamos de acordo en moitas cousas.
Sobre todo en que todos os nosos problemas comezaron contigo.
Essi!
A ver como nadas agora.
Geralt!
Geralt.
Sh'eenaz!
- Cría que te converterías nun petisco. - Xa o fun.
Como fedía despois da selkiemore...
Ao menos esta vez bañouse.
E Sh'eenaz?
Ninguén te culpará se o abandonas aquí.
Segue sendo do meu sangue.
Que lle fixeches?
- Grazas, nai. - Non es a única curandeira da familia.
Estes seres non son o noso inimigo!
E nós non somos o voso.
Foi todo unha trampa!
Enganáronnos aqueles nos que confiabamos.
Mais esta loita acaba xa!
Atoparemos a forma de vivir en paz de novo.
Prométovolo!
Agora volvamos á casa!
Pídoche desculpas, fillo.
Por todo.
A bruxa do mar serviu para algo.
Hai unha poción que permite a quen a bebe tomar a forma do ser que ama.
Vou casar con Sh'eenaz
e gustaríame que asistises.
Pode volverse humana dalgunha forma?
Talvez poida eu abrir o corazón.
Por suposto, deixaremos todas as desavinzas no pasado.
Adoptará unha nova identidade
e ninguén en Bremervoord saberá nada.
Non te preocupes. Ocupareime de todo, fillo.
Seguro que si,
pai.
Xaque mate.
Esta é a voda real máis pequena á que asistín.
Os príncipes non destacan pola súa moderación.
Cantas menos testemuñas deste espectáculo, mellor.
Supoño que de certa maneira, fixeches o teu traballo, bruxo.
Cando ese peixe sexa humana, a miña liña sucesoria continuará.
A pesar do teu sentido da moral equivocado.
Desde o momento en que te vin, o meu corazón pertenceute a ti, Sh'eenaz.
Amosáchesme unha parte de min que non sabía que existía.
Que fas? Detente!
Demasiado tarde, pai!
Querías que a agachase,
que mentise ao meu reino e a min mesmo.
Todo para satisfacer o teu ego.
Agora téñoo claro. Aquí xa non queda nada para min.
Isto é culpa túa, bruxo!
O meu reino. O meu legado.
Morrerá comigo.
Se deixase de lado o seu orgullo,
algúns seguirían vivos.
Tiña dous fillos. Agora non ten ningún.
É o legado que merece.
Agloval está disposto a renunciar á súa vida e a todo o que coñece.
- Espero que tomase a decisión correcta. - Ti fixeches o mesmo, Julian.
Seguro que o príncipe estará ben.
Ao final, Agloval conseguiu a súa princesa.
Oxalá este matrimonio traia paz, como esperaban.
Nunca descubriría a verdade sen ti.
Non é algo que adoite dicir.
Es testudo e cerrado,
mais non hai nada de malo en ser parte dun equipo.
En confiar noutra persoa.
- Compartir unha vida. - Xa cho dixen.
Aprendín que é sensato non confiar nos demais.
Quen dixo que o amor debe ser sensato?
Seino.
Non tes que dicir nada.
Essi, síntoo.
Non o sintas.
Vivín aventuras abondas para toda unha vida,
mais a vida doutro.
Sempre me preguntei como sería a vida se marchase.
Mais as razóns polas que me fascinas
son as razóns polas que non podemos estar xuntos.
Nunca podería domar o teu corazón de bruxo. Nin quero.
Quero unha familia.
Estabilidade. Paz.
Ese soño parece máis disparatado ca que un home case cunha serea.
Ti tes un destino maior.
Impórtanche os demais, aínda que intentes ocultalo.
Cazo monstros e recollo as recompensas.
Para iso crearon os bruxos.
Os humanos cren no destino, mais cando vives tanto tempo coma min,
sabes que esta canción non ten pés nin cabeza.
Segues o ritmo para seguir adiante.
Non son coma ti, Essi.
Paréceste máis a min do que imaxinas.
Oxalá o puideses ver. Talvez o fagas algún día.
Por agora, Jaskier terá que ser suficiente.
O príncipe sentou á beira do mar ruborizado pola súa serea.
Intentaron acordar quen abandonaría o seu fogar.
Un troco por mar. Un intercambio por terra.
Quen cederá primeiro e cando?
Se a túa meta é o paraíso, unha vida co teu amor verdadeiro,
sopesa todo o que desexas na vida
e fai un pequeno sacrificio.
Mira para eses dous.
Non se sabe se xogan ou pelexan.
Non todos teñen só dous modos como a túa amante maldita e ti.
Teño grandes esperanzas para eles. É un amor novo, mais é amor.
Iso non o dubido,
mais aínda hai perlas, cobiza e egos feridos.
Os reis e as raíñas din que velan polos seus herdeiros,
mais aínda non coñecín a ningún que non valorase máis o seu orgullo
ca o seu fillo.
Oxalá me equivocase.
Normal que sexas tan pouco romántico.
Non é certo.
É que os humanos normais teñen vidas curtas
e unha memoria aínda máis curta.
Essi é marabillosa,
mais non me entende coma alguén que vivise tanto coma min.
- Alguén coma... - Non digas Yennefer.
Vaiamos onde vaiamos, asegurémonos de que non topamos con ese demo de muller.
- Xa sei! - Onde?
O recanto máis afastado. Sen cultura nin comodidades.
Sen motivo para que esa bruxa mimada estea alí.
Un lugar chamado Caingorn.
Nas Montañas do Dragón.
Onde a aventura agarda! E Yennefer brilla pola súa ausencia.
Subtítulos: Lorena Pereiras