Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PLYMOUTH, ENGELAND
- Waar ga je vandaag naartoe? - Wat?
- Waar ga je vandaag heen, Tom? - Oké.
Ik vertrek naar de Olympische Spelen. Ik ben net opgestaan.
Ik ontbijt, en het is ongeveer kwart over acht...
Ik ga hier om kwart voor negen weg.
Ik ontbijt, ga naar boven, trek mijn olympisch trainingspak aan...
...en pak mijn laatste spullen in een tas.
- Heb je er zin in? - Ja.
- Waar ga je vandaag naartoe? - Wat?
- Waar ga je vandaag heen, Tom? - Oké.
Ik vertrek naar de Olympische Spelen. Ik ben net opgestaan.
Ik ontbijt. Het is ongeveer kwart over acht.
Ik vertrek hier om kwart voor negen.
Ik ontbijt, ga naar boven, trek mijn olympische trainingspak aan...
...en pak mijn laatste spullen in.
Ik denk niet dat ik dit ooit eerder heb gezien.
Het is grappig om mezelf terug te zien in 't begin.
Ik beantwoord vragen en lijk een ander persoon.
Ik heb nooit een mediatraining gehad...
...behalve dat ik door een camera werd gevolgd...
...sinds ik misschien 9 of 10 jaar oud was.
Mijn vader nam overal een camcorder mee naartoe.
Je wilt het op beeld vastleggen.
Het is duidelijk dat ik het vervelend vond dat hij alles filmde.
Maar 't is een prachtige herinnering, het vertrek naar mijn eerste Spelen.
Ik kijk naar een kind dat geen idee heeft hoe zijn leven zal verlopen.
Hij is arrogant, enorm zelfverzekerd en heel cool.
Tom Daley, een olympisch wonderkind. Hij is een 13-jarige sensatie...
...die de fysieke en mentale eisen van de springplank beheerst.
Tom Daley is geboren om te duiken. Hij kijkt voortdurend in de diepte...
...vanaf de intimiderende hoogte van de 10-meterplank.
Tom was een heel lief baby'tje dat graag knuffelde.
Als baby had hij al een geweldig gevoel voor humor.
Hij giechelt om alles.
Hij hield van het water. Hij vond 't leuk om te leren zwemmen.
Als je blij bent en je weet het klap dan mee
Als je blij bent kan je zingen Als je blij bent kan je springen
Als je blij bent en je weet het klap dan mee
Toen Tom zeven was, gingen we naar een plaatselijk zwembad.
Ze kregen een les in schoonspringen.
Tom was gefascineerd en zei: 'Mam, dat wil ik proberen.'
Dus boekte ik een eerste les voor hem, en hij vond 't geweldig.
De rest is geschiedenis, denk ik.
Ik kreeg een telefoontje van zijn coach...
...die zei: 'Je moet deze jongen zien. Hij is bijzonder.'
Na 15 minuten was ik al overtuigd.
Ik zei tegen iedereen daar: 'Weet je wat?
Ik denk niet dat deze jongen een duiker wordt.'
Hij sprong niet maar stond achter de duikplank te huilen.
Hij weigerde op de plank te stappen en te springen.
Toen ik hem eindelijk zag springen, was het duidelijk dat hij talent had.
Een gelukkige Tom is een goede Tom. Een ongelukkige Tom is niet zo goed.
Als het fout ging, huilde hij, raakte overstuur en gefrustreerd.
Dat kon hij niet aan.
Op achtjarige leeftijd deed hij mee aan wedstrijden en won hij.
Iedereen vond het geweldig.
Toen hij negen was besloten ze...
...hem naar een wedstrijd te sturen, een seniorenwedstrijd.
Hij moest begrijpen dat hij niet altijd kon winnen.
Maar hij won die wedstrijd ook.
Ik herinner me altijd wat een sportdirecteur me vertelde:
Tom was het grootste natuurtalent dat hij in 20 jaar had gezien.
De jongenskampioen van 2005, die voor Plymouth duikt:
Thomas Daley.
In 2005 sprak ik het managementteam van British Diving en vertelde ze...
...dat die jongen misschien in 2008 aan de Olympische Spelen kon meedoen.
In die tijd voelde ik me bijna onoverwinnelijk...
...en ik denk dat dat komt door mijn vader.
Hij springt nu al vijf, zes jaar. Hij zwemt al sinds zijn vierde.
Tijdens een publieke sessie zag hij ze van de duikplanken springen.
Hij wilde het proberen, het leek spannend.
Rob tilde hem op en nam hem mee naar het zwembad.
Hij keek toe terwijl Tom trainde. Hij genoot ervan om te kijken.
Hij ging met hem naar wedstrijden. Rob stond altijd aan zijn zijde.
Vroeger was ik doodsbang om van huis weg te gaan.
Ik was doodsbang en maakte me overal zorgen over.
Ik huilde mezelf de meeste nachten in slaap...
...als ik naar trainingskampen en wedstrijden ging.
Ik herinner me een wedstrijd in Australië.
Ik was 10 jaar oud aan de andere kant van de wereld.
Een jetlag en slapeloos, en ik deelde een kamer met anderen. Ik huilde.
Een typisch Jekyll en Hyde -scenario.
Overdag ging het goed met hem. Hij sprong vrolijk rond.
's Nachts, toen ik naar bed ging, veranderde het.
Dan raakte in paniek en huilde.
Hij belde me hier om twee uur 's middags.
Hij huilde en vroeg me hem op te halen. Hij kon niet slapen.
Ik werd bijna niet geselecteerd voor teams en ik weigerde te vertrekken.
Ik miste evenementen omdat coaches en mijn team dachten dat ik 'n last was.
Hij zei: 'Ik sterf liever dan dat ik naar 't trainingskamp ga.
...en als je me alleen laat, spring ik uit het raam.'
Het was zo'n traumatische periode dat ik het verdring.
Maar ik heb goede herinneringen aan de wedstrijden...
...vrienden en plekken. Ik ging naar de kamer van 'n assistent...
...klopte om middernacht op de deur van de teammanager. Ik was lastig.
Als we vijf werknemers nodig hebben voor hem, dan doen we dat.
Het is de moeite waard dat hij zich ontwikkelt en volwassen wordt.
Ik weet nog steeds niet waarom dat was...
...maar ik voelde me gewoon veilig als ik thuis was.
Er was niets dat me ergens anders zo'n veilig gevoel kon geven.
Wat me opviel aan Tom...
...was hoe hij alles in zijn leven gescheiden hield.
Zijn gezinsleven, school, vrienden, duiken, medialeven...
Het werd gescheiden gehouden. Als het door elkaar liep, haatte hij het.
De media mochten pas komen op het juiste moment.
Hij was zeer succesvol op al die gebieden.
Hij heeft echt alles gegeven.
Hij werd heel bekend in de duikwereld.
Hij stond in de krant en was op het nieuws, en mensen herkenden hem.
Ik begon met duiken toen ik acht was en ik besefte...
...dat ik het talent had voor de Spelen toen ik als...
...tienjarige de titel onder 18 jaar won.
Brutaal ettertje.
- Hoe ga je om met de roem? - Tot nu toe heb ik ervan genoten.
De telefoon blijft rinkelen. Alles loopt op rolletjes.
Op dat moment had ik geen idee wat dit met mijn leven zou doen.
Hij zou ervoor sterven dat iemand zijn handtekening vraagt.
Geef hem een warm applaus, Tom Daley.
Omdat ik zo jong was en plotseling in de schijnwerpers stond...
...dacht ik: niets kan er misgaan.
Voor de Olympische Spelen deed hij mee aan de Europese kampioenschappen.
Hij was 13. Hij won zelfs, wat geweldig was.
Iedereen zei dat hij te jong was om naar Peking te gaan.
Hij zou nog maar 14 worden.
We moesten veel overleggen.
Ze besloten dat hij naar de Olympische Spelen in Peking kon gaan.
Ik had het gevoel dat ik alles kon bereiken. Alles wat ik wilde.
Nationale of Europese titels winnen, kwalificeren voor de Spelen...
...nieuwe sprongen leren. Het is misschien de enige keer...
...dat ik me echt gelukkig voelde met alles in mijn leven.
Na de kwalificatie voor de Olympische Spelen, was de aandacht intens.
Het is een goede ervaring, maar hectisch.
Terwijl ik rondloop, wijzen veel meisjes naar me.
Ze spreken extra hard: 'Hemel, het is Tom Daley.'
Ik moet erom lachen. In Starbucks kreeg ik gratis koffie.
Het heeft zijn voordelen om herkend te worden.
Voel je je gestrest omdat je op de Olympische Spelen in Beijing bent...
...met al die aandacht voor je?
Dat was fantastisch. Ik heb genoten van de media-aandacht.
Ik hou van dagjes uit in Londen. Ik geniet ervan.
Naar de BAFTA's gaan met mijn vader, en 's nachts op reis gaan.
We zouden een geweldige tijd hebben. Ik kijk terug op deze periode...
...niet alleen als het begin van de rest van mijn leven...
...maar ook als waardevolle momenten met mijn vader.
Als ik erop terugkijk, denk ik: verdorie, hij was trots.
Hij was echt trots op me. Dat is heel bijzonder.
Hoe gaan je vrienden met je om?
Ze steunen me en spreken me moed in.
Ze stellen vragen en zijn nog ondersteunend.
En op school behandelen ze me normaal.
'Nog', dat is het sleutelwoord.
Stop je spullen in de tassen en dan...
Oké.
In die tijd woonde ik bij mijn ouders...
...en mijn twee jongere broertjes, William en Ben.
Eenenzeventig.
- Zestien kilo. - Geen probleem.
Grappig, ik ga naar de Olympische Spelen...
...waar ik tegen volwassenen strijd, en mijn moeder pakt mijn tas in.
Dat vat samen hoe ik toen naar de Olympische Spelen ging.
Schiet nou op. Je lunch zit in je rugzak, oké?
Ik vroeg me af waarin ik terecht was gekomen.
Dit is een bijzondere zomervakantie van school.
We stelden doelen. Een daarvan was tevreden zijn met z'n prestaties.
Om zoveel mogelijk te leren. En ten slotte om plezier te hebben.
Blakey, jongen.
Nee. Ik heb vreselijk geslapen vannacht.
Ik ben zo moe.
In Peking deelde ik een kamer met Blake, die twee keer zo oud was.
Dus we hadden niet veel gemeen. We waren verschillend.
We hadden geen gezamenlijke interesses. Het was echt een...
We gingen naar het duikbad en begonnen daar...
...en we deden ons uiterste best.
We hadden succesvolle wedstrijden, maar we faalden ook wel eens.
Tom, waar zijn we?
We zijn in het duikbad van Xi'an waar we trainen.
Het is onze tweede training. We springen erin en doen een warming-up.
Eindig dan in het zwembad tot 16.00 uur.
Leon Taylor was mijn mentor sinds ik tien was.
Hij was een grote inspiratie...
...toen ik hem in 2004 zilver zag winnen.
We belden elkaar, en zagen elkaar bij wedstrijden.
Hij kwam naar 't olympisch dorp...
...om me te steunen en me te helpen met stress om te gaan.
Hij wist hoe het was op de Spelen, hoe je met grote druk moest omgaan.
Hoe springen met een publiek voelde.
Het zouden m'n vierde Spelen zijn geweest.
Ik deed nog steeds mee, maar ik was geblesseerd.
Ik stopte voor Peking, het medische team zei dat ik klaar was.
Ik stapte in de rol van commentator...
...en ik was ook beschikbaar voor hem in Peking.
Wees voorzichtig. Sla er niet op.
Luister naar je partner. Wees zachtaardig.
Dus probeert hij het te slaan.
Ik praat met hem over heimwee of zenuwachtig zijn.
Hoe is de druk? Dat is toch veranderd?
Ja, maar het was fijn omdat ik kon ontspannen...
...en me kon voorbereiden op de competitie.
Zal je lachen op het podium?
- Natuurlijk. - Zie je daar. Goed gedaan.
Het is grappig om terug te kijken...
...en te bedenken dat ik nog maar een kind was, dat gewoon zijn ding deed.
Ik nam niets al te serieus.
Ik herinner me het als de beste tijd van mijn leven.
De beste tijd van mijn leven.
Duiken is een grote sport in China, als je rondloopt...
...herkennen mensen je, zelfs in het dorp. Ook het Chinese personeel.
Bij de nationale kampioenschappen...
...kunnen 15 van de ouders in het publiek zitten.
Dus voor 18.000 mensen springen was een grote verandering.
Ik was niet voorbereid op hoe het zou voelen, totdat ik het deed.
Toen ik daar was, was ik er niet klaar voor.
Ik had een zenuwtrekje dat ik niet kon stoppen.
Ik was me er bewust van.
Je hebt zeven juryleden.
Ze geven een 10. Gum de twee hoogste en twee laagste scores uit.
Wat overblijft telt op door de moeilijkheidsgraad.
Klinkt ingewikkeld. Dat is het ook.
Tom Daley is terug op de zevende plaats.
Ik had een kans om op het podium te staan.
Maar ik kan terugkijken en tegen kleine Tom zeggen:
Je gaat nog aan meer Spelen meedoen.
Hij sprong misschien voorzichtig, maar dat is begrijpelijk.
Hij stond op zijn veertiende al in een Olympische finale.
Ik ging naar de Olympische Spelen wetende dat het mijn eerste waren.
Ik was daar omdat het in de sterren stond. Het heeft zo moeten zijn.
Ik leerde de sprongen. Ik presteerde. En ik haalde de Olympische Spelen.
Het was een ervaring. Ik kon het gebruiken, alles in me opnemen.
Zonder zorgen over de uitkomst.
Ik weet dat ik mijn ervaring van Londen 2012 kan gebruiken.
Voor Blake was het meer een laatste kans.
Het was zijn laatste kans om een olympische medaille te winnen.
We zaten heel anders in die wedstrijd.
Ze moeten dit perfect doen...
...als ze hopen de top drie te benaderen.
Waarschijnlijk wint het Britse team vandaag geen medaille.
Tom heeft gewoon wat meer verfijning nodig...
...wat meer ervaring in de grote wedstrijden.
Ze hebben echt de fantasie van Britse kinderen geprikkeld.
Iedereen kent Tom, iedereen weet van duiken...
...ik denk dat hij echt een kans maakt in 2012.
Ze worden steeds sterker.
Ik herinner me de dag erna, iets dat er gebeurde...
...tijdens de persconferentie of in de mixzone.
Blake zei daar iets en gaf mij de schuld.
Er was een situatie en hij zei dat ik niet goed dook.
Ik heb meer ervaring dan Tom.
Het ging wel. Ik sprong niet op mijn best...
...maar ik presteerde behoorlijk. Helaas sprong Tom niet geweldig.
Het was hard werken voor me om hem klaar te krijgen.
Ik herinner me alleen dat hij zijn moeder belde voor haar komst.
Ik zei: 'Hang op. Het is niet voorbij.' Dat viel niet goed.
Een 13-jarige die een 26-jarige commandeert, dat was onacceptabel.
Ik besefte niet dat het een groot probleem was...
...totdat ik het de volgende dag in de kranten las.
De media kwamen erachter en maakten er groot nieuws van.
Vandaag geven we 100% bij elke sprong.
Na de derde sprong ging het mis.
Ik heb waarschijnlijk te hard mijn best gedaan en...
...alles geprobeerd met wat ik in me had.
Het was gewoon niet mijn dag vandaag.
Het is geweldig om terug te zijn, maar ik mis Beijing wel.
Het is fijn om hard te werken om de beste resultaten in Londen te halen.
Een topsporter zijn...
...en op school zitten, mentaal moet het moeilijk zijn.
Toen ik terugkwam uit Beijing...
...veranderde alles toen ik weer naar school ging.
Na de Spelen werd ik af en toe uitgescholden...
...en later gebeurde het steeds vaker.
Ik dacht: na die piek zwakt het af, maar dat gebeurde niet.
Na acht maanden dat mensen je uitmaken voor van alles...
Ik herinner me hoe vreselijk het op school was.
Mijn vrienden en ik hadden 'n sleutel zodat we ons konden opsluiten...
...en tijdens de lunch even weg waren van anderen.
Je doet wat je leuk vindt, maar op school word je uitgelachen.
Ik begrijp niet wat er aan de hand is.
Het had invloed op mijn privéleven, schoolleven en duiken.
Het voelde alsof de wereld verging na die ongelofelijke zomer.
Ik had mijn droom bereikt om naar de Spelen te gaan...
...en weer terug op school voelde ik me een buitenstaander.
Je krijgt commentaar in de speeltuin, sommigen gooien met dingen.
Mensen beseffen niet hoeveel impact het op me had...
...omdat ik er niet over sprak.
Ik schaamde me omdat mensen op school gemeen tegen me waren.
Ik vertelde het mijn ouders pas toen 't echt erg werd...
...totdat ze me hoorden huilen en ik totaal afgesloten was.
Waarom deden ze het?
Ze hadden trots moeten zijn op zijn prestaties...
...dat ze naar dezelfde school gingen.
Ik werd rugby getackeld op het veld tijdens de lunch.
Ik vertelde mijn ouders: 'Ik trek het niet meer.
Ik kan niet naar school. Ik wil nooit meer naar school.
Ik wil thuisonderwijs volgen.'
De school was niet erg behulpzaam.
De kinderen deden wat ze wilden. De leraren grepen niet in.
Uiteindelijk ontving mijn vader een e-mail of een brief...
...van iemand die verbonden was met Plymouth College...
...en zij konden mij een beurs aanbieden.
Mijn eerste dag in Plymouth was geweldig.
Leuk, nieuwe mensen ontmoeten die je steunen...
...en het is een andere sfeer.
Ik heb medelijden met dat kind dat alle gebeurtenissen moest uitleggen.
Ik had het zo moeilijk door pesten.
Dan moet je het uitleggen op het nieuws en aan mensen.
Iedereen laten weten wat je doormaakt is moeilijk.
Ze hebben veel verschillende topatleten.
Geweldig, een school met andere atleten...
...die begrijpen wat je doormaakt en hoe belangrijk training is.
Je schoolwerk doen. Het is goed om dat te delen.
In die tijd had ik management zonder beoordelingsvermogen.
Geen verrassing dat er dingen op me wachtten toen ik van school ging.
Camera's zouden me buiten de school opwachten.
M'n duiken ging niet goed, en maanden nadat ik bij de school kwam...
...had ik een totaal andere instelling.
En toen mocht ik naar mijn eerste wereldkampioenschappen.
De 10 meter schoonspringen voor mannen.
Dames en heren, laten we de finalisten verwelkomen.
Het was mijn eerste kans sinds de Spelen om op het podium te staan.
Groot-Brittannië vertegenwoordigend...
- Uit Groot-Brittannië. - Tom Daley.
Het was in Rome. Ik weet nog dat mijn vader kwam kijken.
Ik wist waar hij stond, omdat hij met een enorme Britse vlag zwaaide.
Hij maakte de toeschouwers om hem heen woedend.
Hij raakte hun gezichten, maar dat kon hem niet schelen.
Hij wilde dat ik wist waar hij was.
Het boeide hem niet hoe goed ik het deed, ook niet als ik laatste eindig.
Er was geen twijfel over de uitkomst.
Hij wilde er gewoon zijn. Hij vond het heerlijk om me te zien springen.
Kom op, Tom.
Groot-Brittannië...
Ik schoof op naar de vierde plaats toen de springer na mij uitgleed.
Ik was verzekerd van brons, mijn eerste individuele medaille op 'n WK.
Toen faalde Matthew Mitcham, de vorige Olympisch kampioen.
Dus ik was verzekerd van minstens zilver.
Het leek onmogelijk dat Qiu Bo het zou verpesten.
Het was een moment dat aanvoelde als een eeuwigheid.
Ik weet nog dat iedereen uit zijn dak ging.
Ik vroeg me af: wat gebeurt er? Dan zie ik de scores verschijnen.
Ik stond op de eerste plaats en werd wereldkampioen toen ik 15 was.
Lieve hemel, Tom Daley is wereldkampioen.
Tom Daley, gefeliciteerd. Prachtig.
Het gaf me hoop en inspiratie om het opnieuw te proberen.
Mijn vader heeft me dat zien doen.
Mijn vader zag me bovenop dat podium.
Ik denk wel eens terug aan mijn jonge jaren en vraag me af:
Ben ik naar de Olympische Spelen in Beijing 2008 geweest?
Heb ik een Europese titel gewonnen op mijn 13e en een WK op mijn 15e?
Omdat mijn vader niet zou meemaken dat ik de rest won...
...en de persoon zou worden die ik nu ben.
Mijn vader nam me mee naar elke training en wedstrijd.
Hij was er altijd voor me, in goede en slechte tijden.
Hij was er altijd voor me, wat er ook gebeurde.
Hij was degene met wie ik over alles kon praten...
...en ik had het gevoel dat hij altijd aan mijn zijde stond.
Als ik niet goed spring, raak ik zo gefrustreerd en boos.
Ik ga ermee om door in de bus te zitten, te praten...
...met mijn vader, die me beter laat voelen.
Hij steunt me volledig, Als ik zijn steun niet had...
...dan zou ik hier nu niet zijn, omdat...
Ik kon niet doorgaan zonder zijn steun.
Ik deed in 2006 mee aan een wedstrijd in Duitsland.
Ik had moeite met springen. Ik groeide en had mentale blokkades.
Ik was zo bang om te springen dat ik midden in...
...een wedstrijd instortte.
Ik moest mezelf terugtrekken en tegens de scheidsrechter zeggen:
'Het spijt me zo, ik kan niet doorgaan met de wedstrijd.'
Ik was zo overstuur. Ik ging bij mijn vader zitten.
Ik kwam er pas achter toen we thuiskwamen...
...dat hij zijn operatie twee weken had uitgesteld...
...om naar die wedstrijd te komen en me te zien springen...
Hij wist hoeveel het voor me betekende dat hij er was.
Op een dag was hij er niet meer toen ik thuiskwam van school.
Mijn moeder zei: 'Alles is in orde, maar we gaan naar het ziekenhuis.'
Ik vroeg waarom hij in het ziekenhuis was. Wat is er?
In het ziekenhuis zag ik hem in bed liggen met een verband om zijn hoofd.
Toen ontdekte ik dat net een hersentumor ter grootte van...
...een grapefruit was verwijderd.
Binnen twee weken lag ik in het ziekenhuis en werd het verwijderd.
80% verwijderd. Ze moesten 20% achterlaten...
...omdat het verstrengeld was met bloedvaten en zenuwen.
Het was te riskant om nog meer te verwijderen.
Toen werd me niet verteld dat het terminaal was.
Ik had altijd het hoopvolle optimisme...
...dat hij zou herstellen. Je ziet je ouders als onoverwinnelijk.
Je denkt dat je ouders altijd voor je klaarstaan.
Tenminste tot je volwassen bent.
Mijn tumor begint weer te groeien, hoewel hij nu klein is.
Ik moet me voorbereiden op de volgende scan.
Ze konden het niet verwijderen. Ze beschreven het als een ballon.
Je wil erin snijden zonder dat hij knapt.
In 2011 was ik op trainingskamp in Mexico.
Ik werd naar een kamer geroepen om met mijn moeder te telefoneren...
...en ik vroeg me af wat er aan de hand was.
Mijn moeder zei: 'Hé, Tom, ik wilde alleen maar zeggen...
...dat je vanmiddag naar huis moet komen. Het gaat slecht met je vader.
Hij is in de woonkamer, en in de terminale zorg geplaatst.'
Toen ik wegging was hij in orde. Hij zou beter worden.
Hoe kon ik me kwalificeren voor de Spelen?
Hoe zou ik het zonder hem kunnen stellen?
Toen Rob Tom zag...
...vlamde er weer iets op, en kwam hij tot leven.
Als ik niet aan het trainen...
...zat ik naast hem te oefenen voor mijn theorie-examen.
Het was het enige dat we nog samen konden doen.
Toen ik op 21 mei 17 werd...
...wilde hij naar het raam komen, maar hij kon nauwelijks lopen.
Maar hij probeerde bij het raam te komen.
Ik had mijn eerste rijles, kwam terug...
...en op 27 mei overleed hij.
Ik bleef zijn hand vasthouden, en hij de mijne.
Ik herinner me nog de laatste keer dat hij in mijn hand kneep.
En hij kneep niet meer terug.
Het is een schok, ook al weet je dat het gaat gebeuren.
Ik heb niet alleen mijn vader verloren. Hij was zoveel meer.
Hij was mijn grootste supporter.
Mijn beste vriend.
Begeleider.
Ons hele leven stond stil.
VADER VAN OLYMPISCH KAMPIOEN TOM DALEY VERLIEST STRIJD TEGEN KANKER
Soms weet ik niet meer wat er gebeurd is.
Het was alsof ik op de automatische piloot ging.
Ik deed wat ik dacht dat goed was en wat anderen wilden.
Of wat ik dacht dat anderen van me verwachtten.
Of hoe mensen verwachtten dat ik me gedroeg.
Ik weet niet hoe ik me voel. Het is raar.
Sommige mensen zitten in een hoekje en huilen.
Ik voelde me rot om door te gaan, maar ik denk dat papa dat wilde.
Toen hij een maand in bed lag, vroeg hij waarom ik niet trainde.
Ik klapte een beetje dicht.
Ik weet niet waarom, maar ik ging de volgende dag trainen.
Tien dagen later ging ik naar de nationale kampioenschappen.
Ik ging gewoon door. Ik wist niet beter.
Ik had niks en niemand anders.
Ik was in mijn eentje.
Ik moest me flink houden, zoals ik altijd moet doen...
...omdat ik altijd de schijn wilde ophouden...
...dat alles goed zou komen. Maar dat was niet zo.
Maar ik wist niet hoe ik daarmee moest omgaan.
Hij besloot dat trainen en zich normaal gedragen...
...een manier was om zich op iets anders te richten.
Hij heeft het in hokjes gestopt, waardoor hij...
...zich helemaal op iets anders richt...
...en daarom niet aan andere dingen denkt.
TOM DALEY TREURT OM VADER ROB TIJDENS BEGRAFENIS IN PLYMOUTH
Mensen stonden op ladders om foto's van me te maken...
Toen ik zag hoe mijn vader in een kist werd gedragen.
Ze werden gevraagd niet te komen.
Als ik er nu aan denk, voelt het zo beledigend.
Het is een heel eenzame ervaring.
Absoluut.
Nu ik alles weet wat ik weet...
...zou ik elk contact met de pers hebben vermeden.
Je hebt tijd nodig om te rouwen, tijd om te verwerken wat er is gebeurd.
Ik voelde dat ik moedig moest zijn voor anderen in dezelfde situatie...
...terwijl het juist belangrijk was om te laten zien dat ik worstelde.
Ik kon niet met mama of mijn broers over mijn problemen praten.
Ik wilde ze niet van streek maken. Dus hield ik het altijd voor mezelf.
Ik had die uitlaatklep niet om al mijn gedachten kwijt te raken.
De enige mensen met wie ik kon praten. 'Kijk je thuis?'
Eind 2011 kreeg ik te horen dat ik moest afvallen...
...van onze prestatiedirecteur bij British Diving.
Hij zei dat ik overgewicht had en dat ik slanker moest worden...
...meer zoals ik er in 2008 uitzag.
Het was de eerste keer dat ik het gevoel had dat ik beoordeeld werd...
...niet om hoe ik sprong, maar om hoe ik eruit zag.
Ik nam vrij drastische maatregelen...
...om te voorkomen dat het eten in mijn maag bleef zitten.
Een rationeel persoon zou begrijpen dat ik niet dik was, maar het was...
...het enige waar ik aan kon denken in de aanloop naar de Spelen.
Ik hield een dagboek bij en noteerde de datum en mijn gewicht.
Ik stond er alleen voor in die strijd.
Zelfs toen ik gesprekken had met mijn sportpsycholoog.
Ik kon er niet over beginnen. Het voelde stom om erover te praten.
Maar in mijn hoofd was dat waar ik dagelijks aan dacht.
Elke keer als ik besloot wat ik zou eten...
...als ik het ging eten, en mezelf dan zo hongerig maakte...
...dat ik zoveel at dat ik me zo schuldig voelde...
...en er iets aan moest doen.
Het was meer dan een eetstoornis.
Het weerspiegelde hoeveel stress en angst...
...hij toen ervaarde, toen hij in 2012 naar Londen ging.
Ik schaam me nu nog om erover te praten.
Omdat het vanaf de andere kant makkelijk lijkt om om hulp te vragen.
Maar als je erin zit, heb je het gevoel dat er geen hulp is.
Hij was Londen 2012. Hij was het gezicht ervan.
Zijn gezicht op enorme billboards zien, vond ik waanzinnig.
In mijn beleving hadden jongens geen eetstoornissen.
Of psychische problemen.
Jongens horen stoer te zijn en alles aan te kunnen.
Ik wist het niet. Ik wist niet met wie ik kon praten.
Het thema hier is dat ik me eenzaam voelde met al mijn problemen.
De ervaring was bijna een marteling. Ik wilde het zo graag goed doen.
Als wereld-, Europees en Gemenebestkampioen zijn er...
...hoge verwachtingen voor een Olympische medaille.
Maar we zijn er. We hebben het gehaald.
Ik herinner me het moment zo onwerkelijk.
Je zag de bovenkant van de tribunes niet door de massa en Britse vlaggen.
Nee, het is niet zo goed. Hij krijgt enorme steun.
Hij was gefrustreerd toen hij eruit kwam.
Geen idee. Misschien stoorden de flitsen hem.
Hij verloor controle bij de sprong, hij had geen ruimte.
Daley begint slecht, net als in de voorrondes.
Je moet je volledig concentreren als je springt.
Je moet zien waar je bent, als je ronddraait en draait.
Toen ik opsteeg, maakten velen flitsfoto's.
Tijdens de Spelen maken mensen foto's. Niemand kende de keerzijde.
Voor het eerst vroeg ik om een herkansing.
Hij zei: 'Ik kon niets zien. Ik was verblind.
Ik weet niet hoe ik in het water terechtkwam.'
Een verkeerde landing had hem kunnen doden.
Zo'n situatie wordt 'twisties' genoemd.
Ik had moeite met twisties...
...en toen het hier gebeurde schrok ik enorm.
Ik stond op, klapte in mijn handen en riep, en de wedstrijd stopte.
De atleet moet om een herkansing vragen...
Ik ging naar de scheidsrechter en legde het uit.
Ze hebben de beelden bekeken. Ik denk dat ze wisten wat eraan zat te komen.
Toen ze zeiden dat ik weer moest, was ik doodsbang.
Ik dacht: er is nooit een herkansing geweest op de Olympische Spelen.
Normaal gesproken begin je opnieuw en bouw je het langzaam weer op.
Je zoekt uit hoe je met vertrouwen op de duikplank kunt staan.
Maar ik ging nog een keer springen...
...voor 18.000 mensen en miljoenen thuis.
Ik was bang om het weer doen. Daar stond ik op de duikplank en dacht:
Hoe kan ik het nog een keer doen?
Als je slechter springt dan de vorige keer, dan telt deze sprong.
Dat is beter. Beter dan de laatste sprong, dus hij ligt op schema.
Dit is waar je al meer dan tien jaar naartoe werkt.
Het is precies zoals je je voorstelde...
...toen je ervoor koos om ons te vertegenwoordigen op de Spelen.
Veel succes, Tom Daley. Het land staat achter je.
Ja, dat is een goede sprong. Meer kan hij niet doen.
Het moest perfect zijn en op wat spetters na, was het perfect.
Die vier jaar waren ongelooflijk zwaar voor ons gezin.
Alles waar ik mee te maken had tussen 2008 en 2012.
Hoeveel ik moest opgroeien en veranderen sinds ik een kind was.
Ik had het gevoel dat ik ontzettend was gegroeid.
Ook al ben ik daar net 18 geworden.
Het was de eerste keer dat ik weer vreugde voelde sinds m'n vaders dood.
Een moment waarop ik dacht:
We wilden niets liever dan 'n Olympische medaille.
Maar toen gebeurde het, en toen was het voorbij.
Londen 2012 was voorbij. Wat kwam hierna?
Ga ik nog eens vier jaar investeren voor misschien de volgende Spelen?
Hij was niet blij.
Hij wist niet wat hij moest doen of waar hij wilde zijn.
Ik was euforisch door het goud, maar ik stond er alleen voor.
Niemand in mijn team had Olympische medailles, als ik met ze praatte...
...zeiden ze: je hebt een Olympische medaille waarom ben je verdrietig?
Maar als het merk Tom Daley, was er meer vraag naar me dan ooit.
Toen mijn vader overleed, was ik de kostwinner voor m'n moeder en broers.
Ik wilde zo goed mogelijk voor ze zorgen.
Maar voor elke sponsoring en deal die ik had, voor al het geld...
...dat ik verdiende, moest ik geld aan British Swimming afstaan.
Ik kreeg kritiek omdat ik niet genoeg trainde...
...en vrij nam, terwijl ik geen enkele training miste.
Ik was zo vastbesloten om mijn droom waar te maken.
Ja, ik deed veel dingen buiten de sport om...
...maar het was mijn manier om om te gaan met de ellende in mijn leven...
...om niet na te denken, om mezelf bezig te houden.
Dan had ik geen tijd voor zelfmedelijden.
Ik wilde gewoon doorgaan.
British Diving was niet blij. Ze zeiden dat het de sport verstoorde.
Hoe win ik?
Ik moet mijn gezin onderhouden, en jij wilt me niet steunen.
Zo werkt de financiering nu eenmaal in de Britse sport.
Ik zag gewoon rood en reageerde op het persartikel over dat hij...
...zich niet genoeg concentreerde op zijn training.
Mijn moeder schreef een open brief...
...aan de CEO van British Swimming om zich terug te trekken...
...zodat haar zoon zijn eigen weg kon gaan.
Hij probeert zijn best te doen in het zwembad...
...en hij zorgt ook al op 18-jarige leeftijd voor zijn familie.
In 2013 waren we in Barcelona na de wereldkampioenschappen.
Ik ging bij mijn coach zitten, ik wilde hem iets vertellen.
Hij dacht dat ik wilde stoppen met het springen.
Hij wist hoe moeilijk ik het dat jaar had.
Ik vertelde hem dat ik naar Londen wilde verhuizen.
Ik had behoefte aan iets nieuws en ik had een andere kijk nodig als atleet.
Ik zei: 'Geweldig als je meegaat want je bent mijn coach sinds dag één.'
Ik betwijfel of het aanbod in Plymouth voor mij...
...kon tippen aan wat er te doen was in Londen.
Hij bleef in Plymouth om Plymouth Diving te leiden...
...ik verhuisde naar Londen. Het probleem was dat ik geen club had.
Het werd nog steeds verbouwd na de Olympische Spelen.
De extra zitplaatsen werden verwijderd en het werd omgebouwd.
Ik kreeg een telefoontje van Alexei, onze artistiek leider.
Hij zei dat iemand met me wilde praten.
Hij geeft de telefoon door. Het was Jane aan de lijn.
We wisten allemaal van Tom. Hij was de volgende rijzende ster.
Ik had al sterren, dus Tom Daley betekende toen niet zoveel.
Alexei zei dat Tom in de VS was, maar dat hij met mij zou trainen.
Ik zei: 'Prima, laat me weten wanneer hij komt.'
Ik dacht dat het weken zou duren. Hij zei: 'Hij komt morgen.'
Hij zei: 'Jane, ik wil een gouden medaille op de Spelen winnen.'
Zou je geïnteresseerd zijn om naar Londen te verhuizen?'
Ik zei: 'Nee.'
We konden het goed met elkaar vinden. Het voelde als een nieuw begin.
Ik wist niet wat ik moest verwachten tot hij zei: 'Ik wil terugkomen.'
Het tweede bezoek ging meer over hem als persoon...
...en wat er toen in zijn leven speelde.
Ik ontmoette Lance in maart, vlak na de Olympische Spelen.
Ik was in LA voor wat opnames.
Dus hij pakt mijn telefoon en slaat zijn nummer op.
Wanneer hij hem teruggeeft...
...heeft hij een knipoog achter zijn nummer gezet.
Geen enkele heteroseksuele man heeft ooit een knipoog...
...achter zijn nummer gezet voor een kerel.
Het eerste wat we deelden...
...was dat hij nog niet zo lang geleden zijn vader had verloren.
Ik had recent mijn grote broer verloren die...
...als een vader was, want die heb ik nooit gehad.
Ik had onlangs een Oscar gewonnen, hij zijn eerste Olympische medaille.
We konden samen het verdriet delen dat volgt na grote prestaties.
Als je wint waarvan je alleen maar hebt gedroomd...
...valt er iets in je uit elkaar. Dat moet helen.
Je kunt dat met weinig mensen delen.
Mensen vinden dat je dankbaar moet zijn.
Ik had moeite met springen en had het gevoel dat ik niet verder kon.
Ik zag het nut niet van doorgaan.
Lance inspireerde me om door te willen gaan...
...om iets groots te willen bereiken.
De beste persoon worden die ik kan zijn.
Ik besefte dat aantrekkingskracht tot mannen niet alleen seksueel was.
Ik zou op een man verliefd kunnen worden.
Ik vloog naar Londen. Ik vertelde mensen dat ik aan 'n film werkte.
Het was ergens wel waar, maar het was geen noodzakelijke reis.
Ik wilde Tom zien.
Ik weet nog dat ik een feest organiseerde...
...en mijn management vertelde wie er zou komen.
Ze waarschuwden: wees voorzichtig als je met Lance op de foto gaat.
Hij is een LGBT-activist. Mensen kunnen denken dat je homo bent.
Ik dacht: zou dat zo erg zijn?
Ik was plotseling vervuld van schaamte.
Je zit fout over een van de belangrijkste...
...aspecten van wie deze persoon is. Hun hart, hun liefde...
...toekomstige relaties en gezinnen. Het is wanbeleid.
Dat is plichtsverzuim en hij had moeten worden ontslagen.
We hadden crisisvergaderingen over hoe we het zouden aanpakken.
Je gaat je sponsors en je fans verliezen.
Hoe kun je ooit meedoen in het Midden-Oosten...
...in Rusland, in al die landen?
Ik was bang voor wat ik wel en niet moest doen.
Ik wilde hem absoluut niet onder druk zetten om uit de kast te komen.
Ik herinner me interviews met de vraag:
'Je hebt veel homoseksuele fans, hoe komt dat?
Mensen denken dat je homo bent.'
Ik dacht: en wat dan nog? Dat maakt toch niks uit.
Dan komt deze kop.
'IK BEN NIET GAY, MAAR HET IS PRIMA ALS JE DENKT VAN WEL'
Het was de eerste keer dat ik me onbegrepen voelde...
...en verkeerd werd weergegeven in de media.
Het is eng om je een slaaf te voelen van de mediacultuur in het VK...
...die best beangstigend kan zijn.
Wetende dat ik homo ben sinds ik drie jaar oud was...
...en moeten leven als iemand anders...
...en een persoon laten zien die ik niet was, was uitputtend.
Toen besloot ik om er publiekelijk voor uit te komen.
Hallo, de meesten van jullie vragen zich af waarom ik deze video opneem.
Ik zat in m'n kamer en probeerde te bedenken wat ik wilde zeggen.
En hoeveel ik ervan kwijt wilde.
Ik heb me nooit op mijn gemak gevoeld om over mijn relaties te praten.
Toen brak de lente dit jaar aan...
Mijn leven veranderde enorm toen ik iemand ontmoette...
...en die iemand is een jongen.
Het is kortgeleden, het lijkt wel een eeuwigheid...
...gezien de ontwikkelingen van LGBTQ+-rechten.
Met de acceptatie van queer mensen in de sport...
...en queer mensen in het algemeen in de publieke belangstelling.
Het was doodeng om de video te posten.
Maar de reacties waren overwegend positief.
Als hij ze aankijkt en zegt: 'Dat is wie ik ben.
En altijd geweest. Ik ben gelukkig.'
Ze konden het aan hem zien. Ze voelden dat er iets in hem openging.
Ik ben nog steeds Tom en ik wil Olympisch goud winnen in Rio in 2016.
Het voelde bevrijdend en alsof ik niet langer dat masker droeg.
Ik kon gewoon... Gewoon leven. Dat is wat iedereen eigenlijk wil...
...om zichzelf te kunnen zijn.
Lance kwam bij ons logeren. Het leek allemaal logisch.
Hij zei tegen me: 'Als ik een gouden medaille ga winnen...
...wil ik dat je komt en me helpt hem te winnen.'
De rest is geschiedenis. Ik pakte in en verhuisde binnen drie weken.
We moesten omgaan met de problemen van mijn achterwaartse rol.
Ik denk dat als ik niets bedenk...
...Tom waarschijnlijk niet verdergaat.
Omdat hij niet wilde trainen. Hij was doodsbang.
Ze laat 'n video zien van iemand van Cirque du Soleil...
...die drieënhalve salto voorwaarts doet op de Russische schommel.
Ze vroeg of ik het gezien had. Ik zei: 'Ja, waarom?'
Ze wilde die circustruc omtoveren in een Olympische sprong.
En ik dacht, prima.
Elk positief botje in zijn lichaam zei:
'Het is dit, of ik spring niet meer.'
Het kreeg van Lance de bijnaam 'het vuurwerk'...
...omdat ik 'n balletje ben dat door de lucht valt.
Voordat ik het water raak, maak ik een draai.
Het lijkt wat op vuurwerk. Daarom kreeg het die bijnaam.
Er werd niet alleen verwacht dat hij goud zou winnen. Het was vrij zeker.
Ik voelde me nog nooit zo goed voorbereid op de Spelen als in Rio.
We hadden veel geluk dat we ons kwalificeerden...
...omdat we laat op de dag aan gekoppeld werden.
We wisten dat we konden winnen. We hadden eerder dat jaar gewonnen.
Wonder boven wonder wonnen we een bronzen medaille.
Ik was fysiek in topvorm en voelde me mentaal op mijn best.
Ik voelde me fysiek op mijn best. Alsof ik helemaal in de flow zat.
Hij was daar de beste springer.
Hij was de beste springer vanaf de 10-meter in Rio.
In de individuele competitie verwachtte ik een gouden medaille.
In de voorronde heb ik een Olympisch record neergezet, en nu zit ik...
...in de halve finale. Ik heb nog geen van mijn sprongen gezien.
Vanaf hier wordt het er niet beter op, vrees ik.
Ik maakte me zorgen toen Tom een oorontsteking kreeg.
Hij zegt het nooit. Hij zegt dat atleten geen excuses mogen maken.
Je moet je 100% voelen om veilig te springen...
...want het water raken met 56 kilometer per uur is geen grapje.
Een meisje stootte haar hoofd en raakte bewusteloos.
We moesten vijf meter duiken om haar te halen.
Sommige springers zijn omgekomen.
Ik ben doodsbang terwijl ik op de springplank sta.
Hij slaat meerdere keren op zijn lichaam, zoals heupen of gezicht.
Ik zie hoe hij probeert zijn tics te verbergen.
Hij denkt dat als hij ze niet doet, het niet goed afloopt.
Ik mocht niet op bepaalde putdeksels in Londen staan.
Het bracht ongeluk. En het zou mijn schuld zijn als hij vierde werd.
Zodra je het water raakt, weet je dat je gefaald hebt.
Zo spring je niet op de Spelen.
Jane bleef meestal aan de rand van het zwembad, maar nu kwam ze...
...waar ik zat te ijsberen en naar het scorebord staarde.
Jane vertelde me dat ze me wilde slaan.
Ik wilde niet geloven dat het mogelijk was om de finale te missen.
Ik zag hem de slechtste dag van zijn carrière beleven...
...op het allergrootste podium.
Ik herinner me dat ik het water raakte en dacht: het is voorbij.
Het spel is afgelopen.
Ik wist niet eens hoe ik dat moest bevatten.
Ik zat op het dieptepunt van mijn springcarrière.
Ik was waarschijnlijk gestopt als ik een gouden medaille had gewonnen.
Zo had ik het me voorgesteld.
Het klopt wat ze zeggen.
Je grootste prestaties ontstaan uit je grootste mislukkingen.
Een mislukking is misschien wat zwaar...
...want we hebben toch brons gewonnen met de dubbele sprong.
Maar voor ons was het doel Olympisch goud.
We vestigden een wereldrecord in de voorrondes.
Om dat vol te houden, zijn nog twee wereldrecords vereist.
En we hadden geen klik.
We waren emotioneel, mentaal en fysiek niet voorbereid.
Ik zag Lance buiten en ik barstte in tranen uit.
Hij zei dat mijn verhaal hier niet eindigt, dat het niet voorbij is.
Misschien was het niet de bedoeling dat je goud won in Rio...
...omdat je toekomstige kind bestemd was om je te zien winnen.
We doen dit nog vier jaar. Ik weet dat je de beste ter wereld bent.
We doen het, want als je nu goud had gewonnen, was het voorbij geweest.
En als je klaar was, zouden onze toekomstige kinderen...
...die we al op onze eerste date een naam gaven, je nooit zien springen.
Ze zouden hun vader nooit zien doen wat hem drijft.
Dat was dus goed nieuws.
Omdat we moeten trouwen en kinderen krijgen.
En je moet je klaarmaken voor de Olympische Spelen in Tokio...
...waar je indruk gaat maken op je kinderen.
Ze zullen zien wat een inspirerend mens hun papa is.
Ik kreeg een nieuw perspectief en ik baseerde niet al mijn waarde...
...en eigenwaarde op mijn sprongen. Ik was meer dan dat.
Een echtgenoot, een vader, een vriend, een zoon.
Er was meer in het leven dan hoe goed ik presteerde.
Het veranderde mijn manier van denken over springen vooruitlopend op Tokio.
In de beste verhalen, de meest inspirerende Hollywood-verhalen...
...wat gebeurt er voordat de zon opkomt?
Het wordt ontzettend donker.
Je hart is gebroken. Er is geen uitweg. Het is voorbij.
Dat is wat er gebeurt voor de derde akte...
...waar de held opstaat, schittert en goud wint.
Ik denk dat hij wist dat hij het kon. Het werd onze missie.
We wisten alleen niet dat het vijf jaar duurde.
OLYMPISCHE EN PARALYMPISCHE SPELEN UITGESTELD VANWEGE CORONAVIRUS
De lockdown was een bizarre ervaring.
Ik heb leren breien. Ik deed thuis work-outs.
Ik maakte salto's op bankkussens om bij te blijven met het oefenen van...
...een soort springkunsten. Het was een surrealistische tijd.
Maar het liet me inzien dat het leven op elk moment kan veranderen.
Denk niet dat je alles onder controle hebt.
Probeer aanwezig te zijn en leef hier en nu.
Als je alles wilt controleren, wordt het al snel overweldigend.
Het is zo'n verspilling van energie.
Je hebt geen tijd om door alle riolen van Londen te lopen...
...of om je hoofd aan te raken of andere geluksdingen te doen...
...die hij ons liet doen. Daar is geen tijd voor.
Het zwembad, dan naar huis. Het zwembad, de wedstrijd, thuis.
Je gaat heel bewust om met je tijd en hoe je die gebruikt.
Want je wilt gewoon bij je zoon zijn.
Dat is helemaal nieuw voor Tom.
Ik denk dat het een van de factoren is die belangrijk was...
...dat we goud, zilver en brons haalden.
Ik wist dat hij anders was dan de persoon die ik had ontmoet.
Matt bracht veel tijd door met Tom en zijn vrienden.
We hadden een ongelooflijk sterke band.
- Klaar. - Een, twee, drie, start.
Ze zijn als familie. We staan voor elkaar klaar.
Ik doe mijn uiterste best voor hen.
Ze geven alles voor elkaar en voor mij.
De onverslaanbare Chinezen.
Ze hebben een goede dag, zelfs een uitstekende dag.
Een, twee, drie, daar gaan we.
Ik dacht, geweldig, we hebben zilver. Ik dacht helemaal niet aan goud.
Het was alleen Tom die na de sprong eruit kwam.
Ik zit daar en denk: goed gedaan. We hebben het geweldig gedaan.
Hij fluistert tegen me: 'Jane. We gaan winnen.'
Ik denk, waar heb je het over? Hij zegt: 'Kijk naar de punten.'
We hadden er alles aan gedaan om het China...
...zo moeilijk mogelijk te maken om ons te verslaan.
Maar ze konden ons nog steeds voor zijn.
Hij zei dat ze meer dan honderd punten nodig hebben.
Ik dacht: meer dan honderd punten waarvoor?
Ze waren ons voor. Ik had het niet door.
Hij zei dat ze meer dan honderd nodig hebben om ons te verslaan.
Ik vroeg of hij het letterlijk bedoelde. En hij zei ja.
Nu moesten we aan de zijlijn staan en wachten...
...en het leek wel een eeuwigheid te duren.
We wisten dat we minstens zilver hadden.
Eerlijk gezegd is zilver in deze sport als goud, want...
...iedereen denkt dat China alles zal winnen.
We zetten maximale druk op China. Meer kun je niet doen.
Terwijl ik ze zag springen dacht ik: het was perfect. Ze gaan winnen.
Het enige minpunt is de afstand tot het platform.
Ik kijk naar Tom om erachter te komen wat er aan de hand is.
Toen begon hij te schreeuwen en wist ik dat hij goud had gewonnen.
Het gebeurt gewoon niet.
Ik kan happy endings schrijven...
...maar ze voelen afgezaagd, omdat het leven niet zo werkt.
Hij heeft zojuist de schitterendste derde akte geschreven.
En hij verdiende het.
Het is het allerbeste van alles.
Er gaat niets boven de Olympische gouden medaille.
Het maakte mijn verhuizing naar Londen de moeite waard. Falen in Rio.
En het liet zien dat dromen kunnen uitkomen.
Het was het moment waarvan ik gedroomd had.
Ik zag mezelf bovenop het podium, het volkslied zingend.
Het gevoel om op het Olympisch podium te staan...
...dat is onbeschrijfelijk...
...en ik betwijfel of ik dat gevoel ooit nog zal ervaren.
Tom Daley.
We mochten niet dicht bij elkaar zijn...
...dus moesten we elkaar onze medailles geven...
...wat bijzonder is. Ik denk dat ze daarmee door moeten gaan.
Ik heb altijd geweten dat ik 't kon.
Maar met de jaren moest ik accepteren dat ik misschien nooit zou winnen.
Maar dat hebben we wel gedaan.
Tijdens de donkere COVID-jaren...
...was er nog plaats voor vreugde in de wereld.
Het werd tijd dat iemand die zo toegewijd is aan deze sport...
...het goud krijgt dat hij verdient.
Je beseft het pas als je het ziet, hoeveel inspanning het kost...
...om uiteindelijk een Olympische gouden medaille te winnen.
En al die keren dat het niet gebeurde.
Al die keren dat het net niet genoeg was.
Het verdriet na wedstrijden waarin je de finale niet haalt.
En op een andere dag lukt alles. Het was zo'n bijzonder moment.
Maar het waren gekke Olympische Spelen, om weg te zijn van iedereen.
Ik heb alles bereikt wat ik ooit wilde in de sport...
...en ik voelde me zo voldaan en gelukkig met m'n springcarrière.
Ik dacht dat ik klaar was.
Ik kon weer genieten van dingen, zoals tijd met m'n gezin doorbrengen.
Ik kon nu genieten van de kleine dingen in het leven.
In 2023 waren we in Colorado Springs, waar Phoenix werd geboren.
We hadden tijd voor een bezoek aan het Olympisch en Paralympisch Museum.
De mensen daar beginnen Tom te herkennen.
Voor we het wisten, stond het personeel op de balkons.
We stonden daar terwijl ze applaudisseerden.
Er is een video over wat er nodig is om Olympisch kampioen te worden...
...het harde werk, bloed, zweet, tranen en toewijding.
Het is stil aan mijn rechterkant, waar Tom zat. Ik kijk.
En voor de tweede of derde keer in onze relatie, huilt hij.
Robbie vraagt me wat er aan de hand is.
Ik zei dat ik het springen miste, dat ik aan nog 'n Spelen wilde meedoen...
...want het was het leukste dat ik ooit had meegemaakt.
Rob wilde me zien op de Olympische Spelen.
Dat was voldoende om me te laten overwegen...
...nog een laatste keer terug te keren naar het zwembad.
Ik weet niet of het een dom idee is om terug te gaan naar het zwembad...
...of dat het een kans is om plezier te maken...
...in mijn vrije tijd, zonder druk.
Parijs 2024 is zeker een doel.
Misschien zie je me over een jaar wel op de duikplank.
Het is één ding om een ander doel, gezin en kinderen te hebben.
Maar jouw competitieve kant is de echte drijvende kracht.
We hadden besloten naar LA te verhuizen.
Ik heb gebeld om te vragen of ik kon trainen met Tom Stevens aan de UCLA.
Ik weet het niet, maar het voelde alsof ik weer thuis was.
Dus het plan is om op te warmen, wat cardio te doen en salto's...
Het lichaam op gang krijgen, ik ben nu 'n oude man.
Ik denk dat ik nog wel een uitdaging aankan. Dit lukt me wel.
Ik kon weer meedoen aan wedstrijden...
...en voor de ogen van mijn twee kinderen meedoen...
...voor de allereerste keer op de Olympische Spelen.
Hij weet ons nog steeds te inspireren...
...en te laten zien waarom we van onze sport houden...
...en vooral wat onze sport is met hem erbij.
Mijn training was heel anders. Ik trainde één jaar in plaats van vier.
Ik veranderde mijn routine om één keer per dag te trainen, geen twee.
Ik heb alleen getraind voor de duosprong...
...zonder zorgen over individuele sprongen...
...waardoor de draai en handstand wegvielen.
Ik kon focussen op m'n vier beste sprongen.
Ik kon trainen aan UCLA, wat betekende dat ik niet thuis was...
...in die hectische omgeving, waar iedereen probeerde de beste te zijn.
Ik kon trainen, vrij zijn en van mijn tijd genieten.
Ik nam het niet voor lief want ik wist...
...ik weet dat het mijn laatste wedstrijd zal zijn...
...omdat ik in 2028 niet mee kan doen.
Toen ik daar stond voor m'n eerste sprong, voelde ik me al 'n winnaar.
Om mijn kinderen en man in het publiek te zien...
...voelde ik dat dit het moment was waarop ik had gehoopt.
Eén, twee, drie, go.
Ik ben enthousiast. We weten waarom.
Noah Williams en Tom Daley zijn aan de beurt in ronde zes.
We vermoeden dat dit misschien Toms laatste sprong is.
Vandaag wordt het geen goud, maar wel een plek op het podium.
Tom Daley maakt zijn Olympische droom waar door mee te doen.
De vijf Olympische Spelen van Beijing naar Londen naar Rio naar Tokio...
...en nu eindelijk in Parijs.
Thomas Daley, nummer 13 uit Groot-Brittannië.
En dat rondt alles af voor Tom Daley.
Hij heeft meer medailles gewonnen dan wie dan ook vanaf 10 meter.
Misschien krijg je tien goede jaren voordat je lichaam het opgeeft.
Tom kreeg twintig goede jaren.
Het voelde niet alsof ik ze zag na één Olympisch evenement.
Het voelde alsof 't mijn hele carrière was.
Het was om de vruchten te zien van al die uren, dagen...
...weken, maanden, jaren die ik in het springen heb gestoken.
Hij werd verliefd op een sport die mooi en atletisch veeleisend is.
Een sport waarin hij zijn perfectionisme kon uiten.
Een sport die plaatsvindt in 1,6 seconden...
...en in die tijd moeten een heleboel dingen goed gaan.
Hij zei: 'Ik wil dat je weet dat ik zielsveel van je hou...
...en ik zeg nooit genoeg hoeveel ik om je geef.'
Het ging om zoveel opgeven zodat Tom Daley zijn droom kon waarmaken.
Zijn droom, mijn droom.
De bevestiging dat ik meer voor hem was dan alleen een coach.
Het betekende meer voor mij dan wat dan ook ter wereld.
Mijn hele leven draait om springen.
Mijn hele leven draait om het perfectioneren van 1,6 seconden.
Ik heb vier jaar getraind voor iets dat voorbij is in minder dan...
...tien seconden, en ik zou niets willen veranderen.
Het zijn de beste 23 jaar geweest die ik me kan voorstellen.
Het was een fantastische tijd, ik ben naar ongelooflijke plekken gereisd.
Soms was het zwaar en uitdagend...
...en soms had ik het gevoel dat ik niet verder kon.
Als er iets is waar ik enthousiast over ben...
...dan is het wel om dit te kunnen delen met Robbie en Phoenix.
Om een herinnering te hebben die ik mijn hele leven kan laten zien...
...en dat moment met hen gedeeld te hebben.
Ik heb het geluk dat ik mensen in de buurt heb...
...mensen met wie ik over alles kan praten.
Maar dat komt ook omdat ik me op mijn gemak voel.
Lange tijd was ik op mijn hoede.
We hebben gehoord dat dit je laatste Spelen zijn. Wat zeg je daarop?
Waarom is dat en hoe voel je je?
Het is moeilijk om erover te praten.
Het voelt raar.
Het enige dat altijd constant in mijn leven was, is weg.
Alleen de tijd laat me mijn volgende reis zien.
Maar het zal zeker gevuld zijn met hoogte- en dieptepunten.
Mijn prioriteit is tijd doorbrengen met Lance, Robbie en Phoenix.
Toen mijn vader overleed, probeerde ik een leegte op te vullen.
Ik realiseerde me dat ik het niet alleen voor mezelf deed...
...maar ook voor mijn vrienden, familie, teamgenoten en mijn land...
...en dat gaf me de kracht om mijn carrière voort te zetten.
Ik ben enthousiast over de toekomst.
Over wat ik, mijn jongens en Lance zullen bereiken.
Ondertiteld door: Wander Rooijackers plint.com