Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Z życiem, chłopcy!
Jeszcze dwa okrążenia!
Chcemy pobić nasz rekord na Birken, tak?
Tak...
To spędzajcie mniej czasu przed telewizorem, a więcej na nartach.
Moja rodzina ma już dość moich treningów.
Nie każdy żyje tak jak ty.
Możemy potrenować jutro po pracy.
Ja muszę pilnować dzieci. Martine ma próbę chóru.
Zostaw dzieci same w domu. Niech nauczą się radzić sobie ze strachem.
Niech hartują charakter, żeby nie wyrosły na mięczaków.
Może.
Nie można się poddawać przy pierwszej lepszej przeszkodzie.
Witamy w Cakes and Shakes. Jestem Emilie. Co podać?
- Poproszę osiem shake’ów. - Osiem?
Dwa Jarmużowe Szaleństwa, jeden bez jarmużu.
Shake jarmużowy bez jarmużu?
Jeden raz Schody do Nieba, jeden Owocowy Ninja,
bez banana, dodatkowe kiwi,
mieszanka Poczuj Miętę i Wybuchowej Marakui.
Ekspres Ananasowy, Jeden na Melon, Jabłko Adama...
Ciszej, muszę...
Jak to szło?
Ucisza mnie pani?
Nie chciałam, potrzebowałam ciszy... Muszę wszystko zapamiętać.
Dobra.
Mogę to zapisać.
Dobrze.
To nie torba na rzygi.
Dobra.
- Tak? - Dwa...
Dwa Jarmużowe Szaleństwa, jeden bez jarmużu.
Jarmużowy bez jarmużu.
Jeden Owocowy Ninja, bez kiwi, dodatkowy banan.
Jeden raz Schody do Nieba.
Mieszanka Poczuj Miętę z Wybuchową Marakują.
Jeden raz Słodziak, ale...
NIE TĘDY DROGA
Rzuciłaś pracę?
Nie do końca. Miałam tam pracować tylko tymczasowo.
- To wyszło naturalnie. - Emilie...
Naprawdę. Mnie to pasuje, bo nie lubiłam tam pracować.
Znowu nie wyszło.
Zmieńmy temat.
Co teraz zrobisz?
Nie zmieniasz tematu.
- Nie... - To ważne pytanie.
Mam koleżankę, która też nie ma żadnych kwalifikacji.
Dzięki.
Radzi sobie. Pracuje jako motornicza.
- Ty też byś mogła. - Nie.
Serio.
Halo!
Hej!
Świetnie całujesz.
Wiesz co... Muszę siku.
Dobra.
A właśnie... Masz gumę?
- Gumę? - Tak. Masz?
Nie, nie mam przy sobie.
Dobra, to ty się całuj...
Nie... My się całujemy...
Ty sikaj, a ja polecę do kiosku.
Kupię gumę.
Dobrze?
A ty zrób siku.
Cześć.
- Cześć. - Włóż spodnie.
Nie mogę przerwać.
Przepraszam.
W pubie była strasznie długa kolejka.
Dziwne, że mają tylko jedną toaletę.
Byłeś kiedyś w centrum handlowym Storo?
- Byłeś tam? - Tak.
Tam jest tysiąc toalet, a w pubie tylko jedna.
Rozumiem.
Ups.
Stoję we własnych sikach.
Nie wolno tego robić w miejscu publicznym.
Tak, słyszałam. To się nie powtórzy.
To był jeden jedyny raz.
Dobra, nie ma tematu. Tylko nie rób tego więcej.
Obiecuję.
Idź do domu i wyśpij się.
- Dobrej nocy. - Dziękuję.
Hej. Twój telefon dzwoni.
Halo, tu Emilie.
Nie. To mój tydzień. Już jadę.
Dobrze, pa.
Cześć, Lilli. Cześć, Lisbeth.
Hej. Źle się czujesz? Jesteś rozpalona.
Włożyłam jej pracę domową do plecaka. Nie wiem, czy będzie na siłach ją zrobić.
- Ojej. - Cześć.
Cześć, Joachim.
- To mój tydzień. - Nie mogliśmy się dodzwonić.
Gdzie byłaś?
Co? Byłam w domu.
Co cię to obchodzi?
Może lepiej ja zabiorę Lilli do domu, a ty weź prysznic.
Mam prawo wyjść wieczorem, gdy nie ma u mnie Lilli.
Mam być wiecznie w gotowości?
Nie, ale mogłabyś nie cuchnąć alkoholem, gdy ją odbierasz.
Przepraszam, ta klasa będzie mi potrzebna.
Dobrze.
- Pożegnaj się z tatą. - Lilli.
Przytul mnie. Wracaj do zdrowia i bądź grzeczna.
Kłócicie się z tatą?
Tylko rozmawiamy.
Powinnaś trochę odpocząć.
- Zrobiłaś siusiu? - Tak, ale ubikacja znów się psuje.
Dobra, naprawię ją.
Spróbuj zasnąć.
- Nie! - Nie!
- Spokojnie. - Pa, chłopcy.
- Teraz kolej Olava. - Miło było.
- Cześć. - Nie, moja kolej.
Cześć, chłopaki.
Są na świecie dzieci, które umierają z głodu...
Możesz wziąć... Nieważne.
Moja kolej!
Helge wrócił do domu?
Poleciał odpocząć na Gran Canarię.
- Bardzo zabawne. - Pozdrawia cię.
- Pa. Dzięki za dziś. - Pa.
- Nie! - Nie!
Trzymaj siusiaka w spodniach.
Dzieci są fajne.
Tak...
- Jestem gotowy. Wezmę tylko prysznic. - Nie ma pośpiechu, ale musimy to zrobić.
Jasne, tylko...
- Jestem gotowy. - Świetnie. Ustalone.
Mam na imię Roger. Witajcie na kanale „Praca jest fajna”.
Na tym kanale pomogę wam złożyć podanie o pracę, napisać CV...
Jasna cholera!
Kurwa.
Cholera.
Nie!
- Cześć. - Cześć.
- Idź do auta. - Do zobaczenia, Lilli.
- Będzie dobrze. - Tak.
Wsiadaj, a ja wezmę misia.
- Ma gorączkę... - Lilli zostanie u mnie na jakiś czas.
- Toaleta się zepsuła. - Co mówiłaś, gdy się wyprowadzałaś?
„Chcę grać główną rolę w swoim życiu”.
Jak ci idzie?
TORT CZY GOTÓWKA?
Liz, właśnie wygrałaś 5000 dolarów. Nieźle! Piętnaście sekund...
Spójrz na te detale. Niesamowite.
Czas start!
Wyglądają identycznie.
Jeszcze trochę.
Cholera.
Liz, dlaczego wybrałaś numer dwa?
Kto to?
Zgadnij.
- Cześć. - Cześć.
Dlaczego przez pół roku ociągałaś się z wezwaniem hydraulika?
Nie każdy ma pieniądze na czarną godzinę.
To łatwe. Wystarczy co miesiąc odkładać część pensji.
Ile ci płacą?
- Nie płacą ci? - Nie.
- Nie dostajesz pensji? - Nie.
Joachim jest zachwycony. Chce mieć wyłączną opiekę nad Lilli.
Idę spać. Posłałam łóżko w pokoju gościnnym.
- Dobra. - Dobranoc.
- Już idę. - Już idziesz?
Jestem wyczerpany. Muszę się zregenerować przed jutrzejszym treningiem.
Ale pomogę ci z łazienką.
A jeśli Joachim ma rację?
Może Lilli powinna z nimi zostać?
Nie gadaj głupstw.
Mają ogród, w którym uwielbia się bawić. Uwielbia być na zewnątrz...
Nie przejmuj się tym. To nie ogród jest dla niej ważny.
Najważniejsze, że jesteś przy niej.
Masz jakieś ploteczki?
- Ploteczki? - Tak, co tam słychać?
Anders i Thea się rozwodzą.
Thea zakłada szkołę nurkowania w Tajlandii, a on nie może być na słońcu.
Jest albinosem, prawda?
Tak, przecież widać.
Zawsze mówi: „Pada? O nie, świeci słońce”.
Kolejny kryminał?
- Dobra książka? - Gjermund...
Ona nigdy się nie ogarnie, jeśli będziesz ją wyręczać.
Wiem.
Nie twoja wina, że urodziła dziecko w wieku 20 lat.
A ty...
Robisz dla niej wszystko. Trzymasz ją pod kloszem.
Wcale nie.
Wspaniale, że kochasz siostrę, ale nie jesteś winny jej sytuacji.
Nie było jej łatwo dorastać tylko z mamą.
Ale czy miałeś zostać z mamą, zrezygnować ze studiów
i bawić się w zastępczego ojca dla pięciolatki?
- Jest dorosła. Musi radzić sobie sama. - Wiem, masz rację.
Nie śpisz?
Przepraszam, mam pogniecioną bluzkę. Przyszłam po parownicę.
Rozumiem.
- Mogę za nie zapłacić... - Jasne.
- Cudownie. - Dobre było.
Gjermund.
Wypiła całe barolo.
Nawet nie jestem zła, to imponujące.
Pogadam z nią.
Powodzenia.
- O, tu jest. - Cześć.
Jest bardzo zła?
Dobry wybór. To barolo, rocznik 1986. Warte 10 000 koron.
- Trzymasz w domu tak drogie wino? - Emilie...
- Przepraszam, nie wiedziałam... - Musimy pogadać. Tak nie może być.
- Dobra. - Masz jakiś plan?
Tak. Myślałam, że zostanę tu na jakiś czas i przemyślę sobie wszystko...
Nie mogę trzymać cię pod kloszem. Ty nic nie robisz.
- Mogę się czymś zająć. - Czym?
- Wynosić śmieci, ścielić łóżka. - Nie...
Czy ty jesteś skończoną niedojdą?
Myślisz jak nieudacznik.
Masz mentalność nieudacznika. Musisz zacząć myśleć jak zwycięzca.
To tekst z Instagrama?
Mówię serio.
Mam być zwycięzcą.
- Jak ty? - Na przykład.
Chodzi o uporządkowanie życia.
Jak? Ty wszystko wiesz.
Nie wiem. Ja na przykład trenuję do Birken.
Fajnie, że jeździsz na nartach. Jakie to oryginalne...
Może nie jestem oryginalny, ale chodzi o wyznaczenie sobie celu,
a potem osiąganie go. Spróbuj.
- Mam wziąć udział w Birken? - Nie, ale wyznacz sobie jakiś cel.
A właściwie...
To byłby dobry pomysł...
Czemu nie?
Powinnaś to zrobić. To świetny pomysł.
- Żartujesz? - Byłoby super.
Miałabyś ambitny cel.
Ludzie stają się najlepszą wersją siebie, gdy próbują osiągać ambitne cele.
Pomyślałeś, że może już jestem najlepszą wersją siebie?
Niestety przeszło mi to przez myśl...
Ale jest nadzieja.
Nawet jeśli ci się nie uda,
to nabierzesz szacunku do siebie.
- Śmiałości, determinacji. - Dzięki.
- Wyznaczanie sobie celu wiele daje. - Nie ma mowy.
No weź.
No to musisz się wyprowadzić.
Zadzwoń do mamy.
Może ma wolną kanapę. W Halden, z Dagiem.
- Mówisz poważnie? - Wyjeżdżasz za dziesięć minut.
Nie mówisz poważnie.
Birken albo Halden, wybieraj.
Możesz pożyczyć ciuchy od Silje.
- Nie umiem nawet jeździć na nartach. - Nauczysz się.
30 DNI DO BIRKEN
Jak tam?
Na palcach. Nie machaj tyle rękami, bo się zmęczysz.
Nienawidzę cię.
Jeden kilometr zajął ci 27 minut, a Birken to 54 kilometry. No dalej!
To tak daleko.
Musimy cię złamać i zbudować na nowo.
Zwracajcie uwagę na warunki pogodowe.
Sprawdźcie prognozę pogody, spójrzcie na niebo...
Bawcie się dobrze i unikajcie błędów w konserwacji nart.
- Wstawaj. Czas na trening. - Kiepsko się dziś czuję.
Tak, jasne. Wstawaj.
Czemu jesteś goła?
- Śpię nago. - Zaczynamy trening.
Tak, 67 minut.
Naprawdę?
To chyba dobrze?
Minęło cię dwóch 80-latków, możesz jeszcze trochę pojeździć.
Muszę wracać. Zrób jeszcze kilka okrążeń. Øyvind odwiezie cię do domu.
- Ale ja... - Nie zatrzymuj się, Emilie.
Jeszcze jedno okrążenie, dawaj!
Halo?
Najładniejsza jest tapeta sizalowa.
Tak, ale czy klej będzie się trzymał na ścianie z cegły?
- Rozumiem, ale... - Cześć.
Cześć.
Staramy się o dziecko.
Na pewno sama się domyśliła, Gjermund.
- No tak. - Tak.
No tak.
Nie chcemy, żeby ludzie nam współczuli, jeśli nam nie wyjdzie.
Wolimy mówić, że nie chcemy dzieci.
- Tak. - Długo się staracie?
Trzy lata. W tym roku próbujemy sztucznego zapłodnienia.
Właśnie jedziemy do kliniki i dlatego...
Wielu parom się udaje, gdy przestają się starać...
Próbowaliśmy tak, ale to nie działa.
Słuchaliśmy podcastów.
Przepraszam.
Znajomi nie wiedzą, że się staramy, więc mogłabyś...
Oczywiście.
- Tak. - Tak.
Może lepiej to odłóżcie, zanim przyjedzie Lilli.
Jasne.
Cześć, Lilli.
Cześć.
- Zaczęłaś trenować? - Tak, do Birken.
Bardzo śmieszne.
- Co to jest Birken? - Maraton narciarski dla sportowców.
Bez przerwy trenują i są bardzo skoncentrowani.
- Żyją samym narciarstwem. - Tak jak ja.
- Naprawdę? - Tak. Gjermund mnie trenuje.
- Dobra. - Tak.
Możecie mi kibicować. Fajnie by było.
Ja i tata?
Tato, możemy?
Jeśli mama naprawdę pojedzie na Birken, to musimy to zobaczyć.
Wejdź, bo zmarzniesz.
Lilli, przytul mnie najpierw.
Bądź grzeczna.
Teraz wy.
- My? - Tak.
Dobra.
Już. Wejdź do środka.
Celina odbierze ją trochę wcześniej, ma mnóstwo roboty w domu.
W domu?
Nie zaczynaj.
Nie zaczynam.
Mamy 15 jajeczek i wystarczającą ilość spermy.
Musimy zobaczyć, czy mamy dobrych pływaków.
Jasne.
Warto rozważyć inne opcje na wypadek, gdyby się nie udało.
Jak to?
Można tworzyć rodzinę na różne sposoby.
Można też wieść szczęśliwe życie bez dzieci.
Czemu pani to mówi?
Po prostu radzi nam pomyśleć o alternatywach, jeśli się nie uda.
Zgadzasz się z nią? Mamy się poddać?
- Kto spuścił się do kubka? - A kto ci w tym pomógł?
Skupmy się na próbie stworzenia zarodka.
Dobrze.
Powiesz mi, o czym myślisz?
O niczym.
W aucie się nie odzywałeś, ale nie myślisz o niczym?
Myślę, że może potrenuję przed kolacją.
- Ach, więc myślałeś o treningu? - Odpuszczę sobie trening.
Nie chcę, żebyś go odpuszczał.
- Właśnie że chcesz. - Nie chcę...
Czego chcesz?
Co...
Silje.
Ciociu Silje?
Silje?
Chcesz zapleść Lilli warkocz? To zły moment?
Oczywiście. Zawsze chętnie plotę Lilli warkocze. Chodź.
- Masz gumkę? - Tak.
Spójrzmy. Nałożysz nakładki na długopisy?
Jak je zapleść?
Sama zdecyduj.
Zróbmy zwykły warkocz.
Jak idzie ci na tańcach?
- Dobrze. - Jaki ruch taneczny mi pokażesz?
Kickball change. A pokażesz mi popping i locking?
Tak, mogę cię tego nauczyć.
- Serio? - Tak.
Super! Zawsze chciałam się nauczyć.
Co rysujesz?
Robię kalendarz. Nauczyliśmy się tego w szkole.
- Bardzo ładny. - Dzięki.
Co to jest?
Urodziny Celiny.
- Trzeba o nich pamiętać. - Tak.
- A to co? - Ja i tata kibicujemy ci na Birken.
Naprawdę? To miłe.
Ale musimy to odłożyć i iść spać.
Został mi tylko jeden rysunek.
- Tylko jeden? - Tak.
No dobrze. Chcesz mieć wszystkie pluszaki w łóżku?
Wszystkie bez wyjątku.
Dobra.
Zapraszanie ich na Birken jest chyba trochę zbyt pochopne?
Nie pokonałaś nawet pięciu kilometrów.
Nie wzięłaś moich nart. Przecież prosiłem.
- Aleś ty humorzasty. - Wcale nie.
Pomożesz mi?
Nie mogę...
Unieś piętę.
Mówię ci, żebyś uniosła piętę.
Po prostu świetnie!
Sama wracaj do domu.
Potrzebuję przerwy.
No co ty? Nie zostawiaj mnie tutaj.
Gjermund!
Halo? Gdzie jest najbliższy przystanek autobusowy?
Musiałaby pani pojechać autobusem z Røa.
- To daleko? - Nie, to przyjemna trasa.
Dziękuję.
Dobra, to przyjemna trasa.
Wyłóżmy jedzenie na stół. Na pewno niedługo się zjawi.
Czy możemy zapomnieć dziś wieczorem o tym wszystkim?
Po prostu miło spędźmy czas.
- Dobrze? - Zgadzam się.
Świetnie.
Gjermund!
- Oszalałeś? - Co?
Zostawił mnie na kompletnym odludziu.
Nie zostawiłem cię.
- To nie jest śmieszne, Silje. - Nie.
Nie.
Pokonałaś całą drogę na nartach?
Jechałam aż do Røa i wsiadłam w autobus.
Jechałam z Sørkedalen do Røa. Nabawię się kontuzji...
Świetnie. Biegłaś na nartach z Sørkedalen do Røa.
Jakieś 13 kilometrów. To dobrze.
- Świetnie. - Cześć.
- Hej.
Przebiegła dziś na nartach 13 kilometrów.
Nieźle. Łyżwą czy klasykiem?
Na nartach.
- Klasykiem. A gdzie? - W lesie.
Miło cię widzieć.
- Pewnie zgłodniałaś? - O tak.
- Wina, Emilie? - Nie, dzięki.
- Nie? - Jutro trenuję.
To dobrze.
- Martine, napijesz się wina? - Raczej nie. Czy mógłbyś...
No tak.
Chcemy coś ogłosić.
- Żartujecie? - Jest wcześnie, ale...
Nie.
- Oops, we did it again. - Gratulacje!
Gratulacje.
Rety!
- Gratulacje. - Jest czego gratulować.
Miejmy nadzieję.
Rodzą się jak szalone, to już czwarte.
Będzie piątka.
- To bliźniaki. - Bliźniaki?
Gjermund, weźcie sobie jedno.
- Nie, już podjęliśmy decyzję. - Naprawdę nie chcecie dzieci?
To takie smutne. Byłabyś najlepszą mamą na świecie.
Dzieci wolą spędzać czas z Silje niż z nami.
Mogę jeszcze wina?
Nie możemy mieć dzieci.
Wybacz, Gjermund, ale już nie mogę...
Słuchajcie, nie możemy mieć dzieci.
Staramy się od dawna. Próbowaliśmy wszystkiego.
Zapłodnienia in vitro, inseminacji...
Prawda jest taka, że po prostu...
Boże. Przepraszam.
- Nie przepraszaj! - Nie przepraszajcie za ciążę.
- Cieszymy się. Naprawdę! - Oczywiście.
- Mamy zamrożony zarodek. - Zgadza się.
- Jest nadzieja. - Nie w naszej zamrażarce, ale...
Nie.
Okej...
- To dobrze. - Tak.
Wznieśmy toast! Za bliźniaki i...
Za zarodek.
Wszystko gra?
Chyba tak.
- Nie wiem. - Jasne.
Halo?
Naprawdę? Dobrze.
Mogę wrócić do mieszkania.
- Super. - Wspaniale.
Dobrze. Mogę wrócić tam jutro?
- Wygląda świetnie. - Tak.
Wracam na trasę, nim się ściemni. Przyłączysz się jutro?
Nie wiem, czy...
No co ty!
Znowu będę miała Lilli co drugi tydzień. Muszę znaleźć pracę.
Rozumiem.
Ten plan był chyba zbyt optymistyczny.
Chyba tak.
No to powodzenia w szukaniu pracy.
- Dzięki. - Zgadamy się.
Dzięki. Powodzenia na Birken i z dzieckiem...
Dzięki.
Wygląda ładnie, jest nowa toaleta.
Nie mogę się doczekać, aż na niej usiądę.
Tak.
Na portalu mamy listę 11 654
miejsc pracy w Norwegii.
Najpierw trzeba wpisać
nazwę zawodu, na przykład „pracownik stołówki”.
- Jest aż tak źle? - Nie. To teraz modne.
- Tak. - Nowocześnie.
Chociaż wyglądasz trochę, jakby twoje oczy zapuściły wąsy.
- Ale małe. - Bardzo zabawne.
Jak tam przygotowania do Birken?
Już nie muszę tego robić, bo wyprowadziłam się od Gjermunda.
Jak zwykle.
Jak to?
Nieważne.
O co ci chodzi?
Poddajesz się jak zawsze.
Wolisz wybierać drogę na skróty.
Kiedy ostatni raz doprowadziłaś jakąś sprawę do końca?
Tak dobrze się czułam z tymi brwiami,
ale teraz widzę tylko dwa rozjechane ślimaki.
Co ja zrobiłam?
- Sto? Serio? - Nie, więcej.
Jestem bezrobotna. Nie wiem, co zrobić ze swoim życiem.
Mam tylko rejestrację na Birken i córkę, która chce mnie zobaczyć na mecie.
Przy takich warunkach musisz nasmarować narty klisterem KX-35.
Øyvind, pomożesz jej z nartami?
Jasne.
- Super. - Tak.
14 DNI DO BIRKEN
SIEDEM DNI DO BIRKEN
Mamo, skończył się papier toaletowy!
- Ile zrobiłaś okrążeń? - Pięć.
To 15 kilometrów. Tak trzymać!
- Jestem wykończona. - Jeszcze jedno okrążenie!
Właśnie tak! Siła tkwi w nogach!
- Do zobaczenia za tydzień. - Cześć.
Cześć, Celino.
- Masz już spory brzuszek. - Tak, nie ma odwrotu.
Nie.
Uwielbiam twój śmiech.
DWA DNI DO BIRKEN
Tak jest najefektywniej. Odpychajcie się kijami.
Niech kije znikają za wami.
Nie traćcie energii, by je przyciągać, wrócą same.
- Mam nieodebrane połączenie od lekarki. - Oddzwoń.
Możesz...
Tu Carina Larsen.
Tu Gjermund Vik, oddzwaniam. Jest pani na głośnomówiącym z Silje.
Cieszę się, że pan oddzwania.
Niestety mam złe wieści.
Dobra.
Zarodek nie przetrwał rozmrażania.
Dobra.
Proszę pomyśleć, czy chcą państwo kontynuować.
- Dobrze. - Porozmawiamy w przyszłym tygodniu.
- Tak. Będziemy w kontakcie. - Do widzenia.
Do widzenia.
Chcę mieć dziecko.
Wiem.
Chyba musimy...
W ten weekend
musimy przedyskutować, co zamierzamy zrobić.
Jutro jadę na Birken.
Wiedzieliśmy, że leczenie może się nie udać.
Co z tobą? Jesteś pieprzonym robotem?
Przecież taki był plan.
Chodź...
Trudno to odwołać na ostatnią chwilę.
Jadę z Øyvindem, Helge, z siostrą...
- To przez ciebie. - Dobrze o tym wiem.
Mógłbyś się trochę zaangażować?
Nie mówię, że mamy przestać próbować.
To nie ty musisz faszerować się hormonami...
- Mamy przestać żyć? - Ja pierdolę.
Nie można przerywać życia.
- Tego nie powiedziałam! - Ale robisz to!
Nie myślisz o niczym innym. Tylko dzieci i dzieci!
Czujesz się gotowa zostać mamą?
Boję się.
Rozmyślam o tym przed snem.
Czeka mnie ogromna odpowiedzialność.
Poradzisz sobie. To przychodzi naturalnie.
- Tak myślisz? - Tak.
Mówi to osoba, która zalała mieszkanie wodą z klozetu...
- Wszystko pod kontrolą. - Idziemy?
Nie ma gęstej mgły.
Dobra.
- Na krótko. - Mała wycieczka.
- Tak. - Napiłaś się?
Dalej, Lilli! Świetnie ci idzie!
Nie możesz jechać na Birken z taką techniką.
- Musisz pracować górną częścią ciała. - Pracuję!
Ramionami i mięśniami brzucha.
- Tricepsem... - Nie odpycha się rękami.
- Siła tkwi w nogach. - Musisz pracować rękami, Emilie.
Musisz poprawić małe niedociągnięcia w technice.
- Pracuj górą. - Z drogi!
Ojej. Nic ci nie jest?
- Co to było? - To nie ja, to on.
Ty to zrobiłaś.
Masz pięć lat? To nie było specjalnie.
Trochę krytyki i robisz coś tak dziecinnego?
- Trochę krytyki? - Tak.
Przez ostatnie dwa lata krytykujesz mnie bez przerwy.
Bo niszczysz sobie życie? To nie krytyka, tylko fakt.
- Nie niszczę. - Niszczysz.
Ty chyba bardzo chcesz, żeby w życiu mi nie wyszło.
Nie trzeba ci w tym pomagać.
- Jesteś pieprzonym psychopatą. - A ty jesteś do niczego.
Przepraszam. Obiecuję, że tata i ja będziemy dla siebie mili.
Lilli?
Spójrz na mnie.
Rozumiem, że się zdenerwowałaś.
Pomyśl, jak fajnie będzie oglądać mamę na nartach.
Nie chcę! Możesz wyjść?
Ale Lilli...
Możesz wyjść?
- Mam wyjść? - Tak!
Dobrze.
- Nie możemy się kłócić przy Lilli. - Nie.
- Nie możemy. - Nie.
Musimy się ogarnąć.
Jutro wyjeżdżam, ale zobaczymy się po biegu...
Powinniśmy widywać się jak najrzadziej.
Lilli powinna zamieszkać tu na stałe.
Jeśli się nie zgadzasz, możemy iść na mediację.
Zobaczymy, na czym stoimy i czy trzeba posunąć się dalej.
Chyba nie mówisz poważnie?
Tak, mówię.
- Ale Joachim... - To nie podlega dyskusji.
Silje?
Na drugim etapie zajęć z improwizacji musieliśmy dobrać się w pary.
Mieliśmy mówić co drugie słowo.
To niesamowite, bo zdania robią się
kompletnie szalone. Aż nie można w to uwierzyć.
To zupełnie inny rodzaj wyzwania dla umysłu.
To...
- Jest... - Jakieś...
Długie...
Pudło...
Które...
Imponujące. Świetnie wam wyszło.
- Nie mogłem nic wymyślić... - Myślałem o łopacie.
- To nie twoja wina, Helge. - Niepotrzebnie cię zablokowałem.
- Skupiłem się na jednej rzeczy. - Całkowicie cię zablokowałem.
Nie mów tak.
Skupiłem się na szarym pudle. Myślałem, że będzie pasować...
JEDEN DZIEŃ DO BIRKEN
SZKOŁA W RENIE
Idziemy do sali gimnastycznej.
To tutaj.
- Fajnie. - Żartujesz? Mamy tu spać?
W takich warunkach spali wojownicy Birkebeiner.
Tysiąc lat temu też tłukli się po szkołach?
Tak.
O nie, nie.
Możecie iść gdzie indziej? Muszę użyć gniazdka.
Co?
Do aparatu przeciw chrapaniu.
Jest dużo innych miejsc.
Nie chcę nikogo obudzić.
Przepraszam.
Poproszę wodę Farris.
Z lodem.
Madeleine?
- Cześć. Znamy się? - Cześć.
Nie, ale śledzę twoje treningi narciarskie w mediach społecznościowych.
- Super. Sprawdzają się? - I to jak.
- Działają? - Pobiję życiowy rekord.
Super.
Masz jakieś rady na jutro co do woskowania?
- Nie. - Możesz się podzielić?
Nie mogę ci powiedzieć.
Nie chcę, żebyś mnie pokonał. Muszę jakoś zarabiać na życie.
Więc zarabiasz w ten sposób?
Tak.
Cześć.
Mam słabą pamięć do twarzy. Znamy się?
Nie. Pomyliłam cię z kimś innym.
Na pewno? Wyglądasz znajomo.
Mam niewyróżniającą się twarz, to dlatego...
- To ty sikałaś w parku. - Nie.
Nie.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Wystarczy ci tu toalet?
Postanowiłam żyć po swojemu.
Nie chcę ślepo podążać za tłumem i rodzić dzieci.
- Nie. - Kupować dom z ogródkiem...
- Rozumiesz? - I to jak.
- A ty? - Ja?
Niech zgadnę. Troje dzieci, volvo, pies.
Mam volvo.
- Trafiłaś jedno na trzy. - Za wolność.
Za wolność.
Co zrobisz ze swoją wolnością?
- Przeprowadzam się w góry. - Tak?
Latem będę się wspinać, a zimą jeździć na nartach. Po prostu żyć.
Zbuduję szałas.
- Wychodzimy. Idziesz? - Dołączę do was później.
- Dobra. - Idźcie.
- Gdzie nocujesz? - W szkole.
- Hardkorowy Birken. - Tak. Jesteśmy twardzi.
- Ja bym tak nie mogła. - Nie?
Przed maratonami muszę wygrzać się w jacuzzi.
Żeby się rozluźnić.
- Rozgrzać się. Poczuć stawy i mięśnie. - Niegłupie.
Wynajmuję domek.
Z jacuzzi?
Nie wiem, jak je włączyć. Próbowałam wszystkiego.
Nie jestem ekspertem, ale mam je w domu. Pamiętasz, jaka to marka?
Może rzucisz okiem?
- Jasne. Przynajmniej tyle mogę zrobić... - Dzięki.
Za te wszystkie dobre rady...
Tak?
Tak.
To jedyne guziki?
Tak. Nie wiem, jak włączyć dysze.
Widzisz?
Magiczny palec.
Wystarczy przytrzymać przycisk trochę dłużej.
- Dobra. - No to...
Przyjemna?
- Co? - Woda.
- Jest ciepła... - Przebiorę się.
Dobra.
- No to powodzenia... - Nie, wskakuj!
No tak. Dobra.
Jesteś tylko wolontariuszem? „Tylko” źle zabrzmiało.
Od dawna to robisz?
Tak, to coroczna tradycja naszej paczki przyjaciół.
Aha.
A ty? Czym zajmujesz się poza Birken?
Na razie mam przerwę.
Co to znaczy? Przerwę od pracy? Związków?
Może jedno i drugie.
- Wolisz mieć otwarte opcje? - Tak, wszystkie.
- Dzięki za eskortę. - Nie ma sprawy. To niebezpieczna okolica.
- Powodzenia jutro. - Dziękuję.
Śpij spokojnie.
Będę spać między moim starszym bratem
a gościem z aparatem przeciw chrapaniu, więc będzie ciężko.
Ale spróbuję.
Możesz spać u mojej mamy.
Mamy dużo miejsca. Ona też startuje w biegu.
Teraz śpi.
Powinnam zostać z bratem.
Jasne.
Rozumiem. Do jutra.
- Do zobaczenia. - Dobranoc.
Będę gościem na skuterze w kamizelce Birken.
A ja będę na nartach.
Dobra. Znajdę cię.
- Masaż? - Tak.
- Właśnie tam. - Tam?
- Nie tak mocno. - Nie.
- Nie możemy uprawiać seksu. - Nie.
Ja nie próbowałem...
Przed biegiem muszę się wyspać.
- Jasne. - To bardzo ważne.
Dobrze myślisz.
Śpij dziś u mnie.
- Tak? - A potem się zobaczy.
Może jutro po biegu ci się poszczęści.
Będzie fajnie.
- Jesteśmy drużyną. - Gdzie Gjermund?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
Nie.
- Cześć. - Gdzie jesteś?
Przenocuję gdzie indziej.
Szkoła była twoim pomysłem, a teraz mnie zostawiasz?
- Idź spać. Zobaczymy się jutro. - Gjermund.
Halo?
Cześć. Mogę jeszcze zmienić zdanie?
Jasne.
Dobra.
Musimy być cicho, mama śpi.
- Tędy. - Dobrze.
- Masz jeszcze tę piżamkę? - Włożę ją teraz.
Bez prześcieradła, ale jest kołdra i poduszka.
Dziękuję.
Dobra. Miłych snów.
Miłych snów. I dziękuję.
Nie ma za co.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Cześć. - Cześć.
- Szukasz toalety? - Nie.
Nie?
Nie.
Halo?
Mnie tu nie ma.
- A ja jestem? - Tak.
Nie chcę pytań.
- Idź. - Dobra.
Dobry wieczór.
- Pewnie nie masz pościeli. - Dziękuję.
Goście powinni mieć pościel, gdy u nas nocują.
Jak myślisz, Ole Martin?
Wiem, że tam jesteś.
No to dobranoc.
Dobranoc. I dziękuję za przenocowanie.
Jesteś z siebie dumny? W skali od jeden do dziesięć.
Nie bardzo.
Nie.
Czasem przesadza.
Wydaje się super.
Moja mama miała wszystko gdzieś i nazywała to bezstresowym wychowaniem.
Brzmi fajnie.
- Który smar? - Setka i niebieski.
- Cześć. - Cześć.
- Wchodzimy na trzy góry. - Ale też schodzimy.
- Gdzie byłeś? - Spakujmy się.
Co jest?
Zdjąłeś obrączkę?
Zdejmuję ją przed każdym biegiem, bo mnie obciera.
- Co ty wyprawiasz? - Nic.
Co się dzieje? Powiedz mi.
Powinienem rozstać się z Silje.
- Co? - Od lat się nie kochamy.
Nie tak naprawdę.
- Przy Madeleine czuję się... - Przy jakiej znowu Madeleine?
To ta influencerka.
Boże!
Z Silje nigdy się tak dobrze nie rozumiałem jak z nią.
Ile ty ją znasz? Dwanaście godzin?
Mam wrażenie, że dziesięć lat. Chcemy tego samego.
A czego ty znowu chcesz?
Może przeprowadzić się do takiego miejsca...
Do Reny?
Gdziekolwiek. Prowadziłbym ośrodek sportowy.
Zimą narty, latem wspinaczka, wiosną skoki ze spadochronem...
Prawdziwe życie, wolność. Zbudowałbym szałas i żyłbym naprawdę.
Zawsze tak durniejesz przed Birken?
Po prostu zrozumiałem, że muszę porozmawiać z Silje o rozwodzie.
- Już dawno trzeba było to zrobić. - Nie. Gjermund.
Jesteś z Silje od 15 lat.
I chcesz to zostawić dla dopiero co poznanej 25-latki.
- Weź się w garść! - Ma 34 lata, nie 25.
Ach, ma 34 lata. W takim razie idź na całość.
Tak zrobię.
Dlaczego ważą plecaki?
- Muszą... - Emilie...
- Ma... - Plecak...
Musi ważyć co najmniej 3,5 kilograma.
Tyle ważył syn króla, z którym uciekali wojownicy.
Ważą je na starcie i na mecie.
Dopiero teraz mi mówisz?
W porządku.
Chwila.
Jest za lekki.
Ale...
Nie wiadomo, ile ważył syn króla.
- Mógł być wcześniakiem. - Ja byłem.
- Ojej. - Pięć tygodni.
Miałem dużo problemów. To nie żarty.
Ale... nie wygląda pan na wcześniaka.
A jak miałbym wyglądać?
Ma pan normalną twarz.
Może da jej pan butelkę wody? Spóźnimy się.
- Tak. - W porządku.
Dziękuję.
Chodź.
Niedługo zaczynamy. Za pięć minut rusza grupa druga.
Znajdźcie swoją grupę i zjedzcie coś przed startem.
Widzimy ludzi w pośpiechu szukających swojej grupy.
Jesteś w ostatniej grupie, więc idziesz tam.
- Biegnę sama? - Tak, sama.
Zobaczymy się po wszystkim.
- Cześć. - Cześć.
Czy to miejsce jest wolne? Przesuń się.
- Cześć. - Cześć.
Mam nadzieję, że użyłeś dobrego smaru.
Oby.
- Po wszystkim idziemy na randkę, tak? - No tak.
Tak?
Tylko się upewniam.
Tak. Muszę tylko najpierw pokonać cię w wyścigu.
Zobaczymy.
Do startu zostało tylko 30 sekund.
Wielu uczestników chce tu pobić swój życiowy rekord.
Trenowali cały rok.
Nadszedł ten najważniejszy moment!
No i proszę. Ocean narciarzy rusza z pełną prędkością
w pogoni za nowym rekordem życiowym. Powodzenia w górach!
Moja piękna Silje.
Nie umiem przemawiać.
Ale po obejrzeniu występu księdza uznałem, że dla mnie też jest nadzieja.
Ślub to poważna decyzja.
Przeżyliśmy parę trudnych lat.
Nie było pewne, że znajdziemy się tu dzisiaj.
Ale dopóki mamy siebie, wszystko będzie dobrze.
Tak.
Nadszedł czas na grupę 16.
Wielu podekscytowanych uczestników jest tu po raz pierwszy.
Niektórzy wracają po przebytej chorobie,
inni chcą zajść trochę dalej niż w zeszłym roku.
Dzięki tak zróżnicowanej grupie panuje tu wspaniała atmosfera.
Powodzenia wszystkim!
Ostatnia grupa ruszyła.
To oni stoją przed największym wyzwaniem.
Przebycie na nartach 54 kilometrów wymaga energii elektrowni atomowej.
Tę barwną grupę czeka największe wyzwanie w życiu.
Życzymy udanego biegu!
- Napij się. Zasłużyłaś. - Dzięki.
Nie ma za co.
AUTOBUS DLA REZYGNUJĄCYCH
Lilli?
- Chcesz bułeczki? - Chcę zobaczyć mamę.
Nie jedziemy tam.
Przecież obiecaliście.
Wiem, ale to był głupi pomysł.
To za daleko. Mama czasem ma szalone pomysły.
To nie fair. Tak nie można!
Typowa Emilie.
Wpada na szalony pomysł, a potem wszyscy muszą ją ratować.
Jak ten kurs kaligrafii. Chciała zamienić tygodnie, a zrezygnowała.
Posłuchaj.
- Powinieneś się zamknąć. - Co?
- Bez przerwy mówisz o Emilie. - Nieprawda.
Mówisz, że musi żyć dalej.
- Musi się ogarnąć... - Daj mi mówić!
Tak nie zachowuje się człowiek pogodzony z rozstaniem.
Myślisz, że tego nie widzę?
To jasne, że nie potrafisz jej wybaczyć.
Przestań.
Pomyśl, jak ja się czuję. Jestem z tobą w ciąży.
To boli jak diabli.
Wiesz co?
Tak nie może być.
Musisz zostawić to za sobą.
Wszyscy tworzymy rodzinę i Emilie też do niej należy.
Traktujesz ją okropnie.
I w ten sposób mnie ranisz.
Ranisz też Lilli.
Myślisz, że zobaczymy mamę?
Oczywiście. Musimy tylko jej wypatrywać. Ona gdzieś tam jest.
Ciekawe, jaki ma kolor kombinezonu.
Nie pamiętam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Miło znów panią widzieć.
- Tak. - Tak.
Cóż...
Zostało 50 kilometrów, oszczędzaj siły.
- Tak. - Tak.
Dobrze byłoby utrzymać takie tempo.
- Tak. - Tak.
Tak?
Tak.
Dwie osoby zbliżają się do mety.
Numer 319, Mats Erlend Lindstrøm
i numer 320, Henrik Sæther.
Kto wygra w tym roku?
W porządku?
Mam za dużo kwasu mlekowego. Naprawdę to czuję.
Przejechałyśmy tylko dziewięć kilometrów, zostało 45.
Racja.
Pierwszy zawodnik przekracza metę w Lillehammer...
Rany.
Że co? Przecież to niemożliwe.
Musimy ruszać.
Gotowa?
Zostanę tu na jakiś czas. Muszę się jeszcze napić. Niech pani rusza.
- Chyba się nie poddajesz? - Nie.
Zobaczymy się na mecie. Może panią dogonię.
- Tak? - Tak.
Nie bądź dla siebie taka surowa. Ja nigdy nie dotarłem do mety.
- Dokąd jedziecie? - Zobaczyć mamę.
Jedź ostrożnie.
Dobrze.
- Miło będzie się rozgrzać. - Tak.
BĘDZIEMY KIBICOWAĆ CI NA MECIE.
Panie kierowco! Proszę otworzyć. Muszę zabrać narty.
Dobra.
- Dzięki. Proszę pozdrowić tamtego gościa. - Dobrze.
- Co ty wyprawiasz? - No co, uważaj!
- Wszystko gra? - Idiotka!
Niech spada! Chodź!
Trzymaj się prawej!
Przejście! Rusz się, babo!
SILJE: CZEKAM NA CIEBIE NA MECIE.
Co tam?
Muszę się wysikać.
Sikaj do kombinezonu. Nie będę na ciebie czekać.
Z drogi!
- Ktoś pani pomoże? - Dzwoniłam, już jadą.
- Dobrze. - Hej.
Co się stało?
- Coś z nogą. - Znacie się?
- Tak. - Ktoś jedzie...
Poczeka z nią pani?
- Tak. - Dobrze.
Dobra.
Dzięki.
- Ojej. Boli? - Tak, może... O, już jest.
- Cześć. - Cześć.
- Jesteś tu? - Na to wygląda.
Wszystko gra?
Tak, jestem tylko wykończona. Od biegania na nartach.
- Wyglądasz świeżo. - Tak myślisz?
Dzięki. Ty też.
Halo! Ja tu marznę.
Przepraszam.
- Co się stało? - Nie wiem, poślizgnęłam się...
- Pomożesz? - Jasne.
Dzięki.
Pospiesz się. Za 15 minut zamykają Kvarstad.
O kurczę.
- To pa. - Pa.
Oj! Powodzenia, Vigdis.
- Miłej zabawy. - Dzięki.
Uczestnik John Fjæreide zgubił czerwony plecak.
W plecaku są kluczyki do samochodu i suchy prowiant.
Byłby bardzo wdzięczny, gdyby ktoś go znalazł i oddał.
To będzie ekscytujące zakończenie! Numer 3214,
Ivar Tømmerdal, a za nim Olav Åberg z numerem 4172.
Tuż za nimi jest Åse Nerland. Ivar Tømmerdal...
Silje!
Cześć.
Ciocia Silje.
- Cześć. - Jak miło was tu widzieć.
Ciocia Silje. Miło cię widzieć. Widziałaś Gjermunda?
Gdy sprawdzałam, był na Midtfjellet, więc jest niedaleko.
- Da się to sprawdzić? - Tak, można ich namierzać.
- Widzisz, gdzie jest Emilie? - Tak. Emilie jest na Raudfjellet.
Przejechała 20 kilometrów i zostały jej tylko 34 kilometry.
To będzie długi dzień, Lilli.
Jest wpół do czwartej...
Ale nie jesteśmy aż tak zasadniczy. Możecie jechać dalej, jeśli chcecie.
- Ja chcę. - Ja też.
Powodzenia.
- Jesteśmy ostatni. - Tak.
- Zaczynają zamykać. - Cholera!
Ostatni punkt kontrolny to Sjusjøen.
- Dobra. - Jest tam straszny gość.
Okej.
Rok temu mnie nie przepuścił.
Powiedziałem mu, że mam rozedmę płuc, zmniejszoną pojemność płuc
i 50% niepełnosprawności.
A on powiedział, że nie ma mowy.
To daleko?
Dwanaście kilometrów.
Trzymaj się mnie, to może zdążysz.
Dzięki. Jesteśmy małą drużyną.
Nie jesteśmy żadną drużyną.
Jak tam? Wszystko gra?
Odezwała się stara kontuzja kolana. Muszę się oszczędzać.
Jesteś pewny?
- Tak, jedźcie. - Musimy jechać, jeśli mamy pobić rekord.
Jasne.
SILJE: NA STADIONIE. KIBICUJĘ CI!
Kolejni zawodnicy. Gratulujemy.
Przemierzyli 54 kilometry i zbliżają się do mety.
Mam 50% niepełnosprawności i pracuję w zakładzie pracy chronionej.
Mój brat dostał pracę pierwszy, a ja byłem praktykantem.
To bronchoskopowe ograniczenie objętości płuc. Ale nikt o tym nie wie.
Ludzie i tak mają to gdzieś...
Wszyscy bez przerwy gadają o mniejszościach.
A co z ludźmi, którzy oddychają przez słomkę?
Są już Øyvind i Helge.
- Gratuluję. - Dzięki.
Gdzie jest Gjermund?
Minęliśmy go w Midtfjellet.
Mówił, że boli go kolano, ale nic mu nie jest.
- Wciąż jest w Midtfjellet. - Może zgubił chip?
Nie, on się rusza.
Nie ma go na trasie. Jest w środku lasu.
NISKI STAN BATERII
Nic z tego. Wszystko od nowa. Formularze, kolejki, rachunki za taksówki...
- Muszę siku. - Sikaj w majtki, bo nie zdążymy.
Zaczekaj na mnie.
Jesteśmy ostatni.
Nie zamierzam odpaść na ostatnim punkcie kontrolnym.
- Jesteśmy drużyną! - Bzdura!
- Hej! - Boże!
- Pozdrów Emilie. - Dobra.
Oby zdążyła do punktu kontrolnego.
Tak.
Niestety musi pani się zatrzymać. Jest 17.35.
- Przebiegłam 40 kilometrów. - Ze względów bezpieczeństwa.
Co pan pieprzy? Czy ja jestem jakimś zagrożeniem?
Co to za język!
To tylko pięć minut. W Kvarstad byli milsi.
Proszę zdjąć narty i iść do autobusu.
Co to ma być? Proszę się zatrzymać!
Będę musiał postawić na swoim.
Ej! Czy ten ratrak nie powinien mieć kierowcy?
O cholera!
Jasna cholera!
Nie!
Hej!
Cholera!
Hej!
Tu jestem!
- Hej! - Gjermund!
Silje?
Co ty tu robisz?
Co się stało?
Zobaczyłem twoją wiadomość...
Sam nie wiem.
Silje, ja...
Ja...
Nie dam rady...
dłużej starać się o dziecko.
Nie mogę tak żyć.
Musimy przyznać...
że w życiu nie można mieć wszystkiego.
Ja dostałem wszystko, gdy cię poznałem.
Przepraszam.
- Ja przepraszam. - Ja przepraszam.
Może zaadoptujemy psa.
Takiego, co nie gubi dużo sierści.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Trochę mi zimno.
Cholera, moje narty. Zapomniałem nart.
Oto Kari Røkke, numer 8435.
W zeszłym roku zaciekle walczyła...
- Mama zaraz będzie? - Dobre pytanie.
Zbliżamy się do końca...
Patrzcie! Jedzie jeszcze jedna.
WITAMY W LILLEHAMMER META JUŻ NIEDALEKO!
Hej! Gdzie twój plecak?
O nie! Cholera!
Kurde.
Chłopaki, pomóżmy jej!
- Załóżcie jej go. - Ile on ma ważyć?
Cztery czy pięć kilo. Załadujcie go.
- Dawaj piwo. - Ile waży?
Wsadź cały sześciopak.
Nie może odpaść!
Dawaj więcej piwa! Napełniaj!
Chyba starczy.
Dasz radę!
Została jeszcze jedna zawodniczka. Dopingujmy ją!
Jest całkiem sama...
Patrz, to ona!
- Dalej, Emilie! - Dalej, mamo!
...przez góry i równiny na ponad tysiącu metrów wysokości.
A teraz, po prawie jedenastu godzinach krwi, potu i łez,
zbliża się do mety. To niesamowite.
Przemierzyła norweskie góry
i w pełni zasłużyła na miano
prawdziwej triumfatorki Birken.
Patrzycie na prawdziwą wojowniczkę!
Po dziesięciu godzinach i 47 minutach
w końcu dotarła do mety. Gratulujemy Emilie Lunde!
Cześć.
Pomożesz mi?
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
- Pomożesz? - Oczywiście.
- Dzięki. - Zaimponowałaś mi.
Naprawdę?
Dziękuję.
Jestem z ciebie dumny.
Dziękuję.
Za to, że tu jesteś.
Pomożesz mi?
- Emilie! - Cześć.
Cześć.
- Gratulacje. - Dzięki.
Gratulacje!
Nie sądziłem, że to zobaczę.
W życiu bym nie pomyślał, że tego dożyję.
Ja też nie.
Dobra robota.
Auć!
Co to za plecak? Jest wypchany piwem.
OSIEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
- Wesołych Świąt. - Nawzajem. Miłej zmiany.
Dzięki.
Wesołych Świąt!
Cześć!
Wesołych Świąt! Jest Wigilia.
Tak!
Cześć.
Skończył się papier toaletowy...
Cześć.
Ale się cieszy.
Aleś ty słodki.
Taki słodki...
- Ten? - Tak.
Wygląda niesamowicie.
Napisy: Ewelina Zakrzewska