Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hanımlar ve beyler, Tim Dillon!
Çok teşekkürler. Nasıl gidiyor Austin? İyi misiniz? İyi miyiz?
Güzel.
Çok da sikimde ya.
Austin'i seviyorum çünkü tam kararında bir evsiz nüfusu var.
Los Angeles'ta fazla var, bazı şehirlerdeyse yeterince yok.
Austin kıvamını tam tutturmuş. Tam olması gereken kadar evsiz var.
Tam sabah yürüyüşe çıktığında yolunu değiştirtecek kadar.
Yok be.
Benim çocukluğumda herkes evsiz değildi. Artık herkes evsiz.
Nasıl bu hâle geldiyse.
Benim küçüklüğümde üç dört evsiz vardı ve eğlenceli insanlardı.
Eğlendirirlerdi.
Evsizlerin eğlenceli olduğu günleri hatırlıyor musunuz?
Bozukluk atardık, dans falan ederlerdi.
Ya da şu filmdeki güvercin bakan, bana benzeyen karı gibi olurlardı.
Hatırladınız mı?
Ama artık evsizlerde bir terslik var. Durumları hiç iyi değil.
Şöyle tipler.
Gibi.
"Çözüm ne?" falan diyorlar ama ben daha sorunu bile anlayamadım ki.
Neler olduğunu çözebilmiş değilim.
"Hayat pahalılığıyla ilgili" diyorlar.
Nasıl yani ya?
"Evet, faiz oranlarından."
Ne diyorsunuz abi?
"Evet, sebep faizler."
"Bir işe ihtiyacı var."
İyi de o nasıl olacak?
"Geico'ya hoş geldiniz.
Sigorta danışmanınızla tanışın madem."
Los Angeles'ta Skid Row adında kocaman bir bölge var.
Duymuşsunuzdur.
Sırf çadır, başka bir şey yok. Tamamen evsizlerden oluşuyor.
İşe de yarıyor ha.
Nashville'li bir arkadaşımla eşi gelmişti. Kaliforniya'ya ilk gelişleriydi.
Cadılar Bayramı'ydı, eşi çok hevesliydi.
"Buralarda perili traktör gezisi var mı? Şöyle eğlenceli bir şeyler."
"Atla arabaya" dedim.
Millet arabanın üstüne atlıyordu.
"Çok gerçekçi, öldürecekler sanki" dedi. Ben de "Kesinlikle ölebiliriz" dedim.
Belediye meclisi artık pes etmiş. Pes etme seviyelerine bir örnek vereyim.
Şaka yapmıyorum, şöyle bir vergi indirimi konuşuluyordu.
Oturduğu evini…
…evsizlere açanlara.
Yemin ederim dediler ki "Evin var mı var, neyi tartışıyoruz?"
"Vergi sevmiyorsun, değil mi?" "Sevmiyorum."
"O zaman oğlunla tanış.
38 yaşında, fentanile bayılıyor.
Sarıl evladına.
Sarıl dedim.
Derhâl."
Los Angeles'ta arkadaşım yok. Bir tek RFK ile eşi.
Başkasına da ihtiyacım yok, asla yok.
Evet, müthiş insanlar.
Eşi Cheryl, Curb Your Enthusiasm'da oynamıştı.
Çok cana yakın, iyimser biri.
RFK o kadar iyimser değil, CIA bütün ailesini öldürdü sonuçta.
Biraz neşe kaçıran bir adam yani. Adamın tanıdığı herkesi öldürmüşler.
Köpeğinin kafasına sıkıp "Tüh ya, demek köpeğin boğuldu" demişler.
Ama tuhaf bir çift, tam yemeğe çıkmalık. Eğlenceli ve tuhaf bir çift.
Yemeğe çıkıyorsun, Cheryl neşeyle "Çilek gibisi yok" diyor.
RFK diyor ki "Arabada bomba var. Cheryl, sakın arabaya binme."
"Yüzünü eritecekler Cheryl.
Tıpkı tanıdığım herkes gibi korkunç bir şekilde öleceksin Cheryl!"
Size gerçek bir hikâye.
Trump onu aday gösterdiğinde Palm Beach'teydim.
RFK ve Cheryl'la birlikte Dr. Öz'ün evinde brunch yapmıştık.
Eğlenceliydi. Neyse, öyle oturuyorum.
Birden "Şunun yaptığı şeyi izlet, çok komikti" dedi.
Şöyle oldum. Sonra da…
"Gerek yok ya" dedim.
"Şey… Boş ver şimdi, kalsın."
Sonra onun taklidini yaptığım bir sahnemi izletti.
Brunch masasında, herkesin önünde.
Herkes güldü, kendisi de "Çok iyi!" dedi.
"Kıyak adammış ya" dedim. Yani hoş bir şey bence.
Kesin Taco Bell'deki üç peynirli çıtır taco'yu yasaklayacak
ve eylem yapmak zorunda kalacağım.
Şişmanlar başlarına gelecekten habersiz. Adam ciddi.
Adam bu konuda acayip ciddi.
Hiçbirine acımıyor.
Bir gece vakti arabayı Whataburger'a çekeceksiniz.
"Tatlı acı soslu bacon burger alabilir miyim?"
"Hayır."
"Ballı tereyağlı ekmek arası tavuk?"
"Saat gecenin biri."
"Çikolatalı milkshake?"
"Ailemi öldürdüler.
Bütün ailemi öldürdüler."
Bayılıyorum ya bu adama.
Orta Doğu nasıl düzelir, bilmiyorum.
Gelirken yolda düşündüm.
Aklıma hiçbir şey gelmedi.
Ama eğitim seviyenden bağımsız bu konuda bir fikrin olmak zorunda.
Amerikalısın, işin bu.
Long Island'dan arkadaş arıyor,
"Orada neler döndüğünü bilmiyorum ama bence şöyle böyle" diyor.
Diyorum ki "DJ adamsın sonuçta, anlat da yapalım."
"Nasıl bir şey…
Applebee's otoparkında ekstazi satan adamsın.
Sence nasıl bir şey yapalım?"
Yani bu mevzu başladığında,
Hamas kalkıp İsrail'e yamaç paraşütü yaptığında…
Çok boktan ama yeni de bir şeydi.
Öyleydi ama. The Amazing Race izliyorum sanmıştım.
Ne olduğunu hiç anlamamıştım.
Şaka değil, olaydan bir gün sonra Malibu'daydım.
Sahilde yamaç paraşütü yapan biri vardı.
"Beyefendi, şimdi sırası mı sizce?" dedim.
"Bu ne duyarsızlık?"
Sıkıntı şu ki bu konuda bir fikriniz olmak zorunda.
Bence en iyisi sahte fikir sahibi olmak.
Başlıyorsun, tutkulu tutkulu konuşuyorsun, sonra bitiriyorsun.
Giriyorsun, gaza geliyorsun, çıkıyorsun.
O yüzden olay olur olmaz şöyle gezer oldum.
"Hasta lan bunlar! Bu insanlar binlerce yıldır çile çekiyor."
"Hangileri?" diyen olursa da…
LA'de çok vakit geçiriyorum ve sıkıntı şu ki
ortam Müslüman'a benzeyen Yahudi ve Yahudi'ye benzeyen Müslüman dolu.
Hep şöyleyim.
Adamlarla barda oturmuş öğle yemeği yiyorsun mesela.
Kavruk tenliler, sakallılar.
İkisi de olabilirler.
Hepsi humus yiyor, oradan da anlamak imkânsız.
Bir de ben varım.
Bana bakıyorlar, "Orada olanlar berbat" diyorlar.
"Evet!" diyorum.
"Ama nedenini de anlat."
"Şiddetten bahsediyorum" diyorlar. "Tamam ama netleştir" diyorum.
"Hangi şiddetten bahsediyorsun? Çünkü ben sana katılıyorum.
Kime düşmanız şimdi? Ben varım ama sen söyle.
Düşmanımızı söyle. Hiç çekinmem, yanındayım."
"Hepsi gebersin!" "Tamam da kimlerin hepsi?"
"Yani evet, tamam. Hepsi gebersin, katılıyorum.
İyi ama tam olarak kim bunlar?
Tartar da güzelmiş yalnız.
Şimdi hepsi derken…
Hepsi tek yerde mi yoksa etrafa mı yayılmışlar?
Onu bilirsem faydası olur. Biraz açıklayıver yani.
Bir ipucu ver, ne olursa.
Nasıl bir şapka ve örtü kombini?
Şeyler mi… Nedir, sen söyle yani."
Bence Meghan Markle ile kocası olacak kertenkeleyi yollayalım.
Gazze işini onlar çözsün.
Diplomat olmak istiyorlarsa gitsin onlar çözsün.
Bunlar birileri laf sokuyor diye şatolarından ayrılmış insanlar.
Tam bir Y kuşağı hamlesi lan.
Şato bırakılır mı siktiğimin salakları?
Şaton varsa oturacaksın.
Millet o şatoya girmek için ölürken sen kaçamazsın.
Ben geyim,
kraliyet ailesinin homofobikliği de zerre sikimde değil.
Şatolarında yaşıyor olsaydım asla oradan ayrılmazdım.
Her sabah kapımı açıp suratıma işeseler bile.
"Günaydın ibne" deseler "Günaydınlar" derdim.
Öyle şey mi olur abi?
Ata binerdim mesela, "İbneye bakın!" derlerdi.
"Akşama ne yiyoruz?" derdim.
"Sizi seviyorum canım ailem."
Her ailenin bir sorunu var, her ailenin.
Netflix'te üç saatlik bir belgeselleri var.
Şatoda yaşamanın zorluklarını anlatıyorlar.
Üç saat boyunca.
Bir değil, üç saat.
O üç saatlik belgeseli
kolu kopmuş Suriyeli bir çocuğa izletmek istiyorum.
"Gel bakalım evlat, gel de gerçek mağdur gör.
Akşam da işe gideceksin ha, kaytarırsın sanma.
Beyoncé'nin mesaj attığı bu kadın ne kadar da üzgün, bak.
Seninki nasıldı? Top oynuyordun, ortalık yangın yerine döndü falan.
Neyse, bak ne kadar üzülmüş.
Şimdi okyanus kıyısında Montecito'da yaşıyor.
Ağlarken arkasında gördüğün mavilik okyanus işte, Büyük Okyanus.
Çok incinmiş."
-Uzun süreli bir ilişki mi? -Ablasıyım.
Kardeşin mi? Ha, tamam.
Şu an burada sayısız insanı tahrik ettiniz.
Geçinebilmeniz güzel ama. Birbirini sevmeyen çok kardeş var.
-Yok, iyiyiz. -Çok yakınız.
Çok mu yakınsınız? Tuhaf.
Sıkıntı yok.
Muhtemelen kardeşinin fikriydi ama geldiğin için sağ ol.
O da senin sevdiğin bir şeye gider. Podcast'lerinden birine falan.
Kadın podcast'lerinin acayip agresif isimleri oluyor.
Besle Beni İbne! falan. İnsan bir afallıyor.
Veya Amımda Avokado.
Niye böyle manyakça takılıyorsunuz?
Bu kadar ağır isimler niye?
-Çalışıyor musun? Ne iş yapıyorsun? -Evet, uçuş eğitmeniyim.
-Uçakta gerildiğin oluyor mu? -Yok, hava kötüyse uçmuyorum zaten.
Hava kötüyse uçmuyor musun? Ama birdenbire kötüleşebiliyor sonuçta.
Sen hiç uçağa bindin mi?
-Sen? İş, okul? -Şerif teşkilatındayım.
-Şerif teşkilatı, ha? İyiymiş. -Yuh!
Suçlu arkadaş bu duruma sinirlendi. Çok fena kızdı.
"Yuh!
Benim karım değil mi kardeşim? Döversem döverim.
Yuh!"
Devlet o kadar yalan söylüyor ki hiçbir konuda güvenim kalmadı.
Hatırlıyorum, Trump vurulduğunda anca "Ay!" falan oldular.
Öncelikle artık bunu kimse konuşmuyor. Olayı hatırlayan bile yok.
Gizli Servis'teki karı biraz kusurlu gibiydi ama.
Nereden mi anladım?
Çünkü bana hâlâ ketojenik diyet yapıyor muyum diye sorulduğunda
aynı suratı yapıyorum.
Kadın şöyleydi.
"Çatı eğimli olduğu için keskin nişancı koyamazdık" dediler.
Eğimli falan değildi yalnız.
Herifi vurup öldürdüler ve cesedi çatıdan yuvarlanmadı bile.
Daha eğimli çatılarda bongla asit içmişliğim var.
Böyle absürt bir şeyi nasıl söylerler?
Artık hiçbir şeye güven olmuyor.
Çin'den korkmamız gerekiyor mesela.
Çin'den ödümüz kopmalı ama ben hiç korkmuyorum.
Vaftiz oğlum Çinli. Daha üç yaşında, çok sevimli bir şey.
Tayvan'ın bağımsızlığını tanımıyor.
Siyasi görüşü bu.
Tek Çin ideolojisine inanıyor. Görüşü bu yönde.
Arada bana geliyorlar, "Tek Çin yap" diyorum.
Çok sevimli. "İşareti yap" diyorum. Amcasıyla eğleniyor işte.
"İşareti yap. Tek Çin. Sen buna inanıyorsun. Tek Çin."
Bir gelişlerinin ertesinde okulunda fotoğraf çekimi varmış.
Çocuğun ilk sınıf fotoğrafı.
Tam ortada, en ön sırada duruyor. Poz da böyle.
Öğretmen anne babasını aradı, ben de oradaydım.
"Çok tatlı. Neden eliyle bir yapıyor?" dedi.
"Okulun bir numarası" falan mı?
Telefonu kaptım, "Çocuk Çin milliyetçisi" dedim.
"Tayvan'ın işgal ve istilasını savunuyor.
Çocuğa siyasi görüşünü sorsana kaltak.
Bu ülkenin geleceği sen değilsin, o. Geleceğin lideri sen değilsin, o.
Sen ona hizmet ediyorsun."
Aslında Filipinli ama sallıyoruz işte.
Burada kavga konularımız çok komik.
TikTok'u engelleyecekmişiz. Ya da engellemeyecekmişiz, ne bileyim.
Ne hissedersen hisset belli bir yaştan sonra susacaksın.
39 yaşına gelmişim, hâlâ tepki veren arkadaşlarım var.
"TikTok'u engelleyemezler!"
"Ralph, otur yerine. Bu sefer sen karışmayıver."
"Çocukların dans ettiği uygulamayı engelleyemezler!"
"Ya, Ralph.
Sana hiç yakışmıyor, ne olursun dur artık."
"Dans eden çocukları nereden izleyeceğim?"
"Yeter artık ama!"
Devletin sunduğu sebep de müthiş.
"TikTok'u engellemeliyiz çünkü Çin sizi gözetliyor."
"Tamam ama siz de bizi gözetliyorsunuz."
"Evet ama onlar bunu Çinli bir şekilde yapıyor.
Biz öylesine takılıyoruz.
Onlar Çinlilik ediyor.
Biz çalışırken stres atıyoruz, onlarsa Çinli.
Farkı anlatabildim mi?"
"Pek anlatamadın aslında."
Umarım Çin, TikTok'la bizi gerçekten gözetliyordur.
Umarım o uygulamayı herkese kurdurup bu çok mühim istihbaratı edinebilmek için
milyarlarca dolar harcamışlardır.
TikTok'ta bulunan o hayati, çok anlamlı istihbaratı.
Umarım çekilen her TikTok videosunu mecburen izliyorlardır.
Umarım Çin ordusu takiptedir.
Böyle bir odada ifadesizce oturmuş bir general vardır,
Xanax atmış her ev hanımını seyrediyordur.
Her Waffle House kavgasını,
birbirinin suratına patates mücver çarpanları izliyordur.
Böyle ifadesizce oturup izliyordur.
Kahvaltıda öldüren tek milletiz.
İnsanların portakal suyunu masaya koyup da "Sikerim ha, gel lan" dediği tek ülkeyiz.
"Kızarmış ekmek yiyen kızımın önünde gebertirim seni.
Öldürürüm seni. Saat 10.00."
TikTok şahane demiyorum, elbette sorunları var.
Kendini atmaca olarak tanımlayan bir kız var.
Siyasi görüşünüz ne olursa olsun iyi değil.
Çocuklarımızın bazılarının kendilerini kuş sanması bir hedef olamaz.
Ama kabahat kızda değil, ailesinde.
Kızın kendisini atmaca sanıyorsa suç onda değil, sendedir.
Belli ki kızı bir kez olsun çağırıp
"Gel canım, gel. Gel kızım, gel evladım.
Kapa çeneni lan" dememişsin.
Hiç merdivenden itmemişsin.
"Uç bakalım!
Bak, uçamıyorsun işte. Yalancı kaşarın tekisin.
Herkesin vaktini çaldın.
Şimdi kırık kolunla veterinere gidip atmacayım de, siktiğimin narsisti.
Narsist yalancının tekisin, bıktık artık senden.
Sen atmaca değilsin! Sen bir hiçsin!
Benim paramla sosyal bilimler enstitüsünde iletişim okudun sen!
Zaten alkoliğim, bir de seninle uğraşamam!
Sen bir hiçsin! Uçtuğun da yok, bir yere gittiğin de!
Kendi yemeğini bile kendin almıyorsun! Ailemizi mahveden yalancının tekisin!"
Ama öyle bir ailesi yok işte. "Atmacaya bayılırım" diyen beyaz tipler.
"Kuşlara bayılırım." Böyle şeyler çok gereksiz gerçekten.
Artık çocuklarla eskisi gibi konuşulmuyor. Benim zamanımda çok farklıydı.
Bu çocuklara işlemiyor yani, yapamıyorsun.
Çocukların akıl sağlıklarına düşkün olması iyi bir şey tabii ki.
Haklılar.
Ama aynı zamanda gıcık bir şey mi? Evet. Onlardan nefret ediyor muyuz? Evet.
Bunların hepsi doğru ama onlar da haklı.
Arkadaşlarımın çocukları gelip
"Ruhsal sorunlarım var, üstüne düşmem gerek" diyor.
Arkadaşlarım da diyor ki "Aferin! İhtiyacın olursa yanındayım."
Ben bu konuşmayı asla yaşayamazdım.
Babama gidip "Baba, ruhsal sorunlarım var" deseydim
"Kes ulan" derdi.
"Annenle bir olup hayatımı mahvettiniz.
İkiniz de ayı gibi oldunuz, evi de bok götürüyor.
Bir gün de derli toplu göreyim!
Her gün arabama binip nefret ettiğim işime gidiyorum.
Neden mi? Şişko annenle seni doyurabilmek için.
Her akşam bu leş, iğrenç eve dönüyorum. Kendimden nefret ediyorum.
Kendimi de, seni de, anneni de öldürmek istiyorum.
Şişmansınız. Size de yaşadığım hayata da lanet olsun.
Umarım üçümüz de gebeririz."
"Çok sağ ol baba."
"Ne zaman konuşmak istersen ben buradayım. Seni seviyorum oğlum."
"Ben de seni seviyorum baba. Çok teşekkür ederim."
Amerika'da bu aralar çeşit çeşit akıl hastalığı fink atıyor.
Her türlüsü var. Bir akıl hastalığınız yoksa hemen edinin.
Mutlaka edinin.
Bir de millet artık deliliğini anlatıveriyor.
Hemen dökülüyorlar.
Eskiden utanılırdı.
Yani insanlar hoş olmayan taraflarını saklamaya çalışırdı.
Utanmak budur.
"Beni kötü gösterebilecek özelliklerimden bahsetmek istemiyorum."
Ezelden beri böyleydi
ama artık değil işte.
Bence bu utanç duygusu bir nebze geri gelmeli.
Çünkü artık öğle yemeğinde "Kanat alıp bölüşelim mi?" diyorsun,
adam "Bende borderline kişilik bozukluğu var" diyor.
"Tamam, bufalo sos olsun mu?
Barbekü sos?
Ne istersin?"
Arkadaşım kendisinin borderline olduğunu düşünüyor.
Kendisi söyledi. "Ben borderline'ım" dedi.
"O ne demek?" dedim, "Her ilişkimi mahvediyorum" dedi.
"Ha, götsün yani.
Bunun testi nasıl oluyor? Tanısı nasıl koyuluyor?"
Bir de bipolar var. Gizemli bir yanı olduğundan daha seksi.
Yani bipolar biraz şey gibi…
"Bipolar sürtüğün tekiyim ben.
Ama belki de değilimdir."
Annem hakiki sorunluydu ama. Kadın şizofrendi.
Bu dangalak veletler gibi LinkedIn'den tanı koymadı.
Psikopatın önde gideniydi, biz de onu hastaneye kapattık.
Çünkü psikopat dediğinin yeri hücredir.
Yemeğe çıkıyor gibi kandıracaksın, yılda bir ziyaret edeceksin.
Şizofreninin gerçekliği nereden mi belli? Çünkü kimse şizofren ayağına yatmıyor.
Kimse şizofrenim diye işten izin almıyor.
Kimse arayıp da demiyor ki "Bugün gelemeyeceğim, şey…"
"Sesin cidden kötü geliyor, en iyisi bugün istirahat et."
Anksiyete, depresyon, bunlar kötü şeyler. Anlıyorum, ben de yaşadım.
Çok kötü ama en azından varlıklarından haberin oluyor.
Millete söylüyorsun.
"Depresyondayım" diyorsun, "Çok üzüldüm" diyorlar.
Ama anneme gidip "Patty, sen şizofrensin" deseydiniz
derdi ki "Yemeğimi zehirliyorlar diye şizofren mi oluyorum?
Koreliler peşimde diye?"
Onun olayı da buydu, niyesini bilmiyorum.
Bir gün eve geldim. 15 yaşındayım, kafam çok dumanlı.
Girdim, "Hey!" dedi. "Efendim?" dedim.
"Koreliler peşimde ama merak etme, aslında beni korumak için."
"Süpermiş anne."
Şu olimpik jimnastikçinin salladığını o sayede anladım.
"Yarışamam, ruhsal sorunlarım var" dedi.
"O iş öyle olmuyor yalnız" dedim.
"Pek ruhsal sorunun yok belli ki. Ben gerçek deliler tanıyorum.
Gerçek deliler yarışmaktan çekinmez."
Annemin yattığı akıl hastanesine gidip
"Patty, olimpiyatlara gidiyorsun" deseniz
"Gidiyorum tabii" der.
Koca götünü tekerlekli sandalyeye oturtup mindere çıkarırız.
"Hangi dalda yarışıyorsun?" deriz, "Obama aslında Müslüman" der.
Yani…
Onlarca yıldır ülkesini bu dalda temsil etmek için hazırlanıyor.
Kötü hissedince katılmamak serbestse olimpiyatlarda sporun ne işi var?
Siktir edelim.
Hayatlarının boktanlığına göre madalya verelim.
Yarım saate biter.
"Taciz mi edildin? Bronz.
Sen? Baban mı taciz etti? Gümüş.
Ya sen? Sen mi babanı taciz ettin? Altın."
Puff Daddy'nin bayramı çok kötü geçiyor.
Hakkında ne düşünürsek düşünelim, sonuçta öyle.
Ama anlıyorum yani. Birini linç etmek için makul bir sebep.
Adam şeytan çıktı. Siktirsin gitsin, hapse atın.
Ama suçsuz yere linç edilenler de var.
Lizzo ne yaptı ulan?
Ne diye linç edildi?
Kendi çalışanları linç etti be.
Kendi dansçı şişkoları annelerini piyasadan silmek istedi.
Nankör domuzlar annelerini alaşağı etmeye çalıştılar.
Onlara hayat vermişti.
Chick-fil-A şubelerinde, benzincilerde milkshake içerken bulmuştu o kaltakları.
Yoksa şişman dansçı diye bir şey mi var? Öyle bir meslek yok.
Beni Taylor Swift'in arkasında düşünün.
Polis şok tabancasıyla dalardı.
Ama bu, o ayıların bulup bulabileceği tek işti.
İnsan bu işi nasıl bırakır? Ne, koreografileriniz mi çok zordu?
Yarısı oksijen tüpüyle ayakta zaten.
Lizzo bunları bulmak için
Lizzo, İri Kızlar Geliyor diye bir program yapmıştı.
Tehditvari bir isim.
Polis telsizinde duyacağınız bir şey.
"İri kızlar geliyor, atına bin.
"Taşak geçme, iri kızlar diyorum. Derhâl atına bin."
Programın konsepti de
hayali sahne dansçılığı olan hastalık düzeyinde obez kadınlardı.
Ama İlluminati tarafından engellenmiş kadınlardı bunlar.
Bir de yerçekimi tarafından.
Doğruya doğru, iri hatunları baskılayan asıl komplo budur çünkü.
Lizzo onları biraz suistimal etmiş, biraz hor görmüş.
Onlara kötülük, kabalık etmiş.
Ne olmuş yani?
Seksi bir hatunun şişman kızlarla dalga geçmesi hiç hoş olmaz.
Ama dalga geçen Lizzo'ysa
katıla katıla gülerim.
Hayatımda gördüğüm en komik şey olur.
Kendin şişkoyken yarım dünya dansçılarına dönüp de
"Düzgün oynayın lan yağ tulumları" desen…
Onlar da dese ki
"Ne diyorsun lan? Siktiğimin çam yarması."
Bildiğin ciddi ciddi dava açmışlar.
Öyle şeker mahkemesinde, çikolata mahkemesinde değil.
Hâkim salona girecek, bir Lizzo'ya bir dansçılara bakacak,
"Hanımlar, sizi ayırt edemiyorum" diyecek.
"O yüzden size benden Dairy Queen'den hediye çeki.
Çünkü siz dondurma kraliçelerisiniz.
Ve sizi seviyorum."
Öyle yani. Öyle bir durumda yapacak başka bir şey mi var?
Bence yok.
Birçok ünlü Ozempic kullanıyor. Sıkıntı yok ama yalan söylemeyin.
Khloé Kardashian utanmadan çıkıp "Antrenör tuttum" falan dedi.
Kadın, kafan değişmiş be.
Antrenör değil, ölüm büyücüsü tutmuşsun.
Ya da ormana gitmişsin,
Amerikan yerlisi bir çocuğu mezarından çıkarıp ruhunu emmişsin.
Bu mekikle falan olmaz, büyü var.
Yani sorun değil ama saklama işte, yalan söyleme.
Komedi insanı ilginç yerlere götürüyor. Geçenlerde Finlandiya'daydım.
Gösteriyi ayarlayan kadın dedi ki "Bir şey sorabilir miyim?"
"Tabii" dedim.
"Silahlı okul baskını esprin var mı?"
"Var tabii" dedim.
"Anladım ama bugün yapamazsın" dedi.
Nedenini sordum, "Bugün burada bir saldırı oldu" dedi.
"Çok üzüldüm. Kaç çocuk öldü?" dedim.
Dedi ki "Bir."
Ben de dedim ki "Siktir git ya."
"Amerika Birleşik Devletleri'nden geldim duyarsız sürtük.
Tek ölü çocuk demek kutlama demek."
Tek ölü çocuk bize telefon bile kapattırmaz.
Telefondayken oğlumuz gelse, "Saldırı oldu, bir çocuk öldü" dese
"Evet, evet. Gemi hangi ülkelere uğruyor?" deriz.
Okul saldırısı esprim de gerçek bir hikâyedendi.
Tehdit sahte çıkmıştı, üzülmeyin yani.
Bir gün bir arkadaşım aradı, 15 yaşında oğlu okuldan mesaj atmış.
"Anne, silahlı saldırgan var, saklanıyorum.
Başıma bir şey gelirse bilin ki seni de babamı da çok seviyorum."
Alan için berbat bir mesaj ama bir o kadar da hoş.
"Sizi çok seviyorum" diye bittiğinden.
Ben 14 yaşındayken aileme asla böyle bir mesaj atmazdım.
Derdim ki "Anne, baba, silahlı saldırgan var, saklanıyorum.
Başıma bir şey gelirse, doğruya doğru, hiçbirimiz herhangi bir çaba göstermedik.
Beni beleşe yazdırdığınız devlet okulunda silahlı saldırgan var.
Ya ne olacaktı? Şaşırmadım.
Cenazemde bunu düşünüp kahrolmayın. Tabii cenaze paranız varsa hımbıllar.
Bu arada mesajlarım yeşil görünüyor. Wi-Fi da mı almadınız ulan dallamalar?"
Rainey Street katili da fena, değil mi? Milleti göle atıyor.
-Siz ne düşünüyorsunuz? -Kocam, Park ve Bahçeler'de memur.
Tamam, Park ve Bahçeler Müdürlüğü'nde.
-Onun görüşü… -Neymiş görüşü?
-Oralarda sarhoş gezen çok oluyormuş. -Sarhoş gezen çok.
Evet, insanların fazlaca sarhoş olduğunu biliyoruz zaten.
Ama artık katilin kocan olduğunu da biliyoruz.
"O kadar sarhoş gezen var ki kocam eve kan revan içinde geliyor.
Her gece kanlar içinde yorgun argın geliyor.
Üstü hep çamur içinde.
'Göle mi girdin?' diyorum.
'Sarhoşun tekini kurtarmaya çalıştım' diyor.
'Boğuluyordu, kurtarmaya uğraşırken boynumu ısırıp tırmaladı.
Çok acayipti.'"
Umarım gerçektir. Size bir katil lazım artık.
Özellikle Austin'e. Teknoloji sektöründen özgüvenli insanlar koşuya çıkıp duruyor.
En azından birkaç tanesi bunun bir ihtimal olduğunu düşünsün yani.
Bunun insanın aklında olması güzel.
Kötü bir ölüm ama.
Gölün ortasındasın, dibe batıyorsun. Dört bir yanında asla alamayacağın evler.
Zillow'da son bir kez ilanlara bakıyorsun. "Of be, arka bahçesi ne güzelmiş."
Teksaslı mısın? Tişörtte yazıyor da.
-Burada mı büyüdün? -Evet.
-Kaç yıldır buradasın? -26 yıl oldu.
26 yıl ha, iyiymiş.
-Hangi şehir? -Austin ve Fort Worth.
-Anne baba ayrı mı? -Evet.
Benim de öyle.
"Biraz Austin, biraz Fort Worth." Bol bol da gözyaşı tabii.
Çok hoş bir hanım. Sevgili misiniz? Çok yakışıyorsunuz.
Güzel bir çiftsiniz. Umarım yürür.
-Hangi sektördesiniz? -Teknoloji.
Tamam, sen?
-Finans teknolojisi. -Öyle mi?
İkiniz de iğrençsiniz.
Bu ensestçileri size yeğlerim.
Pilot numarası yapan bu kadınla
muhtemelen hapishanede dövüş düzenleyen bu gardiyan herifi.
Abla kardeş seks yapıyorlarmış, kimin umurunda ya?
Asıl şu teknolojik hıyarlara bakın. İnsana benziyorlar, kanın ısınıyor.
"Anne baban ayrı mı? Benim de. İyi biri gibisin" diyorsun.
Sonra biri teknoloji, biri finans teknolojisi diyor.
Siktirin gidin ya.
Bu yavşak kesin Venmo'yu falan icat etmiştir.
Eskiden para vermeden yırtabiliyorduk. "Üstümde yok" falan.
Şimdi "Venmo'dan atarsın" diyorlar.
"Neyse, peki, öyle yapalım madem.
Ama hani bir daha görüşmeseydik o da olurdu."
Trans çocuklar konusunda çok kapışıyoruz. Büyük bir mesele bu trans çocuklar.
Ben takmıyorum. Trans çocuğum yok. Olamaz da, çocuğum yok çünkü.
İki iki dört eder.
Ama bir çocuk bulup büyütecek olsam, bir oğlum olsa,
"Baba, transım" dese "Süper, şahane" derim.
"Am mı istiyorsun? Tamam! Ama hemen bu akşam alıyoruz!
Laga luga yapma! Am mı istiyorsun? Sabah amlı uyanacaksın.
Bin arabaya. Bin şu arabaya!"
Oğlumun amı için hiçbir masraftan da kaçınmam.
Öyle Meksika'ya götürüp ucuz am falan taktırmam.
Sonra enfeksiyon kapar, kangren olur, pıhtı atar, beynine yürür, inme iner.
"Oğluna ne oldu?" derler, "Otur, uzun hikâye" derim.
Ona pahalısından bir am alacağım ama Noel'de herkese göstermesi şartıyla.
"Aç şunu hemen" diyeceğim.
"Şundaki ama bir bak anne. 30 bin dolar döktüm.
Hadi kokla, torununun amını kokla. 30 bin dolar diyorum.
Hiç utanma. Zengin ibne baban sana am aldı.
Noel bugün, Tanrı'nın doğum günü. O da amını görmek istiyor.
Derhâl Tanrı'ya amını göster.
Hadi yeni amını Tanrı'ya göster."
Bu herkesi güldürmez tabii.
Geçen akşam bir bağış etkinliğinde yaptım.
Etkinlik sorumlusu "Sen hasta mısın ya?" dedi.
"Bak, biz çocuklarımıza cinsel organ alan ilk nesil olacağız.
Sonra da kıymetini bilmedikleri için iade etmek zorunda kalacağız."
"Matematikten C aldın, öyle mi?
Ver sikini.
Ver sikini küçük hanım.
Ben ciddiyim. Çekmeceye kaldıracağız. Abla-abinin memelerinin yanına koyacağız.
Ver sikini dedim.
Benim kızım matematikten C alıp da etrafta sik sallayamaz.
Hemen veriyorsun o siki!
Sana diyorum, annen konuşuyor."
Tipim de aynı böyle olacak. "Annenim ben senin!"
Herkese iyi akşamlar, teşekkür ederim.
Çok teşekkürler. Çok eğlenceliydiniz.
Teşekkürler Joe Rogan. Teşekkürler Austin, seviliyorsun.
Bunun uçağına binmeyin.
Çok sağ olun.
Ensest severim. Çok teşekkürler. Enseste de bir alkış.
Şu teknolojikleri dışarıda öldürün. Gördüğünüz yerde gebertin.
Teşekkürler, iyi akşamlar.
YAZAN VE SAHNELEYEN TIM DILLON