Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(คอมเมดี้ มาเธอร์ชิป)
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ ทิม ดิลลอน
(ทิม ดิลลอน: ฉันเป็นแม่แก)
ขอบคุณมาก ออสติน สบายดีกันไหม
ดีเนอะ ทุกคนสบายดีใช่ไหม
ดีแล้ว
ถามไปงั้นแหละ
ผมชอบออสติน เพราะว่าจำนวนคนไร้บ้านที่นี่กำลังดี
แอลเอมีเยอะเกินไป
บางเมืองก็มีน้อยไป
ที่ออสตินกำลังพอดี
จำนวนคนไร้บ้านกำลังดี
ออสตินมีจำนวนคนไร้บ้านมากพอ ที่จะทำให้เราเปลี่ยนเส้นทางการเดินตอนเช้า
"ไม่เอา"
สมัยผมเป็นเด็ก ไม่ใช่ทุกคนจะไร้บ้านนะ
แต่สมัยนี้ใครๆ ก็ไร้บ้าน
มัน… ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
สมัยผมเป็นเด็ก คนไร้บ้านมีแค่สองสามคน แถมเป็นสีสันของเมืองด้วย
เป็นคนตลก
จำสมัยที่คนไร้บ้านเป็นคนตลกได้ไหม
คุณโยนเหรียญห้าเซนต์ให้เขา
แล้วเขาจะเต้นรำโชว์แบบว่า…
หรือไม่ก็แบบป้านกพิราบน่ะ
ที่อยู่ในหนังน่ะ ที่หน้าเหมือนผม
จำได้ไหม
แต่ตอนนี้คนไร้บ้าน… คือมีอะไรแปลกๆ กับ…
คนไร้บ้านยุคนี้ไม่ค่อยโอเค
มีหลายคนที่แบบ…
คือ…
คนก็ตั้งคำถาม "จะหาวิธีแก้ยังไงดี" ส่วนผม…
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปัญหาคืออะไร
ผมไม่รู้เลยว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
บางคนบอกว่า "มันคือปัญหาค่าครองชีพ"
เดี๋ยว อะไรนะ
"ใช่ ดอกเบี้ยธนาคารมันสูง"
"พูดเรื่องอะไรเนี่ย"
"ก็เพราะดอกเบี้ยสูงไงถึงเป็นแบบนี้"
"เขาต้องหางานทำสิ"
จะเป็นไปได้ยังไงก่อน
"ขอต้อนรับสู่ไกโก"
"นี่คือเจ้าหน้าที่เคลมประกันของคุณมั้ง"
ในแอลเอมีพื้นที่ย่านนึง
เรียกว่า "สกิดโรว์"
ทุกคนเคยได้ยินคำนี้ ย่านนั้นมีแต่เต็นท์
แค่นั้นเลย มีแต่คนไร้บ้านทั้งย่าน
แต่บางทีมันก็มีประโยชน์นะ
เพื่อนผมคนนึงพาเมียมาเที่ยว
พวกเขาเพิ่งเคยมาแคลิฟอร์เนียครั้งแรก มาจากแนชวิลล์
ช่วงนั้นเป็นช่วงฮาโลวีน เมียเขาตื่นเต้นมาก
เธอถามว่า "นี่ๆ ที่นี่มีทัวร์ผีสิงสนุกๆ ไหม"
ผมบอกไปว่า "ขึ้นรถเลย"
คนพากันกระโจนใส่รถ
เธอบอกว่า "เหมือนประสบการณ์เฉียดตายเลย"
ผมตอบ "ก็เฉียดตายจริง"
สภาเมืองแอลเอถอดใจไปแล้วนะ
ถอดใจขนาดไหนรู้ไหม
เรื่องนี้ผมสาบานได้ สภาเมืองเคยคิดจะให้เครดิตภาษี
ถ้าคุณเปิดบ้าน…
ต้อนรับคนไร้บ้าน
นี่เรื่องจริง สภาเมืองแบบว่า "คุณมีบ้าน"
"แล้วจะพูดอะไรให้มากความ"
"คุณเกลียดภาษีใช่ไหม"
"เกลียด"
"งั้นรับลูกบุญธรรมไปเลี้ยงเลย"
"เขาอายุ 38"
"ติดเฟนทานิลจนโงหัวไม่ขึ้น"
"กอดลูกสิ"
"กอดลูก"
"เดี๋ยวนี้"
ผมไม่มีเพื่อนในแอลเอเลย มีแค่อาร์เอฟเคกับเมียเขา
แต่แค่นั้นก็พอแล้ว พอแล้วจริงๆ
จริง พวกเขาเจ๋งดีนะ
เชอรีลเมียเขาเป็นนักแสดง จาก "เคิร์บ ยัวร์ เอนธูสิแอสซึม"
เธอเป็นคนน่ารัก มองโลกในแง่ดี
ส่วนอาร์เอฟเคมองโลกในแง่ดีน้อยกว่า เพราะซีไอเอฆ่าคนในครอบครัวเขาหมด
เขาก็เลยจะดิ่งๆ หน่อย
ซีไอเอฆ่าทุกคนที่เขารู้จัก
ยิงหมาเขาแสกกลางหัว
จากนั้นก็มองหน้าเขา แล้วพูดว่า "โชคร้ายนะ หมาคุณจมน้ำตาย"
แต่ผมชอบไปกินมื้อค่ำกับคู่นี้นะ พวกเขาเป็นคู่ที่แปลกดี
เป็นคู่ที่สนุกสนานเฮฮา แต่ก็แปลกด้วย
เวลาไปกินมื้อค่ำกับพวกเขา เชอรีลจะแบบ "ฉันชอบสตรอว์เบอร์รี"
ส่วนอาร์เอฟเค "ในรถมีระเบิด"
"เชอรีล อย่าขึ้นรถนะ"
"พวกมันจะถลกหนังหน้าคุณ เชอรีล"
"คุณจะตายอย่างน่าสยดสยอง"
"เหมือนกับทุกคนที่ผมเคยรู้จัก เชอรีล"
พวกเขาคือแบบ… เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
ตอนที่ทรัมป์เสนอชื่อเขา ตอนนั้นผมอยู่ที่ปาล์มบีช
ผมไปกินมื้อสายกับอาร์เอฟเคกับเชอลีน
ที่บ้านของดร.ออซ
สนุกดีนะ ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะ
แล้วเขาก็พูดว่า "เปิดคลิปที่เขาทำสิ"
"ตลกดี" แล้วผมก็แบบ…
แล้วก็…
ผมแบบ "เราไม่… ไม่เอา"
มันแบบ… นั่นน่ะ
"ไม่เป็นไรหรอก เราไม่ได้…" แล้วเขาก็
เปิดคลิปที่ผมเลียนแบบเขา
ที่โต๊ะเลย
ให้ทุกคนดู
และทุกคนก็ขำ
แล้วเขาก็พูดว่า "เหมือนมาก"
ตอนนั้นผมคิดว่า "เออ หมอนี่ก็เจ๋งดีนะ"
คือมันเป็นอะไรที่แบบ… เจ๋งอะ
เขาจะสั่งแบน
"ชีสซี่ กอร์ดิต้า ครันช์" แล้วผมคงต้องออกไปเดินประท้วง
พวกคนอ้วนไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาเอาจริงด้วยนะ
เขาเอาจริงมากแบบ…
เขาจะจัดการให้หมด
แล้ววันนึงพอคุณขับรถไปซื้อเบอร์เกอร์ตอนตีหนึ่ง
แล้วบอกพนักงาน "ขอเบอร์เกอร์เบคอนเผ็ดหวานที่นึง"
"ไม่ได้"
"งั้นขอชิกเกนบิสกิตซอสเนยน้ำผึ้งได้ไหม"
"นี่ตีหนึ่งแล้วนะ"
"งั้นขอช็อคโกแลตปั่นได้ไหม"
"พวกมันฆ่าครอบครัวฉัน"
"พวกมันล้างบางครอบครัวฉัน"
ผมรักเขา
ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาตะวันออกกลางยังไงดี
ผมคิดเรื่องนี้ตอนที่ขับรถมาที่นี่
แต่ผมไม่มีคำตอบเลย ไม่มี
ไม่มีคำตอบ แต่ว่าคนเราต้องมีความคิดเห็น
ไม่ว่าคุณจะเรียนจบสูงแค่ไหนก็ตาม
มันเป็นหน้าที่ของคุณ ในฐานะอเมริกันชน
เพื่อนที่ลองไอแลนด์โทรมาหาผม
บอกว่า "ฉันไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
แต่ฉันมีความเห็นยังงี้"
ส่วนผมก็ "แน่นอน นายเป็นถึงดีเจ ไหน เราจะทำยังไงกันดี"
"ไหน…"
"นายขายยามอลลี่ในลานจอดรถห้างแอปเปิลบีส์"
"ไหนว่ามาซิว่า…"
"นายคิดว่าเราควรจะทำ…"
ตอนที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น ตอนที่ฮามาสแบบว่า…
บินร่มร่อนเข้าไป
ในอิสราเอล ซึ่งเป็นเรื่องไม่ดีนะ แต่แปลกใหม่ดี
แปลกใหม่จริง ผมนึกว่าดูรายการ "ดิ อะเมซิ่ง เรซ"
ตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร
เรื่องนี้เรื่องจริง หนึ่งวันหลังจากนั้น ผมอยู่ที่มาลิบู แคลิฟอร์เนีย
แล้วมีผู้ชายคนหนึ่งบินร่มร่อนอยู่ที่หาด
ตอนนั้นผมแบบ "คุณ"
"นี่มันใช่เวลาไหม"
"เหมือนคนไม่รู้กาลเทศะ"
ประเด็นคือคุณต้องมี…
ความเห็น
ผมว่าการมีความเห็นปลอมๆ ก็ดีนะ
พูดให้ดูอิน พูดด้วยความร้อนแรง แล้วก็ออกมา
เข้าไป
ปั่นกระแส แล้วก็ออกมา
ทันทีที่เกิดเหตุการณ์นั้น ผมไปหลายที่เลย
ไปพูดว่าแบบ "เลวระยำตำบอนมาก"
"คนพวกนี้ตกระกำลำบากมาตั้งหลายพันปีแล้วนะ"
แล้วคนก็ถามกลับว่า "หมายถึงพวกไหน" ผมก็…
ส่วนใหญ่ผมอยู่แอลเอ แล้วปัญหาก็คือที่แอลเอตอนนี้
มีคนยิวที่หน้าเหมือนมุสลิมอยู่เยอะมาก
ส่วนมุสลิมที่หน้าเหมือนยิวก็เยอะ
แล้วคือมันแบบว่า…
สมมติไปกินมื้อเที่ยงที่บาร์ นั่งข้างคนพวกนี้
ผิวแทน มีหนวดมีเครา
อาจเป็นฝั่งไหนก็ได้
แถมกินฮัมมุสเหมือนกันอีก
อาหารไม่ได้ช่วยบอกอะไร
ส่วนผมอยู่หัวเดียวกระเทียมลีบ
พวกเขามองมาที่ผมแล้วพูดว่า "เหตุการณ์ที่นั่นเลวร้ายมาก"
ผมก็ "ใช่"
"แต่บอกหน่อยได้ไหมว่าทำไม"
แล้วพวกเขาก็ "ความรุนแรง" ผมก็ "ใช่"
"แต่เจาะจงหน่อยได้ไหม"
"ความรุนแรงจากฝั่งไหน เพราะผมเห็นด้วยกับคุณ"
"ผม…" "นี่เราเกลียดฝั่งไหน"
"ผมเอาด้วยนะ คุณแค่บอก…"
"บอกมาเลยว่าเราเกลียดฝั่งไหน คุณเกลียด ผมก็เกลียดด้วย"
"ฆ่ามันให้หมด" "ผมเห็นด้วย… ว่าแต่มันคือใคร"
"ผม… ใช่ ฆ่ามัน"
"ฆ่ามันให้หมด เห็นด้วย"
"ผม… ใช่ แต่เราหมายถึงฝ่ายไหน"
"ทาร์ทาร์อร่อยดีนะ"
"หมด หมดทุกคน…"
"เราฆ่าพวกมันในที่เดียวเลยไหม"
"หรือพวกมันกระจายตัวกันอยู่ บอกหน่อย ผมจะได้พอรู้ว่า…"
"ช่วยบอก…"
"ใบ้ให้หน่อยก็ได้ อะไรก็ได้"
"พวกมันใส่ผ้าพันคอกับหมวกแบบไหน"
"พวกมัน… ไม่รู้สิ อะไรล่ะ"
ผมว่าเราควรส่งเมแกน มาร์เคิล กับไอ้กิ้งก่าที่เธอแต่งด้วยไปกาซ่า
ปล่อยให้พวกเขาไปจัดการเอง
อยากเป็นนักการทูตก็ให้ไปเป็นเลย
พวกเขาย้ายออกจากวังแล้วนะ
เพราะคนในวังใจร้าย
สมแล้วที่เป็นคนยุคมิลเลนเนียล
ใครเขาย้ายออกจากวังกันวะ พวกโง่
ไม่มีใครเขาย้ายออกจาก…
คนอื่นยอมฆ่ากันให้ได้ย้ายเข้า
ไม่มีใครย้าย… ผมเป็นเกย์
แต่ผมไม่สนหรอกว่าราชวงศ์จะเกลียดเกย์แค่ไหน
ถ้าผมได้อยู่ในวัง ฝันเลยว่าผมจะย้ายออก
ต่อให้มีคนเปิดประตูห้องเข้ามาฉี่ใส่หน้าผมทุกเช้า
แล้วพูดว่า "อรุณสวัสดิ์ ไอ้ตุ๊ด" ผมก็จะแบบ "สวัสดี"
อะไร
ผมจะขี่ม้าเล่น
ให้คนพูดว่า "ดูไอ้ตุ๊ดนั่นสิ" แล้วผมก็จะ "มื้อเย็นเป็นอะไร"
"ผมรักพ่อกับแม่นะ"
บ้านไหนก็มีปัญหาทั้งนั้นแหละ ทุกบ้าน
มีสารคดีความยาวสามชั่วโมง
ใน Netflix ว่าชีวิตในวังมันลำบากแค่ไหน
สามชั่วโมง
ไม่ใช่หนึ่ง
สาม
ผมอยากจะ…
เอาสารคดีความยาวสามชั่วโมง
ไปเปิดให้เด็กซีเรียที่แขนโดนระเบิดขาดดู
อยากบอกเขาว่า "มานี่สิหนู มาดูคนที่เขาเคราะห์ร้ายจริงๆ"
"แล้วคืนนี้หนูไปทำงานด้วยนะ อย่าคิดว่าจะได้พัก"
"ดูสิว่าเธอคนนี้เศร้าแค่ไหน ตอนที่บียอนเซ่ส่งข้อความหา เศร้ามาก"
"หนูไปเจออะไรมานะ เตะบอลอยู่ดีๆ ก็เห็นไฟลุกท่วมใช่ไหม"
"ใช่"
"เอาเถอะ ดูสิว่าเธอเศร้ามาก"
"ตอนนี้เธออยู่ที่มอนเตซิโต เมืองนั้นติดทะเล"
"ไอ้สีฟ้าๆ ข้างหลังเธอน่ะ ตอนที่เธอกำลังร้องไห้ นั่นทะเล"
"มหาสมุทรแปซิฟิก เธอเศร้า"
- พวกคุณคบกันมานานรึยัง - นี่น้องชายฉัน
นั่นน้องชายคุณ โอเค
หลายคนในห้องนี้รู้สึกรุ่มร้อนขึ้นมาทันที
ดีแล้วล่ะที่พวกคุณเข้ากันได้ พี่น้องหลายบ้านไม่ค่อยรักกัน
- เรารักกันดี - ซี้ปึ้กเลย
ซี้ปึ้กเลยเหรอ โอเค เริ่มแปลกล่ะ
ล้อเล่น ดีแล้ว
ขอบคุณที่มา เดาว่าเขาเป็นคนออกไอเดีย แต่ก็ขอบคุณที่…
เดี๋ยวเขาก็ยอมไปดูอะไรที่คุณชอบ
เดี๋ยวเขาก็ยอมไปออกพอดแคสต์ของคุณ
พอดแคสต์ของผู้หญิงนี่เกรี้ยวกราดมากนะ ชื่อแต่ละรายการนี่อย่างโหด
มีชื่อแนว "เอาของกินมา ไอ้ตุ๊ด" คือแบบ…
หรือแบบ "อะโวคาโดคาจิ๋ม" คือแบบ "ทำไมถึงต้อง…
เกรี้ยวกราด"
ทำไมต้องแรงขนาดนั้น
คุณทำงานไหม
- ทำ - ทำงานอะไร
เป็นครูสอนการบิน
เคยกลัวเวลาอยู่บนเครื่องบินไหม
ไม่ค่อยนะ ถ้าอากาศไม่ดี ฉันก็ไม่บิน
ถ้าอากาศไม่ดีก็ไม่บินเหรอ
แต่บางทีมันก็มาแบบไม่ทันตั้งตัวนะ
คุณเคยขึ้นเครื่องบินไหมเนี่ย
- คุณล่ะทำงานไหม หรือเรียน - ทำงานที่สำนักงานนายอำเภอ
สำนักงานนายอำเภอ เยี่ยมมาก
ห่วย
มีอาชญากรโมโหหนึ่งราย
หมอนี่โมโหเฉยเลย
"ห่วย"
"นี่เมียฉัน ฉันจะตบตียังไงก็ได้"
"ห่วย"
ไม่รู้รัฐบาลโกหกอะไรเราบ้าง ตอนนี้เราเชื่ออะไรไม่ได้เลย
ผมจำได้เลย ตอนที่ทรัมป์โดนยิง ทุกคนแบบว่า "อ๋อ"
ก่อนอื่นนะ ตอนนี้ไม่มีใครพูดเรื่องนี้เลย
ไม่มีใครจำได้ด้วยซ้ำ
ยัยเจ๊หน่วยอารักขาคนนั้นดูมีพิรุธนิดๆ
ผมดูออกว่ามีพิรุธ เพราะเจ๊แกทำหน้าเหมือนผม
เวลาโดนถามว่ายังกินคีโตอยู่รึเปล่า
หน้าแบบ…
แล้วเขาก็บอกเราว่า "เอาสไนเปอร์ขึ้นหลังคาไม่ได้ เพราะมันชัน"
ผมจะบอกให้ว่าหลังคามันไม่ชันแค่ไหน
พวกเขายิงคนร้ายตาย แต่ศพไม่กลิ้งลงมาจากหลังคา
ผมเคยดูดบ้องตอนเมาแอลเอสดีบนหลังคา
ที่ชันกว่านั้นอีก
พูดมาได้ไม่อายฟ้าดิน
เต็มปากเต็มคำ
ยุคนี้คุณเชื่อใจอะไรไม่ได้แล้ว
เราควรจะกลัวจีน มันเป็นเรื่องน่ากลัว
เราควรจะกลัวจีนขึ้นสมอง แต่ผมไม่กลัว
ลูกทูนหัวผมเป็นคนจีน อายุสามขวบ น่ารักมาก
แต่เขาไม่ยอมรับว่าไต้หวันเป็นประเทศอิสระ
นั่นคือจุดยืนของเขา
เขาเชื่อใน "จีนเดียว" นั่นคือแนวทางเขา
พ่อแม่เขาพาเขามาบ้านผม ผมบอกเขาว่า "ชูนิ้วเดียว"
"จีนเดียว" มันน่ารักไง "ชูนิ้วเดียว"
ก็แค่เล่นๆ หัวๆ กับคุณลุง "ชูนิ้วเดียว"
"จีนเดียว นี่คือความเชื่อของหนู จีนเดียว"
แล้วไม่กี่วันถัดมา เรื่องนี้เรื่องจริง
โรงเรียนเขามีถ่ายรูปรวม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถ่ายรูปกับเพื่อนร่วมชั้น
และเขายืนอยู่ตรงกลาง
แถวหน้าสุดท่ามกลางเด็กทุกคน แล้วทำแบบนี้
แล้วครูโทรไปที่บ้าน ผมบังเอิญอยู่ด้วยพอดี
ครูบอกว่า "แกน่ารักมากเลย ว่าแต่ทำไมทำมือแบบนั้นคะ"
"จะบอกว่าโรงเรียนเราคือที่หนึ่งเหรอ"
แล้วผมก็คว้าโทรศัพท์มา พูดไปว่า "เขาเป็นชาตินิยมจีน"
"เขาสนับสนุนการบุกยึดครองไต้หวัน"
"ลองถามเขาเรื่องจุดยืนทางการเมืองสิ อีโง่"
"อนาคตของประเทศนี้คือเขา ไม่ใช่แก"
"คนที่เป็นผู้นำคือเขา ไม่ใช่แก"
"แกทำงานรับใช้เขา"
ที่จริงเขาเป็นฟิลิปินส์ แต่เราโกหก
ตลกดีนะ เรื่องที่คนในอเมริกาทะเลาะกันตอนนี้ ประเทศเราจะแบนติ๊กต๊อก
หรือไม่แบน
ไม่รู้เหมือนกัน
ผมไม่สนด้วยซ้ำว่าคุณคิดยังไง คือถ้าโตระดับนึง เราควรหุบปากได้แล้ว
ผมอายุ 39 มีเพื่อนหลายคนที่ยัง… โอดครวญว่า
"แบนติ๊กต๊อกไม่ได้นะ"
ผมแบบ "เฮ่ย ราล์ฟ"
"นั่งลงเถอะ"
"อย่าไปยุ่งเลย"
"ห้ามแบนแอปลงคลิปเต้นของเด็กๆ นะ"
"ราล์ฟ"
"นายดูแย่มาก หยุดเถอะ ขอล่ะ"
"แล้วฉันจะไปดูเด็กๆ เต้นที่ไหน"
"เอาล่ะ พอได้แล้ว เฮ่ย"
แต่เหตุผลที่รัฐบาลยกขึ้นมาก็ตลกดี
รัฐบาลบอกว่า "เราต้องแบนติ๊กต๊อก เพราะจีนกำลังสอดแนมพวกคุณ"
ผมแบบ "ได้"
"แต่พวกคุณเองก็…"
"สอดแนมเราเหมือนกัน"
รัฐบาลก็ "ใช่ แต่จีนสอดแนมแบบจีนๆ"
"เราแค่ทำเล่นๆ ขำๆ"
"แต่พวกเขาทำแบบจีนๆ เลย"
"เราแค่หาเรื่องแก้เครียดในที่ทำงาน แต่พวกนั้นคือจีน"
"เห็นความแตกต่างไหม"
"ไม่เห็นนะ คือผม…"
ถ้าจีนสอดแนมเราผ่านติ๊กต๊อกจริงก็ดีนะ
หวังว่าพวกเขาจะทุ่มเงินเป็นพันล้าน เพื่อให้แอปนี้ติดตั้งในมือถือคนทุกคน
พวกเขาจะได้ดูดข้อมูลข่าวกรองไปเยอะๆ
ข้อมูลที่…
สำคัญยิ่งยวดในแอปติ๊กต๊อก
ผมอยากให้พวกเขาต้องมานั่งดู คลิปติ๊กต๊อกทุกคลิป
ผมอยากให้กองทัพจีน
แต่งตั้งนายพลคนนึง นั่งอยู่ในห้อง สีหน้าเรียบๆ
ดูคลิปแม่บ้านเมายากล่อมประสาททุกคลิปแบบ…
ดูคลิปทะเลาะวิวาทในร้านวาฟเฟิลเฮาส์
ดูคนเอาแฮชบราวน์ปาใส่กัน
แล้วเขานั่งดูอยู่นิ่งๆ ไร้อารมณ์
มีแค่อเมริกาประเทศเดียวนะ ที่คนฆ่ากันตอนมื้อเช้าได้
เราเป็นประเทศเดียว ที่คนยกแก้วน้ำส้มขึ้นดื่มแล้วพูดว่า
"ช่างแม่ง เอาสิวะ จัดมาเลย"
"ฉันจะฆ่าแกตรงนี้เลย
ต่อหน้าลูกสาวฉันที่นั่งกินเฟรนช์โทสต์อยู่เนี่ย"
"ฉันจะฆ่าเแก"
"ตอนนี้สิบโมงเช้า"
ผมไม่ได้บอกว่าติ๊กต๊อกมันดีเลิศอะไรนะ
มันก็มีปัญหานั่นแหละ
ตอนนี้มีเด็กผู้หญิงคนนึงในติ๊กต๊อก บอกว่าตัวเองเป็นเหยี่ยว
ผมไม่สนนะว่าคุณจะมีจุดยืนทางการเมืองยังไง แต่มันไม่โอเค
ที่เยาวชนในชาติเราบางคน คิดว่าตัวเองเป็นนก นั่นมัน…
ไม่ใช่เป้าหมายของเรา
แต่นั่นไม่ใช่ความผิดเด็กคนนั้นนะ แต่ผิดที่พ่อแม่
การที่ลูกคุณคิดว่าตัวเองเป็นเหยี่ยว ไม่ได้เป็นเพราะลูกคุณ
แต่เป็นเพราะคุณ
เพราะคุณนั่นแหละ นี่คือเด็กที่ไม่เคยถูกบอกเลยว่า
"มานี่ลูก มานี่ มาทางนี้"
"มานี่ แล้วหุบปากซะ"
เด็กคนนี้ไม่เคยถูกผลักลงบันไดแบบว่า
"บินสิ"
"บินไม่ได้ใช่ไหมล่ะ แกมันตอแหล ดัดจริต"
"แถมยังทำให้ชาวบ้านเขาเสียเวลา"
"แขนหักใช่ไหม ไปหาสัตวแพทย์สิ ไปบอกเขาว่าแกเป็นเหยี่ยว"
"ไอ้เด็กหมกมุ่นกับตัวเอง"
"แกมันหมกมุ่นกับตัวเอง แถมยังตอแหล คนอื่นเขาเบื่อแกเต็มทนแล้ว"
"แกไม่ใช่เหยี่ยว ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น"
"แกเรียนคณะนิเทศฯ ในมหาวิทยาลับสายศิลป์เสรีที่ฉันจ่ายค่าเทอม"
"ฉันมีปมเรื่องติดเหล้าอยู่แล้ว"
"ไม่มีปัญญาจะแก้ปมให้แกหรอก"
"แกมันไร้สาระ บินไม่ได้ ไปไหนก็ไม่ได้"
"หาข้าวกินเองก็ไม่ได้ ตอแหลไปวันๆ แถมยังเป็นตัวปัญหาของบ้านอีก"
เด็กคนนั้นไม่มีแบบนี้ มีแต่พ่อแม่ผิวขาวที่แบบ "พ่อรักเหยี่ยว"
"พ่อรักนก" ซึ่งไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้
รู้ใช่ไหม
ทุกวันนี้เราไม่สามารถพูดกับเด็ก
แบบที่เราเคยโดนพูดด้วยได้แล้วนะ
มันไม่ได้ผลแล้ว
ทำไม่ได้จริงๆ ซึ่งถ้าถามว่า
การที่เด็กทุกวันนี้ ใส่ใจกับสุขภาพจิตตัวเองเป็นเรื่องดีไหม ดี
ทำถูกแล้ว ถ้าถามว่าน่ารำคาญไหม
น่ารำคาญ
ถ้าถามว่าเราเกลียดพวกเขาไหม
เกลียด
ที่พูดมาจริงทั้งหมด
แต่พวกเขาคิดถูกแล้ว
ผมมีเพื่อนหลายคนที่ลูกเดินมาบอกว่า
"หนูมีปัญหาสุขภาพจิต และหนูต้องหาทางแก้"
และเพื่อนผมก็บอกลูกว่า "ดีแล้วลูก"
"พ่ออยู่ตรงนี้นะถ้าลูกต้องการ"
ผมไม่สามารถคุยกับพ่อแบบนั้นได้
ถ้าผมเดินไปบอกพ่อว่า "พ่อ ผมมีปัญหาสุขภาพจิต"
เขาจะบอกว่า "หุบปากไปเลย"
"แกกับแม่แกทำลายชีวิตฉัน"
"พวกแกอ้วน ส่วนบ้านก็สกปรกฉิบหาย"
"ฉันกลับบ้านมาเจอแต่ความรก"
"พอออกจากบ้านก็ต้องขับรถไปทำงานที่เกลียด
จะได้มีเงินไปซื้อข้าวให้แกกับแม่อ้วนๆ ของแก"
"พอกลับมาบ้านก็ไม่รู้เหม็นอะไรตาย"
"โคตรน่าขยะแขยง ฉันเกลียดตัวเอง อยากตายไปซะให้จบๆ
อยากลากแกกับแม่แกไปตายด้วย"
"แกมันอ้วน ฉันเกลียดแก"
"ฉันเกลียดชีวิตตัวเอง ถ้าเราตายกันหมดนี่ซะก็ดีหรอก"
แล้วผมก็จะ "ขอบคุณมากนะพ่อ"
แล้วพ่อก็จะ "อยากคุยอีกเมื่อไหร่ก็มาได้เสมอ"
"ฉันรักแก" "ผมก็รักพ่อ ขอบคุณนะ ซึ้งใจมากเลย"
ทุกวันนี้คนในอเมริกา ป่วยทางจิตกันเยอะ เยอะมาก
เนอะ
เยอะมาก ถ้าคุณยังไม่ป่วยทางจิต
ก็เอาสักโรค
จัดมาสักโรค
แล้วทุกวันนี้คนชอบบอกเราว่า ชีวิตตัวเองพังแค่ไหน
พูดเปิดอกแบบไม่เกรงใจ
เมื่อก่อนยังมีอายกันบ้าง ถ้าถามว่าอายยังไง
เมื่อก่อนคนจะพยายามปิดบัง เรื่องที่ดูไม่ดีเอาไว้
นั่นแหละความอาย
"ผมไม่อยากเล่าเรื่องอะไรที่จะทำให้ผมดูแย่"
เมื่อก่อนเป็นแบบนั้น
เป็นแบบนั้นอยู่นานมาก
แต่ตอนนี้ไม่เป็นแล้ว
ซึ่งอันที่จริง
เราเป็นยังงั้นบ้างก็ได้
ทุกวันนี้เวลาไปกินข้าวเที่ยงกับใคร แล้วเราพูดว่า "สั่งปีกไก่มากินกันไหม"
แล้วเขาบอกว่า "ฉันมีอาการบุคลิกภาพแปรปรวนชนิดก้ำกึ่ง"
เราก็แบบ "เอาซอสบัฟฟาโล่ไหม"
"หรือซอสบาร์บีคิว"
"อยากได้แบบ… คือ…"
เพื่อผมคิดว่าตัวเองมีอาการนี้ อาการบุคลิกภาพแปรปรวนชนิดก้ำกึ่ง
เขาบอกผม แบบ "ฉันเป็นชนิดก้ำกึ่ง"
ผมถาม "มันเป็นยังไง"
เขาตอบว่า "ฉันทำลายความสัมพันธ์กับทุกคนในชีวิต"
ผมก็ "อ๋อ เป็นพวกเหี้ย"
"แล้วเขาทดสอบยังไงอะ รู้ได้ยังไงว่าเป็น"
แล้วก็มีโรคไบโพลาร์ ซึ่งไบโพลาร์ฟังดูเซ็กซี่ดี
แบบว่าลึกลับคลุมเครือ
เข้าใจไหม
ไบโพลาร์มันแบบว่า…
"ฉันเป็นไบโพลาร์แบบยั่วๆ"
"หรือเปล่านะ"
แม่ผมนี่สิของจริง
แม่ผมเป็นโรคจิตเภท
ไม่ใช่แบบตุ๊ดเด็กสมัยนี้ ที่วินิจฉัยตัวเองผ่านลิงก์อินนะ
แม่ผมเป็นโรคจิตเภทของจริง และเราส่งเธอเข้าโรงพยาบาล
นั่นคือการรักษาคนบ้าที่ถูกต้อง ขังไว้
บอกเขาว่าจะพาไปกินข้าว แล้วไปเยี่ยมปีละครั้งก็พอ
รู้ไหมทำไมผมมั่นใจว่าโรคจิตเภทเป็นของจริง เพราะไม่มีใครแกล้งป่วยโรคนี้
ไม่มีใครลางานด้วยข้ออ้างนี้
ไม่มีใครโทรไปบอกที่ทำงานว่า "วันนี้ไปไม่ได้นะ"
ที่ทำงานก็ "น้ำเสียงไม่สู้ดีเนอะ พักเถอะ"
"พักสักวัน"
ผมรู้ว่าโรควิตกกังวลกับซึมเศร้ามันแย่ ผมเข้าใจนะ ผมก็เป็น
ผมรู้ว่ามันแย่ แต่คนที่เป็นจะรู้ตัว
เราจะบอกคนรอบตัว บอกเลยว่า "ฉันเป็นซึมเศร้า"
แล้วคนที่ได้ยินก็จะ "แย่จังเลย"
ถ้าคุณไปบอกแม่ผมว่า
"แพตตี้ คุณเป็นโรคจิตเภท"
แม่ผมจะ "อ๋อเหรอ"
"แค่เพราะมีคนวางยาในอาหารฉันเหรอ"
"แค่เพราะพวกเกาหลีตามฉันเหรอ"
แม่ผมเป็นแบบนั้นเลย ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม
มีวันนึงผมเดินเข้าบ้าน กำลังลอยๆ ตอนนั้นผมอายุ 15
ผมเดินเข้าบ้านแล้วแม่ก็ "นี่"
ผมก็ "อะไร"
แม่บอกว่า "พวกเกาหลีคอยตามแม่ แต่ไม่ต้องห่วงนะ"
"พวกเขาตามคุ้มครองแม่" ผมก็ "สุดยอด"
ผมถึงได้รู้ไงว่านักยิมนาสติกคนนั้นตอแหล ตอนที่แข่งโอลิมปิก
ที่พูดว่า "ฉันแข่งไม่ได้ ฉันมีปัญหาสุขภาพจิต"
แล้วผมก็ "ปกติมันไม่ใช่แบบนั้น"
"ปัญหาสุขภาพจิตคุณยังไม่หนักพอ" ผมรู้จักคนที่บ้าจริงๆ
และคนที่บ้าจริงๆ น่ะ… ชอบแข่ง
ถ้าคุณไปที่โรงพยาบาลจิตเวชที่แม่ผมรักษา
ไปบอกว่า "แพตตี้ คุณไปแข่งโอลิมปิกนะ"
แม่ผมจะ "ได้เลย"
แล้วเราก็แค่ต้องหามแม่ขึ้นรถเข็น
แล้วเข็นแม่ไปที่พรมยิมนาสติก แล้วถามว่า "แข่งประเภทอะไร"
แม่จะตอบว่า "โอบามาเป็นมุสลิม" เราก็…
แม่ผม…
แม่ผมเตรียมพร้อมมาตลอดหลายสิบปี ที่จะได้เป็นตัวแทนประเทศ
ในการแข่งประเภทนี้
แล้วโอลิมปิกจะแข่งกีฬาไปทำไม
ถ้านักกีฬาจะถอนตัว เพราะวันนี้เจอเรื่องไม่ดีมา ไร้สาระ
งั้นมอบเหรียญตามความบัดซบของชีวิตไปเลยไหม
ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็จบ
"อ๋อ เคยถูกลวนลาม เหรียญทองแดง"
"เคยถูกพ่อลวนลาม เหรียญเงิน"
"เคยลวนลามพ่อ"
"เหรียญทอง"
พัฟฟ์ แด๊ดดี้เจอเทศกาลวันหยุดสุดโหดเลยตอนนี้
จริง
ไม่ว่าเราจะมองยังไง…
แต่ผมเข้าใจ นั่นก็เป็นเหตุผลที่ดี ที่เราจะ "แคนเซิล" ใครสักคน
ใช่ไหม ก็เขามันชั่ว
จับมันเลย จับมันขังคุก
แต่บางคนโดนแคนเซิลทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
ลิซโซ่ทำอะไรผิด
ลิซโซ่โดนแคนเซิลเพราะอะไร
คนที่แคนเซิลคือทีมงานตัวเองด้วยนะ
แดนเซอร์พลัสไซซ์ของตัวเอง
พยายามจะแคนเซิลตัวแม่
ยัยลูกหมูเนรคุณพยายามจะแคนเซิลตัวแม่
ลิซโซ่มอบชีวิตให้พวกนาง
ลิซโซ่เจอพวกนางที่ร้านฟาสต์ฟู้ด เจอตามปั๊มน้ำมัน นั่งดูดมิลค์เชคกันอยู่
แดนเซอร์พลัสไซซ์ไม่ใช่งานจริงๆ ด้วยซ้ำ
อย่างจะให้ผมยืนข้างหลังเทย์เลอร์ สวิฟต์แล้ว…
รัฐบาลเอาปืนไฟฟ้ามายิงผมพอดี
แล้วเจ๊พลัสไซซ์พวกนี้ อุตส่าห์ได้งานเดียวที่ชีวิตนี้พอจะทำได้
แล้วจะลาออกทำเพื่อ
ท่าเต้นมันจะยากสักแค่ไหนเชียว
ครึ่งนึงดมออกซิเจนไปเต้นไป แบบ…
ลิซโซ่เคยมีรายการตามหาแดนเซอร์ ชื่อว่า "ลิซโซ่ เฮียร์ คัม เดอะ บิ๊ก เกิร์ลส์"
ซึ่งฟังดูเหมือนเป็นคำขู่
เหมือนหลุดออกมาจากวิทยุตำรวจ
"สาวพลัสไซซ์พวกนั้นมาแล้ว รีบขึ้นม้า"
"อย่าล้อเล่นกับระบบ นี่สาวพลัสไซซ์นะ"
"รีบขึ้นม้าเดี๋ยวนี้"
คอนเซ็ปต์รายการคือ…
ผู้หญิงอ้วนระยะสุดท้าย
ที่ฝันอยากเป็นแดนเซอร์มาตลอด
แต่ฝันสลายเพราะพวกอิลลูมินาติ
แล้วก็เพราะแรงโน้มถ่วง
นี่แหละการสมคบคิดยุคแรก ที่มีจุดประสงค์เพื่อกดหัวสาวพลัสไซซ์
มาพูดกันตรงๆ
และลิซโซ่ก็ปฏิบัติกับพวกนางไม่ดีเท่าไหร่ ทำร้ายจิตใจพวกนาง
ใจร้าย หยาบคาย
แล้วไง
ถ้าเป็นผู้หญิงเซ็กซี่หุ่นดีมาแซะคนอ้วน แบบนั้นไม่โอเค
แต่ถ้าลิซโซ่แซะเอง
ฮาจะตาย
ชีวิตนี้ผมไม่เคยเห็นอะไรฮาเท่านั้นมาก่อน
คิดภาพว่าคุณเป็นสาวพลัสไซซ์ แล้วหันไปหาแดนเซอร์
ที่แต่ละคนก็ไซซ์ใหญ่พอๆ กัน แล้วพูดกับพวกนั้นว่า
"ตั้งใจหน่อยค่ะ พวกยักษ์ขมูขี"
แล้วทุกคนแบบ…
"อะไรของมึง"
"อีอ้วนปากหมา เดี๋ยวแม่จะ…"
พวกนางฟ้องลิซโซ่ต่อศาลแล้วนะ หมายถึงศาลจริงๆ
ไม่ใช่ศาลพระภูมิ
ไม่ใช่ศาลตายายด้วย
คิดภาพผู้พิพากษาเดินเข้ามา
มองลิซโซ่กับแดนเซอร์แล้วพูดว่า "สุภาพสตรีทั้งหลาย"
"ผมแยกพวกคุณไม่ออกเลย"
"งั้นผมขอมอบบัตรของขวัญจากแดรี่ควีนให้"
"พวกพวกคุณคือควีนจากฟาร์มนมวัว"
"และผมรักพวกคุณ"
ว่าไป
ในสถานการณ์แบบนั้น คุณทำได้แค่นั้นแหละ
ทำอย่างอื่นไม่ได้หรอก
เหล่าคนดัง มีหลายคนใช้ยาโอเซมปิก ใช้ก็ใช้ อย่าโกหกก็พอ
โคลอี้ คาร์ดาเชียนก็กล้าพูดนะ ที่พูดว่า "ฉันจ้างเทรนเนอร์"
อีดอก ได้หัวใหม่ขนาดนั้น
คุณไม่ได้จ้างเทรนเนอร์หรอก จ้างหมอผีต่างหาก หรือไม่ก็เดินเข้าป่า
ขุดศพเด็กชนพื้นเมืองขึ้นมา
แล้วสูบวิญญาณเด็กคนนั้น
คุณไสยล้วนๆ ไม่มีหรอกซิตอัพ ซึ่งก็ไม่ว่ากัน
แต่อย่าโกหก อย่าโกหกว่าไปทำอะไรมา
อาชีพศิลปินตลกพาผมไปที่ที่น่าสนใจหลายที่ ผมไปฟินแลนด์มา
เมื่อไม่นานมานี้เอง มีผู้หญิงคนนึงที่เป็นคนจ้างผมเดินมาคุยด้วย
"นี่ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม" ซึ่งผมก็ "ได้สิ"
เธอถามว่า "คุณมีมุกเกี่ยวกับเหตุกราดยิงในโรงเรียนไหม"
ผมตอบ "มี"
และเธอบอกว่า "งั้นพูดไม่ได้นะคะ…"
"วันนี้" ผมเลยถามว่า "ทำไม"
เธอตอบ "เพิ่งมีเหตุกราดยิงในโรงเรียน"
ผมก็ "เสียใจด้วยจริงๆ มีเด็กเสียชีวิตกี่คน"
เธอตอบ "หนึ่งคน"
ผมเลย "ไปเล่นทางโน้นไป"
"ผมมาจากสหรัฐอเมริกา ส่วนคุณพูดอะไรไม่คิด"
"เด็กตายหนึ่งคนถือว่าโชคดีแล้ว"
เด็กตายหนึ่งคน ไม่ทำให้คุณวางสายโทรศัพท์ได้ด้วยซ้ำ
สมมติคุณคุยโทรศัพท์อยู่ แล้วลูกคุณเดินมาบอกว่า
"มีเหตุกราดยิง เด็กตายหนึ่งคน" ส่วนคุณก็ "จ้ะๆๆ"
"เรือสำราญไปไหนบ้างนะ"
มุกกราดยิงที่ผมจะเล่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง แต่ว่าเป็นสัญญาณหลอก
พวกคุณจะได้ไม่ต้องเครียดนัก
เพื่อนผมโทรมาหา บอกว่าลูกชายวัย 15 อยู่ที่โรงเรียน
เขาส่งข้อความให้เธอ
บอกว่า "แม่ฮะ มีคนยิงปืน ผมซ่อนตัวอยู่"
"ถ้าเกิดอะไรขึ้น
ผมอยากให้พ่อกับแม่รู้ไว้ว่าผมรักพ่อกับแม่"
ซึ่งเป็นข้อความที่ไม่มีใครอยากได้รับ แต่ก็น่ารักมาก
น่ารักเพราะ "ผมรักพ่อกับแม่" ที่ตอนท้าย
ถ้าเป็นผมตอนอายุ 14 คงไม่ส่งข้อความแบบนั้นให้พ่อแม่
ผมคงแบบ "พ่อ แม่ มีคนยิงปืนในโรงเรียน ผมซ่อนตัวอยู่"
"และถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมอยากบอกให้รู้ว่า ครอบครัวเราไม่มีใครพยายามเลย"
"มีคนยิงปืนอยู่ในโรงเรียนรัฐบาล
ที่พ่อกับแม่ส่งผมมาเรียนเพราะมันฟรี"
"คิดว่าโอกาสเกิดเหตุสูงไหมล่ะ สูงนะ"
"แต่ไม่ต้องรู้สึกผิดที่งานศพหรอกนะ
ถ้ามีปัญญาจัดงานศพให้ผม พ่อแม่เฮงซวย"
"เออใช่ ข้อความที่ผมส่งไปมันขึ้นสีเขียว"
"นี่ต่อวายฟายรึเปล่าเนี่ย พวกตูดหมึก"
พูดถึงข่าวฆาตกรที่เรนีย์สตรีท น่ากลัวเนอะ
จับคนโยนลงทะเลสาบดื้อๆ
คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้
สามีฉันทำงานในฝ่ายสวนสาธารณะ
สามีคุณทำงานในฝ่ายสวนสาธารณะ
และความเข้าใจของเขาก็คือ…
ความเข้าใจเขา
- มีคนเมาเยอะเกินไป - มีคนเมาเยอะมาก
คืองี้นะครับ พวกเรารู้ว่ามีคนเมาเยอะมาก
แล้วตอนนี้เราก็รู้ด้วยว่าสามีคุณนั่นแหละคือฆาตกร
เธอบอกว่า "มีคนเมาเยอะมาก
สามีฉันตัวเปื้อนเลือดกลับบ้านมาทุกคืนเลย"
"เขาตัวเปื้อนเลือด หมดแรงกลับบ้านมาทุกคืน"
"ดินเลอะเต็มตัว ฉันถามเขาว่า 'ว่ายน้ำในทะเลสาบมารึไง'"
"เขาตอบว่า 'ผมพยายามจะช่วยคนเมา…
ที่กำลังจมน้ำ แล้วตอนที่ช่วยอยู่ เขาก็กัดคอผม
แถมยังข่วนด้วย เหลือเชื่อเนอะ'"
ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ดีสิ สังคมเราต้องมีฆาตกรสักคน
ต้องมีฆาตกรสักคน
โดยเฉพาะที่ออสติน ที่นี่มีพวกสายเทคฯ มั่นหน้า… วิ่งจ็อกกิ้ง
แบบว่า…
อย่างน้อยก็ต้องมีสักสองสามคนคิดว่า ตัวเองอาจเป็นรายต่อไป
แบบนั้นสิดี
แต่เป็นการตายที่ทรมานนะ จมน้ำตายกลางทะเลสาบ
รอบตัวมีแต่อสังหาริมทรัพย์ที่คุณไม่มีปัญญาซื้อ
ไถซิลโลว์ดูเป็นครั้งสุดท้าย
"โห สวนหลังบ้านสวย…"
คุณเป็นคนเท็กซัสเหรอ ใส่เสื้อแบบนี้
- โตที่นี่เหรอ - ใช่
- อยู่ที่นี่กี่ปีแล้ว - ยี่สิบหกปี
ยี่สิบหกปี ดีแล้ว
- คุณโตมาที่เมืองไหน - ออสตินกับฟอร์ตเวิร์ธ
บ้านแตกไหม
แตก
เหมือนกันเลย
"โตที่ออสตินนิด ที่ฟอร์ตเวิร์ธหน่อย" ผมเสริมให้ "กับน้ำตาเป็นลิตร"
ผู้หญิงข้างๆ คุณน่ารักดีนะ เป็นแฟนกันเหรอ พวกคุณน่ารักมากเลย
เป็นคู่ที่น่ารักดี คบกันนานๆ นะ
- พวกคุณทำงานอะไร - ฉันทำด้านเทคฯ
โอเค แล้วคุณล่ะ
- เทคฯ การเงิน - เทคฯ การเงิน
น่ารังเกียจทั้งคู่
ผมชอบพี่น้องร่วมประเวณีคู่นี้มากกว่า…
ผู้หญิงคนนี้ที่โกหกว่าขับเครื่องบิน
กับหมอนี่ที่น่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์
แถมดูเหมือนจะเปิดเวทีมวยเถื่อนในคุกด้วย
เป็นญาติกันแต่หลับนอนกันแล้วมันทำไม ไม่เป็นไรหรอก
ตัดภาพมาที่พวกสายเทคฯ งี่เง่านี่ หน้าตาเหมือนคนธรรมดา
ทำให้เรานึกว่าคุยด้วยได้ แบบ "พ่อแม่คุณหย่ากันเหรอ เหมือนกัน"
"น่าจะเป็นคนคบได้นะ"
แล้วเธอบอก "ฉันทำงานด้านเทคฯ"
ไอ้หมอนี่อาจเป็นคนคิดเวนโม่ขึ้นมาก็ได้
สมัยก่อนเรายังพอเนียนๆ ไม่จ่ายได้ แบบ "พอดีไม่พก…"
สมัยนี้แบบ "ก็โอนผ่านเวนโม่ก็ได้" จบเลย
"ก็ได้ โอนก็โอน แต่…"
"หรือเราจะไม่เจอหน้ากันอีกเลยก็ได้"
เราทะเลาะกันเรื่องเด็กข้ามเพศบ่อยมาก เป็นประเด็นที่ใหญ่มาก
เด็กๆ ข้ามเพศ
ผมไม่สนหรอก ผมไม่มีลูกเป็นเด็กข้ามเพศ เพราะผมไม่มีลูกแต่แรก
ตรรกะง่ายๆ
แต่สมมติวันนึงผมตัดสินใจเลี้ยงเด็กคนนึง สมมติผมมีลูกชาย
แล้วลูกบอกว่า "พ่อ ผมข้ามเพศ" ผมจะตอบว่า "ดี เยี่ยม เลิศ"
"อยากมีจีจี้เหรอ ได้"
"แต่ต้องผ่าคืนนี้เลย"
"ไม่งั้นก็เลิกพูดไปเลย อยากมีจีจี้ใช่ไหม"
"เดี๋ยวแกได้ตื่นขึ้นมาพร้อมจีจี้ ขึ้นรถเลย"
แล้วผมจะทุ่มเงินให้ลูกผมผ่าจีจี้
ผมจะทุ่มเงินกับจีจี้ลูกชายผม
ผมจะไม่พาเขาไปเม็กซิโก
จ่ายเงินถูกๆ เพื่อจีจี้ที่จะติดเชื้อทีหลัง
เดี๋ยวก็เน่า ไม่ก็ลิ่มเลือดอุดตัน
ลามไปสมอง เส้นเลือดอุดตัน
พอคนถาม "ลูกนายเป็นอะไร" ก็ต้องตอบ "เรื่องมันยาว"
ผมจะซื้อจีจี้แพงๆ ให้เขา
แต่ผมจะสั่งให้เขาเอามาโชว์วันคริสต์มาสด้วย
ผมจะส่งว่า "เอาออกมาโชว์ เดี๋ยวนี้
"มาดูจีจี้หลานสิแม่ นี่สามหมื่นเหรียญนะ ดมเลย"
"ลองดมดู ดมจีจี้หลานดู นี่สามหมื่นนะ"
"ไม่ต้องอาย"
"พ่อตุ๊ดเศรษฐีคนนี้ซื้อจีจี้ให้แก"
"แล้วนี่วันคริสต์มาส วันเกิดพระเจ้า พระเจ้าก็อยากเห็นจีจี้แก"
"เปิดจีจี้แกให้พระเจ้าดูเดี๋ยวนี้"
"เปิดจีจี้ใหม่ของแกให้พระเจ้าดู"
มุกเมื่อกี้อาจไม่เหมาะกับทุกคน
เมื่อคืนก่อนผมเล่นมุกนี้ที่งานระดมทุน
ผู้หญิงคนนึงที่จองคิวผมไว้มาถามว่า "นี่คุณปกติรึเปล่า"
ผมตอบไปว่า "ฟังนะ เราจะเป็นคนรุ่นแรกของโลก
ที่ซื้ออวัยวะเพศให้ลูกเรา"
"แต่อีกไม่กี่ปีก็ต้องริบคืน เพราะลูกไม่ซาบซึ้งบุญคุณเรา"
"ได้เกรดซีวิชาคณิตฯ เหรอ"
"เอาจูจู้คืนมา"
"เอาจูจู้คืนมาเดี๋ยวนี้ สาวน้อย"
"ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ เอาไปเก็บไว้ในลิ้นชัก
เก็บไว้กับนมปลอมของพี่ชายสาวแก เอาจูจู้มาเดี๋ยวนี้"
"ฉันจะไม่ยอมให้ลูกสาวได้ซีวิชาคณิตฯ แล้วยังได้จูจู้ด้วย"
"เอาจูจู้มาเดี๋ยวนี้"
"ฟังที่บอกสิ ฉันเป็นแม่แกนะ"
แล้วผมอยู่ในร่างนี้เลย
"ฉันเป็นแม่แกนะ"
ราตรีสวัสดิ์ครับทุกคน ขอบคุณมาก
ขอบคุณมาก พวกคุณน่ารักมาก
ขอบคุณโจ โรแกน ขอบคุณออสติน เรารักพวกคุณ
อย่าขึ้นเครื่องบินกับเธอนะ
ขอบคุณมาก
ผมสนับสนุนพี่น้องได้กันเอง
ขอบคุณมาก ปรบมือให้พี่น้องได้กันเองหน่อย
ออกไปแล้วฆ่าพวกเทคฯ พวกนี้ด้วยนะ เห็นที่ไหนก็ฆ่าทิ้งเลย เชือดเลย
ขอบคุณครับ ราตรีสวัสดิ์
(เขียนและแสดงโดยทิม ดิลลอน)
คำบรรยายโดย อัจฉริยา สุกใส