Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Плимут, Англија
Каде ќе одиш денес?
- Што? - Каде ќе одиш денес, Том?
А, денес одам на Олимпијадата.
Станав, појадувам.
8:15 часот е и ќе тргнеме во 8:45 ч.
Ќе појадувам, ќе одам горе,
ќе ги облечам олимписките тренерки за патување,
и ќе ги спакувам последните неколку работи.
- Се радуваш? - Да.
ТОМ ДЕЈЛИ 1,6 СЕКУНДИ
Каде ќе одиш денес?
- Што? - Каде ќе одиш денес, Том?
А, денес одам на Олимпијадата.
Станав, појадувам.
8:15 часот е и ќе тргнеме во 8:45 ч.
Ќе појадувам, ќе одам горе,
ќе се подготвам за патување
и ќе ги спакувам последните неколку работи.
Мислам дека не сум го видел ова.
Смешно е.
На почетокот ме прашуваат, ги гледам камерите
и станувам друг човек.
Не сум имал медиумски тренинг,
освен тоа што ме следеа камери од 9 или 10 години.
Татко ми носеше камера секаде.
Сакаш да снимиш.
Како што гледате, многу ме нервираше тоа што снимаше сѐ.
Но сега ми е мило што снимил убави спомени.
Одам на првите Олимписки игри.
Го гледам детево и си мислам дека не знае што ќе се случи.
Тој е надмен, самоуверен и смирен.
Запознајте го Том Дејли, олимписко чудо од дете.
Тој е 13-годишен талент
кој ги освои физичките и психичките барања на даската за скокање.
Том Дејли е роден за да скока
и поминува голем дел од животот гледајќи од горе
од даската висока 10 метри.
Том беше многу мило бебе, сакаше да се гушка.
Има смисла за хумор,
тоа се гледаше и кога беше бебе.
Се смееше за сѐ.
Ја сакаше водата,
уживаше кога учеше да плива.
Ако си среќен и знаеш, плесни со рацете.
Кога Том имаше околу 7 години, отидовме во локален базен
и имаше часови за скокање во вода.
Том беше фасциниран, сакаше да проба.
Му го закажав првиот час, многу му се допадна
и другото е историја.
Ми се јави еден од тренерите и кажа дека морам да видам детево,
посебно е.
Отидов, го гледав 15 минути
и им кажав на сите дека нема да биде добар скокач во вода.
Да бидеме фер, не влезе во базенот,
стоеше зад даската од 1 метар.
Плачеше и одбиваше да се качи на даската,
а не, пак, да скокне од неа.
Кога го видов како скока, беше очигледно дека има вештина
што може да се развие.
Том е одличен кога е среќен.
Кога не е среќен, не е одличен.
Ако нешто не беше како што треба, плачеше, беше вознемирен, нервозен
и не можеше да се смири.
Одеше на натпревари на 8 години,
победуваше и сите велеа дека тоа е неверојатно.
Кога имаше 9 години,
одлучија да го пратат на натпревар за сениори.
Сакаа да разбере дека не може секогаш да победува.
Тоа им се удри од глава зашто победи и на тој натпревар.
Се сеќавам дека директорот на перформанс ми кажа
дека тој е најголемиот природен талент
што го видел последните 20 години.
Во шампионатот за мажи 2005 г.
Плимут дајвинг ги претставува Томас Дејли.
Во 2005 г. седнав со менаџерите на Бритиш дајвинг
и кажав дека детево има потенцијал да оди на Олимпијадата во 2008 г.
Тогаш се чувствував непобедливо.
Мислам дека е така поради татко ми.
Скока во вода 5-6 години,
пливаше од 4 години.
За време на јавен час ги виде скокачите на даската
и реши да се обиде зашто тоа му изгледаше поинтересно.
Роб го носеше таму, го земаше,
го гледаше кога тренираше.
Сакаше да го гледа.
Го следеше на натпреварите,
Роб цело време беше покрај него.
Ми беше страв кога си одев од дома.
Се плашев и бев загрижен за сѐ.
Заспивав плачејќи речиси секоја ноќ
кога одев на тренинг-кампови и натпревари.
Еднаш бев на натпревар во Австралија,
имав 10 години и бев на другата страна на планетата.
Бев уморен, не можев да спијам, делев соба со други спортисти
и само плачев.
Беше како Џекил и Хајд.
Преку ден беше добро, скокаше во вода, беше среќен,
но ноќе кога беше време за спиење,
пукаше и плачеше.
Ми се јавуваше во 14 ч. во мое време,
плачеше и велеше да го земам зашто не може да спие.
За малку немаше да ме одберат во тимови,
имаше натпревари на кои не отидов
зашто тренерите и тимот не го сакаа тој товар.
Велеше дека повеќе сака да умре одошто да биде во тренинг-кампот
и ќе скокне низ прозорот ако го оставиме сам во собата.
Тоа беше трауматичен период и го блокирам.
Кога се потсетувам, мислам на убавите работи на натпреварот,
на другарите што ги запознав, местата каде што бев.
Одев во собата на придружниците и менаџерите сред ноќ.
Бев кошмарно дете.
Ако мора да носиме 5 придружници само за да го чуваат него,
ќе го направиме тоа зашто вреди да ги развие тие искуства
додека созрева.
До денес не знам зошто беше така.
Изгледа дека се чувствував безбедно кога бев дома
и не можев да се чувствувам толку безбедно на друго место.
Кај начинот на кој се справуваше Том ми остави впечаток
тоа што си го делеше животот.
Семејниот живот, училиштето, другарите,
животот како скокач, животот пред медиумите,
сѐ тоа беше одвоено.
Не сакаше да се мешаат.
Медиумите не требаше да му доаѓаат на врата
кога не беше време за медиуми.
Мислам дека беше многу успешен во сите тие области.
Даваше сѐ од себе.
Стануваше познат скокач.
Неколку пати беше во весници, на вести
и луѓето почнаа да откриваат кој е.
Почнав да скокам на 8 години
и сфатив дека тоа може да биде сериозно,
да одам на Олимпијадата
кога на 10 години победив во категоријата под 18.
Вообразено копиле.
Како се справуваш со славата?
Многу е добро, досега уживам во тоа.
Телефонот не престанува да ѕвони и сѐ е добро.
Тогаш не знаев што значи ова за мојот живот.
Сакаше некој да му побара автограм.
Кога сте толку млади
и одеднаш се наоѓате во центарот на вниманието,
мислев дека ништо не може да тргне наопаку.
Пред Олимпијадата отиде на Европскиот шампионат на 13 години.
Победи и тоа беше неверојатно.
Тогаш сите кажаа дека е премлад за да оди во Пекинг,
ќе има само 14 години.
Имавме многу состаноци,
донесоа одлука дека може да оди на Олимпијадата во Пекинг.
Мислев дека можам да постигнам сѐ.
Постигнував сѐ што сакав,
освојував национални и европски титули,
се квалификував за Олимпијадата, учев нови скокови.
Кога мислам на тој период,
веројатно само тогаш бев задоволен со сѐ во животот.
Кога се квалификував за Олимпијадата, сите нападнаа.
Беше добро искуство, но беше лудо.
Кога шетам низ градот, девојчињата покажуваат, зборуваат гласно.
"Боже, тоа е Том Дејли."
Тоа ми е смешно.
Пред некој ден бев во Старбакс и не ми наплатија
зашто ме препознаа.
Тоа што ме препознаваат има предности, добро е.
Ги чувствуваш притисокот и важноста
на твојата улога во Олимпијадата во Пекинг,
сето внимание кон тебе?
Вниманието беше супер, уживам во медиумите
и сакам да излегувам во Лондон. Уживам во секој момент.
Отидов на Бафта со татко ми,
одевме на патувања, преспивавме и си поминувавме одлично.
Сега го гледам тој период
како почетокот на остатокот на мојот живот,
но мислам и на искуствата што ги имав со татко ми.
Се потсетувам и мислам дека многу се гордееше со мене.
Тоа е посебно.
Што мислат другарите за твојот успех?
Многу ме поддржуваат,
секогаш ми посакуваат среќа и ми честитаат.
Секогаш ми поставуваат прашања, многу ме поддржуваат досега
и на училиште ме гледаат како обичен човек.
"Досега" е клучниот збор.
Стави сѐ во торбава.
Да, во ред.
Тогаш живеев со мајка ми, татко ми
и двајцата помали браќа, Вилијам и Бен.
- 71. - 16 кг.
Во ред е.
Смешно е, одам на Олимпијадата, се натпреварувам против возрасни,
а мајка ми ми ја пакува торбата.
Тоа е краток опис на моето одење на Олимпијадата на 14 години.
Побрзај. Ручекот ти е во ранецот.
Пекинг
Излегов и си помислив "Во што се вмешав?"
Ова е луд летен распуст.
Имавме цели за него.
Првата беше да биде среќен и да се гордее со настапот,
втората да научи што е можно повеќе
и третата да се забавува.
Блејки.
Не спиев синоќа.
Многу сум уморен.
Во Пекинг делев со Блејк
кој беше двојно постар од мене.
Немавме многу заедничко.
Не бевме слични, немавме исти интереси.
Одевме на базенот,
дававме сѐ од себе.
Имавме успешни натпревари и неуспешни натпревари.
Том, каде сме?
Во тренинг-кампот.
Ова ни е вториот тренинг тука,
ќе се загрееме на суво и ќе бидеме во базенот до 16 ч.
Браво.
Лион Тејлор ми беше ментор од 10 години.
Тој ми беше голема инспирација, гледав кога освои сребро во 2004 г.
Зборувавме на телефон, се гледавме на натпреварите.
Тој дојде во Олимпиското село
за да го тргне притисокот и да имам со кого да зборувам.
Знаеше што значи да се оди на Олимпијадата,
колкав е притисокот, како е да се скока пред публика.
Пекинг ќе ми беше четвртата Олимпијада.
Сѐ уште се натпреварував, но имав повреди.
Се пензионирав пред Пекинг зашто медицинскиот тим ми кажа
дека е готово. Станав коментатор,
но секогаш му бев достапен во Пекинг.
Биди нежен. Не удирај ја.
Слушај го партнерот, биди нежен.
Се обиде да ја удри.
Зборувавме за тоа дека е носталгичен и има трема.
Како е чекањето? Има голема пауза.
Да, има голема пауза, но добро е
зашто можам да се опуштам и да имам нормални разговори.
- Ќе се смееш на даската за скокање? - Да, дефинитивно.
Супер, се гледаме таму. Браво, Том.
Чудно ми е кога го гледам ова.
Бев само дете, правев што правев,
не сфаќав ништо сериозно.
Кога се потсетувам, ми беше одлично.
Да, беше одлично.
Скоковите во вода се популарен спорт во Кина
и некогаш ме препознаваат на улица и во селото,
вработените од Кина.
На Националниот шампионат имаше можеби 15 родители во публика,
а таму скокав пред 18.000 луѓе.
Тоа беше голема промена
и мислам дека не бев подготвен за тоа чувство
пред да дојдам таму.
"Луди за момчето: манија по Том Дејли на Олимпијадата"
Кога дојде моментот, не бев подготвен за тоа.
Се тресев од трема, не можев да престанам.
Бев многу несигурен за тоа.
Има 7 судии
што даваат оцена до 10.
Двете најниски и двете највисоки се тргаат
и тоа што останува се множи со нивото на тежина.
Звучи комплицирано и така е.
Том Дејли освои седмо место.
Можев да се најдам на подиумот на тој натпревар,
но сега можам да му кажам на малиот Том
дека има уште неколку Олимпијади пред него, да не се грижи.
Мислам дека скокаше безбедно
и мислам дека тоа е во ред
зашто имаше 14 години на финалето.
Отидов на Олимпијадата знаејќи дека ќе ми биде првпат.
Веројатно не требаше да бидам во Пекинг
зашто се наместија коцките.
Ги научив скоковите што требаше и настапував кога требаше,
стигнав до Олимпијадата.
Тоа беше лекција за мене.
Можам да го искористам тоа, да научам,
да не се грижам за резултатот
зашто ќе го искористам тоа искуство во Лондон во 2012 г.
Но тоа му беше последната шанса на Блејк.
Тоа беше тоа, единствената шанса да освои олимписки медал.
Бевме на различни позиции пред натпреварот.
Мора да биде совршено
за да имаат шанса да бидат блиску до првите три.
Британскиот тим веројатно нема да освои медал денес.
На Том му треба повеќе искуство на големите натпревари.
Им дадоа надеж на децата во Британија.
Сите знаат за Том, за скоковите во вода
и мислам дека имаат шанса во 2012 г.
Ќе бидат сѐ подобри.
Се сеќавам дека следниот ден
се случи нешто на прес-конференцијата
и Блејк кажа нешто, ме обвини мене.
Кажа дека не сум скокал добро.
Имам многу повеќе искуство од Том, сум се натпреварувал повеќепати.
Добар бев, не скокав најдобро што можев, но задоволен сум.
За жал, Том не скокаше најдобро што може
и ми беше тешко да го подготвам.
Се сеќавам дека зборуваше на телефон со мајка му
и ѝ се извинуваше што дошла.
Му кажав да го остави телефонот, не е готово.
Мислам дека погрешно го сфати тоа
зашто 13-годишно дете му кажуваше 26-годишен маж
да не прави нешто. Тоа не помина добро.
Не знаев дека тоа беше голем проблем до следниот ден
кога прочитав во весник.
Медиумите го форсираа тој наслов.
Денес вложивме 100 проценти труд во секој скок.
Третиот скок не помина добро
и мислам дека јас се трудев колку што можев
и очигледно не ми беше денот.
Супер е што се вратив, но ми недостасува Пекинг.
Но убаво е што одам дома и ќе се трудам
да го добијам најдобриот резултат во Лондон.
Кога сте спортист пред очите на јавноста
и одите на училиште, тоа сигурно е многу тешко.
Кога се вратив од Олимпијадата во Пекинг,
сѐ се смени кога се вратив на училиште.
Кога се вратив од Олимпијадата, понекогаш ме навредуваа
и тоа се влошуваше.
Мислев дека ќе стигне до врвот и ќе престане,
но кога стигна до врвот, остана таму
и 8 месеци ме навредуваа.
Се сеќавам дека ми беше ужасно на училиште.
Мене и на другарите ни дадоа клуч
за да се заклучиме во училница
и да избегаме од луѓето на ручек.
Правите нешто што го сакате
и потоа ве задеваат кога одите на училиште.
Не разбирам што се случува.
Ми влијаеше на семејниот живот, на училиштето,
ми влијаеше на скокањето во вода.
Како да беше крајот на светот
по летото за кое бев толку возбуден.
Си го остварив сонот да одам на Олимпијадата
и кога се вратив на училиште,
се чувствував како вонземјанин.
Имаше многу коментари на игралиштето,
луѓе фрлаа работи.
Мислам дека луѓето не сфаќаа колку ми влијаеше тоа
зашто не зборував за тоа.
Ми беше срам од тоа што ме малтретираа на училиште.
Не им кажав на родителите пред да стане многу лошо
и ме слушнаа како плачам во собата.
Не сакав да правам ништо.
Не разбирам зошто го правеа тоа.
Требаше да се гордеат што го постигнува тоа
и одат на училиште со него.
Еднаш ме соборија на паузата за голем одмор.
Им кажав на родителите дека не можам повеќе,
никогаш повеќе не сакам да се вратам на училиште
и сакам да се школувам дома.
Училиштето воопшто не го поддржуваше.
Не ги караа децата, учителите не се вмешаа.
На крајот татко ми доби писмо или мејл
од човек што знаеше некого во колеџот Плимут
и ми понудија стипендија.
Првиот ден во колеџот Плимут помина многу добро.
Запознав нови луѓе и сите ме поддржуваат.
Атмосферата е поинаква.
Жал ми е што тоа дете мораше да објасни што се случува.
Тешко е да се справувате со врсничко насилство,
па да мора да го објаснувате тоа на вести
и сите да знаат што ви се случува. Многу е тешко.
Има многу елитни спортисти
и супер е да одите на училиште со други спортисти
кои знаат како е и колку треба да тренирате додека учите.
Супер е што има некој што поминува низ истото.
Можеби тогаш мојот менаџмент не процени најдобро.
Не сум изненаден што беа подготвени вакви работи
кога си одев од училиште.
Ме чекаа камери пред училиштето.
Бев во лоша ситуација со скокањето во вода
и неколку месеци откако тргнав во тоа училиште
поинаку размислував
и тогаш отидов на првиот светски шампионат.
Дами и господа, посакајте им добредојде на финалистите.
Тоа ми беше првата шанса да скокам во вода на светската сцена
по Олимписките игри.
Велика Британија ја претставува Том Дејли.
Се сеќавам дека татко ми дојде на натпреварот во Рим за да ме гледа.
Секогаш знаев каде е зашто мавташе огромно знаме.
Ги нервираше сите гледачи околу него зашто ги удираше,
но не му беше гајле.
Сакаше да знам точно каде е и дека е тука.
Не му беше гајле како ќе се покажам, дали ќе бидам последен.
Не мислеше на резултатот,
само сакаше да биде таму.
Го сакаше тоа,
сакаше да ме гледа како скокам.
Се сеќавам дека бев четврт, скокачот по мене зезна
и имав гарантиран бронзен медал,
мојот прв индивидуален медал на светски шампионат.
Следниот скокач, Метју Мичем,
кој минатата година беше олимписки шампион зезна
и повторно се качив. Имав загарантирано барем сребро.
Немаше шанси Чубот да зезне.
Имаше еден момент што ми изгледаше како вечност.
Се сеќавам дека сите полудеа и не знаев што се случува.
Ги покажаа резултатите.
Бев на прво место
и бев светски шампион на 15 години.
Леле, Том Дејли е светски шампион.
Том Дејли, честито. Неверојатно.
Тоа ми даде надеж и мотивација
дека можам да го повторам тоа.
Татко ми го виде тоа.
Татко ми ме виде на врвот на подиумот на Светскиот шампионат.
Некогаш се потсетувам на детството.
Дали отидов на Олимпијадата во Пекинг во 2008 г,
дали освоив европска титула на 13 години
и светска на 15 години
зашто татко ми немаше да ме види како победувам уште
и станувам човекот кој што сум денес?
Татко ми ме носеше на сите тренинзи,
на сите натпревари.
Беше со мене добрите и лошите денови.
Секогаш беше со мене.
Со него можев да зборувам за сѐ
и секогаш имав некој на моја страна.
Кога нема да успеам, се чувствувам нервозно
и си се лутам на себе.
За да се справам со тоа седам во комбето, зборувам со татко ми
и тој ме расположува.
Целосно ме поддржува
и немаше да бидам тука без неговата поддршка.
Нема да сакам да продолжам без неговата поддршка.
Во 2006 г. бев на натпревар во Германија.
Имав проблеми со скокањето,
растев, имав ментална блокада.
Ми беше страв да скокам од 10 метри
и имав нервен слом сред натпреварот.
Морав да се повлечам од натпреварот
и да им кажам на судиите дека не можам да продолжам,
морам да се повлечам.
Бев многу вознемирен и седнав со татко ми.
Додека да се вратиме дома не знаев дека ја презакажал операцијата
за 2 недели за да дојде на тој натпревар
и да ме гледа како скокам.
Знаеше колку ќе ми значи да биде таму.
Еден ден не беше дома кога се вратив од училиште.
Мајка ми кажа дека сѐ е во ред,
но ќе одиме во болница.
Прашав што се случува, што бара во болница?
Влегов во болницата и го видов во болнички кревет
со завои на главата.
Тогаш дознав дека му отстраниле тумор на мозокот
голем колку цитрус.
По 2 недели бев во болница
и отстранија 80 проценти.
Мораа да остават 20 проценти
зашто беше заплеткан во лимфни јазли и нерви.
Беше премногу ризично да отстранат повеќе.
Тогаш не ми кажаа дека е терминален и претпоставував
дека ќе закрепне.
Ги гледате родителите како непобедливи.
Мислите дека секогаш ќе бидат тука за вас,
или барем додека да станете возрасни.
Туморот почна да расте,
иако малку во моментов.
Морам да се подготвам за следниот преглед.
Тој пат не можеа да ги отстранат.
Објаснија дека е како се обидуваш да сечеш дупка во надуван балон
без да пукне.
Во 2011 г. бев на тренинг-камп во Мексико.
Ме викаа во соба,
мајка ми беше на телефон и прашав што се случува.
Ми кажа дека ќе се вратам дома тоа попладне
зашто татко ми не е добро,
во дневната е и е на палијативна нега.
Кога заминав, не беше најдобро, но беше добро.
Татко ми ќе закрепнеше. Мораше да биде подобро.
Како ќе продолжам? Како ќе одам на следната Олимпијада?
Како ќе го правам ова без него?
Кога Роб го виде Том, му се врати искрата и оживеа.
Кога не бев на тренинг или на училиште, седев до него
и учев за теоретскиот тест за возење.
Можевме да го правиме тоа заедно.
На мојот 17. роденден на 21 мај
тој сакаше да дојде кај прозорот. Не можеше да оди,
но сепак се обиде да дојде до прозорот.
Се вратив по првиот час за возење
и тој почина таа година на 27 мај.
Му ја стискав раката
и тој ја стискаше мојата.
Се сеќавам на последниот пат кога ми ја стисна раката.
Никогаш повеќе не ми ја стисна.
Шок е кога ќе се случи тоа,
иако знаете дека ќе се случи.
Не изгубив само татко, тој беше многу повеќе од тоа.
Беше мојот најголем навивач,
мојот најдобар другар, ментор.
Ни застана животот.
"Таткото на шампионот Том Дејли ја изгуби битката со ракот"
Има периоди кога не се сеќавам што се случило.
Како да бев на автопилот,
го правев тоа што мислев дека треба и тоа што го бараа другите од мене
или тоа што го очекуваа
и се однесував како што очекуваа.
Не знам што чувствувам. Чудно е.
Некои луѓе седат во агол и плачат.
Јас се чувствувам лошо зашто продолжив понатаму,
но мислам дека тато ќе го сакаше тоа.
И тој месец кога беше во кревет, прашуваше зошто не сум на тренинг.
Некако се затворив.
Не знам што си мислев,
но следниот ден отидов на тренинг,
по 10 дена отидов на Националниот шампионат.
Само продолжив
зашто не знаев што друго да правам.
Немав никој и ништо друго.
Бев сам, мислев дека морам да се правам храбар
зашто секогаш морам да глумам
дека сѐ ќе биде во ред.
Не беше,
но не знаев како да се справам со тоа.
Реши дека ако доаѓа да тренинг и се однесува нормално,
ќе може да се концентрира на нешто друго.
Изгледа дека го затвори тоа во посебна "кутија".
100 проценти беше посветен на нешто
за да не мисли на другите работи.
"Том Дејли жали за татко му Роб на погребот во Плимут"
Луѓе се качуваа на скали
за да ме сликаат како гледам
како го носат ковчегот на татко ми.
Да, им кажавме да не дојдат.
Кога сега мислам на тоа,
ми изгледа многу насилно.
Дефинитивно се чувствувате осамено.
Да го знаев тоа што го знам сега,
ќе се држев настрана од печатот.
Ви треба време да жалите,
да разберете што се случило.
Мислев дека морам да глумам храбар за сите други
што се во истата ситуација.
Требаше да кажам дека ми е тешко.
Не можев да зборувам со мајка ми и браќата за тоа
зашто не сакав да ги вознемирам.
Го држев тоа во себе.
Не можев да се ослободам од работите на кои мислев.
Можев да зборувам за тоа само со гледачите дома.
На крајот на 2011 г.
директорот на Бритиш дајвинг ми кажа дека морам да ослабнам,
дека сум дебел и треба да изгледам послабо,
како во 2008 г.
Тогаш за првпат се чувствував како да ме гледаат и судат,
не за тоа како скокав, туку за тоа како изгледав.
Презедов драстични мерки
за храната да не ми останува во стомакот.
Да кажеме така.
Рационален човек би знаел дека не сум дебел,
но можев да мислам само на тоа
пред Олимписките игри.
Имав дневник и горе го запишував датумот и тежината.
Бев оставен сам на себе
и сам се борев со тоа.
И кога имав состаноци со спортскиот психолог,
не знаев како да го спомнам тоа
зашто кога ќе го кажев наглас, ми звучеше глупаво.
Но во главата мислев на тоа секој ден
кога одлучував што и дали ќе јадам.
Бев толку гладен што на крај се прејадував,
ме гризеше совест и морав да направам нешто за тоа.
Не беше само нарушено јадење,
беше одраз на стресот и анксиозноста во тој период,
пред Лондон 2012 г.
Сѐ уште ми е срам да зборувам за тоа
зашто кога е готово, изгледа лесно да застанете и да побарате помош.
Но додека се случува, мислите дека никој не може да ви помогне.
Тој беше лицето на Лондон 2012 г.
Му го гледав лицето на огромни билборди, беше лудо.
Мислев дека мажите немаат нарушувања на јадењето,
мажите немаат проблем со психичкото здравје.
Мажите треба да бидат мачо, да се справуваат со сѐ.
Јас не бев таков.
Не знаев со кого можам да зборувам.
Се чувствував осамено кога се справував со сѐ.
Лондон
Се мачев себе низ целото искуство
зашто сакав да се покажам.
Бев светски шампион, европски шампион,
шампион на Комонвелтот.
Има високи очекувања за олимписки медал.
Но стигнавме тука, успеавме.
Кога се потсетувам, моментов ми е нереален.
Не се гледаше врвот на трибините
зашто имаше многу луѓе и британски знамиња.
Не е добро. Има голема поддршка.
Гледате дека се нервира.
Не знам што кажува, можеби го збунија блицовите,
но зезна кога скокна. Нема место.
Многу лош почеток за Дејли,
како првиот почеток.
Кога скокате, мора да можете да гледате.
Мора да гледате каде точно сте во воздухот кога се вртите.
Овојпат кога скокнав, имаше многу блицови
зашто е Олимпијада дома, луѓе сликаат, не знаат дека не треба.
Првпат кренав рака за да побарам повторно да скокнам.
Кажа дека не гледал ништо, беше заслепен.
Не знам како слета на вистинската страна.
Можеше да умре ако слеташе во погрешна позиција.
Тоа се вика вртење.
И онака имав проблеми со тоа и кога се случи на натпреварот,
се извадив од памет.
Скокнав, плеснав со рацете и викнав и го прекинаа натпреварот.
Спортистот треба да побара повторно да скокне.
Отидов кај судијата, објаснив што се случи,
ги прегледаа снимките, можеби веќе ги имаа прегледано
зашто знаеја што следува.
Ми кажаа да одам повторно и беше многу страшно.
Не ми се веруваше.
Мислам дека никогаш не повториле скокање на Олимпијадата.
Обично се враќате на почетокот и почнувате повторно,
собирате самодоверба за да се вратите на даската.
Но јас се вратив за да повторам пред 18.000 луѓе
и милиони луѓе дома.
Ми беше страв да повторам.
Стоев на крајот на даската и си мислев
како да се подготвам да го направам тоа повторно.
Ако повторно скокате и е полошо од првиот пат,
вториот скок ќе се важи.
Беше подобар од првиот пат.
Втор скок
Трета скок
Четврт скок
Петти скок
Цела деценија вежбаше за ова.
Замислуваше дека ќе биде вака кога кажа
дека ќе ја претставуваш Британија на Олимпијадата.
Со среќа, Том Дејли. Државата е зад тебе.
Тоа беше добро, не можеше подобро.
Мораше да биде совршено и освен малку прскање,
беше совршено.
Тие 4 години беа многу тешки за нашето семејство,
сѐ што се случи меѓу 2008 г. и 2012 г.
Морав да пораснам,
повеќе да не бидам мало дете.
Се чувствував како многу да сум пораснал,
иако тукушто наполнив 18 години.
Како за првпат да почувствував среќа и радост
откако умре татко ми.
Двајцата сакавме олимписки медал.
Но тоа се случи и заврши.
Лондон 2012 г. заврши. Што е следно?
Повторно ќе го направам тоа?
Ќе чекам 4 години за можеби да одам на уште една Олимпијада?
Не беше добро, не знаеше што да прави со себе,
не знаеше каде сака да биде.
Бев возбуден што освоив олимписки медал, па бев сам.
Немаше други медалисти во тимот за скокови во вода
и кога им кажував што чувствував,
тие ми велеа дека сум освоил олимписки медал,
немам причина да бидам тажен.
Но брендот на Том Дејли беше баран повеќе од кога било.
Откако почина татко ми, јас заработував за семејството,
за мајка ми и браќата
и сакав да се грижам за нив колку што можам.
Но за сите зделки и спонзорства,
за секоја фунта над границата
ми одземаа Бритиш свиминг и Бритиш дајвинг.
Постојано ме критикуваа дека не тренирам доволно,
дека одземам премногу време од спортот,
а не пропуштив ниеден тренинг.
Бев посветен на тоа што сакав да го правам
и да си го остварам сонот.
Да, правев многу работи надвор од спортот,
но така се справував со проблемите
за да не размислувам.
Бев толку зафатен за да немам време да се сожалувам.
Сакав само да продолжам.
Бритиш дајвинг не беа задоволни,
велеа дека тоа му пречи во работата.
Како да им угодам на сите?
Морам да се грижам за семејството,
а ни тие не сакаа да ме поддржат
зашто таква е структурата на финансирањето
на спортот во Британија.
Се изнервирав и одговорив на написот
дека не се концентрира на тренингот како што треба.
Мајка ми напиша отворено писмо
до извршниот директор на Бритиш свиминг.
Му кажа да се повлече и да ме остави.
Се трудам да дадам сѐ од себе во базенот
и да го издржувам семејството на 18 години.
По сезоната во 2013 г.
бевме во Барселона по Светскиот шампионат,
седнав со тренерот и му кажав дека мора да зборуваме,
сакам да му кажам нешто.
Мислеше дека ќе му кажам дека се откажувам од скокањето,
дека не можам повеќе зашто знаеше колку тешка година имав.
Но му кажав дека сакам да се преселам во Лондон.
Ми требаше промена, нешто ново
и нова перспектива за тоа што значи да се биде спортист.
Му кажав дека би сакал да дојде со мене
зашто ми беше тренер од почетокот.
Мислам дека понудата во Плимут
не одговараше со понудата во Лондон и сѐ што подразбираше таа.
Одлучи да остане во Плимут и да го води Плимут дајвинг,
а јас се преселив во Лондон.
Проблемот беше што немаше клуб во Лондон.
Го менуваа по Олимпијадата, ги тргаа вишокот седишта
и го конвертираа во центар за рекреација.
Ми се јави Алекси, директорот за перформанс
и кажа дека некој сака да зборува со мене.
Го подаде телефонот и го слушнав гласот на Џејн.
Сите знаевме за Том зашто тој беше новата ѕвезда.
Веќе имав ѕвезди и Том Дејли не ми значеше многу во моментот.
Алекси се јави, кажа дека Том е во САД
и ќе дојде да тренира со мене.
Кажав да ми каже кога ќе дојде.
Мислев дека ќе дојде за неколку недели,
но кажа дека ќе дојде утредента.
Кажа дека сака да освои олимписки златен медал,
праша дали би сакала да се преселам во Лондон.
Кажав не.
Добро се согласувавме,
мислев дека тоа ќе биде почетокот на нешто ново.
Не знаев каде води ова
пред да каже дека сака да се врати.
Вториот пат зборувавме за него како човек
и што му се случува во животот.
Го запознав Ланс во март по Олимписките игри.
Снимав нешто во Лос Анџелес.
Ми го зеде телефонот, го запиша неговиот број
и кога ми го врати, имаше око што намигнува по бројот.
Ниеден хетеросексуален маж не го направил тоа
кога му го дава бројот на друг маж.
Прво зборувавме за тоа дека неодамна го изгубил татко му.
Јас го изгубив постариот брат неодамна.
Тој ми беше како татко зашто немав татко.
Неодамна добив Оскар, тој доби олимписки медал.
Можевме да ја споделиме
тагата по некој успех.
Кога ќе освоите нешто за што сте сонувале,
нешто во вас се распаѓа и мора повторно да се склопи.
Не можете да го споделите тоа со никого на светот
зашто луѓето мислат дека треба да бидете благодарни.
Бев во многу лоша ситуација со скокањето
и мислев дека нема да можам да продолжам.
Не гледав поента да продолжам.
Кога го запознав Ланс, тој ме инспирираше да сакам да продолжам,
да сакам да бидам одличен во тоа што го правам.
Ме инспирираше да бидам најдобриот човек што можам да бидам.
Беше посебно зашто за првпат сфатив
дека тоа што ме привлекуваат мажи не е само сексуално,
можам да се заљубам во маж.
Отидов во Лондон,
измислив изговор дека работам на филм.
Тоа беше вистина донекаде, но не морав да одам таму.
Сакав да го видам Том.
Се сеќавам дека организирав забава
и му кажав на менаџментот дека тој ќе дојде.
Кажаа да внимавам да не ме сликаат со Ланс
зашто тој е познат ЛГБТ-активист.
Дека не треба луѓето да мислат дека сум геј.
Си реков тоа би било толку лошо? Во ред.
Одеднаш почувствував срам.
Лошо се справуваа со најважното нешто кај него,
неговото срце, љубов, идната врска и семејство.
Тоа е лошо раководство, неисполнување на должност
и требаше да го откажат договорот.
Имавме кризни состаноци за тоа како ќе се справиме,
ќе ги изгубам спонзорствата, сите обожаватели.
Како ќе се натпреварувам во Средниот Исток, Русија,
во сите тие држави?
Ми беше страв, не знаев што треба да правам, а што не.
Не беше моја работа да го ставам под притисок
за јавно да каже дека е геј.
Се сеќавам дека на интервју ме прашаа
зошто мислам дека имам многу геј обожаватели.
Што мислам за луѓето што мислат дека јас сум геј?
Кажав што ако сум. Не е важно.
Тогаш излезе насловов.
"Не сум геј, но не ми е гајле ако мислите дека сум"
За првпат се чувствував неразбрано и погрешно претставен во медиумите.
Страшно е да се чувствувате како роб
на културата и медиумите во Обединетото Кралство.
Може да биде многу страшно.
Знаев дека сум геј од 3 години
и постојано морав да го живеам животот како некој друг.
Се претставував како нешто што не сум
и тоа беше напорно.
Тогаш решив јавно да се изјаснам.
Здраво. Повеќето сигурно се прашувате
зошто го снимам видеово.
Седев во мојата соба, смислував што сакам да кажам
и колку сакам да кажам.
Никогаш не ми било пријатно да зборувам за врските.
Оваа пролет ми се смени животот.
Запознав некого
и тој некој
е маж.
Иако не беше одамна,
беше одамна во однос на тоа каде бевме со ЛГБТК+ правата
и прифатеноста на квир луѓето во спортот
и генерално во јавноста.
Ми беше страв да го објавам видеото,
но реакциите беа главно позитивни.
Ги погледнува во очи, кажува ова сум јас,
отсекогаш сум бил таков и среќен сум.
Луѓето го гледаат тоа кај него,
чувствуваат дека нешто во него се отвора.
Сѐ уште сум Том,
сѐ уште сакам да освојам олимписки златен медал
за Британија во Рио 2016 г.
Се чувствував ослободено, како повеќе да не носам маска.
Можев само да живеам
и сите го сакаат тоа, да живеат како тоа што се.
Ланс дојде и сѐ имаше смисла.
Тогаш ми кажа дека ако сака златен медал,
сака да дојдам и да му помогнам со тоа.
Остатокот е историја.
Се спакував и се преселив за 3 недели.
Моравме да ги надминеме проблемите со вртењето назад.
Мислев дека ако не смислам нешто,
Том веројатно нема да може да продолжи
зашто беше толку уплашен што не сакаше да дојде на тренинг.
Ми покажа видео од човек во Сирк де солеј
како прави 3,5 салта со едно вртење.
Ме праша дали сум го видел тоа. Кажав да,
но каде води ова?
Кажа дека можеме да го претвориме циркускиот трик
во олимписки скок.
Реков "Во ред."
Сите коски во телото му велеа
дека ако не го направи тоа, повеќе нема да скока во вода.
Ланс го нарече тоа огномет
зашто сум мала топка што паѓа низ воздухот
и се вртам пред да слетам.
Кажа дека изгледа како огномет
и така го доби прекарот.
"Одам на оваа Олимпијада за да победам"
Не се очекуваше само дека може да освои злато,
туку дека веројатно ќе го освои.
Рио
Отидов во Рио поподготвен од сите други Олимпијади.
Имавме среќа да се квалификуваме за синхронизирано скокање
зашто многу доцна нѐ споија како пар.
Но знаевме дека ќе освоиме медал
зашто освоивме на сите натпревари таа година.
За чудо, освоивме бронзен медал.
Физички скокав најдобро,
психички бев најдобро,
бев во најдобра физичка состојба.
Бев во елемент.
Беше најдобриот скокач таму.
Беше најдобар на платформа од 10 метри во Рио.
Отидов на индивидуалниот натпревар мислејќи
дека ќе освојам златен медал.
Во прелиминациите соборив олимписки рекорд и победив,
а сега бев во полуфиналето.
Не сум ги ни гледал скоковиве.
Но, за жал, нема да биде подобро.
Насетив проблеми во Рио кога Том доби ушна инфекција.
Тој нема да го каже тоа,
вели дека спортистите не смеат да бараат изговори.
Мора да бидете на 100 проценти за да скокате безбедно
зашто паѓате во вода со 56 км/ч.
Имав девојка што ја удри главата и изгуби свест.
Моравме да се спуштиме 5 метри за да ја извадиме.
Неколку луѓе имаат умрено.
Секогаш кога сум на даската за скокање, се плашам за животот.
Мораше да удри одредени делови од телото, колковите или лицето
одреден број пати.
Гледам како го крие тоа за да не изгледа како да има тикови
што ги присвои зашто мисли дека ако не го направи тоа
нема да заврши добро.
Не смеев да газам на одредени шахти кога одев низ Лондон
зашто тоа е малер
и јас ќе бидам виновен ако заврши на 4. место.
Кога ќе паднете во водата, знаете дека сте зезнале.
Не може да скокате така на Олимпијадата.
Џејн обично е покрај базенот,
но дојде каде што седев и ги гледав резултатите.
Подоцна Џејн ми кажа дека сакала да ме плесне.
Мислев дека нема шанси да не влезам во финалето.
Го гледав најлошиот ден во неговата кариера
на најголемата сцена.
На тој скок паднав во водата и си помислив дека е готово.
Готово е.
Не знаев како да го испроцесирам тоа.
Тоа беше најниската точка во мојата кариера.
Веројатно ќе се пензионирав ако освоев златен медал.
Така го замислував тоа.
Вистина е што велат,
најголемите достигнувања доаѓаат од најголемите неуспеси.
Зборот неуспеси звучи грубо
зашто сепак освоивме бронзен медал во синхронизирано скокање.
Но целта за мене и Том беше олимписки златен медал.
Прелиминациите имаше светски рекорд,
но за да го задржи,
мораше да има уште 2 светски рекорди,
а ни снема гориво.
Емотивно, психички, физички не можевме да издржиме.
Тогаш го видов Ланс надвор и се расплакав.
Тој ми кажа дека мојата приказна не завршува тука.
Не е готово за мене.
Можеби не било пишано да освојам олимписки златен медал во Рио
зашто идното дете треба да ме види како освојувам златен медал.
Ќе го правиме ова уште 4 години
зашто знам дека си најдобриот на светот.
Причината е зашто ако освоеше златен медал, ќе ставеше крај на ова.
Ако прекинеше, децата што ќе ги имаме,
на кои им одбравме имиња на првото излегување,
нема да го видат татко им како скока.
Нема да го видат татко им како го прави тоа што го сака.
Ова е добра вест.
Треба да се венчаме, да имаме деца,
а ти да се подготвиш за Олимпијадата во Токио
каде што ќе растуриш за твоите деца
и ќе видат каква инспирација е татко им.
Конечно имав перспектива
и мојата вредност не зависеше од тоа како скокав.
Сфатив дека сум повеќе од скокач.
Сопруг, татко, другар, син.
Знаев дека има повеќе во животот
од тоа како ќе се покажам во базенот.
Тоа ми го смени начинот на кој размислував за скокањето
пред Олимпијадата во Токио.
Во најдобрите приказни,
најинспиративните холивудски бајки,
што се случува пред да изгрее сонцето?
Станува многу мрачно.
Срцето ви е скршено,
нема чаре. Готови сте.
Тоа се случува пред третиот чин
кога херојот се издигнува, победува и освојува злато.
Мислам дека тој знаеше дека може
и тоа стана нашата мисија.
Само не знаевме дека ќе му требаат 5 години.
"Олимписките и Параолимписките игри се одложени поради коронавирусот"
Карантинот беше лудо искуство.
Научив да плетам, вежбав дома,
правев салто на каучот
за да задржам некакви скокачки вештини.
Тоа беше нереално време,
но сфатив дека сѐ може да се смени во секој момент.
Не можете да мислите дека можете да контролирате сѐ.
Обидете се да бидете присутни и да живеете во моментот
зашто ако се трудите да контролирате сѐ
тоа ве преоптоварува и трошите многу енергија.
Повеќе нема време да ги заобиколувате шахтите во Лондон.
Немате време да ги удирате главата и шорцевите за среќа
и сите работи што ме тераше да ги правам за среќа.
Немате време за тоа.
Базен, дома.
Базен, натпревар, дома.
Имате фокус, свесни сте за времето и како го користите
зашто сакате да бидете со син ви.
Тоа беше ново за Том.
Мислам дека тоа беше еден од факторите
што ја почнаа трката за злато, сребро, бронза.
Знаев дека повеќе не е човекот што го запознав.
Токио
Мет помина многу време во кругот и средината на Том.
Имавме многу силен однос.
Тие ви се како семејство.
Го правиме тоа едни за други.
Ги тренирам најдобро што знам за нив,
а тие скокаат најдобро што можат еден за друг и за мене.
Кинезите се непобедливи.
Имаат добар ден, одличен ден.
Си мислев, супер освоивме сребро.
Не мислев на златен медал.
Само Том дојде по скокањето,
а јас мислев браво, добри бевме.
Ми шепна дека ќе победиме.
Што? Што зборуваш?
Ми кажа да го видам резултатот.
Знаевме дека направивме сѐ што можевме
за да ѝ отежниме на Кина да нѐ победи,
но сепак беше можно да бидат пред нас.
Кажа дека им требаат 100 и нешто поени.
100 поени за што? Пред нас се. Не следев.
Кажа дека им требаат 100 поени за да нѐ победат.
"За буквално да нѐ победат?" И рече "Да."
Ни остана само да седиме и чекаме.
Изгледаше како да чекавме цела вечност,
но знаевме дека успеавме да освоиме барем сребро.
Реалистично, во скокањето сребро е злато
зашто Кинезите победуваат во сѐ.
Знаевме дека ги ставивме Кина под притисок
и само тоа го можеме.
Кога го гледав скокањето, мислев дека беше совршено.
Ќе победат.
Единствената разлика беше далечината од платформата.
Стоев таму и го гледав Том.
Чекав Том да ми каже што се случува.
Почна да вика и знаев дека освоивме злато.
Не се случуваат такви работи.
Јас сум писател, можам да измислам среќен крај,
но кога ги пишувам, изгледаат лигаво зашто животот не е толку лесен.
Тој го напиша најневеројатниот трет чин
и го заслужи тоа.
Нема подобро од тоа.
Нема ништо над олимписки златен медал.
Преселбата во Лондон вредеше.
Нашиот неуспех во Рио вредеше
и ни се потврди дека соништата може да се остварат.
Сонував за тој момент.
Замислував како стојам на врвот на подиумот
и ја пеам националната химна.
Чувството кога стоите на врвот на олимпискиот подиум,
не може да се спореди со ништо.
Мислам дека никогаш повеќе нема да почувствувам такво нешто.
Не смеевме да бидеме блиску,
па моравме да си ги дадеме златните медали еден на друг.
Тоа беше посебно, треба да продолжат да го прават.
Отсекогаш знаев дека можам.
Но како што стареев морав да се помирам со тоа
дека можеби никогаш нема да успеам.
Но успеавме.
Во мракот на КОВИД
во светот имаше место за радоста.
Време беше некој толку посветен на спортот
да го добие златото што го заслужува.
Мислам дека не сфаќате
колку сте вложиле во олимписки златен медал
и во секојпат кога не се случи тоа.
Секојпат кога не беше доволно,
болката кога не стигнувате до финалето.
Сѐ си дојде на место тој ден.
Тоа беше посебен момент.
Но Олимпијадата беше луда, бевме далеку од сите.
Постигнав сѐ што го сакав во спортот
и бев среќен и задоволен со кариерата како скокач.
Мислев дека сум завршил.
Можев да уживам во толку многу работи,
да поминувам време со семејството
и да уживам во малите работи во животот.
Во 2023 г. бевме во Колорадо Спрингс
и таму се роди Финикс.
Стигнавме порано и отидовме во Олимпискиот и параолимпискиот музеј.
Набрзо луѓето почнаа да го препознаваат Том.
Вработените почнаа да се собираат на балконите
околу центарот каде што стоевме и почнаа да аплаудираат.
Има видео што значи да се биде олимпиец,
што е потребно. Труд, крв, пот, солзи, посветеност.
Имаше тишина од десната страна каде што беше Том.
Погледнав и веројатно за вторпат, можеби трет во врската,
тој плачеше.
Роби ме праша што е проблемот
и му кажав дека ми недостасува скокањето
и би сакал повторно да одам на Олимпијадата
зашто никогаш не сум се забавувал повеќе.
Ми кажа дека сака да ме види како скокам на Олимпијадата.
Тоа беше доволно за да ме натера да размислам
за тоа да се вратам во базенот.
Не знаев дали е глупава идеја да се вратам во базенот
или тоа е шанса да се забавувам,
да го правам тоа рекреативно без притисок.
Париз 2024 дефинитивно ми е цел.
Има уште една година
и можеби ќе бидам на даската, можеби не.
Едно е да кажете дека имате друга цел, имате семејство, деца,
но ве води компетитивното животно во вас.
Дотогаш одлучивме да се преселиме во Лос Анџелес.
Сакав да почнам да тренирам со Том Стевенс од Ју-Си-Ел-Еј.
Не знам, се чувствував како дома.
Утрово планов е да се загреам, малку кондиција,
неколку скокови. Да го разбудиме телото зашто сега сум стар.
Мислам дека можам да одам на уште една. Можам да го направам ова.
Мислам дека можам да се вратам на тоа
да можам да се натпреварувам
на Олимписки игри за првпат пред моите деца.
Сѐ уште може да нѐ издигне
и да го цениме нашиот спортот и него како спортист.
Тренингот ми беше поинаков.
Тренирав една година наместо 4.
Ја сменив рутината и тренирав еднаш на ден наместо двапати.
Учествував само во синхронизирани скокови во вода
и не морав да се грижам за индивидуалните.
Се тргна вртењето, стоењето на раце и можев да се концентрирам
на четирите скока за кои бев најдобар.
Можев да тренирам во Ју-Си-Ел-Еј и тоа значеше
дека не бев со стресна средина во која сите даваа сѐ од себе.
Тоа може да биде напнато.
Можев да тренирам без сѐ тоа и навистина уживав.
Ниедна секунда не ја зедов здраво за готово
зашто знаев дека ќе ми биде последна,
не можев да се вратам во 2028 г.
Париз
Кога стоев на даската за првото скокање,
се чувствував како веќе да сум победил.
Ги гледав децата и сопругот во публиката
и тоа беше моментот што го сакав.
Публиката е возбудена, мислам дека знаеме зошто.
На ред се Ноа Вилијамс и Том Дејли во шестиот скок.
Ова може да биде последното скокање на Том.
Па, денес нема да освојат злато,
но ќе имаат место на подиумот.
Том Дејли си го остварува сонот да се натпреварува на Олимпијадата.
5 Олимпијади, Пекинг, Лондон, Рио, Токио
и сега конечно во Париз.
Том Дејли ги собра сите.
Има повеќе медали од кој било друг скокач од 10 метри.
Може да имате 10 добри години пред да ве спречи телото.
Том имаше 20.
Не се чувствував како да ги гледам по една Олимпијада.
Беше како целата моја кариера.
Завршив со сите часови, денови, недели, месеци, години
што ги посветив на скокањето.
Се заљуби во спорт во кој има убавина и атлетика.
Спорт во кој можеше да биде перфекционист.
Спорт што се случува за 1,6 секунди
и во тоа време многу работи треба да се случат како што треба.
Ми кажа дека многу ме сака
и знае дека не кажува колку ме сака и колку сум му важна.
Се откажав од многу за Том Дејли да го живее сонот.
Неговиот сон, мојот сон.
Потврдата дека не сум му само тренер
ми значеше повеќе од сѐ друго на светот.
Целиот живот ми се вртеше околу скокање.
Целиот живот ми се вртеше околу тоа да ги усовршам тие 1,6 секунди.
Поминував 4 години тренирајќи
за нешто што поминува за помалку од 10 секунди
и не би сменил ништо.
Не можам да замислам подобри 23 години.
Запознав неверојатни луѓе, патував на неверојатни места.
Да, некогаш беше многу тешко
и мислев дека нема да можам да продолжам,
но издржав.
Се радувам што можев
да го споделам ова со Роби и Финикс,
што ќе ги имам тие спомени до крајот на животот
и што можев да го споделам ова со нив.
Среќен сум што околу мене имам луѓе
со кои можам да зборувам за сѐ,
но тоа се случи зашто јас си ја спуштив одбраната.
Долго време се бранев.
Слушнавме дека се пензионираш, ова ти е последната Олимпијада.
Кажи ни за тоа.
Зошто сега го одлучи тоа и како се чувствуваш?
Да, тешко е да се зборува за тоа.
Чудно е.
Се чувствувам како едното постојано нешто во мојот живот
повеќе не е тука.
Само времето ќе покаже што е следно за мене,
но сигурно ќе има добри и лоши моменти.
Сега ми е приоритет да поминувам време со Ланс, Роби и Финикс.
Откако почина татко ми се трудев да ја пополнам таа празнина.
Кога се потсетувам на тоа,
сфаќам дека не го правев тоа само за себе.
Го правев за другарите, семејството, тимот, државата.
Тоа ми даде решителност да напредувам во кариерата.
Едвај чекам да видам што ме чека во иднина,
што ќе постигнеме јас, синовите и Ланс.
Превод и обработка ФАЈНАЛ ФИКШН