Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie, Tim Dillon!
Dziękuję, Austin! Jak się macie?
Wszystko gra?
Dobrze.
A chuj tam.
Lubię Austin, bo jest tu odpowiednia ilość bezdomnych.
W LA jest ich za dużo. W niektórych miastach – za mało.
W Austin jest idealnie wyważony odsetek bezdomnych.
Jest ich tu dość dużo, żeby zmienić trasę porannego spaceru.
Nie.
Kiedy dorastałem, było inaczej. Dziś wszyscy są bezdomni.
Nie wiem, co się stało.
Kiedy dorastałem, mieliśmy z czterech bezdomnych.
I to takich fajnych.
Pamiętacie, jacy byli fajni?
Rzucaliście im bilon, a oni wam tańczyli.
I tamta baba z gołębiami.
Z tamtego filmu. Wyglądała jak ja.
Pamiętacie?
Ale teraz bezdomni są jacyś inni.
Bezdomni nie mają się za dobrze.
Sporo tego…
Ludzie myślą nad rozwiązaniem problemu,
a ja nawet nie wiem, w czym problem.
Nie wiem, co się dzieje.
Ludzie mówią, że chodzi o koszty życia.
Co?
„Tak, to te stopy procentowe”.
O co im chodzi?
„To wina wysokich stóp procentowych”.
„On potrzebuje pracy”.
Jak to ma działać?
„Witamy w Geico.
Oto nasz asystent klienta”.
W LA jest cała taka dzielnica
o nazwie Skid Row.
Słyszeliście o niej. Same namioty.
Sami bezdomni.
Przydają się.
Był u mnie kolega z żoną.
Nigdy wcześniej nie byli w Kalifornii.
Było Halloween. Żona tak się cieszyła.
Spytała: „Macie tu jakieś halloweenowe domy strachu?”
Mówię: „Wsiadaj do auta”.
Ludzie rzucali się na auto.
Żona: „Czuję, jakbyśmy mogli tu zginąć”.
Mówię: „Jest taka możliwość”.
Rada miasta LA poddała się.
Jak bardzo?
Przyznają wam ulgę podatkową,
jeśli wpuścicie do domu…
bezdomnego.
Jakby chcieli powiedzieć: „Ty masz dom.
To w czym problem?
Nienawidzisz podatków, tak?”.
„Tak”.
„To będzie twój syn”.
„Ma 38 lat
i uwielbia fentanyl.
Przytul go.
Przytul syna.
Teraz”.
Nie mam znajomych z LA. Kumpluję się tylko z RFK i jego żoną.
Więcej mi nie trzeba.
Oni są super.
Jego żona grała w serialu Pohamuj entuzjazm.
Jest urocza i optymistyczna.
On – nie tak bardzo, bo CIA wybiło mu rodzinę.
Ponurak z niego.
Strzelili jego psu prosto w łeb,
a potem powiedzieli: „Szkoda, że utonął ci pies”.
Lubię się z nimi spotykać, bo są dziwną parą.
Mam z nimi dobrą zabawę.
Kiedy idziemy na kolację, ona powie: „Uwielbiam truskawki”.
A on: „W samochodzie jest bomba.
Cheryl, nie wsiadaj do auta.
Stopią ci skórę na twarzy.
Umrzesz okropną śmiercią.
Jak wszyscy, których znałem”.
To prawdziwa historia.
Kiedy Trump go nominował, byłem w Palm Beach.
Jadłem z nimi brunch w domu Dr. Oza.
Było fajnie. Siedzę tam z nimi,
a on mówi: „Puść to jego nagranie.
Jest fajne”. A ja…
I…
„Nie, lepiej nie…
Spoko, lepiej nie”.
Ale puścił przy stole nagranie z tym, jak go naśladuję.
Przy wszystkich.
Wszyscy się śmiali.
Powiedział: „Dobre!”.
Pomyślałem: „Ten gość jest całkiem spoko”.
Naprawdę wyluzowany.
Ale kiedy zakaże taco z podwójnym serem, będę musiał pójść na marsz.
Grubi wiedzą, co się szykuje. On nie żartuje.
Jest śmiertelnie poważny.
Zakaże wszystkiego.
Podjedziesz do burgerowni o pierwszej nad ranem.
„Mogę dostać słodko-ostrego burgera z bekonem?”
„Nie”.
„To może smażonego kurczaka w miodzie?”
„Jest pierwsza w nocy”.
„Szejk czekoladowy?”
„Zabili mi rodzinę.
Zabili mi całą rodzinę”.
Uwielbiam go.
Nie wiem, co zrobić z Bliskim Wschodem.
Myślałem o tym dziś.
Ale nie mam rozwiązania.
Nie mam, ale każdy musi mieć jakąś opinię.
Bez względu na wykształcenie.
To obowiązek Amerykanów.
Kumple z Long Island mówią mi:
„Nie wiem, co się tam dzieje, ale powiem ci, co myślę”.
Mówię: „Pewnie, w końcu jesteś DJ-em”.
No co?
„Sprzedajesz dragi na parkingu przed Applebee’s.
Więc co twoim zdaniem powinniśmy zrobić?”
Kiedy to wszystko się stało, kiedy Hamas wleciał na paralotniach do Izraela…
To przynajmniej było coś nowego.
Serio, myślałem, że oglądam The Amazing Race.
Nie wiedziałem, co się dzieje.
Dzień później byłem w Malibu w Kalifornii
i widziałem na plaży faceta z paralotnią.
Powiedziałem: „Czy to odpowiednia pora?
To niestosowne”.
Ale ważne, żeby mieć opinię.
Najlepiej nieprawdziwą.
Wchodzisz, gadasz swoje i wychodzisz.
Wchodzisz,
rozkręcasz się, wychodzisz.
Kiedy to wszystko się stało,
mówiłem: „To posrana sytuacja.
Ci ludzie cierpią od tysięcy lat”.
„Którzy ludzie?” A ja…
Spędzam dużo czasu w LA,
gdzie żydzi wyglądają jak muzułmanie,
a muzułmanie wyglądają jak żydzi.
I czasem jest tak…
Siadasz przy barze koło takiego.
Jest śniady, ma brodę.
Nie wiadomo.
I wszyscy jedzą humus.
To też nie pomaga.
I gadają tak do mnie: „Tam jest naprawdę posrana sytuacja”.
Mówię: „Tak!
Ale powiedz czemu”.
„Ta cała przemoc”. „Jasne.
Ale konkretniej?
O której przemocy mówisz? Bo zgadzam się z tobą.
Kogo nienawidzimy?
Jestem z tobą. Powiedz mi.
Powiedz mi tylko, kogo mam nienawidzić.
Zabijmy ich wszystkich? Ale których wszystkich?
Tak, zabijmy ich wszystkich. Zgadzam się.
Ale których wszystkich?
Dobry ten tatar.
Wszystkich…
Zabijemy ich w jednym miejscu?
Czy są porozrzucani? Powiedz mi.
Powiedz…
Daj jakąś podpowiedź.
Jakie noszą czapki i szale?
No bo ja nie wiem!”
Powinniśmy wysłać do Gazy Meghan Markle i tego jej jaszczura.
Niech oni się tym zajmą.
Chcą być dyplomatami? Śmiało.
Wyprowadzili się z zamku, bo ludzie byli wredni.
Kurwa, typowi milenialsi.
Nie wyprowadzajcie się z zamku, debile.
Ludzie umierają, żeby dostać się do środka.
Jestem gejem, ale mam wyjebane, że rodzina królewska jest homofobiczna.
Gdybym zamieszkał w tamtym zamku, zostałbym do końca życia.
Mogliby codziennie szczać mi na twarz.
„Dzień dobry, pedale”. „Uszanowanie”.
Co?
Jechałbym konno.
„Patrzcie na pedała!” „Co na kolację?
Kocham was, mamo i tato”.
Każda rodzina ma swoje problemy.
Na Netfliksie jest trzygodzinny dokument o tym, jak trudno jest żyć w zamku.
Trzy godziny.
Nie jedna.
Trzy.
Chcę pokazać ten trzygodzinny dokument
dzieciakowi z Syrii, który stracił rękę.
„Chodź, zobacz, jak wyglądają prawdziwe ofiary.
I nie myśl, że wywiniesz się dziś z pracy.
Patrz, jaka ona jest smutna, kiedy pisze z Beyoncé.
A tobie co się stało? Grałeś sobie w piłkę i nagle stanąłeś w płomieniach?
Dobra, ale patrz, jaka ona smutna.
Mieszka teraz w Montecito, nad oceanem.
To ten błękit, który widzisz w tle.
Ocean Spokojny. Jaka ona smutna”.
- Od dawna jesteście parą? - To mój brat.
To jej młodszy brat. Okej.
Wiele osób właśnie się podnieciło.
Dobrze. Rodzeństwa często nie mogą się dogadać.
- Nie. - Jesteśmy besties.
Besties? Okej, teraz jest dziwnie.
Nie, spoko.
Pewnie on wpadł na pomysł, żeby tu przyjść.
Teraz on pójdzie gdzieś z tobą.
Na jakiś podcast.
Kobiece podcasty mają takie agresywne tytuły.
Na przykład Nakarm mnie, pedale!. Co?
Albo Awokado w piździe. Co tu się wyprawia?
Za ostro.
Pracujesz?
- Tak. - Jako kto?
Uczę pilotów.
Stresujesz się w samolocie?
Nie, nie latam w złej pogodzie.
Nie latasz w złej pogodzie?
Czasem nie można jej przewidzieć.
Byłaś kiedyś w samolocie?
- A ty pracujesz gdzieś? - W biurze szeryfa.
W biurze szeryfa. Fajnie.
Kryminalista się wkurzył.
Zdenerwował się.
„To moja żona. Mogę ją bić, kiedy chcę”.
Rząd tyle nas okłamywał, że nie można już w nic wierzyć.
Na przykład kiedy postrzelili Trumpa.
Po pierwsze, nikt już o tym nie mówi. Nikt niczego nie pamięta.
Ta dupa z Secret Service wyglądała na winną.
Wiem, że była winna, bo miała taką minę jak ja,
kiedy ktoś pyta, czy wciąż jestem na diecie ketogenicznej.
Mówili, że dach był pochyły, więc nie mogło być na nim snajpera.
A jednak kiedy go zastrzelili, jego ciało nie spadło z dachu.
Jarałem z bongosa po kwasie na bardziej pochyłych dachach.
To naprawdę głupia teoria.
Nie można już niczemu ufać.
Mówią nam, że powinniśmy bać się Chin.
Ale ja tam się ich nie boję.
Mój chrześniak jest Chińczykiem. Ma trzy lata, słodziak.
Nie uznaje niepodległości Tajwanu.
Takie ma poglądy.
Wierzy w jedne Chiny.
Kiedy jest u mnie, mówię mu: „Pokaż to.
Jedne Chiny”. Jest taki słodki.
Taka zabawa z wujkiem. „Pokaż, w co wierzysz. Jedne Chiny”.
Parę dni później w jego szkole robili zdjęcia klasowe.
To było jego pierwsze zdjęcie klasowe.
Stoi pośrodku, w pierwszym rzędzie, o tak…
Nauczycielka zadzwoniła do rodziców.
„On jest taki słodki. Ale czemu tak pokazuje?
Bo nasza szkoła jest numer jeden?”
Wziąłem telefon. „To chiński nacjonalista.
Jest za inwazją i okupacją Tajwanu.
Sama go spytaj, tępa dzido.
On jest przyszłością tego kraju, nie ty.
On jest przywódcą, nie ty.
Pracujesz dla niego”.
W sumie to Filipińczyk, ale co tam.
W Ameryce walczymy o dziwne rzeczy. Zakazujemy TikToka.
Albo i nie.
Sam nie wiem.
Mam to gdzieś. W pewnym wieku trzeba się już zamknąć.
Mam 39 lat, a wciąż mam kumpli, którzy gadają:
„Nie mogą zbanować TikToka!”.
Mówię: „Hej, Ralph,
usiądź.
Daruj sobie”.
„Nie mogą zbanować tej aplikacji dla dzieci”.
„Ralph.
Źle to wygląda. Proszę, przestań”.
„Gdzie będę oglądał tańczące dzieci?”
„Wystarczy. Przestań”.
Rząd naprawdę ciekawie to usprawiedliwia.
„Musimy zbanować TikToka, bo Chiny nas szpiegują”.
Mówię: „Okej,
ale wy też nas szpiegujecie”.
„Tak, ale oni robią to w chiński sposób.
My sobie tylko żartujemy.
Oni robią to po chińsku.
My się tak tylko relaksujemy w pracy. A oni to Chińczycy.
Widzisz różnicę?”
„Raczej nie”.
Mam nadzieję, że Chiny szpiegują nas przez TikToka.
Powinni przeznaczyć miliardy, żeby wszyscy mieli tę apkę,
żeby zebrać wszystkie informacje.
Najważniejsze,
najbardziej znaczące informacje z TikToka.
Mam nadzieję, że obejrzą wszystkie filmiki na TikToku.
Mam nadzieję, że chińscy żołnierze
siedzą w jakimś pokoju, bez śladu emocji,
i oglądają filmiki z kurami domowymi na Xanaksie.
Filmiki z bójkami w fast foodach.
Ludzie obrzucają się plackami ziemniaczanymi.
Siedzą tak bez emocji.
Tylko my zabijamy się w porze śniadania.
Tylko w tym kraju pijesz sobie soczek na śniadanie
i nagle mówisz: „Napierdalamy się.
Zabiję cię na oczach córki, która je właśnie French toasty.
Zabiję cię.
O dziesiątej rano”.
Nie mówię, że TikTok jest super. Ma problemy.
Jedna dziewczyna z TikToka identyfikuje się jako jastrząb.
Jakich nie mielibyście poglądów, to jest dziwne.
Nasze dzieci raczej nie powinny identyfikować się jako ptaki.
Ale to nie jej wina. To wina rodziców.
Jeśli twoja córka myśli, że jest jastrzębiem, to twoja wina.
Bo nikt nigdy nie powiedział jej:
„Kochanie, chodź tutaj. Chodź.
Chodź tu. Zamknij mordę”.
Nikt nigdy nie zepchnął jej ze schodów. „Leć!
Widzisz? Nie możesz, ty zakłamana kurwo.
Marnujesz nasz czas.
Idź do weterynarza i powiedz, że złamałaś skrzydełko,
jebana narcyzko.
Jesteś zakłamaną narcyzką. Mamy dość tego gówna.
Nie jesteś jastrzębiem! Jesteś nikim!
Studiujesz komunikację na ASP za moje pieniądze!
Mam problem z alkoholem!
Mam dość tego gówna!
Jesteś nikim! Nie potrafisz latać! Niczego nie osiągniesz!
Nie potrafisz się sama nakarmić! Rozpierdoliłaś nam rodzinę!”
Zamiast tego jej biali rodzice mówią jej: „Kocham jastrzębie.
Kocham ptaki”. Nie trzeba jej tego.
No nie?
Nie można już mówić do dzieci tak, jak kiedyś mówiono do mnie.
To nie działa.
To dobrze, że dzieci troszczą się tak o zdrowie psychiczne? Tak.
Mają rację. Ale czy to wkurzające?
Tak.
Nienawidzimy ich?
Tak.
To wszystko prawda.
Ale dzieci mają rację.
Dzieci moich znajomych mówią im:
„Muszę zmierzyć się z moimi problemami psychicznymi”.
A znajomi: „I dobrze.
Możesz na mnie liczyć”.
Ja nie mógłbym odbyć takiej rozmowy.
Gdybym powiedział ojcu: „Mam problemy ze zdrowiem psychicznym”,
powiedziałby: „Zamknij mordę. Ty i twoja matka zrujnowaliście mi życie.
Jesteście grubi, a nasz dom jest obrzydliwy.
W domu zawsze jest syf.
Jeżdżę do pracy, której nienawidzę,
żeby nakarmić ciebie i twoją grubą matkę.
I co wieczór wracam do tego syfiastego domu.
Obrzydliwość. Chcę się zabić.
Siebie, ciebie i twoją matkę.
Jesteście grubi, nienawidzę was i mam nadzieję, że wszyscy umrzemy”.
A ja: „Dzięki, tato”.
A on: „Zawsze możesz ze mną pogadać.
Kocham cię, synu”. „Ja ciebie też. Dziękuję”.
W Ameryce jest teraz mnóstwo chorób psychicznych.
No nie?
Jak nie macie choroby psychicznej,
to miejcie.
Serio.
Ludzie sami wam mówią, jacy są pojebani.
Zrzucają to na was.
Kiedyś ludzie mieli wstyd
i skrywali takie nieprzyjemne rzeczy.
Mieli wstyd.
Nie mówili rzeczy, które przedstawiały ich w złym świetle.
Było tak bardzo długo.
Ale już nie.
Powinniśmy do tego wrócić.
Idziesz z kimś na obiad. „Weźmiemy skrzydełka?”
A on: „Mam zaburzenia borderline”.
A ty: „A z jakim sosem?
Barbecue?
Co chcesz?”.
Mój kolega myśli, że ma osobowość borderline.
Tak mi powiedział. „Mam borderline”.
A ja: „Co to znaczy?”
„Że psuję wszystkie relacje w swoim życiu”.
„Czyli po prostu jesteś zasrańcem”.
Jest na to jakiś test? Badania?
Jest też bipolarka. To seksowne zaburzenie,
bo jest trochę tajemnicze.
No nie?
Bipolarka to takie…
„Jestem małą dziwką z bipolarką.
Albo i nie”.
Moja matka to stara szkoła.
Miała schizofrenię.
Nie zdiagnozowała się na LinkedInie jak te spedalone dzieciaki.
Była rasową psychopatką zamkniętą w zakładzie.
To się robi z psycholami. Zamyka się ich.
A potem raz w roku odwiedza w tajemnicy.
Skąd wiem, że schizofrenia jest prawdziwa? Nikt nie udaje, że ją ma.
Nikt nie zwalnia się przez nią z pracy.
Nikt nie mówi: „Nie mogę dziś przyjść, bo…”.
„Och, brzmi kiepsko. Weź wolny dzień.
Weź wolne”.
Wiem, że stany lękowa i depresja to złe rzeczy. Sam je mam.
Są złe, ale przynajmniej wiesz, kiedy je masz.
Mówisz innym. „Mam depresję”.
A oni: „Przykro mi”.
Gdybyście powiedzieli mojej matce:
„Patty, masz schizofrenię”.
Powiedziałaby: „Doprawdy? Tylko dlatego, że zatruwają mi jedzenie?
Dlatego, że śledzą mnie Koreańczycy?”.
Gadała tak. Nie wiem czemu.
Jako 15-latek, przyszedłem raz najarany do domu.
Powiedziała mi: „Hej!”.
A ja: „Co?”.
„Koreańczycy mnie śledzą, ale nic się nie martw.
Oni mnie chronią”. A ja: „Zajebiście”.
Dlatego wiem, że tamta gimnastyczka pierdoliła głupoty.
Mówiła: „Nie mogę wystartować, mam problemy psychiczne”.
To tak nie działa.
Masz za mało problemów psychicznych. Ja znam prawdziwych wariatów.
A prawdziwe wariaty…
startują.
Gdybyście powiedzieli mojej matce w zakładzie:
„Jedziesz na olimpiadę”, powiedziałaby:
„Pewnie, że jadę”.
Posłalibyśmy ją na matę w wózku inwalidzkim.
I spytalibyśmy ją: „W jakiej dyscyplinie startujesz?”.
A ona: „Obama to muzułmanin”.
Całe życie przygotowywała się do tej dyscypliny.
Po co nam olimpiada,
skoro można się wykręcić gorszym samopoczuciem?
Lepiej rozdawajmy medale za to, jakie ktoś ma pojebane życie.
„Byłeś molestowany? Brąz.
Molestowany przez ojca? Srebro.
Ty molestowałeś ojca?
Złoto”.
To ciężki okres świąteczny dla Puff Daddy’ego.
Serio.
Obojętnie, co o nim…
Ale kumam. To dobry powód, żeby kogoś cancelować.
To prawdziwy demon.
Jebać go. Za kratki.
Ale niektórych cancelują za byle bzdurę.
Co takiego zrobiła Lizzo?
Za co ją cancelowali?
Cancelowali ją jej ludzie.
Jej własne grube tancerki
chciały cancelować własną matkę.
Te niewdzięczne prosiaczki próbowały cancelować matkę.
Ona dała im życie.
Szukała tych pasztetów po fast foodach i stacjach benzynowych.
Nigdy wcześniej nie mieliśmy grubych tancerek.
Nie mógłbym tańczyć dla Taylor Swift.
Od razu dostałbym prądem.
A te tłuściochy wreszcie miały jakąś robotę.
I poddały się?
Jak wyglądała ich choreografia?
Połowa z butlami tlenowymi.
Lizzo szukała ich w programie Duże dziewczyny nadchodzą.
To brzmi jak groźba.
To jak coś z policyjnej radiostacji.
„Duże dziewczyny nadchodzą. Bierz konia.
Nie ma opierdalania się. To duże dziewczyny. Bierz konia”.
Program pokazywał
chorobliwie otyłe kobiety,
które zawsze marzyły o byciu tancerkami.
Ale nie mogły nimi być przez zakon iluminatów.
I grawitację.
Grawitacja to pierwsza konspiracja przeciwko ciężkim dupom.
Lizzo trochę się nad nimi znęcała.
Była wredna.
I co?
Wysportowana laska nie mogłaby robić sobie jaj z grubasek.
Ale Lizzo?
To przezabawne.
Nigdy nie widziałem czegoś tak śmiesznego.
Gruba dupa odwraca się do swoich otyłych tancerek i mówi:
„Ogarnijcie się, tłuściochy”.
A one…
„Co, kurwa?
Wal się, ty gruba suko”.
Pozwały ją do sądu. Do prawdziwego sądu.
Do sądu, nie do piekarni.
Nie do cukierni.
Sędzia wejdzie,
spojrzy na Lizzo i jej tancerki i powie:
„Nie potrafię was rozróżnić.
Więc dam wam kupon podarunkowy na lody.
Bo wszystkie jesteście lodziarami.
Kocham was”.
No nie?
Więcej nie można zrobić.
Nie można.
Celebryci biorą Ozempic. I dobrze, tylko nie kłamcie.
Khloé Kardashian utrzymuje, że ma nowego trenera.
Kurwa, masz nową głowę.
Nie masz trenera, tylko nekromantę. Poszłaś z nim do lasu.
Wykopałaś ciało indiańskiego dziecka
i wyssałaś mu duszę.
To czarna magia, a nie brzuszki.
Po prostu nie kłam.
Byłem ostatnio w Finlandii.
Podeszła do mnie kobieta z organizacji występu.
„Masz jakiś materiał o strzelaninach w szkole?”
Mówię: „Tak”.
Odparła: „Nie możesz dziś o nich mówić”. Pytam: „Czemu?”.
„Bo mieliśmy dziś strzelaninę w szkole”. „Przykro mi. Ile dzieci zginęło?”
„Jedno”.
Na to ja: „Wal się.
Jestem ze Stanów Zjednoczonych, ty nietaktowna suko.
Jeden martwy dzieciak to dobry dzień”.
Nawet nie przerwałbyś gadać przez telefon,
gdyby twoje dziecko wróciło ze szkoły i powiedziało: „Zastrzelili jedną osobę”.
„To dokąd jest ten rejs?”
Mam historię o strzelaninie. Ale to był fałszywy alarm.
Spokojnie.
15-letni syn koleżanki był w szkole.
Wysłał jej SMS-a:
„Mamo, chowam się przed napastnikiem.
Jeśli coś mi się stanie, chcę, żebyście wiedzieli, że was kocham”.
To straszna wiadomość. Ale urocza.
Przez to „kocham was”.
Ja nie wyszłabym rodzicom takiego SMS-a jako 14 latek.
Napisałbym: „Chowam się przed napastnikiem.
Jeśli coś mi się stanie, nie oszukujmy się, nikt się nie starał.
Ktoś strzela do nas w szkole publicznej, do której posłaliście mnie za darmo.
Można to było przewidzieć.
Nie wińcie się na pogrzebie.
O ile was na niego stać, biedaki.
W ogóle, czemu te SMS-y są zielone?
Macie w ogóle Wi-Fi, miernoty?”.
Ten zabójca z Rainey Street był niezły, co?
Wrzucał ludzi do jeziora.
Co pani o tym sądzi?
Mój mąż pracuje dla miasta.
Pani mąż pracuje dla miasta.
Uważa, że…
Co uważa?
- Mamy za dużo pijaków. - Za dużo pijaków.
Wiemy już, że mamy za dużo pijaków.
Teraz wiemy też, że pani mąż jest mordercą.
„Mamy za dużo pijaków.
Mój mąż wraca do domu umazany ich krwią.
Codziennie wraca zakrwawiony i wyczerpany.
Cały brudny. Pytam go, czy pływał w jeziorze.
Mówi, że próbował uratować pijaka.
A ten pijak ugryzł go w szyję.
I podrapał”.
Mam nadzieję, że to prawda. Zabójcy są potrzebni.
Zwłaszcza w Austin za dużo tu pewnych siebie biegaczy.
Powinni się przynajmniej trochę bać.
To się przyda.
Ale to przykra śmierć. Toniesz w jeziorze.
Otoczony nieruchomościami, na które i tak cię nie stać.
Jedno ostatnie spojrzenie.
„Boże, co za piękny ogródek…”
Jesteś z Teksasu?
- Dorastałeś tu? - Tak.
- Jak długo? - 26 lat.
Dwadzieścia sześć. Dobrze.
- Gdzie? - W Austin i Fort Worth.
- Rodzice po rozwodzie? - Tak.
Moi też.
Trochę Austin, trochę Fort Worth, dużo łez.
Jesteś tu z piękną kobietą. Jesteście parą?
Urocza para. Oby się wam udało.
- Czym się zajmujesz? - Branża tech.
A ty?
- Fintech. - Fintech.
Brzydzę się wami.
Wolę tę kazirodczą parę.
Tę kobietę, która udaje, że umie latać.
I tego typa z zakładu korekcyjnego,
który pewnie urządza tam fight club.
Co z tego, że są rodzeństwem i uprawiają seks?
Widzicie tych zasrańców? Wyglądają jak ludzie.
Chciałem się dogadać. Moi rodzice też są po rozwodzie.
Myślałem, że są spoko.
A oni: „Robię w branży tech, a on fintech”. Walcie się.
Ten skurwiel pewnie wymyślił Venmo.
Kiedyś łatwiej było wywinąć się z płacenia.
A teraz: „Zapłać przez Venmo”.
„Dobra, mogę wysłać ci kasę przez Venmo,
ale lepiej po prostu zerwijmy kontakty”.
Transseksualne dzieciaki to ostatnio głośna sprawa, co?
Moje dzieci nie są trans, bo nie mam dzieci.
Proste.
Ale gdybym miał syna i gdyby powiedział mi, że jest trans,
powiedziałbym: „Świetnie.
Chcesz cipkę? Dobra.
Ale jedziemy po nią dzisiaj!
Nie ma się co zastanawiać. Chcesz cipkę?
To rano będziesz mieć. Do auta!”
Dobrze zapłacę za cipkę dla syna.
Kupię mu porządną cipkę.
Nie wezmę go do Meksyku
po tanią zakażoną cipkę,
po której będzie miał gangrenę i dostanie udaru.
Musiałbym się z tego nieźle tłumaczyć.
Kupię mu drogą cipkę,
ale na święta będzie ją musiał pokazywać gościom.
„Wyciągaj ją. Teraz.
Patrz, mamo, cipka za 30 koła. Powąchaj.
Powąchaj cipkę wnuczka. Trzydzieści tysięcy.
Nie wstydź się.
Twój ojciec jest bogatym pedałem i kupił ci dobrą cipkę.
Jest Boże Narodzenie. Bóg też chce zobaczyć twoją cipkę.
Pokaż Bogu cipkę.
Pokaż Bogu swoją nową cipkę”.
To nie jest żart dla wszystkich.
Opowiedziałem go na zbiórce dobroczynnej.
Organizatorka była oburzona. „Co z tobą?”
Mówię: „Będziemy pierwszym pokoleniem, które kupuje dzieciom genitalia.
A potem będziemy je konfiskować.
„Trója z matmy?
Oddawaj chuja.
Oddawaj chuja, panienko.
Nie żartuję. Chowam ją w szufladzie,
obok cycków twojego siostro-brata.
Córka, która dostaje tróję z matmy, nie zasługuje na chuja. Oddawaj kutasa.
Słuchaj mnie, jestem twoją matką”.
Ale będę wyglądał tak jak teraz. „Słuchaj matki!”
Dobranoc! Dziękuję!
Dziękuję, byliście super.
Dziękuję Joemu Roganowi. Dziękuję, Austin. Kochamy was.
Nigdzie z nią nie lećcie.
Dziękuję bardzo.
Lubię kazirodztwo.
Dziękuję. Brawa dla kazirodztwa.
Pamiętajcie, żeby zabić na zewnątrz tych techowców.
Dziękuję. Dobranoc!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak